book

مقدمه

رمانی ها

دعوت به همکاری...

تهیه کننده گان

دانلود کتاب های ما...

مقدمه

فقط...برای شما...

EbookSaman.vcp.ir

به نام آنکه عهدش وفاست...

با سلام خدمت هم میهنان عزیزم.

کتابی که اکنون در اختیار شماست گاهنامه ای است به نام رُمانی ها.

این گاهنامه چند ماه یک بار منتشر خواهد شد و رمان های پیشنهادی ما را می توانید در این مجموعه ی کتاب موبایل مطالعه فرمایید.

در سری گذشته ی این نوع کتاب که نامش کالکشن رمان بود 8 رمان زیبا منتشر شد که می توانید آن کتاب را نیز مطالعه فرمایید.

در ضمن نویسنده ی هیچ یک از رمان ها شخص من نیستم و فقط سازنده ی این مجموعه هستم.

انتخاب کننده ی رمان ها:

خانم حسینی

سازنده و مدیر کتاب:

سامان نورالهی

طراح کاور کتاب و گرافیک : Rmis Design

دریافت کتاب های جدید و دیگر مجموعه های ما از سایت زیر:

www.Ebooksaman.vcp.ir

30006442059580

Ebooksaman@Gmail.com

facebook..com/Ebook.saman

Yahoo ID: EbookSaman

Nimbuzz ID: Ebooksaman7

برای دانلود کتاب های جدیدتر و قدیمی تر به وب سایت ما مراجعه کنید.

www.EbookSaman.vcp.ir

30006442059580

Ebooksaman@Gmail.com

facebook..com/Ebook.saman

Yahoo ID: EbookSaman

Nimbuzz ID: Ebooksaman7

رمانی ها

توجه!!!

آنتی عشق

به خاطر رها

منشی مدیر

ته دیگمو پس بده

بازنشسته

آن نيمه ديگر

كسي پشت سرم آب نريخت

نویسنده و تایپ کننده ی رمان های کتاب خودم نیستم،پس در صورت هر نوع اشتباه نوشتاری و پاراگراف بندی،اونو به بزرگی خودتون ببخشید.

در ضمن هیچ وقت هیچگونه تغییری در هیچ قسمت از رمان ها ندادم.

و هیچ مسئولیتی در مورد نوع رمان ها چه تخیلی و چه واقعی ندارم،چون نویسنده ی رمان ها افراد دیگری می باشد و بنده تنها ارائه دهنده ی این مجموعه هستم.

سامان

30006442059580

Ebooksaman@Gmail.com

facebook..com/Ebook.saman

www.Ebooksaman.vcp.ir

Yahoo ID: EbookSaman

Nimbuzz ID: Ebooksaman7

آنتی عشق

فصل اول

فصل دوم

فصل سوم

فصل چهارم

فصل پنجم

فصل ششم

فصل هفتم

فصل هشتم

فصل نهم

فصل دهم

فصل یازدهم

فصل دوازدهم

فصل سیزدهم

فصل چهاردهم

فصل پانزدهم

فصل شانزدهم

فصل هفدهم

فصل هجدهم

فصل نوزدهم

فصل بیست و یکم

فصل بیست و دوم

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

*به نام خدایی که خدایی خیلی خداست*

مقدمه:

...

تو که ماه بلند در آسمونی

منم ستاره میشم دورت می گردم

تو که ستاره میشی دورم میگردی

منم ابری میشم روت رو می گیرم

تو که ابری میشی روم رو می گیری

منم بارون میشم تُن تُن می بارم

توکه بارون میشی تن تن می باری

منم سبزه میشم سر درمیارم

توکه سبزه میشی سر در می آری

منم گل می شم و پلوت می شینم

اگه گل بشی پهلوم بشینی ... اون وقت منم بلبل میشم چه چه می زنم...

یه نگاهی به قیافه ی خسته ی بچه ها انداختم...

دستامو بهم کوبیدم و گفتم: کیمه نت( تمام شدن تمرین)...

همچین با ذوق ایستادن و نگام کردن که انگار دنیا رو بهشون داده بودم.

خندم گرفت .اما هوس یه نمه کرم ریزی داشتم... ولی باز دلم سوخت و گذاشتم برای یه وقت دیگه...

انگارکوه کنده بودن. دستامو بهم کوبیدم و گفتم: خوب تمرین برای امروز کافیه... تا شنبه. اوس...

بچه ها با خوشحالی گفتند: اوس...

- ميشا جون؟

-جانم؟

- ميشا جون من میتونم شنبه نیام؟

-اره عزیزم... مشکلی نیست...

-تمرین جدید که نمیدی؟

-نه گلم هنوز بدنتون آماده نیست...

دل ارام یکی از شاگردای پای ثابتم بود. ازم خداحافظی کرد و منم به رختکن رفتم. مثل چی عرق کرده بودم. تاپ و شلوارکمو در اوردم و مانتو و شلوار پوشیدم.اوف... چه بوی سگی میداد ... همیشه عادتم همین بود... از شنبه که میومدم باشگاه یه دست مانتو شلوار تر تمیز تنم میکردم... تا اخر هفته با همون میچرخیدم... جمعه میشستمش واسه ی شنبه... اسپری فوجیمو از کوله ام در اوردم و یه دوش گرفتم... تابرسم خونه و یه دوش آدمانه بگیرم.

صدای خانم تاجیک بلند شده بود. کل باشگاه وگذاشته بود رو سرش...

- ميشا... ميشا جان...

روسریمو سفت وسخت زیر گلوم گره زدم و رفتم سراغش.

پشت میزش که شتر با بارش گم میشد نشسته بود... داشت پول میشمرد.

ای خدا خودم یه دونه دستگاه پول شمار برای این باشگاه بخرم... انگشت شصتشو به زبونش زد و با دستهای تف مالی باز مشغول شمردن شد. اییی.... چندش... الان حتما میخواست اون پولو بده به من... وای حالت تهوع گرفته بودم. هنوز حواسش به من نبود.

تلفن زنگ زد ... یه ثانیه جواب داد وگفت: تعطیله و فوری هم کوبیدش رو دستگاه.

تا خواست باز منو صدا کنه دید جلوش ایستادم. تو روم خندید و گفت: ميشا جان ... این خانم برای ثبت نام دخترش اومده... منم هرچی بهش گفتم که تو خیلی وقته کارتو شروع کردی تو گوشش نمیره که نمیره.

به قیافه ی زنه که رو به روی میز خانم تاجیک نشسته بود خیره شدم وگفتم:برای ثبت نام دخترتون اومدید؟

زنه پوفی کشید وگفت: دختر من کمربند قهوه ای داره...

ابروهامو بالا دادم و بهش نگاه کردم. من با بچه ها هنوز کمربند زرد و کار میکردم ...چقدر جلو تر بود.اصولا این تیپا دنبال دان یک و مربی گری بودن...

مثل روژان که تنها دان یکم بود و به عنوان کمک مربی و روزایی که من نبودم اونجا حضور داشت و یه درصد کمی هم از باشگاه میگرفت.

اروم گفتم: این جا یه باشگاه تفریحیه.... حرفه ای عمل نمیکنه ها....

نذاشت حرفمو تموم کنم... میون کلامم پرید وگفت: میدونم... دختر من ماه اینده یه مسابقه ی استانی داره... یه مدتی مسافرت بودیم نشد که تمرین کنه... حالا اومدم بایه مربی صحبت کنم که به صورت خصوصی میتونه بهش اموزش بده یا نه...

هان... دردش این بود. خوب زودتر زبون باز کن... اخه الان من جلوی خانم تاجیک که زل زده بود توصورتم و در واقع چشم دوخته بود به دهنم و اخم کرده بود چی میگفتم؟

اروم و شمرده گفتم: خوب میبینید که من با این باشگاه قرار داد دارم و تابه حال ورزشکار خصوصی هم نداشتم...

زن یه لبخندی بهم زد وگفت: پس نمیتونید....

-شرمنده...

سرشو تکون داد و ازما خداحافظی کرد و از باشگاه خارج شد.

منم با بچه ها و خانم تاجیک خداحافظی کردم و از باشگاه زدم بیرون.

داشتم تو پیاده رو میرفتم که دیدم بند کتونیم بازه... خم شدم تا بند و دور مچ پام ببندم که صدای بوق بوق یه ماشین باعث شد تا هفت هشتا فحش تو دلم بدمش... دوباره بلند شدم برم که باز بوق میزد...

محلش نذاشتم. دیگه داشتم به سر خیابون میرسیدم که یه انتر جلوم ترمز کرد و صدای جیغ لاستیکاش دراومد.

اخم کردم وخواستم ببندمش به رگبار فحشای خوشگلم که دیدم ... همون خانمه است...

خانمه شیشه ی 206 شو که برقی بود وپایین داد وگفت: مطمئنی نمیخوای خصوصی با دخترم کار کنی؟

یه لبخند تحویلش دادم و گفت: میرسونمت....

تشکر کردم و گفت: چند ساله مربی هستی؟

خندیدم وگفتم: هشت ماهه...

-درس خوندی؟

- دانشجوی ارشد مدیریت ورزشی ام...

-کارت مربی گری هم داری؟

-بله... دان شیش کاراته هستم...

بالبخند تصدیق کرد وگفت: عالیه...

-شمارتو میدی عزیزم؟

بهش شماره تلفنمو دادم تا بعدا باهاش حرف بزنم و قرارامونو بذاریم. باز تعارف کرد که برسونتم خواستم سوار شم... اما بیخیال شدم .تشکر کردم و گفتم:اگه تمایل داشتید بهم زنگ بزنید... من روزای فرد وقتم ازاده.

موافقت کرد و برام بوق زد و رفت.

اینم از روزی امروز ما...

تا خونه پیاده رفتم. هنزفری تو گوشم بود و با اهنگای انریکه صفا میکردم.

اهنگ دیملو یه لحظه قطع شد... اسم ام اس اومده بود... مهراب بود که برام نوشته بود: سلام خانمی خوبی؟

جواب دادم:اره...دارم میرم خونه.... خستم.

زد: خسته نباشی ... چرا؟

-باشگاه بودم...

-خانم ورزشکار..آرم لبخند.

-چاکریم.

-ما بیشتر....مراقب خودت باش.

-نترس هستم... بای.

-بای عزیزم.

تمام مدتی که داشتم با مهراب اس ام اس بازی میکردم اصلا حواسم نبود که از خونمون رد شدم. مجبوری دوباره دنده عقب پیاده اومدم.

جلوی خونه یه پرادو مشکی و یه تویوتا کمری پارک شده بود... جفتشونم جلو ی پارکینگ خونه ی ما...

با اینکه ماشین نداشتیم... اما در هر صورت حق ندارن جلوی در خونه ی ما پارک کنن... حتما مهمون یکی از همسایه ها بودن. کل این محل میدونستن ما ماشین نداریم به خاطر همین همیشه جلوی خونه ی ما ماشینای لکنتشونو پارک میکردن... و البته همیشه هم من از خجالتشون در میومدم...

حرصی شدم و از تو کوله ام تیغ موکت بری صورتیمو در اوردم... به بهونه ی بستن بند کتونیم دخل دو تا تایر تویوتا رو دراوردم... یه قدم دیگه هم جلو رفتم و دو تا تایر اون یکی پرادو هم لت و پار کردم.

اخیش ... چقدر میشد راحت نفس کشید...با یه لبخند شیطونی کلید انداختم و در و باز کردم.

تا وارد حیاط خونه شدم... یا الله.. چه خبره این همه مهمون... در واقع میمون. اینا از کجا اومدن... ما تو تیر طایفمون همه رو با هم جمع کنیم ده نفر هم نمیشن... اما حالا... یکی دو تا سه تا چهار تا... اوووو.... نه جفت کفش... همه هم نو واکس خورده...چه خبره؟؟؟

خاله و شوهرخاله ام که نبودن.. چون دیشب اینجا بودن.. عمه پوری عمه ی مامانم هم که نبود... طفلک نه شوهر داشت نه بچه...

بابام که تک فرزند بود و پدر ومادرشم فوت شده بودند وجز عمو رسول و عمو راشید و عمورضا که سه تا پسرخاله هاش بودن وسه تاشونم از قضا باهم برادر بودن کسی ونداشت... مامانمم که جز خاله مستانم کسی و نداشت. هان شاید پسردایی مامانم اقا ضیا اینا باشن... اخه اونا که شیرازن...

حس فضولیم فرمان دادا ز در اصلی وارد بشم... اما منطق نداشتم گفت نه... منم از تراس اشپزخونه رفتم تو ...

مامانم تو اشپزخونه بود و تا منو دید اومد یه جیغ بنفش که موقع سوسک دیدن میکشید بکشه که من جلوی دهنشو گرفتم....

-مامان... اینا کین؟ مهمون داریم؟ (من خرم؟ یا خنگم؟خوب مهمون که داشتیم... سواله میپرسما) ادامه دادم: برای چی اومدن؟ از رفیقای بابان.... مامان .. چرا جواب نمیدی؟؟؟

دیدم مامانم داره هی بال بال میزنه.... یادم افتاد کف دستمو گذاشتم رو دهنش... بدبخت کبود شده بود.

همینجور داشت نفس عمیق میکشید... یه لبخند زدم وگفتم: سلام جیگر طلای من...

با نفس نفس گفت: سلام و زهرمار... سلام و کوفت... سلام و درد... دختر داشتی خفم میکردی...

لبمو گاز گرفتم و هیچی نگفتم. مامانم فوری گفت: بدو برو لباساتو عوض کن....

فهمیدم که دعوا و تنبیه موکول شد به بعد... چقدرم هول بود.

تند تند لیوانا رو میذاشت تو سینی و گفت: این سینی چایی و هم بیا ببر....

سینی چایی... هی... بوی توطئه میاد.

چشمامو ریز کردم و گفتم: نمیخوای بگی که اینا خواستگارن؟

مامانم یه لبخند خر کننده زد وگفت: اره...

دو تا پا داشتم دو تا پا هم میخواستم قرض کنم که از همون راهی که اومدم برگردم برم....

داشتم در تراس و باز میکردم که مامان بازومو کشید وگفت:کجا؟

-مامان... نگو که میخوای منو نگه داری...

مامانم مهربون گفت: عزیزم خواستگار برات اومده... زشته.... بیا برو لباس هاتو عوض کن.... این سینی چایی و هم ببر...

-مامان غلط زیادی کردن که اومدن.... اصلا واسه ی چی گفتی که بیان؟؟؟

مامانم یه عزیزم و دخترم تحویلم داد. از اون عزیزم و دخترم هایی که از صد تا فحش بد تر بود.

اخرشم دندون قروچه کرد وگفت: ابرو ریزی نکن...

باز خواستم برم که بازومو بشکون گرفت که یه ناله ی ریز کردم.

-اینقدر با ابروی من بازی نکن... بیا برای یه بارم که شده سر سنگین بشین تو مجلس... من جلوی خانم عزتی ابرو دارم...

هان بگو این نقشه ی شوم و کی کشیده... همون همسایه ی فضول سرکوچمون که بنگاه شادی شادمانی باز کرده... ای الهی بترکه.

-خانم عزتی لنگ در هوا مونده فقط من شوهر کنم؟ خیلی هنرمنده بره جفت دخترای ترشیده اشو شوهر بده... مامان به خدا نذاری برما جیغ میزنم...

-دختره ی پتیاره... روتو کم کن خجالت بکش...

-بابامن شوهر نخوام کیو باید ببینم؟

-بسه بسه.... اینه ی دق من و بابات شدی بسه... حالا میخوای ابروی منم ببری؟ یا میای میشینی تو مجلس... یا هم...

-من در هر صورت با دومی موافقم.. برای هر تنبیهی نیز امادگی دارم... به خدا تا عمر دارم غلامتم... گیر نده بذار من برم...

مامانم با یه قیافه ی متاسف گفت: پسره خوش تیپیه... تحصیل کرده است... خانواده داره... میگه تو صدا و سیما مجریه... حداقل یه دقه بیا ببینش....

چشام هفتاد وپنج تا شد...

-مجری صدا و سیما فامیل خانم عزتی میشه؟ اخه خانم عزتی عدد این حرفاست؟ مامان یه چی میگی ها؟ خواستگارای قبلی که برام فرستاده بود چه گلی به سرم زدن؟ یادت رفته همین خانم عزتی جونت یه مرد زن دارو فرستاده بود خواستگاری دختر شوهر ندیده ات؟

-این دفعه فرق داره...

- یا همین هفته ی پیش... مگه پسره معتاد نبود... بابا کلی تحقیق کرد...

-باور کن این دفعه ادم حسابیه... اصلا از فامیلاش نیست... یه دوستی قدیمی داره با مادر پسره... بالای شهر میشینن... پولدارن.... ماشیناشونو دیدی جلوی در پارک کردن؟

یا باب الحوائج... زیر لب گفتم: خاک بر سرم...

مامان شنید... حالا در حالت معمولی ولوم صدامو باید میبردم رو 100 ها... اما تو مواقع بحرانی مثل چی میشنید... تو صورتم نگاه کرد وگفت: چی کار کردی؟

-هیچی به خدا...

-راست بگو خون به جیگرم نکن...

-به خدا کاری نکردم...

-قسم دروغ نخور.... باز خط کشیدی رو تنه ی ماشین؟

-نه....

-بگو چه مصیبتی به سرم اومده؟

-هیچی بابا یه دونه تایرشو پنچر کردم... لبامو گاز میگرفتم که مامان د و تا مشت زد به سینه اش و منو نفرین کرد.

-یا امام هشتم منو از دست این دختره ی فتنه.......

صدای بابام اومد که مامانم و خطاب میکرد: طاهره... طاهره خانم...

مامانم ابروشو بالا دا دو با غرش گفت: برو لباساتو عوض کن چاییو ببر....

سرمو انداختم پایین و سعی کردم با مظلوم نمایی مامان و منصرف کنم. اما نشد. اخرشم خرم کرد و مجبوری سینی چایی وداددستم.

منم تریپ خودشیرینی اومدم که بذار لا اقل صورتمو بشورم.

مامان موافقت کرد و از اشپزخونه رفت بیرون.

نمیدونستم چه خاکی به سرم بریزم... کولمو رو میز گذاشتم... یه اینه ی کوچیک دراوردم و تو صورتم زل زدم.

چشمهای عسلیم یه برق شیطنت داشت... اخ جون. تو کوله ام یه رژ جیگری جیغ داشتم. بیشتر برای چرب کردن لبم ازش استفاده میکردم... همونو با تموم قدرت روی لبم مالیدم... یه ذره هم بالا و پایین که لبام کج و کوله به نظر برسه... یه سایه ی سه رنگ سیاه و سفید و نقره ای که تازه خریده بودم هم برداشتم و پشت چشممو سیاه سیاه کردم...

رژگونه نداشتم همون رژه رو به گونه هام کشیدم...وایی شبیه این دخترای سر چهار راهی.. خاک برسرم..خواستم صورتمو بشورم... اما....

یاد عطر اشانتیونی افتادم که ....

هفته ی پیش برای تولد دوستم براش یه عطرزنونه خریدم... چون نسبتا گرون بود یه عطر کوچولوی مردونه هم اشانتیون داد.

ای عزتی الهی گور به گورشی...سنگ قبرتو بشورم. رخت عزاتو بپوشم.ببین ما رو تو چه هچلی انداختی...!

یه ذره از اون عطر مردونه هه هم به خودم زدم... دیگه واقعا فکر میکردن که من... یا امام غریب پس فردا پشت سرم حرف درمیارن...

نه بابا... چه حرفی... اصلا من به عطر مردونه علاقه ی وافر دارم چی کنم... از کارم پشیمون شدم. یه ذره سایه ی چشممو پاک کردم... لبم و هم با دستمال خواستم پاک کنم... اما پاک نشد.

دو دستی تو سرم کوبیدم... رژش 48 ساعته بود!

حالا چه غلطی کنم... ؟ اروم لای در اشپزخونه رو باز کردم.... هی گندتون بزنن دقیقا نشسته بودن رو به روی پله ها که تهش می رسید به اتاق مارال...

میدونستم مارال همیشه تو اتاقش میمونه تا مجلس تموم بشه...

حالا اگه ازش میخواستم برام شیر پاک کن بیاره باید از جلوی مهمونا رد میشد....

در و بستم و بهش تکیه دادم... ای خدا من چه کار کنم؟ صورتمو با مایع ظرفشویی شستم..... ای وایییی.... خواستم اسکاچ بزنم دلم نگرفت اونو بمالم به لبم...اوف روش تفاله چایی هم بود.... بیخیال شدم... اما لبام هنوزوحشتناک قرمز بود. سیم ظرفشویی هم عمرا. مگه از جونم سیر شدم اینطوری خودمو شکنجه کنم.... گونه هام.... خدایا....

ازجام بلند شدم و کولمو برداشتم و از خونه زدم بیرون... تا سر کوچه یه کله میدوییدم... با این قیافه... خاک برسرت میشا!!! تا رسیدم سر کوچه... تو یه بریدگی که از خود دیوار بود... وایستادم و زنگ زدم به مارال خواهرم...

حالا صد تومن بیشتر شارژ هم نداشتم... خدایا هر دم از این باغ بری میرسد...

مارال بالاخره جواب داد.

-بله؟

-بله و بلا... گوشیت مگه همیشه ی خدا دستت نیست؟ پس چرا یک ساعته میزنگم جواب نمیدی؟

مارال غرغری گفت: زهرمار... دستشویی بودم...

بعد یه نمه تفکر با هیجان گفت: هوووی ميشا مگه الان نباید پایین باشی؟ خواستگار اومده...

-پایین کجا؟

-درد.. .طبقه ی پایین...

-هان... ببین مارال... من الان سر کوچه ام... اون شیرپاکن و وردار بیار ...

-چیییییییییی؟

-زهر مار... جیغ نزن... گفتم شیرپاک کن و بردار بیار سر کوچه...

- ميشا خل شدی؟

-نه...

وای حالا برای این کره خر چطوری توضیح بدم که چی شده...

اروم گفتم: مارالی... خواهرم... بی زحمت شیر پاکن تو بردار... لباس بپوش بیا سر کوچه.

مارال گیج گفت: ميشا تویی؟

نفسمو فوت کرد مو گفتم: پ نه پ خواهر زا ده ی شاه عباس صفویه هستم از بیستون مزاحمت میشم....

مارال وسط حرفم پرید وگفت: کودن... پایتخت ایران زمان صوفیه اصفهان بود نه شیراز....

خدایا... به قران اگه این دانشجوی کارشناسی تاریخ باشه...

-بیستون مال شیرازه؟؟؟ نه بیستون مال شیرازه؟... مارال بیستون مال شیرازه...؟؟؟بیستون مال شیرازه؟ دانشجوی تاریخ؟؟؟؟؟

-خیلی خوب نیست... مال اهوازه نه یعنی همدان... فکر کنم... اه... چه میدونم.

-برات متاسفم..

-برای خودت متاسف باش... جیغ نزن.... اصلا تو شیرپاک کن میخوای چیکار؟

- مارال احمق .. سنگ قبرتو بشورم... کاری که میگم و بکن. بیا سر کوچه منتظرم...

و تماس قطع شد. مسخره این ایرانسل خز هم که اصلا ادم نیست. اخه من نمیفهمم چرا هی فرت فرت باید شارژ بخرم.به خدا این دو تومن دو تومنا رو بذارم رو هم جمع کنم میلیاردر میشدم.

حالا بیستون مال کجا بود؟!

مارال بیا دیگه.... یعنی خدا نخواد که من از این بشر یه تمنایی... خواسته ای... کاری بخوام برام انجام بده... گیسام سفید شد تو همین یه ربع...

با دیدن یه پسری که برام سوت میزد کلافه روسریمو کشیدم جلوتر...

یه دست روشونه ام اومد. خواستم بزنم طرفو نفله کنم که دیدم خواهرمه....

-ای بمیری مارال خدا زبونتو ازت گرفته؟ نگفتی سنگ کوپ کردم؟

دیدم هیچی نمیگه... اصولا ازش بعیده که جواب منو نده و خفه خون بگیره... یه ذره که گذشت گفت: ميشا این چه قیافه ایه؟

بعد دو دقیقه زد زیر خنده....

شیر پاک کن و از دستش گرفتم و از تو کوله ام دستمال کاغذی در اوردم و مشغول شدم... خدایا پاک بشه... من غلط کردم. اصلا میرم تو مراسم عین بچه ی ادم میشینم...

مارال میخندید و منم با فحش و بد و بیراه به خانم عزتی مشغول بودم.

در حالت معمولی هیچ رژی لبمو ساپورت نمیکرد.... چون همیشه رژا رو میخورم.... اخه خیلی خوشمزه ان... ولی این یکی... ایی سنگ قبر صاحب کارخونه اشونو بشورم... چه مارک در به دریه ...

مارال پرسید: چرا این شکلی کردی خودتو ؟

- خریت....

-چرا نیومدی بشینی تو مجلس... نمیدونی پسره چقدر خوشگله....

سرمو تکون دادم و گفتم: حماقت....

مارال حرصی گفت: ای بی لیاقت...

شیر پاک کن و دادم دستش و گفتم:حالا خوب شد؟

-اووف چه رژ ضایعی... باز بهتره....

-گونه هام خوبه؟

-قابل تحمله...

-خیلی خوب... من میرم خونه ی خاله مستان ...

-مامان پرسید چی بگمش....

یه نگاهی به خواهر گل مشنگم انداختم و گفتم: بگو از عشق سر به بیابون گذاشت ... رفت بیستون....

اخم کرد وگفت: یک ثانیه میتونی جدی باشی؟

-تو میتونی برای عالم و ادم بسه... خل وضع بهت گفتم که دارم میرم خونه ی خاله....

-اخه گفتم شاید نخوای مامان اینا بدونن که کجایی...

یه کم نگاهش کردم و اونم زل زد تو چشمهای من.

خدا فقط رو صورتش کار کرده بود. یه جو عقل بهش نداده بود. با اون چشمهای عسلی روشن و موهای خرمایی لخت وپوست گندمی و لبای کوچولو.... بی شرف خیلی خوشگلتر از من بود.

-برو خونه مارال اینقدر منو حرص نده.

-پس به مامان اینا میگم که رفتی خونه ی خاله مستان...

سرمو تکون دادم و رفتم سمت خیابون... ترسیدم با این قیافه سوار تاکسی بشم... تا چهارراه پیاده رفتم و تیکه شنیدم....

وارد اژانس شدم و درخواست ماشین برای قلهک کردم.

برای خودم انریکه گوش میکردم که موبایلم زنگ خورد... یا قمر بنی هاشم...مامان بود. یعنی از خونه بود ولی من میدونستم کی پشت خطه.

ریجکت کردم و به مهراب گفتم که باید گوشیمو خاموش کنم. اصولا اگه بهش نگم پدرمو در میاره ... وقتی جواب داد چرا... باز مامان زنگ زد....

به مهراب گفتم: مامانم از دستم قاطیه دارم میرم خونه ی خالم... بعدا بهت زنگ میزنم عزیزم.

همون عزیزم کار خودشو کرد . چون مهرابم جواب داد :باشه جوجو. مراقب خودت باش.

مامان باز زنگ زد و منم گوشیمو گذاشتم تو حالت خط خاموش. حد اقل اگه زنگ زدن فکر کنن خاموش کردم.

تا خونه ی خاله یک ساعت تو راه بودم.

حساب کردم و پیاده شدم.

دستمو جلوی ایفون تصویری گذاشتم و زنگ و زدم.

-بلــــــه....

جان به این بله ی کش دار گفتن خالم....عاشق صدای نازش بودم. صداش مثل دخترای هفده هجده ساله است.

گلومو باد دادم و گفتم: از کلانتری یوسف اباد مزاحمتون میشم.... حکم جلب اقای رسول هدایت رو دارم....ایشون منزل هستند؟

با صدای لرزونی گفت: ب ...ب... بله...

دلم نیومد بیشتر کرم بریزم...دستمو برداشتم و پقی زدم زیر خنده وگفتم :جیگر خاله ی ترسوی خودم... وا کن درو...

-ای نمیری ميشا...

در باز شد و منم وارد قصر اعیونی خالم اینا شدم.

شوهر خاله ام اقا رسول یه بیزینس من درست و حسابی بود. شم اقتصادی خوبی داشت.با اینکه با بابای خودمم پسر خاله بود ولی وضع توپی داشتن...

اولش تو کار ماشین بود حالا هم که سه چهار تا نمایشگاه ماشین داشتن... کلا سه تا هم بچه داشتن که جز یکیشون هامین که بچه ی دوم بود و در ان سوی مرزها مثلا خیر سرش به کسب علم مشغول بود آذین و آرمین رفته بودن سر خونه زندگیشون... اذین که همین امسال عروس شده بود و هم اکنون د ر ماه عسل به سر می برد. خاله جلوی در ایستاد ه بود.

با خنده دویدم تو بغلش...

کلی بوسم کرد وگفت: قربونت برم که اینقدر شیطونی...

میخواست یه حرفی بهم بزنه که ساکت شد وزل زد تو صورتم.

دستامو جلوی قیافه ی نابودم گرفتم و گفتم: خاله نگاه نکن...

-چی کار کردی ميشا ؟ و شروع کرد به خندیدن.

-خاله ماجراش مفصله... راستی مامانم اینجا زنگ نزد؟

- فعلا نه... باز چی کار کردی؟

-فرار کردم...

خاله چشمهاش سی و سه تا شد.

ادامه دادم با یه لحن ناله دار گفتم: اگه اجازه ندید اینجا اسکان گزینم میرم تو چهار راه میخوابم...

خاله همینطور داشت منو نگاه میکرد.

ای الهی فدای این چتری های مش کرده اش که رفته بود تو چشمای سبزش و اون لبای تپلی ور قلمبیده اش بشم... خندیدم و گفتم: از خواستگاری فرار کردم..

خاله یه سری تکون داد وگفت: امان از دست تو....

با هم وارد خونه شدیم.. عمو رسول تو روم خندید و منم رفتم جلو باهاش دست دادم و سلام و علیک کردم.

طفلک عمو رسول اصلا نگام نکرد. منم از خاله خواستم اجازه بده برم حموم.

خاله سرشو تکون داد وگفت: اخه بگو این چه ریخیته.... رژتو چرا این شکلی زدی حالا؟

-خاله نگو و نپرس... حالا بعد حموم برات تعریف میکنم.

خاله: لباساتو بده بندازم تو ماشین...

یه سری تکون دادم و رفتم تو اتاق هامین پسرخاله ام... دراورشو باز کردم.

چون خاله همیشه تو خونه تنها بود و گاهی عمو رسول میرفت ماموریت ...منم میومدم خونه اشون میموندم تا تنها نباشه.. واسه همین همیشه کلی لباس داشتم.

خدا رو شکر از زیر و رو عاجز نبودم.

اِ اِ اِ.... این شلوارک خرسی ام اینجاست... وای من از کی دنبالشم... گنمم اینجاست که... ببین واسه عروسی آذین چقدر التماس مارال و کردم. یه شلوار مشکی و یه استین کوتاه و دو تا لباس دیگه که دخترا یکی شو میدونن چیه و اون یکی هم که همگانی بود برداشتم و رفتم تو حموم اتاق هامین...

کلی صورتمو با شامپو و صابون شستم.... وای اب داغ چه حالی میداد. تو وان برای خودم دراز کشیده بودم و صفا میکردم.

گوشیم هم برده بودم تو حموم و با مهراب اس ام اس بازی میکردم.

با چند تقه ای که به در خورد چشمام که خمار شده بود و باز کردم.

خاله مستانم بود.

- ميشا جان چیزی لازم نداری؟

-نه خاله... الان میام...

با مهراب خداحافظی کردم .

زودی کارامو انجام دادم و گربه شوری کردم و حوله ای که خاله قبل اینکه بیام تو حموم برام تو کمد گذاشته بود و دورم پیچیدم .

خوشبختانه به خاطر اینکه ماه پیش موهامو تا روی گردنم زده بودم و کوتاه بود خیلی زود خشک شد.

اخی...چقدر خنک بود. رو تخت هامین نشستم. تختش درست رو به روی دریچه ی کولر بود.همینجور داشتم از سرما میلرزیدم و کیف میکردم.

داشتم منجمد میشدم که حس کردم باید لباس بپوشم.

حوله رو انداختم روی صندلی کامپیوتر هامین و از اتاق اومدم بیرون.

خاله با یه لیوان اب طالبی ناز تو نشیمن نشسته بود.

کنارش نشستم و گفتم:چه خبرا؟

خاله: خبرا که پیش شماست....

اب طالبی و یه نفس سر کشیدم ...دلم میخواست اروق بزنم اما جلوی خاله نمیشد. میبستتم به نصیحت که دختر فلانه... بهمانه...

همینجور ساکت و مودب نشسته بودم که خاله مستان گفت: حالا تعریف کن ببینم چی شده...

منم از سیر تا پیاز ماجرا گفتم. از نقشه های خانم عزتی و اینکه میخواستم با چه قیافه ای برم جلوی خواستگارا اما بعدش منصرف شدم.

هرچی بیشتر میگفتم... خاله بیشتر تو هم میرفت.

اخرشم ساکت بلند شد و به سمت تلفن رفت.

فهمیدم میخواد زنگ بزنه به مامانم.خوشم میاد خاله مدافع همیشگی منه.... هیچ وقتم از اینکه خواستگار برام بیاد خوشحال نمیشه.... بابا بیست و سه که سنی نیست.

روی کاناپه ولو شده بودم. چشمام داشت گرم میشد که صدای اروم خاله رو شنیدم که داشت با مامانم حرف میزد.

از جام بلند شدم و به اتاق هامین رفتم. روی تختش دراز کشید م و به سقف نگاه میکردم. حالا من هر چی میخوام ادم باشم نمیشه....

خوب خاله ی منم مجبوره اونطوری پچ پچ کنه منو تحریک کنه که فضولی کنم.

یه غلتی زدم و تلفن توی اتاق هامین و اروم برداشتم.

صدای مامانم اومد که گفت: حالا مستانه جان تو چرا جوشی میشی....

خالم: طاهره ... اخه برای چی هر روز هر روز این دختر ه رو جز میدی...

مرسی یک هیچ به نفع من...

مامانم: والله من که کاری از دستم برنمیاد... خوب دختر جوونه براش خواستگار میاد. من که نمیتونم بگم نیاین...

-کدومشون ادم حسابی بودن...

خاله.. داشتیم.

مامانم: به خدا منم دلم رضا نیست....

دلت رضا نیست اینطوری منو بشکون میگرفتی؟ دلت رضا بود چی میکردی؟؟؟

خاله: ای بابا طاهره جون... تو رو خدا این حرفا رو بذار کنار... الان برای ميشا زوده...

مامانم: دل نگرونشم مستان... این الان که یه ذره برو رو داره چهار نفر طالبشن.... پس فردا که سنش بره بالاتر .... و اهی کشید و جمله رو بی فعل گذاشت.

ای ول... مامان هیچ وقت تو روم نمیگه من خوشگلم. خوب یعنی من الان خوشگلم.. یو هو...

خاله مستان اروم گفت: ميشا دختر خوبیه.... حیفه اینقدر زود شوهرش بدی... بذار یه کم جوونی کنه...

مامانم با خنده گفت: بلدم نیست جوونی کنه... به خدا من ندیدم یه بار با یکی بگه و بخنده....

بیا اینم مامان ما... ای مامان جان کجای کاری... خندم گرفته بود. هرچند کاری نمیکردم اما همین رابطه ی کوچولویی که با مهراب هم داشتم و به مامان نگفته بودم. در واقع به هیچ کس نگفته بودم. اینم جوونی ما بود دیگه... پاستوریزه جوونی میکردیم. دیگه حرفاشون چرت شده بود. منم بد خوابم میومد. تلفن و اروم روی دستگاه گذاشتم و خزیدم زیر پتو... اخ چه قدر رخت خواب خوب بود. با احساس لرزش و توهم زلزله فوری از خواب پریدم...

ای سنگ قبرتو بشورم هی... مارال بود که مثل این یارو کیسه هایی که کره درست میکنن و دو طرفشو تکون تکون میدن داشت منو تکون تکون میداد.

از قیافه ام خندید و گفت: چه عجب ...

یه خمیازه ی گنده کشید م و گفتم: مریض روحی روانی چرا بیدارم کردی؟

-ساعت هفت شبه الاغ...

بالشو بغل کردم و گفتم: دوس دارم باز بخوابم...

-پاشو بیا پایین دست مامان و ببوس که بد جوری از دستت شکاره... پاشو دیگه...

یه لگد تو شیکمش زدم وگفتم:خیلی خوب گوسفند... برو الان میام...

مارال که رفت خواستم دوباره بخوابم ... اما خوابم پریده بود.

از جام بلند شدم و تخت خواب و مرتب کردم و چیدم تو دستشویی ... پس از عملیات مربوطه از دستشویی هم اومدم بیرون. صدای خنده های مامانم وخاله مستانه کل سالن و پر کرده بود.

هلک هلک داشتم از پله ها پایین میومدم....

خاله تا منو دید فوری از جاش بلند شد و رفت تا برام یه لیوان چایی بیاره از همون اشپزخونه گفت: خاله قربون روی ماهت بشه .... ساعت خواب.... خوب خوابیدی؟

-جاتون خالی خاله...

و رومو سمت مادر فولاد زره چرخوندم... فدای این اخمای کیشمیشیش بشم که سعی میکرد عصبانی باشه و نمیشد.

کنارش نشستم و دست انداختم دور گردنش وگفتم:دختر گل من چطوره...

مامانم غش کرد از خنده... صورتشو بوس کردم وگفتم: ماشالا هزار ماشالا چه دختر ی دارم ... دهنشم بوی گلاب میده....

دیدم مامانم بد خوشش اومده منم دیگه ول نکردم ورو به بابام گفتم: پسرم باید بریم واسه این دختر پی شوهر.... ماشالا از خانمی هم هیچی کم نداره...

خاله مستان با سینی چایی برگشت و منم تریپ خود شیرینی برداشته بودم گفتم: این دخترمم که هزار الله اکبر چشمم کف پاش با کمالاته....

عمو رسول کیف میکنی چه دخترایی تربیت کردم؟

خاله انگار داشت رو ابرا پرواز میکرد.

عمو رسول هم که میخندید. بابا هم با چشم و ابرو میگفت: کم نمک بریزم...

بعد یه ربع سخنرانی من خواستیم رفع زحمت کنیم که خاله اصرار اصرار که شام و بمونیم.... من که از خدام بود. چون میدونستم مامان شام مام درست نکرده ....

مامان موافقت کرد اما گفت: برای پس فردا شب شام حتما باید بیاین خونه ی ما...

خاله مستان هم از خدا خواسته قبول کرد.

منو مارال مشغول درست کردن سالاد شدیم که مامانم پرسید: از هامین چه خبرا؟

خاله اهی کشید وگفت: پسره رفته اون سر دنیا .. نه زنگی ...نه حالی نه احوالی.... و سرشو تکون داد وگفت: درسشم که تموم شده... نمیدونم چرا نمیاد.

مامانم با لحنی دلجویانه گفت: سرش گرم کارشه خوب...هامین که خودش یه پارچه اقاست... نگرانی نداره...

خاله لبخندی زد وگفت: اره بچم نا اهل نیست... ولی سر به هواست... از بچگی بود...

اوووو بعد دوازده سال خاله ی ما تازه فیلش یاد هندستون کرده... میدونستی سر به هواست فرستادیش رفت. والله....

اصلا یادم نمیومد هامین چه شکلیه... من مارال و دو روز نبینم روز سوم تو خیابون برام اشنا هم نمیزنه.... وای به حال پسرخاله .

کاهو ها رو توی ظرف ریختم که دیدم باز بوی توطئه میاد.

مامانم داشت از خواستگارای امروزم حرف میزد و مدام ازشون تعریف میکرد.

خاله مستان فوری گفت: بابا طاهر ه برای این دختره زوده... تو چه اصراری داری میشا همین چند وقته شوهر کنه؟؟؟

مامانم یه نگاهی به من انداخت وگفت: چی بگم.... اخه نمیشه که تااخر عمرش بشینه ور دل من که...

خاله : کسی نگفت تا اخر عمرش... ولی حالا زوده... بچم تازه داره درس میخونه.. بذار ارشدشو بگیره.. بذار یه کم بگرده ... یه کم بچرخه... اخه چرا میخوای اول جوونی بندازیش تو خط مسئولیت زندگی و پیاز داغ....

همچین زدم زیر خنده که دو تا خواهر یهو ساکت شدن...

-این پیاز داغ و خیلی خوب اومدی خاله....

خاله : فدای خنده هات بشه خاله....

رو به مامان گفتم: تو اینقدر دوست داری دخترات عروس بشن... چرا مارال و سر و سامون نمیدی؟ این خیلی دلش میخواد شوهر کنه...

مارال که داشت گوجه فرنگی خرد میکرد زد انگشتشو ناقص کرد وگفت: هین.......

خون و اب گوجه با هم سرازیر شده بود.

منم خندم گرفته بود.

مامانم با نگرانی گفت: حواست کجاست دختر؟ ببینم انگشتتو...

خاله مستان براش چسب زخم اورد تا دستشو ببنده. منم گوجه های خون الود و مجبوری ریختم دور و خودم مشغول شدم.

میدونستم مارال تو دانشگاه خاطر خواه یکی شده .... پسر بدی هم نبود. قبلا تحقیقات لازمه رو انجام داده بودم. فقط میدونستم رو نداره به مامان اینابگه...

کار انگشت مارال که تموم شد مامان حرصی گفت: این که نمیتونه چهار تا گوجه خرد کنه رو شوهر بدم...؟

-نه اینکه من خیلی میتونم؟

-بالاخره که باید یاد بگیری؟

-مامان گیر نده دیگه... اگه اینقدر مزاحمم بگو بیام پیش خاله مستان... خاله اتاق هامین کرایه اش شبی چند؟

خاله با خنده گفت: عزیز دلمی... این خونه مفت مسلم برای خودت ...

ابرومو دادم بالا و فاتحانه به مامانم نگاه کردم... مامانم سرشو تکون داد وگفت:من از دست تو چه کار کنم؟

کاهو رو برداشتم و دادم دستش وگفتم: فعلا کاهو بخور.... فردا رو خدا بزرگه...

خاله خندید و منم ظرف سالاد و بردم که بذارمش روی میز نهار خوری... چشمم به عکس خانوادگیمون افتاد. پنج تا بچه جلوی پدر مادرامون ایستاده بودیم.

از سمت چپ اذین ایستاده بود و بعد ارمین و بعد من و کنارم هامین بود که برام شاخ گذاشته بود و اخرشم مارال بود.

لابد خیلی گنده شده... وقتی چهارده سالش بود رفت پیش عموش لندن اونا هم خیلی سریع کاراشو راه انداختن و فرستادنش فرانسه تا برای خودش کسی بشه... تو این دوازده سالم حتی یک بارم نیومد ایران.هرچند میگفتن از بهترین دانشگاه فرانسه فارغ التحصیل شده... ما چه میدونیم......... الله اعلم!

یه لحظه فکر کردم چرا من یه عمو نداشتم که منو ببره خارج تا اونجا ادامه تحصیل بدم...

سرمو تکون دادم و باز به چشمهای هامین خیره شدم.لابد هیچ کدوم از ماها یادش نیست...

سفره که چیده شد دور هم نشستیم به صرف شام... بابا مثل همیشه در مقابل پر حرفی های عمو رسول ساکت بود و بالبخند سرشو به معنی تایید تکون میداد.

مامانم بی توجه به زرق و برق النگوهای خاله مستان به حرفهاش میخندید و همراهیش میکرد.

مشغول بودیم و من مثل همیشه فکر میکردم چرا باید بین خانواده ی خالم و ما این همه اختلاف باشه... اما میدونستم که تا دنیا دنیاست من حاضر نیستم یه تار موی مامان و بابا و اون مارال چلمن و با کسی عوض کنم...

همیشه از نتیجه ی اخری که از فکرام میگرفتم خوشحال میشدم... این نهایت خوشبختی خانواده ی کوچیک چهار نفره مون بود.

تا نصف شب خونه ی خالم بودیم و گفتیم و خندیدیم.... و بعدش هم عمو رسول لطف کرد و مارو به خونه رسوند.

با اینکه عصر خوابیده بودم اما تا سرم به بالش خودم رسید عین خرس بیهوش شدم.اصلا هم نفهمیدم که مهراب صد تا اس ام اس داده بود.

**************************

**************************

نگام به ادرسی بود که خانم مظفری بهم داده بود تا برم و به دخترش تمرین بدم . خوبیش این بود که نزدیک خونه ی خاله اینا بود. با یه خیابون فاصله... اما تو کوچه هر چی میگشتم خونه ی مورد نظر و پیدا نمیکردم.

یه کم دور خودم چرخیدم تا بالاخره به روح ایرانسل چهار تا فحش دادم و زنگ زدم به خانم مظفری...

-الو...سلام.... حال شما.

-خوبی ميشا جان؟

چه سریع دختر خاله شده بود...

-ممنونم... خانم مظفری من الان تو کوچه ی گل ها هستم... پلاکتون و متاسفانه پیدا نکردم...

-اخ ميشا جان پلاک ما رو شهرداری عوض کرده اصلا یادم رفت بهت بگم... عزیزم در قهوه ای رنگ... تقریبا انتهای کوچه.... در و برات باز کردم.

ای ول درست روبه روی خونه ایستاده بودم که در باز شد.

وارد خونه شدم ... حیاط بزرگی داشت .... یه سمتش سراشیبی تندی داشت و به پارکینگ میرسید انگار.... یه خونه ی ویلایی با نمای اجری بود. خانم مظفری جلوی در ایستاده بود و منتظرم بود. منم رفتم جلو و باهاش سلام و علیک کردم و منو راهنمایی کرد که برم داخل.

کتونی هامو دراوردم و رفتیم تو.... یه دختر با موهای بلوند و ارایش غلیظ با تاپ و شلوارک رو به روم ایستاده بود.

یه لبخند بهش زدم و گفت: عسل هستم...

-خوشبختم . .. ميشا.

بعد از نوشیدن یه لیوان اب پرتقال قرار شد بریم پارکینگ که هم فضای سر پوشیده داشت هم راحت میشد تمرین کنیم.

منم لباسامو عوض کردم و لباس مخصوصمو پوشیدم ... اونم همینطور... کمربندش قهوه ای بود.

پس خیلی هم ناوارد نبود.

کمی خودمو ن و گرم کردیم و حرکات نرمشی انجام دادیم...

بعد داد زدم: کمیته...(اماده برای مبارزه)

همچین صدام تو پارکینگ پیچید ذوق مرگ شدم.

عسل هم مثل من با هیجان گفت: کیاااااااااااااااای.....(اما ده بودن-خالی کردن نفس به صورت یکجا)

شروع کردم به شمردن:

-ایچ... نی...سان... (1... 2...3....)

هنوز شروع نکرده با دوتا اپر نقش زمین شد. اوووف... این خیلی کار داشت.

بلند شد و سعی کرد بهم حمله کنه ... با وازاری جوابشو دادم و باز پرت شد.

این اینطوری میخواست مبارزه کنه که هیچی... همون ست اول ناکار میشد. بعد از چند تا تذکر قرار شد که به درخواست خودش باز هم بیام و بهش تمرین بدم و باهم مبارزه کنیم. من که مشکلی نداشتم. با توجه به قیافه ی عسل کلا خلق و خوی ساده و بچه ای داشت... دو سه سال ازم کوچیکتر بود.

دو ساعت تمرین کردم و سی هزار تومن کاسب شدم.

اینم دشت امروزمون بود. از خونشون اومدم بیرون و رفتم سمت ایستگاه تا برم تره بار و یه کمی برای شب که خاله اینا میان خرید کنم.

تمام سی تومن و به اضافه ی چهل تومن هم گذاشتم روش همش شد خرج سبزیجات و میوه جات... چقدر گرونه... خیر سرم اومدم تره بار که ارزون خری کنم....

با اون کیسه ها که هر کدوم وزنشون مثل دمبل صد کیلویی بود باز سوار اتوبوس شدم و به خونه رفتم.

صدای جارو برقی و صدای تلویزیون و رفت و امد مارال و مامان و بوی پیاز داغ و خورش فسنجون و .... همه با هم مخلوط شده بود ... خریدا رو دادم مارال جا به جا کنه.. خودمم رفتم تا یه دوشی بگیرم.

چون همیشه خاله مستان سنگ تموم میذاشت مامانم میخواست کم نیاره. این بوی غذا نوید این میداد که تا دو هفته باید همینا رو نوش جان فرماییم.

بعد دوش دیگه کسی کاری به من نداشت. تو اتاقم روی تختم ولو شده بودم و چرت میزدم و با مهراب اس بازی میکردم.داشتم سعی میکردم از دلش دربیارم که دیشب نتونستم پیاماشو جواب بدم.خدایی خیلی اقا بود...فرتی میبخشید. حین اس بازی دیدم دیگه جواب نمیده.. فهمیدم خوابیده.. منم که دیگه مستعد خوابم همیشه... این شد که کم کم هم خوابم برد .با سر و صدای باز و بسته شدن در اتاق از جام پریدم.

مارال بود.

چشمامومالیدم و گفتم: اومدن؟

-اره....

همونجوری با تی شرت و شلوار خواستم برم بیرون که مارال کشیدم وگفت: اینطوری نه... یه لباس خوب بپوش...

یه نگاهی به ریختش کردم... شلوار جینی که تازه خریده بود و با یه بلوز سفید خوشگل پوشیده بود. کلی هم ارایش کرده بود.

چه خبر بود؟؟؟

مارال کمدمو بازکرد و یه شلوار قهوه ای دم پا گشاد و یه بلوز شیری رنگ جذب پرت کرد تو بغلم و گفت: اینا رو بپوش...

هیچی نگفتم که مارال فوری گفت: زود باش...

-چه خبره؟

-تو بپوش بهت میگم...

ناچارا قبول کردم ... یعنی اگه مارال به خودش نرسیده بود عمرا قبول میکردم...اما چه کنم که میخواستم کم نیارم.

مارال منو نشوند وگفت: بذار موهاتو اتو بکشم...

بازم هیچی نگفتم... یه کمم کرم و رژ و سایه ی مسی به صورتم مالید . ارایش خودش غلیظ بود منو عین میت درست کرده بود. اخ میرفتم اون رژ خوشگلمو میاوردما... خواستم خط چشم بکشم که مارال نذاشت وگفت:همین ساده خوشگلتری...و با خنده گفت: این رنگا خیلی به چشمات میاد.....

مارال زیر سنگ لهد هم میرفت عمرا از من تعریف میکرد... باز چیزی بهش نگفتم و نگاهش کردم.

مارال یه هد بند قهوه ای روشن هم به موهام زد و چتری هامو ریخت تو صورتم...

اخر سر یه دور منو چرخوند وگفت: چی شدی... ای ول...

دم پایی رو فرشی انگشتی مشکی هم داد من بپوشم و دستمو کشید و با هم از اتاق خارج شدیم.

خاله و عمو رسول تو هال نشسته بودن....

خاله با یه کت و دامن سدری که بد به چشمهای سبزش میومد نشسته بود. موهاشو بالای سرش جمع کرده بود.

عمو رسول هم کت و شلوار شیکی پوشیده بود و به من نگاه میکرد.بابا مامانم هم شیک کرده بودن.. بابا هم پیراهن ابی و شلوار مشکی پوشیده بود ومامانم یه بلوز دامن مجلسی...

منم میخکوب دنبال مارال میومدم.

خاله و عمو رسول به احترام من از جاشون بلند شدن.. خاله با یه نگاه خریدار گفت:هزار ماشالا .... ميشا جون چی شدی...

-سلام خاله...

-قربون روی ماهت برم خاله.... منو بوسید و منم با عمو رسول دست دادم . خواستم بشینم که مامان گفت: ميشا جان برو چایی بریز...

بی هیچ حرفی به اشپزخونه رفتم. امشب چه همه شیک و پیک بودن...

چایی ها رو ریختم و دوباره به نشیمن رفتم. نگاهم به روی میز افتاد.... یه سبد گل خیلی خوشگل و یه جعبه شیرینی روی میز بود.

اهمیتی ندادم و سینی چای رواول به سمت بابا گرفتم که اشاره کرد برم سمت عمو رسول... منم بی هیچ حرفی رو به عمو گفتم: بفرمایید...

جز صدای من که همون یه کلمه رو گفتم جمع ساکت بود وجو زیادی رسمی بود.

بعد به سمت خاله نگه داشتم...

خاله با لبخند گفت: قربون روی ماهت بشم عروس گلم....

تیره ی کمرم خیس عرق شد. ماتم برد... یعنی خاله و عمو رسول... خدایا نه... این امکان نداشت. من چه خاکی میخواستم به سرم کنم؟! بابا کی شوهر میخواد... خدایا ...

اب دهنم و به زور قورت دادم و خودمو روی مبل ولو کردم. مارال زیر گوشم گفت: چطوری عروس خانم....

بازوشو محکم بین انگشتام گرفتم و همونطور نگه داشتم. رسما داشت پر پر میزد.

یه کم فشار و بیشتر کردم که اروم یه اخ گفت و منم ولش کردم.

خاله با مامانم صحبت میکرد و من اصلا نمی شنیدم... یعنی اصلا میشنیدم چی میخواستم بگم؟ چه عذر و بهانه ای میاوردم؟مگه اصلا میشد رو پسری مثل اون عیب و ایرادی گذاشت؟؟؟ پسری که هنوز نیومده کل دخترای فامیل عمو رسول اینا براش دندون تیز کرده بودند.

به مادرم وخاله نگاه کردم... چنان صمیمی با هم صحبت میکردند که یه لحظه از فکری که تو سرم گذشت مو به تنم سیخ شد.اگه با مخالفت من رابطه شون بهم بخوره...

من باید چیکار میکردم... ادمی که تمام خاطراتی که ازش دارم همش مربوط به دوران کودکیه... اذیت و ازاراش.... وحشی بازی هاش و دعواهاش...

خدایا من چی کار میکردم؟ یعنی اصلا چطوری میتونستم مخالفت کنم؟ بگم نه...باز دوباره به خنده های دو تا خواهر خیره شدم... هیچ وقت از هامین خوشم نمیومد... همیشه اذیتم میکرد. با هر چیزی که ممکن بود.حالا اون میخواست بشه شریک زندگی من؟ اصلا میشد ابراز مخالفت کرد؟

نه واقعا میشد؟

با صدای خاله به خودم اومدم.

خاله با اب و تاب گفت: هامین التماسم میکرد زودتر بیام خواستگاری تو که مبادا از دستت بده.... ای شالا که برگشت یه مراسم ابرومند هم براتون میگیریم و میرید سر خونه زندگیتون....

هامین؟ یعنی واقعا هامین خواسته بود که خاله اینا بیان اینجا؟

نفسمو فوت کردم. اینطوری که نمیشد... من باید یه چیزی میگفتم... چطوری میتونستم کسی و که دوازده سال نه دیده بودمش نه حتی باهاش حرف زده بودم و بپذیرم.

خاله ادامه داد: هامین که دیگه شناخته شده است... ای شالا که ميشا جونم موافق باشه و سور و ساتشون و برگزار کنیم و پای این خواستگارا قطع بشه.

با این حرف جمع خندید و منم به یه لبخند سکته ای اکتفا کردم.

حالا من چه خاکی به سرم میریختم؟ همه چیز وبریده بودن و دوخته بودن... یه لباس حاضر و اماده رو به روم بود که انگاری باید تا عمر داشتم می پوشیدمش.... هامین پسرخالم بود...خاله ای که اندازه ی تموم دنیا میخواستمش و دوستش داشتم... اصلا من چطوری روم میشد به خالم بگم من پسرتو نمیخوام به این علت و اون علت؟؟؟

موهامو که تو چشمم بود کنار زدم. مامان مشغول پهن کردن سفره روی زمین شد. من نشسته بودم و فکر میکردم... به چیزی که نمیدونستم چیه ولی قراره رخ بده فکر میکردم.

گوشیم تو جیبم بود. یه پیغام از مهراب داشتم... جوابشو دادم و سعی کردم عادی برخورد کنم با خاله اینا.... اما نمیشد. مهرابم که ول نمیکرد ومدام پیام میداد.

ساعت از دوازده گذشته بود.

خاله و شوهر خالم هنوز نشسته بودن و با مامان و بابا گل میگفتن و گل میشنیدن...

به بهانه ی اینکه فردا کلاس دارم عذر خواهی کردم و رفتم بالا تو اتاقم... روی تخت دراز کشیده بودم و فکر میکردم چطوری میتونم رای خاله اینا رو بزنم.

نمیدونم با همه ی این افکار اشفته چطوری خوابم برد.

*****************

*****************

-هووووی... ميشا صبر کن...چقدر تند میری....

صدای صبا بود...کلافه ام کرده بود...

-چی میگی ؟

صبا:چته امروز...

-خوابم میاد...

صبا: ماشینمو جایی نزنی....

سوئیچو سمتش گرفتم و گفتم:نخواستم.....

صبا:زهرمار چه زودم بهش بر میخوره....

یه کم تو روش نگاه کردم و باز راه افتادم.

اونم بدو بدو کل محوطه ی دانشگاه و دنبال من گز میکرد.

صبا:حالا چون خالت تو رو واسه پسرش میخواد امروز سگی؟

جوابشو ندادم. چون رفیق هفت ساله از دبیرستان بود اصولا همه چیز وبهش میگفتم.

-خوب اگه نشد و خودت نخواستیش بهم بگو...

-من عمرا زیر بار برم...

- چه خوب... پس حتما بهم بگو....

-کسی و سراغ داری؟

صبا پشت چشمی نازک کرد و گفت:خودم...

-جووووون...جواب سیا و چی میدی...

صبا:بره بمیره...من این پسر از فرنگ برنگشته رو میخوام...

-چه خوش اشتها...نچایی یه وقت...زیاده واست...گیر میکنه تو گلوت....

صبا:ارررررررره؟

-اَره...

صبا:چمه مگه؟

-چش نیست...گوشه...

خواستم بروم که دستم را گرفت و گفت:چته؟کجا میخوای بری که اینقدر هولی؟

-وای ی ی ی صبا.......با مهراب قرار دارم...دیرم شده...

صبا:خدا شانس بده...خوب برو...راستی به اون مهراب تحفه بگو به اون سیامک بی پدر بگه که خیلی خره...دو روزه گور به گور شده...

همانطور که داشتم به سمت ماشینش میدویدم گفتم:باشه...میگم...

صبا: ميشا شوخی کردم...نگی یه وقت...

دو تا بوق براش زدم و زدم دنده یک وپامو یهو از کلاچ برداشتم و ماشین با یه صدای جیغ ناناز از جاش کنده شد...

دست فرمونم حرف نداشت. با اینکه ماشین نداشتیم... اما تا هجده ام پر شد فوری رفتم ثبت نام و گواهیناممو گرفتم. به امید روزی که یه روز دستم بره تو جیب خودم و برای خودم ماشین بخرم.تا اون موقع از دوستان قرض میگرفتم. چون به خودمو دست فرمونم اعتماد داشتن بهم میدادن....دیگه دیگه...ما اینیم...با هزار بدبختی و از فرعی رفتن و پلیس و تو طرح پیچوندن به کافی شاپ،پاتوق همیشگیمون رسیدم...

مهراب کنج کافی شاپ نشسته بود مثل همیشه...پشتش به من بود...اروم جلو رفتم و تا اومدم بزنم تو سرش در یک حرکت ناگهانی یه لیوان اب ریخت روی صورتم...با دهن باز فقط نگاش کردم مرموزانه میخندید...واقعا غافلگیر شده بودم...ابی که تو دهنم بود و تف کردم تو صورتش و دو تا فحش بهم داد و گفت:حقته...دفعه ی پیش که زدی پس گردنم تا دوروز گیج میزدم...سلام...

خنده ام گرفت و گفتم:کوفت...خیلی بیشعوری...ادم با یه خانم محترم اینطوری رفتار میکنه...علیک سلام...

مهراب پقی زد زیر خنده و گفت:تو مگه محترمی...حالت چطوره؟

-ببین مردم چه جوری نگاهمون میکنن...روانی زنجیری..من خوبم...تو خوبی؟

مهراب:خیالی نیست...مردم و اهل این کافی شاپ به من و تو عادت کردن...خیالت تخت...چه خبر؟

با استین مانتوم صورتمو خشک کردم...خدا روشکر صبح حوصله ی مداد کشیدن و نداشتم وگرنه تو این هیری ویری شیر پاک کن از کجا میاوردم...مستقیم تو چشماش نگاه کردم...به نظرم کمی رنگش پریده بود . از اخرین باری که تو تابستون دیده بودمش تقریبا یک ماه پیش بود..خیلی لاغرتر شده بود.تویونی کده هم کلاسای مشترکمون خیلی وقت بود که معلق بود بخاطر همین کم میدیدمش...اما هنوزخیلی جذاب بود...صورت استخونی و گردی داشت...با چشمهای وحشی و درنده ی مشکی که میشد توش غرق بشی...بینی اش هم خیلی کوچک و با نمک بود با فرم لبهای قشنگ ...به اضافه ی چال گونه اش که وقتی میخندید من میمردم...اجزای صورتش کمی ظرافت داشت اما خوب به خاطر ترکیب بندی کلی چهره اش مردونه و جذاب به نظر میرسید.

مهراب:چی میخوری...

-مثل همیشه...

مهراب داد زد: هوشنگ...

یکی گفت:هوشنگ نیست..بیا از اینجا سفارش بده...

مهراب هم داد زد:مرده شورتونو ببرن با این کافی شاپتون...

همون پسره داد زد:خواهش میکنم...

خنده ام گرفت...حتی جاهایی هم که ما میرفتیم ادمهایی بودن مثل خودمون بی دغدغه و دیوانه و سرخوش...

مهراب اهی کشید و از جاش بلند شد...قدش بلند بود...به هر حال والیبالیست بود دیگه... هیکل ورزیده ای داشت.....کلا ازش خوشم می امد...پسر خوب و مهربونی بود یکی مثل خودم..

باز نگاش کردم...اویزون پیشخون شده بود ...یک جین مشکی پوشیده بود و پیرهن خاکستری و یک شال نازک مشکی با طرح ورساچه ی سفید هم دور گردنش انداخته بود...از همونجا داد زد: هات داگ نداره.....اسنک میخوری...

منم داد زدم:اره...واسه من دو تا بگیر...

مهراب باز داد زد:دلستر میخوای یا نوشابه؟

-جفتش...

مهراب:من فقط پول یکی شو حساب میکنم...

-باشه...من پول دلستر و بهت میدم...

تنها کسی بود که از خوردن من ایراد نمیگرفت و نمیگفت:کمتر بخور و درست بخور و این کار و نکن و اون کار و بکن...یا امثال این حرفها که از هر ننه قمری میشنیدم...

با یه سینی پر مقابلم نشست...سه تا اسنک برای خودش گرفته بود و دو تا برای من...با اشتها مشغول خوردن شدیم...و من همونطور که نگاهش میکردم و میخوردم...از اتفاقات دیشب و خواستگاری پسرخاله ی فرنگ رفته ام توسط مادرش میگفتم....برعکس بقیه براش مهم نبود با دهن پر حرف میزنم یا دور لبم سسی شده...هیچ...فقط با اشتیاق به حرفهام گوش میداد وگاهی اظهار نظر میکرد و بعد با صدای بلند میخندیدیم...

تو چشماش میخوندم چقدر از اینکه بهش اعتماد دارم و همه چیز و صاف و پوست کنده بهش میگم... خوشحاله...

سومین اسنک را نتونست کامل بخوره و گفت:وای ترکیدم...از دستش گرفتم وگفتم:بده من...

یک گاز دیگه هم زد و نصف باقیمونده رو من خوردم...بعد از اینکه صورت حساب رو پرداخت کرد وارد یه پارک شدیم...کمی در سکوت قدم زدیم تا غذاهامون هضم بشه...اهی کشید و گفت: ميشا ؟!

-هوممم؟

مهراب:جایگاه من تو زندگیت چیه؟

مات نگاش کردم...هیچ وقت در این باره بهش فکر نکرده بودم.اونم هیچ وقت حرفی نمیزد...بعد از کمی خیره خیره نگاه کردنش...به مسیر روبه رو زل زدم و غرق افکارم شدم...

مهراب:جواب نمیدی؟

-اخه منظورت چیه؟

مهراب:فقط میخوام بدونم تو زندگیت چه نقشی دارم؟

بی اراده از دهنم پرید:یه دوست...

مهراب:چه جور دوستی؟

-دوستی دوستیه دیگه مهراب...مگه مدل داره؟

مهراب اهی کشید و به روبه رو خیره شد وگفت:منظورم اینه که...که...من دوست پسرتم؟

خنده ام گرفت و گفتم:فکر کم تو پسر باشی...مگه خلافش بهم ثابت بشه...

خنده اش گرفت و گفت:اَی بیشعور...

و دوباره گفت:من جدی گفتم....

-من اصلا منظورت و نمیفهمم...

مهراب کلافه گفت:تا حالا شده به عشق فکر کنی؟

-نچ...

مهراب:به ازدواج چی؟

-جدی نه...

مهراب: پسرخاله ات برات مهمه؟

جری شدم وگفتم: ایششششش.... اسم اون خرو نیار جلوی من...

یه لحظه حس کردم از لحنم ذوق کرد.

مهراب:من اگه ازت خواستگاری کنم...جوابت چیه؟

-تا به حال ازم خواستگاری نکردی...

مهراب:خوب الان دارم میکنم دیگه...

-ولی تو که هیچ کاری نمیکنی؟

خنده اش گرفت و گفت:کثافت...من دوست دارم...

-منم...

مهراب خنده اش عمیق تر شد و گفت:واقعا؟

-خوب آره...اگه دوست نداشتم که الان اینجا نبودم...

مهراب به من نزدیکتر شد و گفت: ميشا ؟

-هوم؟

مهراب:با من ازدواج میکنی؟

-نه...

سرجاش میخکوب شد...شاید از پرسش صریحی که داشت و جواب صریح من اینطوری وارفته بود.

من چند قدم ازش فاصله گرفتم و روی یه نیمکت نشستم...هنوز همونجا سیخ ایستاده بود و به زمین خیره شده بود...

-هووووی مهراب...بیا اینجا...چرا ماتت برده؟

مهراب با قدم هایی سست نزدیکم اومد وگفت:چرا؟

-چرا...چی؟

مهراب:چرا با من ازدواج نمیکنی؟از من بدی دیدی؟

-مگه تو فقط جلوی من خوبی؟

مهراب:نه نه منظورم این نبود...

-پس چی؟

کنارم نشست و گفت:لیاقت یک ساعت فکرم نداشتم؟

از حرفش یکه خوردم...یعنی بیشتر ناراحت شدم...دلم نمیخواست از من دلخور بشه...دوست بودیم...نزدیک هشت ماه تمام...در تمام این روزا...وقتی کنارش بودم خیلی به من خوش میگذشت...رابطه ی ما فقط در حد دو دوست ساده بود همین...مثل رابطه ام با صبا یا غزل یا دوستیم با سیامک...یعنی چون با صبا دوستم باید باهاش ازدواج کنم؟ مهراب چرا به من پیشنهاد داده بود...اخلاق های گند منو نمیدید؟من تا به حال خواستگارزیاد داشتم... همه هم رد شده بودن......شاید چون اصلا به ازدواج و زندگی مشترک و بچه داری فکر نمیکردم...من تمام ذهنم پر بود از شیطنت و نقشه برای کار خرابی....اماحالا مهراب به من گفت:دوستم داره...ولی من...اهی کشیدم...اشنایی من و مهراب از یه ماجرای ساده شروع شد...صبا با اصرار منو به کافی شاپ برد تا دوست پسر جدیدش سیامک و ببینم و من هم رفتم و دیدم سیا با یه پسر دیگه نشستن و منتظر ما هستن...از همون جلسه ی اول ازش خوشم اومد... هر دومون گروه خوبی برای اذیت کردن سیا و صبا بودیم...یا من میگفتم یا مهراب ...اخرشم شماره داد و شماره گرفتم و قرار...قرارهای دو نفره..دسته جمعی...پارک...سینما....بستنی.... .رستوران... ملاقاتهایی مثل امروز و دیروز...ولی الان داشت از من خواستگاری میکرد..صبا وجهه اش مشخص بود اگر با کسی دوست میشد برای پیدا کردن شوهر بودیا به قول خودش کسب تجربه در رابطه با اخلاق پسرها...اما من چی؟من چرا با مهراب دوست شده بودم و همه ی پسر های دانشگاه میدونستند من با مهرابم... مهراب دانشجوی ارشد مدیریت ورزشی بود.تو دانشگاه وقتی دانشجوی کارشناسی بودم خیلی دیده بودمش...اما وقتی من ارشد قبول شدم و اونم ایضا رابطه امون شکل گرفت...سال پیش که جفتمون فارغ التحصیل شدیم و امسالم که با هم ورودی ارشد بودیم....با حساب کتابای من بیست سالگی وارد دانشگاه شده بود....هیچ وقت هم از خونواده اش...زندگیش...خونه ش چیزی بهم نگفته بود...یعنی منم نپرسیده بودم و متقابلااونم از من چیزی نپرسیده بود....هر چی بود خودم براش گفته بودم که دوتا بچه ایم و توی یه خونه مرکز شهر زندگی میکنیم...و همین...میدونستم بیست و پنج سالش بود و تو تیم والیبال ... بود و از سر و وضع خوبی هم برخورداربوده و هست... اما نمیدونستم چقد پول وپله داره.. هرچند برام مهم نبود. یعنی تو برنامه ی زندگیم ازدواج نقش و جایی نداشت.

اهی کشیدم...دلم نمیخواست مهراب از من دلخور بشه...

به سمتش چرخیدم...اما نبود...کی رفته بود...پول دلستر را روی نیمکت گذاشته بود و رفته بود...تو پارک چند بار سرم را به این ور و اون ور چرخوندم تا بلکه پیداش کنم...اما نبود...انگار هیچ وقت نبود...موبایلم و برداشتم و شماره اشو گرفتم...ریجکتم کرد...باز گرفتم...خاموش بود...اه لعنتی...

وارد خونه شدم...مامان صدام زد با کسلی به سمت اشپزخانه رفتم...

مامان:علیک سلام...

مجبوری جواب دادم و گفت: بیا نهار....

-عصر باید برم باشگاه ... سنگین باشم نمیتونم به بچه ها تمرین بدم...

مامان: رنگت پریده...

-خستم...میرم نیم ساعت بخوابم...

و منتظر نموندم ببینم اون چی میگه...لباس هامو روی تخت انداختم و بالشم و از روی تخت به زمین انداختم و دمر شدم روی فرش کنار جزوه ها و دفتر و کتابهام...

گوشیم رو در اوردم...یه اس ام اس...حتما مهراب بود...با خودم گفتم:حتما خواسته دلجویی کنه...بیخودی کشش ندی بگی چرا تو پارک تنهات گذاشت ها...بیخیال...با شوقی غیرقابل وصف پوشه را باز کردم نوشته بود:ببخش که این مدت وقت تو تلف کردم...خداحافظ.

همین....منظورش چه بود؟

نوشتم:یعنی چی؟

جواب داد:یعنی تمام...

نوشتم:منظورت چیه؟

جواب داد:من لیاقت تو رو ندارم...

نوشتم:میخوای قهر کنی؟

جواب داد:میخوام تموم کنم...قهر مال بچه هاست...

نوشتم:یعنی بهت زنگ نزنم؟

جواب داد:نه...

نوشتم:اس ام اس هم ندم؟

جواب داد:نه...

دست اخر کلافه نوشتم:باشه...خداحافظ.

و منتظر جواب نشدم و گوشیم و خاموش کردم...در یک حرکت ناگهانی به سمت دیگه پرتش کردم...خورد به دیوار و دل و روده اش ریخت بیرون...

اون از دیشب وخاله... اینم از این..... ناراحت بودم...نبودم...اصلا نمیدونم چه حسی داشتم...شاید خیلی بی احساس بودم...شایدم نه...هرچی بیشتر به مهراب و دوستیمون فکر میکردم کمتر به نتیجه میرسیدم...بهش حق میدادم...اون دنبال کسی بود برای ازدواج...شاید هم بهانه اش بود و از من خسته شده بود و میخواست به قول بچه ها تموم کنه...خوب که چی؟تموم کنه...مگه برات مهمه؟درست ابم با پسرا بهتر تو جوب میره اما دلیل نمیشه که واسم مهم باشن...اما من و مهراب یه عالمه با هم خاطره داریم...کلی تو سر و کله ی هم زدیم...کلی جاها باهم رفتیم...تمام هایدا فروشی ها و ایس پک و کافی شاپهای تهران و با مهراب رفته بودم...در تمام این هشت ماهی که من و اون با هم رفیق بودیم اون تو سرش به چی فکر میکرد و من به چی؟ اون به ازدواج و من ... من واقعا به چی فکر میکنم؟قراره اینده ام چی بشه؟ قراره چیکار کنم... مارال هدفش مشخصه لیسانسشو به زودی میگیره و همین الانم داره تو یه شرکت کار میکنه و حالا هم قصد ازدواج داره و زندگی مشترک و بچه و....یعنی همه چی باید به ازدواج ختم بشه؟چرا؟عشق...این یه کلمه رو خیلی شنیدم اما فکر نکنم هیچ وقت سراغم بیاد...دیگه دارم کم کم شک میکنم دیوونه شدم یا نه...این چه وضعشه...عشق کیلو چنده...پاشو برو باشگاه دیرشد.... اینجا نشستی داری فکر و خیال میکنی...

ميشا توَهُم گرفتت...پاشو برو ...اینجا لمیدی چرت میبافی...اروم از جام بلند شدم...موهام تا پایین گردنم میرسید و من اصلا اعصابشو نداشتم....دوست داشتم بازم کوتاهش کنم..ولی مامان و مارال نمیذاشتند...موهام و بالای سرم جمع کردم ...به سرم زد امروز تیپ بزنم... هرچند برگشتنی عرقی میشدن... ولی دل بود دیگه....ما هم جوونیم به هرحال... یه جین صورتی چرک داشتم با یه مانتو ی مدل پیراهن مردونه ی چهارخونه ی صورتی و کرم... نگاهی تو اینه انداختم....چرا هیچ وقت دامن نمیپوشیدم؟شونه ای بالا انداختم و کمی چشمم و کشیدم و یکی از رژهای مارال که مسی بود و ماه پیش ازش کش رفته بودم وهنوزم نمیدونست و مالیدم...حد اقل ارایش کردن و از دخترا یاد گرفته بودم...

نگاهی تو اینه انداختم هی دختر...چه جیگری هستی؟ مهراب حق داشت عاشقت بشه...پوزخندی زدم زیر لب گفتم:عاشق... خواستم عین ادم از پله ها بیام پایین به خاطر همین نیم نگاهی هم به نرده ننداختم ولی چه کنم که نرده ها مثل همیشه مقابله کردن ومنو وسوسه کردن و به جای پله با سرعت از نرده ها سر خوردم... مامان هینی گفت و من بوسی براش فرستادم .

مامان فوری گفت: شب میریم خونه ی خالت اینا ها...

مات پرسیدم:باز چه خبره؟

مامان خندید وگفت:حالا....

-تا ندونم نمیام...

مامان: با خالت صبحی رفتیم بازار نشون خریدیم... شب برادر اقا رسولم هستن....

مبهوت به مامان خیره شدم...مامان میخواست ادامه بده که شب چه خبره اما من دیگه طاقت شنیدن نداشتم... خدایا امتحانه... عذابه... کم مصیبت دارم؟؟؟

با کل کل گفتم:زنگ بزن به خاله... بگو تا هامین نیاد من نه نشون مشون دستم می کنم نه میذارم برام ببرین و بدوزین.

مامان:واه...

-والله.... بابا اصلا شاید منو نخواد... فکرشو کردی؟

مامان ابروشو بالا داد وگفت:اتفاقا خالت میگفت هر دفعه که بهش گفتم برای ميشا خواستگاراومده هامین دادو قال راه انداخته... پسره عاشق شده ... اینم ما مادرا میفهمیم...

-نه بابا؟

-اینقدر با من بحث نکن.

بی هیچ حرفی به سمت تلفن رفتم و شماره ی خاله رو گرفتم... باید رک وراست میگفتم.

اما با صدای الو گفتنش دلم یه جوری شد. خیلی دوستش داشتم. نمیخواستم ناراحتش کنم...

خاله بعد احوالپرسی گفت:شب منتظریما خاله....زود بیا.

-خاله من تا هفت و نیم تو باشگاه کار دارم.... نمیشه بذارید برای یه شب دیگه....

خاله: ميشا جان زودتر میگفتی.... میدونی چقدر مهمون دعوت کردم؟.....اقا ضیا اینا هم از شیراز اومدن... زشته خاله جون...

دیگه حرصم گرفته بود. یعنی من اینجا بیغم؟همه ی این اتیشا زیر گور اون خنگ عقب افتاده است که تو ایران واسه خاطر بیست پنج صدم درجا میزد.

با یه لحن جدی گفتم:خاله جون کاش اول با من مشورت میکردید....

خاله انگار حس کرد بهم برخورد. زود رفع ورجوعش کرد و فوری گفت:تو هر وقت تونستی بیا....

یه کف گرگی به پیشونی خودم زدم. هرچی من میگفتم نره خاله میگفت بدوش..اخرش اونقدر قربون صدقه ام رفت تا خر شدم و گفتم باشه....

با اعصابی مخدوش به سمت باشگاه حرکت کردم.مهراب یه طرف... هامین هم هیچ طرف. پسره ی لندهور نیومده چه اشی برای من پخته بود.

دلم یه مدلی بود. یعنی مهراب و پس فردا تو یونی ببینم چطوری رفتار میکنه؟!

اخ اگه به خاله بگم من پسرشو نمیخوام چی میکنه ... وای دارم روانی میشم.

با ماشین صبا میرفتم... ای یه ماشین بخرم من راحت برم سر کار و بیام.خدایی شد تو این باشگاه هم مهراب برام کار جور کرد. صاحبش یکی از دوستاش بود. روزهای زوج مخصوص بانوان بود و روزهای فرد مخصوص اقایون...اخ مهراب .... وای هامین....مهراب..خاله... مهراب... هامین ...ماشین....درس...کار....هامین... خودم....مهراب...

وای خل شدم!!!

************************************

صاف ایستادم و گفتم: کمیته ( در ورزش رزمی یعنی آماده برای مبارزه)

روژان و صدا کردم... تنها دان یکم بود.

دل ارام و هم صدا کردم.

بقیه هم نشستن تا مبارزه رو ببینن...

خودمم که با همه ی افکارم اصلا نمی تونستم تمرکز کنم.

به عنوان داور یه گوشه ایستادم و فکر میکردم... آخرش که چی... کاش مهراب این کارو نمیکرد. نمیتونستم بگم خیلی ناراحتم... اما به هر حا ل یه دوست خوب بود که من و خیلی کمک میکرد.

خانم تاجیک لطف کرد و برام یه رانی باز کرد و داد دستم.

تشکر کردم .

پرسید: امروز رو فرم نیستی؟

-یه کم خستم...صبح دانشگاه بودم...

خانم تاجیک لبخندی زد و منم حواسمو جمع مبارزه میکردم.

کاراته رو دوست داشتم... از دوازده سالگی جدی ادامه اش دادم. پیوسته و اروم و بی وقفه... تا پیارسال که بالاخره کارت مربی گریمو گرفتم. اونم با یه نمه پارتی بازی ... ولی خوب... کارم بدک نبود.

به مدد مهراب هم که اینجا مشغول بودم.

میخواستم پس انداز کنم... بیشتر کار کنم... میخواستم چیزهایی که همیشه دلم میخواست داشته باشم اما همیشه قناعت کردم و بخرم...

شروع زندگی با هامین یعنی تموم شدن همه ی حسرتهایی که داشتم... خاله ای که مسلما بهترین مادرشوهر دنیا میشد...

و مهراب هم یعنی شروع زندگی با کسی که میدونستم تا عمر داره همینطور مهربون و با معرفت میمونه...نفسمو فوت کردم.

روژان داشت چه غلطی میکرد.

داد زدم:هان سوکی(خطا)

و رو به روژان حرکت صحیح و گفتم...ساعت اعلام میکرد که وقت کلاس ما تمومه... یه سری نکات و به بچه ها گفتم و ازشون خداحافظی کردم.

نیم ساعتی طول کشید تا به خونه برسم... مامان اینا منتظرم بودن..فوری یه دوش گرفتم .میخواستم لباس بپوشم که مامان صدام کرد وگفت: اینا رو بپوش... بابا با یه لبخند مهربون و پدرانه نگاهم میکرد. مامان هم اسفند دود میکرد.

منم زل زده بودم به بلوز و دامنی که صبح مامان با خاله برام خریده بودن... رنگش تقریبا کرم بود.

وای... این مسئله خیلی داشت جدی میشد.

به اصرار مامان که التماسم میکرد دامن بپوشم اما من مخالفت میکردم... فقط همون بلوز و پوشیدم با یه شلوار جین مشکی...

بابا هم زنگ زد تا اژانس بیاد. اصولا از این ولخرجیها نمیکرد... اما انگاری....!

فعلا نمیتونستم چیزی بگم.... یعنی چی میگفتم؟ با همه ی زبون درازیم.. برای اولین بار کم اورده بودم.

تو ترافیک مونده بودیم. مثل همیشه هنزفریم تو گوشم بود و اهنگ گوش میکردم.

مامان و بابا و مارال با یه لبخند ملیح نشسته بودن... فقط من عین مادر مرده ها زل زده بودم به خیابون ...

چی در انتظارم بود. یعنی میدونستم چیه... اما. هامین چطور منو دوست داره در حالی که هیچی ازم نمیدونه... چطور دوازده سال اونجا مونده و مثلا به گفته ی خاله عاشق منه...

یه جای کار می لنگید. اگه خاله سرخود اومده باشه و هامین مثل همون دوران بچگی از من متنفر باشه... پس یعنی جای امیدی بود...وای خدا اگه اینطوری بشه بدون اینکه رابطه ی بین دو تا خواهر خراب بشه ما خیلی صمیمانه میتونیم باهم صحبت کنیم و همدیگرو رد کنیم. وای خدا جون اگه اینطوری بشه عالی میشه....

شاید حالا درست ترین کار این بود که صبر کنم تا هامین برگرده...

با مهراب چه میکردم؟

مهراب بیچاره که خودش تموم کرد... شر هامین هم بخوابه من چند وقته یه خواب اروم نداشتم ... جون خودم!!!!

ساعت از نه گذشته بود که به خونه ی خالم رسیده بودیم.

ماشین راشید خان برادر اقا رسول جلوی در بود. اوووف... از اون ماشین خوشگلا که حتی پلاک هم هنوز نخورده بود.

دو تابرادر زده بودن تو خط ماشین و اتومبیل..برادر سوم رضا هم که در لندن زندگی میکرد وپیش نمیومد که برگرده ایران. با اینکه همشون پسرخاله های بابام بودن... اما هیچ کدومشون مثل بابایی خودم ماه نمیشدن...

ماکسیمای اقا ضیا پسردایی مامان اینا هم جلوی در خونه پارک شده بود.

بابا دستمو گرفت. نمیدونم به خاطر لبخندی بود که بهش زده بودم یا اینکه مهر پدری... هرچی که بود من با بابا راحت تر بودم تا مامان. نه اینکه دوستش نداشته باشم مامان و ها... نه... مامان که رو چشم راستم بود. بابا روچشم چپم... به قلب نزدیک تر بود دیگه...

اووف... چی چرت وپرت میگم.

با هم وارد خونه شدیم.

خاله و عمورسول جلوی در منتظرمون بودن... خاله تا منو دید با صدای بلند گفت: عروس خوشگل خودم...

چقدر بدم میومد بهم بگن عروس خدا میدونه...

خاله بعد از اینکه ماچ و رو بوسیش تموم شد ما رو فرستاد داخل... مشغول احوالپرسی با مهرنوش خانم همسر اقا راشید برادر اقا رسول بودم... با دوتا دختراش... نسرین و ندا... میخواستم باهاشون رو بوسی کنم اما حالتشون نشون داد که تمایلی ندارن... منم بیخیال شدم و به سمت ارمین واذین رفتم.

ارمین برادر هامین به همراه همسرش فرناز کنار هم ایستاده بودن و اذین و شوهر جدیدش سهراب هم کنار هم....

با همشون دست دادم اذین زیر گوشم گفت: داری خودتو بدبخت میکنی...

خندید و منم باسر تایید کردم. میونه ام با ارمین و اذین عالی بود. فقط هامین اب زیر کاه نمیدونم چرا از بچگی ازار میرسوند.

فرناز دختر ریز میزه و با نمکی بود. ارمین و ادم کرده بود.

ازش سراغ محیا رو گرفتم که با لبخند گفت: مجلس جدیه عروس خانم گذاشتمش پیش مادرم...

هی وای من اینا چرا این مدلی به قضیه نگاه میکنن...!

هیچی نگفتم وبه اذین نگاه کردم.

اذین هم قد بلند و تپل بود... ماه عسل بد بهش ساخته بود... سهراب هم پسر ساکت ومحجوبی به نظر میومد.

با دختر وپسر اقا ضیا هم سلام وعلیک کردم.

زهره خیلی صمیمی منو بغل کرد و بهم تبریک گفت.یک سال ازم بزرگتر بود وخیلی خانم و خونه دار بود. هنوز داشت برای ارشد میخوند تا قبول بشه... اما نتونسته بود... زهره زیر گوشم گفت: چه عروس خوشگلی...

خدایا اینا دیگه کین.. خودشون میبرن و خودشون میدوزن... عروس خر کیه؟!

سعید هم پسر کوچیکه ی اقا ضیا که امسال کنکوری بود باهام دست داد. اما بنفشه مادرشون خیلی سرد بهم تبریک گفت. نه دست داد نه روبوسی..خشک و خالی.

من میگم هامین نیومده همه براش دندون تیز کردن ... خوب اینا که اینطوری براش سرودست میشکنن و خاله میرفت میگرفت...اه... لندهور...

بالاخره تونستم بشینم....مارال هم کنارم نشست و اذین و فرناز مشغول پذیرایی شدن...

جای عمه پوری این وسط خالی بود... خدا رو شکر اون به خاطر پادرد و این حرفها خیلی به سرش نمیزد که بیاد تهران وخودشو درگیر این مسائل کنه.

صحبتها راجع به همه چیز و هیچی بود.

کلافه شده بودم بس که سر تکون داد م و لبخند زده بودم. نسرین ونداکه میخواستن با نگاهشون منو بخورن....مهرنوش خانم مادرشون هم که کنار بنفشه خانم نشسته بود و معلوم نبود چی پشت سر من بلغور میکنن.

به خدا دلم میخواست بگم منم راضی نیستم.... منو انطوری نگاه نکنید.... حداقل ده دفعه هم تو ذهنم جمله بندی میکردم و با خودم حرف میزدم که به خاله بگم چی به چیه.... اما باز نهیب میزدم به خودم که بذار یه وقت دیگه.... بذار وقتی که هامین اومد.... اما اگه واقعا اونم به گفته ی خاله دلباخته باشه من چه خاکی بر فرق سرم کنم؟!

بعد از صرف شام که زیر اون نگاه های شمرگونه و زنانه هیچی از گلوم پایین نرفت و با تیکه های ندا ونسرین که میگفتن:چرا هیچی نمیخوری... تا برگشتن هامین رژیمی... هی چرت وپرت بارم میکردن... منم فقط احترام خاله رو نگه داشته بودم وهیچی نمیگفتم... وگرنه تا الان کف سالن افتاده بودن...

بعد از شام ... خاله با یه صندوق کوچولوی نقره ای کنار من نشست و گفت: خوب حالا که همه اینجا جمعن... من دوست دارم نامزدی ميشا جون وپسرم هامین و اعلام کنم...

نسرین با لودگی گفت: زن عمو.. اصل کاری که نیست...

خاله توروش یه لبخند مکارانه زد وگفت: اصل کاری دختر گلمه که موافقت کرده...

صدای بنفشه خانم و شنیدم که به زهره گفت: این گدا گدولا از خداشونم باشه...

لبامو فشار میدادم که خاله دست راستمو گرفت و میخواست انگشتر و دستم کنه که مانعش شدم.دیگه نمیتونستم صبر کنم... تند گفتم: خاله جون اگه اشکالی نداشته باشه.... صبر کنیم تا پسر خاله هم بیاد بعدا... دیر که نمیشه...

خاله دلخور گفت: اخه چرا خاله جون.. هامین کلی به من سفارش کرده.. التماس کرده.... من که نمیتونم حرف پسرمو زمین بذارم... پس فردا زنگ بزنه بپرسه دلگیر میشه... بعدشم تو باید یه چیزی از ما داشته باشی.... تو رو ببرن من جواب بچمو چی بدم؟

اینطوری که خاله میگفت یعنی به هامین هم اعتباری نیست.. یعنی همه ی اینا خواسته های هامینه؟؟؟ خدا به دور... من چه غلطی بکنم؟؟؟

خاله باز میخواست انگشتر و دستم بکنه که گفتم: اما من دوست دارم پسرخاله هم حضور داشته باشه...

مهرنوش خانم فوری از اب گل الود ماهی گرفت وگفت: حالا چه اصراریه مستانه جون... صبر داشته باش هامین برگرده بعد.... دیر نمیشه که...

خاله:همین الانشم دیر شده... خواستگارا لنگه ی در خونه ی خواهرمو از جا کندن.... تا وقتی اسم این دختر به نام پسر من نباشه نه من ... نه هامین دلمون اروم نمیگیره... نه رسول؟

عمو رسول لبخند ی زد. جرات نداشت رو حرف زنش حرف بیاره... اما با این حال گفت: حالا که خود ميشا جان هم اصرار داره تا هامین برگرده... بهتره صبر کنیم...

میدونستم عمو رسول هم به این وصلت راضی نیست... هرچی باشه مسلما اونم دخترای برادرشو به من ترجیح میده...!نسبت خونی یه چیز دیگه است.

با اصرار من و کل جمع خاله پذیرفت که تا بازگشت هامین صبر کنیم.

ندا و نسرین با امیدواری نظافت خونه رو به عهده گرفته بودن.... غافل از اینکه خاله مستان من اصلا نیم نگاهی بهشون نمینداخت... همونه که گفتم یه نسبت خونیه و ...!

حین رفتن باز پچ پچ بنفشه خانم و مهرنوش خانم روی اعصابم بود.

از اینکه هامین برگرده عمرا منو قبول کنه و ... از این مذخرفات. من که معطل قبول کرد ن هامین نبودم. من خودم هم نمیخواستم.. حالم از این حرفهای خاله زنکی بهم میخورد. لعنتی ها جوری ادم و از بالا به پایین نگاه میکردن که تحمل و صبر ادم لبریز میشد.

خاله چقدر صبور بود...

نیمه شب به خونه برگشتیم.

مامان با عصبانیت گفت:این چه کاری بود که کردی...؟

-کار درست و کردم...

مامان با حرص گفت:ابروی منو بردی خیالت راحت شد؟

نفسمو فوت کردم.

مامان باز گفت: همینو میخواستی جز جیگر زده؟ اره... همینو میخواستی؟ خیالت راحت شد.

بابا اروم گفت: طاهره جان...

مامان به بابا هم توپید وگفت: ندیدی چطوری سکه ی یه پول شدیم؟

بابا با ارامش گفت:ميشا کار درستی کرد....

مامان نالید:پرویز.... چی میگی؟ کار درست این بود که لگد به بختش بزنه؟

بابا : خواهرت که پشیمون نشده... ميشا کار عاقلانه ای کرد....

مامان با رنجیده خاطری گفت: اره..طرف دخترتو بگیر.... اما پس فردا که پشت دخترت گفتن که لابد عیب وایرادی داره که خواستگار به این خوبی و رد کرده خودت جواب پس بده.... دیگه چی میخوای دختر... پول اقا رسول... ثروتش.. مال واملاکش همه بین پسراش تقسیم میشه.... اذین که بارشو بست... تو باید عقل داشته باشی... که نداری... که داری خودتو بدبخت میکنی...

دیگه تحمل مو از دست داد مو تند گفتم:مامان... پس فردا هامین منو رد کنه و منو مجبور کنه بزنم زیر همه چیز... کی جواب میده؟ هیچ فکر اینو کردید که شاید اون اصلا از من خوشش نیاد...؟ نگران جواب مردمی؟ یعنی من اینقدر گدا گشنه شدم که معطل دوزار و یه قرون رسول خان هدایت باشم؟

مامان خواست حرفی بزنه که بایه صدای گرفته و نسبتا بغض دار و بلند گفتم: اینقدر منو کوچیک نکن...

و بدون هیچ حرفی به اتاقم رفتم و در و هم بستم.

روی تخت افتادم و به سقف نگاه میکردم... وقتی تفکر مادرخودم این بود.. وای به حال بقیه...!دستامو تو جیبم فرو کردمو سرمو رو به آسمون گرفتم و چند تا نفس عمیق کشیدم ...

نفسمو فوت کردم و باز نفس عمیق کشیدم.دیگه باید برمیگشتم...

امشب رکورد زده بودم و مسیر طولانی تری رو نسبت به هر شب اومده بودم.

این قدم زدنهای شبونه یه جورایی واسم حکم لالایی قبل از خواب و داشت . دوازده سال بود که اگه یه شب نمی اومدم پیاده روی عمرا خوابم نمیگرفت . اوایل که تازه اومده بودم نمیدونستم باید واسه خوابیدن چه راهکاری پیش بگیرم . به همه چی رو انداخته بودم ، از دیازپام گرفته تا مطالعه ی قبل از خواب و آهنگ گوش کردن و خلاصه همه چی ...راه حل قدم زدن شبونه چیزی بود که خیلی تصادفی کشف کردم ، یه شب که هیچ روشی واسه خوابیدن افاقه نمیکرد از خونه زدم بیرون و شروع کردم خیابونای خلوت پاریس و گز کردن . و اونجا بود که فهمیدم خیابون خلوت و سکوت و هوای خوب نیمه شب تاثیرش از هر دیازپامی بیشتره ، چون دیگه زوری نمیخوابوندت ، آرامشی که بهت میده باعث میشه راحت خوابت بگیره...

اما توی این دوازده سال فقط این روی شهر و ندیده بودم . نیمه شب وقتیه که آدم چهره ی زشت و زیبای شهر و با هم میبینه . قسمت قشنگش شب و ستاره ها و نسیم و سکوت بود ، چیزی که همیشه میترسیدم اگه روزی به تهران برگردم نتونم داشته باشمش . و روی زشتش دزدی ها و زورگیری ها و آدمای مست و تن فروشای کنار خیابون بود . بخت باهام یار بود که تو این سالها مثل یه آدم نامرئی قدم زده بودم و توجهشونو به خودم جلب نکرده بودم

دیگه باید برمیگشتم ... دوازده ســــــال ! ....دیگه دو رقمی شده بود ...دلم لک زده واسه اینکه یه بارم شده بدون متر کردن خیابون بخوابم . غربت غربته .....چه یکسال ، چه دوازده سال

در آپارتمانم و باز کردم و بدون اینکه چراغا رو روشن کنم راه اتاق خواب و پیش گرفتم . لباسامو در آوردم و خودمو انداختم رو تخت ، بعد از چند تا غلت سر جام نشستم ، امشب از اون شبا بود دلم هوای خونه مون و کرده بود . اینجا ساعت 1 نصف شب بود پس ایران باید نزدیکای 5 صبح باشه ! حتما مامان الان واسه نماز صبح بیدار شده پس اگه زنگ بزنم بیدارش نکردم ...با اینکه خودم هیچ وقت از این ولخرجیا نمیکنم و میذارم مامان خودش زنگ بزنه اما امشب دیگه آقا هامین میخواد دست تو جیب کنه ....

_ امشب چه شبی ست ؟ ....شب مراد است امشب

خوبی خونه مجردی به اینه که هر وقت شب و نصف شب که باشه میتونی واسه خودت بزنی زیر آواز ...تلفن و برداشتم و رفتم به سمت بالکن

.... _ امشب میخوام مســـــــــت بشم

چند تا بوق و بعدش صدای ناز مامان :

-بله...

-قررررررررررربونت برم من

- هامین تویـــــــی؟

نه پس نیکولا سارکوزی ام از پاریس زنگ زدم مزاحم مامانای خوشگل ایرونی بشم... -

صدای ذوق زده ی مامان دلمو آب میکرد:

_ الهی فدات بشم مامان ....چرا زنگ نمیزدی من دلم برات یه ذره شده بود؟

_ ااااااِ مامان من که الان زنگ زدم

مامان با گریه گفت:

_ فدای اون صدای شاد و خندونت ...

-دور از جون مامان ، زبونت و گاز بگیر .......

چند تا نفس عمیق کشید تا به خودش مسلط بشه...

خودمم یه جوری شده بودم... اروم پرسیدم:

_ خوبی مامان ؟ همه خوبن ؟

_ آره اینجا همه خوبن و دلشون برات یه ذره شده ، خودت چی ؟ خودت خوبی ؟

_ من عالی.... بیست...

مامان:

_ کارا خوب پیش میره ؟ ...

-همه چیز خوبه....

مامان با یه آه بلند خدارو شکری گفت و پرسید:

_ نميخواي برگردي ؟

_ اتفاقا ، در این مورد یه خبر خوب واستون دارم

مامان هم متقابلا گفت: منم یه خبر برات دارم ، حالا خبر تو چیه ؟

... -نه اول شما بگید

نه عزیزم اول خودت بگو من طاقت ندارم-

-خبر خوب من اینه که حداقل تا 6 ماه دیگه برمیگردم ایران...

مامان یه جیغ وحشتناک کشید و با فریاد گفت:

-چیییی یییییی؟ میخوای برگردی ؟

با خنده گفتم: اره عزیزم....

- پس کارت چی؟

-نگران اون نباش... فرم استعفامو هم تحویل شرکت دادم ، اما اونا گفتن که باید تا پایان یکی از پروژه ها صبر کنم ، یعنی تا 6 ماه دیگه ، بعدش برمیگردم پیشتون....

-وای هامین جان... عزیز دلم.. نمیدونی چقدر خوشحالم کردی ؟ بعد از دوازده ســـــــال...باورم نمیشه.

از صداش معلوم بود که باز داره گریه میکنه ، بین حرفش اومدم:

_ اِ مامان گریه میکنی ؟ بابا کجا دوازده سال ؟ شما که 3 سال پیش اینجا بودی...

مامان با فین فین گفت: چه فرقی میکنه ، برای من مثل این میمونه که 100 ساله ندیدمت

_ خیلی خب حالا که میبینی ، پس گریه نکن دیگه دختر خوشگل ....راستی ....حالا نوبت شماس خبرتو بدی...

یه دفعه رنگ صداش عوض شد و با خوشحالی گفت:

_ خبر من امر خیره مامان ...

مجال فکر کردن به امر خیر و نداشتم چون مامان تند و بی هوا گفت:

_ خبر دامادی خودته ، پریشب با خالت و شوهر خاله ت صحبت کردیم ميشا رو واست خواستگاری کردیم ، همه ی قول و قرارا رو گذاشتیم فقط مونده آقا داماد از فرنگ تشریف بیارن....

و غش غش شروع به خندیدن کرد.

با فریاد گفتم:

-چیییییییییی ؟! ....چیکار کردین ؟

مامان با یه لحن متعجب گفت:

_ واه... چرا داد میزنی هامین جان....

_ مامان خواستگاری کردی؟ برای چی ؟؟؟؟؟؟؟؟.... Pourquoi ؟؟؟؟( چرا ؟)

-بد کردیم ؟ تو شیش ماه دیگه که به سلامتی برمیگیردی خونه باید یه سر و سامونی بگیری یا نه ؟ بیست و هفت سالته ، دیگه وقتشه...

با عصبانیتی که نمیتونستم کنترلش کنم گفتم:

_ این دلیل میشه که سر خود برین واسه خودتون قول و قرار بذارین ؟ نمیتونستین قبلش با من یه مشورتی بکنین ؟ دست به تلفنتون که خوبه ....چطور اونموقع که همچین خوابی واسم دیده بودین زنگ نزدین ؟

مامان دلخور گفت:

-صداتو بیار پایین . سر من داد میزنی ؟

با صدای آرومتری ادامه دادم:

_ نه قربونت برم ، من کی همچین غلطی کردم ؟ ... من فقط میگم کارتون درست نبوده ...درست نیست شما واسه من دختر انتخاب کنی ، پس من خودم بوقم ؟...داری از اینکه بعد این همه سال میخوام برگردم پشیمونم میکنی ها

_ تو خودتم که بخوای انتخاب کنی از ميشا بهتر عمرا گیرت نمیاد ، من که بیخودی اینطوری هول ورم نداشته که ...داشتن رو هوا میبردنش ، نمیتونستم وایسم نگاه کنم که همچین دسته گلی رو بدن به مردم اونوقت واسه پسر خودم برم در به در دنبال یه دختر خوب بگردم...

تازه اونقدر خانمی کرد که دیشب خواستم اسم تو رو روش بذارم گفت تا خودش نیاد من نمیذارم.... ..

_ کی ؟ مرضیه رو رو هوا میبردن ؟ ....تا جایی که من یادمه یه بچه ی جیغ جیغو ی لاغر مردنی بود که دست بهش میزدی گریه ش در میومد .... منم که از دخترای لوس حالم بهم میخوره خودت میدونی ....آذین و به زور تحمل میکردم ، باز اون خوبه شوهرش آدمش کرده ...بعد از اون من خوشگلی و اخلاق خیلی واسم مهمه...

تو دلم گفتم: باز خوبه قبول نکرده نامزد بشیم... اوه بدون من...فکر کن یه درصد!

مامان فوری گفت:

_ مرضیه چیه ؟ ميشا!...از بچگی همینجوری گریه ش و در میاوردی دیگه ...اگه مثل همه اسمشو درست صدا میکردی که بچم صداش در نمیومد ، فقط قربونش برم از بچگی یه خورده شیطون بود و یه جا بند نمیشد واسه همین اونموقع ها لاغر بود ولی الان یه هیکلی به هم زده بیا و ببین ....

زیر لب گفتم:

-میخوام نیام و نبینم.....

-چی گفتی؟

اروم گفتم :هیچی....

مامان ادامه داد: هم خوشگله... هم تیپ و اندام داره... تو بیا و ببین به به چه چه کن ببین مادرت دست رو چه جواهری گذاشته..

حرصی گفتم:

_ مگه ندیده م که بیام ببینم ؟ شما نگران من نباش اینجا به اندازه ی کافی دیدم ، الکی بازار گرمی نکن مادر من ....من عمرا بیام مرضیه رو بگیرم ....

-آخه تو به من بگو دردت چیه ؟ ميشا خوشگل و خانوم و تحصیل کرده و خوش اخلاقه از این بهتر دیگه چی میخوای ؟

_ بابا جون نمیخوام ، اصلا من زن نمیخوام ....مامی جون ، فدای اون چشمای خوشگلت .....داریم تو سال 2011 زندگی میکنیم آخه ، کی تو این دوره زمونه واسه بچه ش اینجوری زن میگیره ؟

_ دیگه کار از کار گذشته و همه ی قرار و مدارا گذاشته شده ، من مطمئنم وقتی ببینیش مهرش به دلت میوفته .

_ چی چی رو کار از کار گذشته ؟ اصل کاری منما ...

_ الهی من قربون این اصل کاری برم که تو لباس دامادی چقدر خوشتیپ میشه ....

_ نه مثل اینکه شما توهم زدی شدید ، من برم تا اسم بچه مو انتخاب نکردی ...

_ ای فدای اون بچه هاتون ...بچه های تو و ميشا خیلی خوشگل میشن...

_ مامان حالت خوب نیستا ....برو یه استراحتی بکن .

بعد از کلی سر و کله زدن باهاش بالاخره رضایت داد تلفن و قطع کنه . منو باش که دلم خوشه بعد از دوازده سال دوری میخوام برگردم به آغوش گرم خانواده . دیگه چه میدونستم همچین خوابی واسم دیدن ، حالا چه جوری باید از زیرش در برم خدا عالمه ، بعد از بیست وهفت سال زندگی مدرن و امروزی عمرا اینجوری مثل بابابزرگم زن بگیرم ، من تا دختری رو واقعا نخوام و عاشقش نباشم محاله باهاش ازدواج کنم . بالاخره اینو به مامانم حالی میکنم .صبح به سختی از خواب بیدار شدم و برای رفتن به شرکت آماده شدم . تلفن دیشب به ایران به جای اینکه آرومم کنه و خواب خوبی عایدم کنه بدتر اعصابمو به هم ریخته بود ، هر چند زیاد هم نمیخواستم فکرمو باهاش مشغول کنم ، چون آدمی نبودم که زیر حرف زور بره ، پس دلیلی نداشت این مدت باقیمونده تا برگشتن به ایران ذهنمو باهاش درگیر کنم چون بالاخره حلش میکردم .

وقتی توی پارکینگ شرکت ماشین و پارک کردم و ازش پیاده شدم برای لحظه ای نگاهم روش ثابت موند و با حسرت دستی بهش کشیدم ، این از اون چیزایی بود که بعد از برگشتن به ایران از دست دادنش اذیتم میکرد ، یکسال بود که ماشین قبلیمو عوض کرده بودم و اینو خریده بودم و خیلی هم دوستش داشتم ...زود خودم و جمع و جور کردم و به خودم نهیب زدم که تو ایران بهترشو میخرم .

در حالیکه به سمت اتاق خودم میرفتم کم و بیش با همکارایی که سر راهم بودن سلام علیک کردم ، محل کارم شامل سالن بزرگی بود که اتاق هر نفر با دیوارهای شیشه ای از اتاق های دیگه و سالن جدا میشد و. داخل سالن بزرگش هم پر بود از میزهای منشی ها و کارمندای دیگه و مبلمان های شیک و راحت . در کل با وجود کارمندای زیاد جای بزرگ و روشنی بود و توش احساس راحتی میکردم . با اینحال از جمله جاهایی بود که بعید بود دلم براش تنگ بشه ، نه بدلیل اینکه با همکارام مشکلی داشته باشم ، به این دلیل که سالن شلوغش که بیشتر وقتا پر سر و صدا هم بود و بی شباهت به سالن بورس نبود چیزی بود که بعد از سه سال کار کردن تو اونجا هنوز نتونسته بودم باهاش کنار بیام و مطمئن بودم نیمی از خستگی ای که آخر ساعت کاری دچارش میشم ناشی از تحمل همین محیط شلوغه .

به همین خاطر همیشه تصور دایر کردن شرکت ساختمانی خودم داخل ایران به نظرم وسوسه کننده میومد و تصور یه اتاق اختصاصی برای خودم بعنوان رئیس شرکت رویام و کامل میکرد . با اینکه پدرم پیشنهاد دایر کردن همین شرکت تو پاریس و قول پشتیبانی مالی ش رو بهم داده بود اما خودم ترجیح داده بودم اول با کار کردن تو یه شرکت معتبر تجربه ی بیشتری کسب کنم تا اینکه بدون هیچ تجربه ی قبلی کار وکاسبی خودمو راه بندازم .

غرق افکارم بودم که با تکون دستی از جا پریدم ، عباس که با این حرکت ناگهانی من خودش هم شوکه شده بود یه قدم عقب رفت و گفت :

_ هوی چه خبرته ؟ نزدیک بود سکته کنم ...

دوباره رو صندلیم نشستم و گفتم :

_ خودت چه خبرته ؟ ترسوندیم ...

به میز نیم دایره ی گوشه ی اتاقم تکیه داد و با پوزخند گفت :

_ به چی فکر میکردی ؟ ایران ؟

از اینکه میخواستم برگردم ایران ازم دلخور بود ، حق داشت دوازده سال بود که با هم بودیم ، خونه هامون تو یه ساختمون بود ، تا وقتی نامزد نداشت با هم همخونه بودیم ، اما از 4 سال پیش که با نامزد فرانسویش همخونه شده بود من واسه خودم خونه ی مستقل گرفته بودم . حق داشت از تصمیم ناگهانیم واسه رفتن ناراحت شه . خودم هم از همین الان دلم براش تنگ میشد .

از سکوتم استفاده کرد و با حرص گفت :

_ آخه خره ، خنگ خدا ...تو بعد از اینهمه سال که اینجا زندگی کردی دیگه میتونی ایران زندگی کنی ؟!....میتونی تو محیط بسته ی اونجا دووم بیاری ؟ دِ نمیتونی ...

_ میتونم ...

وبا بی رحمی ازش پرسیدم :

_ میخوای بگی خودت اصلا دوست نداری برگردی ؟

با اخم سرشو پایین انداخت ، میدونستم خودشم خیلی دوست داره برگرده ، اما نمیتونست . همه چیز دست به دست هم داده بود که نتونه برگرده ایران ، نامزدش از یه طرف ، کارش از یه طرف .....اما همه ی اینا حل شدنی بود ، عباس به خاطر نويسندگي سياسي نميتونست برگرده .

_ حالا چرا از الان رفتی تو هم ؟ من قراره شیش ماه دیگه برم ...

پوزخندی زد و گفت :

_ پروژه کنسل شده ...

_ چیییییی ؟

_ همین که شنیدی ...

_ چرا کنسل شده ؟

_ مهندس ارشد باهاشون مشكل پيدا كرده .

بی اراده خندیدم ، اصلا نمیتونستم باور کنم سفر شیش ماه بعدم قراره به این زودی اتفاق بیوفته . عباس با حرص گفت :

_ من خر و باش که دارم واسه کی دلتنگی میکنم ...

قبل از اینکه از اتاق بیرون بره بازوشو گرفتم و گفتم :

_ من مخلصتم داداش ، اما باید برم ....میخوام بعد از 12 سال بخوابم ، میدونی که

با خنده جواب داد :

_ آقای خرس قطبی یعنی 6 ماه دیگه که از خواب پا شدی بر میگردی ؟ ...

_ تو برگرد ، اوضاع که اینطوری نمیمونه ، بالاخره تو هم میتونی برگردی ...

آهی کشید و گفت :

_ امیدوارم ...

قبل از برگشتن به خونه ، از شدت ذوق ازهمونجا اینترنتی بلیطی برای ایران رزرو کردم ، هر چی بهش نزدیکتر میشدم برگشتن برام هیجانی تر میشد و مشتاق تر میشدم . دیگه شمارش معکوس شروع شده بود .

شامو تو خونه ی عباس و الیزابت خوردم . الیزابت که لیزی صداش میکردیم دختر خونگرمی بود که تو همه ی این چهار سالی که با عباس نامزد شده بود همیشه هوامو داشت . حتی برای تعطیلات که با عباس به شهر کوچیک محل تولدش که توی حومه ی پاریس بود به دیدن خانواده ش میرفتن هم با اصرار از من میخواست همراهشون برم تا تنها نمونم . اوایل که به زیاد دور موندن از عباس عادت نداشتم معمولا دعوتشو قبول میکردم و همراهشون میرفتم . و همین رفت و آمدها باعث شده بود با لیزی و خانواده ش صمیمی بشم . لیزی هم میرفت جزو اونایی که دلم واسشون تنگ میشد .

دقایقی از تموم شدن شام و برگشتن به آپارتمان خودم نگذشته بود که صدای باز شدن در آپارتمان باعث تعجبم شد . با دیدن جسیکا بیاد آوردم که هنوز کلیدم و ازش پس نگرفتم . نگاه کوتاهی به صورتش کافی بود تا پی به وضع روحی به هم ریخته ش ببرم .

_ جسی ؟ اینجا چیکار میکنی ؟

با بغض نگاهم کرد و گفت :

_ خفه شو .

ترجیح دادم سکوت کنم چون با حالی که اون داشت بهترین کاری بود که میتونستم انجام بدم . بدون حرف روی یه مبل یه نفره نشست . منم مبل روبروشو اشغال کردم . حالا داشت گریه میکرد ، سعی میکرد بیصدا باشه اما چندان تو این کارش موفق نبود . بعد از چند لحظه اشکاشو کنار زد و نگاهم کرد . با صدای گرفته ای گفت :

_ هنوزم میخوای بری ؟

بهش لبخند زدم و گفتم :

_ جسیکا ما قبلا در این مورد حرفامونو زدیم .

_ میدونم .

_ پس این کارا چیه ؟

_ نمیخوام بری ...

نفس کلافه ای کشیدم و ترجیح دادم بازم سکوت کنم . دفعه ی قبل زبونم مو در آورده بود بس که براش توضیح داده بودم که هدف ما از اولش هم دوستی بوده و قرار هم نبوده تا آخرش با هم بمونیم .

نفس عمیقی کشید و گفت :

_ منم باهات میام .

وقتی چشمای گرد شده از تعجب منو دید سریع ادامه داد :

_ اگه تو مجبوری بری خوب منم باهات میام . مطمئنم خانواده ت ازم خوششون میاد . خودت که میدونی پدر و مادرا همیشه از من خوششون میاد . من مهربونم ، دوست داشتنی ام ، همیشه لبخند میزنم ، آشپزیم حرف نداره ، خونه داریم هم عالیه ، خوشگلم هستم ....مگه نه ؟

لبخند زدم و صادقانه جواب دادم :

_ معلومه که آره ، تو خوشگلی ، مهربونی ، کدبانویی ....مورد علاقه ی پدر و مادرا و آرزوی مردا ...

تو چشماش نگاه کردمو به سختی گفتم :

_ اما من نمیخوام بیای ...

دوباره بغض کرد و گفت :

_ چرا ؟ همه ی این مدت واسه چی باهام بودی ؟ چون بهت خوش میگذشت ؟

منظورش از همه ی این مدت دو سالی بود که با توافق هر دومون با هم بودیم . جدی شدم و جواب دادم :

_ نه ، به خاطر اینکه بهم خوش میگذشت نه ....به خاطر اینکه به هر دومون خوش میگذشت ، غیر از اینه ؟ مگه همیشه بهت نمیگفتم ما برای همیشه با هم نمیمونیم ؟ مگه بارها بهت نگفتم اگه میخوای بری دنبال زندگیت برو ؟ .....مگه همین چند ماه پیش وقتی همکلاسیت بهت پیشنهاد دوستی داد نگفتم به پیشنهادش فکر کن ؟ .....من همیشه بهت یادآوری میکردم که یه روز باید هر کدوممون بریم دنبال زندگی خودمون ، که نمیتونیم تا آخرش با هم بمونیم ....

بین حرفم پرید و با گریه گفت :

_ نمیتونیم یا نمیخوای ؟ ...

با همون لحن جدیم جواب دادم :

_ خیلی خوب باشه نمیخوام ....تو میدونستی . چون همیشه بهت میگفتم ، نمیگفتم ؟ .....جسیکا تو مهربونی ، خوشگلی ...دختر خیلی خوبی هستی ، هیچ شکی توش نیست . اما .....

نتونستم بیشتر از این ادامه بدم ، خودش ادامه داد :

_ اما نمیخوای باهام ازدواج کنی ؟ ازم خسته شدی ؟

سعی کردم با لبخند آرومش کنم و گفتم :

_ قسمت اولش .

_ چرا ؟ فکر میکنی من مادر بدی برای بچه هات میشم ؟

_ همیشه میخواستم با یه دختر ایرانی ازدواج کنم ، فقط همین ....دنبال عیب و ایرادی تو خودت نگرد .

_ چراااااا ؟ به خاطر چشم و ابروی مشکیش ؟ اگه منم قیافه ی شرقی داشتم باهام میموندی ؟

_ جسیکا بس کن ...دیگه داری چرت و پرت میگیا .... اون دختری که من بخوام باهاش ازدواج کنم شاید اصلا چشم ابرو مشکی نباشه .....اصلا من خیال ندارم تا مدتها ازدواج کنم ....جسیکا بیا تمومش کنیم دیگه ، اینقدر منو سوال جواب نکن ....

سرشو انداخت پایین و به آرومی گفت :

_ نمیخوام آویزونت باشم ، باشه ....ولی ...آخرین باری که با هم بودیم .....نمیدونستم برای آخرین باره ،.....بیا برای آخرین بار ...

_ نه ! ....

جوابم اینقدر محکم بود که دیگه درخواستشو ادامه نداد . اما با چشمای خیسش نگاهم کرد و گفت :

_ خیلی سنگدل شدی ...

چند لحظه نگاهش کردم و گفتم :

_ نمیخواستم با ناراحتی از هم جدا شیم .....انتظار داشتم تو این کار باهام همکاری کنی ...

از جاش بلند شد و گفت :

_ با بی رحمی تمام منو عاشق خودت کردی و حالا ازم انتظار داری از جدا شدنمون خوشحال باشم ؟ .....ازت میخوام بری به جهنم ..!.

با قدمهای سریع از خونه بیرون رفت و در و پشت سرش به هم کوبید . ما آدما خواسته یا ناخواسته قلب همدیگه رو میشکونیم . کاش راهی بود که قلب جسیکا شامل این قانون نشه ، قلب مهربونش حیف بود بشکنه !

دوست داشتم به خونه زنگ بزنم و خبر اومدنمو بدم ، از سورپرایز کردن و این سوسول بازیا خوشم نمیومد . ترجیح میدادم از قبل اعلام کنم که دارم بر میگردم تا مامان یه لشگر فک و فامیل جمع کنه بیاره فرودگاه تا مثل یه امپراطور که با موفقیت از یه نبرد بزرگ برگشته ازم استقبال کنن ، اصلا عقده ی این چیزا رو ندارم ها !!! اما تصورش قشنگه که همه به خاطر تو همچین بساطی راه بندازن .

ولی باید فکر و خیال همچین استقبالی رو با خودم به گور میبردم . چون با خوابی که اخیرا مامانم برام دیده بود میترسیدم اگه خبر زودتر اومدنمو بهش بدم همونجا تو فرودگاه مراسم عروسی رو ترتیب بده و قال قضیه رو بکنه ، دههههه ... از فکر عروسی با مرضیه هم موهای تنم سیخ میشه ...همون بهتر که بی سر وصدا برگردم ، به ریسکش نمی ارزه خبرشون کنم .

همه ی این مشکلات یه طرف ، جسیکا هم یه طرف . اصلا دلم نمیخواست اینطوری از هم جدا بشیم ، با ناراحتی . نمیتونم منکر تاثیری بشم که رو زندگیم گذاشته . بالاخره اونم قسمتی از زندگیم بود ، قسمتی که دیگه داشت تموم شد ، یعنی میخواستم که تموم بشه . با این وجود مطمئنا خاطراتش باهام میموند ، خاطراتی که باید اعتراف کنم بیشترش خوب بود، ما اوقات خوبی رو با هم گذرونده بودیم . جسیکا از زندگیم حذف نمیشد ، فقط تموم میشد . مثل فصلی از یه کتاب که تموم میشه تا فصل جدیدی شروع بشه . دوست داشتم این فصلِ بلوندِ چشم آبی بهتر تموم شه !

وقتی فهمیدم عباس میخواد برام گودبای پارتی بگیره تصمیم گرفتم همونجا هر طوری شده از دلش دربیارم چون مطمئنا جسیکا رو هم دعوت میکرد . عباس چیزی از جزئیات مهمونی ای که خیال داشت برام ترتیب بده بهم نگفته بود ، فقط اولتیماتوم داده بود که یه شب قبل از رفتنم باید دربست در اختیارش باشم و کارام و قبلش تموم کنم . منم با کمال میل درخواستشو قبول کرده بودم . اگه از اونور نمیتونستم مراسم استقبال داشته باشم در عوض از اینور که میتونستم مهمونی خداحافظی داشته باشم !

کارای باقیمونده با شرکت خیلی زود انجام شد . کلید خونه رو هم قرار بود تحویل عباس بدم تا بعد از تموم شدن قرار داد به دفتر املاک تحویل بده و باهاشون تسویه کنه. فقط میموند یه قسمت سخت که نه در تخصصم بود و نه مورد علاقه م ، خریدن سوغاتی ! با اینکه در تخصصم نبود ولی چون پسر مامانم بودم تا این حد میدونستم که باید برای تک تک افراد فامیل یه چیزی بگیرم و این درحالی بود که من حتی آمار نفرات فامیل و هم نداشتم چه برسه به سایز و سلیقه و این داستانا ! نهایتا با خریدن یه جین دوازده تایی بلوز زنونه ی یک شکل اما با رنگهای مختلف و چندین و چند اودکلن زنونه و مردونه و ساعت مچی که البته همشون هم مارك بودن ، چون هر چی نباشه از جیب بابام بودن ،سر و ته خریدن سوغاتو هم آوردم . با اینکه دستم تقریبا تو جیب خودم بود اما با پولی که بابا هر ماه بدون اینکه خودم بخوام به حسابم میریخت واقعا سه بود اگه بخوام سوغاتی فامیل و مارك اصل نخرم .

با اینکه تا اینجای کار تقریبا سریع انجام شد اما مجبور بودم برای مامان و آذین و زن داداش وقت بیشتری رو صرف کنم تا سوغاتیشون نسبت به سوغاتی هایی که برای بقیه گرفته بودم تک باشه ، چون در غیر اینصورت مطمئن بودم دچار غضب میشم . در مورد بابا و آرمین و سهراب ، داماد تازه وارد نیازی به این سوسول بازیها نبود ، چون اگه هیچی هم براشون نمیگرفتم مطمئن بودم عین خیالشون نیست ، در این مورد ما مردا خیلی خوب همدیگه رو درک میکنیم .

اما منهای درک دلم میخواست برای ارمین و بابا و البته داماد جدیدی که هنوز ندیده بودمش هم چیزی میگرفتم... که اون چیز شامل خرید یه کیف پول و ست کمربند وکراوات شد.

برای تنها کسی که با شور و شوق کادو میخریدم محیا دختر سه ساله ی آرمین بود که ندیده عاشقش شده بودم . تا به حال جز فیلم تولد یک سالگیش و عکسهایی که برام فرستاده بودن هیچ چیز دیگه ای ازش نداشتم... وقتی فکر میکردم که میتونم ببینمش دلم غنج میرفت.

خرید چند بسته شکلات و خوردنی ها به تمام خرید هام اتمام بخشید.

و بالاخره من چمدونهامو بستم و آماده ی عزیمت همیشگی به ایران شدم . هیچ چی نمیتونست تو حس عالی ای که داشتم خللی وارد کنه ، حتی کابوس دختر لاغر و ونگ ونگو و رنگ پریده ای به اسم مرضیه ! یا ميشا!.....به هر حال این فرقی تو قسمت لاغر و ونگ ونگو و رنگ پریده ش ایجاد نمیکنه !

ایران منتظر باش که هامینت داره میاد !!!

اهم ....یادم نمیاد چیزی خورده باشم پس مست نیستم ، احتمالا اینا همه اثرات آدرنالینی یه که به خاطر برگشت به وطن داره تو بدنم ترشح میشه .

یه هفته ی باقیمونده زمان خوبی بود تا کارایی رو که تو این 12 سال همیشه دوست داشتم ومیخواستم انجام بدم اما مدام به بعد موکولش کردم رو انجام بدم .

اولین کاری که کردم رفتن به ورزشگاه و تماشای مسابقه ی فوتبال المپیک مارسی و پاری سن ژرمن از نزدیک بود . توی این 12 سال حتی یک بارم پامو تو ورزشگاه نذاشته بودم اما همیشه تو برنامه هام بوده که این کار و بکنم . کمی از روی علاقه و کنجکاوی و بیشتر برای اینکه وقتی آرمین در موردش ازم میپرسه چیزی برای تعریف کردن داشته باشم . هر چی باشه نصف زندگی آرمین تو فوتبال خلاصه میشه و از همین الان میتونم سرزنش هاشو در مورد اینکه چرا توی این 12 سال برای همه ی بازیهای لوشامپیونه ( لیگ فوتبال فرانسه ) نرفتم ورزشگاه رو تصور کنم .

کار بعدی ای که بالاخره با غلبه بر ترسم انجامش دادم این بود که تصویر فَروَهَر ( نمادي مربوط به ايران باستان )رو روی کتف سمت چپم خالکوبی کردم . نه اونقدر گنده که مامان الم شنگه به پا کنه ، یه عکس کوچولو اونقدی که اون خواسته ی همیشگیم در این مورد ارضا بشه . هر چی نباشه بعد از 12 سال که میخواستم برگردم عرق ملیم قلمبه شده بود و آدرنالین حاصل ازش هم کمکم کرده بود ترسی که از دردش داشتم ناپدید بشه . شانس آوردم با این میزان هیجان و آدرنالین رو کتفم تتو نکردم : made in iran !

قید کار سومی که همیشه خیال داشتم بکنم و زدم و ترجیح دادم به جای خوردن یه لیوان یک و نیم لیتری آبجو وقتی برگشتم ایران قلیون میوه ای رو امتحان کنم . چون با خوردن نیم لیتریش پنج دقیقه یه بار میرفتم دستشویی ، دیگه انصاف نبود به خاطر ارضای کنجکاوی تو این زمینه از کلیه های بی زبونم اینقدر کار بکشم ! البته خودم هم میدونم قلیون میوه ای و آبجو هیچ ربطی به هم ندارن ولی از اونجایی که اصولا از دستشویی خوشم نمیاد ترجیح دادم از گزینه ی جابجایی استفاده کنم و به همون نیم لیتر آبجو بسنده کنم . حالا چون مست نمیکنه که دلیل نمیشه یه گالن خالی کنم تو معده م فقط برای ارضای این حس کنجکاوی که چطوریاست که مردم این کار و میکنن !

واما یکی از مهمترین کارایی که همیشه با خودم عهد کرده بودم حتما انجامش بدم بانجی جامپینگ بود . یه دلیل خیلی خاص هم داره ، ترس از ارتفاع ! ...متنفرم که با این قد و هیکل از ارتفاع میترسم ، اما این چیزیه که از بچگی باهام بوده ، وقتی چهار سالم بود آرمین به شوخی از پشت بوم خونه ی بابابزرگ آویزونم کرد و تا مدتها کابوسشو میدیدم . وقتی اومدم پاریس با خودم عهد کردم هر طوری شده این ترس و از بین ببرم ، حتی اگه شده یه طناب به خودم ببندم و 40_50 متر بپرم پایین . نباید زیر قولی که به خودم داده بودم میزدم اما این ترسی بود که از بچگی باهام بزرگ شده بود و خلاص شدن از دستش به این راحتی ها نبود . وقتی تو اینترنت دنبال یه جایی تو پاریس که بشه توش این کار و انجام داد میگشتم وسوسه شدم یه بار به فارسی سرچ کنم ببینم تو ایران هم همچین جایی هست یا نه ! و با فهمیدن اینکه میتونم بعدا برم توچال و قولم و عملی کنم یه خورده خیالم راحت شد . بعد که رفتم ایران انجامش میدم .... حله !....کجا بهتر از توچال ؟!

اما برای از بین بردن این ترس یه قرار دیگه هم با خودم گذاشته بودم که وقتش بود انجامش بدم . بالا رفتن از برج ایفل ، و نگاه کردن به پایین از اون بالا !

وقتی 325 متر و تو ذهنم تصور میکردم خیلی با خودم جنگیدم که همونطور که قلیون میوه ای رو جایگزین آبجو یک و نیم لیتری کردم برج میلاد و جایگزین برج ایفل نکنم ! بالاخره مرده وقولش ! ....و بالاخره به این قولی که به خودم داده بودم هم عمل کردم ، از همون لحظه ای که تو صف ایستاده بودم تا سوار آسانسورش بشم دلپیچه گرفته بودم ، از شدت استرس !

و بالاخره وقتی به بالای برج رسیدیدم و از شیشه هایی که دور تا دور و گرفته بود به اون پایین نگاه کردم چنان سرگیجه ای گرفتم که نتونستم جلوی خودمو بگیرم و توی سطل آشغالی که کنارم بود بالا آوردم ، خیلی به خودم فشار میآوردم به روح گوستاو ایفل خدا بیامرز لعن و نفرین نفرستم . آخه این چی بود ساختی مرد حسابی !

البته وقتی برگشتم پایین کلی در حقش دعای خیر کردم تا هر چی که اون بالا گفتم از دلش در بیاد !

خدا رو شکر این ترسم شامل سوار شدن به هواپیما نمیشد ، چون هیچوقت کنار پنجره نمینشستم ، در مورد ساختمونهای بلند هم همینطور ، خونه ی خودم طبقه ی 12 بود . با دوری کردن از پنجره همه چی حل بود . مشکلی که داشتم نگاه کردن به پایین از ارتفاع زیاد بود .

موقع برگشتن از برج از ماشین پیاده شدم و دقایقی رو کنار رود سن قدم زدم ، احتمالا این آخرین بار بود . پس سعي ميكردم همه ي جزئياتشو به خاطر بسپرم . دوباره سوار ماشینم شدمو براي آخرين بار میدان شان دو مارس رو دور زدم و به سمت خونه م حرکت کردم . اینم از این ، این آخریش بود ، حالا میتونستم با خیال راحت ترک غربت کنم .

مهمونی خداحافظیم توی یه بار نزدیک آپارتمان محل زندگیمون بود . جایی که معمولا بعد از کار هر روز سری به اونجا میزدم و خستگی ای در میکردم و بعد به خونه میرفتم . و به خاطر همین نه تنها با صاحب بار آشنا بودم بلکه بیشتر مشتریهای دائمی اونجارو هم میشناختم . عباس چند تا میز نزدیک هم و رزرو کرده بود و اون شب تقریبا همه ی مشتریای اونجا دوستا و همکارای من بودن . اوقات خوشی رو گذروندیم ، همه شون از اینکه قراره از اونجا برم اظهار ناراحتی میکردن و برای همین اون شب تقریبا تمام مدت به مرور خاطراتمون گذشت . اما یه چیزی کم بود ، تا آخرین لحظه چشمم به در بار بود و منتظر بودم جسیکا بیاد .

ساعتای آخر مهمونی بود و تقریبا بیشتر مهمونا رفته بودن . اون شب سعی کرده بودم زیاده روی نکنم چون دوست داشتم تک تک لحظات این مهمونی رو تا سالهای سال یادم بمونه . اما حالا با درک این موضوع که جسیکا دیگه نمیاد و هنوزم ازم دلگیره دیگه ملاحظه رو کنار گذاشتم و رفتم جلوی بار ، شات کنیاک و سریع و یه ضرب سر کشیدم و از شدت تندیش چشمامو بستم و ها کردم و شات و دوباره به نشونه ی پر کردن تکون دادم . وقتی این یکی رو هم سر کشیدم عباس اومد کنارم و شات و ازم گرفت و با خنده گفت :

_ از سر شب خودتو نگه داشتی و لب به هیچی نزدی که حالا جبران کنی ؟ چه خبرته ؟ روبراهی ؟

با کلافگی گفتم :

_ جسیکا نیومده .

_ نیومده که نیومده ، مشکل خودشه ...چند بار بهت بگم به زن جماعت رو نده ؟

نگاه بی حوصله ای بهش انداختم و گفتم :

_ اینجوری نگو عباس ، خودت میدونی که جسیکا دختر خوبیه ...

_ میدونم که دختر خوبیه ، اما کاش یه کم به دور و ورت نگاه میکردی ببینی کسایی هستن که بیشتر از اون بهت اهمیت میدن ...

نتونستم جلوی خنده مو بگیرم و در حالیکه میزدم به شونه ش گفتم :

_ هـــــی ......تو داری به دوست دخترم حسودی میکنی ؟!

_ خفه ....

_ آخــــــــی ..... بیا بغل عمو ...

در حالیکه میخندید سعی میکرد از خودش جدام کنه اما من با اصرار گرفته بودمش و با لحن مسخره ای قربون صدقه ش میرفتم .....بالاخره یکی با آرنج زد تو شیکمم و با خنده گفت :

_ خودتو جمع و جور کن برگردیم ، حوصله ی نعش کشی ندارم این شب آخری ها ...

و رو به تام ، صاحب بار ، با صدای بلندی گفت :

_ دیگه بهش نده ...

داشتم با لبخند به رفتن عباس به سمت لیزی نگاه میکردم و تو دلم به خاطر این احساساتش نسبت به خودم میخندیدم که احساس کردم کسی کنارم ایستاد ، سرم و که برگردوندم دیدم یه پسر قد بلند مو بوره که داره با یه حالت خاصی براندازم میکنه ، وقتی نگاه منو متوجه خودش دید یه لبخندی تحویلم داد که تا تهشو خوندم ، قبل از اینکه هر عکس العملی ازم سر بزنه اومد کنارم و گفت :

_ سلام ، من تیلورم .

خدایا این شب آخری این چی بود سر راه ما قرار دادی ، از نگاهش قشنگ معلوم بود یارو چیکاره ست ، احتمالا وقتی حرکات من و وقتی با عباس شوخی میکردم دیده فکر کرده منم مثل خودشم ، وقتی تاخیر منو تو جواب دادن دید اومد نزدیکتر و با همون لبخند گفت :

_ میتونم به یه نوشیدنی دعوتت کنم ؟

چشمک آخر کارش دیگه جایی برای هیچ شکی نمیذاشت ، از جام بلند شدم و با لبخند زورکی ای گفتم :

_ من باید برم ...

وقتی خودمو به عباس رسوندم با ابروهاش به پسره اشاره کرد و با خنده گفت :

_ چشمش گرفته بودت ؟ ....بهش فکر کن ، خوشتیپه ها !

_ به حق چیزای ندیده ، بیا بریم تا نیومده دنبالمون .

تا خود خونه با عباس و لیزی گفتیم و خندیدیم . اینم از آخرین پیاده روی قبل از خوابم تو پاریس....فردا این موقع تو هواپیما بودم و شبای بعدش بدون پیاده روی شبونه میخوابیدم ، تصورش هم قشنگ بود .

صبح روز بعد برای جسیکا یه دسته گل قشنگ همراه با یه کارت که توش براش آرزوی موفقیت و خوشبختی کرده بودم فرستادم .

میدونستم عمو رضا از اینکه بدون دیدنش دارم بر میگردم ممکنه ازم دلگیر بشه اما وقت رفتن به لندن و نداشتم ، به خاطر همین بهش زنگ زدم و تلفنی از خودش و زن عمو و بچه ها خداحافظی کردم .

تو فرودگاه وقتی تو صف براي چک كردن پاسپورت وایستاده بودم چشمم به جسیکا افتاد که کمی اونطرف تر واستاده بود و زل زده بود به من . لبخند بی اراده ای زدم و از صف بیرون اومدم و رفتم به طرفش ، با لبخند گفتم :

_ هی .....تو اینجا چیکار میکنی ؟!

سرشو انداخت پایین و با لبخند کمرنگی گفت :

_ نمیتونستم بذارم بدون خداحافظی بری ....

چند لحظه نگاهش کردم و بعد دسته ی چمدون و ول کردم و بی اختیار دستامو دورش حلقه کردم ،

_ تو دختر خیلی خوبی هستی جسیکا .....

کمی از خودم دورش کردم و موهاشو پشت گوشش زدم و در حالیکه صورتش و با دستام قاب گرفته بودم گفتم :

_ مثل آذین دوستت دارم و برام مهمه که خوشحال و خوشبخت باشی ...

با ملایمت دستامو از صورتش دور کرد و با لبخند نصف و نیمه ای گفت :

_ از من که گذشت ، اما دفعه ی دیگه که با دختری دوست شدی و همه جوره باهاش بودی بهش نگو مثل خواهرت دوستش داری ... یه جورایی براش مثل فحش میمونه ...

از حرفش غافلگیر شدم و سرمو انداختم پایین ، دستمو گرفت و گفت :

_ با یه دختر چشم و ابرو مشکی ازدواج کن ......دوست دارم فکر کنم تنها دلیلی که باعث شده با من بهم بزنی همین بوده ...

دستشو فشردمو تو چشماش خیره شدم و گفتم :

_ تو هم با کسی ازدواج کن که لیاقتتو داشته باشه ، کسی که قدرتو بدونه و برای خوشبختیت هر کاری بکنه ...

چند لحظه خیره به چشمای هم موندیم تا اینکه سرمو جلو بردم و پیشونیش و بوسیدم ......سرشو بلند کرد و به سمت لبام اومد ، خواستم عقب بکشم که با تحکم گفت :

_ خفه شو و سر جات وایسا .....میخوای بگی سهم من از همه ی این مدت همین یه بوسه هم نیست ؟! ...

نگاهم به قطره اشکی بود که از چشماش بیرون می اومد ، با صدای آرومتری ادامه داد :

_ سرجات وایسا و تکون نخور هامین هدایت ......چون من سهممو میخوام ، حتی اگه اینقدر کوچیک و پیش پا افتاده باشه ...

اجازه دادم سهمشو بگیره ، سهمی که مزه ی شور اشک میداد ...

چند لحظه بعد از هم جدا شدیم ، با انگشت اشکاشو پاک کردم و در حالیکه عقب عقب میرفتم گفتم :

_ خداحافظ .....مواظب خودت باش .....

وقتی هواپیما از زمین بلند شد بی اراده بغض کردم ، نه به خاطر جسیکا ....چون میدونستم اون بالاخره با همه چی کنار میاد و زمان همه چیز و براش حل میکنه ، اون فقط کمی بیش از اندازه بهم وابسته شده بود .....چیزی که هیجان زده م میکرد این بود که دارم برمیگردم به وطن..... نمیتونم از احساسم چیزی بگم ، این فکر که چند ساعت دیگه تو ایرانم حس فوق العاده ای بهم میداد ......که فقط قابل حس کردنه و نمیشه بیانش کرد !

وقتی هواپیما روی زمین نشست نزدیکای صبح بود . از فرودگاه تا خونه یه بند لبخند میزدم . از اون لبخندایی که نیازی به اجازه گرفتن از صاحبش نداره و با اجازه ی خودش میاد .....وقتی با تاکسی به نزدیکي میدون آزادی رسیدیم راننده از آیینه نگاهم کرد و با لحن داش مشتی ای گفت :

_ میخوای چند بار دور میدون دور بزنم ؟!

صحنه ی تکراری همه ی فیلمایی که یکی از خارج میاد و راننده دور میدون آزادی میچرخونتش جلو چشمم اومد و بی اراده لبخندم تبدیل به قهقهه شد . وقتی نگاه متعجب راننده رو دیدم سعی کردم خنده م و کنترل کنم و گفتم :

_ آره قربون دستت ......یه چند دور بزن .....

البته ذوق و حوصله ی راننده اون وقت سحر واقعا ستودنی بود .هر چند وقتی به خونه رسیدیم و فهمیدم که همون چند دور طواف دور میدون آزادی کرایه رو دو برابر میکنه دیگه خبری از ستودن ذوق راننده نبود . ولی با اینحال جداً دستش درد نکنه ، چون نگاه کردن خیابونا بعد از این مدت کلی آدمو سر ذوق میاورد دیگه میدون آزادی که جای خود داشت ...

وقتی با تاکسی تا خونه رسیدیم دیگه هوا داشت روشن میشد . پول تاکسی رو حساب کردم و چند لحظه به در و دیوار خونه نگاه کردم ، درش عوض شده بود و یه در مشکی بزرگ با شیشه های رفلکس جای در قبلی رو گرفته بود ، دیوارای خونه هم به نظر میومد با سنگهای جدیدی پوشیده شده بود ، اما با اینحال خونه ی خود ِ خودِ رسول هدایت بود .... رفتم به سمت در تا زنگ بزنم اما فکر کردم چه کاریه ، همه ی ذوقش به اینه که از دیوار بپرم داخل .....اینطوری هم بیدارشون نمیکنم هم مامانم از شدت تعجب تو کوچه غش نمیکنه ....

دستمو دور یه قسمت از شیشه حلقه کردمو داخل حیاط و نگاه کردم ، چون هوا هنوز تقریبا تاریک بود میشد از اینور داخل حیاط و دید بزنی .....درختا و استخر و قسمتی از ساختمون معلوم بود ......خونه ی بچگی هام!....دیگه نمیتونستم صبر کنم .....میله های در و گرفتم و رفتم بالا ، وقتی به بالای در رسیدم با دیدن دوربینی که بالای در بود یه لحظه به ذهنم رسید که دزدگیر و فراموش کردم ....چشمامو بستم و منتظر شدم صداش در بیاد اما انگار خبری نبود ...پس احتمالا خرابه ، یادم باشه به بابا اینا خبر بدم که درستش کنن .... با خیال راحت از بالای در پریدم تو حیاط .

در و از داخل باز کردم و چمدونامو کشیدم داخل ....همینطور که به سمت ساختمون حرکت میکردم با لذت به دور و برم نگاه میکردم ، چقدر همه چی تغییر کرده بود ، حتی چمن کاریها و درختها هم عوض شده بودن .

دستگیره ی در ورودی ساختمون و که گرفتم تا در و باز کنم ، قفل بود ......ای دل غافل ، فکر اینجاشو نکرده بودم .

چمدونا رو همونجا ول کردم و نگاهی به پنجره ی اتاقم که هنوزم همونجا سر جای 12 سال قبلش بود انداختم ، اگه از بلندی نمیترسیدم از اینجا هم مثل در بالا میرفتم .....اما این دیگه بلندتر از آستانه ی ترسم بود . پنجره های قدی اطراف ساختمون و امتحان کردم ، یکیشون نیمه باز بود .

_ قربون حواس پرت مامان بابام برم من .....

بیخیال چمدونا شدم و از همونجا رفتم داخل و وارد پذیرایی شدم ، چقدر همه جا عوض شده بود ، حتما چند تا دیوار و ورداشتن که پذیرایی اینقدر بزرگتر شده بود ، از پذیرایی اومدم بیرون و به سمت پله های طبقه ی دوم به راه افتادم . بعدا میتونستم بقیه ی خونه رو دید بزنم ، الان با این بدن خسته و کوفته بهترین کاری که میتونستم بکنم این بود که بگیرم بخوابم ، چون مطمئنا وقتی مامان بیدار بشه دیگه نمیذاره بخوابم .

با اینحال دلم بدجوری واسه دیدن مامان پر میزد ، به بالای پله ها که رسیدم بی اراده به سمت اتاق مامان بابا راه افتادم ، جلوی در چند لحظه تعلل کردم ، آخه زشت بود تو اتاق مامان بابام سرک بکشم ...بابا حالا مگه این موقع صبح چیکار میکنن ؟! گرفتن خوابیدن دیگه ! .... از فکر منحرفم خنده م گرفته بود ، آروم لای در و باز کردم و به داخل سرک کشیدم .....الهی ....مامانم تنها خوابیده بود ، لابد بابام زن جدید گرفته ! .....رفتم بالای سرش و چند لحظه فقط به صورت خوشگلش زل زدم اما دیگه نتونستم جلوی خودمو بگیرم و آروم موهاشو بوسیدم . اصلا یادم رفت قرار بود برم بخوابم ، همونجا لبه ی تخت نشستم و موهاشو ناز کردم ....با این حرکتم یه تکون خورد و غلت زد ، منم بلند شدم تا بیدارش نکردم برم بیرون .

آروم دوباره در و بستم و به سمت اتاق خودم رفتم ، چقدر تو خونه ای که از بچگی توش بزرگ شده بودم احساس غریبی میکردم . در اتاقمو باز کردم و رفتم داخل .....حتی دکوراسیون اتاق خودم هم عوض شده بود اما هنوزم با سلیقه ی خودم جور بود و همه چی به رنگ سورمه ای بود ، قبل از اینکه بتونم همه چیز و از نظر بگذرونم با دیدن توده ی پتو که یه طرف تخت جمع شده بود با تعجب به اون سمت رفتم .

فکر کردم بچه ست ، اما من که خواهر زاده برادرزاده ی انقدی ندارم ... فقط محیا دختر آرمینه که اونم سه سالشه ...

خم شدم ببینم کیه ...

دختری بود که سرشو توی بالش فرو برده بود و موهای نسبتا کوتاهش همه ی صورتشو پوشونده بود ،آذینه ....حتما تو این 12 سال اتاقم و تصاحب کرده و توش اتراق کرده ... آخی !چقد دلم تنگ شده بود براش .....بیچاره سهراب !دختره اول زندگی هنوز هیچی نشده شوهره رو ول کرده اومده ور دل مامانش ....البته از آذین که اینهمه لوس بار آورده بودنش هیچی بعید نبود .... دلم براش یه ذره شده بود . لبه ی تخت نشستم و دستمو لای موهاش فرو بردم :

_ آذیـــــــــن ........پاشو صبحه ......هر چی صداش میزدم و دست تو موهاش میاوردم اصلا خیال نداشت بلند شه ، اما من دیگه شیطنت و حس بدجنسیم زده بود بالا ، باید بیدارش میکردم ، از اونجایی که آذین بدجور قلقلکی بود ، پتو رو از روش کنار زدم ،

بدنش صیقلی و گندمی بود . بلا گرفته كي برنز كرده ؟! آخرين عكساش كه مثل برف رنگپريده بود . دستمو بردم سمت شکمش و با انگشتام قلقلکش دادم .....اولش آروم اما بعد که دیدم داره ت*** میخوره با شدت بیشتری قلقلکش دادم و با خنده گفتم :

_ پاشو دیگه ....پاشو چقد میخوابی ؟

یه صدای نامفهومی از خودش در آورد و دستمو کنار زد و یه غلت زد ، با تعجب نگاهش کردم ، این که آذین نبود ، یه نگاه به سرتا پاش انداختم ، یه تاپ بندی سفید که یکی از بنداش شل شده بود و روی بازوش افتاده بود پوشیده بود با یه شلوارک خیلی کوتاه که به نظر میومد توسی باشه ، به خاطر غلتی که زده بود تاپش تا بالای نافش تا خورده بود و لوله شده بود ، شکم تخت و صافی داشت و نافش هم کوچیک بود .

سرم و کمی نزدیکتر بردم و موهاشو با انگشت از رو صورتش کنار زدم ، با این کارم دستشو آورد بالا و دماغشو خاروند و دوباره با حالت معذبی به پهلو غلتید و یه دستشو زیر سرش گذاشت و یه پاشو با شدت صاف کرد که کوبیده شد تو شکمم ، از جام بلند شدم و در حالیکه خم شده بودم شکمم و گرفتم :

_ آخخخخخ ....هر کی هست تو خوابم دست بروسلی رو از پشت بسته ...

دوباره به سمتش رفتم و زل زدم به صورتش ، نمیشناختمش ، اصلا تو اتاق من چیکار میکرد ؟!.... لبه ی تخت نشستم و اینبار با حالت طلبکارانه ای زل زدم بهش ، برای اینکه نگاهم منحرف نشه اومدم بند تاپشو از رو بازوش بندازم رو شونه ش که با این حرکتم دستشو بالا آورد و بازوشو خاروند و با غر گفت : اَه ه ه ه ه ه

تو دلم گفتم :

_ کوفت ...این کیه دیگه ....تختم و غصب کرده تازه اَه و اوه هم میکنه ...

خواستم بیخیال بشم و برم تو هال بخوابم ، ولی ملافه رو کشیدم رو کمرش که به خاطر تا خوردن تاپش لخت بود ....بدنش از سرما دون دون شده بود .

هر کی بود حتما از آشناهای مامان بود ، یا شایدم از دوستای آذین ....شایدم از دخترای فامیل ، چه میدونم !...

داشتم ملافه رو روش صاف میکردم که با این کارم کم کم چشماشو با اخم باز کرد ، چقدر اُپن میخوابید !

وقتی منو بالاي سرش دید چند لحظه با حالت گیجی بهم خیره موند.

چشماشو بست و دوباره بازشون کرد .

یه کمی که گذشت با یه صدای گرفته گفت :

_ من خوابم ...

جوابشو ندادم ... اما یک دفعه با یه حرکت سریع از جاش بلند شد و در حالیکه سعی داشت عقب عقب به سمت دیگه ی تخت بره با ترس نگاهم میکرد . من با تعجب و اون با ترس همزمان گفتیم :

_ تو کی هستی ؟!!!

هنوزم نگاهم بهش بود ، داشت از ترس میلرزید ، چشمامو تنگ کردمو با لحن مشکوکی گفتم :

_ تو کی هستی ؟ تو اتاق من چیکار میکنی ؟

کف دستشو گاز گرفت و موهاشو کشید و تو چشمام نگاه کرد وگفت : من بیدارم ؟!

و کمی بعد با صدای بلند جیغ زد .

در حال کر شدن خودم و انداختم رو تخت و جلوی دهنشو گرفتم :

_ یواش .....همه رو بیدار کردی ....

حس کردم انگشتام در حال نصف شدنه ، داشت با دندوناش رسما انگشتام و میجوید .

دستمو از دهنش بیرون کشیدم و اون با ترس ملافه رو دور خودش پیچید و خواست دوباره داد بزنه که من عصبی شدم و گفتم :

_ تو تو اتاق من چیکار میکنی ؟!

چشماش گشاد تر از قبل شد و گفت :

_ اُ ... اتاق تو ؟ ...

همینطور با تعجب نگاهش میکردم که از جاش بلند شد و با همون حالت ترس و غافلگیری تو صورتش عقب عقب درحالیکه هنوزم خیره نگاهم میکرد با همون ملافه ای که دور خودش پیچیده بود به سمت در اتاق رفت ....

اتاق اونقدر روشن نبود که بتونم دقیق اون سمت اتاق رو ببينم، سمتي كه تخت قرار داشت به خاطر نور كم سويي كه از پنجره ميتابيد كمي روشنتر بود ، اما هر چه به در نزديكتر مي شد بيشتر تو تاريكي فرو ميرفت ، از جام بلند شدم و خواستم به طرفش برم ، اونم در حالیکه از پشت به در اتاق برخورد کرده بود انگشت اشاره شو به طرفم گرفت و با غیظ و صدای خفه ای گفت :

_ نه ، جلو نیا ....وایسا سر جات ...

منم سر جام ایستادم و به حرکات سراسیمه ش که میخواست بدون اینکه چشم از من برداره در و باز کنه خیره شدم ، در و باز کرد و از اتاق بیرون رفت ، من هم دنبالش راه افتادم ، وقتی بیرون از اتاق دوباره منو دید اومد بدوئه که ملافه به پاش گیر کرد و جفت پا با صورت خورد زمین .

_ آخ خ خ خ خ خ......

ناله ش در اومد ، خم شدم تا بلندش کنم . وقتی صاف ایستاد با صدای خفه ای گفت :

_ دست به من نزن ....ولم کن ...

ولش کردم ، دو قدم بیشتر نرفته بود که باز افتاد . ....خواستم برم جلو که خودش سریع بلند شد و بعدشم مثل خرگوش که تو گونی پیچیده شده باشه بپر بپر و مثل فنر وارد اتاق بغلی که متعلق به آذین بود شد. فکر کنم باز تو اتاق آذین افتاد رو زمین ...

هنوز حد فاصل اتاق خودم و آذین ایستاده بودم که صدای قفل کردن در اومد . به سمت اتاق رفتم و در زدم :

_ هی ....من کاریت ندارم ، در و باز کن .....فقط میخوام بدونم کی هستی ....

وقتی صدایی نیومد کلافه گفتم :

_ باز نمیکنی دیگه ؟ .....خیلی خوب هر جور راحتی ...

و پوفی کشیدم و دوباره به اتاق خودم برگشتم ، لباسامو در آوردم و خودمو پرت کردم تو تخت ....هر کی بود دستش درد نکنه ، تخت همایونی مو گرم کرده بود !

همینطوری لبه ی تخت اذین نشسته بودم و نفس نفس میزدم. زانوم بد جوری درد میکرد. خواب بودم.... خواب دیدم... این نره خر دیگه کی بود؟!

ساعت شیش و نیم بود و کم کم باید راه میفتادم که برم یونی کده به قول مهراب... هی مهراب. یعنی چطوری میخواد رفتار کنه.

دیشب عمو رسول خونه نبود.....خاله هم گفته بود بیام پیشش بمونم.

خاک بر سرم... روح نبوده باشه... چه چشمای از حدقه زده بیرونی داشت. از ترس لرز کردم. یه نگاهی به لباسم انداختم... خداجون انگار بیکینی تنم باشه.

لعنت به تو هامین... خودم سنگ قبرمو بشورم... بلند شدم و تاپم و که تا بالای نافم لوله شده بود و کردم توی شلوارکم...

ملافه رو پیچیدم دورمو داشتم به اطراف اتاق اذین نگاه میکردم. یعنی کی بود. روح بود؟ حرف میزد.... شایدم من خواب بودم که اون یارو هم تو توهماتم بود. اگه خواب نبودم پس کی بود..... تازشم من تو اتاق هامین بودم.... یادمه خودم اومدم اینجا... اگه روح بود در نمیزد که ... چه روح مودبی...

چرا از در تو نیومد... وای.... الان نیاد تو.... مثل یخچال یخ کرده بودم.

یارو گفت: اتاق منه.... یعنی هامینه؟؟؟

سرمو تکون دادم اخه گوشت کوبیده هامین مگه ایرانه؟ نکنه روحشه.... یعنی مرده؟ چی چرت میگم... شایدم مرده از پاریس تا اینجا پرواز کرده ....

خاله بفهمه خود کشی میکنی....اخ جون اگه مرده باشه مراسم نامزدی منتفی میشه.... نه دلم نمیاد... حالا خدا خواسته بهم لطف کنه...

کی مرده... یعنی هامین مرده ... اومده تو اتاقش.... اه ه ه.... نه بابا... اصلا هامین که این شکلی نبود.....

خودم با خودم اختلاط میکردم. خدایا صبح اول صبحی این چه مصیبتی بود.... شایدم روح اون کسیه که قبلا تو این خونه زندگی میکرده... چه جوون مرگ شده بود ه ها...

دوباره زدم تو سرم از ازل تو این خونه خاله اینا زندگی میکردن... نکنه اینجا یه قبرستون متروکه بوده که روش خونه سازی کردن....

یه بسم الله گفتم .... از جام بلند شدم.بد جوری یخ کرده بودم. خدا خدا میکردم که اذین تو کمدش شیش تا تیکه لباس داشته باشه. من که عمرا پامو تو اتاق اون روحه بذارم... ای بابا روح خر کیه... اخی الان خاله اینجا بود میگفت مودب باش میشا.

خدا رو شکر اذین تو کمدش چند دست لباس کهنه پاره داشت. همونا رو پوشیدم و اروم با احتیاط در و باز کردم. کسی نبود.

دوباره بسم الله و ایات قران و تلاوت میکردم که از پله ها تند تند پایین اومدم.... خدارو شکر کیفمو مانتو و مقنعمو تو هال رو چوب لباسی کنار در ورودی گذاشته بودم. در و باز کردم و از خونه ی ارواح زدم بیرون. خالم نترسه... نه بابا...

یه لحظه وایستادم... نمیدونستم چی کار کنم. اون نره غول روح یا جن از کجا پیداش شده بود....اه ه ه ه... از طرفی هم کلاسم دیر میشد.

کلاس به درک... خاله واجب تر بود.

اروم برگشتم داخل و پله ها رو بالا رفتم و در اتاق و باز کردم...

پسره غرق خواب بود. جلوتر رفتم.نفس میکشید ... هوا هنوز روشن نبود. چهره اش تو خوابم خسته بنظر میومد. کلید داشت؟ لابد از اشناهاست ... اخه کی میتونست باشه؟ اونم این وقت صبح؟ نکنه هامین برگشته؟ نه بابا شیش ما دیگه ....به هر حال در اون لحظه نسبتا بیخیال حس نگرانیم شدم و زدم به کوچه و تاکسی گرفتم تا به یونی کده دیر نرسم.اما دلم مثل چی شور میزد.

اگه اتفاقی بیفته خاله حتما بهم زنگ میزنه حتما.... امیدوار بودم اتفاق بدی نیفتاده باشه...

وارد محوطه ی یونی کده شدم...صبا طبق معمول جلوی پله های ساختمون به همراه رفقا نشسته بود و عموما به شغل شریف مسخره کردن مشغول بودن...

به سمتشون رفتم و باهاشون دست دادم. صبا مثل چی سین جیمم میکرد که این مدت کجا بودم ....هرچند تلفنی سعی کرده بود ته توی قضیه رو دربیاره اما من هیچی از مهراب بهش نگفته بودم..... خلاصه بعد از پنج دقیقه جلف بازی و خندیدن به قیافه های اجنبی بچه ها وارد ساختمون شدیم.

حین بالا رفتن از پله ها بوی عطر مهراب و حس میکردم... با هر پله ای که بالا میرفتم...عطر همیشگیش بیشتر تو صورتم میخورد.

یعنی بعد از دوهفته که دانشگاه نیومده بودم و نمیدونستم اون اومده یا نه.... یعنی امروز میتونستم ببینمش.........!

خدا لعنتم کنه که تمام چارت درسیمو با مهراب با هم برداشته بودیم... لبامو میگزیدم که صبا گفت: سیامک امروز یه دست لباس جدید پوشیده...

سعی کردم ذهنم و منحرف صبا و حرفاش کنم ... حالا مگه میشد.

اصولا سیامک با یه دست لباس دانشگاه میومد ... همون یه دست و کل دو ترم میپوشیده....ترم تابستونی هم یه دست تا اخر تابستون... دوباره از ترم پاییز... یه دست جدید و تا اخر سال می پوشید.

خواستم حرفی بزنم که قامت مهراب و کنار در کلاس دیدم.... داشت با موبایلش ور میرفت. بد جوری هم کلافه بود. احتمالا اونی که داشت باهاش اس بازی میکرد دیر جوابشو میداد.

هر وقت اینطوری اخم ها ش تو هم میرفت معنیش همین بود.... هروقت به چونه اش دست میکشید یعنی طرفش گوشیش و خاموش کرده...

تک تک حرکاتشو می شناختم... با استرس بهش نزدیک میشدم....

مهراب یه لحظه سرشو بالا گرفت.

اب دهنم و قورت دادم امیدوار بودم جلوی صبا اینا ضایع بازی در نیاره و عادی رفتار کنه...

هر قدم که بیشتر بهش نزدیک میشدم صدای قلبم بلند تر میشد..... مهراب باقی قدم ها رو خودش به سمتم اومد و تند گفت: چرا گوشیت خاموشه؟

جانم؟؟؟هااااااااااان؟

مهراب با کلافگی دوباره گفت: دو هفته است که گوشیت خاموشه..... چرا؟

صبا یه سری تکون داد و دستشو افقی زیر گردنش کشید به علامت پخ پخ و رفت توی کلاس.

با من من گفتم: سلام....م....

مهراب موهاشو عقب فرستاد وگفت: چرا این کارا رو میکنی ميشا.... نمیگی سکته میکنم؟ اخرشم سکته ام میدی...

مهراب خل شده بود؟

با تعجب و اخم گفتم: خوب خودت خواستی بهت زنگ نزنم.... و با یه صدای کاملا عصبی ادامه دادم: اصلا به شما چه مربوط؟

مهراب یه کمی گرخید... یعنی توقع نداشت.

منم از اون توقع نداشتم اینقدر راحت منو کنار بذاره و بگه میخواد تموم کنه!

مهراب با تته پته گفت: چت شده ميشا ؟

یه پوزخند شیک تحویلش دادم وگفتم: اقای معتمد فکر کنم یه قضیه ای بو د به معنای اتمام یک سری مسائل... و....

مهراب سرشو پایین انداخت و پرید وسط حرفم و گفت:من همون شب هزار بار بهت زنگ زدم... اما تو جواب ندادی... یعنی خاموش بود... بعدشم که الان دو هفته است کلاسارو نمیای.... و بایه لحن مثلا جدی گفت: انگار خودتم خیلی بدت نیومد....

خاک برسرت ميشا چرا گوشیتو خاموش کردی؟! البته خاموش نکرده بودم... خورده بود به دیوار و ترکیده بود.

هیچی نگفتم و اون گفت: من... خوب.... هیچی....

و بدون هیچ حرفی وارد کلاس شد.

منم کمی بعد پشت سرش وارد کلاس شدم... استاد اومدو داشت چرت بهم می بافت که چرا غیبت داشتی و یک جلسه ی دیگه تکرار بشه ال میکنم بل میکنم.

حوصله ی خودمو نداشتم وای به حال اون مردک شکم گنده ی فکستنی و.... من نمیفهمم با این هیکلش چی از ورزش می فهمید!

بعد از دو ساعت شکنجه اور... کلاس تموم شد.

اونقدر حالم گرفته بود که حال خودمو نمی فهمیدم...به خصوص اینکه مهراب بی توجه به من از کنارم گذشت و رفت.

به درک....فکر کرده برام مهمه...

یه جورایی بهم بر خورده بود.... حس بدی داشتم...صبا هم خوب میفهمید در این جور مواقع خیلی سگی ام کاری به کارم نداشت. ساکت با اکیپ راه میومدم... مهراب و سیامک جلوی پله ها صحبت میکردن.... صبا ایستاد.... اما من به راهم ادامه دادم.

صدای سیامک که گفت: علیک سلام و نشنیده گرفتم و حتی وقتی که به مهرا ب گفت: چی شد؟ برو دنبالش پسر... رو هم از این گوش به اون گوش در کردم.

داشتم به سمت بوفه میرفتم که مهراب گفت: حالا چرا اینطوری میکنی؟ مگه چی شده؟

داشتم منفجر میشدم اما چیزی نگفتم... از بوفه یه اب پرتقال گرفتم و مهراب گفت: ميشا....

بهش نگاه کردم...

مهراب اروم گفت: بیا...

نگاهش کردم گوشیشو سمتم گرفته بود.

با یه لحن بچگانه گفت: همه ی اس هاییه که تو این دو هفته میخواستم برات بفرستم همرو برات ذخیره کردم....

هیچی نگفتم و مهراب گفت: غلط کردم...

ناراحت گفتم: اون از اون روز که تو پارک ولم کردی... اون از اس ام اس هات....

مهرابم فوری گفت: اونم از تو که دو هفته اب شدی رفتی تو زمین....

خنده ام گرفت.

مهراب خم شد وگفت: زیر زیرکی میخندی؟ بابا ميشا به تو قهر نمیاد....زشت میشی....

یه لگد به ساق پاش زدم وگفتم: برو گمجو.....

مهراب خندید وگفت: عاشق این گمجو گفتنتم....

اومد نزدیکم وگفت: ميشا یی.....

تو صورتش نگاه کردم... خندید و سرشو خم کرد وگفت: اشتی؟

-حرفات چی؟

-کدوم حرفام؟

-جایگاهت توزندگیم و ....

-یه کم زود پیش اومدم شاید چند وقت دیگه... اما دوست دارم حداقل یه ربع فکر کنی...

بعد خندید و منم گفتم: خوب من داشتم فکر میکردم...

مهراب با مزه گفت:هان تو دهات شما اول جواب میدن بعد فکر میکنن؟

تو روش خندیدم وگفتم: گمجو بچه پر رو...

خندید و دستمو گرفت و گفت: خیلی مخلصیم...

خندیدم و گفتم: ما بیشتر دا آش.... من برم سر کلاسم....

- ميشا ؟

-هان؟

-عصر مسابقه دارم...

خندیدم و گفتم: ساعت شیش و نیم...

خندید وگفت: منتظر بمونم؟

-بمون تا اموراتت بگذره....

خندید و منم فوری از جلوی چشم حراستی که داشت کم کم بهمون نزدیک میشد پا به فرار گذاشتم.

اما حین تند تند قدم برداشتن به سمتش چرخیدم و گفتم: خیلی اوچیکتیم اق مهراب...

خبر دار ایستاد و منم با یه خیال فراسوی راحت و ریلکس به کلاس بعدیم رفتم. خبر دار ایستاد و منم با یه خیال فراسوی راحت و ریلکس به کلاس بعدیم رفتم.

بعد از اتمام کلاس از تلفن عمومی با کارت تلفن اجاره ای از صبا به خاله زنگ زدم...

میخواستم مطمئن بشم که حالش خوبه.... والبته حس کنجکاویم که امونم نمیداد ...

بعد از شیش تا بوق خاله لطف کرد و جواب داد. دروغ چرا تو اون مدت که جواب تلفن و نمیداد من در حال موت بودم.

صدای ناز خاله مستانه ام تو گوشم پیچید.

از لحنش فهمیدم خیلی خوب خوابیده و رو فرمه....

-بله؟

صدامو کلفت کرد م و گفتم:

-سلام به روی ماهت...خوبی خوشگل من...

خاله باتردید پرسید: شما؟

به غبغبم یه بادی دادم وگفتم: چاکر شوما...

خاله با حرص گفت: مزاحم نشید اقا....

خندیدم و خاله گفت: ميشا اااا...

-جون دل ميشا... سلام خاله جون جون جونم....

خاله با خنده گفت: نمیری دختر... فکر کردم مزاحمه... دلم هری ریخت...

-ای فدای دلت بشم من.... مگه دختر 14 ساله ای...

خاله غش غش خندید و باز من گفتم :بابا خدا رو شکر کن ما که تو این بی شوهری و انقراض نسل ناخالص ایکس ایگرگها داریم منقرض میشیم....

برو دعا به جون عمو رسول کن که اومد و گرفتت....

خاله با هیجان گفت: خاله قربونت بره... تو هم نگران نباش عزیزم... تو که عروس خودمی نگران چی هستی؟

یا فاطمه ی زهرا خاله ی ما رو هم که سرو تهشو بزنی ما میچسبونه بیخ ریش اون پسر اجنبیش...

بیخیال شدم وگفتم: خاله ی من خوبه حالش؟ صبح کی بیدار شدی؟ نموندم ببینمت کلاس داشتم... همه چیز خوبه؟

تا اومدم بگم صبح یکی اومده بود خونه و اتاقشو از من میخواست ....

خاله با هیجان امونم نداد و گفت: اره ميشا جان..همه چیز خوب خوبه... راستی خاله شب مامان ایناتو دعوت کردما...یادت نره خاله باشه؟

یا خدا .. باز چه خبر بود؟!

اومدم بگم باشه میایم که یاد مهراب و مسابقه اش افتادم... مسابقه ساعت پنج و نیم بود... دوساعت طول میکشید اگرم میبردن که مهراب بایدسور میداد...

نه...نمیتونستم برم...

تند گفتم : خاله منو معاف کن... خوااااهش....

خاله تند گفت: چرا؟

-اخه من فردا امتحان دارم.... میشه امشب نیام... خاله جووونم.... من که جیک جیک میکنم برات بذار نیام...

خاله خندید وگفت: فدای جیک جیکت بشم... اخه....

-خاله چهار واحده... مشروط میشما... بذار من شب درس بخونم... باشه خوشگل من؟

خاله جوابمو نداد.

میدونستم ناراحت میشه...خودم هم بدم میومد که دروغ بهش بگم...مگه چند تا خاله داشتم.

باز گفتم: دختر خوشگل من اخم نکن اقا رسول خوشش نمیاد...

خاله خندید وگفت: ای زبونتو مار بزنه دختر این حرفا چیه...

-اگه مارش نر باشه من مخالفتی ندارم.

خاله خندید و گفت: خفه نشی دختر...

-ای خاله جان اگه شانس ماست...مارش ماده است... نر به زبون ما نمیزنه...

خاله با صدای بلند خندید و منم گفتم: عزیزم خوبی؟ همه چیز اکیه؟

نمیدونم چرا نگفتم که یه غریبه رو صبح زیارت کردم. اگه خواب وتوهمات نبود خاله بهم میگفت... دزدم که نبود . پس!!!

-اره عزیز دلم...

-خوب من باید برم...ده دقیقه ی دیگه کلاسم شروع میشه...

-برو ميشا جان...مراقب خودتم باش...

-چشم .... گوشی و بذار بگو خداحافظ....

خاله بی هیچ حرفی قطع کرد. میدونستم میگه خداحافظ....خوشم نمیومد که کسی مستقیم ازم خداحافظی کنه...نمیدونم چرا پای تلفن از این حرکت خوشم نمیومد.

کلاس بعدیم با ارامش گذشت. چراکه میدونستم همه چیز خوبه ... حدااقل خاله خوبه و شاید احتمالا من صبح دچار توهم و خواب شده بودم.

حین اس بازی با گوشی صبا با مهراب بودم که استاد گفت: کلاس تمومه... و فردا هم از تمریناتی که بهتون دادم یه ازمون میگیرم...

خوب به سلامتی با دل خوش دروغمم که راست شد. مذخرف بود یه استاد و توی دو روز پشت سر هم ببینم... اما به هر حال درسشو بلد بودم... همین که به خاله دروغ نگفتم کلی چسبید.

با خوشحالی از جام بلند شدم و به همراه صبا از کلاس زدیم بیرون... با خوشحالی از جام بلند شدم و به همراه صبا از کلاس زدیم بیرون...

مهراب و سیامک هم جلوی پله های ساختمون منتظرمون بودن... مهراب خوشحال بود. منم همینطور...از اینکه اون بامبول و راه انداخته بود یه کم از دستش دلخور بودم .. اما به هرحال نمیدونم...شایدم حق داشت.ولی حالی بهم دادا... منت کشی دوست دارم. معلوم بود که به همین راحتی نمیتونه بگذره ازم.....

اما همین که به غلط کردن افتاده بود میچسبید.

عصر مسابقه داشتن و قرار شد ما هم بریم تا تمرینشونو ببینیم... با سیامک هم تیمی بودن... به مامان گفتم که دارم میرم باشگاه تا مسابقه ی یکی از بچه ها رو ببینم بهش هم سپردم که به خاله چی گفتم... هماهنگ بودیم... و همه چیز اکی بود. هر چند کلی غر زد چرا دروغ و این حرفها... منم گفتم که واقعا فردا امتحان دارم.... دیگه هیچی نگفت.

طفلکم نپرسید مسابقه ی دختر میرم یا پسر... خوب میپرسید میگفتم..ولی نپرسید خوب چرا بگم؟!

این کار دروغ نیست. کتمان حقیقته... داشتم خود خوری میکردم که بالاخره باید به مامان بگم... اما از یه طرفم میگفتم خوب چرا بگم...

و از یه طرف دیگه حرفهای خاله که همیشه مطرح میکنه... من با هامین چه کنم...خدا کنه حالا حالا ها نیاد...

اوووف...چقدر من ذهنم همیشه ی خدا شلوغه.... با همین افکار به جلوی در رسیدیم و مهراب وسیامک رفتن تا ماشین واز پارکینگ بیارن.

جلوی در دانشگاه همراه صبا ایستاده بودیم چرت و پرت میگفتیم ومیخندیدم... با دیدن عرفان که اون سمت خیابون ایستاده بود و داشت به سمت من میومد... اخم ها رفت تو هم. این یکی اینجا چیکار میکرد.

با صدای بلندی به من وصبا سلام کرد.

صبا با تعجب به من نگاه کرد وجواب سلامشو داد.

عرفان رو به من گفت: خانم علیزاده ممکنه چند لحظه وقتتونو بگیرم؟

با استیصال مونده بودم که چطوری دکش کنم بدون اینکه ابروریزی بشه... به خاطر همین به صبا گفتم: الان برمیگردم.. و همراه عرفان چند قدمی ازش فاصله گرفتم...

عرفان با لحن طلبکاری گفت: خوش میگذره؟ ایام به کام هست ان شاالله...

با حرص گفتم:شما از من چی میخواین؟

عرفان یه پوزخند زد ودرحالی که چونه اشو میخاروند گفت: یه جواب رک و پوست کنده....

-جوابتونو قبلا دادم.... لازمه دوباره تکرارش کنم؟

نفسشو تو صورتم فوت کرد وگفت: ببین یه پیشنهادی بود و منو رد کردی.. اما من به این اسونی ها دست بر نمیدارم... فهمیدی؟

-تا به حال نشده که از حرفی که زدم برگردم...

عرفان: پشیمونت میکنم...

-مراقب باشید خودتون پشیمون نشید...

عرفان یک تای ابروشو بالا داد وگفت: من پشیمون بشم تو هم میشی....

محلش نذاشتم وگفتم: روز خوش.

و به سمت اتومبیل مهراب رفتم.

پیش صبا روی صندلی عقب نشستم.

عرفان هنوز جلوی دانشکده ایستاده بود. صبا زیر گوشم گفت: این کیه؟

دستشو فشار دادم وگفتم: بعدا بهت میگم وبا چشم وابرو به مهراب وسیامک اشاره کردم.

اونقدر تو فکر بودم که نفهمیدم کی به باشگاه رسیدم... من و صبا به سمت جایگاه رفتیم.به سلامتی هیچکس هم نبود... مهراب و سیامک هم به رختکن...

دقایقی طول کشید تا به همراه هم تیمی هاشون بیان و تمرین کنن....

تازه ساعت چهارونیم بود و مسابقه ساعت پنج و نیم شروع میشد.

استیل مهراب و دوست داشتم.. با اون بلوز و شورت ورزشی سفید و قد و بالای بلند معرکه بود.

رفت پشت تور تا سرویس بزنه و تمرین کنه...

با هیجان نگاهش میکردم... اولین بار نبود که برای مسابقاتش میرفتم.

مهراب با چشمهای مشکی و اون ته ریش از همیشه جذاب تر شده بود. با ذوق نگاهش میکردم که سنگینی نگاهمو فهمید وچشمک بهم زد.

کمی خودشونو گرم کردن و به صحبتهای مربیشون گوش میدادن منم داشتم فیلمای گوشی صبا رو میدیدم...

تولد سیامک بود که تو خونشون براش تولد گرفته بود. کلا پدر ومادر رله ای داشت صبا... داشت پدر ومادر سیامک و نشونم میداد.

یه لحظه فکر کردم اگه مهراب و دعوت کنم خونمون و براش تولد بگیرم چی میشه..یا من برم خونه شون... هی وای من. بابا سرمو از لوستر اویزون میکنه عبرت مارال بشم...

نازی بابایی من ازارش به مورچه هم نمیرسه. نه بابا هیچی نمیگه بهم... شاید مامان.. مطمئنم منو سی و هشت تیکه میکنه و هر تیکمو یه گوشه ی خونه اویزون میکنه که عبرت مارال بشم...

اهی کشیدم ...

طول کشید تا مسابقه شروع بشه... تیم مهراب اینا خوب شروع کردن..اونقدر هیجان انگیز نبود . به خصوص که تماشاچی هم کم بودن...

من صبا رو مجبور کردم بلند بشه و در حالی که سوت میزدم و جیغ میکشیدم و ای ول ای ول میگفتم سعی داشتم بقیه رو به وجد بیارم...که البته کمی تا قسمتی موفق هم شدم.

ردیف بالاچند تا دختر نشسته بودن و اونا هم پایه بودن و مارو همراهی میکردن.... خلاصه اکیپی داشتیم تیم مهراب وسیامک و تشویق میکردیم و خوشبختانه ست اول شانس با ما یار بود و حریف و بردیم.

ست دوم و سوم هم همه چیز عالی پیش رفت. حریف نبودن که.. من بهتر از اونا توپ مینداختم....

مهراب و سیامک زوج خوبی بودن و خیلی خوب باهم همکاری میکردن... حریف یه ضربه ی بلند زد و سیامک باآبشار جواب داد.

صبا هم کنار من داشت غش میکرد.... میدونستم چقدر سیامک و دوست داره... یعنی جفتشون خیلی همو دوست داشتن...

تو این فکرا بودم که مهراب برای جواب یه توپ روی زمین شیرجه زد...

توپ به زمین حریف خورد و یه امتیاز برای ما حساب شد... اما مهراب بلند نمیشد. داور جلو اومد... مهراب پاشو گرفته بود از اون فاصله هم فهمیدم که مصدوم شده...از جایگاه پریدم پایین... خوشبختانه والیبال مثل فوتبال نبود که تا یه تماشاگر پرید وسط با باتون و کشون کشون ببرنش بیرون.... اروم زمین و دور ز دم...

مهراب تعویض شده بود و کنار زمین نشسته بودو دو نفر داشتن به پاش میرسیدن...

منم کنارش ایستادم وگفتم: مهراب...

صورت خیس عرقشو به سمتم چرخوند وگفت: اینجا چی میکنی؟

کنارش رو زمین نشستم وگفتم: خوبی؟

ا ز درد داشت می مرد ولی گفت: خوبم...

دکترش گفت: زانوش ضرب دیده و احتمالا شکسته...

وای خدا جون... مگه چطوری افتاده بود.

سیامک به مربیش اشاره زد که تعویضش کنه...چون تیم تقریبا رسما برده بود مربیشون هم سیامک و اورد بیرون...

سیامک کنار من نشست و با نفس نفس گفت: چکار کردی پسر؟

مهراب لبخندی زد وگفت: از جونم مایه گذاشتم...

خندیدم و اونو گذاشتن رو برانکاردکه ببرنش....من و صبا و سیامک هم از باشگاه خارج شدیم...

البته سیامک برای عوض کردن لباس هاش کمی طول داد. ولی چون میدونستیم کدوم بیمارستان میبرنش به خاطر همین خیلی نگران نبودم که امبولانس وگم کنیم و اینا.

ساعت هشت شب بود ...

سیامک از اتاق بیرون اومد... میدونستم از بیمارستان و محیطش خوشش نمیاد. روی صندلی نشسته بود. صبا هم براش یه لیوان اب اورد وگفت: تو چته؟

سیامک اهی کشید وگفت: گشنم شده....

و کمی اب خورد.

من هم وارد اتاق شدم.مهراب روی تخت خوابیده بود.

کنار تخت مهراب ایستاده بودم ... داشتن زانوشو جا مینداختن....

اخم کرده بود و لبهاشو فشار میداد. خواستم برم بیرون که راحت داد و بیداد کنه اما دستمو گرفت.

جلوی دکتره خجالت کشیدم.

اروم گفت: به ارامشت احتیاج دارم...

لبه ی تخت نشستم وگفتم: هستم... و سعی کردم حواسشو پرت کنم...

داشتم براش میگفتم که مامانم اینا هم امشب نرفتن خونه ی خالم که صدای ترق استخون و شنیدم...

مهراب دستمو محکم تو دستش فشار داد و یه ناله ی بلند کرد... ترق ترق انگشتای خودمو هم شنیدم. با تمام زورش انگشتامو فشار میداد.

خودمم دردم گرفته بود.. اما دلم نیومد چیزی بگم...

بوی گچ میومد... به دستش هم یه سرم زدن و تو سرم هم مسکن تزریق کردن.. چشمهاشو بسته بود.صداش کردم...جوابی نداد. معلوم بود خوابیده و نسبتا اروم شده.

کار پاش تموم شد.

قرار بود شب و تو بیمارستان بمونه...

سیامک وارد اتاق شد. خم شد و پیشونی مهراب و بوسید.

رفاقتشون برادرانه بود.

صبا اروم گفت: من دیرم شده...

سیامک با کلافگی گفت: من نمیتونم امشب پیشش بمونم....امشب مهمون داریم...

نمیدونستم چی بگم....

سیامک گوشیشو در اورد.... تا بگه که مهمونی نمیاد... صبا هم مدام این پا و اون پا میکرد ومی گفت که دیرش شده.

برای منم عجیب بود که چرا به پدر ومادر مهراب زنگ نمیزنه که کنارش بمونن...

با این حال چیزی نگفتم...سیامک داشت کلنجار میرفت.

اروم گفتم: من میمونم...

صبا با تعجب گفت: واقعا؟

رو به سیامک گفتم: میشه گوشیتو بدی یه زنگ به مامانم بزنم؟

سیامک بی اعتراض گوشی شو به سمتم گرفت.

شماره ی خونه رو گرفتم....

مامان نگران پرسید: کجایی...

من هم اروم اروم گفتم که یکی از دوستام اسیب دیده و بیمارستانم و باید پیشش بمونم.

طفلک بازم نپرسید دختره یا پسر... و از قضا انگار اونا هم شب بدون من خونه ی خاله نرفته بودن.... چرا که خونه بودند.

نمیدونم لحنم ملتمسانه بود یا یه همچین چیزی خیلی راحت قبول کرد وگفت: اگه شب کاری پیش اومد فکر ساعت نباشه و حتما خبر بدم...

بعدش هم گفت که اونا هم نرفتن خونه ی خاله و مفصل توضیح داد که مهمونی به یه شب دیگر موکول شده.

خدا رو شکر کردم... بازم نصیحت و سفارش ...

منم با خوشحالی قبول کردم همه چیزو.. و به سیامک و صبا گفتم که پیش مهراب میمونم..

سیامک ازم تشکر کرد. صبا رفت از اتاق بیرون..اما من به سیامک گفتم: چرا پدر ومادرش و خبر نکردی؟

یه نگاهی به من کرد و یه نگاهی به مهراب انداخت و اروم گفت: باشه بعدا مفصل برات میگه...

چیزی نگفتم... سیامک هم لبخندی زد وگفت: تنهاش نذار...اون دوهفته به صلابه کشیده شد... با خنده ی مسخره ای گفت: با ها ش چه کردی ميشا...

خندید م وجوابی بهش ندادم...

ازم خداحافظی کرد و از اتاق بیرون رفت.

منم کنار مهراب نشستم. تو خواب مثل بچه ها بود. تا به حال قیافه ی به خواب رفته اشو ندیده بودم... موهاش ریخته بود تو پیشونیش.... اونا رو کنار زدم وفکر کردم چه جریان مفصلیه که بعدا باید بهم بگه؟!

امشب که مهمونی کنسل شده بود. خدا فردا شب و به خیر بگذرونه!

کش و قوسی به بدنم دادم و بالاخره رضایت دادم چشمامو باز کنم . عجب خوابی بود ! هیچی تو دنیا به اندازه ی یه خواب خوب لذت بخش نیست . با لبخند غلت زدم تا از رو تخت بلند شم که چشمام تو یه جفت چشم سبز خوشگل قفل شد .

_ هامین...

گریه و خنده با هم چقدر به مامان میومد ! سریع سر جام نشستم و بی معطلی بغلش کردم ، به خودم فشردمش و اجازه دادم چند لحظه تو بغلم گریه کنه و خودم هم مثل آدمی که نفس کم آورده با نفسهای عمیق بوی تنشو می بلعیدم . بعد از چند لحظه سرشو بالا آورد و صورتمو بوسید . اشکاشو پاک کردم :

_ چرا گریه میکنی خوشگل من ؟!

با گریه گفت :

_ تو کی اومدی قربونت برم ؟

با لبخند نگاهش میکردم :

_ اولا سلام ...

دستاشو بوسیدم و ادامه دادم :

_ بعدش اینکه صبح نزدیکای ساعت 5 رسیدم .

_ سلام به روی ماهت ، پس چرا بهمون نگفتی داری میای ؟

با اخم مصنوعی ای گفتم :

_ ناراحتی اینجوری برگشتم ؟...

خنده ی قشنگی کرد و دست رو موهام کشید :

_ هنوزم باورم نمیشه برگشتی ....صبح که دیدمت نزدیک بود از تعجب و خوشحالی سکته کنم ...

_ دور از جونت ...

چند لحظه با لبخند نگاهم کرد و گفت :

_ چقدر عوض شدی ....

دستشو گذاشت رو بازوم و با بغض گفت :

_ لاغر شدی ....بمیرم برات ، اونجا غذای درست و حسابی نمیخوردی نه ...

هنوز نرسیده این مامان باز شروع کرد ، اگه مامانو نمیشناختم الان کلی تعجب میکردم که مامان تو عضلات بازوی من كه اينهمه روش زحمت كشيدم چه چیزی به نظرش لاغر اومده ، اما مامان عادتش بود ... من اگه اندازه ی فیل هم میشدم بازم به چشم مامان لاغر بودم ....تو این سالها هر وقت میومد پاریس فکر میکرد من از سری قبل لاغرتر شدم در حالیکه دقیقا برعکس بود .

با خنده گفتم :

_ مامان من از سه سال پیش تا الان 5 کیلو اضافه کردم ...کجام لاغر شده ؟!...

بی توجه به حرفم سریع بحث و عوض کرد و با نگاه هراسونی گفت :

_ دیگه برنمیگردی فرانسه ؟

بهش لبخند زدم :

_ دیگه برنمیگردم ...

با خوشحالی سرمو بوسید و از ته دل گفت :

_ خدایا شکرت ...

بعد از کلی قربون صدقه ی همدیگه رفتن بالاخره مامان از جاش بلند شد و گفت :

_ پاشو عزیزم ....پاشو لباساتو بپوش بیا پایین ناهار بخور قربونت برم ...منم دل تو دلم نیست که برم به بقیه خبر بدم ...وای خدایا هنوزم فکر میکنم خوابه... هامین واقعا برگشتی مامان ؟...

خندیدم و سرمو تکون دادم .

مامان دوباره زمزمه وار چیزی گفت و تا به دم در برسه چند بار برگشت و بهم لبخند زد ، قبل از اینکه بره بیرون دوباره برگشت سمتم و گفت :

_ راستی صبحی که اومده بودی ميشا رفته بود ؟!

با گیجی گفتم :

_ ميشا ؟! .....من چه میدونم ....

مامان انگار که با خودش حرف بزنه گفت:

چون دیشب اینجا خوابیده بود ....حتما صبح زود رفته دانشگاه... _

ابروهامو بالا دادم وگفتم: من ساعت پنج رسیدما.... کدوم دانشگاهی پنج صبح کلاساش شروع میشه؟

مامان اخمی کرد و با لبخند گفت :

_ چه میدونم والا من که سر از کار این دانشگاهها در نمیارم ..

و دوباره بهم گفت لباس بپوشم برم پایین و از اتاق بیرون رفت .

اِ اِ !...نکنه این دختره که دیشب اینجا خوابیده بود ميشا بوده ؟!....نه بابا کجاش ميشا بود ؟ ....عمرا اگه ميشا بوده باشه ، ولي شواهد اينطور نشون ميداد كه ميشا بوده.... مامان قبلا بهم گفته بود که عادت داره شبایی که بابا نیست یکیو بیاره پیش خودش که تنها نمونه ،الهی... از این به بعد دیگه اقا هامین مثل شیر پشتشه... ای جانم چقدر ذوق کرده بود.

سوت زنان از جام بلند شدم تا لباس بپوشم ، در کمد و که باز کردم با دیدن لباسای دخترونه ای که تو کمد آویزون بود اخمام تو هم رفت :

_ اتاق منو تصرف کرده بوده ؟! این همه اتاق ، کمبود اتاق بوده ؟!.....مگه من مردم که اتاقمو دادن به یکی دیگه ؟!

در یکی از کشوها رو باز کردم ، چند تا لباس زیر دخترونه اون تو جا خوش کرده بود ، یکی از لباس زیرا رو ورداشتم و با حرص با حرکت پاندولی جلو چشمم تکونش دادم :

_ چشمم روشن .....چقدم که راحت بوده اینجا ...

با شیطنت سایزشو نگاه کردم و دوباره انداختم سر جاش . نه خوشم اومد ، هيكل ميكل ميزون بوده ....منم پاک عقلمو از دست دادم ها ! بعد از دوازده سال اومدم در کمدمو باز کردم دنبال لباس واسه خودم میگردم ....اگرم مامانم هنوز لباسامو نگه داشته بود هم تا الان پوسیده بود هم دیگه به دردم نمیخورد ، به حواسپرتی خودم خندیدم و همون لباسای دیشبمو از رو زمین ورداشتم و پوشیدم و رفتم طبقه پایین تا چمدونمو بیارم بالا ...

وقتی داشتم چمدونمو از بیرون ساختمون میاوردم داخل مامانو دیدم که وایستاده بود با لبخند نگاهم میکرد ، تا دید دارم نگاش میکنم با ذوق گفت :

_ الهی من قربون قد و بالات بشم عزیز دلم ...

بهش لبخند زدم ،

_ مامان ! بابا کجاست ؟

_ پریروز رفت دوبی ، امروز عصر برمیگرده ...چقد از اینکه ببینه تو اومدی خوشحال میشه ...

_ آرمین چی ؟ .....آذین ؟

_ اونا هم سر خونه زندگی خودشونن .... واسه امشب همه رو خبر کردم بیان ، آذین که وقتی شنید تو اومدی میخواست همین الان پاشه بیاد ، من نذاشتم گفتم الان شوهرت از سر کار برمیگرد ه باید غذاشو بدی ...

یه اخم خوشگل کرد و گفت :

_ ازت دلخورم هامین.....باید خبرمون میکردی میای تا بیایم فرودگاه دنبالت ....همیشه آرزو داشتم وقتی برمیگردی با کل فامیل بیایم فرودگاه استقبالت ...

_ یعنی الان بهتون مزه نداد ؟!

خندید و گفت :

_ چرا عزیزم ....کلی مزه داد ....

اون یکی چمدونو هم آوردم داخل و گفتم :

_ این یکی سوغاتیاست ....دیگه نمیبرمش بالا ....

عین بچه ها گل از گلش شکفت و با شوق گفت :

_ دستت درد نکنه عزیزم ....ولی اگه خبر میدادی خودم بهت میگفتم واسه هر کی چی بیاری ...

پس همون بهتر که بهش خبر ندادم ، والا معلوم نبود چند روز باید درگیر خرید سوغاتی بشم .

دوباره رفتم بالا و لباس راحتی پوشیدم ، از پنجره تو حیاط و نگاه کردم ، به هر طرف که نگاه میکردم پر از آرامش بود . خدایا من چقدر اینجا رو دوست دارم ، چطور تونستم این همه سال اونجا دووم بیارم ؟! چقدر از اینکه برگشتم خوشحالم ....

ناهار و دوتایی با مامان خوردیم ، که بدجوری چسبید ....سه سال بود که دلم لک زده بود واسه خورشت بادمجونای مامان ....اینقدر خورده بودم که بعد از غذا نای بلند شدن نداشتم و همونجا جلوی تلویزیون خودم و رو کاناپه پهن کردم ....اما مگه مامان رحم میکرد ؟! اومد کنارم نشست و دونه دونه میوها هایی که پوست میکند و میداد دستم و تا نمیخوردمش رضایت نمیداد ، با اینکه شکمم جا نداشت اما این محبتاش خیلی بهم میچسبید ....این یکی از خاصیتای فوق العاده ی مامانم بود ، تا وقتی پیشش بودی هیچ کمبود محبتی حس نمیکردی ...دروغ چرا ؟! خوشم میومد بعد از اینهمه سال که نداشتمش حالا لوسم کنه ، میخواستم تلافی این همه سال تنهایی رو دربیارم .

حواسم به تلویزیون بود و سریالی که با ادم های پوشیده تو مانتو و روسری پخش میشد. بعد دوازده سال این سریال دیدنم عالمی داشت ...

مامان یه تیکه سیب قاچ کرد و داد دستم... اما حس کردم نفس هاش تند شده...

به سمتش چرخیدم... وای خدای من کی وقت کرده بود اینطوری گریه کنه و صورتشو خیس اشک کنه ؟!....

سیبو گذاشتم تو پیش دستی و با خنده گفتم:

_ ای خدا مادر من این چشمه ی جوشانت خشک نشده هنوز؟ بابا این مراحل گریه تو یه جا به عمل بیار خیال منو راحت کن..این اشکها دیگه برای چیه؟

مامان همونطور که اروم هق هق میکرد گفت:

_چطور... دوازده سال بی تو سر کردم...

الهی فدای دلش بشم من... دستمو دور شونه اش حلقه کردم و موهاشو بوسیدم.حرکت صبح دومرتبه تکرار شد. میدونستم حالا در طول روز مدام باید این واکنش ها رو تحمل کنم .

بعد از چند دقیقه که داشتم مامانو ناز و نوازش میکردم با فکر بچگانه ای که تو ذهنم رژه می رفت سرمو روی پاهاش گذاشتم. احساساتم کمی فوران کرده بود. به هر حال نیاز داشتم ...

واقعا خجالت داشت با این هیکل و سن و سال رو پای مامانم بخوابم ، اما لذت و آرامشش به خجالتش می چربید ...

تو همون حالت بودیم و داشتم تکه سیبی که مامان بهم داده بود و به زور میفرستادم پایین و چشمم هم به تلویزیون بود که صدای شوخ و خندونی وسط آرامشمون پارازیت انداخت :

_ تو خرس گنده با این هیکلت خجالت نمیکشی رو پای مامان خوابیدی ؟!سرمو بلند کردم و سرجام نشستم ، با دیدن آرمین با خنده از جام بلند شدم و گفتم :

_ هی ....چطوری پیرمرد ؟!

آرمین با اون زبون دراز و تند وتیزش تیکه مو بی جواب گذاشت و محکم تو آغوشم کشید ، یه لحظه به نظرم رسید برق اشک و تو چشماش دیدم ! با اینکه دوازده سال از هم دور بودیم اما رابطمون از رابطه ی خیلی از برادرایی که همه ی عمر ور دل هم بودن بهتر بود . از همون راه دور هم همیشه حمایتشو پشت خودم احساس میکردم و از این بابت ته دلم قرص میشد . یه فشار محکم دیگه به بازوهام داد و از خودش جدام کرد و تو چشمام زل زد ، درست حدس زده بودم ، اون چیزی که تو چشماش میدرخشید اشک بود . با لبخند به همدیگه زل زده بودیم و یه جورایی با نگاه با همدیگه حرف میزدیم . با همون لبخند با افتخار گفت :

_ واسه خودت مردی شدی ...

منم با لبخند جواب دادم :

_ تو هم واسه خودت پیرمردی شدی ...

با خنده موهامو به هم ریخت و سرمو با شوخی به عقب هول داد و گفت :

_ مثلا میخواستی سورپرایزمون کنی ؟!

_ نکردم ؟!

چند لحظه ساکت شد و نگام کرد ، بعد آروم گفت :

_ خوشحالم که برگشتی ...

_ منم خوشحالم ...

با صدای فین فین مامان هر دومون به عقب برگشتیم ، مامان همونطور که اشکاشو پاک میکرد گفت :

_ باید برم اسپند دود کنم ...

آرمین با تعجب گفت :

_ اِ مامان مگه شما همیشه نمیگفتی اسپند دود کردن بی کلاسیه و خرافاته ؟!

مامان بی توجه به حرف آرمین به سمت آشپزخونه رفت و با غرغر گفت :

_ اینقدر به من گیر نده ....

با خنده نگاهمو از مامان گرفتم و دوباره به آرمین نگاه کردم . با یه لبخند یه وری سرتاپامو نگاه کرد و گفت :

_ عجب هیکل و دم و دستکی به هم زدی ...نمیگی دخترای مردم گناه دارن ؟!

بهش خندیدم ،

_ اتفاقا اومدم که به کاهش جمعیت کمک کنم ...پس چرا محیا رو نیاوردی ؟! دل تو دلم نیست که از نزدیک ببینمش ...

_ شب با فرناز میان ....منم الان داشتم میرفتم فرودگاه دنبال بابا ....اما دیدم نمیتونم تا شب صبر کنم واسه همین سر راه اومدم اینجا...

مامان در حالیکه دود و دمی راه انداخته بود اومد به طرفمون و گفت :

_ پس چرا وایسادی ؟ برو تا بابات معطل نشده ....

آرمین روی یه مبل نشست و گفت :

_ حالا یه چایی بهمون بده تا بعد ، هنوز وقت هست ...

آرمین یه نیم ساعتی موند ، هنوز هم مثل قدیم شوخ و شنگ و سرخوش بود ، مثل وقتی پای تلفن با هم حرف میزدیم از هر سوژه ای واسه جوک ساختن و خنده استفاده میکرد . بعد از نیم ساعت مامان مجبور شد به زور از خونه بندازدش بیرون تا بره دنبال بابا .

هنوز چیزی از رفتن آرمین نگذشته بود و من تو کتابخونه بودم که صدای به هم کوبیده شدن در حیاط و بعد هم صدای دوییده شدن کسی روی سنگفرشهای حیاط به گوش رسید . کتابی که دستم بود و گذاشتم سر جاش تا برم بیرون ببینم کی اومده ، اما قبل از اینکه بیرون برم در کتابخونه به شدت باز شد و آذین نفس نفس زنان تو چارچوب در ظاهر شد ... با وجود همه ی عکسا و فیلمایی که تو این سالها ازش دیده بودم نمیدونم چرا انتظار داشتم الان با یه دختربچه ی 13 ساله روبرو بشم و از دیدن آذین با اون قد و هیکل تعجب کرده بودم . یه لبخند پر شیطنت رو لبش نقش بست و گفت :

_ خیلی دیوونه ای ....

با چند تا قدم بلند خودشو بهم رسوند و دستشو دور گردنم حلقه کرد . بعد از چند لحظه سرشو بالا آورد و نگاهم کرد و با خنده گفت :

_ انگار اصلا نمیشناسمت ، یه لحظه احساس کردم یه مرد غریبه رو بغل کردم ...

دماغشو کشیدمو گفتم :

_ تو با اجازه ی کی عروس شدی ؟ ها ؟ ...

یکمی تو چشمام خیره نگاه کرد و بعد با صدای بلندی زد زیر گریه...

خدایا یکی بیاد این اشک زنا رو خشک کنه...

همینطور داشت گریه زاری و فین فین میکرد که با حرص اخماشو تو هم کشید گفت:

_ هیچوقت نمیبخشمت که نیومدی عروسیم...

بهش لبخند زدم و اشکهاشو پاک کردم وگردنمو کج کردم :

_ نمیبخشی ؟ ....

با خنده وگریه دوباره بغلم کرد و گفت :

_ چرا ، میبخشم ....

_ شوهرت کو ؟

-پشت کوه....

خندیدم وگفتم:جدی....

اذین بی شوخی گفت: دیدم باهاش نمیتونم بسازم طلاق گرفتیم...

مات شدم تو صورتش...

اذین خندید وبا صدای مسخره ای گفت: قیافشو....

-جدی طلاق گرفتی؟

-نه بابا... چه باور میکنه...

همینطور وایستاده بودم ونگاهش میکردم که با خنده گفت:

_ سر کاره ، شب میاد میبینیش ...

سرشو بلند کردم و پیشونیشو بوسیدم .

_ خیلی خوش به حالش شده که همچین عروس خوشگلی گیرش اومده نه ؟!

با صدای بلند خندید ،

_ آره خیلـــــــــــی ......

_ پدرشو در میارم ...

با مشت به بازوم کوبید و با اخم گفت :

_ جرات نداری ....

آذین تا شب اونجا بود ، خدا رو شکر انگار مامان رضایت داده بود که اون شب فک و فامیل و دعوت نکنه و بذاره خانوادگی دور هم باشیم . سر شب بود که بابا و آرمین رسیدن . بابا حسابی ذوق کرده بود . بعدش هم سهراب اومد . با نگاه اول فهمیدم که پسر خوبیه و خیلی خوب میتونیم با هم کنار بیایم ، البته قبلا هم تو فیلم عروسیشون کلی حرکاتش و تفسیر و تحلیل کرده بودم و به همین نتیجه رسیده بودم .

تا آرمین بره دنبال فرناز و محیا و بیارتشون من و بابا و سهراب کلی با هم گرم گرفتیم . حتی بابا هم حالا به نظرم با قبل خیلی فرق کرده بود . خونگرم تر شده بود . وقتی پونزده سالم بود و ایران بودم خیلی کم پیش میومد اینطور با من و آرمین بگه و بخنده ، البته شاید اونموقع خشک بودن باهامون یکی از ترفندهای تربیتیش بوده .

با اومدن فرناز و محیا جمع خانوادگی کامل شد . فرناز همونطور که از قبل شنیده بودم مهربون و خوش برخورد بود و برعکس آرمین دختر آرومی به نظر میرسید . همیشه فکر میکردم آرمین یه زن شلوغ و پر سر و صدا مثل خودش میگیره ، اما انگار برعکس شده بود .

محیا خیلی خوشمزه و با نمک بود . اما از همون لحظه ی اول با من غریبی میکرد و دستشو محکم دور گردن باباش حلقه كرده بود و به هیچ عنوان پایین نمیومد . حتی وقتی میدید نگاهش میکنم هم تندی روشو ازم میگرفت اما اینقدر براش چشم و ابرو اومدم و تو روش خندیدم که یه ساعت بعد خودش اومده بود دور و برم میپلکید و بهم میخندید و بعد از شام که تو محیط گرم خونوادگی یه مزه ی دیگه ای داشت یه لحظه هم از رو پام بلند نمیشد .

بعد از شام مامان چمدون سوغاتیارو اورد جلوم گذاشت و با شوق گفت :

_ باز کن ببینیم چه کردی ؟...

گفتم :

_ مامان خودتون باز کنید دیگه ...

مامان هم از خدا خواسته سریع بازش کرد . هر چی که بیرون می آورد من توضیح میدادم که برای کیه . همه تشکر میکردن و کلی از چیزایی که براشون گرفته بودم خوششون اومده بود . حتی محیای نیم وجبی هم با دیدن کادوهاش زبونش باز شده بود و ازم سوال کرد :

_ عمو این چیه ؟ ...

این عمو گفتنش بدجوری بهم چسبید . لپشو محکم ماچ کردم و گفتم :

_ خوشگل عمو تو چرا اینقدر خوشمزه ای؟

اینقدر لپاش و ماچ کردم که جاش قرمز شد و صدای آرمین هم در اومد :

_ اینقدر هلوی منو گاز نزن ...دهنیش کردی ...

میخواستم جواب آرمین و بدم که صدای مامان توجه هممونو به چیز دیگه ای جلب کرد :

_ پس کادوهای ميشا رو کجا گذاشتی ؟ تو اون یکی ساکته ؟...

بهش لبخند زدم و گفتم :

_ همینایی که گفتم واسه بقیه ست واسه ميشا هم میشه دیگه ...

صورت مامان یکدفعه قرمز شد و با عصبانیت جیغ زد :

_ چیییییییییییییی ؟!!!ً!!!

با تعجب به مامان نگاه میکردم ، همه ساکت شده بودن و صدایی از کسی در نمیومد ، مامان بالاخره سکوتش و شکست و با همون عصبانیت گفت :

_ واسه نامزدت هیچی نگرفتی ؟ ....میخوای همین چیزایی رو که واسه بقیه گرفتی به نامزدت بدی ؟! ....آره ؟ ....

مامان باز شروع کرده بود . از صبح که هیچ حرفی در این مورد نزده بود فکر میکردم همه چی تموم شده و اون حرفای پشت تلفن هم چیز خاصی نبوده ، اما انگار مامان دست بردار نبود ...نگاهی به بقیه انداختم و وقتی دیدم هیشکی خیال نداره ازم دفاع کنه خودم رو به مامان کردم و گفتم :

_ مامان ....

اما مگه مامان میذاشت من حرف بزنم ؟! وسط حرفم پرید و با گریه گفت :

_ چطور عقلت نرسیده هامین ؟! ....واسه همه کادو گرفتی اما واسه نامزدت هیچی نگرفتی ؟! هیچ فکر نکردی ميشا دلش میشکنه ؟ غرورش جریحه دار میشه ؟!....

سریع بین حرف مامان اومدم و گفتم:

_ مامان هیچ معلوم هست چی میگین ؟....

مامان بی توجه به من روشو به سمت بقیه کرد و گفت :

_ شما بگید آخه درسته ؟ .....خود ميشا به کنار ، مردم چی میگن .....نمیگن پسره بعد از عمری برگشته واسه نامزدش هیچی نیاورده ؟ ....پشت سرمون حرف نمیزنن ؟....

چشمام به اندازه ی دو تا نعلبکی باز شده بود و داشتم با تعجب به مامان و بقیه نگاه میکردم ، همه سرشونو انداخته بودن پایین و فرناز و آذین هم در تایید حرف مامان سرشونو با افسوس تکون میدادن .

بالاخره از نگاهم فهمید که خیلی شوک شدم با یه لحن ارومتری گفت:

_ بچم از وقتی نامزد کردین رنگ و روش عوض شده ، عشق از تو چشاش داد میزنه ...اونوقت تو ؟!

با هر کلمه ای که از دهن مامان بیرون می اومد من چشمام گشاد تر میشد و دهنم باز تر.

مامان ادامه داد:

_ میدونی چند نفر طالب داره؟ به خاطر تو همه رو رد کرد که چی؟ که نتیجه اش بشه این؟

مامان سرشو با افسوس تکون داد و در حالی که زیر چشمی به من نگاه میکرد گفت:

_ الهی بگردم برای بچم چقدر دلش میشکنه... چقدر دلتنگته هامین... اینطور جواب خوبی و محبت و عشقشو دادی؟ دست خودم درد نکنه که به پسرم اینطوری یاد دادم جواب محبت و انتظار مردم و بده....

اب دهنم و از گلوی خشکم به زور پایین فرستادم و در حالی که باز به جمع مسکوت خانوادگیم نگاه میکردم گفتم:

_ميشا ؟....عشق و محبت ؟؟؟ عشق چیه؟ je ne crois pas....( باور نمیکنم)... مامان هیچ معلوم هست چی میگین ؟....

مامان با ناله گفت:

_ از محبت و عشق یه دختر که اینطور بی جواب گذاشتیش.... این رسمش نبود هامین خان...

و با اخم و واکنشی که اصلا انتظارشو نداشتم تند گفت:

_ نکنه کسه دیگه ای دین و عقلتو برده اره؟

به همون تندی گفتم:

_ نه مادر من... چی میگید شما ....من اصلا متوجه حرفاتون نمیشم....

بالاخره یکی به نجاتم اومد . ارمین فوری گفت:

_ مامان بهتر نیست این بحثا باشه برای بعد...

مامان نسبتا کوتاه اومد... اما اخم وتخم کرده بود.

دیگه مطمئن شدم که انگار هیچ کس نظر من براش مهم نیست ، همه داشتن با همدیگه حرف میزنن . مامان داشت آذین و راضی میکرد که از کادوهاش دل بکنه و بده به ميشا...اما آذین مخالفت میکرد ...من فقط مثل یه آدم مسخ شده نگاشون میکردم . مامان بین حرفاش مدام میگفت کاش ميشا هم الان اینجا بود و جاش خیلی خالیه و ....

اینطور که مامان میگفت ظاهرا هیچ چیز به اون سادگی ای که من فکر میکردم نبود . پس ميشا هم این وسط احساساتش درگیر شده بود . آخه ميشا چطور ممکنه ندیده و نشناخته بهم احساسی داشته باشه ؟! همش تقصیر مامانه ، اگه مامان سرخود اونو عروس خودش معرفی نمیکرد دلیلی نداشت که اون عاشقم بشه .

تا وقتی همه رفتن من دیگه تقریبا فقط شنونده بودم . هنوز از بهت در نیومده بودم . بالاخره مامان و آذین و فرناز به توافق رسیدن که نصف کادوها ی آذین و نصف کادوهای فرناز و بدن به ميشا. از طرف من ! اما من که اونا رو برای ميشا نخریده بودم !

آخر شب وقتی همه رفتن بالاخره رو کردم به مامان و با دلخوری گفتم :

_ کار درستی نکردی مامان ...حقش نبود هنوز از راه نرسیده منو تو همچین هچلی بندازی ...

مامان بهم لبخند زد و گفت :

_ هچل چیه عزیزم ....صبر کن ميشا رو ببینی بعد نظر بده ...

ای خدا .... چرا مامان زبون منو نمیفهمید ، کلافه از جام بلند شدم و به اتاقم رفتم . حیف که دلم نمیخواست هنوز نرسیده مامانو دلخور کنم.

وگرنه یه دعوای درست و حسابی راه مینداختم.

با باز و بسته شدن در منم پلکهامو باز کردم. از محیطی که توش بودم تعجب نکردم.... دم دمای صبح تازه خوابم برده بود وساعت هشت صبح بود.

شاید حدودا سه ساعت خوابیده بودم. کش وقوسی دادم وسیخ نشستم.

مهراب خواب بود.

سرمشو انگار در اورده بودن... از جام بلند شدم و به دستشویی رفتم... صورتم به خاطر خطوط ملافه که چروک شده بود پر از علامت بود.

چشمهام سرخ بود و دورش به خاطر اینکه مداد چشمم ریخته بود سیاه سیاه...با اون خط و خطوط ها هم شبیه زنای قاتل و مواد فروش شده بودم.

یه ابی به دست و صورتم زدم و چشمامو با دستمال مرطوب پاک کردم و از بیمارستان به مامانم زنگ زدم.

میدونستم بعد نماز دیگه نمیخوابه.

-الو؟

-سلام به روی ماهت خوشگل خانم...

-سلام ميشا جان... خوبی دخترم؟

-چاکر شوما... تو خوبی؟

-دیشب که بهت سخت نگذشت؟

-مادر من بیگاری که نیومده بودم... بالا سر دوستم بیدار موندم...تازه دم دمای صبحم گرفتم خوابیدم...

-خوبی دخترم؟

وای مامانم چه نونی بهم قرض میده....ای مهراب پات همیشه قلم بشه... وای نه... دوس ندارم باز این مدلی افقی ببینمت. خدا حرفمو پس گرفتم.

خندیدم وگفتم: اره جیگلی من .... اکی اکی ام... دوستم که مرخص بشه میرم یونی کده ... عصرم میرم باشگاه...

-وای ميشا اینطوری که برسی خونه جنازه میشی....

-تو هم که بدت نمیاد....

مامان با عصبانیت گفت:زبونتو گاز بگیر...

-خودت میگی...

مامان تند گفت:میگم بس کن...

-باشه بلای من... کاری امری دستوری...فرمایشی؟میخوای پیش مرگت بشم؟

-خوبه خوبه اینقدر زبون نریز...

-چشم جوجه ی من... من برم؟

-شب زود بیا... بعدشم باید بشینی مفصل تعریف کنی چه بلایی سر دوستت اومده....

-باشه خوشگله...گوشی و بذار بگو خداحافظ...

-مراقب خودت باش...

و تماس قطع شد.نفسمو فوت کردم خدا باز جوی اخر شب و به خیر بگذرونه...داشتم وسایل کیفم ومرتب میکردم.

به ساعتم نگاه کردم هنوز نه نشده بود. از اتاق بیرون زدم و به پرستاری که پشت استیشن ایستاده بود گفتم: اقای معتمد کی مرخص میشن؟

پرستار حین نوشتن گفت:برید کارای حسابداری وانجام بدید ... پزشکش برگه ی ترخیصشو نوشته...

سرمو تکون دادم و تشکر کردم و به بخش مربوطه رفتم. خوشبختانه شب قبل کارای مهراب و سیامک انجام داده بود.

به اون صورت دوندگی نداشتم.

وارد اتاق مهراب شدم. چشمهاش باز بود و سرش به سمت پنجره بود.

متوجه من نبود. با صدای بلند ی گفتم: چطوری قهرمان بادی؟

مهراب با تعجب سرشو به سمتم چرخوند و اروم گفت: ميشا...

حینی که فیش هایی که از حسابداری گرفته بودم و نایلون داروهای مهراب و توی کیفم می چپوندم گفتم: خوب خوابیدی؟درد نداری؟

مهراب بی توجه به سوالم گفت: تو ازدیشب اینجایی؟

تو روش نگاه کردم وبی توجه به حرفش گفتم: نچ نچ نچ... چه بادکنکی بودی ومن نمیدونستما...عین چی پنچر شدی...پیس س س س س ...

مهراب خندید وگفت:جواب منو بده...

کنار تختش ایستادم.

خودمو لوس کردم وگفتم: با اجازه ی بزرگترا...

مهراب نیم خیز شد وگفت : مرسی...

-قیافشو... جمع کن پوزتو... چه خوشحال با این علفهای هرزش نزدیکم میاد... گمجو عقب...

خندید وچیزی بهم نگفت. گاهی که اینطوری مهربون میشد وسکوت میکرد واقعا خواستنی بود. از اینکه پسر مهربون و خوبی مثل اون که ارزوی کل دخترای یونی کده بود اما تحت سلطه ی خودم بود یه جورایی دلم غنج میرفت. به هر حال گاهی تکبر و غرور باعث حس رضایت میشد.

از تو ساکش لباساشو دادم دستش و خودمم بیرون رفتم. خوشبختانه مشکلی نبود اما سه هفته باید اون گچ سفید و مهمون پاش میکرد.

ویلچری و که تو راهرو بود وبه اتاق بردم... مهراب پیراهنشو پوشیده بود ...شرت ورزشی شو دراورده بود و شلوارشو هم مثل اینکه با بدبختی پاش کرده بود.خوشبختانه چون اون روز شلوار پارچه ای پوشیده بود شانس باهاش یار بود و به سختی از پای گچ گرفته اش بالا رفته بود.

خواست بایسته که صندلی وهل دادم .

با لبخند سپاس گزارانه ای بهم نگاه میکرد.

دیدم اگه هیچی نگم خیال نشستن نداره برای همین تند گفتم: بتمرگ رو این دیگه...

-چشم...

اخم کردم وگفتم:چشمت بی بلا...

مهراب مثل بچه های متنبه روی ویلچر نشست . منم کوله امو پرت کردم تو بغلش ...

اروم گفت:چه عصبانی؟

با حرص وجدیت گفتم: از مردای بی عرضه بدم میاد...ببین خودتو به چه روزی انداختی... بزنم اون یکی پاتم چلاغ کنم؟

-دست گلت مرسی بذار این یه ذره محبت از گلوم پایین بره... بعد شروع کن...

-نمیذارم.... نذاشتی من دیشب بخوابم...

-راستی سیا کجاست؟

-کار داشت باید میرفت....

با محبت و چهره ی شیطونی که رضایت ازش می بارید با لحنی تعارف مابانه گفت:

-تو هم نیازی نبود بمونی...

یاد دیشب افتادم که سیامک گفت مهراب برام تعریف میکنه... اصلا یادم رفته بود این قضیه رو...

با صدای مهراب گفتم:هان؟

-میگم ماشینم تو پارکینگه یا دست سیامکه...

-هان؟نه...تو پارکینگه.... داریم میریم اونجا....

-گفتم شاید تا خونه بخوای منو با ویلچر ببری...

-نچایی یه وقت...

خندید وگفت: نه اتفاقا خیلی هم بهم مزه میده...

چیزی نگفتم. یعنی ذهنم مشغول جمله ی سیامک بود وگرنه اصولا حرفی و بی جواب نمیذارم.

خودش با هزار بدبختی سوار شد و منم ویلچر و به امان خدا تو پارکینگ رها کردم و سوار ماشین شدم. اونقدر مغزم گیربود که چطوری و به چه بهونه ای اون جریان و از زیر زبون مهراب بیرون بکشم که نفهمیدم کی به ولیعصر جلوی در خونه ی مهراب رسیدم.

چند باری تا دم خونه اش اومده بودم. اما هیچ وقت داخلشو ندیده بودم.یه خونه با نمای سفید قدیمی...

ماشین وجلوی در نگه داشتم. مهراب به سختی پیاده شد... دستش به سقف ماشین بود. یادم باشه براش دو تا عصا بگیرم...!

نمیدونستم چیکار کنم...

-خونه ات چند تا پله داره؟

-همکفم...

اخیش... پس لازم نبود کولش کنم...ازفکرم خندم گرفت با اون هیکل من له میشدم.

در وباز کرد... کمکش کردم تا از سکوی خونه بالا بره... کوچه چه خلوت بود. حالا من هی نمیخوام حس بد به دلم راه بدم نمیشه ها...

خواستم بگم خوب من برم...اما دلم نیومد. یعنی قیافه ی رنگ پریده اش با توجه به اینکه شام نخورده بود وصبحونه که پریده بود و پای چلاغش...

تو راهرو ایستاده بودیم و من که چیزی نمی گفتم اونم بد تر من. تا به حال توی چنین موقعیتی گیر نکرده بودم . یعنی باید وارد خونه میشدم؟به هر حال مهراب یه پسر غریبه بود. هرچند اگه میخواست با اون پای چلاغش غلطی بکنه جفت پا میرفتم تو صورتشو دندوناشو تو دهنش خرد میکردم اما به هرحال نمیخواستم طرز فکرم راجع بهش عوض بشه... لنگ در هوا مونده بودم که اخرشم دلم وزدم به دریا.... یه پا نداشت.

هه...یاد شعر دبیرستانم افتادم...مردی که یک پا ندارد....به مهراب نگاه کردم با ریش وسیبیل وچفیه احتمالا که نه صد در صد قیافه ی مضحکی پیدا میکرد.

مهراب اروم گفت: میای تو؟

اخی ....لحنش چه ناز بود. پسرم چه مودبم شده بود.

-بکش کنار نره غول بی شاخ و دم...میخوام خونتونو ببینم...

مهراب خندید و با شوق گفت: بفرمایید خواهش میکنم...

خودمم در اون لحظه نفهمیدم چرا نگفتم خونتو... نمیدونستم مجردی زندگی میکنه یا با خانواده... در و باز کردم. کفشامو با استرس دراوردم.

اخه یکی نیست بگه نونت کمه..ابت کمه خونه ی بی اف اومدنت دیگه چه صیغه اییه...

به خودم اطمینان دادم مهراب پسر خوبیه... و اروم وارد خونه شدم.

مهراب کلید برق و زد . خونه فجیع بهم ریخته بود. مهراب هم لی لی کنان وارد خونه اش شد و روی یه کاناپه ی قهوه ای نشست.

منم زل زده بودم به کل نقشه ی خونه. یه هال مربعی کوچیک و یه راهرو که تهش به دو تا در ختم میشد. یه قدم بیشتر جلو اومدم... درست ضلع شمالی خونه اشپزخونه بود و نور هال از پنجره ی اشپزخونه تامین میشد.چه خونه ی جمع وجوری...اما تاچشم کار میکرد لباس و تی شرت و شلوار و جزوه روی زمین ریخته بود.

مهراب تمام مدت ساکت بود. منم هنوز جلوی در ایستاده بودم.

سنگینی نگاهشوحس کردم.

بهش خیره شدم. صورتش عرق کرده بود. اروم پرسید:چطوره؟

-نقلی وجمع وجور.... با کمی مکث پرسیدم: طوری شده؟

مهراب پیشونیشو مالید وگفت: نمیدونم چرا اینقدر زانوم درد میکنه...حس میکنم دارم فلج میشم...

اخ اصلا حواسم نبود که باید مسکن هاشو بهش بدم. کامل وارد خونه شدم وبه اشپزخونه رفتم... یاعلی... اینجا که کاملا شده بود سطل اشغالی...این پسر هرچی بر میداشت اصلا قصد اینکه سرجاش برگردونه نداشت...هه...عین خودم...مرسی تفاهم!

در یخچال و باز کردم.... فدات شم..این که توش هیشکی نیست. حتی یه بطری اب خنک...

لیوان و از شیر اب پر کردم و با قرصاش برگشتم پیشش...سرشو به پشتی کاناپه تکیه داده بود و پای شکسته اشو روی میز جلوش گذاشته بود. مطمئنم اگه من نبودم سمفونی اه و ناله راه مینداخت.

قرص و لیوان اب و دادم دستش... وقتی خورد.

اروم گفت: خسته شدی از دیشب تا حالا... به خاطر همه چی ممنون...

-این یعنی شرم کم؟

خندید ولی باز صورتش درهم شد.... دل خودمم از گرسنگی داشت غش میرفت. بی هیچ حرفی به سمت در رفتم... نمیدونم با چه هدفی اما کلید وبرداشتم و ازخونه زدم بیرون.

تا سر کوچه پیاده رفتم. کلاسم ساعت سه و نیم شروع میشد و تازه ساعت ده ونیم بود.

خوشبختانه سوپر و میوه فروشی و داروخونه همه نزدیک هم بودن... تمام چیزایی که میخواستم از جمله دو تا عصا برای مهراب و خریدم. به سلامتی با دل خوش موجودی کیفمم ته ته کشید.

با خریدا وارد خونه شدم.

مهراب خواب بود. وارد اشپزخونه شدم. جزظروف کثیف مشکل دیگه ای نداشت.کالباس وسوسیس و نوشابه و اب پرتقال وسس و سیب و موز و گوجه و خیار و گذاشتم تو یخچال... نون باگتم گذاشتم رو اپن جلوی ماکروویو تا براش جا پیدا کنم.

لیوانا و پیش دستی و بشقابا رو تو ظرف شویی ریختم و با مایع ظرفشویی مشغول شدم.

حالم از ظرف شستن بهم میخورد. ایی مهراب نمیری هی.... چقدر میخوری...کارد بخوره تو اون شیکمت... ظرفهای یک ماه و گذاشته بود مونده بودن...

نمیدونم چقدر راست ایستادم...واریس نگیرم حالا... هی سنگ قبرتو بشورم مهراب...

بعد به هال رفتم... شازده چه خوابی هم رفته بود.بیشعور جزوه هاشو همچین مرتب با ابی وقرمز مینویسه ادم فکر میکنه باطنی هم چقدر مرتبه...زهی خیال باطل!!! مقنعه امو مرتب کردم . هرچی که بود هیچ تمایلی نداشتم تا مانتو وشلوار ومقنعه ام ودربیارم.همینجوری هم کلی پا رو دلم گذاشته بودم. اومدن به خونه ی یه پسر مجرد و کلفتی کردن براش یعنی دیگه عند نترس بودن و ریسک کردن و اخر جرات!!!

لباس کثیف ها رو با تنفر برداشتم وبا یه کوه لباس که بوی عرق میداد و البته من حدس میزنم چنین بویی میداد چراکه کاملا نفسمو گرفته بودم و اجازه نمیدادم اون مولکول های بوهای شرور تا مغز استخونم نفوذ کنن.... به اشپزخونه رفتم. خوشبختانه ماشین لباسشویی داشت. همرو ریختم اون تو درشم بستم.

یک ساعت دنبال تاید گشتم اخرشم پیدا نکردم...

اگه به خودم بود یه کیسه زباله حروم اون لباسای بو گندو میکردم و میذاشتمشون سر کوچه....مهراب همیشه خوشبو ئه که.. حالا گناه مردمو نشوریم شایدم بو نمیداد من که بو نکردم . به هر حال.. اه اه اه...تازه دارم به ذات کثیفت پی میبرم.... پسره ی چندش..

جزوه هارو هم گذاشتم روی میز... کنار پای گچ گرفته اش... بچم چه خرناسی هم میکشید انگار صد ساله نخوابیده!

هال واشپزخونه مرتب شده بود.

به سرم زد یه سری هم به اتاقش بزنم...

راهرو رو تا ته رفتم... چیز عجیبی در انتظارم نبود...یه میز تحریر که روش یه لب تاپ بود ... یه تخت خواب و یه چوب لباسی دیواری که اینه داشت و یه شلوار ویه پیراهن بهش اویزون بود و چند تا عطر و ادکلون و ژل و تافت جلوش قرار گرفته بود و یه کمد که از خود دیوار بود.

جزوه ها هم روی زمین پراکنده بودن... همرو مرتب روی میز به ترتیب صفحه چیدم.یه نگاهی به میزش کردم....سه چهار تا عکس خودم زیر شیشه ی میز تحریرش بود.

جزوه ها هم روی زمین پراکنده بودن... همرو مرتب روی میز به ترتیب صفحه چیدم.یه نگاهی به میزش کردم....سه چهار تا عکس خودم زیر شیشه ی میز تحریرش بود.

هی وای من... چشماتو درویش کن پسره ی زشت!

عکسا رو فقط یکیشو خودم بهش داده بودم. بقیه مشخص بود که خودم اصلا در جریان گرفتن عکس نیستم!سنگ قبرتو بشورم مهراب لا اقل تو ژستای قشنگ تر میگرفتی...

به هرحال بچم عاشقه دیگه... چه میشه کرد.

روی تختش چند تا پیراهن چروک افتاده بود. با احتیاط بو کردمشون....خوب اینا بحمدالله شسته شده بودن....بوی تاید میدادن... اتو درست رو به تختش بود... بالششو برداشتم تا به عنوان میز اتو استفاده کنم...

تو این یه مورد خبره بودم!

کل خونه مرتب شده بود... هرچند از حق نگذریم خیلی هم خفن و افتضاح نبود. والله صد رحمت به اینجا.. اتاق من که طویله بود. فقط نمیدونم چرا هیچ عکسی ازپدر ومادرش نداشت.

باز رفتم تو اشپزخونه سوسیس بندری درست کردم و خودم یه دل سیری از عزا دراوردم وبقیه رو هم گذاشتم تویخچال...نون باگت هم گذاشتم تو فریزر. ماکروویو داشت دیگه..گرمش میکرد!

رو یه کاغذ کلیه ی گزارش کارمو نوشتم...از اینکه منو دعوت کرد که بیام خونه شو بشورم و بروبم و بسابم تا اینکه اشپزی هم براش بکنم... براش نوشتم که رختایی که تو ماشینه هنوز شسته نشدن و باید تاید بریزه و روشنش کنه....براش نوشتم که سه تاعکس غیر مجاز داره ... و اینکه سوئیچ ماشینشو هم میبرم چون کیف پولم داره با شیپیش ها یه قل دو قل بازی میکنه.... یه جوک خوشگلم براش نوشتم و با نوار چسب به پای گچیش زدم.

باز دومرتبه یه فکر شیطونی به سرم زد... مداد چشممو دراوردم...

شیش تا قلب کشیدم که دور یه قلب بزرگی که تیر خورده بود و ازش خون می چکید می چرخیدند.

زیر قلبه هم نوشتم:

جیگرتو گاز گاز ... لپتو ماچ ماچ ... چشماتو آخ آخ ... دیوونتم وای وای...

به خودت نگیر بای بای ... !!!

تند ازخونه زدم بیرون.... ساعت دو بود. خداکنه دیر نرسم... سوار ماشینش شدم و به سمت یونی کده راه افتادم.

*****************

کنار صبا جا خوش کرده بودم سعی میکردم جواب اون کوئیز مسخره رو به قلم بکشم!

حالا مگه میشد جمله بندیم عین ادم در بیاد. به درک اگه میخواست به خاطر نبود و نشد و نکرد و نکن و نده و.... ازم نمره کم کنه که غلط میکنه... یعنی چه؟ من نهاد و گزاره نویسیم افتضاحه...

با هزار بدبختی هفت تا سوال وجواب دادم. اونقدر سر امتحان خمیازه کشیده بودم که دور دهنم و لبام درد میکرد.

از کلاس زدم بیرون و صبا هم پشت سرم اومد بیرون...

بهم رسید وپرسید: چه خبرا؟

خمیازه ی طویلی تحویلش دادم که زد تو چونه امو گفت: درد ...گاله رو ببند....

-مهراب خوب بود؟

-اررررررررره...و یه خمیازه ی دیگه....

صبا حرصی گفت:مرض ... چه خبرته؟

-به مرگ صبا دارم میمیرم.... اینقدر خوابم میادا ... الان تو رو لحاف تشک میبینم....

صبا خندید و گفت:مهراب و رخت خواب ببین...

چشمام بازشد... سوالی که تو سرم سورتمه میرفت و دوست داشتم از صبا بپرسم.

صبا میخواست اتفاقات دیشب و تعریف کنه که گفتم:من امروز رفتم خونه ی مهراب...

صبا روی صندلی جلوی بوفه نشست ومنم رو به روش نشستم.

با خنده جواب حرفم گفت: از اون بخاری درنمیاد.... نگرانت نمیشم....

ولی یک دفعه شوکه بهم خیره شد.

اهسته وتردید امیز گفت:خوب؟

اهی کشیدم وسرمو پایین انداختم و سکوت کردم.

صبا دستامو گرفت وگفت: چی شد؟

با صدای مرتعشی گفتم: هیچی...

صبا با ترس گفت: بهت میگم چی شد؟ مهراب کاری کرد؟ بابا از پسش برنیومدی؟ اون که یه پا هم نداشت... هان؟

چرا من هر دفعه یاد اون شعر مردی که یک پا ندارد میفتم؟!!!

اروم گفتم: نمیدونم...

صبا با هراس ولحن پریشون و قیافه ی رنگ پریده اش گفت: پست فطرت چه بلایی به سرت اورد؟

از قیافه اش خندم گرفت. کرمم و ریختم دیگه... میدونستم الان ضربان قلبش روی دو هزاره... گفتم تا انفارکتوس نکرده بگم چرت گفتم اما دلم نیومد نقشمو خراب کنم... اهسته وپر بغض گفتم: هیچی صبا نپرس....

صبا سرشو میون دستهاش گرفت و خفه گفت: از ان نترس که های وهوی دارد... حالا چی میشه؟

خاک برسر تا کجا پیش رفتا... حالا من نقشم زودتر تموم میشد .... خوب به سلامتی چشمهاشم پر اشک بود.

اروم گفتم: شاید خودمو بکشم...

صبا یه قطره اشک از چشمش چکید وگفت: چرا دیوونه؟ حالا مگه چی شده؟ مگه خواستگارت نیست؟

خوب بس بود دیگه...

-صبا اون منو نمیخواد....

صبا با حرص وعصبانیت گفت: گه خورده.... مگه حالا دیگه میتونه....

-میدونی صبا به قول تو اینقدر بی بخاره که نزدیک بود من مرتکب اشتباه بشم...

صبا گیج گفت: هااااااااااااااااان؟

خندم گرفت وگفتم: بابا این پسره که کبریت بی خطره.... نزدیک بود خودم بهش تجاوز کنم....

صبا بالاخره نیت شومم وفهمید با کلاسورش تو سرم کوبید و با حرص گفت: بترکی ميشا... کثافت خر... اه...

بلند خندیدم وصبا گفت: خاک برسر...

بعد سی و خرده ای فحش بالاخره ساکت شد.

و من همچنان میخندیدم.

صبا سرشو تکون داد وگفت: خوب رفتی خونه اش چی شد؟

-یه پسر نجیب و از راه به در کردم همین...

صبا اومد با کلاسور دوباره بکوبونه تو سرم که گفتم: باشه باشه...هیچی به خدا.... اولش که خدایی ترسیدم برم تو... بعدشم که بازار شام بود خونه اش... یه مسکن خورد و خوابید منم کلفتی کردم...

صبا بلند خندید ومنم حینی که چایی مو مزه مزه میکردم گفتم: میدونستی مجردی زندگی میکنه؟

از مکثش فهمیدم که داره یه چیزی جور میکنه تحویلم بده.

چایی شو اروم قورت داد وگفت: نه... مگه مجردی زندگی میکنه؟

تو چشمهاش خیره شدم.

سرشو انداخت پایین.

-صبا؟

-صبا .... مگه با تو نیستم...

صبا سرشو بلند کردو اروم گفت: مرض بگیری مگه مجرم گرفتی منو اینطوری نگاه میکنی...

-ادم باش راست بگو....

کمی از چاییش خورد اروم گفت:خوب اره... میدونستم.... که چی؟

بی حاشیه پرسیدم: پدر ومادرش کجان؟

صبا جوابمو نداد.

منم ناچارا شدم سوالای بعدیمو بپرسم.

-خواهر وبرادر نداره؟ ... فامیلی کسی... شهرستانیه؟ تو از کجا میدونستی که خونه مجردی داره؟

صبای خل همه ی سوالامو ندید گرفت و فقط به اخری جواب داد.

-خوب من ازسیامک شنیدم...

کلافه دستاموبه میز کوبیدم و یه خمیازه ی کش دار کشیدم.

صبا اروم گفت: اگه خودش راجع به خانواده اش بهت نگفته پس فعلا دوست نداره تو چیزی بدونی... پس عین ادم منتظر باش...

عصبانی گفتم: چطور تو میدونی؟

صبا نفسشو فوت کرد وگفت: اون نمیدونه که منم خبر دارم... من از زیر زبون سیامک کشیدم بیرون... حالا هم به جای اینکه منو سین جین کنی برو از خودش بپرس... و تند گفت: تو که ساعت بعد کلاس نداری؟

-نه...

-پس خداحافظ....

جوابشو ندادم واونم فهمید دلم میخواد تنها باشم... یه جوری حرف میزدن انگار مهراب جزام داره! یا ... نفسمو فوت کردم و یه خمیازه ی گنده کشیدم.

تو ماشین مهراب دریغ از یه سی دی درست و حسابی...

از ناچاری داشتم دادزدن یه خوانند ه سنتی و گوش می دادم و خمیازه می کشیدم... ای خدا تمام پوزم درد گرفته بود.با دیدن سر در باشگاه خسته تر شدم ... اصلا دلم نمیخواست با این تن وبدن خسته که برای نیم ساعت خواب پر پر میزد به بچه ها تمرین بدم.

با این حال با خستگی پیاده شدم.

بعد از سلام علیک با خانم تاجیک به رختکن رفتم... لباس پوشیدم و باز خمیازه... ای خدا کی این خمیازه رو اختراع کرد اه... لبام پاره شد د د د د د... وباز خمیازه...

وارد سالن شدم... بچه ها همه اومده بودند. نرمش و شروع کردم... هنوز ده دقیقه نگذشته بود که شقیقه هام تیر کشید. همین بود دیگه بی خوابی سردرد میاره.... حالا خوبه همش یه روز نخوابیده بودما... وای چقدر سخت بود. دیدم یه حرکت دیگه برم نقش زمین میشم جلو بچه ها سه میشد. روژان و صدا کردم وازش خواستم به بچه ها تمرین بده... چون حالم خوب نبود و حس تمرین جدید دادن نداشتم روژان و گذاشتم با بچه ها تمرین های قبلی و کار کنه و ایراداشون بر طرف بشه...

خانم تاجیک برام یه لیوان اب پرتقال اورد وشروع کرد از شوهرش بد گفتن... من که هیچی نمیشنیدم اونقدر گیجی ویجی بودم که به زوریه قلپ اب پرتقال پایین فرستادم ... دست گل خانم تاجیک مرسی به قول مهراب... حالا حالت تهوع هم گرفته بودم.

اونقدر الکی برای خانم تاجیک سر تکون دادم که حس میکردم مغزمه که عقب و جلو میاد.

به زور اون یک ساعت وسر پا موندم... وقتی از باشگاه بیرون اومدم نفسمو بیرون فرستادم.... داشتم خفه میشدم.

تلو تلو میخوردم که بالاخره در ماشین مهراب وباز کردم ونشستم پشت فرمون... خدا رو شکر خونه نزدیک بود واتوبان اینا نداشت وگرنه با این وضع سر سالم به خونه نمیرسوندم.

جلوی در پارک کردم. با دیدن خونه ی خوشگلمون انگار جون تازه گرفتم... نمیدونم چرا اینقدر ضعف میرفت دلم. در ماشین وقفل کردم ودستموگرفتم به دیوار تا سرگیجه ام باعث نشه بیفتم زمین... اروم اروم می رفتم.... پله ها رو هم با بدبختی کشون کشون خودمو با لا کشیدم. وای .. کی میخواست بند کفشمو باز کنه... اخه الاغ برای چی بند کتونی تو دور مچ پات می بندی؟ هان؟

خم شدم کفشمو باز کنم.... اما دیگه نمیتونستم بلند بشم... واقعا در حال غش کردن بودم.. خدا نصیب گرگ بیابون نکنه عجب حال فجیعی بود.

به زور بلند شدم اگه مامان منو میدید سکته میکرد. رفتم تو خونه... یه موج پیاز داغ و گرما خورد تو صورتم... تا تونستم زور تو پاهام ریختم وبه سمت دستشویی رفتم...

اونقدر بد حالم بهم خورد که گندیده شد به مانتوم... مجبوری دوش گرفتم . حموم و دستشوییمون سر همی بود به قول مارال...

حوله ام هم حی وحاضر تو کمد بود.

یه گربه شور کردم و باسری سنگین وهمچنان حالت تهوع و ضعف از حموم بیرون اومدم.

مارال تند گفت: اماده ای....؟ باید بریم خونه خاله اینا... امشب دعوتیم....

یعنی چه؟ من نخوابیدم... گرسنمه... حالم بده... شب .. مهمونی... نـــــــه... خدایا این پاداش کدوم جزاست؟ هان... نه تهوع گرفتم مغزم هنگه... این جزای کدوم گناهه ... من میخوام بخوابم...

با تشر زدن مامان که گفت: زود باش ... با حسرت به رخت خوابم نگاه کردم...

موهاموسریع خشک کردم ویه جین قهوه ای و یه پیراهن مردونه ی کرم تنم کردم.موهامو هم هد کرم قهوه ای راه راه زدم.... هیچ تمایلی هم برای ارایش نداشتم.. البته یه رژ مسی وسا یه خردلی....رژ گونه ی خیلی ملایم بژ و خط چشم و ریمل... من هیچ میلی به ارایش نداشتم میدونید!مارال گفت: بدو دیگه ه ه ه.....

خودمو بهش نشون دادم که یعنی اماده ام...

مارال گفت: راستی...

.برگشتم نگاهش کردم که مارال خواست چیزی بگه که بابا اشاره زد نه ومارال هم منصرف شد. هرچند سرم درد میکرد اما فضولیم عین چی در وجودم ریشه دوانده بود. با این حال لال موندم تا بعدا که با مارال تنها شدیم ازش بپرسم.

گوشیمو هم درست کردم ... باتری و محتویاتشو بهش نصب کردم و انداختمش تو کیف مارال . اینقدر بدم میومد کیف دستی زنونه... کوله هم که نمیشد استفاده کرد واسه مهمونی...

به بابا گفتم که ماشین دوستم دستمه... بازم نپرسیدن دوستت دختره یا پسره! به هرحال سوئیچ وبه بابا دادم. سوار پراید قراضه ی مهراب شدیم وبه سمت خونه ی خاله راه افتادیم.دقایقی بود که بیدار شده بودم و همونطور که دراز کشیده بودم داشتم به پنجره که هوای گرگ و میش اول صبح رو به نمایش گذاشته بود نگاه میکردم . کش و قوسی به خودم دادم و از جام بلند شدم ، پنجره رو باز کردم و با یه نفس عمیق هوای خنک صبحگاهی رو به داخل ریه هام فرستادم . خنده ای روی لبم اومد . هیچی نمیتونست این خوشی رو ازم بگیره . این حال و هوای خوش اول صبح یه پیاده روی جانانه میطلبید . از دیروز که اومده بودم پامو از خونه بیرون نذاشته بودم .

به سمت کمد رفتم و بی توجه به لباسای دخترونه ی گوشه ی کمد یه دست لباس واسه خودم برداشتم . خواستم بپوشم اما یه دستی به صورتم کشیدم . اصلاح لازم بودم ، از طرفی هنوز صورتمو هم نشسته بودم . هامین هنوز دستشوییت هم نکردی ، کجا با این عجله ؟!

خنده ای کردم و لباسا رو انداختم رو تخت و رفتم تو حموم . بعد از یه اصلاح سریع حوله رو برداشتم و صورتمو خشک کردم . چند لحظه حوله رو روی صورتم نگه داشتم . بوی بدن میداد . بوی بدن یه دختر ! بی اراده نفس عمیقی تو حوله کشیدم و دوباره گذاشتمش سر جاش . یه لحظه احساس کردم دلم واسه جسیکا تنگ شده !

به احساس دلتنگيم بهايي ندادم و از حموم اومدم بیرون وسریع لباس پوشیدم . بی سر و صدا از ساختمون زدم بیرون . نمیخواستم مامان بابا رو بیدار کنم .

تو حیاط با حسرت نگاهی به لکسوس و رونیز و تویوتا لندکروزی که گوشه ی حیاط پارک شده بود انداختم . بابا اینجا هم واسه خودش نمایشگاه ماشین راه انداخته ، میدونستم بابا از ماشینای بزرگ خوشش میاد واسه همین از دیدن لکسوس ال اف آی متالیک شیکی که بین لندکروز و رونیز پارک شده بود تعجب کردم ، احتمال میدادم مال مامان باشه ، با اینکه مامان از رانندگی میترسید و مطمئن بودم تا سر کوچه بیشتر باهاش نمیره اما خبرشو داشتم که بابا همیشه ماشینشو جدید میکنه . الانم چه عروسکی واسش گرفته بود ، بین ماشینا داشت میدرخشید . به سختی نگاهمو از ماشینا گرفتم و به سمت در حیاط حرکت کردم . ماشین که هیچی ، در حال حاضر یه ریال پول هم تو جیبم نداشتم . فقط يه مشت یورو تو کیف پولم پیدا میشد .

بیخیال هامین! ماشین نداری ، پول نداری ، پا که داری !....واسه خیابون گردی هم غیر از پا چیز دیگه ای لازمت نمیشه .

دستامو تو جیبم فرو کردم و از خونه بیرون رفتم . تو کوچه پرنده پر نمیزد ، حتی تو خیابون اصلی هم خبری نبود ، تک و توک مردم رد میشدن ، اما هنوز همه ی مغازه ها بسته بودن و بیشتر شهر خواب بود . همونطور که آروم آروم قدم میزدم و اطراف و نگاه میکردم با لبخند زیر لب زمزمه کردم :

شهر من ! من به تو می اندیشم.....

اگه کسی بخواد حال و هوای اون لحظه ی منو بفهمه فقط یه راه داره . باید 12 سال بره خارج زندگی کنه ، بعد از دوازده سال که برگشت تو هوای تاریک روشن اول صبح پا شه تو خیابونای ساکت شهرش قدم بزنه ... بوی نون سنگک تازه ای که دست یکی از عابراست رو به مشام بکشه ، به پیرمردی که به آهستگی داره کرکره ی مغازه شو بالا میکشه نگاه کنه و بدون اینکه بشناسدش با لبخند براش سر تکون بده و یه لبخند جواب بگیره ... تو اون لحظه حتی به گربه ای که داره سطل آشغال کنار خیابون و خالی میکنه هم لبخند میزنی ....هر چی باشه هموطنه دیگه !

تو حال و هوای خودم بودم که یه صفی که چند نفر توش وایستاده بودن توجهمو جلب کرد ، چند قدم که جلوتر رفتم فهمیدم نونواییه . با لبخند رفتم تو صف وایستادم . زنی که جلوم وایستاده بود با تعجب برگشت و نگاهم کرد . واضحه که تو اون لحظه من حتی اگه یه مگسِ هموطن هم نگاهم میکرد بهش لبخند میزدم . پس نگاه زن و با یه لبخند جواب دادم که باعث شد اخماشو تو هم بکشه و چیزی زیر لب غرغر کنه و روشو برگردونده . بعدش صدای پیرمردی که تو صف کناری وایستاده بود بلند شد که :

_ پسرم صف آقایون اینوره ...

چند لحظه گیج نگاهش کردم ، اما زیاد طول نکشید که متوجه حرفش شدم و بی اراده با خنده گفتم :

_ آه ....زنا اینور ، مردا اونور ؟!

نگاه عاقل اندر سفیه پیرمرد بهم فهموند که دارم چرت و پرت تحویلش میدم اول صبحی . بنابراین ترجیح دادم بیشتر از این استعدادم تو بیان ضرب المثل رو به رخ پیرمرد نکشم و از صف بیرون رفتم و ته صف کناری ایستادم . صف خانوما و آقایون بوسیله ی یه میله از هم جدا شده بود و سوالی که برام پیش اومده بود این بود که : چرا ؟!

یعنی ممکن بود مردی بخواد تو صف نونوایی زنی رو مورد تعرض قرار بده ؟! یا نزدیکی توی صف ممکن بود باعث بشه مردی تحریک بشه ؟! از اون گذشته اگه واقعا اينطور باشه آيا اين ميله مانع جذب طرفين ميشه ؟!....دیگه زیادی داشتم به مغزم فشار میاوردم ، چه بچه ی خنگی بودم که وقتی دوران بچگی و نوجوانی تو صف نونوایی میایستادم این سوالات برام پیش نیومده بود . اگه از همون موقع رو این پروژه کار کرده بودم شاید همونطور که نیوتون زیر درخت سیب تونست جاذبه ی زمین و کشف کنه منم تا الان تونسته بودم جاذبه ی جنسی تو صف نونوایی رو کشف کنم و منم مثل نیوتون برای خودم کسی شده بودم !

از افکارم خنده م گرفته بود ، خدا رو شکر صدای شاگرد نونوا منو از افکار پرت و پلام بیرون کشید :

_ آقا چند تا ؟

اصلا نفهمیدم کی رسیدم اول صف ،

_ 2 تا ... سنگک باشه ...

شاگرد نونوا پوزخندی زد و گفت :

_ اینجا سنگکیه ....چیز دیگه نداریم که ...

دوست داشتم یکی بزنم پس کله ی پسره تا یاد بگیره از این به بعد از بزرگترش سوتی نگیره ،اما حيف كه اونروز روز لبخند بود و نهايتا چيزي كه به شاگرد نونواهه رسيد به جاي پس گردني يه لبخند كج و كوله بود . پسره همچنان وایستاده بود و دستشو برای گرفتن پول تکون میداد ، آخ ! تازه یادم اومد من پول ندارم که ، سریع جیبامو زیر و رو کردم . یه ده یورویی بیرون اوردم و گفتم :

_ متاسفانه پول ایرانی ندارم ، یورو قبول میکنید ؟

دیوونه ای دیگه هامين مگه اینجا جزو اتحادیه اروپاست که یورو قبول کنن ؟!

اما پسره پرت تر از این حرفا بود چون با اخم به پول توی دستم نگاه کرد و گفت :

_ این چیه هست ؟ ....برو آقا مردمو معطل خودت کردی ، این پوله ؟....

صدای خنده ای از پشت سر باعث شد با تعجب به عقب برگردم ، پسری همسن و سال خودم در حالیکه به سختی سعی میکرد جلوی خنده شو بگیره دستشو تو جیبش کرد و کیف پولشو بیرون آورد و گفت :

_ بذار من برات حساب میکنم ، نمیخواد با یورو حساب کنی ...

بدون اینکه منتظر موافقت من باشه پولو داد به شاگرد نونوا و گفت :

_ دو تا دیگه هم بذار روش .... 4 تا بده ...

رو به پسر کردم و گفتم :

_ اینجوری که درست نیست ، پس اقلا پولمو چینج کن ...

پسر در حالیکه هنوزم خنده از سر و صورتش میبارید گفت :

_ بذار جیبت ، من قیمت ارز دستم نیست ...

خودم هم دقيق دستم نبود ، پولو گرفتم سمتش و گفتم :

_ پس اقلا اینو بگیر كه يه جورايي بي حساب بشيم . ....

چند لحظه تعلل کرد اما بعد با چشمای خندونش ازم گرفت و گفت :

_ میزنم تو آلبومم ...

با خنده گفتم :

_ روش بنویس نونوایی ...

اونم دوباره زد زیر خنده و گفت :

_ حتما همین کار و میکنم .... تازه اومدی ایران ؟

_ دیروز...

_ از لهجه ت معلومه خیلی وقته ایران نبودی ...

با اخم گفتم :

_ من لهجه ندارم ...

سرشو با اطمینان تکون داد و گفت :

_ چرا داداش داری ....شاید خودت متوجه نشی ، اما کلماتتو جور دیگه ای تلفظ میکنی ...البته خیلی هم تابلو نیست ....اما به هر حال ما که یه عمر اینجا بودیم متوجه میشیم ...

بعدش دستشو به سمتم گرفت و گفت :

_ پرهام هستم ....

منم دستشو فشردم و گفتم :

_ هامین...

تو همون نگاه اول ازش خوشم اومد . من یه عمر خارج بودم اما اون بیشتراز من شبیه خارجیا بود . . چشمای روشنی داشت که تو پوست برنزه ش بیشتر به چشم می اومد . قدش شاید چند سانت از من کوتاهتر بود اما بلند قد محسوب میشد . هیکلش نشون میداد که مثل خودم اهل ورزش وبدنسازیه ، و چیزی که بیشتراز هر چیزی باعث شده بود تو همون یه نگاه ازش خوشم بیاد نگاهِ شوخ و شنگ و شیطنتی بود که از چشماش بیرون میزد .

غرق برانداز کردن پرهام بودم که دیدم دستشو دراز کرد و نونا رو از شاگرد نونوا گرفت . باهاش همراه شدم و از صف اومدم بیرون . چند قدم که دور شدیم دو تا از نونا رو داد دستم و پرسید :

_ گفتی چند وقت خارج بودی ؟

در حالیکه نون و با لذت بو میکشیدم جواب دادم :

12_ سال ، دبیرستانم و انگلیس بودم بقيه شو فرانسه ...

سری تکون داد و گفت :

_ چه عالي...حالا چرا این موقع صبح بیدار شدی ؟ تغییر جغرافیایی و ساعتها بهت نساخته ؟!

با خنده گفتم :

_ نمیدونم ، فکر کنم از ذوق برگشتنمه که زود بیدار شدم ...تو چرا اینقدر زود بیدار شدی ؟ نکنه تو ایران ساعت کاری از 6 شروع میشه ؟!

در حالیکه میخندید به ماشینی که اونطرف تر پارک بود اشاره کرد و گفت :

_ با چند تا از دوستام داریم میریم رامسر ...

دستشو تو جیبش کرد و کارتی بیرون آورد ، به سمتم گرفت و گفت :

_ از آشنایی باهات خوشحال شدم ، این شماره موبایل و محل کارمه... اگه خواستی پولاتو چینج کنی زنگ بزن ...

و با خنده دستی تکون داد و به سمت ماشین دوید . با لبخند دور شدن ماشینشو نگاه کردم و وقتی از نظر ناپدید شد به سمت خونه برگشتم . دوباره نونا رو بو کشیدم ، چه صبحونه ای بشه امروز !

موقع برگشت خیابونا شلوغتر شده بود و بچه مدرسه ایها هم کم کم داشتن بیرون می اومدن که برن مدرسه . اما بازم همه ی این جنبش ها تو سکوت و آرامش خاصی که مخصوص اول صبح بود انجام میشد ، همه هنوز گیج خواب بودن و حال و حوصله ی سر و صدا رو نداشتن .

پشت در حیاط گیر افتاده بودم چون کلید نداشتم . به ساعتم نگاهی انداختم ، 7 بود ...چه میشد کرد مجبور بودم در بزنم ، با این نونای دستم که نمیتونستم از در بالا برم . بعد از دو بار زنگ زدن در باز شد و صدای مامان از پشت آیفون بلند شد :

_ هامین کجا بودی ، من که مردم از نگرانی ...

با تعجب وارد شدم و در و بستم ، مامان کی وقت کرد بیدار شه و نگران بشه ؟! ....منو باش نگران بودم كه دارم از خواب بیدارشون میکنم !

وارد ساختمون که شدم مامان به سمتم اومد و گفت :

_ وقتی بیدار شدم و دیدم نیستی حسابی نگران شدم ، گفتم یعنی کجا پاشدی رفتی کله ی سحر ؟! ماشین هم که نبردی ...موبایل هم که نداشتی بهت زنگ بزنم

_من رفتم قدم بزنم ، شما چرا انقدر زود بیدار شدین ؟

قبل از اینکه مامان بخواد جواب بده بابا در حالیکه ربدوشامبر به تن از پله ها پایین میومد گفت :

_ خودش که بیدار شده هیچ ، منم بیدار کرده میگه پاشو برو تو خیابونا بگرد ببین هامین کجا رفته ...

سرزنش وار به مامان نگاه کردم ، نتونستم جلوی خودمو بگیرم و با حرص گفتم :

_ مامان من 27 سالمه ، یعنی چی اینکارا ؟!

نمیدونم حرصم از نگرانی الانش بود یا همه ی کاراش از جمله بساطی که دیشب برام چیده بود دست به دست هم داده بود تا اینقدر از کارای مامان حرصم بگیره . یه جوری رفتار میکرد انگار من یه بچه مدرسه ایم ! با دلخوری نونا رو گذاشتم رو میز غذاخوری و بی حرف دیگه ای راه پله رو در پیش گرفتم . صدای مامان و شنیدم که با ناراحتی صدام میزد :

_ هامین! ...

بی اعتنا بهش راه خودمو رفتم . بابا وسط پله ها از حرکت ایستاده بود و نگاهمون میکرد . قبل از اینکه وارد اتاقم بشم و در و ببندم صدای مامان و شنیدم که با گریه به بابا میگفت :

_ مگه من چی گفتم که اینطوری کرد ؟!

و صدای بابا که برای دلداری دادنش میگفت :

_ چیزی نگفت که عزیزم ...

صبر نکردم که همه ی حرفای بابا رو بشنوم و در اتاقم و بستم . خودمو رو تخت انداختم و چشمام و رو هم گذاشتم . چند لحظه بیشتر نگذشته بود که صدای در بلند شد . دستمو از رو پیشونیم برداشتم و به اون سمت نگاه کردم ، بابا با لبخند وارد شد و روی مبل کنار پنجره نشست . بی حرف نگاهش کردم و منتظر شدم حرفشو بزنه . با لبخند خونسردش گفت :

_ تو خیلی وقته اینجا نبودی ، مامانت عادتشه ...زود نگران میشه ....مادره دیگه ...

بدون اینکه تکوني به خودم بدم گفتم :

_ کار دیشبشو چی میگین ؟....اینم عادتشه که برای زندگی بچه هاش تصمیم بگیره ؟

با همون لبخندش سری تکون داد و گفت :

_ چی بگم ؟! .... برای زندگی همه تصمیم میگره...

و خودش بلند خندید.

بعد از یه مکث کوتاه با لحن جدی ای ادامه داد :

_ اما هامین ، میخوام همیشه حواست به یه چیز باشه .....حالا چه در مورد قضیه ی نامزدیت یا همین اتفاق چند دقیقه پیش ... حواست باشه چیزی نگی یا کاری نکنی که مادرت ناراحت بشه ....مامانت زیادی حساسه ....مواظب باش ناراحتش نکنی وگرنه من میدونم و تو ...

جمله ی اخرش و با لحن تهدید کننده ای گفت ، بی اراده خنده ای کردم و گفتم :

_ عاشقی ها !

بابا هم متقابلا خندید و گفت :

_ پاشو پدر سوخته ....

از جاش بلند شد و در حالیکه به سمت در میرفت گفت :

_ بیا صبحونه تو بخور ، از دل مامانتم در بیار...

چند لحظه به سقف زل زدم و به فکر فرو رفتم . همش تقصیر بابا بود که هر چی مامان میگفت فقط میگفت چشم ! اگه از همون اول اینقدر لی لی به لالاش نمیذاشت الان مامان اینجوری از موقعیتش سوئ استفاده نمیکرد تا واسه زندگی بچه هاش تصمیم بگیره . وایسا من زن بگیرم ! یه جوری باهاش برخورد میکنم که حساب کار دستش بیاد . عمرا اگه مثل بابا زن ذلیل بازی در بیارم و لوسش کنم . یه جوری زنم و ادب میکنم که الگوی بقیه مردا باشم !

با خنده از جام بلند شدم و بلند بلند گفتم :

_ هامین تو اگه بِتون بودی الان مامان خودتو سرجاش مینشوندی تا واسه زندگیت تعیین تکلیف نکنه .

بعد از چند لحظه مکث سری با اطمینان تکون دادم و گفتم :

_ هستم . ...

با یه نفس عمیق از اتاق بیرون رفتم . وارد آشپزخونه شدم و بی معطلی مامان و که پشت میز نشسته بود از پشت بغل کردم و صورتشو بوسیدم . وقتی دیدم واکنشی نشون نداد یه بار دیگه محکمتر بوسیدمش و شونه هاشو فشار دادم . بالاخره یه لبخند یواشکی رو لبش نقش بست و منم با خیال راحت پشت میز نشستم . بابا با لبخند واسم چشمک زد که یعنی : پسر خودمی !

حین صبحونه خوردن بابا ازم خواست بعد از صبحونه باهاش برم نمایشگاه و یه ماشین واسه خودم انتخاب کنم . منم انگار منتظر شنیدن همچین پیشنهادی از دهن بابا بودم چون رو هوا قاپیدمش و گفتم : حتماً ...

موقعی که میخواستیم با بابا از خونه بزنیم بیرون مامان تاکید کرد که واسه ناهار برگردیم و یادآوری کرد که واسه شام میخواد همه ی فامیل و آشنا رو دعوت کنه . خداییش خودم هم خیلی کنجکاو بودم فامیل و ببینم . خصوصا فرهود پسر یکی از دوستای بابامو که تا 15 سالگی باهاش دوست صمیمی بودم اما با رفتنم به اروپا ارتباطمون کم وکمتر شد تا جایی که الان چند سالی میشد هیچ خبری ازش نداشتم ، اوایل ارتباط تلفنی ای بود و گاهی ایمیل اما الان خیلی وقت بود هیچ خبری ازش نداشتم و مشتاق بودم دوباره ببینمش .

فکر اینکه ميشا هم امشب میاد و مامان ممکنه حرکت ناگهانی ای انجام بده کمی بهم استرس میداد اما در کل آدمی نبودم که بشینم واسه اتفاقی که هنوز نیوفتاده کاسه ی چه کنم چه کنم دست بگیرم به خاطر همین اون استرس و عقب روندم و ترجیح دادم به جای استرس به هیجان و کنجکاویم میدون بیشتری بدم .

وقتی به نمایشگاه رسیدیم از ديدن اون همه ماشين مدل سال 2012 تعجب كردم ، فكر نميكردم نمايشگاه بابا اينهمه آپديت باشه . در واقع انقدر دستم برای انتخاب باز بود که خودم هم گیج شده بودم چی ميخوام . خصوصا که بابا هم اصرار داشت ماشین و به عنوان هدیه ی برگشت ازش قبول کنم و این باعث میشد بدون توجه به قیمت نگاهم دنبال بالاترین مدلا باشه . خود بابا هم منو به این کار تشویق میکرد چون وقتی سردرگمی منو تو انتخاب دید منو به سمت یه بی ام دبلیو ام6 برد و پرسید :

_ نظرت درباره ی این چیه ؟

با دهنی باز و چشمایی گشاد شده نگاهمو از ماشین گرفتم و به بابا دوختم ،

_ جدی میگین بابا ؟

بابا سریع گفت :

_ اگه نمیپسندیش یه چیز دیگه انتخاب کن ...

نپسندمش ؟ مگه میشه ؟!....دور ماشین یه چرخی زدم و گفتم :

_ اما مگه شما اینا رو سفارشی وارد نمیکنین ؟

_ چرا این سفارشیه ، اما کی واجب تر از تو ؟ مشتریا میتونن بازم منتظر بمونن ...هر کدومو پسند کردی کاری به بقیه ی مسائلش نداشته باش ...

بازم نگاهی به ماشین انداختم و گفتم :

_ این که عالیه. اما زیادی عروسک نیست ؟!...راستش من تو ماشینای شاستی بلند راحتترم ....تو این احساس میکنم تو قوطی کبریتم ...

بابا با خنده دستشو چند بار به شونه م زد و گفت :

_ پسر خودمی دیگه ....منم اصلا تو اینا احساس راحتی نمیکنم ...

و بعد منو برد کنار یه نیسان مورانو و پرسید :

_ نظرت درباره ی این چیه ؟

_ این عالیه ، چیزی که میخوام تقريبا همينه ...منتهی میخوام سفید باشه ...

بابا چند لحظه فکر کرد و بعد گفت :

_ سفیدشو نداریم ...اما اگه یکی دو ماه صبر کنی برات وارد میکنم .

قبل از اینکه بخوام موافقت یا مخالفتمو اعلام کن سریع گفت :

_ اما یه بی ام دبلیو ایکس5 تو یکی دیگه از شعبه هامون داریم که تقریبا تو همین مایه هاست . مدلش هم از این بالاتره اون 2012 ـه ...رنگش هم سفیده ...میخوای ببینیش ؟

_ آره ، چرا که نه ؟!

بابا رو به یکی از شاگرداش کرد و گفت :

_ پیمان ؟!..... برو شعبه ی ولیعصر بی ام و ایکس 5 سفیده رو بیار ...بدویی ها ، معطل نکن .

تا پیمان بره و برگرده با بابا درباره ی کار و شرکت ساختمانی ای که قرار بود راه بندازم حرف زدیم . بابا گفت نگران مکان نباشم ، خودش به یکی از دوستای بنگاه دارش میسپره چند جای خوب برای شرکت پیدا کنن . از من خواست برم دنبال کارای استخدام کارکنان و بقیه ی مسائل . پیشنهاد کمک مالی شو قبول کردم ، چون خودم اونقدرام حساب بانکی پر و پیمونی نداشتم که از پس راه اندازی یه شرکت بر بیام . اما کمک مالی شو فقط بعنوان وام قبول کردم و قرار شد هر وقت تونستم پولشو به بابا برگردونم ، بابا خودش اصلا موافق این مسئله نبود و انتظار برگشت پول و از من نداشت اما اینجوری خودم احساس بهتری داشتم و احساس میکردم رو پای خودمم .

بابا واقعا کمک بزرگی برام بود . مطمئن بودم با کمک بابا خیلی زود پیشرفت میکنم . اون حتی بهم قول داده بود که اولین مشتریام و هم خودش جور میکنه و از دوستای بساز بفروشش میخواد کارای مهندسیشونو به شرکت من بسپرن تا بتونم جای خودم و بین شرکتای مهندسی ديگه باز کنم . با این که بابام بود اما به خاطر این همه حمایتش یه احساس دین نسبت بهش میکردم .

وقتی پیمان با ماشین برگشت از ماشین خوشم اومد . نظر بابا هم این بود که فعلا همینو بردارم ، اگه بعدا دیدم دلم چیز دیگه ای میخواد عوضش کنم .

وقتی میخواستم برم بیرون و باهاش یه دوری بزنم بابا آدرس جایی رو بهم داد که بتونم واسه خودم سیم کارت بخرم و گفت دیگه لازم نیست برگردم نمایشگاه و همين امروز ماشينو به نامم بزنم . منم از خدا خواسته رفتم تا هم تو شهر یه دوری بزنم و هم سیم کارتمو بخرم .

روز خوبی بود . ماشین جدید ، شهر جدید ، آدمای جدید ...همه ی اینا دست به دست هم داده بود که روز خوبی داشته باشم . از بعد از ناهار خونه بودم . مامان و آذین و فرناز در تکاپوی برگزاری مهمونی شب بودن و منم تا میتونستم با محیا خوش گذروندم .

از عصر چند تا مستخدم هم که مامان خبر کرده بود برای کمکشون اومدن . چند بار از مامان پرسیدم که فرهود و خانواده ش و دعوت کرده یا نه تا مطمئن بشم . در واقع فکرشو که میکردم میدیدم فقط برای دیدن فرهود ذوق زده م . بقیه اگه نمیومدن هم زیاد برام فرقی نمیکرد . اما روی هم رفته نمیشد منکر این شد که برای دیدن ميشا هم کنجکاوم . به هیچ وجه قیافه اش یادم نمیومد. میخواستم ببینم مامانم دست رو چه جور دختری گذاشته . اون شب که تازه رسیده بودم خونه و تو تختم خوابیده بود نتونسته بودم درست حسابی ببینمش .

حول و حوش ساعت 7 بود كه در اتاقم به صدا در اومد و آذين سرشو اورد داخل ،

_ هامين ؟! چرا نمياي ؟....عمو راشيد اينا اومدن ...مامان گفت صدات كنم بياي پايين ، زشته .

در حاليكه موهامو جلو آينه درست ميكردم بدون اينكه رومو برگردونم گفتم باشه . اما از تو آينه محيا رو ديدم كه لباس توري سفيدي پوشيده بود و يواشكي از لاي در نگام ميكرد ، بيخيال موهام شدم و با يه حركت به سمتش چرخيدم و از جاش بلندش كردم و دور سرم چرخوندمش ، غش غش ميخنديد . همونطور كه محيا رو بغل كرده بودم از اتاق بيرون اومدم و گفتم بريم . محيا دستشو دور گردنم انداخته بود و سرشو تو گردنم قايم كرده بود ، در عين خجالتي بودن شيطنت از چشاش ميباريد . خجالتي بودن فرناز و شيطنت آرمين با هم قاطي شده بود و تركيب خوشمزه اي به اسم محيا بوجود اورده بود . همونطور كه از پله ها پايين ميومدم عمو راشيد و ديدم كه كنار بابا ايستاده بود و حرف ميزدن . با اين كه تا حالا عكسي از عمو راشيد نديده بودم اما تو اين سالها اونقدر تغيير نكرده بود كه نشناسمش ، فقط شكمش يه خورده بزرگتر شده بود و يه ريش ستاري گذاشته بود . محيا رو دادم بغل بابا و با عمر راشيد دست دادم . عمو در حاليكه سر تا پامو برانداز ميكرد با خنده گفت :

_ ماشالا چه بزرگ شدي عمو ...

رو به بابا كرد و ادامه داد :

_ ماشالا ... بايد بهش افتخار كني ...

سرسري جواب تعارفاي عمو رو دادم چون چشمم به در ورودي افتاد و خانواده اي كه داشتن وارد ميشدن . در حاليكه با لبخند به اون سمت ميرفتم از همونجا با صداي بلند گفتم :

_فرهود ؟!

هنوزم مثل قديم كمي چاق بود و حالا قسمتي از موهاي جلوي سرش ريخته بود اما صورت خندونش همون بود فقط يه خورده جا افتاده تر شده بود و عمده ترين تغييرش اين بود كه ديگه خبري از جوشاي مزاحمي كه هميشه با همديگه براي از بين بردنشون تلاش ميكرديم نبود . اون زودتر از من براي به آغوش كشيدنم دست به كار شد . انگار ذهن من و اون همزمان يه خاطره رو مرور ميكرد چون بعد از چند لحظه خودشو ازم جدا كرد و در حاليكه قيافه ي متعجبي به خودش گرفته بود دستي به صورتم كشيد و گفت :

_ هي پسر! ...انگار هيچ وقت اينجا جوشي نبوده ...

با خنده دستشو انداختم و در حاليكه به موهاش اشاره ميكردم گفتم :

_ اما من مطمئنم قبلا اينجا پر از مو بود آقاي دكتر...چيكارشون كردي ؟

بعد از كمي خوش و بش با پدر و مادرش هم احوالپرسي كردم و با هم به سمت پذيرايي رفتيم . خوشحال بودم كه اخلاقش عوض نشده . هر چند حالا خيلي آقا منشانه تر رفتار ميكرد . به محض اينكه وارد پذيرايي شديم مامان با صداي بلند گفت :

_ بفرماييد خودش اومد ...

مامان بلند شد تا از مهموناي تازه رسيده استقبال كنه ، من هم به سمت مهمونايي كه به احترام من بلند شده بودن رفتم . زن عمو هم مثل عمو زياد تغيير نكرده بود و تونستم با يه نگاه بشناسمش . باهاش دست دادم اما خودش جلو اومد و صورتم و بوسيد و كلي قربون صدقه م رفت . نفر بعدي اي كه براي سلام پا پيش گذاشت خودشو نسرين معرفي كرد . يه لحظه از ديدنش جا خوردم چون روي ابروش و مهره زده بود . داخل بينيش هم يه حلقه ي نقره اي خودنمايي ميكرد . تو اروپا معمولا پسر دختراي كم سن و سال دبيرستاني يا خواننده ها و طرفداراي راك خودشون و اين شكلي ميكردن . اما نسرين اصلا به نظر كم سن و سال نميرسيد ، هم سن و سال خودم بود ، واسه همين از ديدن قيافه ش كمي تعجب كردم ، در واقع قيافه ي شرقي تري رو از دختر عموم انتظار داشتم . با لبخندي سعي كردم نگاه متعجبمو ماسمالي كنم :

_ چقدر تغيير كردي ، اصلا نشناختمت

با خنده باهام روبوسي كرد وگفت :

_ اما عوضش ما هر وقت ميومديم اينجا از زن عمو ميخواستيم عكساي جديدتو نشونمون بده واسه همين از در كه وارد شدي فوري

شناختمت . اما خداييش خيلي از عكسات خوشتيپ تري ها ...

با خنده ازش تشكر كردم و با دختر بغل دستيش دست دادم . هنوز از شوك قيافه ي نسرين بيرون نيومده بودم كه اين يكي با جيغ گفت :

_ واي چقدر دلم برات تنگ شده بود ...

تا به خودم بيام ديدم دستشو دور گردنم حلقه كرده و داره گونه مو ميبوسه ... وقتي ازم جدا شد اخم بامزه اي كرد و گفت :

_ نگو كه منو نشناختي ...

خيلي هم حدس زدنش سخت نبود ، وقتي كنار زن عمو و نسرين نشسته بود يعني ندا بود ديگه ! با شك نگاهش كردم و گفتم :

_ اگه اشتباه نكنم بايد ندا باشي ، درسته ؟!

با خوشحالي دستاشو به هم كوبيد و گفت :

_ درسته ، باورم نميشه كه تمام اين مدت به يادم بودي ، اميدوارم بتونيم براي هم دوستاي خوبي باشيم .

با اين كه حرفش حقيقت نداشت و من تو اين سالها حتي يه بارم به يادش نيوفتاده بودم اما دلم نيومد حرفشو رد كنم . در واقع قيافه ش برام اصلا آشنا نبود اما روي هم رفته از نسرين خيلي خوشگلتر بود . تنها اشكالي كه وجود داشت اين بود كه پوستشو زيادي مصنوعي برنزه كرده بود و توي آرايش اغراق كرده بود . اما ميشد فهميد كه زير همه ي اين قضايا قيافه ي خوشگلي داره .

اصلا فرصت نميكردم يه لحظه كنار فرهود بشينم چون مدام مهموناي جديد مي اومدن و مامان ازم ميخواست براي استقبالشون برم . خيلياشون دوستا و همكاراي بابا بودن كه با خانواده اومده بودن و براي اولين بار بود كه باهاشون آشنا ميشدم .

بالاخره يه فرصتي پيدا كردم كه با فرهود چند كلمه حرف بزنم ، فكر ميكردم ديگه همه ي مهمونا اومدن و خانواده ي خاله و دردسر سازياي مامان و به كل فراموش كرده بودم كه مامان با شوق و ذوق اومد كنارم و گفت :

_ پاشو خاله ت اينا اومدن .

قيافه م اساسي رفت تو هم ، طوري كه از چشم فرهود دور نموند . وقتي با اكراه داشتم از جام بلند ميشدم فرهود با شيطنت بغل گوشم گفت :

_ پاشو آقا داماد ...

يه لحظه چشمام از تعجب گرد شد ، اما وقتي اخلاقاي مامان يادم اومد به اين نتيجه رسيدم كه فرهود كه سهله الان كل تهرون بايد از اين مثلا نامزدي خبر داشته باشن . هر كاري ميكردم نميتونستم اخممو از بين ببرم و با خوشرويي باهاشون احوالپرسي كنم . اما اينجوري از يه نظر هم بهتر بود ، چون شايد ميشا از رو قيافه م ميفهميد كه من از اين بساط ناراضي ام .

وقتي من رسيدم مامان داشت دم در باهاشون احوالپرسي ميكرد . منم مستقيم رفتم كنار عمو پرويز و گفتم :

_ سلام عمو پرويز ، خوش اومديد .

عمو پرويز به گرمي باهام دست داد و بهم خوشامد گفت . بعد از اين كه با خاله هم سلام عليك كردم نگاهم بين دو تا دختري كه كنار هم ايستاده بودن ثابت موند . مونده بودم كدومشون لقمه ايه كه مامان برام گرفته كه يكي شون با لبخند دستشو به سمتم دراز كرد و گفت :

_ سلام ، خيلي خوش اومديد آقا هامين . مارال هستم .

بعد از اينكه جواب مارال و دادم نگاهمو متوجه تنها دختر باقيمونده كه بدون شك بايد ميشا ميبود كردم . با گيجي نگاهشو بين من و مامان و خانواده ش ميچرخوند .

یکدفعه چشمهاش درشت شد و زیر لب گفت: هی مارال ... این رو ... روح.......

و سرشو به سمت مارال چرخوند که با خنده گفت:

_ سورپرايز !

اروم اما همچنان گیج گفت: توروحت مارال....

ظاهرا اگه تا صبح هم اونجا مي ايستادم اين بشر نميخواست با من حرف بزنه ، اينه كه خودم دستمو دراز كردم و گفتم :

_ سلام مرضيه خانوم ، چقدر بزرگ شدين .

يه دفعه چشماش از اون حالت گيجي در اومد و در حاليكه با عصبانيت نگاهم ميكرد بدون اینکه باهام دست بده چشم غره ای مهمونم کرد و حینی که با ریز بینی و نکته سنجی بهم خیره شده بود يه چيزي زير لبش غرغر كرد وبعد با لبخند مصنوعي اي گفت :

_ خوش اومديد ، البته من نميدونستم كه شما اومدين

جمله ي آخرش و با حالت عصبي رو به خواهرش و خانواده ش گفت .....

از اين كه ميديدم هنوزم رو اسمش حساسه لذت ميبردم ، يه جورايي مثل دوران بچگيم كه از اذيت كردنش لذت ميبردم .

مامان ميونه رو گرفت و با لبخند گفت :

_ چطور نميدونستي عزيزم ؟!

و رو به خواهرش ادامه داد :

_ چرا به عروس گلم نگفتين ؟

اما بدون اينكه منتظر جواب باشه رو به من و ميشا كرد و با خنده گفت :

_ حالا نميخواد اينقدر از ديدن هم تعجب كنيد . روي همو ببوسيد تا بريم داخل ، خوبيت نداره اينقدر دم در وايسيم .

ظاهرا همه منتظر بودن كه ما روبوسي كنيم . از ظاهر ميشا به نظر نميرسيد بخواد اقدامي كنه ... حتی باهام دست هم نداد.... همچنان با حالت كلافه سر جاش وايستاده بود . به نظر نميومد حالا كه مامان گفته همديگه رو ببوسيد جمع رضايت بده كه همينطوري بريم داخل ، پس ناچار خودم سرمو جلو بردم و اونم فوری دو متر عقب پرید و اروم گفت:

_ بفرما تو دم در بده....

خندم گرفت ... هنوز داشت عقب عقب میرفت که مجبوری بازوهاشو گرفتم و بیشتر خم شدم و گونه شو بوسيدم . مهمونا با اسودگی به اين كار لبخند زدن و به سمت داخل حركت كردن . و اون با نفرت دستشو محکم به صورتش کشید و تند از کنارم رد شد.

طبق عادتم یه نفس عمیق کشیدم تا ببینم چه بویی میده ... جالب بود که بوی عطری ازش بلند نمیشد.. شایدم مشام من تو ایران تیز بودنشو از دست داده بود...

مامان خانوما رو براي عوض كردن لباساشون به سمت يه اتاق برد و منم از فرصت استفاده كردم و برگشتم پيش فرهود . فرهود با خنده گفت :

_ آقا داماد چرا اخم كردن ؟!

وقتي ديد جوابي نميدم خودش ادامه داد :

_ خداييش كي فكرشو ميكرد تويي كه اينهمه تو بچگي ميشا رو اذيت ميكردي حالا بخواي باهاش ازدواج كني ؟

بعد انگار ياد يه چيزي افتاده باشه با صداي بلند زد زير خنده و گفت :

_ قضيه ي موهاي عروسكش و بهش گفتي ؟....يادت نره بهش بگي ها ، ادم بايد از اول زندگي صداقت داشته باشه .

با يادآوري اون خاطره يه لبخند رو لبم نشست و گفتم :

_ هنوزم عكساشو دارم . چه سيبيلايي شده بود !

همونطور كه با صداي بلند ميخنديديم چشمم به ميشا افتاد كه يه گوشه نشسته بود و كلافه و بي حوصله به نظر ميرسيد . خود به خود لبخندم جمع شد و جاشو به اخم داد . خدا رو شكر تو همون لحظه ندا اومد جلومون وايستاد و جلوي ديدم و گرفت و باعث شد ديگه چشمم بهش نيوفته . ندا با لبخند گفت :

_ چي ميگفتين كه اينقدر ميخنديدين ؟ بگين ما هم بخنديم ..

نگاهي به فرهود كردم و سعي كردم جلوي خنده مو بگيرم ،

_ قضيه ش مردونه بود .

كنارم روي دسته ي مبل نشست و با صداي آرومي گفت :

_ تو كه نميدوني وقتي اينجوري ميخندي چطور نگاه همه ي دخترا رو جلب خودت ميكني ...

با اعتماد به نفس گفتم :

_ يعني الان نگاه تو هم جلب شد ؟!

قهقهه اي زد و گفت :

_ من كه سهله ، الان اگه مامان بزرگم هم اينجا بود عاشقت ميشد ...

به شوخي گفتم :

_ چه مامان بزرگ پايه اي داري !

دستشو روي بازوم گذاشت و با لبخند گفت :

_ خودم هم به مامان بزرگم رفتم ...

تو همون لحظه آذين صداش كرد و مجبور شد بلند شه بره . وقتي نگاهم به آذين افتاد ديدم داره با حرص برام سر تكون ميده . بيخيال سرم و به سمت فرهود چرخوندم . با لبخند سوال كرد :

_ نظرت راجع بهش چيه ؟

_ كي ؟!

_ ندا ...

فكري كردم و گفتم :

_ خوشگله ...

با تعجب ابروهاش و بالا داد و گفت :

_ جدي ؟...

با خنده گفتم :

_ خوب ميدوني بايد بدون آرايش قيافه شو تصور كني ، اونوقت ميفهمي كه خوشگله ...

از اين حرفم با صداي بلند خنديد و با شيطنت به جمع اشاره كرد و گفت :

_ خوب ؟ ديگه كي خوشگله ؟!

به مبل تكيه دادم و در حاليكه به جمع نگاه ميكردم گفتم :

_ اممممم .....مارال هم خوشگله ...

با مشت به بازوم كوبيد و گفت :

_ همه رو گفتي الا اصل كاري رو ...

نگاهشو دنبال كردم و چشمم به ميشا افتاد كه بلند شده بود و داشت از پذيرايي بيرون ميرفت ،

_ ميشا ؟! ....قيافه ش با نمكه ....

در واقع با اون حرصي كه از دستش ميخوردم همين كلمه ي بانمك هم به زور ازم بيرون اومده بود . اما انگار فرهود گير سه پيچ داده بود چون با سماجت پرسيد :

_ همين ؟ يعني خوشگل نيست ؟ قیافه ی اون تقریبا بدون ارایشه ها .....

همونطور كه چشمم به ميشا بود که داشت پله ها رو بالا می رفت ... ميخواستم به سوال فرهود جواب بدم كه ديدم ميشا يه دفعه ايستاد ، يه دستشو به سرش گرفت و و دست ديگه ش و براي پيدا كردن تكيه گاه تو فضا مي چرخوند و چيزي نگذشت كه همون چند پله ای که بالا رفته بود و به پایین پرت شد و پخش زمين شد .

يك دفعه از همه جا صداي جيغ بلند شد ، اولين كسي كه تونست خودش و بهش برسونه من بودم ، چون بقيه هنوز از بهت ديدن اين صحنه بيرون نيومده بودن . برش گردوندم ، پيشونيش ضربه ديده بود اما خونريزي نداشت . دستمو روي اون قسمت از پيشونيش كه قرمز شده بود فشار دادم تا ورم نكنه و رو به كسايي كه حالا دورمون حلقه زده بودن گفتم :

_ يكي يه ليوان آب بياره .

صداي گريه ي خاله بلند شده بود ، مامان گفت :

_ بلندش كن بيارش تو اتاق ...

بهترين پيشنهاد و داد ، چون تو اون وضعيت كه همه دورش جمع شده بودن و هاي و هوي ميكردن اگه به هوش هم ميومد با ديدن اين صحنه سكته رو ميزد . عمو پرويز ميخواست بلندش كنه كه مامان اجازه نداد و گفت :

_ شما نه آقا پرويز . براي قلبتون خوب نيست ...

قبل از اينكه مامان چيز ديگه اي بگه خودم بلندش كردم و از پله ها بالا رفتم . مامان جلوتر از من رفت در اتاقمو باز كرد و گفت :

_ بيارش اينجا .

و بعدش فرهود و صدا زد بياد بالا معاينه ش كنه . قبل از رسيدن فرهود چند بار آروم به صورتش زدم اما واكنشي نشون نداد . با اومدن فرهود من از رو تخت بلند شدم و اجازه دادم معاينه ش كنه . نگاهمو تو اتاق چرخوندم ، خاله و مارال داشتن گريه ميكردن ، عمو پرويز حسابي رنگش پريده بود ، محيا كنار در اتاق داشت تو بغل ساناز با صداي بلند گريه ميكرد ، مامان هم با نگراني دستاشو تو هم ميپيچيد و ميگفت :

_ چي شد يه دفعه ؟! ميشا كه تا حالا اينجوري نشده بود ...

دستمو دور شونه هاش حلقه كردم و گفتم :

_ چيزي نشده كه ...فشارش افتاده .

صداي گريه ي محيا بدجور رو اعصاب بود ، رفتم از بغل فرناز گرفتمش و از اتاق بردمش بيرون از بالاي نرده ها طبقه ي پايين و نگاه كردم ،همه داشتن پچ پچ ميكردن و بالا رو نگاه ميكردن ، يه لحظه به خاطر اينكه از بالا به پايين نگاه ميكردم سرم گيج رفت اما سريع عقب كشيدم ، برگشتم سمت اتاق و به آذين كه كنار در وايستاده بود گفتم :

_ بيا برو پايين بهشون بگو چيزي نشده ، فشارش افتاده ....

آرمين هم كه اونجا وايستاده بود حرفمو تاييد كرد و گفت :

_ آره نميخواد اينجا وايستي ، برو به مهمونا برس ...

آذين هم بي حرف سرشو تكون داد و از پله ها پايين رفت . صداشو شنيدم كه سعي ميكرد با خنده به مهمونا بگه مشكل خاصي پيش نيومده و جو و آروم كنه...

دوباره وارد اتاقم شدم و بهش خیره شدم. فرهود راست میگفت قیافه اش نسبتا بدون ارایش بود ... هرچند کم و ملیح یه دستی تو صورتش برده بود.

هنوز سر حرفم بودم ... چهره ی با نمکی داشت.فقط با نمک ... همین!حس میکردم پلک هام بهم چسبیدن ... به زور بازشون کردم... روی یه جای نرم بودم. با تابیدن نور دوباره چشمامو بستم... تنم خیلی سست بود.هنوزم دلم میخواست بخوابم...

دهنمو باز کردم وزبونمو فرستادم بیرون لبامو تر کنه... اه ه ه ... اب دهن نداشتم ... این خشکی دهنم صبح اول صبح بد دردیه ها...

اروم چشمامو بازکردم.

یه غلت به پهلو زدم... یه مرد که نیم تنه اش لخت بود توی اتاق ایستاده بود و انگار زل زده بود به من... حس اینو نداشتم که ببینم پایین تنه اش هم لخت هست یا نه...

دستمو زیر سرم گذاشتم و بهش نگاه کردم. اونم داشت به من نگاه میکرد. عجب عضله هایی داشت... بازو هاش وسینه های خوش فرم. احتمالا از این فیدنسی ها بوده که اینقدرخوش ترکیب دراورده خودشو... چشماموبه زمین دوختم... یه شلوارک پاش بود.

ساق پاهاشم عضلانی بود ای ول...

عجب خواب مذخرفیه ها ... خوب چرا نمیاد جلو... خدایا یعنی ما تو خواب هم شانس نداریم... یه خمیازه ی بلند کشیدم ... دستهامو باز کردم و یه کش وقوسی اومدم...

امممممممم.... ترق ترق استخون های کمرم می شکست .دوباره به همون سمت نگاه کردم. حواسش به من نبود... خم شده بود و داشت شلوار جینشو پاش میکرد.

من بیدار بودم؟ اینجا که اتاق من نبود... اینجا ....

هنوز دراز کشیده بودم و داشتم به اون نگاه میکردم ... یهو مخم فعال شد و یه جیغ بلند کشیدم که پسره به سمتم چرخید و گفت: یواش...

خدایا... نگو بیدارم... یه بشکون از بازوم گرفتم. من بیدارم .... اومدم دوباره جیغ بکشم که دیدم پسره یه پیراهن تنش کردو گفت: جیغ نزن صبح اول صبحی...

این چرا لخت بود؟

چشمامو بستم و باز کردم... یا فاطمه ی زهرا خودمو به تو سپردم... عین خیالشم نبود پسره .... دلش خواست یه کم معذب میشد بد نبودا .... به درک ... این دیگه کیه بابا... من چرا هر دفعه که بیدار میشم یه نره خری باید خواب نازی که کردمو کوفتم کنه... وایسا ببینم...

چقدر قیافه اش اشنا بود. همینجور خشکم زده بود و داشتم نگاهش میکردم. من اینو یه جا دیده بودم.

چشمم به در ودیوار اتاق افتاد. اینجا که اتاق هامین بود... وای یادم اومد. این هامینه.... نیگاش کن چقدر شبیه اون روحه است... اه ه ه... صبر کن ببینم... این همونه ... همون که ... ایییی ... ای بابا ... اصلا من دیشب چرا اینجا خوابیدم؟

اروم لبه ی تخت نشست وگفت: حالت بهتره؟

اوه چه پسرخاله... خوب هرچند پسرخالمه... ای ول...

یه اهمی کردم وگفتم: ممنون...

هامین: یادت میاد دیشب چه اتفاقی افتاد؟

-نه... برای خودمم جالبه که بدونم چرا اینجام...

هامین: دیشب حالت بد شد غش کردی اوردیمت بالا ...

اروم گفتم: چه سه بازی ای شده...

-یعنی من از دیشب اینجام...

هامین سرشو تکون داد و جلوی اینه داشت دگمه هاشو می بست.

از تخت پایین اومدم وگفتم: ساعت چنده ؟

بی حوصله جواب داد: میتونی به ساعت دیواری که درست روبه روته نگاه کنی...

چه بد عنق... محلش نذاشتم واز اتاق اومدم بیرون.... ساعت تازه هشت و نیم بود. خوبیش این بود که یونی نداشتم. از دستشویی سالن استفاده کردم.

یه ابی به صورتم پاشیدم.رو پیشونیم یه نمه ورم کرده بود ... محل نذاشتم و به چشمام نگاه میکردم... هامین اومد. دیشب خاله هی میگفت عروس وداماد... یه دست به گونه ام کشیدم.

اییی ... چندش... چقدر به نظرم کریه میاد خدا ... حرفهای این مدت خاله همش تو سرم بود. برگشتن هامین... مراسم ازدواج... نامزدی ای که انداختمش عقب ... دودستی تو سرم زدم ... حالا هامین اینجا بود... حالا چی میشه؟ چیکار کنم؟ چه خاکی به سرم بریزم؟ یه مشت اب سرد دوباره پاشیدم به صورتم.... ریملم زیرچشمم ریخته بود... با اب و صابون صورتمو شستم. دلم میخواست برم دوش بگیرم... خوب لباس که دارم ... فقط نمیدونم چه جوری برم از حموم استفاده کنم.... این هامینم برگشته بود کاسه کوزه ی مارو بهم ریخته بود... برم لباسامو بردارم از حموم پایین استفاده کنم. ولی حیف حموم اتاق هامین یه صفای دیگه داشت... اه حالم ازش بهم میخوره... چطوری زده زندگی منو از این رو به اون رو کرده ها... یه نگاهی به لباسام که چروک شده بودن انداختم... غش کردنم همش تقصیر مهراب بود اگه مجبور نمیشدم بالای سرش بیدار بمونم دیشب جلو همه اینقدر سه بازی نمیشد... اه ه ه... لباسمو کردم تو شلوارم ... باید میرفتم حموم... کاش به هامین بگم از اتاقش بیاد بیرون برم همون جا حموم کنم تا به زار وزندگیم دسترسی داشته باشم... همون ... جا... تو اتاق هامین ن ن .... لباسام ... دراور.... وایییییییییی لباسام...

به دو از دستشویی اومدم بیرون و پله ها رو سه تا چهار تا رفتم بالا ... هامین دراور وباز کرده بود... دقیقا همون جا که لباسام بودن...پریدم تو اتاق و کشو رو با زانوم دادم تو.

هامین مات شد به من و گفت: چی شده؟

-هیچی؟

هامین مقابلم ایستاد وگفت: پس چرا رنگ اینقدر پریده مرضیه...

اخمام رفت تو هم... مرضیه ومرض... مرضیه و زهرمار.... مرضیه و کوفت... فرانسه هم رفت ادم نشد؟ترجیحا بابت این موضوع هیچی نگفتم.

-گفتم که هیچی... ممکنه یه لحظه تشریف ببرین بیرون پسر خاله...

ابروهاشو بالا داد وگفت: چرا؟

-یه کاری دارم بخاطر همین...

چونه اشو خاروند وگفت: میتونم بپرسم چه کاری؟

چه بشر فضولیه ها... برو گمشو بیرون بچه پررو... برو تا نزدم لهت کنم.

اروم گفتم: یه کار خصوصیه...

هامین یه هوممی کشید وگفت: کار خصوصی تو اتاق من؟

کشتی مارو با این اتاقت... انگار میخوام بخورم اتاقشو...

یه لبخند نصفه و حرصی تحویلش دادم وگفتم: عرض کردم که ... کار شخصیه... شما هم لطفا تشریف ببرید بیرون....

ابروهاشو بالا داد وگفت:منو از اتاق خودم بیرون میکنی؟

چه لهجه ی داغونی... خاله یه دوره روی (ر) گفتنش کار کنه لطفا... بیغون چیه؟!

خنده ام گرفته بود. همونجوری گفتم: اولا بیغون نه و بیرون... ثانیا فقط چند ثانیه طول میکشه....

تاخواست هامین بازم جوابمو بده ... دراتاق باز شد وخاله مستانه ام با یه سینی پر و پیمون وارد اتاق شد.

با دیدن من و هامین یه لبخند گرم زد وگفت: هزار ماشاالله ... چقدرم بهم میاین...

وای خاله تو رو جان عزیزت شروع نکن... !

خاله به سمتم اومد و محکم منو بغل کرد وگفت:الهی قربونت برم عزیزم... دیشب چی شدی تو؟

صورت خاله رو محکم محکم بوسیدم که آخش در اومد و گفتم: هیچی جوجویی یه نمه کسر خواب داشتم...

خاله خندید وگفت: فدای تو بشم عزیزم.... تو رو خدا اینقدر از خودت کارنکش ... به فکر سلامتیت هم باش...

دستمو دورگردنش انداختمو گفتم: چشم جیگر طلا...

خاله اخم نازی کرد وگفت: چقدر بهت بگم نگو جیگر... این کلمه قشنگ نیست...

-چشم کبدم... چشم کیسه صفرا... چشم اپاندیس.... کلیه... قلب... نفس...

خاله بلند خندید و چشمم به هامین افتاد که حس کردم داره یه لبخند محوی میزنه... محلش نذاشتمو گفتم: خوب خانم خانما ... پسرت برگشته همچین شارژ شدیا....

خاله خواست جوابمو بده که هامین گفت: مامان من دارم میرم بیرون کاری با من نداری؟

ای خدا شکر... شر این پسرک نچسب و تفلون و از شر ما دور بگردان... آمین.

خاله یه نگاهی به من و یه نگاهی به هامین انداخت وگفت: خوب سر راهت میشا رو هم ببر برسونش...

جاااانم؟ بابا خاله من شاید بخوام نهار بمونم ... واسه چی میخوای منو با این نره خر بفرستی... جون مادرت بیخیال...

یه نگاهی به سینی صبحانه انداختمو گفتم: خاله من صبحونه مو میخورم بعد خودم میرم....

جمله ی اخرومظلومانه گفتم... خاله رسما منو داشت از خونه مینداخت بیرون.... هی میشا... یادش بخیر تو این خونه چه پادشاهی که نمیکردی...

خاله تند گفت: خوب هامین صبر میکنه تا صبحونتو بخوری ... میرسونتت...

حس کردم هامین هم عین خودم چشماش دوازده تا شد... حالا خاله چه اصراری داشت من با هامین برم نمیدونم... خدا اموات اژانسیا رو بیامرزه .... واسه همین وقتاست دیگه... بعدشم... چه کاریه .. اتوبوس واحدم هست.... وسایل نقلیه ی عمومی.... شهر والوده نکنیم.... شهر ما خانه ی ما.... والله.

تند گفتم: خاله خودم میرم... زحمت میشه برای پسر خاله....

خاله باز گفت: نه خاله جون چه زحمتی... وظیفه اشه ... مامانت دیشب تو رو دست من سپرده... هامین صبر کن میشا صبحونه اشو بخوره بعد برسونش هر جا که میخواد بره.... و رو به من گفت: تو که امروز دانشگاه نداری؟

-نه ...

وای ... بدبخت شدم. اخه خاله چه کاریه... الکی الکی داری پسرتو به من قالب میکنیا... بابا نمیخوام. هامینم همینجور سمن بکم ایستاده بود.

لعنت به تو خوب میگفتی یه کار مهم داری... یه زری میزدی.... اینقدر این جوری بمونی ملت فکر میکنن لالی ها... تحفه ی نطنز...

خاله رو به من گفت: فدات شم میشا جان بیا صبحونه تو بخور تا ضعف نکردی... دیروزم که از عصر همینجور بیهوش شدی... بیا خاله... بیا بریم تا باز از حال نرفتی عزیزم...

خاله در حاليكه با يه دستش سيني رو گرفته بود با دست ديگه ش دستمو گرفت وکشون کشون منو از اتاق برد بیرون... یه نگاهی به هامین انداختم و یه چشم غره تحویلش دادم تا از این به بعد یه وقتایی یه حرفی واسه ی گفتن داشته باشه... پسره ی چشم سفید... من حال تو رو اگه نگرفتم...

همونجور که پله ها رو پایین میرفتیم خاله گفت: نمیدونی دیشب این هامین چقدر نگرانت شد ... از صبحم هی به من میگفت کاش یه موقعیتی جور بشه من با میشا حرف بزنم...

وای بدبخت شدم.... تمام امیدم به نارضایتی هامین بود .... اگه اینطوری که خاله میگفت باشه که من سیاه بخت میشم... خدایا ... من چه خاکی بر فرق سرم کنم؟

روی صندلی نشستم... خاله سنگ تموم گذاشته بود. یه املت مشت و حلیم و تخم مرغ اب پز و... ای ول ... این صبحونه هم نهاری بود واسه خودشا...

اب از لب ولوچه ام راه افتاد ... گور بابای هامین... املت و بچسب... اصلا نمیدونستم از کدوم شروع کنم... حلیم ... یا تخم مرغ اب پزی که خاله برام داشت پوستشو میکند.... منو ول میکردن با همون پوستش میخوردم ... عین یه گاو زخمی گشنه بودم....

خاله هم با نهایت ارامش اونو پوست میکند.... خوب بده خودم پوست میگیرم... خاله یه ذره سریع تر... به هر حال هرچی که بود من تصمیمو گرفته بودم.... و کسی هم نمیتونست نظرمو عوض کنه.... اول با تخم مرغ اب پز شروع میکنم...

داشتم با چشم دنبال نمکدون می گشتم....

رو به خاله گفت: خاله نمکدون کجاست؟

خاله: نمک واسه چی؟ منتظر نشد جوابمو بشنوه.... رو به هامین گفت: هامین جان... نمکدون و از روی اُپن بده....

هامین حینی که نمکدون و بهم میداد گفت: صبح نمک و واسه چی میخوای؟

دیگه کفرم در اومده بود. خاله همچین اسلوموشن کار میکرد ا... تخم مرغمو ازش گرفتم وباقی پوسته اشو با یه حرکت در اوردم... و روش نمک پاشیدم و با یه حرکت مشغول شدم... نصفشو گاز زدم.... ای جان... چه طعمی داشت... زرده اش چه خوشمزه بود خدا...

هامین هم روی صندلی نشست و خاله هم به بهانه ی اینکه به مامانم زنگ بزنه ما رو تنها گذاشت.

- تخم مرغ اب پز وفقط باید با نمک خورد اونم خالی خالی....

و نصفه ی دیگه اشو گذاشتم تو دهنم و هامین هم با يه نيشخند گوشه ي لبش گفت: مرضیه خیلی خوش اشتها شدی... بچه بودی اصلا غذا نمیخوردی... خیلی بدغذا بودی....

خواستم جواب اون مرضیه گفتنشو بگم که تخم مرغه ی بی پدرخروسش پرید تو گلوم و حالا هی سرفه کن... داشتم خفه میشدم...

هامین یه لیوان اب پرتقال برام ریخت ... اما داشتم خفه میشدم... هی با مشت می کوبیدم رو سینه ام...

هامین یهو از جاش بلند شد و دو تا مشت زد تو کمرم وگفت: خوب میتونی یه کم اروم تر بخوری... چه خبرته؟

چند تا نفس عمیق کشیدم و اب پرتقال رو یه کله سر کشیدم... اروقه تا جلو لبام اومد اما پاسش دادم عقب... جلو هامین دیگه خیلی سه بود ... اون از شاهکار دیشبم ...اینم از الان... خوب کسی نمیخواد غذا رو از زیر دستت بکشه که ... اروم بخور دیگه... روانی... این چشم سفید اگه منو مرضیه صدا نمیکرد الان اینقدر جلوش عین ادمای پنج نبودم... اوووف... خدا کنه کشوی دراورشو باز نکرده باشه... خدا به دور...

کنارم نشست وگفت: چقدر درس خوندی؟

لابد فکر کرده بی سواد موندم... فکر کردی فقط تو بلدی درس بخونی بری از یه دانشگاه الکی پلکی فارغالتحصیل بشی؟ هااان؟

یه نفس عمیق کشیدم وگفتم: دانشجوی ارشدم....

هامین: واقعا؟

-نه الکی گفتم دور هم بخندیم...

هامین جدی گفت: من جدی پرسیدم...

خندم گرفت.... چه لحن باحالی داشت... ولی تابلو بود ادا اصولشه که اینطوری حرف بزنه که بگه اره... منم فرنگ رفتم... جون خودت! مطمئنم تو پانسیون های مخصوص بیکاران تو فرانسه تی کشی میکرده ...

-اولا پغسیدم نه و پرسیدم... (ر) و تو ایران (غ ) تلفظ نمیکنن... ثانیا مدریت ورزشی میخونم... کارشناسی تربیت بدنی ام... ارشدم مدیریت ورزشیه...

یه سری تکون داد و منم این بار اروم اروم مشغول خوردن حلیم شدم. چقدر مایع لذیذیه واقعا....

یه مدتی هیچی نگفت ... ولی میدیدم هر ازگاهی به ساعتش نگاه میکنه و انگار که عجله داره.... منم از لجم همچین اسلوموش حرکت میزدم که زودتر شرشو کم کنه...

فقط موضوع این بود دیگه جا نداشتم.... اون هنوز با کلافگی نشسته بود.

چایمو یه قلپ یه قلپ خوردم.... بعد شیر خوردم... وای خدا دیگه داشتم میترکیدم.... خوب پاشو برو دیگه ... من دوست ندارم با تو جایی بیام... عجب ادم صبوریه ها...

یه نفس کشیدم و دست از عمل دلنشین خوردن کشیدم...

هامین تند بلند شد وگفت: خوب بریم؟

چه هول و ولایی هم داشت... با حرص از جام بلند شدم وگفتم: الان اماده میشم....

هامین : من تو ماشین منتظرتم....

خداجون.... چه کنه ایه این... برو منتظر عمه ات باش... هرچند عمه هم که نداری...

ناچاری مانتو وشلوارمو پوشیدم و از خاله کلی تشکر کردم و به سمت ماشین جدیدی که توی حیاط پارک شده بود رفتم. فکر کنم عمورسول این ماشین و به خاطر بازگشت غرور مندانه ی پسرش گرفته بود... سرمو تکون دادم. واقعا که ملت نون ندارن بخورن این شازده تو ماشین کمتر از صد میلیون نمیشینه... صد رحمت به پراید مهراب ... اخ یادم باشه به مهرابم زنگ بزنم.... گوشیم طبق معمول از بی شارژی احتمالا خفته بود. هرچند گوشیم دست مارال بود دیشب... تا اونجا که یادمه ...

سوار ماشین شدم و اون راه افتاد. ماشین بوی نویی میداد ... حدسم درست بود.

تا رسیدن به خونه لام تا کام هم حرف نزد... منم که کلا چیزی نداشتم برای گفتن.... حینی که ازش خواستم سر کوچه نگه داره گفتم: ممنون پسرخاله....

یه لبخندی زد وگفت: خواهش میکنم مرضیه .....

و لبخندش عمیق تر شد.

محلش نذاشتم.... حتی تعارفش نکردم که بیاد تو خونه... مرضیه و مرض! پسرک دیوانه است!!!

به سمت خونه میرفتم که یه لحظه حس کردم اونم از ماشین پیاده شد وداره پشت سرم میاد... بی توجه بهش زنگ خونه رو زدم.. اونم کنارم ایستاد.

یه نگاهی بهش انداختم... چشم سفید کجا افتاده دنبال من؟ مگه کار نداشت؟ مگه عجله نداشت؟ مگه نمیخواست بره جایی؟ بزنم خمیرش کنما ... سنگ قبرشو بشورم... پاشده اومده تو کوچه حالا ملت می بینن سه میشه عزتی گوربه گوری که اونم سنگ قبرشو شستشو شو خودم به عهده میگیرم پشت سرم حرف در میاره ...

در باز شد و من بهش نگاه کردم. اونم به من زل زده بود.

بالاخره حس مهمان نوازیم ترشح شد رو زبونم یه تعارف زدم: بفرما تو...

یه لبخند مرموزانه تحویلم داد و منو زد کنار و وارد خونه شد. میگن فرنگی ها واسشون تعارف معنا نداره .... بیا حالا خوبه همش چند سال اونجا بوده ... خاک برسرت که فرهنگ اونا رو به ایرانی جماعت که یه عمر باستانی دراز مدتی داره فروختی... تف به این همه وطن فروشیت... ای تف...

پشت سرش اومدم تو خونه مامان با هیجان تمام داشت با اون چندش روبوسی و صحبت میکرد.

بابا با دیدن من تندی اومد سمتمو محکم بغلم کرد و کلی قربون صدقه ام رفت.

الهی بگردم باباییم کلی دلش نگرون من بوده... خوب ذوق بسه ...

-بابا بیخیال ... من سیزده چهارده تا جون دارم... خیالت تخت خواب...

بابا باز پرسید: حالت خوبه؟ اخه تو که سابقه نداشتی؟

یه چشمکی بهش زدم وگفتم: حالا سابقه دار شدم.... و رو به مامانم گفتم: سلام بلاوالسلطنه... کیفت کوکه؟

مامان محل سگم بهم نذاشت داشت با اون خواهر زاده ی فرنگ رفته اش حرف میزد.

بالاخره رضایت دادن برن تو.... منم پشت سرشون درحالی که بابا دستمو گرفته بود وارد خونه شدم.

هامین روی مبل نشست و به من نگاه میکرد.

منم یه چشم غره بهش رفتم وبه سمت اتاقم رفتم. هنوز در اتاقمو نبسته بودم که مارال اومد تو اتاق و گفت: این چرا اومده؟

روی تختم نشستم وشالمو دراوردم وگفتم: چرا دیشب منو نیاوردید خونه؟

مارال: بابا حالت خیلی خراب بود.. خاله و هامینم گفتن بمونی بهتره ... آهان. ... حالا خوبی؟ خیلی نگرانت شدیم...

فدای خواهر منگولم بشم الهی... چقدر ساده دل بود.موهاشو بهم ریختم وگفتم: جیگر نگرانیتو...

مارال گوشیمو از تو جیبش دراورد وگفت: دیشب یکی هی بهت زنگ میزد.... منم چون فکر کردم شاید کار مهمی داشته جواب دادم...

چشمام سی تا شد. و البته حدسمم درست بود گوشیم دست مارال بود.

مارال با من من گفت: یه پسره بود ... یه لحظه هم منو با تو اشتباه گرفته بود...

اروم گفتم:خوب؟

مارال: تو دوست پسر داری؟

از جام بلند شدم و مانتومو دراوردم... خدایا حالا چی جوری ماست مالیش کنم؟!

از جام بلند شدم و مانتومو دراوردم... خدایا حالا چی جوری ماست مالیش کنم؟! شایدم بهتر بود به مارالم میگفتم.... یه تک سرفه کردم وگفتم: چطور؟

مارال:اون پسره خیلی نگرانت بود... همش ازم می پرسید طوریت شده که نمیتونی جوابشو بدی...

سعی کردم با یه ظاهر بی اهمیت بپرسم: خوب تو چی جوابشو دادی؟

مارال سرشو انداخت پایین وگفت: خوب گفتم حالت جالب نیست... اونم کلی نگرانت شد ... فکر کنم گریه اش هم گرفته بود... همش میترسید تصادف کرده باشی... و با یه مکث طولانی گفت: این پرایده ماشین اونه نه؟

بالاخره که چی؟ باید میگفتم یا نه؟

اروم گفتم:اره...

مارال با تعجب گفت: یعنی واقعا دوست پسر داری؟ راست میگی؟

-اووو... قتل عمد که نکردم... همکلاسیمه ... پسر خوبیه....

مارال خندید و منو کشید ورو تخت نشوند وگفت: تو رو خدا راست میگی؟

حالا خدا رحم کرده بود این مشنگ با اون مهراب مشنگ تر از خودم و خودش با مارال حرف زد ه بود.

-اره... دوستیم... همین.

مارال با هیجان گفت:خوشگله؟

یه چشمک بهش زدم وگفتم: اره ... خیلی...

مارال تند گفت: یعنی از هامینم خوشگلتره؟

ماتم برد؟ مگه هامین با اون همه ایکبیری بودن و غول بودنش یک درصد هم میتونست خوشگل باشه؟ واقعا؟ اییی... تنها صفتی که براش داشتم این بود که... که... اینکه... اممم... که... خوب... که... هیچ صفتی نداشتم.ای بی صفت همش به من میگه مرضیه.... تحفه ی نطنز...

مارال گفت: خوب اسمش چیه؟

-مهراب...

مارال باز خواست از این موجود که در ذهنش خیلی خارق العاده به نظر میومد بپرسه که تقه ای به در خورد و در باز شد.

هامین توی چهارچوب بود.

ایییییی.... این چرا دست از سر من برنمیداره....

-امری بود؟

-اشکالی داره اومدم اتاقتو ببینم؟

-نه.... بفرمایید.

اونقدر با غیظ گفتم که فهمید اما به روش نیاورد.

وارد اتاق شد و با دیدن سوغاتی هایی که برام اورده بود من هنوز حتی از توی کاغذ کادو هم درشون نیاورده بودم گفت: از اینا خوشتون نیومد؟

زوری گفتم: مرسی...

سری تکون داد وگفت: اتاق جالبیه... خوب من باید برم.... مرضیه کاری نداری؟

همچین تو نگاهش شرارت بود که یه لحظه فکر کردم همون هامین دوازده سال پیشه که به خاطر همین مرضیه گفتن با پاره اجر کوبیدم تو سرش و اون جا خالی داد واجره خورد به پیشونی ارمین که درست پشت هامین بود.... یه گوشه ی پیشونیش زخم بود ... البته حق اون نبود که جای زخم داشته باشه این هامین بی صفت که سنگ قبرشو هم حاضر نیستم بشورم باید پیشونیشو می پکوندم.

با حرص گفتم:خیر...

هامین:پس خداحافظ مرضیه... و با لبخند از مارال هم خداحافظی کرد و رفت.

دلم میخواست داد بزنم .... مرضیه و مرض.... اه ه ه ه. مارال بی اهمیت به اینکه هامین منو به اسم شناسنامه صدا میزد گفت: خوب از مهراب ... مهراب بود اسمش؟ او ن میگفتی.....

به مارال نگاه کردم.

فهمید حوصلشو ندارم.... تند گفت: خوب بابا سگ نشو... بهش زنگ بزن.. ولی باید همشو برام تعریف کنیا.... و از اتاقم رفت بیرون.

به گوشیم نگاه میکردم... کاش هامینم مثل مهراب بود. مهراب روز اول که فهمید دوست ندارم به اسم شناسنامه صدام کنه شعور داشت و منو به میشا که اسم تو خونه ایم بود صدا میکرد... حتی یکبارم ندیدم حتی به شوخی از این نقطه ضعفم استفاده کنه ... یعنی میدونست که دوست ندارم و برای دوست نداشته هام احترام قائل بود.

هامین پسرخالم بود.... فامیل بود اما .... حالا چی میشد؟ چطوری میشد؟ قرار بود چی بشه؟

داشتم کلافه میشدم ... از اتفاقی که هنوز نیفتاده بود اما میترسیدم که کاری کنم ... میترسیدم از اینکه چطوری میتونم بدون کدورت حلش کنم... اونم با وجود هامین... حضورش ....وجودش کاملا عذاب اور بود. حرفهاش .... نوع نگاهش که هنوز هم حس میکردم پر از تحقیره و خود بزرگ بینی... اما مهراب اینطوری نبود. مهراب غریبه بود... همکلاس بود... دوست بود.... همراه بود... گاهی سنگ صبورم بود ... کمکم میکرد.... هوامو داشت .... اخ مهراب..... وای چقدر دلم برای مهراب تنگ شده.

با یه هیجان از اینکه اون دیشب نگرانم شد ه وچشماش شاید اشکی... به سمت گوشیم یورش بردم.... !

قبل از اینکه دستم بهش بخوره .... خودش زنگ زد.

فکر کردم مهرابه ... اما عسل بود.

-جانم؟

-سلام میشا جون... خوبین؟

-مرسی عسل جون... شما چطوری؟

-هستیم ... خوش میگذره؟

-جای شما خالی عسل خانم... چه کار میکنی با مسابقه...

-وای اسمشو نیار که مو به تنم سیخ میشه...

-چرا؟ تو باید اعتماد به نفس داشته باشی...

-نمیدونم.... حالا میشا جون فردا بیکاری؟

-اره... صبح اره... چطور؟

- راستش میشا جون غرض از مزاحمت .... میخواستم بیای با هام یه کم بیشتر کار کنی.... خیلی استرس دارم...

بی چک وچونه گفتم: باشه خانمی.. بذاربیام سراغت همچین حالتو جا میارم که نفهمی استرس و با چه (س) مینویسن...

عسل خندید وبعد از کمی حرف زدن و خداحافظی قطع کرد.

منم تصمیم گرفتم به جای اینکه به مهراب زنگ بزنم... برم خونه اش ویهویی سورپرایزش کنم.... اینطوری بیشتر حال میداد.

برای همین رفتم حموم و یه دست مانتوی خوشگل و برداشتم و یه کمی هم از عطری که هامین برای مارال اورده بود به خودم زدم. هرچی بود حس اینکه بخوام سوغاتی هامو باز کنم و نداشتم.شاید بعدا... ادمی که من ازش بدم میاد سوغاتیش به چه دردم میخوره؟!

از پله ها پایین اومدم.

مامان فوری گفت: کجا شال وکلاه کردی؟

-میرم بیرون ... خونه ی یکی از دوستام...

مارال مثل فنر سیخ نشست روی مبل.... یه چشم غره بهش رفتم تا سه بازی نکنه... حالا اون از کجا فهمیده بود که من میخوام برم پیش مهراب؟

بابا : دخترم هنوز حالت سرجاش نیومده ....

-بابا من خوبم.... بادمجون بم که افت نداره... و از روی میز سوئیچ ماشین وبرداشتم و بلند گفتم:

-بای بای خوشگلا....

سوار ماشین شدم و سی دی که از اتاقم اورده بودم و تو ماشین گذاشتم... ای جان... تریپ خوانندگیم هم گل کرده بود و با جیلو جون و پیت بال میخوندم و خودم و درجا تکون تکون میدادم.

خوشبختانه به ترافیک نخوردم وزود به خونه ی مهراب رسیدم...

مهراب در و برام زد و منم رفتم تو.. از حس نگرانی اولیه خبری نبود... خم شدم و کتونی هامو دراوردم.

-چیه؟ چرا اینطوری نیگا ادم میکنی... بابا میترسما....

مهراب چیزی نگفت.فقط نگاهم میکرد.

یه سلام بلند بالا تحویلش دادم وگفتم: اخماشوووو....

مهراب منو کشید سمت خودشو محکم بغلم کرد. یک لحظه مخم قفل شده بود.یعنی تا به خودم بیام بازوهاش دور کمرم بود... اما زودی به خودم جنبیدم و هولش دادم عقب و با حرص نگاهش کردم.

یه داد زدم وگفتم: تو چه غلطی کردی؟

مهراب تند گفت: ببخشید ... دست خودم نبود....

اما من هنوز مات و عصبانی داشتم بهش نگاه میکردم....

مهراب موهاشو کشید وگفت: دیروز فکر کردم مردی... فکر کردم یه بلایی سرت اومده...

اونقدر مستاصل این جمله ها رو به زبون اورد که نفسمو فوت کردم و کامل وارد خونه شدم. درست بود باهاش دست میدادم ... اما دیگه نمیذاشتم زیادتر ازحدش تجاوز کنه...یه بار دیگه هم اینطوری جو گیر شده بود و بغلم کرده بود. سرمو تکون دادم وتند گفتم: بار اخرت باشه...

مهراب: باور کن منظوری نداشتم... خوشحال شدم زنده ای...

-نه تو رو خدا... میخواستی ناراحت بشی....

مهراب یه لبخند تلخ زد ووارد خونه شدیم... به نظرم خیلی گرفته بود. لی لی کنان نشست روی مبل و از فلاکسی که روی میز بود برام توی یه لیوان به احتمال تنها یک درصد تمیز برام چایی ریخت وگفت: خوبی؟

-من اره... اما تو ؟ چی شده؟

فکرکردم شاید به خاطر حرکتش سرش داد زدم اینطوری بهم ریخته...

مهراب اروم گفت: از دیشب تا حالا دارم سکته میکنم... نمیشد یه زنگ بزنی؟ چت شده بود؟ خواهرت گوشیتو جواب داد....

-بله ... گفتش... من مگه بهت نگفتم تا خودم نبودم حرف نزنی؟

-اخه داشتم میمردم ... حالا حالت خوبه؟

با چپ چپ نگاهش کردم وگفتم:

-مرسی....

مهراب یه نفس عمیق کشید وگفت: بازم معذرت میخوام... راستی... با یه صورت شاد و چشمهای خندون گفت: بابت تمیزکاری خونه مرسی... اون غذا هم خوشمزه ترین غذایی بود که تو عمرم خوردم.... بخاطر همه چی ممنون... حتا یادگاریت که روی گچ پامه....

خنده ام گرفته بود. عین بچه ها رفتار میکرد. پسره ی گنده بک... زشت...

یه نگاهی به چشمهای قرمزش انداختم... موهاشم خیس بود.

-حموم رفتی؟

-اره... سیامک کمکم کرد...

خنده ام گرفت: همسایه ها یاری کنید....

-خدا نصیب گرگ بیابون نکنه...

اروم گفت: تمام دیشب و بیدار موندم وفکر کردم چت شده بود...

-بابا هیچی به خدا...

مهراب اهی کشید وگفت: اخه تو تلویزیون نشون داد که یه پراید تو اتوبان نزدیک خونتون چپ شده ...

اخم کردم وگفتم: تو به دست فرمون من اعتماد نداری؟

-خدا اون روز ونیاره...

خنده ام گرفت واونم خندید وگفت: حالا خوبی؟

-زهرمار... چند بار میپرسی...

-کوفت... خیر سرم دارم برات پالس میفرستم...

-پالس فرستادنت تو سرت بخوره...

خندید و منم شروع کردم از دیشب وبازگشت غرور مندانه ی پسرخاله ی ... تعریف کردن... امیدوار بودم که مهراب یه راهکاری جلوم بذاره ... اما تمام مدت در سکوت و با قیافه ی درهم به حرفهام گوش میداد.

شاید باید به لیست اخلاق هاش اینم اضافه کنم که تازگی ها روی ذکور فامیلم حساس شده!!! قبلا که اینطوری نبود. حتی چند وقت پیشم که برا ش از هامین گفتم کلی مسخره بازی دراورد وخندیدیم... دیگه اخرای حرفام اینقدر چشم غره بهم رفت که از ترس اب دهنمم نمیتونستم قورت بدم وای به حال اینکه براش بگم صبح لخت مادرزاد جلوم وایستاده بود. البته یه لخت مادرزادی که باشلوارک دنیا اومده!

مهراب یه پوف کشید و منم لال شدم. خدایا علم اخلاق ورفتار این ایکس ایگرگ های ناخالص و به من بیاموز.. آمین.

چند دقیقه عصبانی بود اما من شروع کردم به مشنگ بازی در اوردن وجوک تعریف کردن که دیگه شد مهراب سابق اما ته نگاهش برام کاملا ملموس بود که یه حسی به نام حسادت داره!

در خونه ي خاله رو كه بستم موبايلم شروع كرد به زنگ خوردن ، بابا بود . همونطور كه به طرف ماشين ميرفتم جواب دادم :

_ بله بابا ؟

_ تو هنوز نرفتي بنگاه ؟ يزداني دوباره زنگ زد . كاري براش پيش اومده ميخواد قبل از اينكه بره دنبال كارش اول تو رو ببره آپارتمان و نشونت بده ...

_ آخ ... تقصير اين مامانه ديگه ، ميشا رو آويزون من كرده كه برسونمش خونه شون ...

هر چند خودم هم كم كرم نداشتم و براي اينكه بيشتر حرصشو در بيارم و نشون بدم براي رفتن تو خونه شون نيازي به تعارف اون ندارم باهاش رفتم داخل و وقت بيشتري تلف شد .

بابا خنده اي كرد و گفت :

_ حالا رسونديش ؟

_ آره الان دارم ميرم سمت بنگاه ...

_ باشه پس اگه آدرسشو پيدا نكردي بهم زنگ بزن ...

_ چشم حتما ، كاري ندارين ؟

_ نه ، خداحافظ

_ خداحافظ ...

بعد از رسيدن به بنگاه پشت سر ماشين يزداني راه افتادم ، از خيابوني كه ساختمون مورد نظر توش قرار گرفته بود خوشم اومد ، با اينكه زياد به خونه نزديك نبود اما در عوض واحد شيك و بزرگ و پرنوري بود . يزداني هم ميگفت اين يكي از بهترين موارده . با اين حال قرار شد بازم اگه مورد بهتري پيدا كرد خبرم كنه . وقتي از يزداني جدا شدم ديگه براي رفتن دنبال كارهاي مقدماتي ثبت شركت دير بود . در واقع هنوز اول راه بودم . فعلا بايد در مورد شرايط ثبت و بقيه ي مسائل اطلاعات كسب ميكردم و براي اين كار به آدرسي كه ديشب پسر يكي از دوستاي بابا كه با چند تا از دوستاش تو يه شركت ساختماني شريك بودن بهم داده بود رفتم . و تازه بعد از رفتن به اونجا و آشنايي با تجربياتشون فهميدم كه چقدر كار دارم و چقدر بايد دست تنها پيگيري و دوندگي كنم .

وقتي از شركتشون بيرون اومدم همونطور كه رانندگي ميكردم يه نگاهم هم به تابلوهاي بالاي مغازه ها بود كه چشمم به پيتزايي پرهام افتاد و با ديدن اسمش يه دفعه ياد پسري كه تو صف نونوايي ديده بودم افتادم . بدم نميومد بازم ببينمش . من كه فعلا بيكار بودم ، از پرهام هم با همون يه برخورد خوشم اومده بود . كيف پولمو در آوردم و كارتي كه بهم داده بود و از توش پيدا كردم ،

شركت بازرگاني آسايش ، واردات و صادرات انواع محصولات صنعتي

هم شماره ي ثابت داشت هم موبايل ، اما پشتش با خودكار يه شماره موبايل ديگه نوشته شده بود كه حدس زدم بايد اين يكي مال خود پرهام باشه ، پس همون شماره رو گرفتم ..بعد از چند لحظه صداي خودش تو گوشي پيچيد :

_ بله ؟

براي اطمينان پرسيدم :

_ آقا پرهام ؟

_ خودمم ، شما ؟

_ هامينم ، ميشناسي ؟

چند لحظه ساكت شد انگار داشت فكر ميكرد ، با ترديد گفت :

_ نونوايي ؟

با صداي بلند زدم زير خنده ،

_ چطور شناختي ؟...

اونم خنديد وگفت :

_ مگه تو كل زندگيم با چند تا هامين روبرو شدم كه بخوام فكر كنم تو كدومشوني ؟

_ هنوز رامسري ؟

_ نه برگشتم تهران ، چطور شد به من زنگ زدي ؟ پولات رو دستت مونده ؟

_ اگه پولام رو دستم مونده بود ميرفتم صرافي چرا به تو زنگ بزنم ؟ ... همينجوري داشتم تو خيابونا ميچرخيدم يه دفعه اي ياد تو افتادم گفتم زنگ بزنم ...

_ كار خوبي كردي داداش ، پس گفتي ميخواي منو يه ناهار دعوت كني ديگه نه ؟

زدم زير خنده و گفتم :

_ دقيقا ، ميخوام جبران اون نون سنگكه رو بكنم و از خجالتت دربيام ...

_ پس من بهت ادرس ميدم ، خودت كه فكر نكنم هنوز جايي رو بشناسي ...

_ باشه تو ادرس و بگو من ميام ، فقط ساعت چند ؟

_يه يك ساعت ديگه خوبه ؟

_ خوبه پس ميبينمت ...

به مامان تلفن زدم و خبر دادم كه واسه ناهار نميام . به نظر ميرسيد ميخواد اعتراض كنه اما داره جلوي خودشو ميگيره . از برخورد ديروز صبحم به بعد با اينكه همچنان رو قضيه ي ميشا پافشاري ميكرد اما سعي ميكرد تو موارد ديگه زياد به پرو پام نپيچه . از اين نظر راضي بودم ، چون كم كم بايد بهش حالي ميكردم كه من اون پسر نوجوون پونزده ساله كه هميشه سعي ميكرد رفت و آمداشو كنترل كنه و مواظب باشه كه مبادا با دوستاي ناباب بپره نيستم . بالاخره بايد هضم ميكرد كه من الان بيست و هفت سالمه و اين دوازده سال تو اروپا تو فريزر نبودم و مراحل رشدمو تمام و كمال طي كردم .

قبل از پرهام به رستوران رسيدم . در واقع هنوز نيم ساعت به اومدن پرهام مونده بود . براي اينكه بيكار نمونم واسه خودم كشك بادمجون سفارش دادم . يا من خيلي گشنه م بود يا كشك بادمجونه خفن خوشمزه بود ، هر چي بود داشتم ته ظرف و در مياوردم كه پرهام رسيد . هنوز نرسيده قيافه ي شوكه اي به خودش گرفت و گفت :

_ بي من ؟ ....تنها تنها ؟.... يه آبم روش ؟

از جام بلند شدم و با لبخند باهاش دست دادم ،

_ نه داداش ... تنها كه اصلا مزه نداره ، داشتم ته بندي ميكردم ...

با خنده صندلي روبروي منو عقب كشيد و همونطور كه مينشست گفت :

_ به جان خودم لهجه ت خيلي باحاله ...

اخمي كردم و گفتم :

_ دِ ...بابا جان به جون خودم منم ميتونم ( ر ) رو درست تلفظ كنم ....ببين : ررررر ......اما بس كه عادت كردم به فرانسه حرف زدن تو جمله حواسم نيست از دستم در ميره ....

پرهام در حاليكه همچنان ميخنديد گفت :

_ خيلي خوب بابا ، مگه من گفتم عمدي لهجه ميدي ؟....چه دل پري هم داره ...

_ تو كه نميدوني ، امروز از صبح كه از خواب پا شدم همه راه به راه گير ميدن به لهجه ي من ...حق دارم ديگه ...

البته منظورم از همه صرفا ميشا بود . پرهام به خنده ش خاتمه داد و گفت :

_ اوكي حق و ميدم به خودت ....همه ش مال تو ... حالا از هر چي كه بگذريم سخن دوست خوشتر است ...

و گارسون و صدا كرد ، جفتمون جوجه كباب سفارش داديم ، يعني پيشنهاد پرهام بود ، چون ميگفت جوجه كبابش حرف نداره . هنوز غذامونو نياورده بودن كه پرهام رو به من كرد و پرسيد :

_ چيكارا ميكني ؟ حالا كه برگشتي برنامه ت چيه ؟

آه عميقي كشيدم و به صندليم تكيه دادم ،

_ راستش اولي كه برگشته بودم كلي شوق و ذوق داشتم كه كارمو راه بندازم اما امروز كه رفتم دنبال كاراش و پيگيري كردم حسابي پكر شدم .

پرهام با كنجكاوي پرسيد :

_ مگه كارت چيه ؟

_ ميخواستم يه شركت ساختماني براي خودم ثبت كنم ...اما حالا نميدونم ... شايد بهتر باشه فعلا جاي ديگه اي دنبال كار بگردم ...

لبخندي گوشه ي لب پرهام نقش بست و چشاش برق زد ، چند لحظه بي حرف تو همون حالت نگاهم كرد و بعد روي ميز به طرفم خم شد و گفت :

_ دارم فكر ميكنم خدا ما رو سر راه هم قرار داده ...

با تعجب نگاهش كردم ،

_ چطور ؟!

در حاليكه چونه شو ميخاروند دوباره به صندليش تكيه داد و گفت :

_ خوب اگه راستشو بخواي منم مدتيه كه تو فكر همچين كاريم ...

متعجب گفتم :

_ مگه تو يه شركت بازرگاني كار نميكني ؟

_ چرا ، شركت پدرمه ....رشته ي خودم معماريه ، اما از همون دوره ي دانشجوييم تو شركت بابام كار ميكنم ، بعد از فارغ التحصيليم اوايل خيال داشتم شركت بابا رو ول كنم و برم دنبال كاري تو حيطه ي رشته ي تحصيلي و علاقه ي خودم ، اما بابام اجازه نميداد شركت و ول كنم ... الان شيش ماهي هست كه بابام سكته كرده و خونه نشين شده ، كاراي منم دو برابر شده ....اما ديگه ميخوام بيخيالش بشم ، ديگه ميخوام برم دنبال علاقه ي خودم ، يه ماهي هست كه پي شو گرفتم ...

_ پس شركت باباتو ميخواي چيكار كني ؟

_ معاون شركت آدم قابل اعتماد و وارديه ... كارا رو واگذار ميكنم به خودش ، شم بالايي تو اين كار داره مطمئنم شركت و بهتر از من اداره ميكنه .

چند لحظه نگاهم كرد و بعد گفت :

_ ميتوني بري به همون ادرسي كه رو كارت هست و درباره م تحقيق كني . ادرس خودت هم رد كن بياد تا من درباره ت تحقيق كنم ...

ابروهامو با تعجب دادم بالا ،

_ واسه ي چي ؟

خنده ي بلندي كرد و گفت :

_ دارم به شراكت باهات فكر ميكنم ديگه ....چرا گيج ميزني ؟

_ شراكت ؟!

سرشو آورد جلو و گفت :

_ تو شريك نميخواي ؟

تو همين لحظه غذا رو آوردن و دوتايي مشغول شديم . پرهام در حال خوردن گفت :

_ راستش من بدم نمياد باهات شريك شم . هم از فرانسه مدرك داري كه خيلي براي كار نكته ي مثبتيه . هم اينكه من نميتونم كاملا شركت بابامو ول كنم به امان معاون شركت ، اگه با تو شريك بشم همه ي كارا رو ميريزم رو سر تو و هم به شركت بابا ميرسم هم به كار مورد علاقه م .

با اين حرفش به فكر فرو رفتم ، پيشنهاد بدي نبود اما من چقدر میشناختمش؟ .به هر حال به نظرادم بدی نمیومد ... منم در لحظه تصميم گرفتم رو حرفش فكر كنم . وقتي از رستوران بيرون اومديم با هم دست داديم و قرار شد بازم همديگه رو ببينيم تا درباره ي كار صحبت كنيم . وقتي به سمت ماشينم ميرفتم اونم پشت سرم حركت كرد ، ماشينشو كنار ماشين من پارك كرده بود . در ماشينمو كه باز كردم اونم در حالي كه چند قدم اونورتر در هايونداي خودشو باز ميكرد با خنده گفت :

_ تو چرا همه چيت سفيده پسر ؟

فكر كنم منظورش از همه چيز موبايل و ماشينم بود كه سفيد بود . البته اون لب تاپم و نديده بود كه اينو ميگفت ، اما از حق نگذريم لب تاپم هم سفيد بود . روي هم رفته درست حدس زده بود چون من خيلي از رنگ سفيد تو وسايلم استفاده ميكردم . با اين كه اون روز جين آبي با پيرهن سفيد پوشيده بودم اما لباس سفيد هم زياد داشتم . همونطور كه از بالاي سقف ماشين نگاش ميكردم با خنده گفتم :

_ خوب هر كي يه رنگي رو دوست داره ديگه ...

چشماشو گرد كرد ،

_ سفيد كه رنگ نيست ...

_ اگه رنگ نيست پس چيه ؟...

_ بي رنگه ...

خودش با صداي بلند به نظريه ي مزخرفش خنديد و همونطور كه مينشست تو ماشينش برام دست تكون داد . صبر كردم حركت كنه ، از كنارم كه رد ميشد برام بوق زد و رفت . نشستم تو ماشين و قبل از اينكه حركت كنم زنگ زدم به گوشي آذين . بعد از چند تا بوق صداي خوابالودش تو گوشي پيچيد :

_ هامين تويي ؟

_ تو نميخواي منو دعوت كني خونه ت ؟

با خنده گفت :

_ مگه بايد دعوتت كنم ؟

_ دعوت كردنت پيشكش ... آدرس و بده ...

آدرسو ازش گرفتم و گازشو گرفتم . به خاطر خوردن غذا سنگين شده بودم و چشمام داشت ميومد رو هم . به محض اينكه رسيدم خونه ي آذين و در و باز كرد ديگه نميتونستم با وسوسه ي خواب مقابله كنم . از سر راه كنارش زدم و بدون اينكه به در و ديوار خونه ش نگاه كنم به سمت اولين كاناپه اي كه به چشمم خورد حركت كردم .

صداي آذين بلند شد كه :

_ عليك سلام ، بفرمايين تو ، خونه ي خودتونه ...

خودمو انداختم رو كاناپه و گفتم :

_ اگه بدوني چقدر خوابم مياد ...

آذين اومد بالاي سرم و غر زد :

_ منو از خواب بيدار كردي كه خودت بياي بخوابي ؟

بي توجه بهش كمربندمو باز كردم و دكمه ي بالاي شلوارم هم باز كردم تا راحت باشم . يكي از كوسن ها رو هم گرفتم تو بغلم و چند لحظه ي بعد بيهوش شدم . خوب حقم داشتم ، ديشب كه دو ، دو و نيم بود كه گرفتم خوابيدم ، صبح زود هم كه بلند شده بودم برم دنبال كارا . كسر خواب د اشتم ديگه .

با صداي آذين كه داشت با تلفن حرف ميزد كم كم چشمامو باز كردم :

_ آره ...از ظهر اومده اينجا خوابيده ....نه مامان چيزيش نيست ، اي بابا حالش خوبه ...گرفته خوابيده ديگه ....آره ... نه ناهار اينجا نبود ....من چه ميدونم با كي بوده ؟!

با حرص از جام بلند شدم . منو باش كه فكر كردم اين مامان داره درست ميشه . هنوزم گيرش و از رو من ورنداشته كه !

آذين در حاليكه زير چشمي منو ميپاييد پشت گوشي گفت :

_ الان بيدار شد ....داره ميره دستشويي ...

همونطور كه ميرفتم سمتي كه احتمال ميدادم دستشويي باشه با حرص گفتم :

_ بگو ميخواد بشاشه ، داري گزارش ميدي كامل بده ديگه ...

صداي خنده ي آذين بلند شد . يكي از درا رو باز كردم ، حدسم اشتباه بود اتاق بود . در بعدي هم اتاق خواب بود . يه دفعه آذين پشت سرم ظاهر شد و گفت :

- داري چيو تفتيش ميكني ؟

- اين مستراحتون كجاست پس ؟

اذین با خنده گفت:

- مستغا؟؟؟؟

و ریسه رفت...فقط چپ چپ نگاهش کردم....

با خنده به سمتي اشاره كرد و گفت :

- مامان نگران شده بود كه امروز چرا از صبح كه رفتي بيرون ديگه برنگشتي خونه ...

زير لب غر زدم :

- مامان هم بيكاره ها ...

رفتم تو و در و بستم ، تو آيينه نگاه كردم ، اَه ...پيرهنم اساسي چروك شده بود . پيرهنمو در آوردمو دوباره در دستشويي رو باز كردم ،

- آذين !!!

آذين با سرعت جلوم حاضر شد ، پيرهن و گرفتم سمتشو با لحن خر كننده اي گفتم :

- فدات شم اينو يه اتو ميكشي ؟

پيرهن و ازم گرفت و دست به كمر با اخم گفت :

- ديگه چي ؟!

- ديگه بيا جلو يه ماچت كنم ...

با خنده گفت :

- نميخواد بابا ، خر شدم ...

يه دفعه چشماشو گرد كرد و گفت :

- اين چيه ؟!

منو برگردوند و پشتمو نگاه كرد ،

- خالكوبيه ؟!...چه خوشگله ...

بعد با خنده گفت :

- مامان هم ديده ؟!

با اخم نگاش كردمو گفتم :

- من نميدونم مامان رو تن و بدن من هم ميخواد احاطه ي كامل داشته باشه ؟!

با خنده با انگشت زد رو سرم و گفت :

- خره واسه اينه كه خيلي دوستت داره ديگه ...

در دستشوييي رو بستم و گفتم :

- مدل دوست داشتنش هم مستانه خانوميه ...

يك ساعتي رو خونه ي آذين موندم ، از سهراب خبري نبود . عضو هيئت علمي دانشگا ه بود و اين طور كه آذين ميگفت بعد از ظهرا هم تو يه پژوهشكده كار ميكرد . آذين هم تو دانشگاه باهاش آشنا شده بود . برام تعريف كرد كه استادش بوده و با اينكه سهراب سرش به كار خودش بوده و شخصيت آرومي داشته آذين تونسته توجهشو جلب كنه و نهايتا اين شده كه اومده خواستگاريش . سهراب 36 سالش بود و دوازده سيزده سالي از آذين بزرگتر بود . اما به نظر نميرسيد اين قضيه چندان براشون مهم باشه ، فعلا كه به نظر ميرسيد خيلي همديگه رو دوست دارن . البته هنوز تازه عروس داماد محسوب ميشدن و طبيعي بود كه اينقدر ليلي و مجنون باشن .

داشتيم درباره ي سهراب و ازدواجشون و اين مسائل حرف ميزديم كه آذين يه دفعه انگار ياد چيزي افتاده باشه پرسيد :

- راستي ميشا حالش چطور بود ؟!

د ومين پرتقالمو برداشتم و با پوزخند گفتم :

- از من و تو بهتر بود ، صحبي اگه يه گاو و ميذاشتي جلوش درسته ميخورد .

- اااا ِ ...خوب ضعف كرده بوده بيچاره ، تازه اون هر چي بخوره چاق نميشه چون ورزشكاره....اندامشو كه ديدي ؟ آرزوي منه اون اندازه اي بشم ...

يه دفعه چشماشو باريك كرد و گفت :

- راستي ...تو ديشب چرا اينهمه با ندا گرم گرفته بودي ؟

متعجب نگاش كردم ،

- مگه اشكالي داره ...

- نه چه اشكالي ....فقط كم مونده بود بياد تو بغلت بشينه ...

- خوبه داري ميگي اون ، من كه نميخواستم تو بغلش بشينم ...

- حواست باشه منحرفت نكنه ها !

با صداي بلند زدم زير خنده :

- اون منو منحرف نكنه ؟!

از جاش بلند شد و اومد كنارم نشست و با نگراني تو چشام زل زد ،

- هامين تو تو فرانسه هر كاري كه ميكردي حواست باشه اينجا با دختراي فاميل ...

حرفشو قطع كردم و با اخم نگاهش كردم ،

- آذين من اينقدر ديگه درك و شعورم ميرسه

- ميدونم اما تو كه جنس دخترا رو نميشناسي ، هر كاري بگي ازشون برمياد ...

با شيطنت نگاهش كردمو گفتم :

- چرا اتفاقا خوبم ميشناسم ، يكيشون الان جلوم نشسته .....تويي كه تونستي سهراب سر به راه و از راه به در كني كه ديگه استاد همه شوني ...

با مشت كوبيد به بازوم و جيغ زد :

- من خواهرتما ...

خنديدمو گفتم :

- تو جيگر داداشي خوشگل....حالا هم برو اون شماره ي خونه ي آرمين و وردار بيار ميخوام زنگ بزنم به فرناز خودمو واسه شام دعوت كنم .بعد از زنگ زدن به فرناز بلند شدم تا يه سر برم محل كار آرمين و از اونجا با هم بريم خونه شون . آرمين پيش بابا كار ميكرد ، البته نميشد گفت پيش ِ بابا ! چون بابا مسئوليت يكي از نمايشگاهها رو كلا داده بود به آرمين تا واسه خودش مستقل باشه اما روي هم رفته هر دو تو يه كار بودن .

آرمين دانشگاهشو نيمه كاره ول كرده بود . از همون بچگي هم اهل درس نبود ، بيشتر اهل شيطوني كردن و بازيگوشي بود . به زور بابا دانشگاه آزاد رفته بود . اما آخرش هم نتونسته بود تا اخر دووم بياره و نصفه ولش كرده بود .

بابا با اينكه خودش درس نخونده بود و دبيرستان و نيمه كاره ول كرده بود اصرار داشت كه بچه هاش تا جايي كه ميتونن ادامه تحصيل بدن . در اين مورد من بيشتر از همه تونسته بودم به آرزوش تحقق بدم و به خاطر همين هم بود كه از هر كمكي براي پيشرفتم تو درس و كار دريغ نميكرد . رفتنم به اروپا هم به اصرار و خواست بابا بود . من حتي اوايل به خاطر اين كه داره از دوستا و خانواده م دورم ميكنه از دستش عصباني بودم اما حالا جايي وايستاده بودم كه به خاطر همه ي زحمات و حمايتهاش خودمو مديونش ميدونستم .

يك ساعتي رو تو نمايشگاه با آرمين بودم و بعدش با هم به سمت خونه ش حركت كرديم . يعني اون جلوتر از من با ماشين حركت ميكرد و منم با ماشين خودم پشت سرش بودم . خونه شون برعكس خونه ي آذين كه آپارتماني بود يه خونه ي ويلايي نوساز بود . ساختمون مدرن و قشنگي داشت كه كنجكاو شدم حتما سر فرصت از آرمين در مورد معمارش بپرسم .

هنوز حد فاصل حياط تا ساختمون و طي نكرده بوديم كه محيا بدون پيرهن و در حاليكه فقط شلوارك پاش بود با خنده از ساختمون بيرون اومد و به سمتمون دويد و چند لحظه بعد هم فرناز لباس به دست بيرون اومد و با حرص داد زد :

_ محيا مگه دستم بهت نرسه ...

محيا كه ميخواست پشت سر من و باباش قايم بشه رو بلند كردم و محكم بوسيدم ،

_ اي شيطون ، پس لباست كو ؟

تازه يادش اومد خجالت بكشه و با خجالت سرشو تو گردنم قايم كرد و گفت :

_ نميخوام ، دوست ندارم ...

فرناز در حاليكه سعي ميكرد به زور از بغلم بيرونش بياره با سرزنش گفت :

_ تو غلط كردي كه دوست نداري ...

از فرناز فاصله گرفتم تا دست از سر محيا برداره و گفتم :

_ ولش كن ، چيكارش داري هلوي عمو رو ؟

فرناز كه انگار تازه متوجه من شده بود لبخند خسته اي زد و گفت :

_ سلام هامين ، خوش اومدي ....

بعد انگار سر درد دلش باز شده باشه ادامه داد :

_ دو ساعته دارم دنبالش ميدوئم كه لباس تنش كنم ، نميذاره كه...هر چي هم تنش ميكنم در مياره ...

دوباره به سمتم اومد و خواست محيا رو ازم بگيره :

_ محيا ؟! ....زشته مامان ....

آرمين دستشو دور شونه هاي فرناز انداخت و فرناز و به سمت خودش كشيد و گفت :

_ ولش كن عزيزم ...چرا اعصاب خودتو با اين مسائل پيش پا افتاده خورد ميكني ؟

فرناز چشم غره اي به آرمين رفت :

_ اگه به تو باشه كه ميگي بذار هر روز لخت تو خونه بگرده ...

_ خوب بچه ست ديگه !

فرناز چشماشو گرد كرد :

_ حالا كه بچه ست بذاريم هر كاري ميخواد بكنه ؟!

آرمين با قيافه ي بامزه اي نگاهش كرد و با خنده گفت :

_ اوخ اوخ اوخ ....چه اخمي ميكنه !

بعدشم بي رودروايسي جلوي من فرناز و بوسيد . البته من كه به اينجور صحنه ها عادت داشتم اما فرناز با خجالت آرمين و هول داد عقب و در حاليكه لبشو گازميگرفت با ابرو به من اشاره كرد . با خنده رومو ازشون گرفتم و در حاليكه به سمت ساختمون ميرفتم گفتم :

_ بريم تو ، بچه يخ كرد ...

وقتي رفتيم تو از فرناز خواستم لباسشو بده به خودم و بعدش با هزار جور ترفند و چرب زبوني محيا رو راضي كردم كه اجازه بده لباسشو تنش كنم . البته بعد از شام دوباره لباسش و در اورد و انداخت يه گوشه . اينطور كه فرناز ميگفت عادتشه هميشه لباسشو در بياره . اما گويا فقط تو خونه از اين كارا ميكرد و وقتي ميرفتن جاي ديگه كاري به لباسش نداشت . البته به نظر من حق داره ، چون خودم هم بدون پيرهن راحت ترم و عادت دارم شبا بدون پيرهن بخوابم . بعيد نيست محيا هم به عموش رفته باشه .

مامان به خونه ي آرمين هم زنگ زد و از فرناز درباره ي من پرس و جو كرد . اينبار ازش حرصم نگرفت چون تا همين جاش هم واسه ي مامان خيلي پيشرفت خوبي محسوب ميشد كه از صبح تا حالا به خودم زنگ نزده بود تا سين جيمم كنه كه كجام و با كي ام ، اما وقتي از خونه ي آرمين اومدم بيرون و رفتم خونه تازه اونجا بود كه متوجه شدم خانوم خانوما باهام قهر كردن .

چون بازم يادم رفته بود كليد بردارم زنگ زدم كه خودش در و برام باز كرد . اما وقتي رفتم تو خونه اثري ازش نبود . نهايتا رفتم پشت در اتاقشون و در زدم ، صداي بابا اومد كه :

_ بيا تو ...

آروم در و باز كردم و سرمو بردم داخل . بابا نيمه نشسته تو تخت دراز كشيده بود ، عينك مطالعه ش تو چشمش بود و داشت كتاب ميخوند . مامان هم جلوي ميز توالتش موهاشو شونه ميكرد . بابا از بالاي عينك نگاهم كرد و شماتت گر سرشو تكون داد . فهميدم مامان تا ميتونسته سرشو خورده و بهش حق ميدادم اگه بخواد كلمه مو بكنه ، چون اوني كه از صبح تا حالا به مامان زنگ نزده بود من بودم اما اين طور كه پيدا بود نهايتا همه ي غر زدنا نصيب بابا شده بود .

به چارچوب در تكيه دادم و با لبخندي كه سعي ميكردم شرمنده نشون بدم سلام كردم كه بابا در جواب فقط نفس عميقي كشيد و كتابشو ورق زد و مامان هم شونه شو گذاشت رو ميز و شروع كرد به كرم زدن به دستاش . اوه ... عجب استقبال گرمي !

با لبخند به سمت مامان رفتم و روي سرش و بوسيدم كه سريع خودشو كنار كشيد و گفت :

_ به من دست نزن ...

با تعجب كنار پاش زانو زدم و ناباورانه صداش زدم :

_ ماماااااااان ؟!!!!!

با گريه داد زد :

_ به من نگو مامان ....از صبح تا حالا رفتي بيرون يه زنگ هم به من نزدي ....حتي زنگ نزدي بگي شام و ناهار نمياي خونه ....اصلا هم با خودت نگفتي شايد من منتظرت بمونم ... حالا اومدي ميگي مامان كه چي ؟!

اصلا نميدونستم چي بگم ؟! ...روحمم از همچين مسئوليتي خبر نداشت ! به صورت خيس مامان نگاه كردم ، يه لحظه احساس كردم در قبال اين دختر كوچولوي حساس مسئولم . مامان كوچولوي نازم !

سرشو بغل كردم و زير گوشش گفتم :

_ ببخشيد .... ببخشيد عزيزم ...

اونم كم كم آروم شد و بعد از چند لحظه خودش و از آغوشم بيرون كشيد و پيشونيمو بوسيد و در حال نوازش كردن موهام آروم گفت :

_ اينقدر منو اذيت كن ....

بايد ميگفتم : مامان تو هم اينقدر منو اذيت نكن .....اما به گفتن چشم بسنده كردم !

صداي نفس عميق بابا باعث شد سرمو برگردونم به سمتش . با يه چشم غره بهم فهموند يا خودم با پاي خودم از اتاقش برم بيرون و زنشو واسه خودش بذارم يا خودش ميندازتم بيرون ...

سعي كردم جلوي خنده م و بگيرم و در حاليكه يه بار ديگه روي موهاي مامان و ميبوسيدم با گفتن يه شب بخير كوتاه آروم از اتاقشون بيرون اومدم . سعي كردم جلوي خنده م و بگيرم و در حاليكه يه بار ديگه روي موهاي مامان و ميبوسيدم با گفتن يه شب بخير كوتاه آروم از اتاقشون بيرون اومدم .

صبح با صداي زنگ گوشيم كه واسه ساعت هشت كوكش كرده بودم از خواب بيدار شدم . سر جام نشستم اما حس اينكه از جام بلند شم و لباس بپوشم و برم بيرون دنبال كاراي شركت رو نداشتم . دوباره خودمو انداختم رو تخت و بالشمو بغل كردم .

خودم ميدونستم چه مرگمه ...دلم براي جسيكا تنگ شده بود . راحت تر بگم در واقع دلم يه دوست دختر ميخواست ، ناسلامتي بيست و هفت سالم بود ! اي گندت بزنن هامين با اين افكار چرت و پرت اول صبح ...از جام بلند شدم و غرغر كنان رفتم به سمت حموم داخل اتاق و يه دوش آب گرم گرفتم . هيچي بهتر از اين نميتونست سرحالم بياره .

يه تيشرت يقه هفت سفيد پوشيدم با يه جين سفيد . يه ژاكت نازك پاييزي سفيد كه جذب بدنم بود هم روي تيشرتم پوشيدم و دكمه هاشو باز گذاشتم . بعد از درست كردن موهام چند تا فس اودكلن هم رو خودم پياده كردم و ديگه كلا سرحال اومدم و خبري از اون كسالت اول صبح نبود . در واقع تيپ سر تاپا سفيد و وقتايي ميزدم كه خيلي سرحال و شاد و شنگول بودم اما اين بار براي سرحال اومدن اين جوري تيپ زده بودم كه اتفاقا خيلي خوب هم جواب داده بود .

اينبار قبل از بيرون رفتن قشنگ برا مامان توضيح دادم كه دارم ميرم دنبال كاراي شركت و اگه قرار شد ناهار بيرون بمونم بهش زنگ ميزنم و خبر ميدم تا مبادا ديگه اخر شب قهر و قهركشي راه بيوفته .

يه راست رفتم به سمت شركت باباي پرهام تا هم اينكه همونطور كه خودش خواسته بود يه تحقيقي درباره ي خودش و سابقه ش و اين مسائل داشته باشم هم بشينيم با همديگه درباره ي كار صحبت كنيم . چون قبل از هر چيز بايد تكليف خودمو روشن ميكردم كه ميخوام با هم شراكت كنيم يا نه و بعدش برم دنبال كار ثبت .

بعد از رسيدن به شركت هر چي زنگ زدم كسي در و باز نكرد . به نظر ميرسيد تعطيل باشه ناچار به خود پرهام زنگ زدم كه با صداي خوابالودي جواب داد :

_ بله ؟

_ چرا شركتتون تعطيله ...

صداي خميازه كشيدنش تو گوشي پيچيد و بعدش گفت :

_ امروز چند شنبه ست ؟

_ اممممم .... jeudi ( پنجشنبه ).....

_ جاااااااان ؟ ....

نيست اول صبح بود و خودم هم كم خوابم نميومد ، اينه كه دو تا زبونو با هم قاطي كرده بودم ، سريع اومدم اصلاح كنم :

_ اوه ..... Désolé(ببخشيد ) ....پنجشنبه ...

_ ببين اگه بهم فحش فرانسوي بدي چار تا فحش تهروني مشت بهت ميدم كه حالت جا بيادا ...

خنديدم و گفتم :

_ به جان خودت اگه فحش بوده باشه ...

هومي كرد و گفت :

_ مگه خودت نميگي پنجشنبه ست ؟ شركت تعطيله ديگه ...

با تعجب گفتم :

_ پس پنجشنبه جمعه همه ي شركتا تعطيله ؟ من فكر ميكردم فقط جمعه تعطيل باشه ...

_ همه ي شركتا نه ، شركت ما پنجشنبه ها تعطيله در عوض روزاي ديگه ساعتاي كاري بيشتره ...تو رفتي در شركت ؟

_ آره ، الان دم درشم ...

_ پس آدرس ميدم بيا خونه مون ...

بي تعارف قبول كردم و اونم آدرس داد . خونه شون يه خيابون از خونه ي ما پايين تر بود . به خاطر همينم اون روز صبح در نونوايي ديده بودمش . چون خونه مون نزديك هم بود .

خودش در و برام باز كرد . خونه ي ويلايي بزرگي بود اما نه به بزرگي خونه ي بابام . داشتم به سمت ساختمون ميرفتم كه خودش با تيشرت و شلوارك و موهاي ژوليده به سمتم اومد . با خنده به سمتش رفتم و گفتم :

_ اين چه وضعيه ؟! حالا كه ميدونستي من دارم ميام نميتونستي يه كم خودتو خوشگل كني برام ؟

با حركتي نمايشي موهاشو درست كرد و گفت :

_ اي واي ... من اگه ميدونستم تو همچين عروسي شدي كه حتما كت شلوار دوماديمو ميپوشيدم و تاكسيدو هم ميزدم برات .

در حاليكه سعي ميكردم خنده مو مهار كنم يكي زدم پس گردنشو گفتم :

_ ببند عزيزم ...

با حركت دخترونه اي پشت چشمشو نازك كرد و گفت :

_ واه عزيزم ؟ چند بار بگم اينقدر زمخت منو نوازش نكن ...

وقتي رفتيم داخل مادرش هم بهم خوشامد گفت و بعدش رفتيم بالا تو اتاق خودشو يه بند درباره ي كار حرف زديم . ديگه نزديك ظهر بود كه بلند شدم و گفتم بايد برم خونه و در مقابل اصرارهاش براي اينكه ناهار بمونم هم گفتم كه چون ديروز ناهار خونه نبودم اگه امروز هم نرم مامانم دلخور ميشه . داشت تا دم در همراهيم ميكرد كه به محض اينكه از در ساختمون بيرون اومديم چشمم تو چشم ميشا افتاد . كاملا شوكه شده بودم ، ميشا ؟! ....تو خونه ي پرهام ؟! اونم دست كمي از من نداشت و داشت با شوك نگاهم ميكرد .

هنوز چشمام از تعجب گرد بود كه متوجه لباساش شدم . يه تيشرت و شلوارك تنش بود . كم كم از حالت شوك بيرون اومدم و با اخم نگاهمو از لباساش گرفتم و انداختم تو چشمش . اما اون هنوزم با چشماي گرد از تعجب و دهاني باز نگاهم ميكرد . بالاخره خودش و جمع و جور كرد و نگاه متعجبش و به سمت دختر بغل دستيش چرخوند . دختره نگاهي به پرهام كرد و با لبخند خجولي در حاليكه زير چشمي نگام ميكرد گفت :

_ معرفي نميكني پرهام ؟

پرهام سريع گفت :

_ دوستم هامين ...

و با لبخند به سمت ميشا نگاهي كرد و گفت :

_ و ايشون ؟

دختره جواب داد :

_ مربي كاراته م ميشا جون ...

و من سريع ادامه دادم :

_ و البته دخترخاله ي من ...

بدون اينكه به تعجب بقيه توجهي نشون بدم با همون اخمي كه نميتونستم جلوشو بگيرم به ميشا نگاه كردم و گفتم :

_ تو اينجا چيكار ميكني ؟

ميشا شونه اي بالا انداخت و با بي تفاوتي گفت :

_ عسل جون كه گفت ...

رو به عسل گفت :

_ من ميرم لباسامو بردارم .

ميخواست از جلوم رد بشه و بره داخل كه بازو شو گرفتم و جوري كه فقط خودش بشنوه با پوزخند گفتم :

_ تو هر جا كه ميري پيژامه ت هم با خودت ميبري كه راحت باشي دخترخاله ؟!

ابروهاش و كشيد تو هم و گفت :

_ اين لباس كارمه ....دستمو ول كن..

دستشو ول كردم و اونم رفت داخل ، رو به پرهام و خواهرش ببخشيدي گفتم و دنبالش راه افتادم ، رفت تو يه اتاقي و خواست در و ببنده كه نذاشتم . لاي در و گرفتم و خودم رفتم داخل بعد در و بستم . نميدونم اينهمه غيرت يهو از كجا قلنبه شده بود ، شاید چون اینجا ایران بود تو اتمسفرش غیرت هم پخش بود ، نمیدونم . البته غیرتم مدلش کمی با غیرت مردای دیگه ی هموطنم فرق میکرد ، چون اگه الان میشا با دکولته جلوی پرهام وایستاده بود مشکلی با قضیه نداشتم . اما لباس راحتی ؟! اونم اینجا ؟! خوب جدا عجیب بود ..... با پوزخند گفتم :

_راست راست جلو پرهام با لباس تو خونه اي ميگردي ؟...

دندوناشو رو هم فشار داد وبا حرص گفت :

_ لباس ورزشيه نه تو خونه اي ، بعدشم من تا امروز روحم هم خبر نداشت كه عسل برادر داره ....و از همه مهمتر اصلا به تو چه پسر خاله ؟!

رفت به سمت چوب لباسي اي كه تو اتاق بود و يه مانتو از روش برداشت و گفت :

_ لطفا برو بيرون ميخوام لباس عوض كنم ...

دست گيره رو گرفتم و قبل از اين كه برم بيرون گفتم :

_ زود بپوش بيا بيرون منتظرتم ...

_ نميخواد منتظر باشي ...

_ زود باش .

در و بستم و رفتم كنار پرهام و خواهرش كه هنوز جلوي در وايستاده بودن و پچ پچ ميكردن . رو به خواهرش كردم و با لبخند گفتم :

_ ببخشيد عسل خانوم يه لحظه شوكه شدم كه ميشا رو اينجا ديدم ، پس گفتين مربي تونه ؟!

لبخندي زد و گفت :

_ بله ، يه مدتي هست كه بهم خصوصي تمرين ميدن تا براي مسابقات استاني آماده بشم .

سري به نشانه ي تاييد تكون دادم و ساكت شدم . پرهام در حاليكه به سر و وضعش اشاره ميكرد گفت :

_ ميبيني تو رو خدا ، آبروم رفت جلو دختر خاله ت ...

تو دلم گفتم : اون بايد خجالت بكشه نه تو ....اما رو به پرهام با خنده گفتم :

_ مهم نيست ...

_ چي چيو مهم نيست ...برم تا دوباره نيومده ...آبروي چندين و چند ساله م رفت...

و بعد در حاليكه به سمت پله ها ميرفت گفت :

_ دارين ميرين با هم ؟

با سر تاييد كردم كه اونم گفت :

_ پس ، فردا منتظر باش بهت زنگ ميزنم كه بريم دنبال كارا .

_ باشه منتظرم ...

تو همين لحظه ميشا هم از اتاق خارج شد و پرهام در حاليكه از پله ها بالا ميدوئيد سريع گفت :

_ خداحافظ هامين ، خدا حافظ دخترخاله ش ...

ميشا با تعجب نگاهش ميكرد . رو به ميشا گفتم :

_ بريم ؟!

ابروهاشو تو هم كشيد كه چيزي بگه اما با نگاهي به عسل كه كنارم ايستاده بود آروم گفت :

_ بريم .

دلم میخواست بمیرم... یعنی همش تقصیر اون عسل مادر مرده بود. این دختره یه کلمه نمیتونست بگه که برادر داره... با تاپ و شلوارک ... خدایا... کاش با همون لباس کاراته میومدم بالا ... من احمق اگه اون تاپ وشلوارک و زیر لباسم نمیپوشیدم مجبور نمیشدم که اون رویی و دربیارم و با زیریه جلوی داداش نره خرش جولون بدم... خاک بر سرم کنن با این تز دادن های بیخودم.

هامین صدام کرد.

این دیگه چی از جونم میخواد. بابای من اینقدر منو چپ چپ نگاه نمیکنه که این پسره ی فرنگی ... صبر کن ببینم این تو اون خراب شده هم بقیه که از کنارش رد میشدن ومجبور میکرده که روسری سرشون کنن؟؟؟ هاااان؟

بی اهمیت به اینکه بهم اشاره کرد تا سوار ماشینش بشم سوار پراید مهراب شدم که هنوز دستم بود. خوب اون با یه پای نداشته اش چی جور میخواست رانندگی کنه؟ خوب حق بود که دست من باشه تا هر وقت که اوفش خوب بشه...

سوار شدم وهامین جلو اومد وگفت: تو واقعا نمیدونستی ؟

-چیو؟

هامین: اینکه پرهام خونه است؟

-هه...من اصلا نمیدونستم که عسل برادر داره...

هامین لبهاشو تر کرد وگفت: از بچگیتم ریلکس بودی مرضیه... یادته جلوی پسر همسایه افتادی تو استخر... بعد بلوزت گیر کرد به پله ها و پاره شد...

دنده رو خلاص کردمو گفتم: اره ... از برکات هول دادن شما بود...

خندید وگفت: هیچ وقت یادم نمیره که چطوری با اون تاپ پاره پوره جلوی من و افشین رژه رفتی... یادته چطوری گریه میکردی؟ امان از تو مرضیه...

استارت و زدم اما ماشین روشن نشد.

به هامین گفتم: همیشه همین بودی ... نه هامین! خداحافظ....

اخم هاش تو هم رفت .... خوشش نمیومد بهش بگم همین... وقتی اون به من میگفت مرضیه.... والله. دوباره استارت زدم.. اونم به سپر عروسکش تکیه داده بود و به من زل زده بود.

این لعنتی هم معلوم نبود چه مرگشه که روشن نمیشد.... ده بار استارت زدم اما انگار نه انگار...

باید به هامین میگفتم که ماشین و هول بده؟

خودم پیاده شدم.. لعنتی کوچه سربالایی بود زورم نمیرسید ماشین و جا به جا کنم.... با این حال تلاشمو کردم . هامین هم زل زده بود به من. درواقع منتظر بود که خواهش کنم بیا کمک کن ماشین و هول بدیم... عمرنات!!!

بعد کلی زور زدن ... زنگ خونه ی عسل اینا روزدم.عسل خودش جواب ایفون رو داد.

ازش خواهش کردم همراه برادرش بیان تو کوچه جلوی در...

عسل هم فوری گفت باشه ...منم یه نگاه پیروزمندانه به اون پسرک سفید پوش که خودشو شبیه این خرسای ویترینی کرده بود انداختم. خاک بر سر اخه سفید رنگ پسره؟ نه من بدونم؟ چه عروسی هم کرده خودشو... جان من قیافه رو نگاه... فدای یه وری وایستادنت...

اخی مهرابم همیشه همینجوری یه وری وایمیسه...

پرهام وعسل در وباز کردن.

پرهام با شیطنت گفت: جلوی در خونه ی ما کنگره گرفتید؟

رو بهش که بلوز طوسی و یه جین مشکی پوشیده بود وموهاشو ژل زده بود گفتم: میشه کمکم کنید ماشین روشن نمیشه...

پرهام یه نگاهی به من و یه نگاهی به هامین انداخت وگفت: هولش بدم یعنی؟

-اگه ممکنه....

پرهام باز یه نگاهی به هامین انداخت... کاملا معلوم بود تو ذهنش اینه که چرا از پسرخالم کمک نخواستم... منو بکشی بهتره تا اینکه برم به همین خان خواهش کنم... والله.

پرهام یه اهمی کرد و با عسل پشت سپر و گرفتن ... سر بالایی بود و زور اون دو تا هم خوب نمیرسید.

پرهام رو به هامین گفت: داداش تو هم بیا یه دستی بزن به این ماشین....

من به جای هامین جواب دادم : اقا پرهام ایشون ناخن هاشون میشکنه ... بیخیال شین... خالم واسه پدیکور ومانیکورش کلی خرج کرده ...

پرهام خندید و گفت: هامین دختر خالتو زودتر به ما معرفی میکردی...

هامین یه پوزخند زد وگفت: حالا هم دیر نشده... مرضیه ... پرهام... پرهام جان ... مرضیه...

و با بدجنسی به من خیره شد.

پرهام متعجب به عسل گفت: مگه نگفتی میشا؟ و رو به من گفت: حالا یه اسمم شما بگین تا سه نشه بازی نشه...

با حرص خواستم بگم مرضیه ومرض که هامین توضیح داد اسمش تو خونه میشاست ... تو اصل شناسنامه مرضیه است. منم عادت دارم ادما رو به اصلشون صدا کنم...

حیف که نمیخواستم جلوی پرهام حرف نافرم بزنم چون دیدار اول بود... وگرنه خیال نکن واست جواب ندارم هامین خان!

پرهام حین زور زدن گفت: بابا هامین اینجا شیبش خیلی تنده ... بیا کمک...

هامین لبخندی زد وگفت: بیشتر تلاش کنی حتما موفق میشی....

عسل هم با لحن خاص و نگاه میخی که به هامین داشت گفت: اره حیفه واسه لباسشونم... و رو به من گفت: وای میشا جون یه دستی به این ماشین بکش... گل شدم...

دیگه کلافه از غر غراشون ... و نذر ونیاز تو دلم با همون چند مترپیش روی لامصب روشن شد. خدا نکشتت مهراب که منو جلوی این جمع ضایع کردی منو... سنگ قبرتو بشورم بشر...

از پرهام و عسل تشکر کردم وبدون اینکه از هامین خداحافظی کنم راهمو کشیدم و رفتم .

به سمت خونه می روندم... با دیدن عرفان که سر کوچه ایستاده بود و به در خونمون زل زده بود. از رفتن مصرف شدم....

دنده عقب گرفتم که سرشو به سمتم چرخوند. یه لحظه هول شدم و ترمز کردم... دیدم داره به سمتم میاد.... دنده عقب گرفتم که سرشو به سمتم چرخوند. یه لحظه هول شدم و ترمز کردم... دیدم داره به سمتم میاد....

سرعتمو بیشتر کردم... پیچیدم توی خیابون اصلی و به سمت خونه ی مهراب راه افتادم... حوصله ام هم سر رفته بود.

مهراب با تعجب در و باز کرد.

خندیدم وگفتم: مهمون پر رو تر از من دیده بودی؟

مهراب ذوق زده گفت: تو صاحب خونه ای...

وارد خونه شدم وگفتم: ماشینت استراتش مشکل داره ها ...

مهراب به کمک عصاش سری تکون داد و گفت: یه ذره دیر روشن میشه...

سرمو تکون دادم وگفتم: اره جون خودت فقط یه ذره ...

یه خانمی از اشپزخونه بیرون اومد .... داشتم حرف میزدم که کلمه تو دهنم ماسید... اروم گفتم: سلام...

خانم لبخندی زد و گفت: سلام عزیزم...

اروم گفتم: شرمنده بد موقع مزاحم شدم...

-نه عزیزم من داشتم میرفتم... تو باید میشا باشی.... نه؟

با تته پته گفتم: بله...

خانمه که تقریبا شاید نزدیک سی و هفت هشت سالش بود اروم بغلم کرد وگفت: همونطوری هستی که مهراب ازت تعریف کرده .خانم و زیبا و دوست داشتنی... من فهیمه هستم... از اشناییت خوشبختم عزیزم...

هنوز گیج ایستاده بودم که فهیمه خانم از مهراب خداحافظی کرد و صورتشو بوسید و به من با لبخند خداحافظی تحویل داد و از خونه خارج شد.اونقدر هنگ بودم که هیچی نتونستم به زبون بیارم...

مهراب فهیمه خانم وتا دم در بدرقه کرد. با صدای بسته شدن در گفتم: این کی بود؟ اگه میدونستم مهمون داری نمیومدم...

مهراب خندید وگفت: همون بهتر که نمیدونستی...

روی مبل نشستم و مهراب رفت تا یه چایی برام بیاره...

وقتی دو تا لیوان چای جلوی من و خودش گذاشت گفت: چه خبرا؟

بی حاشیه گفتم: فهمیه خانم کی بود؟

مهراب: چطور؟

-همینجوری کنجکاو شدم....

مهراب: فکر میکنی کی باشه؟

-شاید مادرت... البته خیلی جوونه....

لبخندی زد وگفت: نه مادرم نیست....

-خواهرته؟

-نه...

-اصلا فامیلته؟

-از فامیل بهم نزدیک تره...

- پس یا خاله ات بود ... یا عمه ات...

مهراب اهی کشید وگفت: هیچ کدوم...

اونقدر کنجکاو شده بودم که مهراب هم فهمیده بود...

با نگرانی بهم نگاه میکرد و منم پر سوال به صورت مهربونش...

بعد از چند لحظه گفت: میترسم اگه بگم بری و از دست بدمت...

از حرفش خیلی یکه خوردم... با این حال خودمو نباختم و گفتم: فکر کردی منم مثل توام که پشت کنم به همه چیز و یهویی بگم تمام!

مهراب موهاشو به چنگ کشید وگفت: یه بار از سیامک خواستم بهت بگه...

اخم کردم وگفتم: ولی یادم نمیاد که سیامک راجع به تو بهم چیزی گفته باشه...

مهراب لبخندی زدو گفت: حتی صبا هم بهش اصرار کردم که راجع بهش باهات صحبت کنه ... اما هیچ کدومشون حاضر نشدن که بهت بگن... اخرشم افتاد گردن خودم...

-چیزی که مربوط به خودته رو خودت باید بهم بگی... نه صبا یا سیامک... اگه از دهن اونا میشنیدم بهم بر میخورد....

کمی ازچاییش خورد و درحالی که مستقیم زل زده بود تو چشمام گفت: قول میدی مثل اون دفعه اول جواب ندی و اول فکر کنی؟

مگه چی میخواست بگه اینقدر نگران بود؟ نکنه فهیمه خانم... به مهراب نگاه میکردم... دلم نمیخواست این دیدی که الان بهش دارم و از دست بدم. اصلا دلم نمیخواست به دلم بد راه بدم که شاید مهراب یه ذره .... یه اپسیلون از اینی که هست ... شخصیتش تو ذهنم خراب بشه...

با نگرانی به صورتش زل زده بودم وفکر میکردم چه چیزی اینقدر مهمه که مهراب بخاطرش اینطوری مچاله شده و نگرانه که ولش نکنم....

مهراب: تو حاشیه بهت بگم یا رک وصریح؟

دهنم خشک شده بود... قلبم تو گلوم بود. به زور نفس عمیق کشیدم وگفتم: هر جور خودت راحتی...

مهراب اروم وشمرده گفت: دوست دارم یهویی بهت بگم و همه چیز تموم بشه ... اما میترسم به همون سرعت تو رو از دست بدم...

لبهامو گزیدم..... نکنه فکری که تو سرم بود و قدم رو می رفت درست باشه؟

مهراب کمی سر جاش جابه جا شد وگفت: میدونی میشا...

قبل اینکه بذارم جملشو کامل کنه با یه بغضی که تو گلوم بود گفتم: تو زن داری مهراب؟ اره؟ فهیمه خانم زنت بود؟

گریم گرفته بود... مهراب زن داشت؟

مهراب پقی زد زیر خنده.... حالا نخند کی بخند... منم مبهوت زل زده بودم بهش و امیدوار بودم حدسم درست نباشه...

بعد خنده هاش گفت: دیوانه... فهیمه خانم میدونی چند سال ازم بزرگتره؟چهل و پنج سالشه.... جای مادرمه ...

دماغمو کشیدم بالا و گفتم: ولی خیلی خوب مونده... من فکر کردم سی و هفت هشت سالشه....

مهراب که هنوز ته صورتش میخندید گفت: اره...

یه نفس راحت کشیدم وگفتم: خوب...

مهراب با لبخند گفت: فکر کردی اینقدر خرم که یه خانم این سنی و بگیرم؟ اخه من که زن داشتم نمیومدم ازت خواستگاری کنم دختر خوب....

-خوب من چه میدونم...این همه مردای زن دار میرن زن میگیرن....

مهراب باز خندید و منم خنده ام گرفته بود. واقعا گاهی چه فکرا که نمیکنم....

کمی بعد مهراب اروم گفت: حالا بگم؟

-چیو؟

مهراب: ای خدا ... تازه می پرسه لیلی زن بود یا مرد....

-اهان.... اره بگو...

مهراب تو روم خندید وگفت: اماده ای؟

-اره باشمارش من شروع کن... یک .... دو... س...ه...

مهراب خندید وگفت: میشا به خدا خلی ....

-خوب بگو دیگه... زیر لفظی میخوای؟

مهراب تو چشمام خیره شد و در یک جمله گفت: چرا تا حالا ازم نپرسیدی پدر و مادرم کجان؟

یه کمی فکر کردم و بعد گفتم:

-شاید چون فکر کردم خودت باید بگی.... نه اینکه من تو زندگیت دخالت کنم...

مهراب: نمیخوای بدونی؟

-اگه خودت دوست داشته باشی بگی حتما... اگه راحت نیستی نه...

مهراب: اگه میتونی رو پیشنهاد ازدواجم فکر کنی بگم ... اگه نه... و سکوت کرد.

دستام عرق کرده بود. چقدر می پیچوند ... خوب بگو دیگه ...

یه نفس عمیق کشیدم وگفتم: اتفاقا دوست دارم که این دوستی و رابطه تهش یه سرانجام خوب داشته باشه ... اما نه به این زودی...

تو چشماش یه برق امیدواری و دیدم... شایدم ذوق کردن.... یه لبخندی بهم زد وگفت: امیدوارم بخاطر شرایطم از دست ندمت...

نفسمو به زور از دهنم بیرون فرستادم و مهراب لبهاشو خیس کرد و بعد از مکث و سکوتی که فقط صدای تیک تاک ساعت و بوق ماشینی که از پنجره ی باز اشپزخونه میومد پرش میکرد... سرشو پایین انداخت وشمرده شمرده گفت: از وقتی چشم باز کردم تو پرورشگاه بودم...! فهیمه خانم هم اونجا کار میکرد... از قدیمی های پرورشگاهه... میگفت منو یه دختر جوون هفده هجده ساله اورده داده دست فهیمه خانم و رفته... نمیدونم پدرم کیه.... مادرم کجاست.... نمیدونم نفس کشیدنم شرعی هست یا....

یه کمی مکث کرد و گفت: نمیدونم کس و کاری دارم یا نه.... خیلی ها اومدن که منو به فرزند خوندگی قبول کنن اما قسمت نشد.... تا هجده سالگی تو پرورشگاه بودم.... بعدش هم دانشگاه و درس و ورزش... با کمک فهمیه خانم و پول هایی که با بدبختی جمع کردم ووام و هزار تا دردسر تونستم اینجا رو اجاره کنم.... بعدش هم اون ماشینی که الان دستته رو هم از فهیمه خانم قسطی خریدمش... در حقم مادری کرده اما مادرم نیست... شناسنامه ام هم به نام فامیلی اونه... ولی جای دو تا اسم توش خالیه ... یه تاریخ قلابی هم ....

وسکوت کرد... یه اه اروم کشید و سرشو پایین انداخت.

خشکم زده بود... سیخ نشسته بودم... نفس عمیقی کشیدم و به چهره ی درب و داغونش نگاه کردم... تمام تعریفاتش ده دقیقه هم نشد... خودمو اماده کرده بودم برای شنیدن یه تراژدی غم انگیز... یا طلاق... فوت نابهنگام... پدر معتاد.... مادر زندونی... قاتل... یا هر چیز دیگه ای جز این. چون تنها چیزی که به فکرم نمیرسید همین بود که شاید مهراب یه بچه سرراهی باشه که هیچ خانواده ای نداره...

یا شاید ادمی باشه که تمام گزینه هایی که تو سرم در همین چند لحظه از زندگی غم انگیز مهراب ساخته بودم باشه... ادمی که به خاطر شرایطی بچه اشو میذاره پرورشگاه و... یه ادم مهربون میشه مثل مهراب.

با سوالش یه کمی جا خوردم. ازم پرسید:

-از چشمت افتادم؟

بهش نگاه کردم... اخم کرده بود. صورتش کلا اویزون بود... قیافه ی تو همی داشت.

یه تای ابرومو بالا دادم وگفتم: مگه قبلا رو چشمم بودی؟

مهراب پوفی کشید وگفت: ببخش وقتتو تلف کردم...

از جاش بلند شد که استین پیراهنشو کشیدم و تعادلشو از دست داد و پرت شد رو مبل... با تعجب زل زد به من و منم خندیدم وگفتم: مهراب جدی میشی خیلی ادم غیر قابل تحملی میشیا... الکی چرت و پرت تحویل من نده خوب؟

مهراب با یه قیافه ی نمکی ای گفت: یعنی نظرت راجع به من عوض نشده؟

-واه؟ خوب معلومه که عوض شده...

مهراب دهنش نیمه باز مونده بود.

یه ذره جدی شدم وگفتم: الان بنظرم خیلی قابل احترام تری... کسی که بدون اینکه هیچ پشتوانه ای داشته باشه درسشو خونده ... به اینجا رسیده... سالم مونده... الان خیلی جنبه های مثبت پیدا کردی.. تو خیلی بهتر از یه ادمی هستی که تنه اش به تنه ی حساب بانکی باباش گرمه...

با مکث گفتم: ... تویی و خودت... این برام خیلی ارزش داره...

کاملا تیکه وکنایه ام به اون هامین چلمن بود...بعضیا واقعا یاد بگیرن... پسره بی کس و کار خودشو به اینجا رسونده اما هامین... واقعا جای تاسف داره. اگه مهراب هم یه همچین خانواده ای داشت... فکرم ایست کرد. شاید اگه مهراب اونطوری بود از اون سمت بوم میفتاد... میشد یه ادم خوش گذرون... یا هامین ... اون اصلا ادم محکمی نیست شاید اونم... ای خدا چت زدم باز... اصلا چه کاریه که من این دو تا رو با هم مقایسه میکنم؟!

چشمم به مهراب افتاد با یه لبخند زیادی پهن که زل زده بود به من در همون حال گفت: وقتی جدی میشی خیلی بیشتر از قبل خواستنی میشی...

اخم کردم و یه لگد به زانوی سالمش زدم و آخش در اومد وگفتم: برو گمجو بچه پر رو...

و به سمت اشپزخونه رفتم... در یخچال وباز کردم وگفتم: هیچی نخریدی؟

مهراب به اشپزخونه اومد وگفت: نه بابا خریدای تو هم که تموم شد...

-جاااانم؟؟؟

مهراب خندید وگفت: میخوای چی درست کنی؟ واسه ی سوسیس بندری همه چیز دارم...

در یخچالو بستم وگفتم: تو خجالت نمیکشی علنا به من میگی برات اشپزی کنم...

مهراب در کمال پر رویی گفت: خوب تو قراره زنم بشی...

-اوه چه رویایی هستی...

مهراب خندید و گفت: بیا این پولا رو بگیر برو یه چند قلم خرید کن...

چشمام چهار تا شد...

-مهراب چقدر گشادی...

مهراب خندید و گفت: ای بابا ... من با این پای چلاغم کجا برم؟

-بزنم اون یکی هم چلاغ کنم خیال همه راحت بشه... وبه سمت جا لباسی رفتم و از تو جیبش هرچی داشت برداشتم ورفتم که خرید کنم.

یعنی اگه قرار بود زنش بشم و اینطوری ازم بیگاری بکشه سه طلاقه اش میکردم مهرابو...

قبل از اینکه از در ورودی خارج بشم دستمو گرفت وگفت: مرسی میشا...

-مهراب این لوس بازی هاتو ببر واسه فهیمه خانم... ول کن استین مانتوم پاره شد...

خندید و هولم داد بیرون و در و هم بست. از پشت در گفت: سس فرانسوی بگیر.. راستی یه بسته چیپس و ماست مسیر هم یادت نره...

واقعا این بشر چقدر پر رو بودا... !

خندیدم و وارد کوچه شدم... عین دیوونه ها تا مغازه هنوز لبخند رو لبم بود. و فکر میکردم حق ندارم که نظرمو راجع به مهراب عو ض کنم... به هیچ وجه.

اون هنوز یه دوست عزیزه واسم که جایگاهش برام ثابته و هیچ کس نمیتونه مثل اون باشه حتی صبا یا ...!

***************

كار ثبت شركت با پرهام داشت به جاهاي خوبش ميرسيد . تقريبا هر روز توي همون آپارتماني كه يزداني برام پيدا كرده بود مشغول مصاحبه با افرادي بوديم كه با ديدن آگهي استخداممون توي روزنامه به اميد استخدام شدن ميومدن . هجوم اينهمه متقاضي كار به سمت شركت ِ هنوز راه نيوفتاده ي ما برام عجيب و جالب و در عين حال خسته كننده بود . با وجود تعداد زياد مراجعه كننده ها هنوز بعد از گذشت يك هفته نتونسته بوديم كاركنان مد نظرمون رو استخدام كنيم ، بيشترشون يا دانشجو بودن ، يا تجربه ي آنچناني نداشتن و يا مدرك معتبري نداشتن . با اينحال من معتقد بودم كه بايد از بين همينها استعدادها رو كشف كنيم .

تنها كسي رو كه از همون روزهاي اول استخدام كرده بوديم و الان مشغول به كار بود و متقاضيها رو يكي يكي داخل ميفرستاد منشي شركت بود كه دختر كاري و مودبي به نظر ميرسيد . وضعيت شركت حسابي در هم ريخته بود چون از يه طرف دكوراتورها مشغول دكور و رنگ اميزي بودن و از يه طرف هم ما مشغول مصاحبه ، به همين خاطر منشي مجبور شده بود انبوه متقاضي ها رو تو يكي از اتاقها جا بده و يكي يكي بفرستتشون توي اتاق كناريش كه من و پرهام توش لم داده بوديم تا كارگرها بتونن سالن بزرگ شركت رو زير نظر دكوراتور دكور كنن .

مدل مصاحبه كردنمون هم واسه خودش مدلي بود . من روي مبل سه نفره لم داده بودم و پاهامو روي دسته هاي مبل انداخته بودم ، پرهام هم كه ديگه بدتر از من كفشاش هم در آورده بود و پاهاشو روي عسلي بين مبلها گذاشته بود . بازم به ادب و نزاكت خودم كه وقتي ميديم يه خانومي يا مرد مسني وارد ميشه سرجام صاف مينشستم اما پرهام عين خيالش هم نبود . البته اين وسط مواظب بوديم كه توي برخورد باهاشون اونقدر جديت از خودمون نشون بديم كه اگه پس فردا استخدام شدن به خاطر شل گرفتن اينجا در آينده كارها رو شل نگيرن . در واقع فقط من بودم كه سعي ميكردم جديت به خرج بدم و پرهام فقط اون وسط با نمك ريختن پارازيت مينداخت كه البته براي منم بد نميشد چون كمتر حوصله م سر ميرفت و خسته ميشدم .

به خاطر خستگي يك هفته اي از كارها خيال داشتم صبح جمعه رو تا خود ظهر بخوابم . اما از اونجايي كه عادت به خواب زياد و راحت نداشتم ساعت 9 از خواب پا شدم و مستقيم رفتم پايين تا يه چيزي واسه خوردن پيدا كنم . هنوز همه ي پله ها رو پايين نيومده بودم كه مامان گوشي به دست رو به من كرد و گفت :

_ هامين مامان ، زن عمو فرنوشت داره واسه ناهار دعوتمون ميكنه ، ميخواد مطمئنش كنم كه تو مياي ....جايي كه قرار نداري ؟

سريع گفتم :

_ من نميتونم بيام مامان ، بايد بعد از ظهري برم جايي ...

مامان با تعجب نگاهم كرد و گفت :

_ چطور بي خبر ؟ كجا به سلامتي ؟

واضح و مبرهن بود كه اگه صاف نرم سر اصل مطلب مامان بي خيال نميشه پس ناچار گفتم :

_ قراره با ارمين بريم توچال ...

مامان انگار خيالش راحت شد چون با لبخند روشو ازم گرفت و دوباره مشغول صحبت كردن با تلفن شد .

ديشب با آرمين هماهنگ كرده بودم كه باهام بياد ، قبلش به فرهود هم گفته بودم اما اون ظاهرا كار داشت و نميتونست . نهايتا به ارمين گفتم ، دوست نداشتم كس ديگه اي غير از اين دو نفر از ترسم از ارتفاع خبر داشته باشه واسه همين چيزي به پرهام نگفتم . دوست داشتم قبل از اينكه كار توي شركت به طور رسمي شروع بشه و سرم شلوغ بشه برم توچال و پرش بانجي رو انجام بدم و به قول و قرارم با خودم عمل كنم . توي توهمات خودم تقريبا مطمئن بودم كه اگه اين ارتفاع و بپرم ديگه ترس از بلنديم واسه هميشه از بين ميره .

بعد از ناهار ، كه البته من چيزي نخورده بودم چون نميخواستم اونجا گندكاري بشه ، داشتم لباس ميپوشيدم و اماده ميشدم كه كم كم راه بيوفتيم كه از تو حياط صداي حرف زدن شنيدم ، از پنجره نگاهي به بيرون انداختم ، آرمين و فرناز و آذين بودن ....تعجب كردم كه اونا واسه چي اومدن ! احتمالا اومده بودن پيش مامان ...

اما وقتي داشتم از پله ها پايين ميرفتم صداي آذين و شنيدم كه ميگفت :

_ هر چي به سهراب اصرار كردم كه بياد قبول نكرد ، ميگفت ميخواد استراحت كنه .....آخه يه خورده هم سرما خورده ...

مامان نگاهش كرد و با شماتت گفت :

_ اگه سرما خورده پس چرا تنهاش گذاشتي ؟ برو خونه مواظبش باش ...

اذين هم با سرخوشي جواب داد :

_ اي بابا ، مگه بچه ست مامان ؟! ...استراحت ميكنه خوب ميشه ديگه ....از توچال نميشه گذشت ...

سريع با تعجب بين حرفش پريدم :

_ حالا كي ميخواد تو رو ببره توچال ؟

با خنده اومد طرفم و در حالي كه خودشو لوس ميكرد دستشو انداخت دور گردنم و گفت :

_ تو ...

نگاه گيجي به ارمين انداختم كه شونه هاشو انداخت بالا و گفت :

_به جان خودم من فقط به فرناز گفتم ...

آذين ادامه داد :

_ فرناز به من گفت ، منم زنگ زدم به ميشا و مارال گفتم ....قبول نميكردن ، كلي اصرار كردم تا قبول كردن بيان ...

خودمو با بهت روي مبل انداختم و با نگاه سرزنش كننده اي به آرمين گفتم :

_ قرارمون مردونه بود ...هر چي دختر تو فاميل داريم و خبر كردي ؟

آذين روي دسته ي مبلي كه من روش نشسته بودم نشست و با اخم گفت :

_ واه ، مردونه چيه ؟ ....كسي كه زن و نامزد داره كه مردونه نميره توچال ...

مامان هم ميونه رو گر فت و گفت :

_ راست ميگه ديگه ، خوب كردي اذين كه زنگ زدي به ميشا ...آفرين مامان ...

و در همون لحظه با به صدا در اومدن زنگ تلفن از جاش بلند شد .

دوباره نگاه عصبي مو حواله ي آرمين كردم كه قيافه ي مظلومي به خودش گرفت و گفت :

_ بابا من فقط به زن خودم گفتم ، بدون اجازه ي زنم كه نميتونم جايي برم ...ميتونم ؟

زير لبي گفتم :

_ زن ذليل ...

همون لحظه چشمم به فرناز افتاد كه داشت نگاهم ميكرد ، سريع لبخندي زدم و گفتم :

_ خوبي فرناز ؟!

با نگاه معني داري لبخند زد و گفت :

_ ممنون هامين ، تو چطوري ؟

نفس عميقي كشيدم و گفتم :

_ عالي ! بهتر از اين نميشم ...محيا كجاست ؟

_ گذاشتمش پيش مامانم ...

سري تكون دادم و رو به آرمين گفتم :

_ بانجي ماليده ....يه وقت ديگه ميريم ...

يهو اذين گفت :

_ چي چي رو ؟ من فقط به عشق اين كه پرش تو رو ببينم سهراب و با اون حالش تو خونه تنها گذاشتم ...

با كف دست به پيشوني م كوبيدم و با حرص به آرمين گفتم :

_ از سير تا پيازشو بهشون گفتي ؟!

آذين از جاش بلند شد و گفت :

_ پاشين ديگه دير ميشه ...

مامان كه تازه از جواب دادن تلفن فارغ شده بود با لحن نه چندان رضايتمندي گفت :

_ سر راهتون بريد دنبال ندا ، صبحي كه به مامانش گفتم هامين ميره توچال و نميتونيم ناهار بيايم خونه تون فهميده ميخواين برين ، ندا هم گفته منم ميام ...

ديگه كامل پنچر شدم و سرمو با حرص كوبيدم به پشتي مبل ...عجب خبرنگاراي خبره اي بودن اين زناي فاميل ما ، مطمئنا ديگه تا الان خواجه حافظ هم خبر شده بود . عمق فاجعه اينجا بود كه بايد جلوي اينهمه آدم بپرم ، ديگه وقتي خبر داشتن كه قرار بوده بپرم نپريدنم ضايع تر بود .

بي توجه به غرغرهاي آذين در مورد اومدن ندا شماره ي پرهام و گرفتم ، حالا كه همه ميدونن بذار پرهام هم بدونه ، اقلا وجودش يه كم آرامش دهنده ست .

قرار شد آرمين و فرناز و آذين با ماشين آرمين برن دنبال ندا ، منم بعد از سوار كردن پرهام برم دنبال ميشا و مارال . از همون لحظه ي اول سوئيچ و تحويل پرهام دادم تا خودم يه كم تمركز كنم و ريلكس كنم . پرهام وقتي فهميد جريان چيه يه بند شروع كرد به مسخره بازي و خنديدن به ريش ما ، ديگه بعد از گذشت چند لحظه خودش متوجه شد كه اعصاب ندارم و بيخال شد . جلوي خونه ي عمو پرويز منتظر اومدن ميشا و مارال بوديم كه بعد از چند لحظه از خونه بيرون اومدن و با خنده به سمت ماشين اومدن . بي اراده ميشا رو ارزيابي كردم ، اولين چيزي كه تو ميشا جلب توجه ميكرد اندام قشنگش بود كه توي جين تنگ و مانتوي مشكي كوتاه و تنگش خودنمايي ميكرد ، بعد از اون چشماي عسليش بود و موهاي قهوه اي روشنش كه از جلوي روسريش به طرز شلخته ولي بامزه اي بيرون ريخته بود . رنگ پوستش هم قشنگ بود ، ميموند لبهاش و بيني متوسط ش كه خوب بودن .......در عين ناباوري نتيجه گيري نهايي اين بود كه ظاهر خواستني اي داره ، اما با اين حال چيزي كه كاملا برام روشن بود اين بود كه من نميخوامش ! مگه زوره ؟

بعد از سوار شدن و سلام عليك مارال در حاليكه به سختي سعي ميكرد جلوي خنده شو بگيره و موفق هم نبود به ميشا اشاره كرد و گفت :

_ اين هم ميخواد بپره ، كاپشنش هم آورده مجهز اومده ...

و با اين حرف خودش از خنده روده بر شد ، من و پرهام با تعجب به عقب برگشته بوديم و به ميشا نگاه ميكرديم كه پرهام گفت :

_ اما خانوما اجازه ندارن بپرن...

ميشا با خونسردي گفت :

_ راضي شون ميكنم ،

و لبخندي زد . مارال كه هنوز هم داشت ميخنديد گفت :

_ منظورش اينه كه خرشون ميكنه ...

نميدونم ميشا يواشكي چيكارش كرد كه مارال جيغ خفه اي كشيد و در حاليكه بازوشو ميماليد گفت :

_ اآآآآآآي ، چيكار ميكني ديوونه ؟

ميشا لبخند مصنوعي اي تحويلش داد و از بين دندوناش گفت :

_ خفه ميشي عزيزم ؟!

من و پرهام با خنده از حركاتشون رومونو برگردونديم و پرهام ماشين و به حركت در اورد ، همينم مونده با اين جغله بچه رقابت هم داشته باشم !

به صندليم تكيه داده بودم و چشمام و بسته بودم و داشتم سعي ميكردم يه كم ذهنم و اروم كنم اما پرهام گير داده بود به مارال و اصلا اجازه نميداد يه لحظه ماشين ساكت باشه ، از سوال كردن كم نمياورد ، به نظر ميرسيد مارال چشمشو گرفته ، لاي چشمامو باز كردم و ديدم كه بلــــــــــه ! آينه رو هم روش تنظيم كرده و چشمش اصلا به خيابون نيست . بالاخره هم طاقت نياورد و منو با دست تكون داد و صدام كرد :

_ هامين ؟!

بهش چشم غره رفتم : هوووم ؟!

بهم اشاره كرد برم نزديكتر ودر گوشم طوري كه عقبيا نشنون پرسيد :

_ مارال نامزدي ، دوست پسري ، كسي و داره ؟!

نفس كلافه اي كشيدم و چند لحظه با حرص از اين كه آرامشمو به هم زده عصبي نگاهش كردم ، بعد برگشتم عقب و از مارال پرسيدم :

_ مارال تو نامزد يا دوست پسر داري ؟...

چشماي مارال از تعجب گرد شد و پرهام با صداي ناله مانندي گفت :

_ هامين ؟!

اما من بي توجه به حركاتشون دوباره پرسيدم :

_ داري يا نه ؟!

قبل از اين كه مارال بخواد جواب بده ميشا گفت :

_ گيرم كه داشته باشه ، مگه فضولشي ؟!

چشم غره اي به ميشا رفتم و گفتم :

_ وقتي چار تا آدم بزرگ ...

بين حرفم پريد :

_ تكراريه ...

يه لنگه ابرومو انداختم بالا و با پوزخند فقط نگاهش كردم ، بعدش رو به مارال گفتم :

_ اگه چيزي هست بگو تا پرهام همين اول تكليف خودشو بدونه ...

دوباره ميشا دهنشو باز كرد اما قبل از اينكه بخواد چيزي بگه مارال دستشو گرفت و وادار به سكوتش كرد و در حاليكه سرشو انداخته بود پايين و گونه هاش هم قرمز شده بود با خجالت گفت :

_ بله ، من كسي رو ....دارم ....فقط خواهش ميكنم بين خودمون بمونه ...

بهش لبخند زدم و گفتم :

_ بين خودمون ميمونه ...

و بعد از چشم غره ي ديگه اي به ميشا دوباره صاف سرجام نشستم . نگاهي به پرهام انداختم ، آرنج دستشو رو پنجره گذاشته بود و سرشو به دستش تكيه داده بود ، قيافه ش هم آويزون شده بود ، به سختي سعي كردم جلوي خنده مو بگيرم و دوباره چشمامو بستم ، همچين تريپ عاشق شكست خورده ورداشته كه كسي ندونه فكر ميكنه يه عمر عاشق مارال بوده ، حالا خوبه هنوز چند دقيقه نيست كه مارال و ديده .

بالاخره هم نتونستم جلوي خنده مو بگيرم و با چشماي بسته پوووف زدم زير خنده ، پرهام با مشت كوبيد تو بازوم و با صدايي كه ته رنگي از خنده داشت گفت :

_ اي كوفت ....ببند او گاله رو ...

نگاهش كردم و با صداي آرومي كه بقيه نشنون گفتم :

_ بميرم برات ....شكست عشقي خوردي داداش ؟!

با چشم و ابرو واسم خط و نشون كشيد و زير لب فحشي داد و صداي آهنگ و بلند كرد .

وقتي رسيديم آرمين و بقيه كنار ماشين آرمين منتظرمون بودن . قبل از اينكه ما بهشون برسيم ندا جلو اومد و سلام كرد ، با من و پرهام دست داد اما به ميشا و مارال فقط سلام داد . بعدش اومد كنار من و در حاليكه باهام هم قدم ميشد گفت :

_ واقعا ميخواي بپري ؟! ...خطرناك نيست ؟ ...چرا به فكر سلامتيت نيستي ؟

تو اون موقعيت فقط همينم كم بود كه يكي با حرفاش بهم استرس وارد كنه ، جوابشو با لبخند نصفه نيمه اي دادم و خودمو به آرمين رسوندم و زير گوشش گفتم :

_ اگه يه روز به عمرم مونده باشه از خجالتت در ميام ...

آرمين با خنده گفت :

_ سخت نگير ...

و با اشاره به پرهام كه ماشين و پارك كرده بود و به سمتمون مي اومد گفت :

_ معرفي نميكني ؟...

منم پرهام و به عنوان دوست و همكارم به همه معرفي كردم و بقيه رو هم به پرهام معرفي كردم . قرار بود با تله كابين به ايستگاه بانجي جامپينگ بريم .

توي مسير همه دو به دو راه افتاده بوديم ، فرناز و آرمين كه دست تو دست جلوتر از همه ميرفتن بعدش ميشا و اذين ، به نظر ميرسيد اذين داره ميشا رو نصيحت ميكنه كه دست از كله شقي برداره و بيخيال پريدن بشه ، بعد از اونا من و ندا بوديم ، كه از شانس بد من بود كه ندا باهام هم قدم شده بود چون به معني واقعي كلمه داشت سرمو ميخورد بس كه حرف ميزد ، تو اون لحظه تنها چيزي كه از خدا ميخواستم اين بود كه يه جوري اينو ساكت كنه ، ميخواستم چند دقيقه با خودم خلوت كنم ، اما با اين وضعيت امكان نداشت . پشت سرمون هم پرهام و مارال ميومدن ، به نظر ميرسيد پرهام ميخواد حرفايي كه تو ماشين پيش اومده بود و ماسمالي كنه و به مارال بفهمونه كه منظور خاصي نداشته .

فكر نميكردم اينقدر زود به غلط كردن بيوفتم ، اما وقتي قرار شد سوار تله كابين بشيم رسما به غلط كردن افتاده بودم ، اخه مني كه سوار تله كابين شدن برام مثل كابوس ميموند و چه به پرش بانجي ؟!

آرمين و فرناز و آذين و مارال اول سوار تله كابين شدن ، ميشا هم ميخواست سوار بشه كه آذين با زيركي اجازه نداد سوار بشه و گفت :

_ تو با بعدي بيا ...

اين اذين هم در غياب مامان شده بود مامان 2 ...

به محض سوار شدن من وسط نشستم ، طوري كه تا حد امكان از شيشه ها دور باشم . از همون اول هم آرنج دو تا دستامو به زانو تكيه دادم و سرموگذاشتم رو دستام تا چشمم به هيچ كدوم از شيشه ها نيوفته . باز هم ندا كنارم نشسته بود ، تو موقعيتي نبودم كه بفهمم چي ميگه ، حتي يه كلمه از حرفايي كه ميشا و پرهام ميزدن هم نميشنيدم . ميشا از همون اول چسبيده بود به يكي از شيشه ها و بيرون و نگاه ميكرد و پرهام هم كنارش ايستاده بود .

تو حال و هواي خودم بودم كه ندا دستش و گذاشت رو بازوم و با نگراني پرسيد :

_ هامين تو حالت خوبه ؟

عصبي نگاهش كردم و گفتم :

_ ميشه تنهام بذاري لطفا ؟!

اخماشو كشيد تو هم و گفت :

_ باشه ...

به سختي بهش لبخند زدم و گفتم : مرسي ...

دوباره به ژست قبليم برگشتم كه متوجه شدم اينبار ميشا طرف ديگه م نشست و با بدجنسي در گوشم گفت :

_ تو هنوزم از بلندي ميترسي همين خان ؟!

چند لحظه فقط به چشماش نگاه كردم و بعد گفتم :

_ هممون يه چيزايي از بچگي با خودمون داريم ، اما تو از همه مون سهم بيشتري نگه داشتي....هنوزم همونقدر بچه اي ...

دندوناشو رو هم فشار داد و خواست با عصبانيت چيزي بگه اما به سرعت نظرش عوض شد و با لبخندي كه سعي ميكرد خونسرد باشه اما بيشتر عصبي بود تا خونسرد گفت :

_ اين نظر توئه ...پيش خودت هم بمونه ...

و از جاش بلند شد . از اينكه كسي اينجوري ترسم از بلندي رو بهم ياداوري كنه بدم ميومد ، احساس ميكردم بهم توهين شده ، احساس ميكردم به مردونگيم توهين شده . دوست داشتم كله ي ميشا رو بكوبم به ديوار كابين ...دختره ي هيچي نفهم !

وقتي رسيديم در حين پياده شدن پرهام اومد كنارم و با صداي آرومي گفت :

_ كلافگي داره از سر و صورتت ميباره هامين ... مگه عقلت پاره سنگ برداشته كه وقتي اينهمه به بلندي حساسيت داري ميخواي بپري ؟ فكر خودكشي زده به سرت ؟!!!

با اخم گفتم :

_ انفغمغ enfermer( خفه شو ) ....ميخوام اينجوري خودمو درمان كنم ، تو چه ميدوني ؟

پرهام ابروهاش و بالا انداخت و گفت :

_ اونوقت خودت تجويز كردي ديگه ؟

با كلافگي گفتم :

_ تو ديگه بس كن پرهام ...

اطراف و از نظر گذروندم ، يه زمين اسكيت داشت ، يه كافي شاپ و بالاخره چشمم به جمال يه داربست 40 متري روشن شد . چقدر به نظرم شبيه چوبه ي دار ميومد ! در حاليكه نگاهم روي داربست خشك شده بود با ناباوري از پرهام پرسيدم :

_ از روي اون كه نبايد بپريم ، مگه نه ؟

_ چرا اتفاقا ، دقيقا بايد از رو همون بپري ...

عصبي نگاهش كردم و همه ي حرصم و سر پرهام خالي كردم :

_ چي داري ميگي ؟ همه جاي دنيا از رو پل ميپرن ، الان من چه جوري بايد از اين دكل بالا برم ؟ هان ؟ ....آسانسور داره ؟

پرهام با نيشخند گفت :

_ اينجا ايران است ، خوش اومدي داداش ....

بعد در حاليكه به دكل اشاره ميكرد گفت :

_ از پله بايد بري بالا ...

در حاليكه نگاهم روي چوبه ي دارم خشك شده بود آب دهنمو به سختي فرو دادم ،

_ موديت maudit ( لعنتي )

صداي ميشا رو شنيدم كه داشت به سمتمون ميومد :

_ نميخواين بريم بليط بگيريم ؟!

عجب دل خوشي داشت اين يكي ! نگاهي به بقيه ي بچه ها كه توي محوطه ي بيرون كافي شاپ ِ ايستگاه دور يه ميز نشسته بودن انداختم ، به به ! وقتي من دارم ميپرم خانوما و اقايون ميشينن در حال تماشاي پرشم تخمه ميشكونن ... به پرهام گفتم :

_ تو برو واسم بليط بگير من يه دقيقه اينجا ميشينم ...

پرهام و ميشا رفتن تا بليط بگيرن و من هم دور ميز كنار بچه ها نشستم . از شانس خوبم ارمين هم كنار دستم نشسته بود و ميتونستم كمي دق دلي مو خالي كنم ، بغل گوشش گفتم :

_ هر چي ميكشم از دست تو ميكشم ...

اشاره ي دقيقم هم به اتفاق امروز بود كه واسم تماشاچي جمع كرده بود و هم به اتفاق 4 سالگيم كه از پشت بوم خونه ي مامان بزرگ سر و ته م كرده بود .

آرمين دستي به پشت موهام كشيد و با لبخند شيطنت باري گفت :

_ كوتاه بيا هامين ، خوش ميگذره ...

چنان نگاه خشمناكي بهش انداختم كه با سرعت دستش و كشيد و با اخم ساختگي اي گفت :

_ هاپو ...

سرمو برگردوندم تا خنده مو پنهان كنم كه پرهام و ديدم كه داشت به سمتم ميدو ئيد ، وقتي بهم رسيد گفت :

_ بايد خودت بياي ، ميخوان فشار خونت و بگيرن و وزنت كنن ...

با اكراه از جام بلند شدم و دنبال پرهام راه افتادم ، ميشا همونجا ايستاده بود و داشت با پسري كه مسئول بليطها بود چونه ميزد ، وقتي ما بهشون رسيديم پسره داشت به ميشا ميگفت :

_ بابا اصلا دست من نيست ، بايد با مربي ش صحبت كنين .....ولي اونم اجازه نميده ....پريدن خانوما ممنوعه ....

بازوي ميشا رو از پشت گرفتم و با اخم گفتم :

_ بيا برو بشين ديگه ، مگه نميشنوي ميگه ممنوعه ...

ميشا با تندي بازوشو از دستم بيرون كشيد و بي توجه به من و رو به پسره گفت :

_ مربيش كجاست ؟

پسره با بي حوصلگي به سمتي اشاره كرد و ميشا هم به همون سمت حركت كرد . بعد از گرفتن فشار خونم و وزن كردن بهم گفتن كه تا نيم ساعت ديگه نوبت پريدنم ميشه . عجيب بود كه تو اون شرايط فشار خونم متعادل بود و عيب و ايرادي ازم نگرفتن ، تو اون شرايط بدم نميومد اونا دليلي براي نپريدنم بيارن اما از شانس بد من حتي وقتي در مورد بيماري خاص يا سابقه ي جراحي هم ازم پرسيدن جوابم منفي بود . البته خودم هم چيزي در مورد فوبياي ارتفاعم بهشون نگفتم ، خوشم نمياد يه بلندگو دستم بگيرم و اين موضوع و همه جا جار بزنم ، اين كار مخصوص ِ آرمينه !

اين شد كه دوباره با قيافه ي اويزون برگشتم سر ميز نشستم تا نوبتم بشه . هنوز 20 دقيقه بيشتر نگذشته بود كه ميشا با خوشحالي در حاليكه چشماش برق ميزد برگشت سر ميز و گفت :

_ راضي شون كردم ، فقط گفتن كسي فيلم نگيره .....گفت به شما هم بگم كه حواستون باشه وقتي من ميپرم بقيه ي مردم كه دارن نگاه ميكنن ازم فيلم نگيرن ...

ديگه هيچي از سوالايي كه بقيه در مورد چطور راضي كردنشون از ميشا ميپرسيدن نفهميدم . همه ي فكرم حول اين ميچرخيد كه نبايد از ميشا كم بيارم ...

نيم ساعتي كه بهم گفته بودن شد يه ساعت ، ديگه كم كم داشتم اميدوار ميشدم كه قضيه منتفيه و الان ميان ميگن مثلا امروز به دليل شرايط جوي نميشه پريد كه اسممو از بلند گو صدا زدن .

با اضطراب از جام بلند شدم ، پرهام هم باهام اومد . اما ديگه از دكل كه نميتونست باهام بالا بياد ، همونجا كلي سفارش بهم كرد و تشويقم كرد و سعي ميكرد با حرفاش استرس و ازم دور كنه ، اما من حتي يك كلمه از حرفاشم متوجه نميشدم ، اصلا تو حال خودم نبودم . وقتي ميخواستم از پله هاي دكل بالا برم يه نفس عميق كشيدم و پامو گذاشتم رو اولين پله ...بيشتر پله ها رو با چشماي بسته و بدون اينكه پايينو نگاه كنم بالا ميرفتم اما وسطاي راه بودم كه يه لحظه پام پله ي بعدي رو گم كرد و بي اراده چشمام رو باز كردم و چشمم به پايين افتاد . همين يه نگاه كافي بود تا سرم گيج بره ، همه ي منظره ي روبروم داشت دور سرم ميچرخيد . نميدونم چه جوري تونستم تعادلمو اونجا بين زمين و هوا نگه دارم ، فقط ميدونم كه همه چي داشت ميچرخيد . حتي وقتي چشمامو بستم هم سياهي ها داشتن دور سرم ميچرخيدن .

با همون چشماي بسته و با همون چرخ و فلك وحشتناكي كه توي سرم ميچرخيد شروع كردم به پايين اومدن ، حالم افتضاح بود . حتي وقتي با بدبختي به پايين رسيدم هنوزم همه ي زمين و زمان در حال چرخش بود ، چند قدم بيشتر از دكل دور نشده بودم كه شروع كردم به عق زدن ، خوشبختانه چيزي توي معده م نبود كه بخواد بالا بياد اما تو اون لحظه ارزو ميكردم كاش چيزي بود و بالا ميومد چون به نظر ميرسيد معده م ميخواد كامل بالا بياد ...خم شده بودم به سمت زمين كه پرهام و ارمين دو طرفم قرار گرفتن و هر كدوم با نگراني چيزي ميگفتن ، با حرص دستاشون و پس زدم و صاف ايستادم ، ديگه دنيا نميچرخيد ، معده م هم به نظر ميرسيد ديگه كوتاه اومده ...بهشون گفتم :

_ تنهام بذاريد ...

و خودم مسير مخالف كافي شاپ و در پيش گرفتم ، هر چقدر واسشون نمايش اجرا كرده بودم بس بود . در حال حاضر فقط ميخواستم ازشون دور بشم تا يه كم حالم جا بياد . اونا هم ديگه اصراري به موندن باهام نكردن و برگشتن پيش بقيه .

اگه اسمش كم آوردن بود كم اورده بودم ، اگه ضايع شدن بود ضايع شده بودم ، الانم در حال توبه كردن بودم كه ديگه تا عمر دارم خودم چيزي رو واسه خودم تجويز نخواهم كرد و ديگه از اين غلطا نميكنم .

بعد از اينكه كمي حال و هوام بهتر شد برگشتم كه برم پيش بقيه از كنار دكل كه ميخواستم رد بشم ميشا رو ديدم كه در حال اماده شدن براي بالا رفتن از دكل بود ، وقتي منو ديد لبخند پيروزمندانه اي رو لبش نقش بست ، دقيقا ترجمه ي نگاهش اين بود كه :

_ ترسو ! ضايع شدي رفت ، من دارم ازت ميبرم ...

پوزخندي بهش زدم و زير لب گفتم :

_ بپر برات عقده نشه ...صدامو شنيد ، البته نيت خودم هم همين بود كه بشنوه ، با حرص گفت :

_ وايسا جوابتو بگير بعد برو ...

بدون توقف فقط سرمو به سمتش چرخوندم و اين بار بدون تمسخر وجدي گفتم :

_ احتياط كن ...

همين كه سرمو برگردوندم كه برم طرف بچه ها ندا با دو خودشو بهم رسوند و در حاليكه با نگراني تو چشمام خيره شده بود گفت :

_ اين چه كاري بود كه كردي ؟! داشتم از نگراني ميمردم ، خدا رو شكر كه سالمي ...

تو چشماش آب جمع شد و به نظر ميرسيد بغض كرده ، تحت تاثير اين محبتش بي اراده با يه دست يه بغل ِ آرومش كردم و با لبخند قدردانانه اي آروم گفتم :

_ چيزي نيست ...

ميشا بايد خيلي چيزا رو از ندا ياد بگيره ، هه ! وقتي بهش ميگم بچه اي بهش برميخوره ، خوب بچه ست ديگه !

سر ميز كه نشستم هيشكي چيزي به روم نياورد . همه داشتيم به بالا رفتن ميشا نگاه ميكرديم ، وقتي رسيد بالا و داشتن طنابا رو به پاها و سرشونه هاش وصل ميكردن من هم استرس گرفته بودم ، نميدونم خودش هم اون بالا استرس داشت يا نه ؟! ...

بعد از چند دقيقه معطل شدن اون بالا روي سكوي پرش آمده ي پريدن شد دستشو برام تکون داد و از اون بالا یه سوت بلند بالا زد .

خدای من ... باید اعتراف میکردم که به معنای واقعی کم اوردن جلوی یه دختر بچه کم اوردم.

اون اینقدر ریلکس و اروم بود... میخواستم داد بزنم مراقب باش ....

که بعد از چند لحظه در مقابل چشماي شگفت زده ي ما از اون بالا رها شد و صدای جیغش که همزمان با افتادنش به طرف پایین بود باعث شد راست بایستم... ، همه داشتن جيغ ميكشيدن اما من با دهاني باز به ميشا كه وسط زمين و آسمون مثل يويو بالا و پايين ميشد و مدام از الفاظ هیجانی مثل یوهو ... هی ... استفاده میکرد ، نگاه ميكردم . جاذبه ي زمين مانتوشو برعكس كرده بود و اگه كاپشنش نبود بعيد نبود از تنش دربياد . بعد از چند دقيقه روي تشك بادي اي كه پايين دكل پهن شده بود فرود اومد . یکی رفت کمکش کنه اما خودش سريع از روي تشك بلند شد . و همون فرد بند و طناب ها رو ازش جدا کرد. کمی بعد با هیجان به سمت ما اومد وگفت: وای پسر معرکه بود د د د ...

صورتش به طرز فجیعی سرخ شده بود... به نظرم کمی هم تلو تلو میخورد...

اذین با ناباوری گفت: میشا .... دمت گرم...

میشا با هیجان گفت: وای خدا ... کاش میتونستم یه بار دیگه هم امتحانش کنم...

و حینی که با گیجی سعی میکرد یه صندلی و برای نشستن انتخاب کنه ... دلستری و برداشت و با شیشه محتویاتشو یک نفس سر کشید ...

هممون سکوت کرده بودیم.صورتش حسابي قرمز شده بود و سفيدي چشماش هم قرمز ِ قرمز بود . ظاهرا به خاطر برعكس موندن هر چي خون تو بدنش بود توی سرش جمع شده بود.

پرهام لبخندی زد و گفت: خیلی عالی پریدی...

میشا خندید و حین نفس نفس زدن بریده بریده گفت: سقوط.... معرکه ای ... بود...

صدای جیغ یه نفر دیگه باعث شد به اون سکوی لعنتی نگاه کنم...

عصبی بودم... دیگه دلم نمیخواست نزدیک اون دکل باشم و صدای هیجان انگیز ادم های دیگه رو بشنوم.

با حرص گفتم: بریم یه کم دور بزنیم...

ندا با بلند شدنش موافقتش و اعلام کردو بعد ازا ون هم بقیه بلند شدند.

میشا هنوز نشسته بود.

اذین گفت: خانم شجاع قصد اومدن نداری....

با صورت درهمی به اذین خیره شد.

کمی بعد ازجاش بلند شد و هنوز يك قدم بر نداشته بود كه هر چي تو معده ش بود روي خودش بالا آورد . زودتر از بقيه به سمتش رفتم. روي زمين نشست . همه ي مانتو شو كثيف كرده بود . دستمو زير چونه ش زدم و سرش و بالا گرفتم ،

_ خوبي ؟ ...

بي توجه به حرفم به مانتوش نگاه كرد و با صدايي كه آماده ي گريه بود گفت :

_ مانتوم خراب شد ...

سري تكون دادم و كاپشنش و در آوردم و گفتم :

_ اشكال نداره ، مانتوتو در بيار كاپشنتو بپوش ....كاپشنت تميزه ...

بقيه هم رسيده بودن و دورمون ايستاده بودن ، آذين گفت :

_ اينجا كه نميشه در بياره ....بيا بريم اونور دستشوييه ...

دست ميشا رو گرفت و به سمت دستشويي هدايتش كرد ، به نظر ميرسيد ميشا نميتونه تعادلشو درست حفظ كنه ، همينطور كه به رفتنشو ن به سمت دستشويي نگاه ميكردم گفتم :

_ آستين كاپشنش يه خورده كثيف شده بشور . زود هم بيارش ببريمش دكتر ببينم چيزيش نشده باشه ...

آذين باشه اي گفت و به راهش ادامه داد ، مارال هم باهاشون همراه شد . رو به بقيه گفتم :

_ شايد مشكلي براش پيش اومده باشه ، تو راه رفتنش تعادل نداره ، بهتره يه چك آپ بشه ...

آرمين و پرهام حرفمو تاييد كردن اما ندا با حرص گفت :

_ يعني گردشمون تموم شد ؟ ....ببين چه جوري با مسخره بازيا و دلقك بازياش گردشمونو خراب كرد ؟

با تعجب به ندا نگاهي كردم ، چقدر واسه من نگران شده بود حالا در مورد ميشا كه وضع خوبي هم نداشت اينطوري حرف ميزد ؟! از واكنشش تعجب كردم ، گفتم :

_ به هر حال ميشا حالش خوب به نظر نميرسه ، درست نيست اينجا بمونه ، بايد ببريمش دكتر ....شما ها بمونيد من خودم ميبرمش ...

كمي با ارمين در اين مورد صحبت كردم و قرار شد بقيه بمونن و من و ميشا برگرديم . پرهام قبول نميكرد و ميگفت اونم برميگرده كه با اصراراي من قبول كرد بمونه ، ميدونستم بدش نمياد بمونه و بيشتر با مارال حرف بزنه ، با اين كه فهميده بود مارال دوست پسر داره ولي از رو كه نميرفت .

چند دقيقه ي بعد مارال و اذين و ميشا از دستشويي برگشتن . ميشا مانتو شو در اورده بود و فقط كاپشن پوشيده بود . بلندي كاپشنش در حد قابل قبولي بود و به نظر نميرسيد كسي به خاطرش بهش گير بده . سرشو تو دستاش گرفته بود ، ارمين با نگراني پرسيد :

_ سرت درد ميكنه ؟!

ميشا با سر تاييد كرد : يه كم ...تير ميكشه ...

روبه بقيه گفتم :

_ خيلي خوب ما ديگه ميريم تا يه دكتر ببيندش ...

مارال سريع گفت :

_ منم ميام ...

به سختي تونستم قانعش كنم كه با بقيه بمونه و گفتم مطمئنا ميشا چيزيش نيست و فقط فشارش جابجا شده ...

موقعي كه ميخواستيم دوباره سوار تله كابين بشيم هوا تاريك شده بود . بايد صبر ميكرديم تا چند نفر ديگه هم پيداشون بشه كه بخوان برگردن ، قبول نميكرد تله كابين با دو نفر مسافر حركت كنه ، چون نميخواستم بيشتر از اين معطل بشيم و ضروري ميدونستم كه هر چه زودتر يه دكتر ميشا رو معاينه كنه كرايه ي جاهاي خالي رو هم حساب كردم و دو تايي سوار شديم و حركت كرديم . تو تله كابين كنار هم نشسته بوديم و من مثل اون سري سرم پايين بود ، تو همون حالت به آرومي از ميشا پرسيدم :

_ چه حسي داشت ؟...

ميشا با ذوق و شوق اما صداي خش داري جواب داد :

_ محشر بود ، يه حس رها شدن ، فوق العاده بود ...

يه دفعه يه صدايي از خودش در آورد كه با تعجب سرمو بالا گرفتم و نگاهش كردم ،داشت از سرما به خودش ميلرزيد . با تعجب گفتم :

_ سردته ؟!

_ اون بالا خيلي يخ بود ، موقع پريدن هم يه سوز سردي بهم ميخورد كه خيلي سردم ميشد .

دوباره سرشو با دستش گرفت و چشماشو با درد روي هم فشرد ظاهرا سرش دوباره تير كشيد . پرسيدم :

_ زير كاپشنت چي پوشيدي ؟

_ يه تاپ ...

ژاكت نازك قهوه اي رنگمو در آوردم و گفتم :

_ كاپشنت و در بيار ، اينو بپوش بعد دوباره كاپشنتو تنت كن ...

با تعجب نگاهم كرد و سريع مخالفت كرد ولي وقتي جديت و اصرارمو ديد ژاكت و گرفت و ازم خواست رومو برگردونم كه منم دوباره سرمو رو دستام گذاشتم و اونم مشغول پوشيدن شد وقتي دوباره سرمو بلند كردم ديدم ژاكت و پوشيده و كاپشن هم روش پوشيده ، اما آستيناي ژاكت و بلنديش از زير كاپشن بيرون اومده بود ، ياد بچگي ها افتادم كه هر وقت اينجوري لباس ميپوشيديم بابابزرگ ميگفت شنبه ت از يكشنبه ت جلو زده . با خنده بهش اشاره كردم كه آستيناشو تا بزنه و بلندي ژاكت هم بزنه زير شلوارش .

بدون معطلي كاري كه بهش گفته بودم و انجام داد . پس اگه ميخواست ميتونست بچه ي حرف گوش كني هم باشه . سرم و بلند كردم تا بهش بگم چقدر بچه ي دوست داشتني تري ميشه وقتي حرف گوش ميده كه ديدم اخماشو كشيده تو هم ، با تعجب پرسيدم :

_ چي شده ؟

با غيض نگاهم كرد و گفت :

_ پس تو فكر ميكني من بچه م ؟

اشاره ش به حرفي بود كه بعد از ظهري همينجا تو تله كابين بهش زده بودم ، لبخندي زدم و با شيطنت گفتم :

_ مهم نيست من چه فكري ميكنم ، اين نظر منه و پيش خودم هم ميمونه ....

دوباره سرمو گذاشتم رو دستام و پايين و نگاه كردم ، دستهاشو ديدم كه مشت شده ، اخماش هم ميتونستم تصور كنم . خنده مو كنترل كردم و به زدن لبخند پنهاني اي اكتفا كردم .

****************

نفسمو سنگین بیرون فرستادم. معده ام هنوز بهم می پیچید. با تکون های اروم کابین هم این حس بد تر میشد. گلوم میسوخت و حس میکردم بوی ترشیدگی هنوز تو دماغمه...

هنوز سردم بود. پوشیدن ژاکت هامین هیچ تاثیری نداشت. هنوز داشتم می لرزیدم.

سعی میکردم از برخورد تند تند دندون هام بهم جلوگیری کنم... خدایا یکی نیست بگه نونت کم بود ... آبت کم بود ... پریدنت چی بود.

حتی جرات نداشتم نفس عمیق بکشم... یا یه تکون اضافه بخورم... حس میکردم هنوز محتویات معده ام اماده ی فوران کردن هستن... سرمو به شیشه ی کابین تکیه دادم.

تیر کشیدن سرم و حالت اشوب معده ام و دهن بد طعمم همه یه طرف.... اینکه مجبور بودم حضور هامین و با طعنه ها و کنایه هاش تحمل کنم هم یه طرف.

به من میگفت بچه... در صورتی که خودش بد تر از من بود. اون بچه بود که هنوز ترس از ارتفاع داشت... یا من.

کابین از حرکت ایستاد.

با تکون های اخر... حس تهوعم بیشتر میشد. هامین از جاش بلند شد و گفت: بیا پایین دیگه... چرا نشستی؟

کاش میتونستم بگم که نای بلند شدن ندارم... به زور خودمو روی پاهام سوار کردم ... هامین انگار حالمو درک کرد و دستشو به سمتم دراز کرد.

دستشو گرفتم و از کابین پیاده شدم...

هوا مه گرفته بود و نسبتا سنگین... سردم بود و بیشتر میلرزیدم...

با صدای هامین حواسمو بهش جمع کردم.

هامین: همین جا بمون برم ماشین و بیارم باشه؟

به جای جواب فقط با چشم دنبال یه جویی چیزی میگشتم ....

هامین تکونم داد وگفت: خوبی...

زانوهام خم شدن و عق زدم... دیگه چیزی برای بالا اوردن نداشتم... دور دهنمو با استینم پاک کردم. یه زبری خاصی به پوستم خورد.

وای خدایا... استین ژاکت هامین...

هامین با نگرانی گفت: ببین چه بلایی سر خودت اوردی...

اونقدر داغون بودم که حس جواب دادن نداشته باشم... هامین جلوم زانو زد وگفت: میشا خوبی؟

گریم گرفته بود. اونقدر حالم بد بودکه گرمای اشک روی صورت یخ زدمو حس کردم...

هامین باز صدام کرد.

استین ژاکتشو نشونش دادم وگفتم: ژاکتت کثیف شد... و با صدای بلند تری زدم زیر گریه... لعنت خدا به من بیاد که اینقدر چندش اورم...

هامین تند گفت: من نگران توام... فدای سرت ... بلند شو...

بهش نگاه کردم.

لحن امریش تبدیل به سوال شد وگفت: میتونی بلند شی؟

وای خدایا چقدر جلوش ضعیف جلوه میکردم.هنوز داشتم گریه میکردم. اشکام تو دهنم میرفتن و دهنم شور میشد... وای دیگه از وصف حال وحشتناکم عاجز مونده بودم.

احساس خفگی داشتم.

هامین دستشو دور کمرم انداخت و منو با یه حرکت بلند کرد وبه خودش تکیه داد. بوی تند ادکلونش حس تهوعمو بیشتر میکرد... حس میکردم این خودم نیستم که دارم راه میرم. به سختی چشمامو که ازشون اشک می بارید و باز نگه داشته بودم...

در مقابل تلاشم برای باز نگه داشتن اونها نافرمانی کردند و خیلی زود همه چیز در برابرم سیاه شد.

با احساس سرمایی که تو تنم پیچیده بود چشمامو باز کردم. اولین چیزی که در تیر راس نگاهم بود سقف سفیدی بود که دو ردیف مهتابی فلوئورسنت در خودش جا داده بود.

یه کمی خودمو جا به جا کردم. احتمال اینکه تو اورژانس باشم و میدادم. فضا مثل اورژانس یه بیمارستان بود.

با دیدن قامت هامین که وارد اتاق شد یه جورایی نفسمو با ارامش بیرون دادم.

هامین لبخندی زد وگفت: بالاخره رضایت دادی بیدار بشی؟

-ساعت چنده؟

هامین: هفت هشت... بهتری؟

نیم خیز شدم و اون هم بالشم و ایستاده پشتم گذاشت تا راحت تر بشینم و بتونم بهش تکیه کنم..... لباس بیمارستان تنم بود. یه پیراهن صورتی که بوی بتادین میداد.

روی همون تاپی که داشتم تنم کرده بودن.... هامین ساکت بود و داشت به من نگاه میکرد. موهامو فوت کردم تا از روی دماغم کنار برن...

صدای خنده ی هامین و شنیدم.

با حرص گفتم: بایدم بخندی... تو که اینجا نخوابیدی؟

هامین : همینو میخواستی؟

-من چی میخواستم؟

هامین پیروزمندانه گفت: تو که جنبه اشو نداشتی چرا پریدی؟

-حداقل مثل بعضیا وسط راه کم نیاوردم و برگشت نخوردم...

با اخم گفت: به تهش رسیدی چیزی هم بهت دادن؟ یه کاپ طلایی ... مدالی... هان؟

حرصم گرفته بود. دلم میخواست سرش داد بزنم... با عصبانیت گفتم: دوست داشتم امتحانش کنم...

هامین با اقتدار خاصی گفت: لابد یه چیزی واز اول میدونستن که اجازه اش رو به خانم ها ندادن.... میدونستن که به این روز میفتن...

-تو که نپریده به اون روز افتادی...

هامین نفس عمیقی کشید وگفت: ولی میدونستم که نباید چیزی بخورم که اونطوری جلوی اون همه ادم خراب کاری نکنم... و با ادای مسخره ای عق زد!

با یه مکث کوتاهی گفت:تازه افتخاری هم نداره برات...

دلم میخواست بزنم تو صورتش تا بفهمه با کی طرفه... پسره ی بی خاصیت ترسو...

-ولی میتونم افتخار کنم که خراب کردنم برای بعدش بود ... نه قبلش... اونم نه از روی ترس... فکر کنم افتخار شجاعت و کسب کنم... اینطور نیست اقای ترسو؟

به دیوار تکیه داد وگفت: خانم کوچولو....یه صد افرینم من بهت میدم... بسه یا عکس برگردون هم میخوای؟

عکس برگردون... بی اراده یه آه کشیدم.

هامین: چی شد؟

-پسر شد...

هامین با تعجب گفت: کی پسر شد؟

خندم گرفته بود. خوب بود بعضی از اصطلاحات ونمیدونست. هنوز قیافه اش مصر بود که بدونه معنی حرفم چیه...

-یه اصطلاحه... همین.

هامین: چرا اه کشیدی...

حالا یه کاری کردم... به تو چی؟

-بچه که بودم یه البوم پر از عکس برگردون های باربی مو جلوی چشمم اتیش زدی...

رومو برگردوندم ... هوا تاریک بود. نفس عمیقی کشیدم. بوی کلر و وایتکس بیمارستان تو دماغم بود. از سر ما مور مور شدم که بیشتر خودمو مچاله کردم.

هامین اروم گفت: سردته...

جوابشو ندادم. چشمامو بستم...

هامین: اگه اونا رو اتیش زدم یادت بیاد که تو با بادبان های کشتیم چیکار کردی...

-اونا رو میتونستی دوباره سرجاشون بذاری...

هامین:وقتی البومتو از دستت گرفتم نمیدونستم میشه اونا رو دوباره سر هم سوار کرد... با پوزخند گفت: میگم بچه ای نگو نه.... الان واقعا در سنی هستی که حسرت عکس برگردون های باربی تو بخوری؟ پس اعتراف کن یه دختر بچه ی کوچولویی مرضیه خانم...

به مرضیه گفتنش محل ندادم... لبخند مضحکی روی لبش بود.

باز گفت: مرضیه یادم بنداز برات یه سری جدید عکس برگردون بخرم... اینقدر حسرت نخوری...

-دارم حسرت یادگاری های دوستی و میخورم که الان ندارمش...

اونقدر جدی گفتم که نیشش جمع شد.

لبهاشو با زبون تر کرد وگفت: کی؟

-پگاه...

هامین: خوب کی هست؟

-هم مدرسه ای بودیم....

هامین: حالا که چی...

-سال بعد از رفتنت از ایران وقتی میخواست از مدرسه برگرده خونه تصادف کرد وفوت شد...

هامین: اهان... متاسفم...

سرمم دق مرگم کرده بود اما هنوز تموم نشده بود. دلم میخواست هامینو بکشم. انگار خودش فهمید تو فکرم چی میگذره.

با یه قیافه ی حق به جانب گفت: مگه من مجبورت کردم که اینکارو بکنی؟

-پس کی مجبورم کرد؟ اصلا کی بحثشو کشید وسط.... اصلا چرا منو دعوت کردی... ؟

هامین: یه چیزی هم بدهکار شدم؟

-پ نه پ ... من بهت بدهکارم... ؟ مانتوم خراب شد ... همشم تقصیر توه...

هامین خنده اش گرفته بود. جلو اومد و یه ضربه ی اروم به پیشونیم زد وگفت: بهت میگم بچه ای نگو نه...

قاطی کرده بودم.

با حرص گفتم: اصلا من بچه.... من نوزاد.... من شیرخوار.... من اصلا دنیا نیومدم.... خوبه؟ راضی شدی؟

هامین: خیلی خوب... چرا عصبانی میشی... بالاخره اعتراف کردی... وخندید.

-آخی ... شاد شدی؟

هامین در حالی که به حرکاتم میخندید گفت: اره واقعا....

دستهامو رو به سقف گرفتم و گفتم: خدایا شکرت بازم دل یه انسان و شاد کردم...

هامین لبخندی بهم زد و همون لحظه پرستاری وارد اتاق شد و حالمو پرسید بعداز گرفتن فشارم و یه معاینه ی جزیی به هامین گفت: سرمش که تموم شد مرخصه...

هامین تشکری کرد و زل زد به من.

-هان؟

هامین: هیچی...

-برای چی لباس بیمارستان تنم کردن؟ مگه من الان مرخص نمیشم؟

هامین: با کاپشن که نمیشد بخوابی.... یه دقه گرمته ... یه لحظه سردته... گفتم راحت باشی...

-یه پیراهن گشاد بد بو ... که معلوم نیست تن چند نفر پیرزن و پیرمرد رفته ... راحتی میاره واسه من؟

هامین خنده ای کرد وگفت: اینا استریل هستن...

چنان غلیظ وبا لهجه استریل و ادا کرد که یه لحظه حس کردم وسط ال ای ایستادم.

چنان غلیظ وبا لهجه استریل و ادا کرد که یه لحظه حس کردم وسط ال ای ایستادم.

-توت منی... قوربان الوم...

هامین: چی گفتی؟

-هیچی... مهم دییر....

دلم از گرسنگی ضعف میرفت... خواستم یه چیزی بگم که یاد گوشیم افتادم که اصلا حس نمیکردم همراهم باشه.

-گوشیم کجاست؟

هامین دستشو تو جیبش کرد و گفت: بیا....

و گوشیمو به سمتم گرفت.

عجیب بود که هیچ پیغامی نداشتم. با این حال پیغامامو باز کردم و دیدم دو تا پیغام مهراب هست اما معلوم بود یکی قبلا اونا رو خونده.... خوبیش این بود اسم مهراب تو گوشیم سیو نشده بود.

لحنشم شبیه یه پسر نبود. به هامین نگاه کردم. نمیدونم چرامنتظر یه کنجکاوی ای ازش بودم. وایسا ببینم این واسه ی چی پیغام منو خونده؟

به هر حال جواب مهراب ودادم.

یه پیام برام اومد:

چه عجب... ما رو یادت رفت؟

یه لحظه دلم گرفت از تنهایی مهراب... نمیتونستم این شرایطی و که داشته رو درک کنم... حس میکردم وابستگی بیش از حدی که بهم داره ... یعنی از وقتی که شرایط زندگی شو برام گفته بود معنی رفتار هاشو بهتر درک میکردم.

از اینکه اینقدر قوی بود و محکم بود و خودشو تا اینجا بالا کشیده بود براش بیش از اندازه ارزش قائل بودم.

دوباره جوابشو دادم وگفتم: تو موقعیتی نیستم که بتونم باهات حرف بزنم... اخر شب بهت زنگ میزنم عزیزم.

اون عزیزم اخرش کاملا بی اراده نوشته شد. یعنی انگشت هام بی هیچ اراده ای روی دگمه های 9 و5و7و5و8 حرکت کردند وواژه ی عزیزم روی صفحه ی نمایش گوشیم حک شد.

یه نفس عمیق کشیدم. حس خوبی نسبت به مهراب داشتم. نسبت به مهربونی هاش... محبت هاش... شخصیت متکی به خود و استقلالش... ایده ال بود از هر لحاظ.

با صدای هامین به خودم اومدم.

هامین: مارا ل بود؟

همین یه سوال باعث شد تا باز یادم بیاد که چقدر فضوله....

و رو به هامین گفتم: پیغامامو خوندی؟

هامین خونسر د گفت: اوهوم...

-نباید بهم بگی؟

هامین: چرا میخواستم بگم که خودت فهمیدی...

-چرا بدون اجزاه پیغامای شخصیمو خوندی؟

هامین: هیچی ازش نفهمیدم...

-تو که راست میگی؟

هامین تک سرفه ای کرد وگفت: من این نوع خوندن و بلد نیستم زیاد.... ولی پیش خودم فکر کردم شاید مارال باشه و نگرانت بوده بخاطر همین خوندمش.

-اهان... از اون لحاظ.... کدوم نوع خوندن وبلد نیستی؟

هامین: همین که فارسی و انگلیسی مینویسید...

خندم گرفته بود.

-بهش میگن فینگیلیش...

هامین:خوب یا انگیلیسی بنویسید یا فارسی... این خیلی بی مزه است.

-اینگیلیسی ... خوب ملت که تافل سرخود نیستن.... فارسی هم خزه ...

هامین: فارسی چیه؟

-به عبارت دیگه جواده...

هامین هنوز به معنای نفهمیدن داشت به من نگاه میکرد.

-بابا ضایع است... تابلوه.... باور کن بهتر از این نمیتونم معنی کنم...

هامین هم انگار فهمیده ونفهمیده پذیرفت و گفت: گرسنه ات نیست؟

-ترجیح میدم تا اخر عمرم چیزی نخورم که باز گند زده به مانتوم نشه... واقعا که... همشم تقصیر توه...

هامین: به من چه مربوط؟

-توباعث شدی مانتوم خراب بشه....

هامین: وای خدا... یه مانتو برات میخرم... ببینم این دلسوزی برای مانتوت تموم میشه...

شونه هامو بالا انداختم وگفتم: چه فایده بهت یه ژاکت بدهکارم.... بازم یه پولی از جیبم میره... هرجور حساب کنی ضرره....

هامین: چرا ژاکت؟

رک تو صورتش گفتم: چون دهنمو با استین ژاکت تو پاک کردم...

توقع داشتم صورتش تو هم بره و چندشش بشه... اما براش مهم نبود. احتمال میدادم که تا عمر داره اون ژاکت و تنش نکنه.

توقع داشتم صورتش تو هم بره و چندشش بشه... اما براش مهم نبود. احتمال میدادم که تا عمر داره اون ژاکت و تنش نکنه.

از فکرم خنده ام گرفت و هامین هم رفت تا یه چیزی برای تناول پیدا کنه... سرمو رو بالش پرت کردم . جلوی ندا خیلی بد خیط شدم. اون از مهمونی... اینم از الان...

ساعت از ده گذشته بود که نزدیک خونه رسیده بودیم.

از اینکه براش مزاحمت ایجاد کرده بودم وگردششو بهم زده بودم ... یه جورایی عذاب وجدان داشتم. حس میکردم باید این قراری و که بهم زده بودم و جبران میکردم.

سر کوچه با هم از تاکسی پیاده شدیم.

هامین لبخندی بهم زد وگفت: یادم باشه یه مانتو برات بخرم...

-خوب منم یه ژاکت بهت بدهی دارم...

هامین لبخندی زد وگفت: اگه رفتیم خرید جبران کن...

با نهایت پررویی گفتم: من پس فردا وقتم ازاده...

ابروهاشو بالا داد وگفت: منم که کلا وقتم ازاده... و لبخندی نثارم کرد وگفت: اتفاقا دوست دارم یه گشتی توی پاساژای تهران بزنم...

-باشه... پس فردا ساعت چند؟

هامین: عصر خوبه؟ برای شام؟

-شام؟ فکر کردم یه خرید ساده است؟

هامین:هرجور خودت راحتی...

-منهای شام.... یه خرید و یه گشت زدن ساده ... در نهایت هم یه بستنی.... فالوده شیرازی با اب لیموی فراوون...

هامین لبخند عمیقی زد... نگاهش رنگ یه خاطره ی ترش و خوش طعم و داشت.خاطره ای که سر کوچه ی ما یه بستنی فروشی باز شده بود و هر روز هر روز فالوده شیرازی میخوردیم...

هامین:روز خوبی بود.

شاید به تلافی اون خاطره و سلیقه اینو گفت. وگرنه دوندگی تو بیمارستان و بدحالی من کجاش میتونست خوب باشه.

چیزی نگفتم ودستشو به سمتم دراز کرد وگفت: شب بخیر...

دستشو گرفتم وگفتم: به خاله و عمو رسول سلام برسون... خداحافظ...

تا دم خونه رفتم... خواستم درو باز کنم که دیدم هنوز ایستاده. باز هم سرمو براش تکون دادم و اونم سوارتاکسی شد و رفت.

کلید و داخل قفل انداختم که حضور یه نفر وپشت سرم حس کردم...

با ترس سرمو به عقب چرخوندم. چهره ی منفور عرفان جلوم ظاهر شد.

با حرص گفتم: اینجا چی کار میکنی؟

عرفان: زمین خداست... وایستادم...

-اینقدر وایسا که علف زیر پات سبز بشه...

و رومو برگردوندم تا در و باز کنم که استین کاپشنمو کشید ومنو به سمت خودش چرخوند وگفت: خوش گذشت؟

-به تو ربطی داره؟

عرفان با صدای خفه ای گفت: با پسرای خوشگل موشگل بیرون میری... خوبه... خوبه.... خوش سلیقه شدی....

-به کوری چشم تو بودم... حالا هم برو رد کارت... برو تا جیغ نزدم همه ی همسایه ها بریزن سرت...

یه کمی نزدیک تر اومد و منم تو بغل دیوار بودم... دهنش بوی گندی میداد. چشمهاش زیر تاریک و روشن کوچه هم مشخص بود چقدر سرخه... با عصبانیت گفت: صدای جیغ هاتم باید قشنگ باشن...

دستهامو مشت کردم وگفتم: برو گمشو ... برو تا نزدم لهت کنم...

عرفان: تو؟ تو بزنی منو له کنی... چه کسی.... خانم کوچولو... قرعه ات به نا م منه.... نمیذارم به همین راحتی ازچنگم در بری... بالاخره خودتم کوتاه میای...

-من کوتاه بیام؟فکر کردی مغز خر خوردم که با توی مفنگی علفی باشم؟

عرفان: هر خری که این زر زرا رو کرده میخواسته منو بد نام کنه... وگرنه باباتو دوباره بفرست تحقیق...

-اره جون خودت.... از قیافه ات نشئگی می باره... اگرم دیدی بابام اومد و دنبال زندگی تو و کس و کارت گشت فقط بخاطر عزت و احترامی بود که واسه ی داییت داشت... وگرنه تو از نظر هر ادم سالم عقلی رد شده ای.. برو به فکر دوا درمون باش شاید بعد این یه فرجی شد....

عرفان با غیظ گفت: اگه جوابم کنی بدبختت میکنم...

-منو تهدید نکن... برو خودتو درست کن...

عرفان با صدای بلندی گفت: من تا تو رو نگیرم ولت نمیکنم...

-صداتو بیار پایین.. نصف شبی ابرومو بردی... برو تا زنگ نزدم پلیس بیاد جمعت کنه...

عرفان: منو از پلیس نترسون.... عین ادم اومدم خواستگاریت... چی کمتر از اون شاه پسر پوفیوزم؟

-اولا حرف دهنتو بفهم.. ثانیا... منم عین ادم بهت گفتم قصد ازدواج ندارم.... که اگرم داشته باشم با تو یکی ازدواج نمیکنم... ثالثا اون مواد لعنتی و بذار کنار واسه ی زندگی خودت ... حداقل بار دیگه که رفتی خواستگاری کس دیگه بگی که سالمی.... درستی...

عرفان با یه لحن ملتمسانه و کش دار گفت: تو با من باش ... من بخاطر تو هم که شده ترک میکنم...

دیگه ظرفیت کنترل اعصابم فیکس پر فول شده بود. هرچی من هیچی نمیگفتم ...

-بس میکنی یا نه؟ هر چی من میگم نره... این میگه بدوش....

عرفان جلوتر اومد و دستهامو گرفت و کاملا چسبوندتم به دیوار... درحالی که با دهنش به سمت لبهام میرفت با زانوم یه ضربه ی محکم به زانوش زدم و با یه حرکت دستشو پیچوندم و نقش زمینش کردم.

مرتیکه ی عوضی...

عرفان در حالی که ناله میکرد گفت: جواب این کارتو می بینی... یه لگد دیگه هم به پهلوش زدم وگفتم: بار اخرت باشه نصف شبی جلو راهم سبز میشی....

عرفان مسخره درحالی که روی زمین نشسته بود گفت: یعنی روز بیام اشکال نداره؟

کلید و توی در انداختم و دیگه محلش ندادم.

وارد خونه شدم و در وبستم. نفس نفس میزدم. دلم میخواست خرخره اشو بجوم پسره ی دیوانه ی روانی.

با دیدن بابام که داشت وضو میگرفت انگار... لبخندی زد م و به سمتش رفتم و از پشت دستهامو جلوی چشمهاش گذاشتم...

صورت بابا رو بوسیدم وگفتم: خوبی پرویز خان... چه خوش تیپ شدی...

بابا منو چرخوند و مقابل خودش نگه داشت وگفت: به به میشا خانم... خوش میگذره؟ تنها تنها خوش میگذرونی خانم خانما؟

یه لبخندی بهش زدم ودعا به جون مارال کردم که از اتفاقی که افتاده بود چیزی بروز نداده بود.

بابا پرسید: چیه؟ چرا اینقدر سرخی بابا جون؟

-هیچی بابا جون... یه خرده عصبانی شدم...

بابا: از چی بابا؟

-هیچی این راننده تاکسیه دندون گرد بود...

بابا متعجب پرسید: مگه با هامین نیومدی؟

-خوب چرا...

وای چه سوتی گنده ای... خوب مرض گرفته چرا دروغ میگی وقتی بلد نیستی؟ نمیخواستم بابا نگران بشه که یه پسر معتاد مفنگی دنبالم افتاده... وگرنه بدم نمیومد که یه تنبیه درست وحسابی بشه تا به خودش جرات نده که بیاد جلو راهم و بگیره.. اگه بابا با دایی عرفان دوستهای قدیمی نبودند الان مجبور نبودم که دروغ بگم...

یه اهم کردم وگفتم: خوب با هامین با تاکسی اومدم دیگه... حالا ولش کن بابا جون...

بابا موهامو بهم ریخت وگفت: تا منو داری غم نخور... مگه من مرده ام که تو حر ص و جوش بخوری... خودم همیشه پشتتم... یه ندا میدادی میومدم نفله اش میکردم...

-بابا دور ازچشم مامان بلبل میشی ها....

بابا خندید و گفت: امان از دست تو دختر...

و درحالی که اذان واقامه روزیر لب زمزمه میکرد لبخندی بهم زد و منم وارد خونه شدم. یه احساس بدی داشتم از دروغ مزخرفم... اصلا گناهم گردن عرفان... من نمیخواستم مامان وبابا نگران بشن... وگرنه...

چه خوب بود که بابا مثل یه کوه پشتم بود.

نفس عمیقی کشیدم وبه اشپزخونه رفتم... مامان حواسش به من نبود. یه پخ خ خ خ کردم و یه جیغ بلند بالا شنیدم و صدای قهقهه ی خودمو مارال که فضای خونه رو پر کرد.

*************

در حاليكه توي اون تيشرت آستين كوتاه به خودم ميلرزيدم سوار تاكسي شدم . ژاكتم تن ميشا مونده بود . البته اون بيشتر از من بهش احتياج داشت چون بدجوري ميلرزيد . نگاهمو انداختم به خيابون و به فكر فرو رفتم . يكي از مهمترين كارهايي كه تو اين چند روز ميخواستم انجام بدم اين بود كه با ميشا در مورد برنامه هاي مامان در باره زندگيمون صحبت كنم و متقاعدش كنم كه اين كار شدني نيست و من تمايلي بهش ندارم . چون با شناختي كه از مامان داشتم ميدونستم كه حرف زدن باهاش فايده اي نداره . تمام ترسم از اين بود كه همونطور كه مامان گفته بود ميشا بهم علاقمند شده باشه ، اما با رفتارايي كه از ميشا ميديدم ، خصوصا امروز ، ميشد حدس زد همه ي اون حرفا نقشه هاي مامان بوده . در هر صورت امروز هم تموم شده بود و تا الان موقعيتش پيش نيومده بود كه با ميشا حرف بزنم . اما همين روزا بالاخره موقعيتش پيش ميومد . هر چند اون ترس اوليه در مورد ميشا تو من از بين رفته بود . اينكه يه دختر زشت جيغ جيغو باشه ...زشت نبود ، جيغ جيغو هم نبود اما لجباز چرا ! اخلاقش هم تعريفي نداشت اما من به طرز عجيبي از اخلاق تخسش خوشم اومده بود و موجب سرگرميم شده بود . با اين فكر خنده اي رو لبم اومد . اينقدر كيف ميداد آدم ميشا رو بچزونه ...همه ي رفتارا و حالتاش بچه گونه بود . يه لحظه فكر كردم كه اگه اين بچه بشه زنم چي ميشه ، اما با تعجب ديدم كه همچين بدم هم نمياد . در اين مورد كه از پس خونه داري و شوهر داري و بچه داري بر نمياد كه شكي نيست . قسمت جذابش فقط اينه كه زناي وحشي و يه دنده يه چيز ديگه ن .

به اينجاي افكارم كه رسيدم دوباره ياد جسيكا افتادم ، نقطه ي مقابل ميشا ! آخرين باري كه به عباس زنگ زده بودم خبري ازش نداشت . شايد بايد يه دوست دختر جديد پيدا ميكردم تا ديگه هر چي كه شد بي برو برگرد ياد جسيكا نيوفتم . اما بهترين كار براي من در حال حاضر اين بود كه حواسمو رو كار متمركز كنم . دوست داشتم وقتي كاراي شركت روبراه شد يه خونه ي كوچيك هم واسه خودم بگيرم تا كمي از زير ذره بين مامان بيام بيرون . نه فقط به خاطر اينكه دوست دختري كه هنوز نداشتمو ازش پنهون كنم . به اين دليل كه برام سخت بود بعد از اينهمه سال استقلال حالا دوباره برگردم به جايي كه مامان براي همه ي لحظه هام تصميم بگيره .

آخر شب پرهام ماشينمو برام اورد و منم ازش دعوت كردم بياد تو . مامان بهش اصرار كرد براي شام بمونه . بابا هم خيلي باهاش گرم گرفت اما بعد از رفتنش بهم گفت ميسپره امارشو در بيارن كه ببينه ريگي تو كفشش نباشه . هر چند من خودم به پرهام اعتماد داشتم اما بابا معتقد بود كه تو اين دوره زمونه آدم به چشمش هم نبايد اعتماد كنه .

موقعي كه پرهام ميخواست بره تو حياط يواشكي بهم گفت شماره ي مارال و بهش بدم . چپ چپي نگاش كردم و گفتم :

_دست وردار پرهام ...مگه نميبيني خودش دوست پسر داره ؟!

قيافه ي شكست خورده اي به خودش گرفت و بعد انگار فكر بكري به كله ش رسيده باشه سريع گفت :

_ ميگم ...اگه اسم شركتمون و بذاريم مارال ، اونوقت مارال دوست پسرشو ول ميكنه با من دوست شه ؟!

قهقهه اي زدم و گفتم :

_ خدا شفات بده پرهام ...

_به جون تو تا حالا دختري اينجوري به دلم ننشسته بود ...

_تو اول برو جواب اون دوست دختراي ديگه ت و بده بعد بيا سراغ اين يكي ...

فكر نميكردم مارال اينقدر نظر پرهام و جلب كرده باشه ، در اين كه دختر دوست داشتني اي بود و داراي پتانسيل اينكه آدمو تو يه نگاه جذب خودش كنه شكي نبود . اما به نظرم پرهام ديگه شورش كرده بود . تا خودش شخصا تو گوشيمو نگاه نكرد قانع نميشد كه شماره شو ندارم .

با رفتن پرهام منم رفتم بخوابم . البته قبلش يه اس ام اس به ميشا دادم كه :

_ سر قولي كه واسه مانتو بهت دادم هستم ، هر موقع وقت داشتي خبرم كن

در واقع خريد مانتو بهانه بود . دنبال يه فرصتي بودم كه با ميشا حرف بزنم . اينطور كه معلوم بود منتظر موندن براي جور شدن فرصت چندان نتيجه اي نداشت و بايد خودم براي ايجاد فرصت اقدام ميكردم . شك نداشتم الان وقتي اسممو رو گوشيش ببينه شوكه ميشه ، چون وقتي تو بيمارستان خواب بود شماره مو تو گوشيش سيو كرده بودم و باهاش به گوشي خودم زنگ زده بودم تا شماره ش برام بيوفته . چند لحظه بعد جواب داد :

_ منم بايد برات ژاكت بگيرم ، فردا شب خوبه ؟

اينم از موقعيت ! سريع نوشتم : خوبه ، تا فردا .... و گوشيمو سايلنت كردم چون بدجوري خوابم ميومد .

با اينكه در مورد پرش ارتفاع گند زده بودم اما نميشد گفت روز بدي داشتم . به هر حال پسر چهارده ساله نبودم كه به خاطر اصطلاحا ضايع شدن جلوي جمع خجالت زده بشم . از نظرم چندان مسئله ي حادي نبود . با هم بودنش برام قشنگ بود و اين باهم بودنه به ناكامي تو پرش ميچربيد .اون روز با همه ي استرساش ، با اين كه سرم گيج رفت ، با اينكه ميشا حالش بد شد ، با اينكه مجبور بودم چند ساعت با نگراني توي بيمارستان باشم روز بدي نبود به اين دليل كه هنوز سرمو نذاشته بودم رو بالش كه خوابم برد .

روز بعد تا عصر شركت بودم . هنوز درگير تداركات اوليه و استخدام بوديم . اما از صدقه ي سر بابا مشتريامون هنوز شركت راه نيوفتاده از راه رسيده بودن . اولين قرارداد و بستيم و قرار شد تا اماده شدن شركت كارا رو بين خودم و پرهام تقسيم كنيم و ببريم خونه انجامش بديم . و تا اخر اين هفته كاراي نيمه كاره رو تموم كنيم تا از اول هفته ي بعد شركت رسما راه بيوفته .

عصر كه برگشتم خونه با وجود خستگي قرارم با ميشا رو يادم بود . قرارمون ساعت هفت بود . سريع يه دوش گرفتمو بعد از لباس پوشيدن وقتي خيالم از تيپم راحت شد خونه رو به قصد خونه ي عمو پرويز ترك كردم . مامان وقتي فهميد با ميشا قرار دارم حسابي ذوق كرد . بيچاره نميدونست نيتم از اين قرار اينه كه كاسه كوزه شو به هم بريزم .

جلوي در خونه شون منتظر موندم و بهش اس دادم كه بياد بيرون . زياد طول نكشيد كه بدو از خونه خارج شد و اومد سوار شد . نفس زنون سلام كرد . نگاهي بهش انداختم و گفتم :

_ سلام ...چرا نفس نفس ميزني ؟ دنبالت كرده بودن ؟

در حاليكه هندزفزي شو از گوشش بيرون مياورد و ميذاشت تو كيفش گفت :

_ داشتم تو حياط بسكت بازي ميكردم ...

به قدش نميومد رشته ش بسكتبال باشه ، واسه همين پرسيدم :

_رشته ي ورزشيت چيه ؟

در حالي كه نگاهش رو قسمتي از كوچه ثابت مونده بود زير لبي گفت :

_ كاراته ...

بعدش سريع نگاهشو از كوچه گرفت و گفت :

_ حركت كن ديگه ...

با تعجب به جايي كه خيره شده بود نگاه كردم ، يه پسر 23_24 ساله ي ژيگول بود كه داشت با غيظ نگاهمون ميكرد . وقتي نگاه منو متوجه خودش ديد پوزخندي زد و با ابرو واسه ميشا خط و نشون كشيد .

_ اين كيه ؟!

_ هيچي ولش كن برو ...ديوونه ست ، مخش تاب داره ....

_ اگه مزاحمت ميشه برم سراغش ...

_ نه بابا بيكاري ؟! ....حركت كن ، خوبه همين الان بهت گفتم رشته م كاراته ست ...

ماشينو به حركت در اوردم و گفتم :

_ چه ربطي داره ؟...رشته ت كاراته ست كه باشه ، اين دليل نميشه باهاش درگير بشي ...اگه برات مزاحمت ايجاد كرد بگو تا يه فكر ديگه اي به حالش كنيم ...

_ بيخيالش ، عددي نيست ...

ديگه چيزي نگفتم و تا رسيدن به مقصد ساكت بوديم . فقط صداي ميشا كه هر چند وقت يكبار راهنمايي ميكرد كه از كدوم طرف برم سكوت و ميشكست .

با راهنمايي ميشا نزديك يه پاساژ پارك كردم . ميشا درو باز كرد كه پياده بشه اما وقتي ديد من هنوز نشستم با تعجب نگاهم كرد و گفت :

_ نميخواي پياده شي ؟!

نيم نگاهي بهش انداختم و گفتم :

_ يه دقيقه بشين ...

دوباره در و بست و سر جاش نشست و منتظر موند تا حرف بزنم ، هیچ وقت حاشیه نمیرفتم... یعنی بلد نبودم مسیر مستقیم و دور بزنم... بخاطر همین سريع رفتم سر اصل مطلب :

_ ميدونستي همه ما رو نامزد ميدونن ؟

نگاهشو دزديد ، نفس بي حوصله اي كشيد و بعد از كمي اين پا و اون پا گفت :

_ بله کاملا...

- چه خوب که میدونی...

-چطور؟

چشمامو ريز كردمو پرسيدم :

_ مثل اين كه بدت نيومده ، آره ؟!

با يه حركت ناگهاني به سمتم برگشت ، با يه اخم عميق خواست چيزي بگه ، اما سريع دهنشو بست . كاملا به سمتش چرخيدم و گفتم :

_ ببين مرضيه ، ما بايد درباره ش حرف بزنيم ...

اوپس ! اين دفعه مرضيه از دهنم پريد ، چون واسه مواقع جدي دليلي نميديم ازش استفاده كنم . الان كه وقت سر به سر گذاشتن نبود . با چشم غره ازم رو گردوند و گفت :

_ اتفاقا منم میل شدیدی دارم که راجع بهش باهاتون حرف بزنم ...بله ، بفرماييد ...ميشنوم ...

نفس عميقي كشيدم . دليلي براي طفره نميديدم چون با رفتارا و حركاتي كه تو اين مدت ازش ديده بودم حالا ديگه مطمئن بودم حرفام لطمه اي به احساسات عاشقانه ش ، طبق گفته ي مامان ، نميزنه . چون اصلا احساس عاشقانه اي در كار نبود ظاهرا .

_ راستش مامانم منو حسابي سورپرايز كرد ، اصلا انتظار نداشتم بدون اينكه چيزي بهم بگه همچين كاري كنه ..

نگاهش كردم تا تاثير حرفمو روش ببينم ، اون هم در حاليكه با گيجي بهم زل زده بود پرسيد :

_ چيكار ؟!

_ همين كه بياد خواستگاري تو ...

با چشمهاي گرد از تعجب بهم خيره شد . بعد از چند لحظه تو شوك موندن بالاخره زبون باز كرد :

_ مگه تو به خاله مستان نگفتي بياد خواستگاري ؟!

نتونستم جلوي خنده مو بگيرم و با صداي بلند زدم زير خنده ، البته عصبي بود ، مامان چرا اين كارا رو ميكرد ، جدا چرا ؟! چرا اينقدر كه رو اعمال نظر رو زندگي من تاكيد داره رو زندگي ارمين و آذين نداره...با ديدن اخم ميشا خنده مو قطع كردم و و با لبخند گفتم :

_ آخه من تو رو كجا ديده بودم كه بگم بياد خواستگاريت ؟! تو هنوز خاله مستانه تو نميشناسي ؟!

چند لحظه به فكر فرو رفت و بعد با ريز بيني نگام كرد و گفت :

_ يعني تو عاشقم نيستي ؟! ...

بازم نتونستم جلوي خنده مو بگيرم با اين تفاوت كه اينبار ميشا هم همراهيم كرد . بعد از اينكه دوتايي كلي به اين حرفش خنديديم گفت :

_ يعني من همه ي اين مدت بيخودي حرص ميخوردم ؟!

_ والا منم كمتر از تو حرص نخوردم ...

ميشا با هيجان گفت :

-تمام مدت داشتم به این فکر میکردم چطوری بگم... اخه خاله مستان همش از احساساتت میگفت... سوغاتی ها... تو اون همه رو برای اذین نیاورده بودی که برای من خریده بودی... من همش پیش خودم میگفتم چطور یه نفر بعد دوازده سال میتونه نسبت به یکی احساسی داشته باشه.... اوووف... باورم نمیشه....

و لبخندی بهم زد و منم فکر کردم نباید قضیه ی سوغاتی وبه روش بیارم که اونها اصلا مال اون نبودند. با این حال دوباره گفت: من تو این مدت چی کشیدم...

-منم کمتر از تو نکشیدم...

سري تكون داد و گفت :

_ پس باهاش حرف ميزني ؟....اصلا اگه خواستي بگو منو نميخواي ....راستش من روم نميشه به خاله بگم نه ، نميخوام فكر كنه بي چشم و روئم ، خاله بيشتر از مامان خودم بهم محبت كرده ، باهاش حرف ميزني ؟

_بايد با هم باهاش حرف بزنيم ، من تنهايي راه به جايي نميبرم ، همونطور كه تا حالا نبردم ...ميتونم مثل خيلياي ديگه راحت رو حرف مامانم حرف بزنم و رنجيدنشو به جون بخرم ، عين خيالم هم نباشه كه دلشو شيكوندم ، اما موضوع اينه كه نميخوام ازم برنجه ...نميخوام هم طوري بشه كه روابط دو تا خانواده خراب بشه ، مثلا مامان تو دلگير بشه كه چرا من دخترشو نخواستم يا مامان من دلگير بشه كه چرا تو پسرشو نخواستي ....واسه همين بهترين راه اينه كه با هم باهاشون حرف بزنيم و مخالفتمونو اعلام كنيم ....

ميشا با لبخند سري تكون داد و گفت :

_ باشه ، موافقم ... حالا كي حرف بزنيم ؟!

_ هر وقت دوباره اين بحثو پيش كشيدن باهاشون حرف ميزنيم ، فعلا كه چند روزيه خبري نيست و همه جا امن و امانه ...

با لبخند حرفمو تموم كردم و اونم با لبخند موافقتشو اعلام كرد و در حاليكه دستشو جلوم ميگرفت گفت :

_ پس قرارداد بسته شد ؟

مثل اينكه بدجوري سر ذوق اومده بود كه فهميده بود منم مثل خودش مخالفم ، خودم هم خيالم راحت شده بود كه ميشا هم حسي نداره . باهاش دست دادم و گفتم :

_ بسته شد .

موهاشو كه طبق معمول با حالت ژوليده ي قشنگي از زير روسريش بيرون اومده بود رو بيشتر به هم ريخته م ، سريع اخم بامزه اي كه در اثر اين حركتم رو صورتش شكل گرفته بود و جمع كرد و با خنده گفت:

-ترجیح میدم مثل یه برادر و دوست بدونم تو رو...

یک تای ابرومو بالا دادم وگفتم:

-يعني یه اذین دیگه صاحب شدم ؟

خندید وگفت:

- اذیت های بچگیمون همش خاطره شد ...

با تمام وجود گفتم: واقعا...

تو چشمهام نگاه کرد وگفت:خوشحالم که برگشتی... ممنون.

دماغشو با دو انگشتم فشار دادم ، با غرغر و خنده دماغشو از انگشتام دراورد و پیاده شد... منم پشت بندش پياده شدم و ماشين و قفل كردم .

به محض پياده شدن با ديدن يه نوشت افزار روبروم چشمام برق زد و با شيطنت به ميشا كه مشغول مهار كردن موهاش بود لبخند كجي زدم و دستش و گرفتم و با خودم به سمت نوشت افزار كشيدم . ميشا كه غافلگير شده بود گفت :

_ چيكار ميكني ؟! ...

بدون اينكه جوابشو بدم وارد مغازه شدم و ميشا رو هم همراه خودم وارد كردم . رو به فروشنده كه خانم نسبتا مسني بود گفتم :

_ سلام خانوم ، برچسب باربي دارين ؟!

فروشنده بعد از خوشامد گويي چند تا ورقه رو جلومون گذاشت ، منم رو به ميشا پرسيدم :

_ خوب كدومشو ميخواي ؟!

ميشا كه داشت با دهن باز از تعجب نگاهم ميكرد سرشو تكون داد و با حرص گفت :

_ الان به چه كارم مياد ؟! اون موقع كه اونقدر دوستشون داشتم زدي پارشون كردي ، حالا چيكارش كنم ؟!

بعد با نگاهي به برچسبها گفت :

_ تازه اينا فقط يه ورق برچسبه ، اون يه دفتر كامل برچسب بود ...

سعي كردم خنده مو جمع كنم ، رو به فروشنده كه با تعجب نگاهمون ميكرد گفتم :

_ دفتر كاملشو ندارين ؟! ...فروشنده جوري نگاهشو بين من و ميشا ميچرخوند انگار به سلامت عقلمون شك داشت . لابد اولش فكر كرده بود واسه بچه مون ميخوايم ؟ با سر به ميشا اشاره كردم و سري به نشانه ي افسوس تكون دادم تا فقط به سلامت عقل ميشا شك كنه و همينم شد چون وقتي اين حركتمو ديد با لبخند سري به نشانه ي تفهيم تكون داد و رفت سمت ديگه ي مغازه و با چند دسته برچسب ديگه برگشت . جلوي ميشا گذاشتشون و جوري كه انگار داره با يه دختر بچه حرف ميزنه گفت :

_ ببين از اين خوشت نمياد عزيزم ؟!

به سختي جلوي خنده مو گرفته بودم . ميشا نگاهي بهم انداخت و وقتي منو تو اون حالت ديد پوزخندي زد و رو به فروشنده گفت :

_ چرا عزيزم همين خوبه ، شما لباس اسپايدرمن هم دارين ؟!

فروشنده بازم با همون لحنش جواب داد :

_ نه عزيزم ، اينجا كه لوازم تحريره ، شايد تو اسباب بازي فروشيا گيرتون بياد ...

ميشا هم با لبخند گفت :

_ باشه ...به نظرتون سايز ايشون هم گيرمون مياد ؟!

فروشنده با چشماي گرد شده نگاهي به قد و هيكل من انداخت و زير لب گفت :

_ شايد ... نميدونم ...

ميشا برچسبشو از رو ويترين برداشت و گفت :

_ در هر صورت مرسي...

لحظه ي آخر قبل از بيرون رفتن رو به من طوري كه فروشنده هم بشنوه گفت :

_ غصه نخور عزيزم ، قول ميدم هر جوري شده برات گير بيارم ...

با رفتن ميشا من هم بدون اينكه به چشماي خانومه نگاه كنم سريع برچسب و حساب كردم . اما صداي خانومه باعث شد دوباره سرمو بلند كنم و نگاهش كنم :

_ امان از شما جوونا ...

پول و با لبخند ازم گرفت و منم با خيال راحت از مغازه رفتم بيرون . خدا رو شكر فهميد ديوونه نيستيم . با اون جديتي كه ميشا فيلم بازي ميكرد من خودم هم باورم شده بود لباس اسپايدرمن ميخوام !

ميشا با لبخند پيروزمندانه اي به سمتم اومد و گفت :

_ پا رو دم من نذار همين خان ...

با حركتي نمايشي چرخوندمش و پشتشو نگاه كردم :

_ كجا قايمش كردي ؟...

با تعجب نگام كرد : چيو ؟!

_ دمتو ديگه ...

با مشت به بازوم كوبيد و گفت :

_ خجالت بكش ...

با قهقهه دستمو دور شونه ش حلقه كردم و به خودم فشارش دادم . حركتم واسه خودم هم ناگهاني بود ، وقتي با جسيكا بيرون ميرفتيم و خوش ميگذرونديم و ميخنديديم وقتي خيلي خوش ميگذشت گاهي يهويي بغلش ميكردم و جسيكا هم خوشش ميومد و غش غش ميخنديد . شايد از روي عادت بود ، شايد هم ... چه ميدونم ! خودم هم غافلگير شدم ... ميشا هم عكس العملش با جسيكا فرق ميكرد چون سريع خودشو ازاد كرد و گفت :

_ چيكار ميكني ؟! ...

چند لحظه بي حركت تو چشاش زل زدم اما سريع به خودم اومدم و ابروها و شونه هامو بالا انداختم و جلوتر از ميشا حركت كردم . با دو خودشو بهم رسوند و باهام همقدم شد . همبازي دوران بچگيم ، كسي كه هميشه رو كولم سوار ميشد و در گوشم جيغ ميكشيد و تشويق ميكرد تا مسابقه ي كولي رو گروه ما ببره حالا در مقابل اينكه دستمو دور شونش حلقه كنم واكنش نشون ميداد . طبيعي بود ، بزرگ شده بود ، خيلي چيزا عوض شده بود . ديگه مسابقه ي كولي اي هم در كار نبود . اخرين دوره ش وقتي 13 سالم بود برگزار شد و از اون به بعد ديگه اون سري از مسابقات برگزار نشد چون از اون تاريخ به بعد ديگه احساس بزرگ شدن بهمون دست داده بود و واسمون افت داشت با دخترا بازي كنيم . يادش بخير هميشه تو مسابقه ي كولي موقع ياركشي كه ميرسيد من ميشا رو انتخاب ميكردم چون لاغر تر و ريزه تر از بقيه بود . مارال با اينكه سنش كمتر بود اما تپلي بود و نميتونست خودشو محكم بگيره . هميشه هم گروه من و ميشا ميبرد . فرهود و افشين هم هميشه غر ميزدن كه تو جر ميزني ، ميشا سبك تره ، اگه راست ميگي بيا مارال و آذين و كول كن . اما من هميشه ميشا رو ميكشيدم ، خود ميشا هم حاضر نبود بره تو گروه بقيه ، خوب من سريعتر بودم .

با صداي ميشا از گذشته به حال برگشتم و عقب و نگاه كردم ، چند قدم عقب تر از من كنار يه مغازه ي مانتويي وايستاده بود .

_ مگه قرار نبود واسه من مانتو بخريم ؟ من از اين خوشم اومده ...

رفتم كنارش و به مانتويي كه اشاره كرده بود نگاه كردم ، به نظرم زيادي تكراري بود . از بس تو اين چند وقت تو تن خانوما لباساي مشكي ديده بودم به رنگ مشكي آلرژي پيدا كرده بودم . سري تكون دادمو گفتم :

_ نچ . اين زشته ...

رفتم داخل و نگاهي به بقيه ي مانتوها انداختم . ميشا بغل گوشم گفت :

_ من پسنديدم ...

بازوشو گرفتم و از مغازه بردمش بيرون ،

_ من دارم واست ميخرم ، من هم بايد بپسندم ... اينا اصلا خوب نيستن ...

ميشا غر زد كه :

_ اگه قراره خودت بپسندي خودت هم بپوشش ديگه ...

بي توجه به غر زدناش چند تا مغازه ي ديگه هم گردوندمش تا اينكه نهايتا يه مانتوي كرم رنگ كه از كمر به پايين شبيه يه دامن چيندار كوتاه بود نظرمو جلب كرد . از فروشنده خواستم بياردش و دادم به ميشا و گفتم :

_ از اين خوشم مياد ، الگانته ( elegant = شيك ) برو بپوشش...

ميشا با نارضايتي به مانتو نگاه كرد و گفت :

_ من از اين خوشم نمياد ، مخصوص دختراي تيتيشه ...

_ جدا نميذارم يه مانتوي مشكي بگيري ...باور كن رنگاي ديگه اي هم وجود داره ...

_ منم كه فقط مشكي نميپوشم ، اصلا كاري به رنگش ندارم از دامنش خوشم نمياد ...

با لذت نگاهي به مانتو انداختم و گفتم :

_ ولي من خوشم مياد ، بامزه ست ، برو بپوش ...

با حرص سري تكون داد و رفت بپوشه . واقعا هم بهش ميومد ، هم شيك بود هم بامزه . انگار بعد از پوشيدن خودش هم بدش نيومده بود چون داشت با ذوق تو اينه نگاه ميكرد . منتظر بودم بگه همین که نگفت و گفت: خوشم نیومد... و در و به روم بست و

چند دقیقه بعد با مانتوی خودش بیرون اومد واون مانتو رو روی رگال انداخت و گفت: ممنون خانم..

واز بوتیک خارج شد.

منم دنبالش راه افتادم....دختره ی سرتق... حاضر بودم قسم بخورم که از اون خوشش اومده بود و واسه ی لجبازی گفت نه...

مقابل یه مغازه ی دیگه ایستادم و به مانتو ها نگاه کردم... دیگه عمرا براش انتخاب میکردم... چند تایی انتخاب کرد وپوشید که منم همه رو گفتم نمیدونم... خودت میدونی...

جلوی یه ویترین ایستاده بودیم و من داشتم به یه مانتو درست مثل همون با رنگ سورمه ای نگاه میکردم... مدلش همون بود اما رنگش سورمه ای بود... به میشا نشونش دادم...

نمیدونم فهمید همون مدله یا نه... اما گفت: برم بپوشم؟

لبهامو با زبون تر کردم وگفتم: نمیدونم...

زیر لب غر زد: کوفت...

از جلوی مغازه رد شد و داشت ویترین بوتیک بعدی و نگاه میکرد... حقا که لجباز وسرتق بود.

راضی شدم وگفتم: بیا برو بپوشش مدلش قشنگه....

-اون که همونه... فقط رنگش فرق داره...

-میشا خودتم خوشت اومده...

گفتم ميشا که خر بشه بیاد ... ولی گفت: پس مشکی میخرما.

با اخم ناچارا راضی شدم. دختره ی دیوانه کرم بهت بیشتر میاد.... اینو تو دلم بهش گفتم. اینقدر اعصابمو خرد کرده بود که نتونستم تو روش بگم.

رنگ مشکی و پوشید و گفت: هامین همین...

چیزی نگفتم و ازش خواستم جلوی در منتظر باشه تا چونه بزنم. البته بهانه اي بود براي اينکه یه مانتوی کرم براش بخرم با همون مدل و سایز وگرنه كلا با فلسفه ي چونه ميونه اي نداشتم ....

از مغازه بیرون اومدم که فوری نایلون و از دستم کشید وگفت: اخرش کار خودتو کردی؟ حدس میزدم...

خنده ام گرفته بود.

با غر گفتم: خوب کرم بهت میاد...

-ديوانه من الان میتونستم دو تا مانتو داشته باشم....

-خوب الانم دو تا داری...

-نه مدلاشون یکیه...

-رنگاشون فرق داره...

پاشو کوبید به زمین وگفت: نمیخوام.... من یه مانتوی دیگه میخوام...

-پس برو مشکیه رو پس بده...

- کوفت....

نایلون و از دستم کشید و بعد ده دقیقه اومد بیرون.

ساک خرید دستش بود... استرس گرفته بودم که نکنه کرمه رو پس داده باشه ... که فوری فهمید و ساک و دست به دست کرد وگفت: چیه؟

- کدومو پس دادی؟

- همون که خوشم نمیومد...

خواستم از دستش بقاپم که زرنگتر و فرزتر از این حرفها بود.

با حرص گفتم:پولشو چی کردی؟

-گذاشتم تو جیبم تا باهاش یه مانتو دیگه بخرم....

وخندید و با سرعت نور از جلوی چشمم جیم شد.

چیزی نگفتم ... هم حرص میخوردم هم خنده ام میگرفت.

حالا اون اصرار داشت كه برام ژاكت بگيره هر چي بهش ميگفتم من با ژاكتم مشكلي ندارم و بعد از شستن دوباره استفاده ش ميكنم قبول نميكرد . روبروي يه بوتيك لباس زمستوني توقف كرد . زل زده بود به يه ژاكت صورتي ... مردونه بود ولي صورتي بود ! وقتي ديدم داره با بدجنسي نگاهم ميكنه سريع گفتم :

_ دخترخاله تلافي كردن هم حدي داره ...اون مانتويي كه من انتخاب كردم واقعا قشنگ بود (هرچند مطمئن نبودم کرمه رو پس داده یا مشکیه رو ) اما من عمرا اين ژاكت صورتي رو بپوشم ...

_پسرخاله صورتي هم يه رنگه كه وجود داره ديگه ...

_ لِز تومبغ laisse tomber( بيخيال ) !

حرفامو مثل نوار ضبط ميكرد و تحويل خودم ميداد . خدا رحم كرد كه تو مغازه وقتي چشمش به يه ژاكت ديگه افتاد لج و لجبازي رو يادش رفت و گير داد به اون ، اين يكي رنگ قشنگي داشت ، يه رنگ زرد كهربايي خاص بود ، بافت و مدلش هم قشنگ بود وقتي پوشيدم هم به نظرم خيلي بهم ميومد .ميشا در حاليكه با حسرت به ژاكتي كه تنم كرده بودم نگاه ميكرد از فروشنده پرسيد :

_ سايز من ندارين ؟

فروشنده جواب داد :

_ اين مدل بيشتر پسرونه ست ، اما از همين بافت و رنگ مدل يقه دارش هم داريم كه دخترونه ست . اجازه بدين براتون بيارم ...

وقتي ميشا ژاكت و پوشيد و كنارم ايستاد دقيقا ست هم شده بوديم . تو آينه به هم لبخند رضايتمندي زديم و رفتيم پشت پيشخون تا حسابش كنيم . بهش گفتم حساب ميكنم اما وقتي جديتشو در مورد اينكه خودش بايد حساب كنه ديدم ديگه بيشتر اصرار نكردم .

در مقابل پيشنهادم براي خوردن شام ايده داد كه به جاش بستني بخوريم . چون هم كالري كمتري نسبت به يه وعده ي كامل شام داره و هم خوشمزه تره . سريع جبهه گرفتم كه :

_معده ي من اين حرفا حاليش نيست ، بيا بريم شام بخوريم ...

اونم در حاليكه سرشو ميخاروند اعتراف كرد كه :

_ خودم هم به حرفي كه زدم اعتقاد ندارم ، به نظر من لذت بخش ترين كار تو زندگي غذا خوردنه ... اما موضوع اينه كه هيچي ته حسابم نمونده ...

از صداقت و لحنش خوشم اومد ،

_ تا تو باشي اصرار نكني كه ژاكت و خودم حساب ميكنم ...

اونم همراهيم كرد و گفت :

_ تا من باشم هوس نكنم واسه خودم هم ژاكت بخرم ...

_ دقيقا... حالا بيا بريم شام مهمون مني ...

_ نميشه ...

_ چي نميشه ؟! بيا بريم معده م سوراخ شد ...

_ آخه اگه امشب دعوتت و قبول كنم مجبور ميشم يه روز ديگه منم دعوتت كنم تا از خجالتت در بيام ...

يه دفعه انگار يه چيزي به ذهنش رسيده باشه پريد جلوم و گفت :

_ بيا و خوبي كن ... اون دكه رو ميبيني ؟

به اون سمت خيابون كه اشاره ميكرد نگاه كردم و گفتم :

_ اره ، كه چي ؟!

_ ببين ميدونم الان يه شام شاهانه تو ذهنته ، اما بيا و شام بهم فلافل بده تا منم بعدا يه چيزي تو همين حدود خرج شيكمت كنم ...

اينقدر اين حرفو بامزه زد كه نتونستم جلوي خنده مو بگيرم و پيشنهادشو هم با كمال ميل قبول كردم .

توي هواي سرد شام خوردن به حالت ايستاده بغل خيابون هم عالمي داشت . من سه تا ساندويچ فلافل خوردم . ميشا هم در عين ناباوري من دو تا خورد . وقتي گفت بيا به جاي شام بستني بخوريم فكر كردم مثل همه ي دختراست كه غذا خوردن باهاشون اشتهاي آدمو كور ميكنه ، اما وقتي موقع خوردن فلافل با زدن گازهاي گنده همراهيم ميكرد و دور دهنش سسی میشد و در به در دنبال دستمال کاغذی نبود فهميدم دقيقا برعكس اوناست . البته با اينكه غذا خوردن با دختراي بدغذا مورد علاقه م نبود دخترايي كه اضافه وزن و چربي اضافي داشتن هم مورد علاقه م نبودن و جالب بود كه ميشا جزو هيچكدوم از اين دو گروه نيست . براي دسر هم از يه دكه ي ديگه همون طرفا اب انار گرفتيم ... كلا شام اون شب با اينكه سرجمع ده تومن هم نشد عجيب بهم چسبيد .

وقتي واسه خريدن آدامس يه جا توقف كردم ميشا سوئيچ و ازم گرفت تا بره تو ماشين منتظرم بمونه ، بعد هم به حالت دو به سمتي كه ماشين و پارك كرده بوديم رفت . من اما ترجيح دادم آروم آروم مسير و طي كنم تا غذام هضم بشه . وقتي به ماشين رسيدم ميشا به در سمت خودش تكيه داده بود و منتظرم بود . بعد از سوار شدن من اونم در سمت خودشو باز كرد و سوار شد . با تعجب پرسيدم :

_ چي شد پس ؟ مگه نميخواستي زودتر بياي سوار شي ؟!

_ چرا ولي بعد گفتم چه كاريه ... هوا به اين خوبي بيرون منتظرت ميشم ...

مشكوكانه نگاهش كردم و راه افتادم . بعد از اينكه در خونه شون پياده ش كردم و خودم رفتم سمت خونه مون و از ماشينم پياده شدم تازه فهميدم خانوم چه خوابي برام ديده بودن . روي در سمت خودش از بيرون يه عالمه عكس باربي چسبونده بود . يه لحظه احساس كردم دود از كله م بلند ميشه . شانس اورد كه اون لحظه اونجا نبود وگرنه با تمام خونسردي ذاتي م تو اون لحظه حتما يه بلايي سرش مياوردم . ببين سر ماشين نازنينم چه بلايي اورده بود ؟! ... البته اين عصبانيت فقط تا وقتي طول كشيد كه فكر ميكردم اين برچسبها مثل برچسباي روي شيشه ي مربا و اين جور شيشه ها هستن كه هيچ رقمه پاك نميشن . اما وقتي يكيشونو از رو در ماشين كندم فهميدم به راحتي كنده ميشن بدون اينكه هيچ ردي ازشون رو در ماشين بمونه ... اون لحظه بود كه يه دفعه عصبانيتم فروكش كرد و جاشو به خنديدن به كار مسخره ي ميشا داد . يعني چقدر اين بشر شيطنت داشت ! بيخود نبود كه من هم با ديدنش حس شيطنتم فعال ميشد . همون لحظه بهش اس ام اس دادم كه : دعا كن شب نيام به خوابت ...

سريع جواب داد كه : دعا ميكنم بياي ، ميخوام ببينم چيكار ميخواي بكني ...

با خنده جواب دادم : ميخوام دمتو بچينم ، امشب خيلي تو دست و پام بود ...

جواب داد : پس منتظرتم ببينم چه جوري ميخواي بچيني . راستی...

و ادامه نداد.. نوشتم : چی؟

نوشت: تو داشتبورد پولاتو گذاشتم... مانتوی مشکی بهم بیشتر میاد.

با صداي مامان كه صدام ميزد و پرسيد " ماشينت پنچر شده ؟ "از حالت نشسته جلوي ماشين بلند شدم و در حاليكه همچنان به كار ميشا ميخنديدم رفتم داخل .

************

باز به صفحه ی گوشیم خیره شدم... فکر کردم باز هامین پیام داده اما مهراب نوشته بود: تحویل نمیگیری...

روی تخت نیم خیز شد و دو دستی به جون صفحه کلید افتادم ونوشتم: من؟ من یا تو اقای بیشور... خجالت نمیکشی نه زنگ میزنی نه حال ادمو می پرسی؟

مهراب سر سه سوت پیام داد: امروز وقت نشد ... رفتم گچ پامو باز کردم...

نوشتم: مبارک باشه... ای ول...

مهراب نوشت: باید فیزیوتراپی بشه... تا دو ماه نمیتونم تو تیم باشم...

خوب این جمله شیش تا جانب داشت. یعنی مهراب ناراحته که توی تیم نیست ومن باید قربون صدقه اش برم که فدای سرت هانی!!!

یا ناراحته از اینکه دیگه نمیتونم برم خونه اش چون پا داره دیگه ... و یا...

قبل اینکه جوابشو بدم نوشت: بازم میای اینجا نه؟

جواب ندادم ونوشت: خوابیدی؟

بازم جواب ندادم وهمینطور فرت وفرت اس ام اس میومد.

-خوابی؟ بیداری؟

-من فردا منتظرتم...

-باشه؟

اخرین اس ام اس هاشو تار میدیدم... خوابم گرفت و پتو رو روی سرم کشیدم.

صبح با صدای الارم گوشیم از خواب پریدم...

دست و رومو شستم وچایی دم کردم ونشستم پای صبحونه... بابا در حالیکه صندلی وعقب میکشید و رو به روی من نشست وگفت: دختر اروم بخور...

دولوپی نون پنیر و به زور قورتش دادم وگفتم: چشم...

بابا خندید وگفت: اگه الان مامانت اینجا بود....

-اوه بابا... ول کن سر جدت... میخواست یک ساعت درس اخلاق بده.... به خدا خل شدم از این بکن نکن ها... یه دقه نمیذارن ادم تو حال خودش باشه...

بابا لبخندی بهم زد وگفت: تو حال خودت باشی چیکار کنی؟

ابروهامو بالا دادم وگفتم: چایی هورت بکشم... اینطوری... واون چایی شیرینم و با هورت خوردم وبابا بلند خندید.

با دیدن مامان هرچی بود از تو دماغم دراومد... اب دهنم تو گلوم پرید وافتادم به سرفه... طاهره خانم با یکی از اون ژستهای تیتیشش گفت: چشمم روشن.. باز سر منو دور دیدی؟

و رو به بابا تشر زد: تو چرا بهش هیچی نمیگی؟

بابا در سکوت به جلز وولز مامان میخندید و منم به طرز فجیعی اماده ی الفرار بودم. یعنی ادم صبر ایوب میخواست بشینه نصیحت گوش بده که چه دختر آنتیکی باشه...

مامان شروع کرد انواع صفات و پشت سر هم چیدن.. زشته ... عیبه... خوبیت نداره.... مردم چی میگن.... نجیب باش... سنگین باش... ال باش.... بل باشه .. جیمبل باش.

اگه بابا نبود ها تا فردا صبح همینجور میگفت .... یه بهونه ی کلاسم دیر شد اوردم و بابا هم با گفتن طاهره جان ختم جلسه ی چگونه میتوان ادمی سر به راه شد و دختری مناسب با اخلاق بیست و شوهر پسند شد واعلام کرد.

خواستم بلند شم که بابا گفت: این دوستت ماشینشو نمیخواد پس بگیره؟ از کی دستته؟ لازم نداره...

چه رگباری پرسید. این یعنی در دیزی بازه سنگک و پیاز و دوغت کو؟!... دختر پاشو برو ماشین مردم وپس بده!

یه لبخند بیخیال به بابا تحویل دادمو گفتم: حالا پسش میدم...پاش شکسته نمیتونه برونه که...

بابا سری تکون داد وگفت: امانته... اتفاقی بیفته دیگه کسی بهت اعتماد نمیکنه...

یه ماچ واسه بابا فرستادم ومامان با چشم غره نگاه میکردکه یعنی سهم من کو... عمرا! یه ربع داشتی میگفتی دختر اله بله... بوست نمیکنم!

بابا دستشو تو جیب پیراهنش کرد ونسخه ای به دستم داد وگفت: این داروهای منو هم سر راهت بگیر دخترم...

خواستم بگم چشم که دیدم یه چند تا اسکناس خوش رنگ از زیر نسخه همینجور بهم چشمک میزنه... تا خواستم بپرم بابا رو بغل کنم که سرو کله ی مارال هم پیدا شد وگفت:آی آی دیدم... ما هیانه ی من کو... به میشا دوبله سوبله میدی دیگه؟

پشت کوه... دختره ی چندش... من هیچ وقت از بابا نمیخواستم بهم پول بده ... برام افت داشت. خودم میرفتم سر کار .... دستم تو جیب خودم بود. حالا بابا صدقه سری یه وقتایی یه چیزی بهم میداد ولی کلا تو روش نمیگفتم من پول میخوام.

بابا رو به مارال گفت: بهت دادم ... اینم پول دارو بود...

یه لبخند فاتحانه زدم و از خونه رفتم بیرون.

ماشین و با سلام صلوات روشن کردم و به سمت یونی کده رفتم... سر راه دو تا دختردانشجو هم به پستم خورد... که هرچی به مرامم نگاه کردم دیدم عیبه که کرایه بگیرم.... خلاصه یه صفایی هم اونا بردن ویه پونصد تومن ذخیره شد تو کیف پولشون. اما کشف کردم که ترمز ماشین مهرابم خوب نمیگیره...

به یونی رسیدم... ماشین و بین یه کمری و پاجرو پارک کردم.

الهی چقدر واقعا شبیه هم بودن این سه تا... یه لبخندی زدم و رامو کشیدم سمت ساختمون مربوطه.

به سمت صبا اینا رفتم و باهاشون سلام علیک کردم.

مهراب حیوونی هم به یه عصا تکیه داده بود.

به سمتش رفتم وباهاش خوش و بش کردم و همه باهم وارد کلاس شدیم.

سر کلاس چرتم گرفته بود.

مخصوصا اینکه این دریچه ی کولری که تابستونا باد گرم میداد و زمستون ها هم همچنان باد گرم میداد تو سرم بود.منم حس خواب بهم دست داده بود.

با لرزیدن گوشیم که تو جیب جینم بود با هزار بدبختی دستمو از توی مانتوم به سمت جیب شلوارم هدایت کردم.

اخه اینجا جاست ادم گوشیشو بذاره.... حالا هر کی ندونه فکر میکنه من دارم چه خاکی تو سرم میکنم.

گوشیمو دراوردم مهراب اس داده بود که ظهر که کاری نداری؟

بهش نگاه کردم.

چه دلیلی داشت اس بدم خوب بهش میگفتم... یعنی چی پول اس دادن هم بهم اضافه بشه؟ چه معنی میده؟

با چشم وابرو گفتم نه...

اس ام اس داد: پس ظهر نهار بریم بیرون؟

باز سرمو تکون دادم که باشه....

ذوق کرد واستاد بهم گفت: خانم مودت تخته این سمته...

-اخه من فکر کردم اون طرفه این یکی اینه است...

حرف بیمزه ای بود اما کلاس ترکید. اصولا دانشجو جماعت به ترک دیوارم همینطور بیخودی میخنده... یعنی دانشجو جماعت هیچ علتی نداره که به چیزی با علت بخنده!

استاد هم سری تکون داد ومشغول شد.

بعد از کلاس به طرز غافلگیر کننده ای مهراب سیامک وصبا رو دور زد تا منو اون تنها باشیم.

سوار اتومبیلش شدیم و من رانندگی میکردم. چون هنوز اکی نشده بود.

با ادرس دادن هاش میرفتیم سمت تجریش...

جلوی یه رستوران شیک نگه داشتیم... یه نگاهی به ریخت خودمو یه نگاهی به ریخت مهراب کردم.

یه نگاهم به ماشین های انچنانی ملت... یه دونه پراید سیاه داغون این وسط داشت به همشون دهن کجی میکرد.

خنده ام گرفته بود. این تیپ رستورانا رو حال میداد با هامین بیای... اون ماشین عروسکشو یه گوشه نگه داره و ... نفس عمیقی کشیدم ومهراب درو برام باز کرد.

خنده ام گرفته بود. این تیپ رستورانا رو حال میداد با هامین بیای... اون ماشین عروسکشو یه گوشه نگه داره و ... نفس عمیقی کشیدم ومهراب درو برام باز کرد.

بلند خندیدم وگفتم: از کی تاحالا شاگرد در راننده روباز میکنه...

مهراب هم باخنده گفت: از همین الان...

مانتوی قهوه ای سوخته ی ساده ای پوشیده بودم. با جین مشکی و مقنعه ی مشکی... کوله ام سگکش خراب شده بود و با سنجاق قفلی بسته بودمش... یه نگاه هم به مهراب کردم.

با پلیور طوسی وجین یخی وکتونی های طوسی اکی بود . اسپورت و معمولی... بیشتر از اینکه به مارک لباسش فکر کنه به خط اتو و تمیزیش فکر میکرد.

مهراب دستمو گرفت. با هم به اون سمت خیابون رفتیم.

از اینکه دربون جلوی رستوران در وبرامون با ز نکرد و مهراب خودش دستگیره رو گرفت و کشید یه مدلی شدم.

همین چند لحظه قبل برای یه زوج تا کمر خم شد و در و براشون باز کرد.

شونه هامو بالا دادم.... یه پیش خدمت کت شلواری جلو اومد وگفت: برای صرف نهار اومدید؟

پ نه پ اومدیم یه دقه گل روی تو رو ببینیم روشن بشیم بریم پی رزق و روزی و زندگیمون!

مهراب جوابشو داد و پیش خدمت گفت: چند نفرین؟

مهراب یه لبخندی به من زد وگفت: دو نفر...

و پیش خدمت گفت: دنبالم بیاین...

یه میز دو نفره حد وسط راهرویی که به دستشویی ختم میشد و یه سمتش صندوق دار بود در کور ترین نقطه ی رستوران.با یه نگاه تحقیر امیز و مفتخر وفاتح بهمون خیره شده بود.

اصلا دلم نمیخواست اونجا بشینم....

صندلی وانگار برای من عقب کشید وگفت: بفرمایید اینجا بشینید... و باز همون نگاهی که حس میکردم داره به یه تیکه اشغال نگاه میکنه... یا شاید نه به این غلظت اما یه همچین چیزی... موضوع این بود که طرف کرم داشت!

شاید اگه منم موهای بلوندم و توصورتم میریختم و شالمو یه جوری روسرم مینداختم که صد تا بی حجابی بهش می ارزید... یا اگه تو روش بلند بلند میخندیدم و با نگاهم بهش نخ میدادم ... به خودش جرات نمیداد اینطوری نگامون کنه...

یه نگاهی به اطراف انداختم.... یه میز چهار نفره کنار پنجره خالی بود.

-من دوست دارم کنار پنجره بشینم...

پیش خدمت یه لبخند زشت بهم زد وگفت: متاسفانه میز خالی نداریم...

راهمو به همون سمت گرفتم و گفتم: اونجا یکی هست....

پشت میز نشستم ومهراب هم جلوم نشست.

پیش خدمت با دندون قروچه گفت: این میز چهار نفره است... میز دونفره ی خالی همونه....

چشمامو تنگ کردمو گفتم: از کی تا حالا برای مشتری هاتون جا تعیین میکنید... و یه نگاهی به میز کردم.

سایز میزها یکی بود.

دو تا صندلی و برداشتم وجلوی پاش گذاشتم وگفتم: حالا شد دو نفره... این صندلی ها رو هم ببرید.

با حرص نگاهم میکرد.

مهراب هم با تعجب... چند نفری هم زل زده بودن بهم. برام مهم نبود. دوست داشتم اینجا بشینم....

پیش خدمت که داشت میرفت خوشبختانه بیخیال شده بود. صداش زدم: جناب...

برگشت به سمتم... تا چونه اش اخم کرده بود.

-لطفا منوی غذا ... منو ها رو جلوم تقریبا کوبید درحالی که یکیشو باز میکردم گفتم: این صندلی ها رو هم ببرید. اضافه است...

با حرص ازمون دورشد و منم درحالیکه سعی داشتم مناسب با جیب مهراب یه غذا انتخاب کنم گفتم: میرفتیم جای همیشگی اسنک میخوردیم... این امل خونه جاست منو اوردی؟

مهراب: خواستم خوشحال بشی... حالا چرا عصبانی هستی...

سعی کردم فکر نکنم چقدر ممکنه تفاوت باشه... ترجیح میدادم با مهراب هم کنار جدول خیابون و سطل مکانیزه و جوی کثیف فلافل هزار و هشتصد تومنی بخورم ... نفس عمیقی کشیدم و کوبیده سفارش دادم. ارزونترینش بود.

مهرابم مثل من سفارش داد.مخلفات نخواستم... اما مهراب با غیظ همه چی سفارش داد. این نگاه هاش یعنی حرف نزن... کاریت نباشه...

پیش خدمتهای دیگه سفارشمون و اوردن. رستوران کوچیکی بود اما معروف و مشهور بود به نسبت.

اون دو تا صندلی هم تاپایان غذا کنارمون موندند.

هیچ حرفی نزدم. اعصابم خرد بود. هنوز دلم میخواست حال اون یارو رو بگیرم.

مهرابم حالمو میفهمید و سربه سرم نمیذاشت.

بعد از صرف غذامون از جا بلند شدیم... چو ن نمیخواستم پول مهراب حیف ومیل بشه بیشتر از سهمیه ام خورده بودم و داشتم میترکیدم... ولی خوشبختانه ته همه چیز و دراورده بودم.

با مهراب به سمت صندوق رفتیم.

یه مرد سی خرده ای ساله ی بی تفاوت حساب کرد. از این افراد خوشم میومد.

همون یارو پیش خدمته هم جلوی صندوق داشت منو ها رو روی میز جا به جا میکرد. مهراب حساب کتابش تموم شد.

ولی من کیف پولمو دراوردم و یه اسکناس پنج هزار تومنی به سمتش گرفتم و گفتم: اینم انعام شما... این حرفم معنی دار بود و میتونستم ته نگاهش بخونم که معنی حرفمو گرفته .

مات شد به من.

صندوق دار با لبخند گفت: ممنون از انتخاب شما... امیدواریم باز هم اینجا درخدمتتون باشیم...

تو دلم گفتم عمرا پامو اینجا بذارم... با این خدمت کردنتون.

یارو با حسی که با صورت خورده به زمین و قیافه ای گر گرفته و حرصی با رگ گردنی که تورمشو به وضوح میدیدم.دستشو دراز کردو اسکناس و گرفت و زمزمه وار گفت: نوش جان ... ممنون!

انگار گفت: کوفتتون بشه...

با اینکه ضرر بود اما پنج هزار تومن برای حفظ شخصیت درنظر این ادما اصلا ارزشی نداشت!!!

تو ماشین هم مهراب سکوت کرد.اون رانندگی میکرد. پاش زیاد درد نمیکرد از طرفی هم نمیخواستم ماشینش دستم باشه... نزدیک خیابون خونه امون نگه داشت وگفت: خواستم بخاطر زحماتت تشکر کنم...

-من که کاری نکردم....

مهراب لبخندی بهم زد وگفت: ادما عادت دارن بهم یا از بالا به پایین نگاه کنن یا از پایین به بالا...

-میدونم...

مهراب خندید وگفت: ولی خوب حالشو گرفتی ها...

با غر گفتم: تو هم که عین ماست ....

خندید و خم شد در داشتبرد و باز کرد و یه جعبه کادوی کوچولو به سمتم گرفت.

با دیدنش هرچی بود و یادم رفت. از ذوقم نیشم باز شد وگفت:وایی... به چه مناسبت؟

با لبخند مهربونی گفت: بخاطر زحماتت... واقعا ازت ممنونم.. اگه تو رو نداشتم...

به جعبه حمله کردم و گفتم: فعلا که داری...

با دیدن عطر خوشگلی که تو یه شیشه ی الماس مانند یاقوتی بود نفس عمیقی کشیدم... چقدر بوی ملایمی داشت. وای در لحظه عاشقش شدم.

یه کمی بخودم زدم و گفتم: مررررررسی....

مهراب خندید وگفت: الان وقت زدن این بود؟ نمیگی شاید میخواستم دوست دخترمو سوار کنم؟ حالا چه جوابی بهش بدم؟

با خنده گفتم: مشکل خودته... من با این قضیه کنار میام..

مهراب: وای چقدر روشنفکر واقعا....

خندیدم و با کلی تشکر و شوخی از ماشین پیاده شدم.مهراب رفت ومنم چشم میچرخوندم کسی منو ندیده باشه.

به سر کوچه رسیدم که با دیدن ریخت نحس عرفان یه نفس عمیق کشیدم و با حرص گفتم: بازم که شما؟

عرفان پوزخندی زد وگفت: شما؟ با ادب شدی میشا خانم...

کولمو شونه به شونه کردمو از جلوش رد شدمو وارد کوچه شدم با غیظ گفتم : برو رد کارت...

عرفان پشت سرم راه افتاد وگفت: هان... حالا شدی همون مرضیه ی ....

با شنیدن این اسم از دهن اون سرمو چنان به سمتش چرخوندم که خودش هم اصلا توقع نداشت.

لبخندی بهم زد وگفت: من که میدونم این ناز کردنا بالاخره تموم میشه... پس اینقدر با من بازی نکن...

با صدای بلندی گفتم:این تویی که... یه لحظه به خودم اومدم... وسط کوچه عربده که نمیکشن دختر!

صدامو یواش کردم و ولوم دادم پایین وگفتم:خواهش میکنم بس کن ... من جوابمو خیلی وقته بهت دادم... برو دنبال زندگیت... من اونی نیستم که تو دنبالشی...

خواستم به سمت خونه برگردم. فقط خدا خدا میکرد م سر ظهری کسی نخواد ویوی کوچه رو از نظر بگذرونه... بخصوص همسایه ی دست چپی خانم عزتی اقای مصطفوی که عادت داشت سیگارشو با پنجره ی باز بکشه و حین دید زدن کوچه اون زیر پیراهن سفید یقه گرد و شیکم گنده اشو به کل محل نشون بده ...

حس کردم یکی دستمو گرفت و تا به خودم بجنبم بیخ دیوار بودم.

دوباره همون صحنه ی قبل اما .... یه چاقوی ضامن دار به جای لباش به سمتم گرفت.

اب دهنمو قورت دادم. با وجود اینکه تمام تنم به لرزه افتاده بود گفتم: فکر کردی من از یه نصفه چاقو میترسم؟

تیغه اشو روی گونه ام کشید وگفت: پس از چی میترسی؟ ونفس عمیقی کشید و با چشمهایی که تصنعی خمارشون کرده بود گفت:اممم... بوی خوبی میدی...

از سرمای تیزی تیغه ی چاقو لرزم بیشتر شد. اما تو چشماش یه نگاه شیطنت امیز دیدم که با ترسم فقط بازی شو مهیج تر میکردم. دلم میخواست اهنگ مغموم گیم اُور و خودم با ریتم سوت براش بزنم که بفهمه من با این چیزا نمیترسم...

دهنم خشک شده بود اما یه جورایی مطمئن بودم با اون چاقو هیچ غلطی نمیکنه. با این حال تمام زورمو توی بازو هام ریختم و شونه هاشو گرفتم و از خودم جداش کردم.

یه لبخندبهم زد وگفت: همین کارا رو میکنی که عاشقتم... هر کس دیگه ای بود خودشو خیس میکرد...

یک تای ابرومو فرستادم بالا ... الان اگه مارال اینجا ایستاده بود میگفت: ابرو میندازی بالا بالا ...

یه پوزخند بهش زدم و گفتم: من که گفتم از این بچه بازی ها نمیترسم....

عرفان: خوبه... خوبه دختر شجاع... پس از کارای ادم بزرگی میترسی؟

جوابشو ندادم.

عرفان: خیلی از خود مطمئنی خانم کوچولو...

-چرا نباشم؟

عرفان: این بار اخره که محترمانه ازت تقاضای ازدواج میکنم....

خنده ام گرفته بود.محترمانه؟ با چاقو... منم گفتم چشم!باش تا بگم...

-هه... محترمانه؟ افرین... ادامه بده... سر شب هم چهار خط از روش مشق بنویس.... بذار محترم تر بشی!

عرفان دندون قروچه ای کرد وبا حرص گفت: با من یکه به دو نکن....

-برو گمشو تا جیغ نزدم همسایه ها بریزن سرت...

عرفان یه پوزخند زد وگفت: فکر کردم از ابرو ریزی میترسی؟

-نه... خیالت تخت.من جز خدا از هیچی نمیترسم...

عرفان یه لبخند کریه زد و گفت: پس کاری میکنم که از همه ی مردا بترسی... کاری میکنم که ابروت بره... نتونی سرتو تو محل بلند کنی... کاری میکنم که... روزگارت سیاه بشه ... مطمئن باش.

از لحنش.... صداش... قطعیتش... یه جورایی ته دلم ریخت ...

به سمتش چرخیدم وگفتم:نکنه میخوای روم اسید بپاشی؟ توی سوسول عرضه ی یه کبریت اتیش زدن و نداری... وای به حال ... یه خنده ی عصبی کردم وگفتم:هر غلطی که دلت میخواد بکن... و با قدم های تند به سمت خونه راه افتادم.

کلید وتوی در چرخوندم وخودمو پرت کردم داخل حیاط.

بابا در حال گل کاری بود. یه نفس عمیق کشیدم. ای جان... بوی نم خاک التیام بخش همه ی دردها بود... عاشق این بوی خاکم که با اب تر وتازه میشه...

به بابا نگاه کردم که با عشق و علاقه داشت اون گل ها رو تو باغچه ی کوچولومون جا میداد.چقدر دوستش داشتم. حواسش به من نبود...

یه دبیر باز نشسته بود که بعد از سی سال تدریس ریاضی... حالا تمام عشقش به همون باغچه ی کوچولو بود که سر جمع بیست وجب هم نمیشد.عاشق اقلام سنتی بود.

حوض فیروزه ای... رومیز های بته جقه که خودش میرفت از بازار میخرید و تختی که رو به روی حوض وسط حیاط قرار داشت.

یه درخت خرمالو داشتیم و یه باغچه ی کوچولو... حیاطمون بزرگ نبود ... اما عاشق این خونه بودم. البته منهای همسایه هاش. این محل عین یه روستای کوچیک وسط تهران بود که هرچی اتفاق میفتاد صداش تا ده تا محل اون ور تر هم میرفت.

اهی کشیدم وفکر کردم این مردم کی میخوان پاشونو از زندگی دیگران بکشن بیرون...

بابا منو دیدو گفت: به به خانم میشا خانم.

لبخندی زدم وبه سمت بابا رفتم.

تا خواستم سلام کنم بابا تند گفت: چیه بابا ؟ چرا رنگت پریده؟

تا دم دهنم اومد بگم پسر رفیقت همش مزاحممه و تهدیدم میکنه... اما دلم نیومد نگرانش کنم.برای قلبش ضرر داشت. اوه داروهاشو یادم رفت بگیرم. فردا یادم باشه...

یه لبخندی زدم وگفتم:هیچی بابایی... من خوب خوبم...

بابا با نا ارومی گفت:مطمئنی بابا؟

-یعنی فکر میکنی دارم دروغ میگم؟

بابا لبخندی بهم زد دستشو رو سرم گذاشت و مقنعه امو اروم دراورد وگفت: این چه حرفیه دخترم... من به گل همیشه بهارم اعتماد که سهله .... ایمان دارم.

یه ولوله ی قشنگی تو جونم ریختن.... حس خوبی بود.

اعتماد و ایمانی که بابا بهم داشت می ارزید به همه ی حرف ادم های این دنیا.

یه لبخند زدم که بابا با نگرانی گفت: وای...

-چی شد؟

بابا: مقنعه ات خاکی شد...

خندیدم وگفتم:فدای سر بی موت بابایی...

بابا با شوخی گفت: علنا به من میگی کچل؟

-کچلا پول دارن بابایی... حالا کچلم نه.... یه ذره کم داره....

بابا قیافشو تو هم کرد وگفت: یعنی من کم دارم پدر صلواتی؟

خندیدم وگفتم: نه قربون اون کم داشته ات بشم... و صورتشو بوسیدم.

با صدای حسود مامان خانم که اسممو صدا کرد.به سمتش چرخیدم و گفتم: طاهره شوهرتو برداشتم برای خودم.... برو دنبال یکی دیگه باش...

بابا خندید وگفت: مادرتو اذیت نکن....

مامان اخم نازی کرد وگفت: خوبه خوبه این میگه اونم خوشش میاد... بیا تو کمک من کن...

و پشت چشمی نازک کرد و وارد خونه شد.

شاخک های حسودیش عود کرده بود باید میرفتم کلی ماچش میکردم تا اکی میشد.

بابا زیر گوشم گفت: برو از دلش دربیار... میدونم منو بیشتر دوست داری...

خندیدم و خواستم کتونی هامو دربیارم که بابا صدام زد: میشا؟

-بله بابا؟

تو چشماش خیره شدم... شاید خیلی راحت میشد توش خوند که یه جورایی بهم افتخار میکنه. یه حس غرور خوب و خوشگل قلقلکم داد.هنوز منتظر بودم که بگه بهم ... اما نگفت... با این حال به همین نگاهشم راضی بودم.

بابا خندید وگفت: هیچی دخترم... خدا حفظت کنه...

-با دعای خیر شما...

بابا خندید و صدای داد مامان اومد که گفت: میشا اینقدر زبون نریز... بیا کمک من....

جفتمون خندیدیم و منم وارد خونه شدم .... مامان اعلام کرد برای فردا شب مهمون داشتیم.یا خدا... باید به هامین خبر میدادم که روز اساسی رسید. امیدوار بودم هامین حرفهایی که قرار بود بزنه رو خوب حفظ کرده باشه. خدا کنه جنگ اعصاب نداشته باشیم.

سرمو با درس و مرتب کردن اتاق گرم کرده بودم...

مهراب هم هر ازگاهی اس میداد... منم جوابشو میدادم.

یعنی کل اتاق و خاک که سهله گل گرفته بود.... با شنیدن صدای اس از دست مهراب کلافه شدم و بدون اینکه به صفحه ی گوشی نگاه کنم و پیغام مهراب و بخونم ... نوشتم: مهراب دیوونم کردی... کار دارم بای.

و ارسال رو زدم. انگشتم خاکی بود صفحه ی گوشیم خاک شده بود . اصلا هیچی واضح نبود.

مالیدمش به شلوارم و تمیزش کردم که دیدم رو صفحه یهو نوشت:

Delivered:Hamin

لبهامو گزیدم... برگشتم سمت اس قبلی که دیدم نوشته: سلام مرضی خوبی؟ (ایکون خنده) برای فردا اماده هستی؟

مرضیه و مرض... وای... خدا خدا میکردم تو پیامم ننوشته باشم مهراب... از شانس خوشگلم نوشته بودم!

هامین پیام داد : مهراب کیه؟

حالا بیا جواب اینو بده ... اخه یابو... واسه ی چی نگاه نکردی؟

دیدم داره زنگ میخوره... خدا مرگم بده این چه کنه ایه... خوب بی افمه... اصلا عشقمه... به تو چی؟

جواب دادم وگفتم: بله؟

با اون سر وصدای شلوغی که می اومد گفت: سلام خوبی؟

-مرسی... تو خوبی همین خان... تلافی مرضی گفتنش... خاک بر سر مرضیه هم نمیگفت.... مرضی!!!

-فکرکنم پیامتو اشتباه به من فرستادی...

نه بابا زنگ زدی اطلاع رسانی کنی که من اس ام اسمو اشتباه فرستادم؟ خسته نباشی واقعا.

-مهراب کیه؟

به توچی... به تو چی... به تو چی... !!!

-یکی از هم کلاسی هام...

-آهان... بعد چرا دیوونه ات کرده؟

میشا قربونت برم یه چیزی جور کن... زود باش.. مکث نکن... فکر کن فکر کن... مهراب کیه...

-کارم داشت مدام اس میداد منم کلافه شدم فکرکردم باز اونه که دیدم تویی...

-دیدی منم چرا به من پیام دادی؟

کنه ... کنه ... کنه... !

با حرص گفتم: خوب شماره ای که ارسال شده رو ندیدم.... پیامم نخوندم یهو Reply و زدم...

واقعا هیچ چیز بهتر از صداقت نیست.

هامین: اکی... برای فردا همزمان شروع میکنیم به حرف زدن قبول؟

-باشه.... امیدوارم همه چیز خوب پیش بره...

نفس عمیقی کشید و گفت: منم همینطور...

-خوب کاری نداری؟

-نه... سلام برسون. خداحافظ.

-همچنین. خداحافظ.

و تماس و قطع کردم و یه نفس عمیق کشیدم که صدای پیام گوشیم بلند شد. مهراب بود. میخواستم سرمو بکوبونم به دیوار... هرچند به هامین ربطی نداشت ولی خوشم نمیومد. یعنی چه!!!

به محض خداحافظي با ميشا گوشي رو گذاشتم تو جيبم و از پنجره ي بزرگ سالن خونه ي عمو راشيد فاصله گرفتم تا دوباره برگردم سر جام . هنوز چند دقيقه بيشتر نبود كه از برنامه ي مامان واسه فردا شب خبر دار شده بودم كه سريع به ميشا خبر دادم تا اگه خبر نداره در جريان باشه . بالاخره بايد كمي فكر ميكرديم تا حرفامون و واسه فردا شب آماده كنيم . دوباره روي مبل يك نفره اي كه چند لحظه قبل نشسته بودم نشستم . فكرم رفت سمت اس ام اس ميشا ، مهراب ! ...شايد دوست پسرش بود !

سري تكون دادم و حواسمو دادم به حرفاي بقيه . مامان همچنان داشت درباره ي نحوه ي برگزاري مراسم نامزدي من و ميشا واسه زن عمو فرنوش حرف ميزد . بي حوصله سرمو چرخوندم سمت ديگه كه تو همين لحظه ندا هم اومد به سمتم و روي دسته ي مبلم نشست ، ظاهرا عادتش بود رو دسته ي مبل بشينه . تو خونه ي ما كسي جرات اين كار و نداشت چون مامان غر ميزد كه نشين اونجا ميشكنه ، هر چند شكستنش بعيده ... ولي مامانه ديگه ...

ندا با لبخند گفت :

_ با كي حرف ميزدي ؟...

ابرويي انداختم بالا و گفتم : با يكي ...

فهميد از سوالش خوشم نيومده سريع حرف و عوض كرد :

_ مياي اتاقمو بهت نشون بدم ...

شونه اي بالا انداختم و اونم دستمو گرفت و به سمت اتاقش كشيد . كنجكاوي خاصي در مورد اتاقش نداشتم . اما گويا اون ذوق زيادي داشت تا اتاقشو نشون بده . به هر حال از سماق مكيدن تو پذيرايي بهتر بود ، آرمين و آذين نيومده بودن و من احساس ميكردم حوصله م داره سر ميره .

وارد اتاقش شديم و در و بست . همه ي وسايل اتاقش سفيد بود . اتاق شيكي بود . به استثناي تخت يه نفره ش بيشتر شبيه اتاق زن و شوهرا بود تا اتاق يه دختر جوون . انتظار داشتم با كلي عروسك يا يه عالمه رنگ مواجه بشم . به نظرم اتاقش به شخصيت خودش كه دختر پر انرژي اي بود نميخورد . روي تختش نشست و گفت :

_ اتاقم چطوره ؟

_ قشنگه ...

به كنارش اشاره كرد و گفت :

_ بيا اينجا بشين .

كنارش رو تخت نشستم . هنوز نگاهم به در و ديوار اتاقش بود ولي نگاهش رو صورتم سنگيني ميكرد . به سمتش برگشتم و با خنده گفتم :

_ چيه ؟ نيگا نيگا ميكني ؟!

نفس عميقي كشيد و گفت :

_ مامانت همش داره از مراسم نامزديت حرف ميزنه ....

_ مراسم نامزدي دوست نداري ؟!

چند لحظه با بهت بهم خيره شد و بعد گفت :

_ واقعا ميخواي به همين زودي عروسي كني ؟! ... اينقدر ميشا رو دوست داري كه هنوز نيومده دارين نامزد ميكنين ؟!

چي بايد بهش ميگفتم ؟! دوست نداشتم از تصميماتي كه با ميشا گرفته بوديم حرفي بزنم ، از طرفي هم نميتونستم حرفشو تاييد كنم . ترجيح دادم يه جواب خنثي بهش بدم :

_ من و ميشا حرفامونو زديم ، تصميمامونو هم گرفتيم ... به وقتش تو هم ميفهمي ...

تعجب كردم ، تو چشماش اشك جمع شده بود و با رنجيدگي نگاهم ميكرد . وقتي نگاه پر سوال منو ديد سريع سرشو برگردوند و گفت :

_ وقتي فرانسه بودي با هم ارتباط داشتين ؟ ...شما كه 12 سال از هم دور بودين ...

با لبخند گيجي گفتم :

_ ناراحت شدي ؟!

سريع از جا بلند شد و با لحن حق به جانبي گفت :

_ من ؟ نه ناراحت نشدم .....ولي اخه ميشا اصلا بهت نمياد ...

_ از چه نظر ؟!

_ يه نگاه به خودت بنداز ... ميشا هيچ سنخيتي با تو نداره ، نه ظاهرش ، نه افكار و عقايدش ...

سريع حرفشو قطع كردم ،

_ مگه افكار و عقايدش چه جوريه ؟!

چند لحظه دستپاچه شد ، انگار دنبال يه جواب ميگشت . با من من گفت :

_ امممم ....چه جوري بگم ، يه جورايي امله ...به كلاس تو نميخوره ...

جان ؟! ...امل ؟!!! از نظر من ميشا در مقايسه با دختراي ايراني خيلي هم افكار امروزي و متجددي داشت . از جام بلند شدم و با لبخند كجي نگاهش كردم و گفتم :

_ تو اصلا ميدوني امل يعني چي كه ميگي ؟!....

سريع اومد اصلاح كنه :

_ منظورم امل نبود ... گفتم كه نميدونم چه جوري بگم ... ولي بهت نميخوره ، نه زياد خوشگله ، نه هيچ تناسب ديگه اي باهات داره ....

سري تكون دادم و گفتم :

_ خيلي خوب ... حالا تو چرا گير دادي ميشا رو خراب كني ؟

_ من نميخوام ميشا رو خراب كنم هامين ... اصلا منو باش كه نگران اينده ي توئم ...

سري تكون دادم و گفتم :

_ خيلي خب ، تو نميخواد نگران من باشي ...بيا بريم بيرون ...

پشتمو بهش دادم كه برم بيرون كه بازومو گرفت و جلوم ايستاد . با مهربوني دستشو رو گونه م كشيد و گفت :

_ از حرفام ناراحت شدي ؟ نميخواستم ناراحتت كنم ...فقط تو برام خيلي مهمي ، دوست دارم بهترينها رو داشته باشي ...

بهش لبخند زدم و گفتم :

- ناراحت نشدم ، حالا بيا بريم پيش بقيه ...

دستش و دور كمرم حلقه كرد و سرشو گذاشت رو سينه م :

_ هامين تو خيلي خوب و مهربوني ...

سفت خودشو گرفته بود ، جاي گرم و نرم گير اورده بود ديگه . دستمو كشيدم پشتش و صداش زدم تا به خودش بياد :

_ ندا ؟!

سفت تر خودشو فشار داد و با صداي آرومي گفت :

_ چقدر عطرت خوبه ؟!

قهقهه اي زدم و گفتم :

_ حيف كه مردونه ست والا ميدادم به خودت ...

_ عطر خودتو ميگم ...عطر بدنت ...

خنده م سريع جمع شد ، اولا با اون همه اودكلني كه رو خودم خالي كرده بودم مگه ديگه عطر بدنم اصلا امكان داشت بلند شه ؟! در ثاني ندا ديگه داشت زياده روي ميكرد ، خودشو هم ديگه زيادي بهم چسبونده بود ...

به هر سختي اي كه بود از خودم جداش كردم و با لحني كه سعي ميكردم شوخ باشه گفتم :

_ چرا الكي ميگي ؟! من همين يه ساعت پيش حموم بودم ...

با شيطنت لبخندي زد و روي پنجه ي پا بلند شد و گونه مو بوسيد .

دستشو گرفتم و از اتاق بردمش بيرون . حالش زيادي خوش بود واقعا !

تا موقع شام هم باهام بود ، حتي بعد از شام وقتي نشسته بودم با بابا و عمو راشيد از كار حرف ميزدم هم كنارم نشسته بود و هر وقت نگاهش ميكردم با يه لبخند ازم پذيرايي ميكرد . تا وقتي رفتيم خونه من همچنان تو شوك حرفا و رفتار ندا بودم . معني رفتار اغوا كننده شو نميفهميدم .

موقع شام مامان به زن عمو تعارف كرد كه فردا شب باهامون بيان خونه ي عمو پرويز . با دهن پر خشكم زده بود . مگه يه مهموني ساده نبود ؟! مامان چه اصراري داشت همه چيو گنده كنه ؟! خدا رو شكر زن عمو دعوتش و رد كرد و گفت خودتون باشين بهتره ...

با رسيدن به خونه دست مامان و گرفتم و كنار خودم رو مبل نشوندمش . به بابا كه با تعجب نگاهمون ميكرد گفتم :

_ من چند لحظه با مامان كار دارم شما برو بخواب ...

بابا با نگاه معني داري بهم فهموند كه اخر شبي اعصاب مامان و خط خطي نكنم كه بيوفته به جون اون . با حركت سر مطمئنش كردم و اون رفت . دست مامان و گرفتم و بوسيدم ، بعدش هم صورتش و بوسيدم و وقتي يه لبخند رضايت بخش رو لبش جا خوش كرد و شروع كرد به قربون صدقه رفتنم دست از پاچه خواري برداشتم و گفتم :

_ مامان لازم بود امشب اينهمه با زن عمو از نامزدي حرف بزنين ؟!

اخماشو كشيد تو هم ، قبل از اينكه دوباره شروع كنه سريع گفتم :

_ منظورم اينه كه مگه فردا قرار نيست بريم خونه ي عمو پرويز ؟ خوب چرا صبر نميكنين اول بريم اونجا حرفامونو بزنيم بعدا بقيه رو در جريان بذارين ؟

_ چه فرقي ميكنه ؟ چرا بايد قايمش كنيم ؟!

روي سرشو بوسيدم و گفتم :

_ اخه مامان چرا بايد الان يه بلندگو وردارين و همه رو خبر كنين ؟ بذارين سر فرصت بهشون بگين ديگه ... بذارين من و ميشا هم باهاتون حرفامونو بزنيم بعد ...باشه ؟!

چشماشو ريز كرد و گفت :

_ تو و ميشا چي ميخواين بگين ؟!

_ هيچي مامان ، حرف من اينه كه تا فردا شب صبر كنين... خواسته ي زياديه ؟ همه چيو خودتون بريديدن و دوختين ، من همين يه توقع كوچيك هم نميتونم داشته باشم ؟

نفسشو فوت كرد و قيافه ي ناراضي اي به خودش گرفت و گفت :

_خيلي خوب ، تا فردا شب حرفي نميزنم ... حالا انگار من قراره فردا كيو ببينم كه بهش بگم !

خودم هم ميدونستم واسه اين سفارشات ديگه دير شده و الان همه غير از خودم از رنگ كت شلواري كه قراره روز نامزدي بپوشم هم خبر دارن ، اما لازم بود يه چيزايي رو واسه فردا شب به مامان تذكر بدم . گفتم :

_ چرا به زن عمو فرنوش تعارف زدي كه اونا هم فردا شب بيان ؟ بذارين خودمون باشيم ديگه چرا قشون كشي ميكنين ؟! ...

مامان سريع گفت :

_ خودم هم زياد خوشم نمياد كه بياد ، اما بالاخره اونا هم تو رو ميخواستن ، چند بار غير مستقيم حرف انداخته بودن ، چند بار هم راشيد خان به بابات گفته بود كه "هامين و مثل آرمين ندين به غريبه ، خدا رو شكر تو فاميل خودمون دختر خوب هست . " حالا من گفتم از همين اول بگم خودشون هم باهامون بيان واسه بعله برون و اين مراسما كه كدورتي به دل نگيرن ...

يعني رفتار هاي ندا هم واسه همين بود ؟! اي دل غافل . يه عمر رفتيم اونور فكر كرديم همه فراموشمون ميكنن . ظاهرا فقط من همه رو فراموش كرده بودم نه بقيه منو ...مامان گفت :

_ حالا نميخواد حرص بخوري ... فعلا كه زن عموت گفت نميايم...

با التماس نگاهش كردم و گفتم :

_ كس ديگه اي رو دعوت نكني ها ...

از جاش بلند شد و گفت :

_ باشه خبر نميكنم ... اصلا تو چيكار به اين كارا داري ؟! اين كارا زنونه ست ...مرد و چه به اين حرفا !

- بله واقعا ، من فقط بايد منتظر باشم هر وقت لباس اماده شد بپوشم ...

_ اينقدر غر نزن ، برو بگير بخواب نصف شب شد .

با نگاه مامان و كه از پله ها بالا ميرفت دنبال كردم . اگه تا الان شك داشتم الان ديگه مطمئن بودم كه بايد خونه بگيرم . نميتونستم ، ديگه نميتونستم ساكت بشينم تا مامان واسم بكن نكن تعيين كنه . بي نهايت دوستش داشتم ، اما دليل نميشد به اين دليل اينهمه زجر و متحمل بشم . بعضي وقتا از اين رفتارش احساس خفقان بهم دست ميداد . از جام بلند شدم و همونطور كه از پله ها بالا ميرفتم به پرهام اس ام اس دادم كه خونه ي دوستش و ميخوام ، بهش بگه نذاره براي فروش ...

با پرهام درباره ي خونه صحبت كرده بودم . گفته بودم چرا ميخوام يه خونه مجردي بگيرم ، اونم بهم حق داده بود . چند روز پيش هم بهم گفت كه يكي از دوستاش داره از ايران ميره و ميخواد خونه شو با وسايل بفروشه ، اگه ميخوام بهش بگم . خودش هم خونه رو تاييد كرده بود و ميگفت از همه نظر مناسبه ... با پولي كه تو فرانسه پس انداز كرده بودم ميتونستم خونه رو بخرم ، و ميخريدمش . بعد از اينكه نامزدي به هم خورد يواش يواش به مامان ميگفتم كه ميخوام مستقل بشم . نهايتش چند روز جنگ اعصاب داشتيم بالاخره كه كنار ميومد .

صبح با شنيدن صداهاي مردونه اي كه از حياط ميومد از خواب بيدار شدم . از پنجره نگاهي به بيرون انداختم . بابا بود كه همراه باغبون مشغول هرس كردن و چيدن برگاي خشك درختا بود . زود لباس عوض كردم و از اتاق بيرون رفتم . ميخواستم در مورد خونه با بابا حرف بزنم . دوست نداشتم خيلي هم يواشكي بار و بنديل ببندم . به نظر ميرسيد مامان هنوز خواب باشه چون خبري ازش نبود . روز جمعه واسه همه تعطيل بود ديگه ! حتي واسه مامانا !

بيخيال صبحونه شدم و يه ليوان شير خوردم و رفتم سمت حياط . با صداي بلند سلام كردم . بابا به سمتم برگشت و با لبخند جوابم و داد و از همون بالاي نردبون با خنده گفت :

_ خوشم مياد سحرخيزي ...ميخواي ورزش كني ؟!

_ اگه شما هم بيايد آره ...

نگاهي بهم كرد . انگار فهميد ميخوام باهاش حرف بزنم چون بي حرف قبول كرد و از نردبون پايين اومد . دستاشو چند دور تو هوا چرخوند تا گرم بشه و گفت : بريم ...

با هم شروع به دويدن به سمت پشت ساختمون كرديم . در حين دويدن از بين درختا وقتي ديد حرفي نميزنم گفت :

_ بگو بابا ...

خنده اي كردمو گفتم :

_ چيزيو نميشه ازت پنهون كرد نه ؟!

و صاف رفتم سر اصل مطلب :

_ ميخوام خونه بخرم ...

ايستاد و با تعجب بهم خيره شد ، با حالت متفكري ابروهاشو تو هم كشيد و گفت :

_ واسه چي ؟!

مونده بودم دليلش هم رك و راست بهش بگم يا نه ، چند لحظه اين پا اون پا كردم و بالاخره گفتم :

_ مامان از همه طرف بهم فشار مياره ... سختمه ...

انتظار داشتم عصباني بشه اما اون با همون حالت متفكري كه به خودش گرفته بود گفت :

_ مامانت نارحت ميشه ...

نگاهي بهم انداختو ادامه داد :

_ اما بهت حق ميدم ، مخالفتي نميكنم ...اما يادت باشه وقتي به مامانت ميگي جوري بگي كه نفهمه به خاطر اون داري ميري ...

دوباره مشغول دويدن شديم ، گفتم :

_ فعلاميخوام بخرمش . يه دفعه نميرم ...كم كم ...

بابا با خنده گفت :

_ تو كه ديگه داري ازدواج ميكني ...كم كم ميشه وقتي كه رفتي سر خونه زندگيت ديگه ...

چيزي بهش نگفتم ، خودش گفت :

_ خونه رو كه انتخاب كردي بيا پيشم تا چكشو بنويسم ...

اين بار من از حركت ايستادم ، چند لحظه با شوك به بابا نگاه كردم و گفتم :

_ خونه رو انتخاب كردم ، پولش هم خودم دارم ...واقعا فكر كردي به خاطر پولش اومدم بهت گفتم ؟

لبخندي زد و گفت :

_ نه ولي تو كه تازه كارتو شروع كردي ...

_ من تو فرانسه كار ميكردم ...

سري تكون داد و گفت :

_ خيلي خوب ...ميفهمم وقتي با پولي كه خودت با زحمت بدست اوردي بخواي چيزي واسه خودت بخري چقدر لذت بخش تره ولي نميخواي قبلش با خانومت مشورت كني ؟! اونم بايد بپسنده وگرنه بيچاره ت ميكنه ...

با گفتن اين حرف خنده اي كرد و دوباره شروع كرد به دويدن . چقدر راحت ميگفت خانومت . حيف كه نميتونستم الان همه چيز و بهش بگم .خودمو بهش رسوندم و بحث و عوض كردم :

_ درختا چقدر بزرگ شدن . اين پشت شكل جنگل شده ...

قهقهه اي زد و گفت :

_ آدم دوست داره وسط اين جنگل كوچيك يه بند نفس عميق بكشه ...راستي كلبه رو ديدي ؟!

يه اتاقكي ته باغ ساخته شده بود كه شكل كلبه درستش كرده بودن ، همون روزاي اولي كه اومده بودمو باغ و بالا و پايين كرده بودم ديده بودمش اما داخلش نرفته بودم . گفتم :

_ اره ديدمش ولي وقتي خواستم برم داخلش درش قفل بود ... واسه چي ساختينش ؟...

_ بيا بريم الان بهت ميگم ...

وقتي رسيديم ته باغ كليدش و از زير يه گلدون برداشت و درشو باز كرد . از بيرون شبيه يه كلبه ي جنگلي درست كرده بودن اما از داخل خيلي مدرن و راحت بود . يه طرفش يه نيم ست راحتي و يه ال سي دي بود و ديوار يك طرفش كامل قفسه بندي شده بود و پر از انواع مشروب بود .

از وقتي يادمه مامان و بابا هميشه سر اين موضوع با هم دعوا داشتن . يعني هميشه مامان دعوا ميكرد كه يا اين شيشه ها رو خودت از اين خونه ببر بيرون يا خودم ميندازمشون بيرون . با خنده گفتم :

_ پس براي تموم كردن دعواها اينجا رو ساختين ؟ ... حالا گير نميده ؟!

سري تكون داد و گفت :

_ گير كه ميده ولي اقلا جلوي چشمش نيست ...

به شكمش اشاره كردم و گفتم :

_ ولي تو هم كه به حرفش گوش كردي و ديگه نميخوري ... غير از اين بود الان تو هم يه شكم خوشگل عين مال عمو راشيد داشتي ...

قهقه اي زد و گفت :

_ اره نميخورم ، فقط گاهي لب تر ميكنم ... بيشتر اينايي كه ميبيني كلكسيونمه ...

ابرويي بالا انداختم و به سمت قفسه ها رفتم و گفتم :

_ جدا ؟! ... كلكسيون شراب هاي تقطيري جمع ميكني ؟!

_ بعضياشون قدمتشون به بيشتراز صد سال ميرسه ...

يكيشون و بيرون كشيدم و گفتم :

_ واووووو... اين يكي مال هفتاد سال پيشه ... جمع كردن همچين كلكسيوني تو ايران واقعا كار مشكليه ...

خودش يكي از شيشه ها رو بيرون كشيد و گفت :

_ قديمي ترينش اينه ، مال 120 سال پيشه ...

يه لنگه ابرومو انداختم بالا و گفتم :

_ پس مامان هنوز موفق نشده اينجا رو اتيش بزنه ؟!

هر دومون بلند خنديديم ...ميون خنده ش گفت :

_ بذار يه حقيقتي رو بهت بگم ...من اينجا رو فقط به خاطر كلكسيونم و شراباش دوست ندارم ....هر وقت با مامانت دعوام ميشه ميام اينجا ، اينجا پناهگاهمه ...

اينبار ديگه واقعا تعجب كرده بودم ،

_ مگه تو و مامان هنوزم دعواتون ميشه ؟!

نگاه عاقل اندر سفيهي بهم انداخت و گفت :

_ چيه فكر كردي پير شديم ؟! ... مامانت هنوزم همون دختر سركش و لجبازيه كه باهاش ازدواج كردم ...

_ فكرميكردم عاشق تر از اين حرفا باشين !...

چشماشو گرد كرد و گفت :

_ هستيم ....من تو اوج دعواها و قهراش هم دوستش دارم ...

بعدش نفس عميقي كشيد و گفت :

_بذار يه نصيحتي بهت بكنم هميشه تو خونه ت يه اتاق كاري جايي رو واسه خودت داشته باش ، مثل جايي كه من واسه خودم ساختم . واسه وقتايي كه با زنت دعوات ميشه به درد ميخوره ...ادم بايد تو قهر و دعواها هم خونه شو ول نكنه بره بيرون ... بايد يه جاي آرامش دهنده اي تو خود خونه ت داشته باشي ...

با شيطنت گفتم :

_ يعني منم توشو با كلي شراب پر كنم ؟!

با خنده گفت :

_ اينو نگفتم ، گفتم كه اتاق كار ....اينجا هم هدف اوليه ي ساختش واسه كلكسيونم بود اما بعدها شد مخفيگاهم از قهر و غضب مادرت ...

از وقتي برگشته بودم تا حالا اينقدر صميمي با بابا حرف نزده بودم . احساس ميكردم هر چي كه بيشتر ميگذره احساس راحتي بيشتري باهاش ميكنم . وقتي 15 ساله م بود و از ايران ميرفتم فكر ميكردم چقدر از بابام دورم . فكر ميكردم هيچ نقطه ي مشتركي باهاش ندارم ، فكر ميكردم بدترين باباي دنياست . اما حالا كه 27 سالم بود فكر ميكردم بايد تو خيلي چيزا از جمله عاشق شدن ازش الگو بگيرم . بيشتر عشقا چند سال بعد از ازدواج تموم ميشد اما بابام با 55 سال سن هنوزم عاشقانه مامان و دوست داشت . مامانم خوشگل بود ، مهربون بود ... اما كله شقيش و لجبازيش كه حتي خود بابا هم بهش اعتراف ميكرد چيزي بود كه وقتي فكرشو ميكردم ميديدم كه اگه روزي زن خودم اينقدر كله شق و يه دنده باشه عمرا اگه بتونم تحمل كنم . شايدم داشتم زود قضاوت ميكردم . شايد بايد ميذاشتم عاشق بشم و بعد در اين مورد نظر بدم . شايد همونطور كه ميگفتن عشق واقعا همه چي و آسون ميكنه !

****

نگاهي به پرهام كه رو تختم خوابش برده بود انداختم . چقدر زود باهاش راحت شده بودم . براي خودم هم جالب بود ، بعضي وقتا تا مدتها طول ميكشيد تا بتونم با يكي كنار بيام ، بعضي وقتا هم با يه برخورد كوچيك يه ادم و جوري وارد زندگيم ميكردم انگار كه از ازل يه جاي خالي براش تو زندگيم رزرو بوده . عباس هم همينجور وارد زندگيم شده بود ، بعد از اولين برخورد با هم رفيق فابريك شده بوديم . شايدم اين جاي خالي عباس بود كه با پرهام پرش كرده بودم . هر چي بود پرهام ديگه اين جا رو مال خودش كرده بود و از اين نظر خوشحال بودم .

روبروي لب تاپم پشت ميز نشسته بودم و مثلا حواسم و داده بودم به كار . اما همون مثل پرهام ميرفتم ميخوابيدم سنگين تر بودم . از قبل از ناهار پرهام اومده بود خونه مون . بهش گفته بودم اين روز جمعه اي روبياد تا روي پروژه اي كه قبول كرده بوديم با هم كار كنيم . چقدر هم كه كار كرده بوديم ! قرار بود از فردا سر وقت بريم شركت تا كارها بيوفته رو غلتك .

صدايي از خودش در اورد و از جاش تكون خورد و گفت :

-هر كاري كردم خواب مارال و نديدم...

ميدونستم اين حرفا مسخره بازياشه ، سوژه گير اورده بود مثلا . با خنده گفتم :

_ جون داداش يه دور ديگه زور بزن شايد اينبار جواب داد ...

با چشمايي كه به زور سعي ميكرد باز كنه از جاش بلند شد و با حرص مشتي به بالشم زد و گفت :

_ تقصير تخت توئه ... آدم همش خواب دختراي موبور خارجكي و ميبينه ...

قهقهه اي زدم و گفتم :

- از خداتم باشه ، اين دور و برا كه كميابه ...

در حاليكه به سمت دستشويي ميرفت گفت :

-به هه ... اينو باش .. كجاي كاري داداش ؟! شري خودم موهاش بوره ...

شري دوست دخترش بود . البته من تابحال نديده بودمش ، اما هميشه حرفش تو دهن پرهام بود . نه اينكه خيلي دوستش داشته باشه ، بيشتر محض خنده بحث شري رو پيش ميكشيد . گفتم :

- اونا جنسشون اصله ، تو اين موبور قلابيا رو با اونا مقايسه ميكني ؟!

-ارزوني خودت بابا ...

وقتي از دستشويي اومد بيرون ازم دعوت كرد كه عصر باهاش برم خونه ي يكي از دوستاش دورهمي مردونه . ميگفت مهموني رو زود تموم ميكنيم تا واسه خواستگاريت كه شبه برسي . دوست داشتم برم اما نميشد . نميتونستم مطمئن باشم كه به موقع ميرسم يا نه . همون لحظه مامان اومد داخل و سفارش كرد كه چه ساعتي ميريم خونه ي عمو پرويز تا خودمو واسه اون ساعت آماده كنم ... وقتي پرهام و ديد به اون هم تعارف كرد كه :

_ تو هم بيا پرهام جان ...

خوبه بهش گفته بودم ديگه كسي رو دعوت نكنه ، چه ميشد كرد ، دوست داره همه رو تو شاديمون سهيم كنه ديگه .پرهام سريع گفت :

_ نه بابا مستانه جون ، مهموني خانوادگيه من بيام بگم چيكاره ي حسنم ؟

من كه ميدونستم ته دلش منتظر يه تعارف ديگه از جانب مامانه تا خودشو چتر كنه . اما مامان هم كم زرنگ نبود ديگه بيشتر تعارفش نكرد . دمش هم گرم . چون با اخلاقي كه از پرهام ميشناختم اگه ميومد از اولش سمفوني بادابادا مبارك باد راه مينداخت . همين مدتي كه بهش از قضاياي خودم و ميشا گفته بودم كم تو گوشم نخونده بود كه ميشا خيلي خوبه و از دستش ندم . تاكيدش هم رو اين بود كه با هم باجناق ميشيم . بعضي وقتا اينقدر شوخياشو با لحن جدي ميگفت كه نميتونستم تشخيص بدم كي شوخي ميكنه كي جديه ، اما اسم مارال و كه مياورد وسط فوري گوشي ميومد دستم كه حرفاش مسخره بازيه .

پرهام با كلي غر غر نيمه شوخي نيمه جدي در مورد اينكه ميشا رو از دست ندم و همينطور اينكه چرا باهاش نميام خونه ي دوستش عزم رفتن كرد . ميگفت اگه بيام اونجا خود صابخونه اي كه ميخوام ازش خونه بخرمو هم ميبينم . منم گفتم باشه واسه يه فرصت ديگه و پرهام هم بالاخره رفت .

سر شب ارمين و فرناز و پشت بندش هم اذين و سهراب سر رسيدن . منم كه حاضر و آماده منتظر بودم هر چه زودتر بريم خونه ي عمو پرويز و قال قضيه رو با ميشا بكنيم تا خيالم راحت شه .

محياي پدر سوخته از وقتي اومده بود بند كرده بود كه : عمو تو ميخواي عروس شي ؟!

يعني بچه به اين باهوشي به عمرم نديده بودم ! از فرناز كه بعيد بود درباره ي اين چيزا با بچه حرف بزنه ، معلوم بود كار آرمينه كه اين حرفا رو يادش داده چون تا اينو ميگفت ارمين روده بر ميشد از خنده .

ساعت 8 بود كه ديگه جميعا لشكر كشي كرديم به سمت خونه ي عمو پرويز . موقعي كه در و باز كردن و داشتيم ميرفتيم تو ميشا كنار درب داخلي وايستاده بود و يكي يكي به بقيه سلام ميكرد . خاله و مارال و عمو كه تا دم در حياط اومده بودن زودتر رفتن داخل و منم عمدا خودم و انداختم آخر . وقتي رسيدم به ميشا با خنده در گوشش گفتم :

_ به به عروس خانوم ...شما بايد الان تو آشپزخونه باشي كه ! اينجا چيكار ميكني ؟

نيشگوني كه در حد نوازش بود از بازوم گرفت و گفت :

_ كوفت ...بيا برو داخل تا در و نبستم ...

اومدم از جلوش رد شم كه بازومو گرفت و با اضطراب گفت :

_ هامين حواست هست ؟!

چشمكي بهش دم و گفتم :

_ من خودم شروع ميكنم ، نگران نباش ... فقط من شروع كردم تو حواست باشه حرفمو ادامه بديا ... اينجور نباشه كه من از جانب تو هم حرف بزنم .

سري تكون داد و گفت :

_ تو شروع كن من تنهات نميذارم ...

با خنده دماغشو كشيدم و گفتم :

_ افرين دختر خوب ...

سرش و عقب كشيد و دماغشو خاروند و گفت :

_ مودب باش ، خير سرت داماديا ، الان بايد سرت از خجالت تو يقه ت باشه ...

با اين حفش دوتايي زديم زير خنده و راه افتاديم كه بريم بشينيم كه با كلي چشم خيره و لبخند معني دار روبرو شديم . معني لبخند همشون هم اين بود كه " به به ، چه به هم ميان ! چقدر هم كه از هم خوششون مياد ! "

خودمو زدم به اون راه و بي توجه به نگاههاي خيره شون روي تنها مبل خالي يك نفره نشستم .

ميشا هم رفت واسه خودش يه صندلي اورد و نزديك آذين و فرناز نشست .

تازه دقت كردم ببينم ميشا چي پوشيده . يه شلوار كتون مشكي تنگ با يه بلوز سفيد بدون استين كه يقه ي مشكي اي داشت پوشيده بود . به نظرم چشماش هم درشت تر شده بود .

يه لحظه حواسم رفت سمت آرمين كه داشت چيزي رو يواشكي در گوش محيا ميگفت . محيا سريع خودشو بهم رسوند و با صداي بلندي گفت :

_ بسه ! خورديش ...

چشمام به اندازه ي دو تا نعلبكي گرد شده بود . همه غش غش شروع كردن به خنديدن و ميشا هم در حاليكه لبشو به دندون گرفته بود با نگاهی شماتت بار بهم خیره شده بود. به سختي لبامو به شكل لبخند زاويه دادم و محيا رو بلند كردم گذاشتم رو پام و سوئيچ ماشينمو كه محيا علاقه ي خاصي بهش داشت و از جيبم در اوردم دادم دستش كه مثلا حواسش پرت بشه . با چشم واسه ارمين خط و نشون كشيدم كه در جواب فقط شروع كرد به بلند تر خنديدن و گفت :

_ راست ميگه بچه ...

با چشم غره ي فرناز خنده ش كامل محو شد و دست و پاشو جمع كرد .

صحبت ها از همه چیز و از هیچ چیز بود.

میشا گاهی با لبخند به من خیره میشد گاهی اخم میکرد گاهی به گل های فرش خیره میشد ...

معلوم بود اروم و قرار نداره... یه لحظه پای چپشو روی پای راستش مینداخت... یه لحظه پای راستشو روی پای چپ ....

یه لحظه جفتشون میکرد.

یه لحظه مچ پاشو تکون میداد.

کلافگی از سرو روش می بارید.

ولی نمیدونستم چرا اینقدر ارامش داشتم.

بابا با عمو پرويز که بنظرم خیلی رنگ پریده میومد مشغول صحبت بود و دو تا خواهر ها هم پچ پچ میکردند و ریسه می رفتند.

بحث سر این بود که بابا عمو پرويز و نصیحت میکرد بیشتر مراقب خودش باشه... با اینکه پنج شش سالی از پدر من کوچیکتر بود اما شکسته تر بنظر میرسید ... به هرحال مرد با محبتی بود. ازارش به کسی نمیرسید...

قلب صافی داشت ... زحمت کش و مهربون بود.

چهره ی میشا هم تقریبا نیم بیشترش از چهره ی عمو پرویز بود. البته منهای رنگ عسلی چشمهاش که رنگ چشمهای خاله طاهره بود.

حرف به بیماری چندین ساله ی عمو پرویز کشیده شده بود و خاله طاهره و بابا و مامان من همه بند کرده بودند که چرا بیشتر مراقب خودش نیست...

خاله طاهره با ناراحتی گفت: صبح هم حالش رو به راه نبود ...

پدرم با جدیت گفت: پرویز همینجوری که خیال نداری دست از سر ما برداری؟

حرف بابا جنبه ی شوخی داشت و جمع خندید اما هممون واقعا عمو پرویز و خیلی دوست داشتیم.

بحث حول همین موضوع میچرخید و میشا هم با ناراحتی اظهار نظر کرد که دارو هاشو یادش رفته بگیره .

تعارف زدم که شاید بتونم از داروخونه ی شبانه روزی برم الان بخرم البته اگه نیاز هست که با چشم غره ی مامان ساکت شدم.

درجواب تمام این صحبت ها عمو پرویز لبخند مهربونی به دخترش میشا زد و گفت: مگه میشه عروسی تو رو نبینم و برم؟

همه با گفتن ای بابا این چه حرفیه بحث و ختم بخیر کردیم.

و بحث جدید در رابطه با مهریه ی زیاد بعضی از عروس خانم ها بود!!!

مارال داشت چايي ميگردوند كه گوشيم شروع كرد به زنگ خوردن ، با يه ببخشيد از جام بلند شدم رفتم سمتي كه خلوت تر بود تا جواب بدم . پرهام بود ، به محض اينكه جواب دادم با صداي پر اضطرابي گفت :

_ هامين ميتوني بياي ؟!

با نگراني گفتم :

_ چي شده پرهام ؟ ..

با صداي هراسوني گفت :

_ بدبخت شدم هامين ... بدبخت شدم ...

_يه دقيقه درست حرف بزن ببينم چي شده پرهام ...

پرهام نفس عمیقی کشید و گفت: نمیخواستم مزاحمت بشم...

-میگی چی شده یا نه؟

پرهام با کمی مکث و من من گفت:

_ داشتم از خونه ي بهرام برميگشتم خونه كه زدم به يكي ...

تقریبا مطمئن بودم یه شوخی مسخره است.

با حرص گفتم: پرهام الان وقت این حرفهاست؟

با لحن ناله دار و کاملا جدی ای گفت: نه به قران... راست میگم....

با كف دست محكم كوبيدم به پيشونيم ،

_ واي ...حالت خوبه الان ؟

_ تقریبا....

-یعنی چی تقریبا؟

-یه خرده قفسه ی سینه ام ضرب دیده و سرم شکسته اما من به درک...

- طرف چی؟

پرهام با صدای خش داری گفت:...يارو رو اوردم بيمارستان ...نميدونم مرده ست يا زنده ...

صداش طوري بود كه به نظر ميرسيد داره گريه ميكنه ...

_ خيلي خوب چيزي نيست ... كدوم بيمارستاني ؟

_ بيمارستان ... نگهبانش نميذاره برم بيرون ، ميگه بايد صبر كني تا پليس بياد ..

_ خيلي خوب ... همون جا باش من الان خودمو ميرسونم ...

_ هامين ؟!

_ چيه ؟!

انگار تو گفتن حرفي مردد بود ، بالاخره به هر جون كندني بود گفت :

_ زود بيا ...من.... مشروب خورده بودم ...

چشمامو با حرص روي هم فشار دادم و گفتم :

_ پس چرا نشستي پشت فرمون الااااااااغ....بيا بيرون از اون بيمارستان تا پليس نيومده ...

_ نميتونم ...نگهبانش نميذاره ...

_ ديوانه اگه طرف طوريش بشه جرمت قتل عمده ...

فقط صداي شبيه گريه ش و مي شنيدم ، مشخص بود زياد هم خورده ، والا به اين راحتي گريه نميكرد ...دوباره گفتم :

_ من الان خودمو ميرسونم ....منتظر باش ...

سريع رفتم توي سالن و بلند رو به همه گفتم :

_ شرمنده ، من كار فوري اي برام پيش اومده ، بايد همين الان برم ...

بدون اينكه منتظر حرفي ازشون باشم يا جوابي به هاي و هوي و هينشون بدم برگشتم كه از سالن برم بيرون ، فقط لحظه ي اخر بدون اينكه برگردم در جواب بابا كه ميپرسيد چي شده گفتم :

_بعدا بهتون ميگم ...

تو حياط صداي دويده شدن كسي رو از پشت سرم ميشنيدم اما وقت تعلل كردن نبود . حتي نميخواستم برگردم ببينم كيه ...اما ميشا دوييد جلوم و با نگراني گفت :

_ هامين كجا ميري ؟ .... قرار بود باهاشون حرف بزنيم بگيم مخالفيم ....

سري با كلافگي تكون دادم و نفسمو فوت كردم ، بازوهاشو گرفتم و زل زدم تو چشاش و سعي كردم توجيهش كنم :

_ ببين ميشا ، قول ميدم بعدا خودم باهاشون حرف بزنم .... همين فردا باهاشون حرف ميزنم ، الان بايد برم ...

ميشا ول كن نبود ....جلوي لباسمو گرفت و گفت :

_ چه كار مهميه ؟! .... مهمتر از زندگي خودمون ؟!

دو طرف صورتشو با دستام قاب گرفتم و سعي كردم تند تند متقاعدش كنم :

_ دوستم كله شقي كرده با ماشين زده به يكي ....بايد برم ميشا .... مشروب خورده بوده ، بايد قبل از اينكه پليس برسه اونجا برم ....

بهت زده شده بود ... با این حال لباسمو ول كرد و با ناچاري گفت :

_ خيلي خوب برو ... بي خبرمون نذار ....

سريع سرشو گرفتم وپيشونيش و بوسيدم و گفتم :

_ مرسي ....

لحظه ي آخر قبل از اينكه در و ببندم چشمم به پشت سر ميشا افتاد كه همه كنار در داخلي خونه وايستاده بودن و نگاهمون ميكردن ...

مخم قفل کرده بود ... چرا رفت؟ واقعا دوستش بهش زنگ زده بود؟ یا ... با صدای مارال به داخل خونه برگشتم . نفس عمیقی کشیدم.

خاله مستان پاشو روی پاش انداخت وگفت: امان از این جوونا ...

با خنده سر رشته ی بحث گرفت وگفت: ما که دیگه شناخت و تحقیق نمیخوایم.... البته سر اینکه میشا جواهر خونواده ی مودته که شکی نیست و اقا پرویز میتونن از ما تحقیق کنن...

بابا کمی سرجاش جابه جا شد وگفت: اختیار دارین مستانه خانم...

خاله مستان لبخندی زد وگفت: اصلا از همون بدو تولد ناف این دو نفر وبه اسم هم بریدن... خدا روشکر اینقدر ازمایش و غیره هم تو بچگی داشتن که بهفمیم مشکل ژنتیکی هم ندارن و نخواهن داشت... وگرنه من که بیخود اصرار نمیکردم ...نه رسول؟

عمو رسول با لبخندی سری تکون داد و خاله مستان کمی از چاییش خورد و با لبخند گفت: نه چک زدیم نه چونه طاهره میخوام دخترتو بکنم عروس خودم...

مامانم بلند خندید...

نفسم تو سینه حبس شد. حالا من چی میگفتم؟ چی داشتم بگم؟ الان باید هامین اینجا بود و همزمان سخنرانی میکردیم و توجیه و دلیل و منطق میاوردیم که من و اون به درد هم نمیخوریم... اما الان.... من دست تنها .... که معلوم نیست هامین با یه بهونه ی دروغ یا یه بهونه ی راست میدون و خالی کرده بود.

خاله مستان کنار من نشست وگفت: اخرشم میدونستم واسه ی پسر خودمی...

و در حالی که دست راستمو تو دستش گرفته بود من فکر میکردم باید مخالفت کنم... باید یه حرفی به زبون بیارم ... باید بگم نه ... یه نه دو جانبه از طرف خودم وهامین.... بگم که من و اون به تنها چیزی که فکر نمیکنیم زندگی مشترکه ... بگم که هیچ علاقه ای نیست و بگم ...

اما با احساس سرمای جسم کوچیکی تو انگشت دوم دست راستم مات و مبهوت به لبهای خاله مستان که کل میکشید خیره شدم.

مارال بلند شد شیرینی پخش کرد.

عمو رسول به سمتم اومد و پیشونیمو بوسید و درحالی که یه جعبه ی کوچیک و توی دستهام گذاشت سر جاش نشست.

مامان با چشمهای پر از اشک و لبخند نگاهم میکرد و مارال موزیک مبارکه ی منصور وگذاشت و من مبهوت فکر کردم کی جواب مثبت دادم ... یا فکر کردم هامین کجا بود؟

یا فکر کردم این یه خوابه؟ مارال با لبخند گفت: شیرینی نمیخوری عروس خانم؟

عروس؟ چه عروسی؟ این بله برون بود؟ این مراسم چی بود؟ یه لحظه حس کردم من کی ام؟ من کجام ... اینجا کجاست!!!

با کلافگی به چهره ی با محبت خاله مستان خیره شدم که با ذوق به من نگاه میکرد. لبخند های مهربون عمو رسول.... نگاه پر افتخار مادرم ... لبخند پدرم ... خوشحالی مارال و لبخندهاي اذين و آرمين و فرناز و حتي سهراب ....و صدای منصور که میخوند: اومدنت به زندگیم مبارکه...

دلم میخواست بزنم زیر گریه... هامین کدوم قبرستونی رفت؟ منو چرا تنها گذاشت... مگه من میتونستم به خاله ام که مثل مادر برام بود بگم نه .... من پسر تر گل ور گلتو که دوازده سال فرنگ رفته رو نمیخوام... بگم من هیچ شناختی از پسرخاله ای که از حرص منو مرضیه صدا میکرد و موقع رفتن تو فرودگاه بجای خداحافظی گفت: جوش روی دماغت بد ترکیبت کرده مرضیه .... ومن گریه کردم از حرفش و همه فکر کردن بخاطر رفتن اونه... ندارم.

من ... من باید یه چیزی میگفتم.... اما هیچی نگفتم... هیچی برای گفتن نداشتم...

مامان با لبخند بلند شد پیش دستی های کثیف و جمع کرد و در حالی که دوباره میوه میچرخوند عمو رسول گفت: خوب قرار عقد و عروسی هم مستانه از هولش مشخص کرده....

خاله مستانه ریسه ی قشنگی رفت وگفت: البته با اجازه ی پرویز خان....

نفسم تو سینه حبس شد.

ازا ونجایی که بابا از عمو رسول و مامان از خاله کوچیکتر بودند هیچ اظهار نظری نکردند.

خاله می برید و میدوخت و تن من میکرد... حس میکردم هامین کم اورده بود که در رفته بود... اما مگه زندگی اون نبود؟ مگه نمیخواست اونم تصمیم بگیره ... نفسمو فوت کردم.من تمام امیدم به اون بود... به اون و نخواستن ومخالفتش...

خاله از توی کیفش تقویم و دراورد وگفت: اخر ماه که تولد امام رضاست و ایشالا نامزدیتونو رسمی همین اخر ماه تو خونه ی ما برگزار میکنیم... نظرتون چیه اقا پرویز؟

بابا لبخند ی زد وگفت: من چیکاره ام ... تا خودشون چی بخوان...

کاش بابا میگفت نه... کاش میگفت زوده ... کاش میگفت دخترم نمیخواد!!!

با حرص داشتم به لباسی که زوری قرار بود تنم کنم فکر میکردم... به هامین.... به حرفهاش... به نخواستنش و به اجبار و به خاله ای که اندازه ی همه ی دنیا دوستش داشتم و نمیخواستم خم به ابروش بیاد.

حالا داشت بدون پرسیدن نظرم برام تعیین تکلیف میکرد و من حتی نمیتونستم صدام در بیاد ... یه چیزی بگم... یه حرفی بزنم.

خاله با لبخند گفت: برای بعد از عید ... ایشالا تو اردیبهشت بیست و هشتم اردیبهشت مراسم عقد و عروسیتونو راه میندازیم... تا اون موقع خودم مقدماتشو براتون فراهم میکنم... اصلا خوشم نمیاد کشش بدید ها این هامین منو میکشه ...

هامین؟ هامین وخودم تصمیم دارم بکشم... هامین کجایی ببینی چطوری دارن واسه ی زندگیمون تصمیم میگیرن... هامین کاش بودی....

به سختی ازجام بلند شدم و لیوان های خالی ا ز چای و به اشپزخونه بردم وروی صندلی نشستم.

یه انگشتر طلا سفید با کلی برلیان روش بود. ظریف بود اما شیک وسنگین... همیشه فکر میکردم حلقه ای که خواهم داشت درعین سادگی باید با شوهرم ست باشه...

نفسمو سنگین بیرون فرستادم ... موهامو محکم کشیدم... مارال بشکونم گرفتو گفت: عروس خانم ...

با حرص بخاطر حرفش بهش خیره شدم.

با خنده گفت: اوه چه خشانتی... رو به روم نشست وگفت: چیه دمغی؟

چشمهامو ریز کردم وگفتم: ولم کن مارال...

مارال: بابا امشب بله برونته .... و با خنده گفت: یاد این فیلمهایی افتادم که نشون میدن عروس با قاب عکس داماد عروسی میکنه ... و خودش روی میز از خنده پهن شد...

دلم میخواست میفتادم به جونش و موهاشو میکشیدم... از تصورش در اون وضعیت لبخندی حرصی زدم و گفتم: مارال برو بیرون...

مارال از جا بلند شد وگفت: پاشو باید بساط شام و بچینیم...

با رخوت سر پا شدم... فعلا که هیچی مشخص نیست... فردا هم روز خداست یه انگشتر که واسه تو شوهر نشده شده؟ خوب پس به جنبه های مثبت فکر کن. به اینکه با هامین همه چیز و درست میکنید و کسی هم بهش برنمیخوره و ناراحتی پیش نمیاد.

حینی که روی سالاد سس میریختم مارال اهسته زیر گوشم گفت: با مهراب چیکار میکنی؟

یه لحظه از کارم متوقف شدم .... مهراب؟ با مهراب باید چیکار میکردم...؟

مارال اهسته گفت: بهتره باهاش تموم کنی... و از کنارم رد شد .... این چی میگفت؟ یعنی چی با مهراب تموم کنم؟ اصلا از این لفظ خوشم نمیومد مگه چی شروع شده بود که باید تموم میشد؟ دوستی مگه انقضا داره؟ اون میتونست همیشه یه دوست خوب باشه... و برام بمونه ... هرچند دلم نمیخواست به این فکر کنم که اون هم منو به عنوان همسر اینده اش نگاه میکنه .... اما من هنوز... هنوز نمیتونستم فکر کنم کنار خودم مردی وبپذیرم که برام بشه همه چیز... بشه همه کس... جای پدر ومادر وخواهر و دوست وبگیره ... و تشکیل زندگی بدم... این نقطه ی کور ذهنم بود.

من برای اغاز زندگی مشترک امادگی نداشتم.... برای پذیرش یه ادم که بشه نزدیک ترین فرد زندگیم امادگی نداشتم.... امادگی نداشتم خانواده داشته باشم و جز اصلی خانواده من باشم... امادگی بچه دار شدن اینده وپذیرش مسئولیت و نداشتم ... من هنوز خودمم نمیدونستم چی میخوام... و یکی از علت های مهمی که مهراب و هامین و هر کس دیگه ای و رد میکردم این بود که نقطه ی کور ذهنم حتی با یه چراغ قوه ی کم سو هم روشن نمیشد!

با صدای موبایل عمو رسول مامان از صدا زدن برای پذیرایی دست کشید و همه منتظر موندیم تا عمو رسول مکالمه اش به پایان برسه.

بعد ده دقیقه خاله تشر زد: رسول غذا از دهن افتاد...

عمو رسول فوری سر سفره نشست وعذر خواهی کوتاهی کرد.

بابا پرسید: کی بود؟

عمو رسول نفس عمیقی کشید وگفت: هامین بود…

خاله سريع پرسيد :

_ چي ميگفت رسول ؟!

عمو رسول لحظه اي اين پا و اون پا كرد و گفت :

_ حالا شامتونو بخورين ...

خاله دوباره با نگراني پرسيد :

_ طوري شده ؟ چي ميگفت ؟ چرا يه دفعه اي رفت ... امان از دست این پسر...

عمو قاشقشو گذاشت تو بشقاب و با قيافه اي در هم گفت : حق داشت بره ....

خاله پشت چشمی نازک کرد وگفت: شب به این مهمی؟ چه حقی؟

ارمین با لبخند گفت: حالا مامان بیخیال... خودش که راضی بوده با همه چیز..

راضی؟ چه رضایتی؟ نفس عمیقی کشیدم و صدای عمو رسول و که به بابا اهسته میگفت:

_ دوستش مست بوده نشسته پشت ماشين زده به يكي . هامينم واسه اينكه برا اون بد نشه خودشو جاي راننده ي ماشين به پليس معرفي كرده ...

بايد تا صبح تو بازداشتگاه بمونه تا دوستش واسش سند ببره ...

خاله حینی که با مامان حرف میزد انگار صدای عمو رو شنید چون جيغ كشيد :

_ چي ؟!!!!بازداشتگاه ؟!

عمو سريع خواست رفع و رجوع کنه اما دیر شده بود با ارامش گفت :

_ آروم باش مستانه ...

خاله مستان خیلی سریع زد زیر گریه و من براش یه لیوان اب ریختم واذین درحالی که شونه های مامان و ماساژ میداد ، گفت :

_چه جوري آروم باشم ؟ بلند شو برو بيارش بيرون ....

بابا ميونه رو گرفت :

_ راست ميگه رسول ! اينجوري كه نميشه بايد بريم براش سند بذاريم بياد بيرون ...

عمو رسول : امكانش براي امشب نيست ، و گرنه خودم سند ميذاشتم . چون كارشناس بايد بره ملك و ببينه و قيمت گذاري كنه تا بشه سند گذاشت . كارشناس هم گفتن تا فردا صبح نداريم ...

تقریبا غذا به هممون کوفت شد.

چون خاله فقط داشت گریه میکرد ومامان هم میخواست ارومش کنه ... منم این وسط فکر میکردم واسه ی کدوم دوستش میخواد چنین کاری کنه؟

یعنی هامین اینقدر برای دوستش ارزش قائل بود که بخواد بخاطرش شب و تو بازداشتگاه بمونه؟ این دوستش کی بود؟ چقدر میشناختش؟ من حاضر بودم به خاطر صبا و سیامک یا حتی مهراب یه شب بازداشت بشم؟

هرچند این قضیه اگه برای یه دختر اتفاق میفتاد کلا از خانواده به طرز رله ای به بیرون پرت میشد ... اما به هرحال.

اصلا تو ایران هامین دوست انچنانی نداشت ... جز فرهود و پرهام... که فرهود مطمئنا نبود چون اگه بود عمو میگفت... شایدم... یعی پرهام براش مشکلی پیش اومده؟

نفس عمیقی کشیدم .... پس اونقدر ها هم نشون میداد لوس و نونور نبود. نمیدونم چرا اینقدر این حرکتش برام بزرگ اومد ... یعنی خوب از هامین توقع نداشتم. شاید اگه سیامک ومهراب بودن راحت تر میتونستم قبول کنم که بخاطر هم کاری انجام میدن اما هامین!!!

در ذهنم نمیگنجید...

یعنی هامین... پسر لوس وافاده ای که دوازده سال مثلا تو فرنگ درس خونده بود میخواست شب و بخاطر کی تو بازداشتگاه بمونه؟ اونم بازداشتگاه های ایران که هیچ صفت مثبتی برای توصیف نداشت ... بازداشتگاهی که تمیز ترینشون احتمالا همون هایی بودن که توی تلویزیون نشون میدادن ... با اون شرایط که باز هم ترسناک بودن ... حالا هامین که خط اتوی شلوارش چپ و راست نمیشه میخواست یه شب اونجا بمونه بخاطر کی؟

با صدای عمو رسول که به ماما ن میگفت: بخاطر دوستش پرهامه ... اگه اون مست نبود هامین خودشو درگیر نمیکرد و اینکه هامین خودش میدونه چیکار کنه .... فهمیدم این دوست که اینقدر عزیز شده کیه ... چون از فرهود بعید بود... فرهود که از هامین بدتر بود.

تو سرم همه ی فکرها داشتن فوتبال بازی میکردن ... هامین که اخراج شده بود و تیم فکری من ده نفره بازی میکرد... خاله مستان پشت پنالتی ازدواج بود و میخواست شوت کنه تو دروازه ی زندگی من... نمیدونم هامین بازیکن اخراجی بود یا اون توپه که خاله مستان میخواست شوت کنه... یه لحظه خاله رو با بلوز وشرت ورزشی در نظر گرفتم... یه لبخند رو لبم اومد که مامان بهم تشر زد: میشا برو یه لیوان اب بیار...

خواستم برم که دیدم وسط سفره پارچ اب و لیوان مهیاست ....

خاله هنوز گریه میکرد و به پیرهن عمو رسول چنگ زده بود و هی میگفت: رسول یه کاری کن... نذار بچم تو زندون بمونه...

خاله همچین میگفت زندون که انگار هامین قتل عمد کرده ... حکمشم حبس ابد یا قصاصه ... یا تو این مایه ها...

بخاطر شرایط خاله ارمین پیشنهاد کرد به خونه برن و خودش میره سراغ هامین و اگه تونست کاری میکنه ... و کارها رو جلو میندازه ...

با اینکه جو خونه متشنج بود اما من حس میکردم این قضیه ی نامزدی اخر هفته مالیده... حداقل همین موضوع میتونست به من و هامین زمان بده که مخالفتمون رو بیان کنیم.

اما جلوی در خاله چیزی و که فکر نمیکردم در اون شرایط به زبون بیاره رو گفت: برای اخر هفته سعی میکنم همه چیز و اماده کنم...

تقریبا دوست داشتم همونجا غش کنم... امیدمو به هامین به کل از دست داده بودم... اگه اون مخالف بود حتما بیشتر پا فشاری میکرد حتما امشب وبخاطر زندگیمون میموند...

موهامو کشیدم وبدون توجه به سفره ی شام دست نخورده به اتاقم رفتم و در و روی خودم کوبیدم.

بیست دقیقه گذشته بود و کسی نیومده بود سراغم...

اینکه منو به حال خودم گذاشته بودن رضایت بخش بود. میدونستم اینکه مامان الان سراغم نیومده بخاطر ماراله که مخشو کار گرفته... خداییش بعضی وقتها خوب شاخک هاش به کار میفتاد میدونست حوصله ندارم وگرنه مامان میخواست بیاد برام یه سخنرانی شیک درباره ی چگونه زیستن واسم ارائه بده... کاش به مارال بگم چه حسی دارم...هرچند یه جورایی حس میکردم میدونه با این ازدواج مخالفم... البته عمق فاجعه رو درک نمیکرد به خیالش نه بدم میاد نه خوشم میاد بودم.

چراغ ها کم کم خاموش میشدن ومنم روی تختم دراز کشیده میشدم... انگشتر هنوز توی دستم بود.

امشب بله برونم بود ...امشب من به کسی جواب مثبت داده بودم... که هیچ تعلق خاطری بهش نداشتم.... امشب.... هرچند من چیز خاصی نگفته بودم... اما به خیالشون من جواب مثبت داده بودم... به خیالشون من راضی بودم ... من به پسرخاله ام که جز حرص واذیت کودکی هیچ چیز دیگه ای ازش نمیدونستم لابد حسی داشتم که پذیرفتم... من ...

من چیکار میکردم؟ اگه همه چیز مثل امشب پیش میرفت چه میکردم؟ چطور خودمو مجاب میکردم که با کسی زندگی کنم که هیچ حسی بهش ندارم... چطور با کسی میتونستم یه زندگی وبچرخونم .... یه خانواده .... این کلمه برام سنگین بود ... برام هضم و درکش سخت بود.... سخت بود که فکر کنم به هامینی که دلم میخواست برام پسرخاله بمونه و بیشترین رابطه ای که باهاش داشته باشم این باشه که جای خالی برادر نداشته امو برام پر کنه اما ... اما نه به عنوان شوهر... نه به عنوان همسر... نه به عنوان همراه زندگی... هامین برام هامین بود ... نه بیشتر.... حس من به هامین یه حس بود که به ارمین داشتم ... همین... نه بیشتر!

سرم داشت می ترکید... دلم میخواست بمیرم... شوخی شوخی همه چیز داشت جدی میشد ... من نمیخواستم کاش درکم میکردن که من چی میخوام... برای من چی مهمه ... من چی میخوام... خواستن من مهم نبود.

با صدای پیام گوشیم به صفحه نگاه کردم... مهراب بود...

نوشته بود: سلام گل همیشه بهار خوبی...

از اینکه گاهی معنی اسمم میشا رو توی پیام ها مینوشت حس خوبی بهم دست میداد ... فوری جواب نوشتم : راستش نه ... دروغش عالیم...

سریع پیام اومد: چی شده؟ بد خواه داری؟ بیام هلاکش کنم...

لبخندی زدم و روی تختم نشستم و نوشتم: نه همه چیز ارومه ... فقط من زیاد خوشحال نیستم...

مهراب: اخه چرا؟ نمیگی بهم...

دوست داشتم بهش بگم.. بگم زوری زوری مثل عهد درشکه دارن شوهرم مید ن اونم به کسی که هیچ میل و کشش و رغبتی به من نداره...

دوباره پیام اومد: میشا به من میگی چی شده؟ شاید بتونم کمکت کنم...

بی اراده دستهام به سمت نوشتن رفت...

انگشتهام روی صفحه کلید گوشی میچرخید...

مهراب اگه تو یه دختر خاله داشتی که به زور میخواستن بدنش به تو... تو چی کار میکردی.... قبل از اینکه انتهای جمله ام علامت سوال وبذارم ... حقیقت دو دستی کوبید تو سرم... به کی میخواستم پیام بدم؟ به مهراب؟ به مهرابی که هیچ کس و نداشت.... اخ مهراب...

بی اراده تکستی که نوشته بودمو پاک کردم ونوشتم: عزیزم من خوبم... یه کم خستم همین. شبت بخیر.. با خواب های طلایی...

پیام بعدیش اومد: میدونم خوب نیستی... ولی باشه خوب بخوابی عزیزم.... گل همیشه بهارم همیشه بهاری باش.

گل همیشه بهارم؟ یعنی من گل همیشه بهارتم مهراب؟ لبخند ناخوداگاهی رو لبم بود و یه بار دیگه پیغام و خوندم... کلمه به کلمه اش پر از احساس بود چیزی که هامین خشک هیچ وقت نمیتونست داشته باشه...

نفس عمیقی کشیدم... اگه این ماجرا جدی میشد من چی میکردم... با صدای شکستنی که از طبقه ی پایین اومد فوری از جام پریدم و پله ها رو پایین رفتم....

در یخچال باز بود و نورش کمی فضای اشپزخونه رو روشن کرده بود.

چراغ و روشن کردم که با دیدن بابا که روی زمین افتاده بود و یه لیوان اب شکسته بود جیغی کشیدم و مارال و مامان هم بیدار شدند.

به سمت بابا حمله کردم... بیهوش روی زمین افتاده بود...

دستهام می لرزید. چراغ سالن روشن شد... مارال با دیدن بابا جیغ کشید و مامان در سکوت جلوی درگاهی اشپزخونه نشسته بود.

مارال گریه میکرد و من با جیغ بابا رو صدا میزدم... ساعت سه صبح بود.

با هول از جا بلند شدم و تلفن وبرداشتم و به اورژانس زنگ زدم... همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد... لباس پوشیدنم و اومدن امبولانس و اب قندی که سعی میکردم تو حلق مامان بریزم و بس کن بس کن هایی که سر مارال داد میکشیدم...

تا به خودم بیام پشت در سی سی یو بودم ... ساعت چهار صبح بود ... صدای اذان از مسجدی که در حیاط بیمارستان بود ،میومد ومن با صورتی که از اشک و وضو خیس بود به بابای نازم که کلی دستگاه بهش وصل بود نگاه میکردم...!

با صداي نگهباني كه اسممو صدا ميزد نگاه خمار خوابمو از ديوار كثيف روبه روم گرفتم . در آهني رو با صداي گوشخراشي باز كرد . به دستام دسنبند زد و ازم خواست جلوتر از خودش حركت كنم . باورم نميشد كه تمام شبو تو اون بازداشتگاه كثيف و بد بو صبح كرده بودم . ديشب كه به پرهام كمك كرده بودم از بيمارستان در بره تا خودمو جاي راننده معرفي كنم فكر نميكردم همچين شبي رو در پيش داشته باشم . فكر ميكردم يه سند ميارن و تموم ! نميدونستم يه سند اوردن اينهمه طول ميكشه . تو اون لحظه تنها چيزي كه مغزم فرمان ميداد اين بود كه اگه پرهام با اون حالت مستش اونجا بمونه خيلي براش بدتر از اين حرفا ميشه . نميگم الان از كارم پشيمون بودم اما وحشتناك تراز اوني بود كه انتظار داشتم . كل بازداشتگاهش غير قابل تحمل بود ، از در و ديوار كثيفش گرفته تا پسري كه تا صبح از زور خماري ناله ميكرد و فحش ها و بد و بيرا ه هايي كه تا صبح بقيه نثارش ميكردن .

از راهروهاي شلوغ كلانتري رد شديم و رسيديم به همون اتاقي كه شب قبلش ازم بازجويي ميكردن . با ديدن چهره هاي آشناي پرهام و آرمين لبخندي زدم . سر و وضع پرهام حسابي به هم ريخته بود . مشخص بود اونم تا صبح نخوابيده . وقتي منو ديد سرشو انداخت پايين . انگار خجالت ميكشيد كه من به جاش رفتم بازداشتگاه .

از كلانتري كه بيرون اومديم از آرمين خواستم برگرده سر كارش و من با پرهام برميگردم خونه . ميخواستم يه كم با پرهام حرف بزنم و حال و روزش و بپرسم ، چون اين طور كه معلوم بود روبراه نبود .

تو ماشين كه نشستيم گفتم :

_ روز اول كاره ، نرفتي شركت ؟!

با صداي خش داري گفت :

- زنگ زدم گفتم امروز تعطيله ..

اينم از اولين روز كاري ما ! يه لحظه صورتشو كشيد تو هم و قفسه ي سينه شو فشار داد ، پرسيدم :

_ درد داري ؟!

_ مهم نيست ...

- اوني كه زدي بهش چطوره ؟

چند لحظه سكوت كرد و بعد بي ربط گفت :

_ هامين من شرمنده تم ...اصلا نميدونم چي بايد بگم ، ديشب حواسم سر جاش نبود و الا نميذاشتم تو خودتو بندازي تو هچل ...

حرفشو قطع كردم و گفتم :

_ بيخيال ، مهم نيست ...

چند لحظه نگاهم كرد و بعد با بغض گفت :

_ خيلي مردي ...

_ ديگه حرفشو نزن . به جاي اين حرفا حواستو جمع كن از اين به بعد وقتي زياد خوردي نشيني پشت فرمون ...

با قيافه ي نادمي گفت :

_ به خدا اين حل شه ، من ديگه غلط بكنم از اين كارا بكنم .

_ نگفتي ، تصادفيه چطوره ؟!

همونطور كه حواسش به جاده بود گفت :

_ به هوش اومده ،مشكلي نداره ...فقط پاش شكسته ...

_ به نظرت رضايت ميده كه كار به دادگاه نكشه ؟!

_ هنوز نرفتم با خانواده ش صحبت كنم .

_ من باهاشون صحبت ميكنم ...

با تعجب نگاهم كرد كه گفتم :

_ مثلا من راننده بودم ... خودم هم بايد باهاشون حرف بزنم ديگه .

نگاهش دوباره شرمنده شد :

_ كوچيكتم هامين ... به خدا نميدونم چه جوري بايد ازت تشكر كنم .

براي اينكه جو و عوض كنم خنديدم و گفتم :

_ نميخواد تشكر كني ... الان منو برسون خونه تا سريع برم خودمو اساسي بشورم و بعدش هم يه چيزي بخورم .... از ديشب تا حالا هيچي نخوردم .

منو رسوند خونه و خودش رفت . بعد از وارد شدن به خونه با تعجب ديدم كه درش قفله ، پس يعني كسي خونه نبود . عجب استقبالي ! انگار نه انگار من يه شب بازداشتگاه بودم . نگاهي به ساعت انداختم ، هنوز يازده نشده بود . ترجيح دادم اول دوش بگيرم و يه چيزي واسه خوردن پيدا كنم بعد زنگ بزنم و ببينم مامان كجاست .

در حاليكه موهامو خشك ميكردم يه سيب از يخچال برداشتم و مشغول خوردن شدم كه صداي زنگ گوشيم بلند شد . مامان بود .جواب دادم :

_ سلام مامان ، كجايي ؟!

صداي نگران مامان تو گوشي پيچيد :

_ سلام عزيز دلم ، خوبي ؟ تو كجايي ؟! از زندان آزاد شدي ؟!

اوه اوه ... زندان ! ....با خنده گفتم :

_ آره از زندان آزاد شدم ...

_ بميرم برات ، اونجا خيلي سخت بود نه ؟! ... آخه اين چه كاري بود كه كردي ؟! چرا خودتو انداختي تو همچين دردسري؟!

_ اي بابا مامان بيخيال ، يه شب كه بيشتر نبود ...

_ الان خونه اي ؟

_ آره تعجب كردم خونه خاليه ، كجايي ؟!

_ من بيمارستانم ، تو هم اگه خسته نيستي پاشو يه توك پا بيا ، ميشا الان بهت احتياج داره ، حال و روز خوبي نداره ...

چند لحظه گوشي به دست خشكم زد ، ميشا چش شده بود ؟! ....يه دفعه با صداي مامان كه اسممو صدا ميزد به خودم اومدم ، سريع و هول هولكي گفتم :

_ الان ميام ... كدوم بيمارستان ؟!

آدرس بيمارستان و كه گرفتم خودم هم نفهميدم چطوري لباس عوض كردم و سوار ماشين شدم . اصلا نميدونم چي ورداشتم پوشيدم . قلبم تو دهنم بود . چه بلايي سر ميشا اومده بود ؟ اينقدر سريع ميروندم كه چند بار نزديك بود تصادف كنم . تو اين يه شبي كه من نبودم چه اتفاقي افتاده بود ؟! ...در حين رانندگي گوشيمو بيرون اوردم تا دوباره به مامان زنگ بزنم و بپرسم حالش چطوره و چش شده ، اما به خاطر سرعت بالام نزديك بود بزنم به يكي به خاطر همين با حرص گوشي رو پرت كردم رو صندلي كناري و همه ي حواسمو دادم به رانندگي تا زودتر برسم .

با اینکه ادرس و خیلی خوب بلد نبودم و مجبور شدم چند باری بایستم و آدرس بپرسم اما خیلی زودتر از چیزی که فکرشو بکنم رسیدم .

با وجود همه ي سرعتي كه واسه رسيدن به بيمارستان بخرج داده بودم وقتي رسيدم اصلا قدمهام ياري نميكرد برم داخل . استرس اينكه چه بلايي ممكنه سرش اومده باشه و ترس از روبرويي با واقعيت سر جام خشكم كرده بود . چشمامو بستم و نفس عميقي كشيدم تا يه كم خونسرديمو به دست بيارم و وقتي چشمامو باز كردم با اضطراب به سمت داخل حركت كردم . از پذيرش اسمشو پرسيدم اما كسي به اين اسمو نداشتن . در حال چك و چونه زدن با خانومي بودم كه پشت بخش پذيرش نشسته بود و كم كم داشت صدام بالا ميرفت كه چطور ممكنه مريضي به اين اسم نداشته باشن كه صداي گوشيم بلند شد . مامان بود سريع جواب دادم ، مامان گفت :

_ زنگ زدم بگم هر وقت خواستي بياي بيمارستان يه چيزي واسه خوردن بگيري ... طاهره از ديشب لب به هيچي نزده ...

حرفشو قطع كردم :

_ من الان بيمارستانم ، شما كدوم قسمت بيمارستانيد ؟!

_طبقه ي دوم پشت در سي سي يو ...

سی سی یو؟!!! نمیدونستم چطور تونستم این کلمه رو در لحظه هضم کنم اما ديگه منتظر نموندم حرف ديگه اي بزنه و بي توجه به غرغرهاي مسئول پذيرش به سمت آسانسور دويدم .

از دور خاله طاهره رو كه كنار مامان نشسته بود و گريه ميكرد و ديدم . بابا يه كناري ايستاده بود و به ديوار تكيه داده بود . مارال و آذين روي يه نيمكت ديگه نشسته بودن و مارال داشت آروم آروم اشك ميريخت . هر چي بهشون نزديكتر ميشدم قدمهام اهسته تر ميشد . سی سی یو؟ مگه تو این یه شب چه بلایی سرش اومده بود که کاربه مراقب ویژه رسیده بود؟

وقتي بهشون رسيدم با صدايي كه انگار از ته چاه ميومد پرسيدم :

_ ميشا كجاست ؟!

همه بهم نگاه كردن اما يه دفعه همه ي نگاهها به سمت مخالف من چرخيد ، پرستاري از در بزرگي كه روش علامت ورود ممنوع به چشم ميخورد بيرون اومد و غرغر كنان به شخصي كه همراهش به بيرون هدايت ميكرد گفت :

_ همين جا بشين ...نيام ببينم دوباره رفتي داخل ها !...چند بار بايد يه حرف و بهت بزنم ، كاري نكن بگم نگهبان بياد بيرونت كنه ...

با ناباوري به ميشا كه با قيافه ي درهم داشت برميگشت سمت نيمكت نگاه كردم . قبل از اينكه روي نيمكت بشينه با يه حركت سريع بازوشو گرفتم و محكم بغلش كردم . تازه فرصت كردم چند تا نفس عميق و راحت بكشم . در طول راهي كه ميومدم بدترين تصورات از اوضاع ميشا تو ذهنم چرخ ميخورد . باورم نميشد كه الان صحيح و سالم تو بغلمه ...

با حركتي كه ميشا براي بيرون اومدن از آغوشم به خودش داد از خودم فاصله ش دادم ، در حاليكه همه ي اجزاي صورتش و از نظر ميگذروندم پرسيدم :

_ حالت خوبه ؟!

سنگینی نگاه بقیه رو حس میکردم.... اما تمركز روي جواب ميشا اجازه نميداد توجهي به بقيه بكنم .

بازوهاشو از دستم بيرون كشيد و با تعجب گفت :

_ آره ، خوبم ...

سريع به سمت مامان چرخيدم و با اخم گفتم :

_ مامان پس تو چي ميگفتي كه ميشا حالش خوب نيست ؟!

مامان چند لحظه با گيجي نگاهم كرد و بعد گفت :

_ منظورم اين بود كه حالش خوب نيست نگران باباشه ...تو فكر كردي ميشا طوريش شده ؟!

خودمو روي نيمكت كنار مامان انداختم و آرنج دو تا دستمو به زانوهام تكيه دادم و در حاليكه صورتمو تو دستم ميگرفتم نفس عميقي كشيدم . خيالم از بابت ميشا راحت شده بود اما هنوز تو شوك اين همه هيجان و اضطراب بودم . مامان آروم پرسيد :

_ مگه تو از وضعيت آقا پرويز خبر نداشتي ؟! آرمين صبحي كه اومد دنبالت كلانتري بهت نگفت ؟

به عقب تكيه دادم و گفتم :

_ من با پرهام اومدم .... عمو پرويز چش شده ؟!

مامان نگاهي به مارال و ميشا كه روبروش نشسته بودن انداخت و به آرومي گفت :

_ ديشب سكته ي خفيف كرده ...

ميشا سرشو تو دستاش گرفت و با صداي ناله مانندي گفت :

_ دو روز پيش بهم گفته بود داروهاشو بگيرم ، يادم رفت...تقصير منه ...

سري تكون دادم ، نگاهمو از ميشا گرفتمو از جام بلند شدم و به سمت بابا رفتم . دوتايي كمي از بقيه فاصله گرفتيم و پرسيدم :

_ اوضاعش چطوره ؟! ...

بابا نفس عميقي كشيد و گفت :

_ دكترش ميگه خطر از بيخ گوشش گذشته . ميگه سكته ش خفيف بوده اما هر هيجاني براش خطرناكه .

ابرويي با تعجب بالا انداختم و گفتم :

_ همين ديشب داشتين در مورد بيماري قلبيش حرف ميزدين ...خيلي عجيبه ...

_ آره هممون شوكه شديم . وضعيت بديه ...

سري تكون داد تا از فكر بياد بيرون و پرسيد :

_ راستي تو چيكار كردي ؟ ديشب چطور بود ؟!

_ افتضاح ...

_ مشكل دوستت حل شد ؟!

_ خودش پيگير كاراش هست ، حله ، طرف زياد طوريش نشده ..

_ خوب خدا رو شكر ... من برم اگه بتونم اينا رو راضي كنم كه ببرمشون خونه ....از ديشب همينجان ...

بابا هر طور بود خاله طاهره و مارال و با كمك آذين و مامان راضي كرد كه فعلا ببرتشون خونه . اما ميشا به هيچ عنوان رضايت نميداد كه بره ، نهايتا من گفتم پيش ميشا ميمونم تا عصر جاها رو عوض كنن و كس ديگه بياد جاي ميشا .

بعد از رفتن بقيه روي نيمكت كنار ميشا نشستم و گفتم :

_ بايد استراحت كني ، از قيافه ت معلومه داري از پا ميوفتي ...

سرشو به ديوار تكيه داد و چشماشو بست و زير لب گفت :

_ همش تقصیر منه ... اگه داروهاشو به موقع می گرفتم اینطوری نمیشد... همش تقصير منه ...

به نيمرخش نگاه كردم ،

_ با اين تلقين كردنا و خودتو زجر دادنا بابات بهتر نميشه ، فقط داري وضع و براي خودت سخت تر ميكني ... تقصير تو نيست ....

با اخم نگاهم كرد و حق به جانب گفت :

_ تو چه ميدوني ؟ ... تو چه ميدوني كه ميگي تقصير من نيست ؟! تقصير منه ...

دستامو به حالت تسليم بالا آوردمو گفتم :

_ خيلي خوب . باشه ... اگه تو اين طور ميخواي باشه ... تقصير توئه . حالا خوب شد ؟!

دوباره سرشو به ديوار تكيه داد و چشماشو بست . بعد از چند دقيقه يه دفعه تو همون حالت خنديد و بدون اينكه چشماشو باز كنه گفت :

_ ميدوني اين وسط چي قوز بالا قوز شده ؟...

_ چي ؟ ...

توي همون حالتي كه بود با همون لبخند عصبي ش دستشو بالا اورد و جلو صورتم تكون داد . يه حلقه ي سفيد داشت تو انگشتش ميدرخشيد . با يه حركت غافلگيرانه خنده شو قطع كرد ، چشماشو باز كرد و با جديت تو چشمام زل زد و گفت :

_ اينو ديگه خودت بايد جمعش كني ...من نميخوام به هيچ چي جز بابام فكر كنم . ميفهمي ؟ ... من خسته م ميفهمي ؟ خسته ... این برای دستم سنگینی میکنه .... تو و حرفای خاله مستان برام سنگینه ... من و تو قراره آخر اين هفته نامزد كنيم... میفهمی؟ خودت یه جوری جمعش میکنی.... من دیگه تحمل هیچی و ندارم.... اه ه ه...

يه دفعه زد زير گريه ، با ملايمت سرشو بغل كردم و به آرومي زير گوشش گفتم :

_من خودم درستش ميكنم ، تو نميخواد به اين موضوع فكر كني ...آروم باش ...

پيرهنمو تو دستش مچاله كرده بود و گريه ميكرد اروم گفت:

- اگه بمیره چی؟

نفس عمیقی کشیدم وگفتم:

_دکترش گفته حالش خوبه ...

-نه نیست... دروغ گفته .... اگه خوبه چرا بهوش نمیاد ....

با ملایمت گفتم:

_ نگران نباش... حالش خوب میشه...

با صدای خش داری گفت:

_ اگه بمیره من بابامو کشتم ... همش تقصیر منه ... همش...

و صدای هق هقش کمی بلند تر شد چیزی نگفتم فقط به اين فكر ميكردم كه اين دختر چه فشاري رو داره تحمل ميكنه ... بعد از چند لحظه دستشو فشردمو با لحن اطمينان بخشي گفتم :

_ بابات خوب ميشه ، مطمئنم چيز مهمي نيست ...

دستمو روي حلقه اي كه تو انگشتش بود كشيدم و گفتم :

_ در اين مورد هم همه چيو بسپر به من ، درستش ميكنم ، مطمئن باش ميشا ... دليلي براي نگراني وجود نداره ....

چند لحظه ي بعد صداي گريه ش آروم شد و كم كم صداي نفس هاي منظمش بلند شد . رو سينه م خوابش برده بود !

چند دقيقه تكون نخوردم تا خوابش سنگين تر بشه ، مطمئنا تو اون لحظه هيچي براش بهتر از خواب نبود . وقتي ديدم عضله هاش داره شل ميشه و سرش داره خم و خم تر ميشه پيرهنمو به ارومي از لاي انگشتاش بيرون كشيدم و دستمو با ملايمت انداختم زير زانوهاش ، پاهاشو رو نيمكت دراز كردم و سرشو گذاشتم رو پاهام . چند لحظه بعد تو خودش مچاله شد . با احتياط كت اسپرتم و از تنم بيرون آوردم و انداختم روش .

پرستاري كه از كنارمون رد ميشد تمام طول مسيري كه طي ميكرد گردنش خم شده بود و ما رو نگاه ميكرد . وقتي نگاه منو متوجه خودش ديد با لبخندي نگاهشو بين من و ميشا چرخوند و وارد راهرو بعدي شد .

با صداي هق هق ميشا يكه اي خوردم و نگاهش كردم ، چشماش بسته بود ، داشت تو خواب گريه ميكرد . اخمام بي اراده تو هم رفت . دستشو گرفتم تو دستمو نوازش كردم تا شايد آروم بشه .

وقتي به خودم اومدم كه يكي دو ساعتي گذشته بود و من همينطور زل زده بودم به صورت ميشا . گردنمو خم و راست كردم ، بس كه بي حركت مونده بودم همه ي بدنم خشك شده بود . ميشا حركتي كرد و خرخر خفيفي ازش بلند شد ، خنده م گرفته بود . ميل شديدي به اين داشتم كه لپشو محكم بكشم تا جايي كه جيغش در بياد . البته نه وقتي كه خوابه ... تو اين حالت ترجيح ميدادم تا جايي كه دلم ميخواد ببوسمش ...با اين فكر ابروهاي خودم هم از تعجب بالا رفت . تصميم داشتم اين فكر عجيبمو تجزيه تحليل كنم كه صداي گوشيم كه تو جيب كتم بود در اومد .

سريع از جيبم بيرون اوردمش تا ميشا رو بيدار نكرده . مامان بود ، حيني كه جواب مامانو ميدادم ميديدم كه ميشا چشماشو باز كرده اما هنوز گيج خواب بود . يه دستشو گذاشت زير سرش كه رو پام بود . زل زده بود به يكي از دكمه هاي پيرهنم كه تو مسير ديدش بود ... چند لحظه چشماشو بست وقتي دوباره بازش كرد بازم زل زد به همون دكمه . در همون حال كه داشتم به سفارشاي مامان در مورد اينكه به ميشا ناهار بدم گوش ميكردم با تعجب به دكمه م نگاه كردم ببينم چه مشكلي داره ....به نظرم دكمه مشكل خاصي نداشت . دوباره حواسمو دادم به مامان و ديدم كه ميشا همونطور كه چشماش با حالتي خمار از خواب بازه دستشو آروم دراز كرد و دكمه مو لمس كرد . يه لحظه با دهن باز خشكم زد . همونطور كه دستش رو دكمه م ثابت مونده بود چشماشو بست ، به نظرم دوباره داشت خوابش ميبرد چون دكمه م داشت همراه با دستش كه انگار به دكمه گير كرده بود تحت تاثير جاذبه ي زمين قرار ميگرفت . يه كم سرشو رو پام جابجا كرد و با ملچ ملوچ چشماشو باز كرد ، يه نگاه ديگه به دكمه انداخت و يه كم اينور اونورش كرد . ابروهاشو تو هم كشيد و با جديت بيشتري توام با سستي با دكمه ور رفت . من ديگه رسما حرفاي مامان و نميشنيدم . به سختي جلوي خنده مو گرفته بودم .

همچين به دكمه نگاه ميكرد و باهاش كلنجار ميرفت انگار كه تنها عاملي كه مزاحم خوابشه همين دكمه ي وامونده ي منه ، كه البته وا نمونده بود ، بسته بود ! اخرشم با بيحالي نفسشو بيرون فرستاد و نگاهشو از رو دكمه حركت داد و اورد بالاتر ، با ديدن من اخماشو كشيد تو هم و اسممو با تعجب صدا كرد :

_ هامين ! ...

كم كم داشت روشن ميشد دور و برش چه خبره ، از حالت چشماش هم معلوم بود كه حالا كاملا بيدار شده . ديگه قشنگ اين حالتاشو ميفهميدم . چند بار قبلا هم موقع بيدار شدن از خواب ديده بودمش ، هميشه اولي كه بيدار ميشد هوش و حواس درست حسابي نداشت .

با درك موقعيتش چشماشو گرد كرد و با عجله از رو پام بلند شد ...در حاليكه با اخم چشماشو با دست مي مياليد گفت :

_ من كي خوابم برد ؟!

نگاه هول هولكي اي به دور و برش انداخت و با اضطراب گفت :

_بابا كجاست ؟!

به مامان گفتم چند لحظه گوشي دستش باشه و رو به ميشا گفتم :

_ چيزي نيست . بابات تو سي سي يو ئه ...

از جاش بلند شد و به سمت دري كه روش نوشته بود ورود ممنوع رفت . همونطور كه داشت به اون سمت ميرفت كمرشو گرفته بود و ميماليد . خوابيدن رو نيمكت اين عواقبو هم داشت ديگه . ولي به هر حال از نخوابيدن بهتر بود .

صداش زدم و گفتم :

_ ميشا نرو اونور... بيرونت ميكنن ها ...

بدون اينكه نگاهم كنه با صدايي كه در اثر خواب گرفته شده بود گفت :

_ زود ميام .

با مامان خداحافظي كردم و رفتم تا ميشا رو بيارم بيرون قبل از اينكه پرستار ببينه و دردسر بشه . به شيشه چسبيده بود و داشت باباش و نگاه ميكرد . چند لحظه خودم هم به عمو پرويز خيره شدم ، صورتش رنگ پريده بود اما پر از آرامش ، عمو پرويز هميشه همينجور بود ، هر وقت ميديديش قبل از اينكه سلام كني بهت لبخند ميزد و يه حس آرامشي رو به آدم القا ميكرد . اما حالا بدون اينكه لبخند بزنه هم همون حسو ميداد . به آرومي به ميشا گفتم :

_ بيا بريم ...

اولش به حرفم توجهي نكرد اما بعد از چند دقيقه بدون اينكه حرفمو تكرار كنم باهام اومد . بهش گفتم :

_ بيا بريم ناهار بخوريم ...

سريع گفت :

_ نميام ...

ميدونستم اصرار بيشتر نتيجه اي نداره واسه همين گفتم :

_ بيارم اينجا ميخوري ؟!

سرشو به معني تاييد تكون داد . به حالت ِحرف گوش كن بودن بي سابقه ش لبخند زدم و گفتم :

_ پس همين جا باش تا برگردم .

کار غذا گرفتنم خیلی طول نکشید ... هات داگ گرفته بودم و چیپس و نوشابه ... وارد راهرو شدم که از نبودنش جا خوردم... خواستم وارد اتاق عموپرویز بشم که یه کارگر مشغول طی کشی بهم تذکر داد و منم به سمت استیشن پرستاری رفتم ...

رو به پرستار گفتم: ببخشید خانم...

حین یادداشت گفت: بله؟

-این دخترخانمی که همراه من بود و ندیدید؟

پرستار سرشو بالا اورد ولبخندی بهم زد وگفت: همین نامزدت؟

سرمو به علامت مثبت تکون دادم و اون گفت:

-اتفاقا بهم گفت بهت بگم رفت مسجد نماز بخونه...

نفس عمیقی کشیدم . منتظر اسانسور نموندم و از پله پایین رفتم... با دیدن گنبد فیروزه ای مسجد به سمت ورودی خواهران رفتم... درش باز بود و يه پرده جلوي در نصب بود كه در اثر وزش باد تكون ميخورد . به ارومی جلو رفتم از لای پرده یه نگاهی انداختم ... میشا ایستاده بود و نماز میخوند . دو نفر دیگه گوشه ای دراز کشیده بودند و چادرسیاهشون هم روی صورتشون انداخته بودند...

میشا تو اون چادر گل دار سفید وقتی که به رکوع رفت ، يه جور ديگه اي بود انگار ... یه لبخند بی اراده زدم وعقب عقب رفتم . لبه ی جدول نشستم و منتظر موندم تا بیاد . با اینکه خیلی گرسنه بودم اما دوست داشتم باهم غذا بخوریم...!

نفس عمیقی کشیدم ... بوی چادر نماز توی دماغم بود... بوی گلاب و فرش قلوه کن شده ی توی نماز خونه و بوی جوراب باعث میشد فکر کنم کاش بیرون نمازمو میخوندم ...

فکرم مشغول بود.... همه چیز باهم هجوم اورده بود ... انگار بایدهامین میومد ... با پرهام اشنا میشد ...جفتمون توافق میکردیم که هیچ میل و رغبتی بهم نداریم .... قضیه ی خواستگاری رسمی میشد تا بعد به یه بهونه بذاره بره و من یه انگشتر سنگین بندازم دستم و بابام نصف شبی قلبش بگیره ...

سرم در حال ترکیدن بود. اینقدر گریه کرده بودم که پلک هام به زور باز میشدن خسته بودم ... چرا اینطوری شد ... بابای من که سالم بود ... بابای من که دیشب حالش خوب بود ... پس چرا ... به ستونی که همون نزدیکی بود تکیه دادم وزانو هامو محکم تو بغلم گرفتم ... دلم میخواست بمیرم ... چرا ؟ فقط یکی بیاد جواب بده ...

سرمو رو زانو هام گذاشتم... نمیخواستم نذر کنم... حتی نمیخواستم یه دور اضافه تر از هر روز سر سجاده صلوات بفرستم... از معامله کردن بدم میومد... هزار تا صلوات بیشتر و کمتر چه فرقی به حال پدرم داشت؟ یعنی زندگی و نفس کشیدن بابای من در ازای قربونی کردن یه گوسفندبود یا در ازای اسکناس هایی که هنوزم نمیدونستم حکمت انداختنشون تو ضریح ها درست بود یا نه... نذرمیکردم که بابام چشماشو باز کنه؟ اگه خدا میخواست اینکارو بکنه پس حتما خودش بدون معامله اینکارو میکرد ... میدونست که من اهل این نیستم که وقتی کارم بهش بیفته بیام عز و جز کنم ... از سردرد دلم میخواست به زمین و زمان چنگ بندازم... هنوز دلم میخواست گریه کنم .... خانمی با نگاه به من به سمتم اومد وگفت: شما میشا خانم هستید؟

با تعجب نگاهش کردم و گفتم: بله چطور؟

لبخندی بهم زد وگفت: نامزدت بیرون منتظرته ازم خواهش کرد صدات کنم بری پیشش...

نامزدم؟ نفس عمیقی کشیدم وسعی کردم یه لبخند نصفه نیمه تحویلش بدم... از جا بلند شدم... چادر کثیف مرتب تا کردم ... روسریمو دراوردمو موهامو یه دور باز کردم و بستم و دوباره سرم کردم... نامزد؟ چه باور کرده بود ...

از نمازخونه بیرون اومدم ... کتونی های سه چسبه ی مشکیمو پوشیدم و با چشم دنبالش گشتم ... خودش منو دید و به سمتم اومد لبخندی بهم زد وگفت: خوبی؟ چقدر دیر کردی.... فکر کردم طوریت شده از حال رفتی....

هنوز با اخم نگاهش میکردم.

دستمو گرفت وگفت: بیا برات هات داگ گرفتم...

دستمو از دستش بیرون کشیدم و گفتم: پس جدی جدی باورت شده؟

با تعجب بهم نگاه کرد وگفت: چیو؟

دستمو بالا اوردم وانگشتری که عین خار تو چشمم بود و بهش نشون داد م وگفتم: به همه میگی من نامزدتم؟

هامین: اهان.... خوب چی میگفتم؟ اخه خود خانمه پرسید بگم کی کارش داره .... منم به اولین چیزی که به فکرم رسید و گفتم...

با حرص گفتم: اولین چیزی که به ذهنت میرسه نامزدیه؟

هامین: خوب اخه چی میگفتم؟

دلم میخواست سرمو بکوبونم به دیوار با غیظ گفتم: پسرخاله !!!... اولین چیزی که باید از رابطمون به ذهنت برسه همینه! حداقل اگه قرار باشه تو رو به کسی معرفی کنم اینه که بهش میگم پسرخالمی...نه چیز دیگه ... من و تو جز نسبت فامیلی هیچ نسبت دیگه ای با هم نداریم ... فهمیدی؟

هامین لبخند ارومی بهم زد وگفت: باشه .... خودت هم كه به پرستاره گفته بودي من نامزدتم و بهم بگه اومدي نمازخونه ....منم تحت تاثير اون حرفت به خانومه گفتم نامزدمي

_ من كي به پرستار گفتم تو نامزدمي ؟

_ حالا چرا داد میزنی؟

-برای اینکه انگار جدی جدی باورت شده ... ببین بذار یه چیزیو معلوم کنم من اگه مجبور بشم تو روی همه وایمیسم ... فهمیدی؟

هامین: نه میشا برای چی باورم بشه ... خیلی خوب... اروم باش... چرا جوش میاری...

-جوش نیارم؟ واسه ی چی دیشب اونطوری گذاشتی رفتی؟ مگه قرارمون این نبود که با خانواده هامون حرف بزنیم؟ پس چی شد؟ چرا ول کردی؟ چرا بهونه اوردی؟ هان؟

هامین با تعجب نگاهم میکرد در همون حال با حفظ ارامشش گفت: خودت که فهمیدی دیشب مجبور شدم جای پرهام بازداشتگاه برم... اونم تو درد سر افتاده بود...

تقریبا با جیغ گفتم: حالا پرهام از زندگی اینده امون برات واجب تره؟

هامین تند گفت: میشا یواش تر...

-چی چیو یواش تر؟ من از این زندگی خسته شدم ... مگه من خودم عقل ندارم که اینده امو یکی دیگه برام مثل یه پازل بچینه ... اونم در کنار کی...

هامین نفس عمیقی کشید وگفت: نمیدونستم اینقدر از من بدت میاد...

-بدم میاد؟ کاش فقط بد اومدن بود.... ازت متنفرم .میفهمی... ازت متنفرم... از تو که فقط به فکر خودتی .... از این خودخواهیت... از اینکه فکر موقعیت من نیستی... از اینکه جرات حرف زدن نداری ....از اینکه هرکی هرچی بگه میگی چشم و صداتم در نمیاد اما غد بازی هات واسه منه جلوی من زبون درمیاری .... از اینکه اینقدر بچه ننه ای که میذاری مامان جونت برات تصمیم بگیره ...ار رفتارات حرصم میگیره... میفهمی هامین.... تو داری زندگی منو خراب میکنی.... با این سکوت و خونسردیت داری ایندمو نابود میکنی.. اما من دیگه نمیذارم... من ... من.... من نمیذارم کسی مجبورم کنه ... من مثل تو نیستم ... من یه عمر مستقل زندگی نکردم که حالا یکی مجبورم کنه ... من نمیذارم کسی برام تصمیم بگیره ... فهمیدی؟ از حالا به بعدم دیگه کوتاه نمیام.... یا میری خودت حرف میزنی و همه چیز و تموم میکنی ... یا من قید احترام و نون و نمک و میزنم و میرم همه چیز و میگم...!ً

داشتم نفس نفس میزدم ورگباری هرچی به دهنم میومد میگفتم... حتا فکر هم نمیکردم... یه گوشه تو سایه زیر دو تا درخت رو به روی هم ایستاده بودیم و من بلند بلند حرف میزدم... حرفهام تموم شد... اما بغض داشت خفم میکرد....... هامین در سکوت فقط بهم خیره شده بود ... (چیزی نگفت ... در تمام فوران یکباره ی حرفهایی که تو دلم تلنبار شده بود هیچی نگفت. لام تا کام حرفی نزدیا حداقل گذاشت حرفهام تموم بشه بعد شروع کنه.. بعد از چند لحظه سكوت مدت داری پوزخندي زد و گفت :

_چيه فكر كردي من دارم له له ميزنم كه باهات ازدواج كنم ؟ بهت كه گفتم خودم باهاشون حرف ميزنم و همه چي و تموم ميكنم ، چرا اين حرفم تو كله ت نميره ؟

پوفی کشید و در حالی که دندون هاشو روی هم می سایید گفت:من بچه ننه م ؟ من سكوت كردم ؟! .... اگه من حرفي نميزدم و اين موضوع و اون روز تو ماشين پيش نميكشيدم كه تو خودت در موردش چیزی نمیگفتی ........ اونوقت من ميذارم بقيه برام تصميم بگيرن ؟!

نفس عمیقی کشید و گفت: میشا ما قرار نیست با هم ازدواج کنیم... هر كي هر چي ميخواد بگه ....تا وقتي خودمون نخوايم كسي نميتونه مجبورمون كنه ،..... برای منم دیگه مهم نیست کی ناراحت میشه ...!

نفس عمیقی کشید و به سنگ ریزه ای که جلوی پاش بود ضربه ای زد و دستی به موهاش کشید و نفسشو مثل فوت با کلافگی از سینه خارج کرد.به جهنم که برات مهم نیست..... اه .... دلم میخواست بمیرم... عصبانی بودم .... از خودم... از هامین... از پرهام... از خاله... از این همه بردین و دوختن ها .... اگه این دغدغه رو نداشتم یادم میموند که باید داروهای بابامو بگیرم... سهل انگاری نمیکردم ....اون وقت الان مجبور نبودم تو بیمارستان حضور هامین و تحمل کنم.

روی پاشنه ی پا چرخیدم و بهش پشت کردم... اشکهام روی صورتم سرازیر شد .... تصویر پدرم روی تخت که به کلی دستگاه وصل بود داغونم کرده بود ...

سرم گیج میرفت... یه نیمکت خالی در تیر راس نگاهم بود... نگاه هامین و رو خودم حس میکردم... همون نگاه ارومی که در حین عصبانیت هم خونسردیشو حفظ میکرد ... خواستم خودمو زودتر به نیمکت برسونم که حس کردم چرخش همه چیز باهم به وقوع پیوست و داشتم پرت میشدم که کسی منو گرفت و کشون کشون روی صندلی منو نشوند.

هامین رو به روم زانو زد وگفت: داری با خودت چیکار میکنی؟

شقیقه هامو فشار داد م... چشمام از زور اشک میسوخت... نفسم دیگه در نمیومد .... دهنم تلخ شده بود ...

به هامین نگاه کردم... چشماش سرخ بود ... حتی میتونستم حس کنم که عصبانیه .... نفس عمیقی کشیدم وگفتم: اگه بابام بمیره .... منم می میرم....

هامین: چرا این حرف ومیزنی؟ کی گفته ؟... حال عمو پرویز خوبه خوبه... من بهت قول میدم که بهوش میاد ... نگران هیچی هم نباش... من خودم میرم با مادرو پدرو همه حرف میزنم ... ببین از دیشب هیچی نخوردی به چه روزی افتادی...

و از توی نایلون یه ساندویچ دراورد و داد دستم وگفت: زود تند سریع مشغول شو... برای یه جنگ جهانی سوم باید اماده باشیم... و لبخند مهربونی بهم زد...

نفس عمیقی کشیدم...

دیگه توان مخالفت نداشتم ... با اولین گاز اشتهام تحریک شد و با ولع می بلعیدم... اما هامین بر خلاف چیزی که ادعا میکرد میلی به خوردن نداشت تو فکر بود و حس میکردم به خاطر من مشغول شده البته بیشتر داشت با ساندویچش بازی میکرد تا خوردن...

نفس عمیقی کشیدم .... به اسمون خیره شدم.... هوای بیمارستان مرده بود ... انگار همش غم و بغض توش موج میزد ... نزدیک غروب بود .... کم کم داشت سردم میشد بخصوص با خوردن اون نوشابه ی تگری این احساس بیشتر حس میشد.

نفسمو فوت کردم ... هامین به رو به رو خیره بود ... حس میکردم باید یه چیزی بگم... از اینکه یادم نمیومد چی بهش گفتم حالم از خودم و حافظه ی درحد ماهیم بهم میخورد... دست یخمو روی دستش گذاشتم... به سمتم چرخید وگفت: سردته؟ چرا اینقدر یخی... دستمو بین دو تا دستهاش گرفت و انگشتامو می مالید تا گرم بشن ...

چشمام پر اشک شد...

نفس عمیقی کشید و گفت: باز چی شده؟

-من.... من...

سرمو انداختم پایین و باز اشکهای مزاحمم از روی صورتم لیز میخوردن به سمت چونه ام... اصلا دلم نمیخواست حداقل جلوی هامین گریه کنم....

هامین نفس عمیقی کشید و گفت: الان اگه بپرسم چرا گریه میکنی سرم داد میزنی؟

گریه ام شدید تر شد ... حالا خوبه نمیخواستم گریه کنم....

با احتیاط دستشو روی شونه ام گذاشت وگفت: میشا بس کن دیگه ...

الان خیلی وقت بود دیگه بهم نمیگفت مرضیه ... نمیدونم چرا منتظر بودم بهم بگه مرضیه ... شاید تو شرایط جدی میشا صدام میکرد و تو شرایط متعارف و عادی مرضیه ... دلم میخواست بلند بلند زار بزنم ... انگار همه ی اتفاقات از پیش برنامه ریزی شده بود تا اینطوری روی نیمکت بشینم و هق هق کنم و منتظر شنیدن اسم شناسنامه ایم از دهن هامین باشم...

هامین با کلافگی گفت: فکر نمیکردم اینقدر ضعیف باشی... میشا هنوز طوری نشده ...

بهش نگاه کردم ...

با صدای خفه ای گفتم: حتما باید می مرد تا فکر کنی یه طوری شده .... اره؟

هامین لبشو گزید و خواست حرفی بزنه که دستمو از دستش بیرون اوردم و گفتم: برو خونه احتیاجی نیست اینجا بمونی....

و از جا بلند شدم ... دستمو تو جیب مانتوم کردم ... یه اسکناس ده هزارتومنی جلوش گذاشتمو در مقابل چشمهای بهت زده اش گفتم: یه نهار ازم طلب داشتی....

وراهمو کشیدم سمت بیمارستان ...

***********************************************

روی صندلی نشسته بودم و به سقف نگاه میکردم ... هامین نرفته بود اون هم رو به روی من نشسته بود و به من نگاه نمیکرد. از وقتی اومده بود بالا نشسته بود هیچ کلمه ای به زبون نیاورده بود و منم در سکوت همراهیش میکردم...

سردردم بهتر شده بود اما به طرز وحشتناکی چشمام می سوخت و تنم کوفته بود ... ساعت نزدیک ده شب بود ... کسل و خسته بودم... حس میکردم یه تریلی هجده چرخ از روم سی و شیش بار رد شده .... نفس عمیقی کشیدم بوی بیمارستان تو سرم پیچید ... ارنج هامو روی زانو هام قائم گذاشتم و سرمو میون دستهام گرفتم و به کتونی هام خیره شدم... با دیدن کفش اسپورت های هامین که رو به روم ایستاده بود سرمو بلند کردم... با نگرانی گفت: حالت خوبه؟

بجای جواب فقط سرمو به علامت اره تکون دادم... کنارم نشست وگفت: میخوای بگم یکی بیاد فشارتو بگیره ... احتمالا احتیاج به سرم داری....

با صدای گرفته ای گفتم: نه .... من خوبم....

هامین: اره خیلی... خوب بودن داره از سر و روت می باره ....

جوابشو ندادم.... دوباره به پشتی صندلی تکیه دادم وسرمو به دیوار چسبوندم ... نور سفید مهتابی سقف چشممو میزد ... هامین با سماجت گفت: میشا حالت خوب نیست لج نکن...

-گفتم خوبم...

هامین : لجبازی و یکدندگیتو از کی به ارث بردی نمیدونم... ولی اینو میدونم با تمام ورزشکار بودنت بنیه ات خیلی ضعیفه .... حتما باید غش کنی؟

بی توجه به حرفهاش صداش کردم :

-هامین؟

هامین با بی حوصلگی گفت: بلــه؟

نفس عمیقی کشیدم باید میگفتم ... با کمی من من گفتم: بخاطر حرفهام ... میدونی ... من ... من .... منظوری نداشتم ... ببخشید ...

بهش نگاه کردم ... لبخند محوی زد وگفت: مهم نیست ...

-خواستم بگم هیچ وقت ازت متنفر نبودم ... حتی وقتی که به افشین گفتی کادوی تولدی که من برات خریده بودمو انداختی دور ...

با تعجب بهم نگاه کرد ...

لبخندی زدم و گفتم: اون موقع هفتگی از بابا پول میگرفتم .... سه هفته پولامو جمع کردم تا برات اون ادم اهنی و بخرم ... اما روز تولدت عمو رسول یکی بزرگتر و خوشگل ترشو واست خرید مال من راه نمیرفت فقط چراغ چشمش روشن و خاموش میشد اما اونی که عمورسول برات خریده بودراه هم می رفت... سلحه اشم صدای شلیک میداد ... اونقدر خوشگل بود که به اونی که من برات خریدم حتی نگاهم نکردی... وقتی هم که ندا اونو از قصد از روی میز پرتش کرد پایین و پاشو شکوند هم بازم هیچکاری نکردی.... اون موقع منم از حرصم کیک تولدتو خراب کردم .... بعد داد زدم ازت متنفرم... تو هیچی نگفتی اما من اینقدر گریه زاری کردم که از خونتون رفتیم ....

نفس عمیقی کشیدم و هامین گفت:ننداختمش دور....

بهش نگاه کردم....

هامین: خواستم بندازمش دور .... ولی ننداختم.... لبخندی بهم زد وگفت: هنوزم دارمش یه پا هم بیشتر نداره اما دارمش.... تنها وسیله ای بود که با خودم بردم فرانسه ... اومدی خونه بهت نشونش میدم.... و لبخند عمیقی زد و من با تعجب گفتم: واقعا؟

هامین: اره ... اما دلم خیلی برای کیکم سوخت ...

رومو از ش برگردوندم و به رو به رو خیره شدم ویه لبخند زدم و گفتم: حقت بود ... میخواستی جواب ندا رو بدی....

خندید و گفت: یه عروسک داشتی؟

-همون که با هومن موهاشو سوزوندی؟

هامین: فهمیدی؟

-اره ... میخواستم تلافی شو سرت دربیارم ... میخواستم اون توپ فوتبالتونو خراب کنم اما وقت نشد....

هامین: چرا؟

-تو رفتی... دوازده سال... بی خبر رفتی... یکی دو بار بهت زنگ زدم ... نشناختی منو...

هامین: پس اون شماره ای که ساعت چهار صبح یکشنبه از خواب بیدارم میکرد تو بودی؟

لبخندی بهش زدم وگفتم: فقط میدونستم یکشنبه ها روز تعطیلیه ... ولی ساعت و همیشه قاطی میکردم .. بخاطرش از مامان یه کتک مفصل خوردم.. پول تلفنمون نزدیک صد تومن اومده بود ....

هامین خندید و گفت: نمیتونم بگم فراموشت کردم ... اما خیلی هم تو ذهنم پر رنگ نبودی... من درگیر تنهایی و غربت شدم .... درگیر کار و زندگی... تنهایی اونجا دوزاده سال سرکردم .... سخت بود ....

بهش نگاه کردم .... فکر کردم اینقدر سخت بود که همبازی بچگیتو دوازده سال ... نفسمو فوت کردم. اروم گفتم:

-تو برو خونه ..... خسته شدی ....

خواست حرفی بزنه که یه پرستار بدو بدو از جلومون رد شد و به اتاقی که بابا اونجا خوابیده بود رفت.... از جا پریدم ... میخواستم وارد اتاق بشم ... اما بهم اجازه ندادن .... از پشت شیشه هم چیزی مشخص نبود ... ولی صدای زنگ خطر و میشنیدم ...

باز داشت گریم میگرفت. یه پرستار دیگه داشت وارد اتاق میشد که بازوشو گرفتم و گفتم: خانم تو رو خدا چی شده؟

پرستار با لحن تندی گفت: معلوم نیست ... عزیزم اجازه بده برم .... با ترس بازوشو ول کردم ...

یه پزشک خواست وارد اتاق بشه که هامین جلوشو گرفت وپرسید: چی شده ....

دکتر با عجله گفت: فعلا هیچی مشخص نیست ...

سرم به دوران افتاد ... نه ... خدا نه ... خواهش میکنم ... بازوی هامین و محکم گرفتم .... تمام وجودم می لرزید ... یه پرستار از اتاق خارج شد هامین منو ول کرد و دنبالش راه افتاد... صدای پرستار و میشنیدم که میگفت: دکتر بالای سرشون هستن اومدن بیرون ازشون بپرسید .... و صدای فریاد هامین که گفت: یعنی هیچ کس نباید اینجا جواب بده؟

پرستار با حرص گفت: بیمارتون ایست قلبی کرده نگران نباشید همکارای ما ...

دیگه هیچی نفهمیدم.... ایست قلبی؟ دستمو روی سینه ام گذاشتم.... ضربان تند قلبمو حس میکردم.... نفسم بالا نمیومد داشتم خفه میشدم.... گوشهام سوت میکشید ... هامین وتار می دیدم .... و اول همه چیز سفید شدو بعد در سیاهی فرو رفتم ...!

با دیدن یه کپه خاک و لباس سیاهی که به تن همه بود ....

نفسمو سخت بیرون دادم... سوز سردی میومد...

دوباره نگاهمو بین کسی که نوحه میخوند و صدای دورگه و خش دارش تو سرم بود و اون کپه ی خاک چرخوندم...

نگاهم پی عمو رسول بود که مردونه گریه میکرد ...

و عمو ضیا که چشماش زیر عینک سیاهی فرو رفته بود ...

ندا و نسترن... که یه گوشه ایستاده بودند با ارایش غلیظ دودیشون به من نگام میکردند... با چشم به صورتهای به ظاهر ناراحت و مغموم خیره شدم ...

بوی کافو میومد... لباس های مامان که جیغ میکشید و تن بی جون مارال که یه گوشه در اغوش خاله مستانه افتاده بود خاکی و گلی بود... هنوز سوز میومد و سردم میشد....

باز نگاه کردم... درسکوت نگاه میکردم...

صدای نوحه خون سه قبر بغلی که در وصف یک مادر میخوند با صدای نوحه هایی که در وصف یک پدر میخوند مخلوط شده بود ...

دهنمو باز و بسته کردم و سعی میکردم کسی که این همه جیغ میزنه رو ساکت کنم ... اما نمیدونستم کیه ...مارال که ساکت بود مامان هم چادرشو رو سرش کشیده بود و روی پارچه ی ترمه ای که روی کپه ی خاک قسمت هاییش گلی شده بود افتاده بود و شونه هاش می لرزید... دستهامو جلوی صورتمو گرفتم وهاکردم.. حس کردم نفس نمیکشم ... دستهام گرم نمیشدن... گلوم از خشکی زیاد میسوخت.... لبهام هم خشک بودند وسوز تندی که به صورتم میخورد باعث میشد گهگاه طعم خون وتو دهنم حس کنم. میتونستم بفهمم لبهام از خشکی چاک چاک شدن...

دوباره به قاب عکس نگاه کردم... لبخند میزد... مهربون بود ... با اون نوار سیاهی که گوشه ی سمت چپ اُریب روی قاب بود مشکل داشتم... چشمم به هامین افتاد. یه گوشه ایستاده بود ریش داشت و سیاه پوشیده بود و با تاثر به من نگاه میکرد ... گریه ام گرفته بود اما نمیتونستم گریه کنم. ... صدای فریاد مامانم و مارال و هنوز میشنیدم... بوی گلاب وحلوا تو دماغم بود .... با دیدن دوباره ی قاب عکسی که روش یه نوار سیاه بود ... حس کردم هامین به سمتم اومد ... موهاش اشفته بود ... ریشش بلند بود ... دستهامو گرفت زیر لب با یه صدای گرفته و صورت درهمی که عمق یه فاجعه رو نشون میداد گفت: تسلیت میگم .... با دیدن دوباره و دوباره ی عکس و کوپه ی خاک و صدای جیغ و نوحه های درهم ... سوز سرما و سیاهی همه چیز ... بغض داشت خفه ام میکرد نفسم بالا نمیومد ... هامین دستمو گرفت بهش نگاه کردم...

صورتش خسته بود ...

ریش هم بهش میومد...

در اون لباس سیاه لاغرتر وجمع و جور تر به نظر میومد...

سعی کردم بد ن خشکمو تکون بدم...

اما انگار همونطوری قفل شده بودم...

هامین هنوز به من نگاه میکرد و من از چشمهاش و از صورتش و از سیاهی لباسش گذشتم وزل زدم به کپه ی خاک و ... سیاهی اون سمت و جیغ و فریاد...

زل زدم به عکسی که صاحبش در بین اون جمع نبود....

هامین تکونم داد ... نفسم بالا نمیومد داشتم خفه میشدم.... حس میکردم کسی داره گلومو محکم فشار میده ...

هامین حرف میزد تکون خوردن لبهاشو میدیدم....

مارال بهوش اومد جیغ کشید: بابا .... و کمی بعدتر من حس کردم همه چیز به سرم اوار شد و جیغ کشیدم و از خواب پریدم ...

هامین فوری شونه هامو گرفت وگفت: میشا .... بالاخره بهوش اومدی؟

به صورت هامین نگاه کردم اصلاح شده بود یه دستی به صورتش کشیدم ... میخواستم مطمئن بشم اون چیزی که می بینم با اون چیزی که لمس میکنم فرقی نداره ... صورتش نرم بود و کمی گندمی ... با یه جفت چشم مشکی و موهای خرمایی بینی قلمی و صورت گرد و پیشونی خوش فرم و چونه ی گردی که ختم صورتش بود... یه دست به پیراهن سفیدش کشیدم .... دوباره نگاهش کردم .... یقه اش کج شده بود ... صافش کرد م ... موهاشو دادم بالا میریخت تو صورتش اصلا بهش نمیومد ... بچه هم که بودیم همیشه اینو بهش میگفتم و هیچ وقت بهم گوش نمیداد... دوباره به صورتش دست زدم ...

هامین با تعجب گفت: میشا بیداری؟

صداشم گرفته نبود ... صورتشم خیلی ناراحت نبود ... دوباره بهش زل زده بودم ... تکونم داد وگفت: خوبی؟

با صدای خفه ای گفتم: بابام...

نفس راحتی کشید و با لبخند گفت : نگران نباش ... حالش خوبه ... قراره عصر منتقلش کنن بخش... بهوش اومده...

مگه الان کی بود؟

با گیجی گفتم: مگه الان کجاییم؟

هامین: هتل هیلتون ... خاویار میخوری یا استیک؟

-خاویار تا حالا نخوردم...

هامین بلند زد زیر خنده و گفت: خیلی باحالی میشا ..... دیوونه الان بیمارستانیم... یادته؟ دیشب غش کردی اوردنت اینجا ... الانم سر ظهره ...

هنوزگیج داشتم نگاهش میکردم.... تنها چیزی که مطمئن بودم این بود که اینجا هتل هیلتون نبود!!!

سرمو تو دستهام گرفتم وشقیقه هامو فشار دادم وگفتم: بابام چی شد؟ تو داری راست میگی؟

هامین بهم خیره شد وگفت: من بهت تا حالا دروغ گفتم؟

جوابشو ندادم...

هامین هم با اطمینان و لحنی که دیگه جای نگرانی وهیچ سوالی برام نمیذاشت گفت : حالش خوبه دیشب بهوش اومد یه ایست خفیف داد و سریع بعدش بهوش اومد ... الانم خاله طاهرپیششه.... تو هم بلند شو لباساتو عوض کن مگه نمیخوای ببینیش؟

با بغض به هامین نگاه کردم...

هامین از جا بلند شد وگفت: ببین حواست و جمع کنی ها من به خاله نگفتم تو حالت بد شده فقط از مارال خواستم برات لباس بیاره ... بیا یه خرده به خودت برس... صورتت خیلی بی روحه....

اشکهام روی صورتم می ریختن هامین لباس ها رو روی تخت گذاشت و با تعجب به من نگاه کرد.

با نگرانی گفت: چی شده؟

اشکهامو با پشت دست پاک کردم وگفتم: من یه خواب بد دیدم.... و بلند بلند زدم زیر گریه ...

هامین یه لیوان اب بهم داد وگفت: خوبه خودت میگی خواب... حالا چی بود؟

میشا: بابام زنده است؟

هامین پوفی کشید وگفت: میشا الان بیداری یا خواب الودی؟ مگه نگفتم بهوش اومده؟

با منگی بهش نگاه کردم و کمی اب خوردم...

هامین دوباره گفت: میدونی اینجا کجاست؟

نفس نسبتا راحتی کشیدم و بقیه ابمو یه نفس سر کشیدم وگفتم: هتل هیلتون ... نظرم عوض شده استیک میخوام!

خندید و گفت: نه بیداری...

از جام بلند شدم و به لباس ها نگاه کردم... یعنی واقعا حال بابام خوب بود؟ یجورایی هنوز میترسیدم همه ی چیزهایی که الان دارم می بینم خواب باشه...

لباسمو مرتب پوشیدم ... چشمم به هامین افتاد که تو اینه داشت به خودش خیره خیره نگاه میکرد و به صورتش دست میکشید.... و به پیراهنش ور میرفت.

بعد دست به کمر ایستاد و فکرشو بلند بلند گفت: من که مشکلی ندارم....!

خنده ام گرفت وبا تعجب به من خیره شد.... منم سرمو گرم بستن دگمه های مانتوم کردم وزیر چشمی بهش نگاه میکردم... هنوز به صورت و پیراهنش دست میکشید و مطمئن نبود همه چیز درسته یا نه...!

قرار بود شب عمو پرويز و منتقل كنن به بخش . ميشا هنوز موفق نشده بود باباشو از نزديك ببينه و فقط از پشت شيشه ديده بودش كه اون موقع هم خواب بود و چشماش بسته بود . اما با اين حال ميشا از اين رو به اون رو شده بود خصوصا وقتي دكتر مطمئنش كرد كه خطر رفع شده . ميخنديد ، شوخي ميكرد ، خلاصه دوباره شده بود همون ميشايي كه از وقتي اومده بودم ايران ديده بودم .

و من هنوز موفق نشده بودم استراحت كنم . ديشب كه توي بازداشتگاه يه دقيقه هم چشم رو هم نذاشته بودم . از وقتي از بازداشتگاه بيرون اومده بودم هم كه بيمارستان بودم . در واقع آخرين خوابم برميگشت به پريشب ، البته اگه از يك ساعتي كه كنار تخت ميشا روي صندلي خوابم برده بود صرف نظر كنيم !

اما اين بي خوابي چندان هم از پا ننداخته بودم . هر چي نباشه بدنم به بي خوابي و بد خوابي عادت داشت .

وقتي عمو پرويز رو داشتن از سي سي يو منتقل ميكردن به بخش همه از مارال و ميشا و خاله گرفته تا مامان و بابا و همينطور شخص خودم حمله كرديم به سمت تختي كه دو تا پرستار داشتن هول ميدادن . در واقع جلوي حركتشو گرفته بوديم . ميشا و مارال توي تند تند قربون صدقه رفتن با هم مسابقه گذاشته بودن . عمو هم بيدار بود و داشت با لبخند نگاهشون ميكرد . تحت تاثير غر غر هاي پرستار يه دستمو انداختم زير بغل ميشا و دست ديگه مو هم انداختم زير بغل مارال و جفتشونو انگار دو تا بچه گربه رو از زمين بلند كرده باشم كشيدم عقب و در پي اعتراضشون به اين حركتم اخم كردم و گفتم :

_ بذارين كارشونو بكنن ...

وقتي كه عمو توي بخش مستقر شد تازه چك و چونه ي دسته جمعيشون با پرستار سر اين كه اجازه بده چند دقيقه برن ملاقاتش شروع شد . پرستار هم كه من شديدا بهش حق ميدادم عصبي باشه با عصبانيت گفت :

_ من نميدونم . الان دكترش مياد از خودش اجازه بگيرين ... اما بعدش بايد همه تون از بيمارستان بريد بيرون ...روشنه ؟!

با رفتن پرستار هركي يه گوشه اي نشست و منم تصميم گرفتم تا اومدن دكتر از فرصت استفاده كنم و هر چه سريعتر مخالفتم در مورد نامزدي رو بهشون بگم . ديگه حتي نميخواستم منتظر يه فرصت مناسب باشم چون ميدونستم اگه يه بار ديگه ميشا منو به خاطر اين سكوت به بچه ننه بودن متهم كنه ديگه نميتونستم جلوي خودمو بگيرم و خونسرد باشم . شكي نبود كه دفعه ي بعد سرشو از تنش جدا ميكردم . همه ي تقصيرا رو انداخته بود گردن من و خودش و راحت كرده بود !

روبروي نيمكتي كه خاله و مامان نشسته بودن ايستادم و رو به باباا كه اونطرف تر ايستاده بود گفتم :

_يه لحظه مياين اينجا ؟!

بابا با تعجب اومد و كنار نيمكت به ديوار تكيه داد . به تك تكشون نگاه كردمو گفتم :

_ ميخوام در مورد نامزدي خودمو ميشا يه چيزي بگم .

ميشا همون گوشه اي كه ايستاده بود به من نگاه ميكرد . دوباره نگاهشون كردم و ادامه دادم :

_ شما يادتون رفته يه چيزي رو از من و ميشا بپرسين ...

مامان با تعجب گفت :

_ چي رو ؟!

لبخندي زدم و گفتم :

_ يادتون رفته از ما نظر بگيرين كه ...

_ آقاي دكتر !!! ...

با شنيدن صداي همزمان ميشا و مارال كه دكتر وصدا ميكردن چشمامو با حرص رو هم فشار دادم . وقتي دوباره بازشون كردم تا بي توجه به سر و صداي اون دو تا بقيه ي حرفمو بزنم با نيمكت خالي روبروم مواجه شدم . نفس عصبي مو فوت كردم بيرون و برگشتم سمتشون :

_من داشتم گل لگد ميكردم ؟!

تنها كسي كه صدامو شنيد بابام بود كه با لبخند دستشو رو شونه م گذاشت و سري تكون داد . بقيه فقط كم مونده بود از سر و كول دكتر بالا برن .

دكتر رضايت داد كه چند دقيقه بريم داخل اتاق اما بعدش بيمارستان و ترك كنيم و فقط يكي پيشش بمونه و تاكيد داشت كه بهش هيجان وارد نكنيم . ميشا زودتر از همه به داخل اتاق شيرجه رفت . من آخر از همه وارد شدم . به چارچوب در تكيه دادمو دستامو فرو كردم تو جيباي شلوارم . ميشا در حاليكه دست باباشو گرفته بود و تند تند ميبوسيد گفت :

_ بابا شما كه زهره تركمون كردين . ديگه نبينم از اين كارا كني ها ...باشه پسر خوب ؟!

عمو پرويز با لبخند گفت :

_ من كه گفتم تا عروسي تو رو نبينم جايي نميرم ...

ميشا انگار بغض كرد ، عمو ادامه داد :

_ اقلا خيالم از تو يكي راحته كه دادمت دست خوب كسي ...

با لبخند به من نگاه كرد . به سختي لبامو زاويه دادم تا بهش لبخند بزنم و سرمو انداختم پايين كه صدام كرد :

_ بيا اينجا پسرم ...

مردد به سمت تختش قدم برداشتم و كنار ميشا ايستادم . دستشو به سمتم دراز كرد ، با تعلل دستمو بهش دادم . دست ميشا رو گذاشت تو دستم و گفت :

_ سپردمش دست خودت...

میشا لبهاشو گزید و من با گيجي نگاهمو بين بقيه چرخوندم و رو به عمو با بهت پرسيدم :

_ من ؟! ...

عمو پرویز لبخندی زد وگفت: پس کی؟

ميشا سريع دستاشو دور بازوم حلقه كرد و سرشو بالا گرفتو نگاهم كرد . بهم خیره شده بود و سعی داشت با نگاهش چیزی و بهم بفهمونه . اما نميفهميدم منظورش چيه . ميشا انگار فهميد گيج شدم چون با چشم به باباش اشاره كرد و دوباره با همون خیرگی نگاهم كرد . منظورش اين بود كه فعلا حرفي نزنم . منم سعي كردم لبخند بزنم...

عمو پرویز نفس عمیقی کشید وبا صدای ضعیفی گفت:

_ ميتوني خوشبختش كني ؟!

نفسمو پوف کردم ... سعی کردم فقط یه لبخند مصنوعی بزنم!!!

عمو پرویز منتظر جواب بود ...بعد از مدت کمی خیلی سریع رنگ نگاهش عوض شد و ابروهاشو با تعجب كشيد تو هم و فوری گفت:

_ مگه دوستش نداري ؟!

وچند تا سرفه کرد ... میشا دست عمو پرویز وگرفت واروم گفت: بابا ....

من حس کردم باید یه چیزی بگم فوری گفتم :

_ چرا عمو.. دوستش دارم ...

عمو پرويز انگار خيالش راحت شد . لبخندي زد و گفت :

_ پس همدیگه رو خوشبخت کنین...

ميشا با نگاه خيره ش تاييد كرد و منم به سختي گفتم :

_ باشه ...

عمو با لبخند تحسين برانگيزي نگاهم ميكرد كه مارال با لحن بامزه اي اعتراض كرد :

_ پس من چي ؟

عمو با خنده به سمتش چرخيد و گفت :

_ تو رو هم ميسپرم به دامادمون و رسول ... مطمئنم اونا بيشتر از من مواظبن كه تو رو به ادم درستي بدن .

مارال با ناله گفت :

_ اين حرفا چيه بابا ! شما كه چيزيت نيست ... چرا اين حرفا رو ميزني ؟...

همه حرفشو تاييد كردن و بحث و عوض كردن ...ميشا از همه بيشتر سعي ميكرد فضا رو شاد كنه و تا حد زيادي هم موفق بود . بعد از چند دقيقه پرستار اومد و گفت : همه بيرون

وقتي داشتم همراه بقيه ميرفتم بيرون و چند قدم بيشتر تا در اتاق فاصله نداشتم عمو گفت :

_ هامين تو چند لحظه بمون بابا ...

ميشا با نگراني به باباش نگاه كرد . نفس عمیقی کشیدم و میشا پشت چشمی واسم نازک کرد و روی نوک پنجه اش بلند شد و کنارم ایستاد و زیر گوشم گفت:

_ الان حق نداری هیچ حرفی بزنی فهمیدی؟

با غیظ اهسته گفتم:

_همین مونده بود بهم دستورم بدی...

میشا پوفی کشید ... دندون قروچه کرد و درحالی که سعی داشت با نگاهش خواسته اش و به کرسی بنشونه به صورتم خیره بود.

سعی کردم حرصی و که میخورم و زیاد بروز ندم ...

تا الان بايد تو نمايش مامان بازي ميكردم حالا كارگردان نمايش شده بود خود ميشا . اونم ميشايي كه امروز اونهمه توهين بهم كرده بود به خاطر سكوت ! اما با اينحال الان بهش حق ميدادم كه بخواد بازي رو برگردونه ...

الان وقت ابراز مخالفت نبود با شرایط عمو پرویز و حرفهای دکترش ... هیجان براش اصلا خوب نبود به خصوص اینکه خود منم نگران بودم كه نكنه با ابراز مخالفتمون حال عمو بدتر بشه ... با این حال چیزی نگفتم و میشا زمزمه وار گفت:

_وای بحالت ....

نرسید حرف دیگه ای بزنه و براي اينكه باباش شك نكنه خیلی سريع دماغشو محکم به گونه ام کوبید و مثلا صورتمو بوسيد البته من لبهاشوروی پوستم اصلا حس نکردم اما بینی نرمی داشت!

بعد رو به باباش با خنده گفت :

_ آي آي ... تو هم ميخواي پسر خوب ؟!

سريع به سمت تخت دوئيد و گونه ي باباشو محكمتر از مال ِمن و یا بهتر بگم طبیعی تر از مال من ( اهم ! ) بوسيد و با همون سرعت از اتاق بيرون رفت . لحظه ي اخر با نگاه پر غیظی بهم خیره شد وبا چشم و ابرو برام خط و نشون میکشید و کمی بعد رفت بیرون و در و بست .سريع رفتم تو جلد نقشم و با لبخند به سمت عمو رفتم . بهم اشاره كرد روي صندلي كنار تختش بشينم . چند لحظه فقط نگاهم كرد و بعد گفت :

_ واقعا دوستش داري ؟!

نگاهمو دوختم به ملافه ي سفيد تختش و با کمی مکث پیش خودم فکر کردم باید یه چیزی برای گفتن بگم و با من من گفتم :

_ اوايل كه نديده بودمش نه ، اما الان كه ديدمش و اين مدت با هم بوديم اره ... دوستش دارم ...

با تعجب ديدم كه اصلا براي گفتن اين حرف عذاب وجدان ندارم ...در واقع اگه بخوايم روراست باشيم حرفم دروغ نبود . عمو نفس راحتي كشيد و پرسيد :

_ مطمئني ؟!

بهش نگاه کردم... دور چشمهاش حلقه ی کبودی بود و صورتش لاغر و بی روح نشون میداد ضعف و بیماری کاملا در ظاهرش مشخص بود ... با خس خس نفس میکشید ... رنگ پریده بود اما هنوز لبخند میزد و هنوز با دیدنش ارامش میگرفتم و هنوز رنگ نگاهش همونی بود که وقتی تو بچگی میشا رو کتک زدم نه تنها دست روم بلند نکرد بلکه فقط یه دستی به موهام کشید و پیشونیمو بوسید و گفت: من از طرف دخترم ازت معذرت میخوام که عصبانی شدی... اون موقع دوازده سالم بود و میشا زنجیر دوچرخه ای که تازه خریده بودم وخراب کرده بود و منم دو تا سیلی به صورت میشا زدم ... یادم نمیره که زور میزد گریه نکنه اما تو چشماش پر اشک بود ... رفت عمو پرویز وبرام اورد ... تا جوابمو باباش بده ... یادم نمیره که با عمو پرویز رفتیم براش یه زنجیر نو خریدیم ... و من برای کتکی که به میشا زده بودم و هنوز خنک نشده بودم ... همچنان دلم میخواست تلافی کنم و اونو هم سوارش کردم تا یه جا بندازمش...

با صدای عمو پرویز بهش نگاه کردم...

با ارامشی که تو نگاهش موج میزد گفت:

_ مراقبش باش...

یه لحظه مستقیم نگاهش کردم... وقتی دوازده سالم بود ... وقتی با بدجنسی از میشا خواستم سوار دوچرخه ام بشه تا یه جا از روی دوچرخه بندازمش برای تلافی... عمو پرویز همین وگفت: مراقبش باش...

با همین نگاه ارامش بخش... با همین نگاه مهربون ... اون لحظه فقط به همین فکر میکردم که باید مراقب میشا باشم و حق ندارم تلافی کنم یعنی اصلا یادم رفت... چون میشا با هیجان میخواست سرعت بگیرم و از سرازیری ها برم.... حتی بهم هیجان اینو میداد که دستهامو به فرمون نگیرم .... اما حرف عمو پرویز باعث میشد این کارو نکنم... و تا اخرش دو دستی فرمون و چسبیده بودم و میشا كه جلوم نشسته بود هم دستهاشو گذاشته بود روی دستهای منو و موهاش به چونه و دهنم میخورد... گاهی اذیت میکرد و بی هوا ترمز میگرفت یا بوق میزد یا ...

حالا که فکر میکنم می بینم اون بهترین دوچرخه سواری عمرم بود ، دفعات بعدش اینقدر هیجان نداشت... چون بعد از اون سواری هیچ دختری جلوی دوچرخه ام ننشست که موهاش تو دهنم باشه و بی هوا برای اذیت کردن ترمز بگیره و با التماس ازم بخواد سراشیبی هارو با سرعت برم!!!

بعد از اون روز میشا دیگه جلوی دوچرخه ام ننشست چون عمو پرویز براش یه دوچرخه ی صورتی قشنگ گرفت...!

دستشو تو دستم گرفتم و فشردم ...

عمو پرویز لبخند دوباره ای بهم زد وگفت: قول میدی؟

لبخندی زدم و گفتم : قول میدم...

عمو پرویز: مطمئنی؟

-مطمئنم....

ميخواستم ادامه بدم كه ميشا برام فرقي با آذين نداره اما به موقع جلوي خودمو گرفتم . در واقع فرق كه يه فرقايي هم داشت ، مثلا اگه آذين به صورتم دست بكشه هيچوقت اون حسي كه ميشا چند ساعت پيش به صورتم دست ميكشيد رو پيدا نميكنم . يا مثلا وقتي دماغشو به گونه م كوبيد و كلا وقتي نزديكم بود . اخيرا هم كشف كرده بودم كه ميشا با وجود اينكه معمولا بوي عطر نميده اما من از بوي بدنش خوشم مياد . اوپسسسس ....اين اولين باري بود كه داشتم همچين اعترافاتي پيش خودم ميكردم ... اينطور كه پيدا بود نظريه م همچين زياد هم درست از آب در نيومده بود . انگار ميشا برام مثل آذين نبود يه مدل ديگه بود . كه خودم هم نميدونستم چه مدلي !

صداي عمو پرويز باعث شد افكارمو نيمه كاره ول كنم :

_ من دیگه نیستم که حواسم بهش باشه ... میخوام بسپارمش به تو.... ادعا زیاد داره ... لجبازه ... یه خرده هم لاته ... یعنی سعی میکنه لات و لوتی باشه ... با لبخند ادامه داد:

_اما با احساسه... عین مادرش زودرنجه ... زود جوش میاره اما وقتی اروم باشه تا جون داره برات مایه میذاره... مرام و معرفتشو نمیدونم از کی به ارث گرفته اما وقتی یه کاری و شروع کنه تا تهش هست ... نفس عمیقی کشید و لبهاشو با زبون تر کرد وگفت: اونقدرا که قپی میاد قوی نیست ... برعکس خیلی هم شکننده است ... سعی میکنه وانمود کنه به کسی احتیاج نداره و روی پای خودشه اما می بینم گاهی خم میشه ... تکیه گاهش باش هامین... من دخترمو میسپارمش به تو...

فوری میون کلامش اومدم و گفتم:شما خودتون ...

_ حرفمو قطع كرد :

_ تو به من قول دادي...

درسته قول داده بودم ! چون حتي اگه با هم ازدواج نميكرديم هم ميتونستم تا آخر عمر مواظب ميشا باشم . يا حداقل اينطور فكر ميكردم ،

نفس عمیقی کشیدم ...

عمو پرویز منتظر جواب دوباره ام بود.

با اطمینان گفتم:

_ قول ميدم .

از صورتش خوندم كه خيالش راحت شده . چشماش و دوخت به سقف و گفت :

_ میدونی چرا اسمشو گذاشتم مرضیه؟

منتظر جواب به صورتش خیره شدم.

لبخندی زد وگفت: وقتی داشت دنیا میومد گفتن یا دخترت زنده میمونه یا زنت ... بچه ی اول بود اما با این حال می ترسیدم طاهره از دستم بره ... گفتم زنمو نجات بدید بچه نمیخوام...

بهم خيره شد و ادامه داد :

_ همیشه دوست داشتم یه پسر داشته باشم ... بهم خبر رسید جفتشون حالشون خوبه .... طاهره گفت راضی هستی که دختره ...؟ منم اسمشو گذاشتم مرضیه که همه بدونن چقدر راضی ام که دختری مثل اون دارم مرضیه ای که خدا هم ازش راضی باشه ... چون متولد بهار بود تو خونه صداش میکردم میشا ... گل همیشه بهار....

نفس عمیقی کشید و ادامه داد:

_ خودشم اینا رو میدونه بخاطر همین سعی میکنه برای من پسر باشه.... قوی باشه.... اما پشت ظاهر اين آدم قوي يه دختر حساسه ... شايد ميشا تو ي همه ي زندگيش سعي كرده باشه بيشتر مرد باشه تا زن ، اما نميتونه از طبيعت خودش فرار كنه ... هر چقدر بيشتر باهاش باشي بهتر ميفهمي چي ميگم . طبيعت ميشا مثل همه ي دخترا يه موجود حساسه كه توي بهترين شرايط هم احتياج به يه تكيه گاه داره . تو براش تكيه گاه خوبي ميشي ، من مطمئنم . ديشب وقتي فهميدم ميخواي جاي دوستت بري بازداشتگاه اطمينانم بهت بيشتر هم شد .

تو چشمام خيره شد و گفت :

_ هيچوقت تحت هيچ شرايطي تنهاش نذار ...

تو چشماش اشك جمع شده بود . به سختي لبخند زدم و گفتم :

_خيالتون راحت باشه عمو .

_ مارال از ميشا تودارتره ... ميدونم خواسته ي زياديه اما ممكنه حواست به مارال هم باشه ؟!

اينبار لبخند عميقي زدم و گفتم :

_ اين چه حرفيه عمو ؟! ....معلومه كه حواسم بهش هست ، شما كه خودت سايه ت بالا سرشون هست اما منم هواشونو دارم ...خيالت راحت . خاله طاهره رو هم كه اندازه ي مامان خوم دوستش دارم ميدونيد كه ؟!

لبخند رضايت بخشي رو لبش نقش بست . تو همين لحظه پرستار سرشو آورد داخل اتاق و گفت :

_ بسه ديگه ، بفرماييد بيرون بذارين استراحت كنن .

عمو پرويز گفت :

_ ميخواستم با رسول هم حرف بزنم ...

در حال پا شدن با لبخند گفتم :

_ ايشالا سر فرصت ، هر وقت مرخص شدين ...

از اتاق كه بيرون اومدم همه داشتن با كنجكاوي نگاهم ميكردن . بي توجه به نگاههاشون گفتم :

_ نميخواين اينجا رو تخليه كنين ؟!

ميشا و مارال شروع كردن به دعوا كردن سر اين كه كدومشون بمونن و هركدوم ميخواست خودش بمونه كه صداي مقتدر خاله طاهره هر دو شونو وادار به سكوت كرد :

_ من ميمونم ... مستانه برات زحمتي نيست امشب بچه ها رو ببري پيش خودت ؟

****

تازه داشت چشمام گرم ميشد و صداي نق نق ميشا و مارال از اتاق كناري خاموش شده بود كه زنگ گوشيم براي بار ده هزارم به صدا در اومد . با حرص جواب دادم :

_ پرهام نميميري ؟! ....48 ساعته نخوابيدم ... حاليته ؟ ...چرا نميذاري يه لحظه كپه مو بذارم ؟

صداي خندون پرهام تو گوشي پيچيد :

_ ميخوام مطمئن باشم فردا ساعت 8 بيدار ميشي بياي كلانتري ، چطور ميتونم مطمئن بشم ؟!

_ با اين بساطي كه تو واسم درست كردي و هر 5 دقيقه زنگ ميزني زياد هم مطمئن نباش بيدار شم ...

فريادش تو گوشي پيچيد :

_ چي ؟!!! ... حالا كه شاكي رضايت داده تو نمياي ؟! .... اصلا فهميدم چيكار كنم ، خودم صبح ميام بيدارت ميكنم .

جمله ي آخرشو با ته خنده اي تو صداش گفت . ميدونستم اخر يه بهانه اي پيدا ميكنه بياد اينجا . چون از وقتي فهميده بود مارال امشب خونه ي ما و تو اتاق بغلي من خوابيده دوباره مسخره بازياش گل كرده بود . البته استارت شروع دوباره ي شيطنتاش از عصر كه شاكي گفته بود رضايت ميده شروع شده بود .

اينبار بعد از خداحافظي با پرهام گوشيمو كامل خاموش كردم تا چيزي مانع خوابم نشه كه در بعد از چند تقه باز شد و ميشا وارد شد . سريع گفت :

_ وقت داري حرف بزنيم ؟!

وقتي چشمش به بالاتنه ي بدون لباسم افتاد با اخم نچي كرد و روشو برگردوند . رفت سمت كمدم و درشو باز كرد و يه تيشرت بيرون اورد . تيشرت و به سمتم پرت كرد ، تو هوا قاپيدمش . گفت :

_ بپوش...

تيشرت و پرت كردم طرفش و با شيطنت گفتم : نميپوشم ...

تيشرت و از رو صورتش برداشت و دوباره پرت كرد طرفم :

_ بپوش ديگه ... ميخوايم حرف بزنيم .

نگاهي به سر و وضعش انداختم ، موهاش به هم ريخته و ژوليده بود ، تاپ آستين كوتاهش هم چروك شده بود . سري تكون دادم و گفتم :

_ از ميدون جنگ برگشتي ؟

سريع با غر غر گفت :

_ هر كي جاي من بود و قرار بود روي يه تخت يه نفره با مارال بخوابه همينجوري هم ميشد ...

يه لحظه فكر كردم اگه الان پرهام اينجا بود چه نظري داشت !

نگاهي به ايينه انداختو موهاشو كمي با دست مرتب كرد . همونجوري كه توتخت دراز كشيده بودم چشمامو بستمو گفتم :

_ تخت من بزرگتره ها ....

_ ميدونم ...

با خنده گفتم :

_ قدمت رو چشم .

كوبيده شدن دوباره ي تيشرت و رو سرم احساس كردم و صداي ميشا كه با حرص گفت :

_ تو درست نميشي ...

سريع چشمامو باز كردم و نيم خيز شدم و با يه حركت دستشو كشيدم و انداختمش رو تخت . با عصبانيتي ساختگي گفتم :

_ ببينم تو چيكار كردي ؟!

با اينكه نصف من بود اما با يه حركت تكنيكي غافلگيرم كرد و منو پرت كرد رو تخت و و خودش با زانو روی سینه ام نشست و سرشو به صورتم نزدیک کرد و مچ دستهامو گرفته بود تا نتونم حركت كنم . با خنده ي پيروزمندانه اي گفت :

_ ضربه فني ت كردم ...

صداي غيژ باز شدن در باعث شد جفتمون تو همون حالت سرمونو برگردونيم سمت در . مارال با چشاي گرد شده در حاليكه لبخند خاصي گوشه ي لبش جاخوش كرده بود گفت :

_ ببخشيد ، در زدم ها ....خواستم به ميشا بگم بياد بخوابه ، بالش نرمه رو ميدم به خودش ...

و سريع قبل از اينكه منتظر جوابي از طرف ما باشه جلوي دهنشو گرفت تا خنده ش بلند نشه و از اتاق فرار كرد . ميشا نگاه بهت زده شو چرخوند طرف من و گفت :

_ واااااي ....

سريع از رو تخت پريد پايين و با حرص گفت :

_ تقصير توئه اگه از اول لباستو پوشيده بودي و گذاشته بودي حرفمو بزنم الان مارال ...

حرفشو قطع كرد . با شيطنت نگاهش ميكردم ، حتي تلاشي براي اينكه جلوي خنده مو بگيرم هم نميكردم .

با قيافه اي جدي برگشت طرفم و گفت :

_ در مورد اون حرفايي كه ميخواستي به بابا مامانامون بزني ....به نظرم بهتره فعلا چيزي نگي ، همون يه بار كه باعث شدم بابام حالش بد بشه بسمه . نميخوام دوباره من باعث شم طوريش بشه ...بعدا هر وقت حالش بهتر شد ميگيم ، باشه ؟

اينبار با نگاهش خواهش ميكرد . گفتم :

_ باشه ، موافقم ...

چقدر سريع گفتم ، انگار از اين بازي خوشم اومده بود !

گفت :

_ خوبه ...

و رفت به سمت در ، صداش كردم و گفتم :

_ تو و مارال بياين اينجا بخوابين كه تختش بزرگتره ، من ميرم تو اتاق آذين ميخوايم ...

در حاليكه در و ميبست گفت :

_ نه ما با هم كنار ميايم تو راحت باش ...

رو به در بسته با نيشخند گفتم :

_ تو شايد كنار بياي ، اما شك دارم مارال با اون لگدايي كه تو تو خواب ميپروني تا صبح خوابش ببره ...

سريع بالشمو بغل كردم و چشمامو بستم و آرزو كردم ديگه چيزي مانع خوابم نشه .

****

صبح اول وقت با پرهام رفتيم كلانتري و شاكي كتبا رضايت داد . قضيه خيلي راحتتر از اوني كه فكرشو ميكردم حل و فصل شده بود . انگار اون شب بايد پرهام تصادف ميكرد تنها به اين دليل كه من يه شب وحشتناك تو بازداشتگاه داشته باشم . يا بهتر بگم تنها به اين دليل كه من و ميشا نامزد بشيم !

از كلانتري مستقيم رفتيم شركت تا كارمونو بالاخره با يك روز تاخير شروع كنيم . اونروز عصر قرار بود عمو پرويز از بيمارستان مرخص بشه اما من وقت نكردم بهش سر بزنم و برم ملاقاتش چون تا شب تو شركت درگير بودم .

عصر پرهام دوستش كه قرار بود ازش خونه رو بخرم و خبر كرد و رفتيم خونه رو ديدم . خونه ي دو خوابه ي شيك و تر تميزي بود . از شركت دور بود غير از اون با بقيه ي چيزاش مشكلي نداشتم . وسايلش هم تقريبا نو بود و شيك و از مهم تر طبقه ي دوم بود ! دوستش ميخواست تا آخر هفته از ايران بره واسه همين قرار گذاشتيم تا آخر هفته يه روز تعيين كينم و بريم دفتر اسناد رسمي و كار خريد خونه رو تموم كنيم . مامان هم بالاخره كنار ميومد .

شب ميشا بهم زنگ زد و با حالت مضطربي گفت كه باباش گفته به خاطر اون نامزدي رو عقب نندازن . اينطور كه پيدا بود شوخي شوخي اخر هفته مراسم نامزدي داشتيم ! حداقلش اينبار ميشا پشت تلفن تقصيرا رو ننداخت گردن من ، چون خودش خواسته بود فعلا سكوت كنم . اما اگه همون هاميني بودم كه تازه برگشته هيچوقت به خاطر حرف ميشا راضي نميشدم به همين راحتي سكوت كنم . ميدونستم يه چيزايي تو ديدگاهم عوض شده ، ديدگاهم راجع به ميشا كه از اين رو به اون رو شده بود . و بايد پيش خودم اعتراف كنم كه بگي نگي داشتم جذبش ميشدم . هوممم....نه واقعا جذبم كرده بود !

بلند شدم و آلبوم بچگيامو از كمد بيرون آوردم . از 9 سالگي بابام برام يه دوربين خريده بود و همه هميشه منو در حال عكس گرفتن ميديدن . فكر نكنم كسي باشه كه اندازه ي من از همه ي خاطرات بچگيش عكس داشته باشه . اينبار با ديد ديگه اي ميخواستم آلبومم و نگاه كنم . بي اراده قرار بود رو ميشا زوم كنم . بعد از نگاه كردن عكسا يه سوال بزرگ برام پيش اومد ، چرا بيشتر عكساي آلبومم متعلق به ميشا بود ؟! ...اممم....خوب معلومه هيچكس اندازه ي اون سوژه نبود ! با اين فكر خنده اي كردم و يكي از عكساش كه به نظرم از همه خنده دار تر بود و بيرون آوردم . تقريبا هشت سالش بود . قيافه ش اخمو بود و رد اشك رو صورتش مشخص بود ، موهاش به هم چسبيده بود و منظره ي زشتي رو بوجود اورده بود ، آخه من رو موهاش چسب ريخته بودم ! حقش بود چون كتوني جديدمو پر اب كرده بود . با خنده عكسو بالاي آيينه ي اتاقم چسبوندم . اولين بار بود كه وقتي به عمق عكس نگاه ميكردم به اين نتيجه ميرسيدم كه نه ، بچگياش هم خوشگل بوده . بچه كه بودم فكر ميكردم خوشگلترين دختربچه ي فاميل نداست !

با صداي زنگ اس ام اس به خودم اومدم . پرهام بود كه اصرار داشت هر طوري شده ميشا و مارال فردا واسه ناهار باهامون بيان بيرون . ميخواست به خاطر اينكه شاكي ش رضايت داده ناهار مهمونمون كنه . شماره ي ميشا رو گرفتم و در حاليكه با لبخند به عكس نگاه ميكردم گفتم :

_ فردا ناهار چيكاره اي ؟!

صداي بي حوصله ي ميشا جواب داد :

_ عليك ...يه ساندويچي چيزي تو دانشگاه سق ميزنم ، چطور ؟

_ پرهام اصرار داره تو ومارال فردا ناهار مهمونش باشين . داره سور ميده ، يه رستوران تو جاده چالوسه ميگه جاي خوبيه ...

_ هوممممم....پس اين عسل كه هي گير ميده فردا واسه ناهار دعوتم كنه به خاطر مهموني پرهامه ؟!

_ آره شاكيش رضايت داده ، به خاطر همين ميخواد همه رو مهمون ميكنه ...

لحظه اي مكث كرد و بعد گفت :

_ با اينكه حال و حوصله ي خودمو هم ندارم اما ميدوني چيه ؟...ناهار فردا رو حتما ميام ...همش تقصير پرهامه كه الان تو اين بدبختي گير كرديم . ميام همه ي دوستام هم ميارم و همه مون گرونترين غذاها رو سفارش ميديم تا ورشكستش كنم ...بهش بگو جيبشو آماده كنه ...مارال هم نميارم تا دلش خنك شه ....

با خنده بين حرفش اومدم :

_ اوه اوه ... پرهام با اين كارا ورشكست نميشه ها ...

_ سوختن كه ميسوزه ...ميخوام بسوزونمش ...

به حرص بچه گانه ش خنديدم و گفتم :

_ خيلي خوب پس فردا ميام دنبالت .

_ نميخواد ، با دوستام ميام .... بهت زنگ ميزنم آدرس و ميپرسم ...

_ باشه هر جور راحتي .

وقتي واسه شام رفتم پايين سر ميز شام بوديم كه بعد از چند لحظه مامان گفت :

_ هامين كت شلوارتو خريدي ؟! تا پنجشنبه چيزي نمونده ها ! يه وقتي هم بذار با ميشا برين دنبال لباس و سرويس جواهر واسه ميشا . كاش آذين هم با خودتون ببرين ميخوام مطمئن بشم همه چيتون مد و ست باشه ...به نظرم بهتره براش بريليان بخري ، حالا بازم مهم اينه كه خودش چي بپسنده ... اما بريليان شيك تره ...خيالم از آرايشگرش راحته ، براش تو بهترين ارايشگاه وقت گرفتم ...

مامان همينطور حرف ميزد و من همونطور كه قاشقم تو هوا مونده بود نگاهمو چرخوندم سمت بابا ، بابا در حين خوردن با لبخند سري به نشانه ي همدردي برام تكون داد . نيشخندي زدم و رو به مامان گفتم :

_بالاخره كار خودتو كردي ...

مامان ابرويي بالا انداخت و گفت :

_ نيست تو نميخواي ! ... من از همون اولش هم ميدونستم كه بهش علاقمند ميشي و اون مخالفتهاي اوليه چيز خاصي نيست . حالا طوري شده كه ميترسم نكنه قبل از اينكه عقد كنين كار دست خودتون بدين ...

قاشق و پرت كردم تو بشقاب و با ابروهاي درهم گفتم :

_ چي ميگي مامان ؟!

با لبخند معني داري گفت :

_ ديشب داشتم ميومدم اتاقت كه ديدم مارال زود در اتاق و بست و گفت نرم تو بهتره ...

چشام گرد شد . مامان چقدر ريلكس بود كه سر شام جلوي بابا نشسته بود اين حرفا رو تو روم ميزد ، من با اونهمه راحت بودنم داشتم خجالت ميكشيدم ...ولي مامان بيخيال ادامه داد :

_ دوباره همون حرص و جوشي كه موقع نامزدي آرمين ميخوردم و بايد بخورم ، كه مبادا قبل از عروسي كاري كنين كه مجبور بشيم عروسي رو بندازيم جلو ....

رو به بابا با شيطنت گفت :

_ جفت پسرات هم كه عين همن ...

بابا قهقهه ي بلندي زد .

وسط خجالت خنده م گرفته بود . يعني مامان فكر ميكرد من و ميشا با هم رابطه داريم ؟! معلوم نيست ديشب مارال چي بهش گزارش داده . سري تكون دادم و گفتم :

_ شما نميخواد نگران اين چيزا باشي .

تلاشي براي تكذيب حرفاش نكردم چون با شواهد موجود محال بود حرفمو باور كنه . اصلا بذار هر فكري ميخواد بكنه . سرمو با غذام گرم كردم و سعي كردم خنده مو مهار كنم . اما ظاهرا خنده م از تير رس نگاه تيز بين مامان در امان نموند چون گفت :

_ يه وقت خجالت نكشيا ...

سرفه اي كردم و جدي شدم :

_ دارين اشتباه ميكنين مامان ... گفتين عمو پرويز بهتره ؟!

اينقدر ناشيانه بحث و عوض كردم كه جفتشون زدن زير خنده . اي بابا ! حالا يكي بياد اينا رو از اشتباه در بياره ...

خدا رو شكر ديگه تا آخر شام بحث حول و حوش حال و روز عمو پرويز چرخيد . فقط بين حرفاشون متوجه شدم به درخواست عمو پرويز قراره جمعه شب بينمون صيغه ي محرميت خونده بشه . من ، هامين هدايت ، كسي كه 12 سال اروپا زندگي كرده بود داشتم دختري رو به عقد خودم در مياوردم كه تا حالا يه بارم نبوسيده بودمش ! وبوسه ی اون با ضربه ی محکم بینیش به گونه ام بود!!! با ياد اوري اينكه اين فقط يه بازيه و مسئوليت و زندگي مشترك نيست سعي كردم به خودم دلداري بدم .

****

توي رستوراني كه تو جاده چالوس بود و پرهام واسه سور گرفتن در نظر گرفته بودش نشسته بوديم . به غير از چند نفر از دوستاي پرهام كه چند تا شون با همسر يا دوست دختراشون بودن يكي دو تا از بچه هاي شركت و هم با وجود تازه وارد بودن دعوت كرده بود . اين وسط فقط شريِ ِ معروف دوست دختر خودشو دعوت نكرده بود . اونم به اين دليل كه منتظر بود مارال بياد . اخي طفلي ! هنوز وقت نشده بود بهش بگم ميشا مارال و نمياره .

همون دوستي كه ازش خونه خريده بودم داشت ميگفت ديگه مهموني خداحافظي نميگيره و همينو مهموني خداحافظيش تلقي كنيم و بقيه بهش غر ميزدن كه اين قبول نيست . كم كم داشت حوصله م سر ميرفت كه از پشت شيشه ي بزرگ رستوران كه ديوار يه طرف و كامل در برگرفته بود و منظره ي بيرون و به نمايش گذاشته بود با ديدن ژاكت زردي همرنگ ژاكت خودم توجهم جلب شد و با كمي دقت متوجه شدم ميشاست كه همراه دو تا پسر و يه دختر دارن به سمت در رستوران ميان . تعجب كردم ، فكر ميكردم منظورش از دوستاش چند تا دختر ه . پس ظاهرا اوپن مايند تر از اين حرفا بود . البته اين فكرم يه جورايي دلداري به خودم بود كه يعني جفت اين پسرا دوستاي اجتماعي شن و هيچكدوم دوست پسرش نيستن ، حتي اگه يه كدومشون همون اسمش چی بود .. مهران ... مهرداد .... یه همچین چیزی باشه كه ميشا اونهمه صميمانه اس ام اس شو جواب داده بود !

با ورود ميشا و دوستاش پرهام از جاش بلند شد و بهشون خوشامد گفت . البته به طور واضع حالش گرفته شده بود كه مارال باهاشون نيومده و در حال توضيح خواستن از ميشا بود . ميشا هم كه خيلي ريلكس گفت :

_ دلش نميخواست بياد !

با ديدن من سري واسم تكون داد . تعجب كردم يعني نميخواست دوستاش و معرفي كنه ! انگار ذهنم و خوند چون به سمتم اومد و باهام دست داد و رو به دوستاش گفت :

_ هامين ، پسر خاله م .

دختره و يكي از پسرا لبخند زدن و منم از جام بلند شدم و باهاشون دست دادم و اظهار خوشوقتي كردم .... ميشا اون دو تايي كه لبخند زده بودن و صبا و سيامك معرفي كرد .

نگاهم به اون پسر بلند قامت بود که تقریبا هم قد خودم بود اما به خاطر فرم موهاش که به بالا داده بود بنظر از من بلند تر میومد با چشم و ابروی مشکی و نگاهی کاملا جدی ... میشا اشاره کرد:

_ هامین ... مهراب....

هان اسمش همین بود مهراب!!!

در حيني كه با مهراب دست ميدادم متوجه شدم نگاهشو بين ژاكت من و ميشا چرخوند و بعد با نيشخند رو به ميشا گفت :

_ با هم ست كردين ؟!

ميشا فقط لبخندي زد و به نظرم هول شد .

نا خودا گاه نگاهي به دستش انداختم ، حلقه شو دستش نكرده بود . يعني به دوستاش نگفته بود كه آخر هفته داره نامزد ميكنه ؟!

صندلي كنار خودمو عقب كشيدم و بهش تعارف كردم بشينه . مهراب هم سمت ديگه ش نشست . کم کم داشتم حرص میخوردم... چرا این طرف نشست صندلی رو به رو هم خالی بود .... نفس عمیقی کشیدم و دستمو انداختم پشت صندليش و خم شدم سمتش :

_ بابات خوبه ؟!

سرشو به علامت تاييد تكون داد . زير چشمي نگاهي به اون سمتش انداختم و با ديدن اخم مهراب بي اراده لبخندي گوشه ي لبم نشست و بيشتر به سمت ميشا خم شدمو در گوشش گفتم :

_ داري سعي ميكني تو خوشتيپي با من رقابت كني ؟

با اخم بامزه اي به سمتم برگشت و گفت :

_ وقت كردي يه كارت پستال واسه خودت بفرست ...

قهقهه اي زدم و كمي ازش فاصله گرفتم . اخماي مهراب به قوت خودش پا برجا بود و اين باعث رضايتم ميشد . و معنای رضایتم و اصلا درک نمیکردم فقط مطمئن بودم که حضورش در اونجا و در اون لحظه زیاد باب میلم نیست در واقع اصلا باب میلم نبود! .بدتراز همه اینکه رضايتم زياد به طول نيانجاميد چون ديدم كه مهراب دست ميشا رو گرفت تو دستش . با اخم اون يكي دست ميشا رو گرفتم و گذاشتم رو پام . ابروهاي ميشا با تعجب بالا رفت و نگاهشو بين من و مهراب چرخوند و دستاشو از دست جفتمون بيرون كشيد و طوري كه فقط ما دو تا بشنويم گفت :

_ يه كم برين اونورتر خفه شدم .

اصلا اين پسره كي بود كه اينقدر رفته بود رو اعصابم ! و مهم تر از اون ... چه دلیلی داشت که بره رو اعصابم ....! واسه چي ورداشته بود با خودش آورده بودش . با لحن عصبي اي زير گوش ميشا گفتم :

_ كه همكلاسيته ؟!...

ميشا كامل به سمتم برگشت و چماشو ريز كرد :

_ تو مشكلي داري ؟!

_ جوري كه نگاهت ميكنه رو دوست ندارم ...

ايرويي بالا انداخت و با لبخند خاصي گفت :

_ پياده شو با هم بريم پسرخاله ... اصلا دليلي نداره دوست داشته باشي ، پس ميتوني به دوست نداشتنت ادامه بدي ...

پوزخندي زدم و گفتم :

_ هه ...بهش گفتي ما آخر هفته نامزد ميكنيم ؟!

رنگ نگاهش عوض شد و با اخم گفت :

_ نه ... دليلي نداره بگم ... اينا همش موقتيه ...

جدي گفتم :

_ چه موقتي چه غير موقتي بايد بهش بگي ...

لحظه اي تو فكر فرو رفت ، انگار خودش هم حرفي كه ميزدم و قبول داشت اما داشت ازش فرار ميكرد . اين معني خوبي نداشت ، معني ش اين بود كه حتما دوست پسرشه كه گفتن اين موضوع بهش اينقدر سخته .

نگاهي به مهراب انداختم ، داشت با سيامك حرف ميزد و حواسش نبود ، به ميشا گفتم :

_ دوست پســ... ..؟!

سريع گفت :

_ بسه ديگه هامين ...

سرشو فرو كرد تو گوشيش تا نشون بده تمايلي به ادامه ي حرف در اين مورد نداره .

نميدونم چي شد كه يه دفعه برعكس ديشب كه با شنيدن موضوع صيغه اخمام تو هم رفته بود حالا با ياداوري اون موضوع ته دلم گرم شد ! انگار احساس ميكردم تو يه مسابقه با مهرابم كه اون موضوع كلي امتياز منو از اون بيشتر ميكنه ....البته امتيازاي اصلي دست ميشا بود كه بايد منتظر ميمونديم ببينيم به كي ميده تشون !

با کلافگی نشسته بودم...

مهراب زیر گوش میشا صحبت میکرد و میشا هم ریزریز میخندید.... داشتم پوست لبهامو میجویدم.... این پسره عجیب رو اعصابم بود ...

پرهام سقلمه ای بهم زد وگفت: این آقا خوشتيپه كيه ؟!

همین برای دوبله شدن عصبانیتم کافی بود اما سر صحبت باز کردن با پرهام باعث شد فوری از میشا بپرسم:

_ راستی میشا این پلیور و از کجا خریديمش؟ پرهام ادرس پاساژ و میخواد...

میشا با تعجب به من نگاه میکرد ... منم بلند بلند برای پرهام توضیح دادم که منو میشا دوتایی باهم رفتیم خرید و این سلیقه ی میشاست و رنگش هم انتخاب جفتمون ... وحالا منتظر بودم میشا قیمت و ادرس پاساژ و به سوالی که پرهام ازپرسیدنش حتی روحشم خبر نداشت بهم بگه ... ویه لبخند پیروزمندانه به اخم های مهراب زدم!!!

میشا در ناباوری من ادرس و خیلی راحت داد و رو به مهراب گفت: همون قضیه ی توچال بود که برات تعریف کردم ...

مهراب لبخندی بهش زد وگفت: منظورت بانجی جامپینگه که پریدی؟

میشا: اوهوم.. پس فرداش رفتیم خرید... اون مانتو مشکی ام رو هم هامين با سليقه ي خودش برام خريد...

دهنم باز موند ... یعنی اون مانتو رو برای مهراب پوشیده بود .... اونم رنگ مشکی؟ یعنی کرم و پس داده بود ... اوفففف!!!

ناهار و هر جوري بود خورديم و كم كم بعضي از بچه ها خداحافظي كردن و رفتن . من يكي كه غذا زياد بهم مزه نداد نميدونم چرا ! بعد از ناهار عسل پيشنهاد داد بريم رودخونه اي كه همين نزديكياست .

جاي قشنگي بود ، اطراف رودخونه پر دار و درخت بود و صداي رودخونه و آب و هواي خوب قشنگي شو تكميل كرده بود . اما يه چيزايي رو نروم بود واسه همين نميتونستم لذت كامل و از طبيعت ببرم ! ... من و پرهام و عسل با هم قدم ميزديم . مهراب و ميشا جلوتر از ما قدم ميزدن و صداي قاه قاه خنده شون بلند بود . پرهام بغل گوشم گفت :

_ مگه آخر هفته نامزديتون نيست ؟!

و با چشم و ابرو به حالت معني داري به ميشا و مهراب اشاره كرد . پوزخندي زدم و گفتم :

_ تو كه همه چيو ميدوني ...

عمدا چيزي در مورد صوري بودن نامزدي نگفتم تا عسل كه سمت ديگه م بود چيزي نفهمه . پرهام دوباره گفت :

_ اما تو ازش خوشت مياد ...

با اخم نگاهش كردم ، با لبخند ابرويي بالا انداخت به معني اينكه كتمان كني هم باور نميكنم . اما من سعي كردم با يه پوزخند كتمان كنم . اين طورام كه پرهام ميگفت نبود !

صبا و سيامك كه پشت سرمون بودن بهمون رسيدن و سرمون به حرف زدن با اونا گرم شد . اما حواس من چند قدم جلوتر سير ميكرد . ميشا چقدر انرژي داشت ، مدام در حال بالا پايين پريدن بود ! موبايل مهراب و گرفته بود و داشت داخلشو چك ميكرد ، مهراب هم با خنده سعي ميكرد گوشي و ازش بگيره . ميشا پشتشو به مهراب كرده بود تا نتونه بگيره ، مهراب هم از پشت سر دستاشو دراز كرده بود كه موبايل و بگيره ... مغزم داشت مخابره ميكرد كه اين حركت يه جورايي بغله ... داشتم به خورد كردن دندوناي مهراب تو دهنش فكر ميكردم كه بخش منطقي مغزم سريع تر اقدام كرد و با صداي بلند صداش زدم :

_ ميشا ! ...

ميشا و مهراب هر دو به سمتمون برگشتن . گفتم :

_ من دارم ميرم خونه ، تو با دوستات مياي ؟!

نگاهي به مهراب انداخت و گفت :

_ ما هم بريم ؟!

مهراب با لبخند گفت :

_ اگه ميخواي بريم ...

با لبخند خونسردي گفتم :

_ بهتره تو با آقا مهراب بياي ، چون فكر كنم ميخواي يه حرفايي بهش بزني ...

لبخندي به مهراب زدم و بي توجه به چشم غره ي ميشا رو به بقيه ادامه دادم :

_ خوب بچه ها ، خيلي خوش گذشت ، خوشحال شدم از آشناييتون ...كاري نداري پرهام ؟!

همه باهام رفتيم سمت رستوران تا ماشينامونو برداريم . ميشا ديگه ورجه وورجه نميكرد و اين خوب بود . ترجيح ميدادم اگه دلش ورجه وورجه ميخواد مثل پريشب تو تخت من باشه ! اهم ... نميدونم چرا اخيرا افكارم اينقدر ميرفت كوچه بغلي !

از دست ميشا عصباني بودم شديد . منو اوسگول خودش كرده ! هر چقدر هم كه نامزدي صوري باشه حق نداره دو سه روز قبل از نامزدي دوست پسرشو ورداره بياره جلوي من جولون بده . به خاطر همين حرصي كه از دست كارش ميخوردم تا اخر هفته سرمو به كار گرم كردم طوري كه يه بارم نديدمش . اون خريدي كه مامان برنامه ريخته بود و هم نرفتم و كار و بهانه كردم و ميشا با آذين و مارال رفت . حتي وقتي خود ميشا زنگ ميزد و در مورد اينكه همه چي داره جدي ميشه گلايه ميكرد و ميخواست خودشو با حرف زدن با من سبك كنه يا احيانا همدردي اي ازم بشنوه هم باهاش سرد برخورد ميكردم . عاشق چشم و ابروش كه نشده بودم ....چشم و ابروش ؟! هومممم......وبزرگترين مشكلم همين بود ، افكار تحليل نشده م ! ...اوپس !

****

متنفرم كه با يه دست كت و شلوار شيري رنگ و كراوات همرنگش ، شيك و تر تميز با يه دسته گل تو دست جلوي ارايشگاه به ماشين تكيه داده باشم و منتظر نامزد عزيزم كه از قضا يه دوست پسر هم داره (!) باشم تا از آرايشگاه بياد بيرون . گره ي كراواتمو كمي شل كردم . كاش ميدونستم حكمت اينكه نيم ساعت منو جلوي در آرايشگاه بكارن چيه ! حقشه همين الان گازشو بگيرم و همه شون و قال بذارم . همه شون شامل اذين و مارال هم كه داخلن ميشد .

به آینه خیره شدم ...

به ارایشی که صورتمو پوشونده بود ... ابروهام هشتی و به رنگ عسلی تیره بودند .... با چشمهام همخونی کامل داشت... اما موهام هنوز خرمایی بود... تنها چیزی که تغییر نکرده بود رنگ همونا بود ... ابروهام اونقدر نازک شده بودند که رسما خودمو نمیشناختم...

به لباس دکلته ی نباتی رنگم خیره شدم... با معذبیت تمام لبه ی لباس و گرفتم و کمی بالا کشیدم اما باز به سر جای اولش برگشت.... از این لباس متنفر بودم.. انگار لخت بودم! به سرویس طلا سفید تمام برلیان ... که برقشون عین تیر میرفت تو چشمم... به موهام نگاه کردم... پشت یه تاج خیلی کوچیک فر خورده بودند و صورتمو قاب میگرفتند ... هرچند نصف بیشترش مال من نبودند چون موهام کوتاه بود اینا همه پوستیژ و اکستنشن بودن...

به سایه ی غلیظ سه رنگ مسی و دودی کرمم خیره شدم...با این سه رنگ چشمهام با تبحر خاص ارایشگر کشیدگی خاصی پیدا کرده بود و عین وزغ بیرون زده بود همه ی صورتم انگار حدقه ی چشمم بود!!! ... یه بار دیگه به ابروهام نگاه کردم... لعنتی قرینه ی قرینه بود... دلم میخواست به همه چیز چنگ بزنم... موهام درست بود ... ارایشم تکمیل بود... رژگونه ی بژ و طلایی گونه هامو برجسته کرده بود و انگار دو تا حفره دو طرف لبم کنده بودن...

با این حال نمیتونستم به چیزی ایراد بگیرم... همه چیز انگار درست بود ... مارال کفش های طلاییمو جلوم گذاشت و گفت: زود باش دیگه ...

یخ کرده بودم... به ناخن های عین گرازم نگاه کردم .. این چه وضعش بود ... حس میکردم نمیتونم به هیچ جا دست بزنم... عین افلیجها انگشتهامو از هم باز کرده بودم ... روی ناخنم هام طرح مینیاتور زده بود ... واقعا این چه وضعش بود ...!

صدای خاله مستان که گفت: وای میشا خاله چه ماه شدی قربون شکلت برم ....

و صدای اذین و فرناز ومارال که تایید میکردن ...

دوباره به اینه خیره شدم ... مزخرف بود!!!

با صدای خاله مستان و اذین وفرناز که برام کل میکشیدن یه مانتوی سفید نازک و تنم کردم و شالی که از جنس پیراهن بلندم بود تا لختی شونه هامو بپوشونه و رو سرم انداختم.درست عین یه زرافه شده بودم!

صدای جیغ ارایشگر بلند شد که گفت: چیکار میکنی موهات خراب شد....

محلش نذاشتم ... ترجیح میدادم عین یه زرافه ی نسبتا محجبه برم تو کوچه ...

با صدای خاله مستان که گفت: میشا جان اون شال و از سرت بردار موهات خراب میشه ...

با تحکم گفتم: اینطوری راحت ترم خاله... دوباره به اینه نگاه کردم... از دگمه های مانتوم فقط دو تای اولی وبسته بودم... رسما عین یه زرافه شده بودم با اون رنگ نباتی و زرد و اون کفشهای پاشنه ده سانتی!انگار پاهامو گذاشته بودم رو وتر یه مثلث قائم الزاویه ! .... لعنتی همه چیز خیلی انگار جدی بود....

با صدای مارال که گفت: بابا هامین منتظرته ... نفس عمیقی کشیدم و اروم بدون اهمیت به اونها به سمت در رفتم و به ارومی از پله ها پایین رفتم...

در ورودی وباز کردم...

با دیدن هامین که توی یه کت و شلوار شیری میدرخشید سرمو پایین انداختم و دگمه های مانتومو تا انتهاش بستم... با این حال چاک پیراهنم اونقدر بلند بود که با وجود مانتو بازم از زانو به پایین پاهام بیرون بود ...

هامین بهم نگاه کرد .... هنوز سرم پایین بود و پایین لباسمو گرفته بودم که پاهام نیفته بیرون... به سختی قدم از قدم بر میداشتم... با دیدن جوبی که حد فاصل من تا در ماشین بود یه اه عمیق کشیدم که حس کردم چیزی دور بازوم حلقه شد... با دیدن دست هامین اخم کردم و دستمو از دستش بیرون کشیدم و به سمت پلی رفتم که چند متر اونطرف تر حد فاصل جوی اب تا جدول کنار خیابون وپر میکرد...

با اون کفش ها بااون چاک بلند .... با اون سوز سرما .... با اون یه لا مانتو... با اون ارایش غلیظ... با اون صدای لعنتی تلق تلق و اون سرویس جواهری که سرماش دور گردنم و دستهام حس میکردم و مثل یه طناب دار واسم بود ... به پل اهنی رسیدم... با اولین قدمی که برداشتم اه از نهادم بلند شد... قدم دومی در کار نبود چون پاشنه ی کفشم حد فاصل جاهای خالی پل فلزی گیر کرده بود ... خم شدم تا پاشنه ی کفشم و ازاد کنم ... اما تنگی کمر لباسم که فیت تنم بود بهم اجازه نمیداد راحت باشم...

اشک تو چشمام جمع شده بود و همه چیز و تار میدیدم و در حالی که از سرما دندون هام محکم بهم میخورد... فکر میکردم این زیادی واقعیه ... یه حس عجیب غریبی بهم میگفت تا وقتی از هامین بچه دار هم بشم و بچه هامون دانشگاه هم برن همه چیز شوخی شوخی پیش میره ...

اشکم دراومده بود ... با دیدن هامین که تند تند به سمتم میومد ونرسیده بهم با نگرانی پرسید: چی شده ...

هیچ جوابی جز جاری شدن اشکهام ندادم...

هامین خم شد و پیراهنمو کمی بالا داد.... به ارومی مچ پامو گرفت.... دستهاش گرم بود و تمام تن من یخ یخ...

انگار داشت مچ و ساق پامو نوازش میکرد .... با ارامش پاشنه ی کفشمو دراورد و دستمو گرفت و کمکم کرد تا به اتومبیل برسم .... درو برام باز کرد.

از سرما داشتم یخ میکردم... هنوز می لرزیدم... سرگیجه داشتم.... سرمو به شیشه تکیه دادم... اشکهام هنوز می باریدن ... فس فسم دراومده بود ... دندونام بهم میخوردند....

با حرکت ماشین اصلا یادم رفت بگم مارال واذین و خاله هم قراربود با ما بیان... امیدوار بودم به خاطر این سهل انگاری همه چیز بهم بخوره... واین فقط در حد یک امیدواری ساده و احمقانه بود... کمربندمو با تذکر هامین بستم... دوباره سکوت کرد...

در سکوت میروند... شاید تنها صدای موجود در ماشین همون فس فس من بود و ضربه های دندونام از لرزی که دیگه حالا مطمئن بودم از سرما نیست.

با احساس درد تو معده و دلم ... شدت ریزش اشک از چشمام بیشتر شد ... و متقابلا صدای فس فسم ...

هامین با کلافگی نچی کشید وگفت: بس میکنی یا نه؟ منم به اندازه ی تو مخالفم....

بهش نگاه کردم... با کلافگی زیر لب غرغر میکرد.

با صدای زنگ گوشیم دست تو جیب مانتوم کردم.... با دیدن شماره ی مهراب نفسم تو سینه حبس شد ... ریجکتش کردم و بهش پیام نوشتم که تا چند وقت میرم مسافرت و نیستم.... در اون شرایط این بهترین دروغی بود که میتونستم بهش بگم...

برام نوشت: سفر چه وقتی؟

براش نوشتم: به مناسبت عروسیه ...

نوشت: ان شا الله عروسی هامین خانه دیگه؟

اه از نهادم بلند شد...

جوابی بهش ندادم و اونم برام نوشت: باشه عزیزم ... خوش بگذره... مراقب خودت باش.

جوابی ندادم که دوباره پیام اومد... یک جمله بود ... یک جلمه ی دو کلمه ای... دو کلمه ای که روی هم هشت حرف میشد... دوستت دارم!

نفسمو سنگین بیرون فرستادم... من داشتم چیکار میکردم.... داشتم چه غلطی میکردم... میشا یه نگاهی به خودت بنداز ... لعنتی کنار کی نشستی؟

مگه مهراب دوست پسرت نیست... مگه همونی نیست که تو بهش می بالیدی و میگفتی دوست عادی.... دوست عادی... پس چه مرگته؟... پس چرا الان لال شدی ... چرا بهش نمیگی کنار نامزد عزیزت نشستی و قراره بری محرمش بشی؟ هان... دِ بگو دیگه لعنتی... بگو نامزدیته.... بگو مسافرت نمیری... بگو .... بگو.... بگو....

سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم وهامین گفت: کی بود؟

جوابشو ندادم.

با لحنی که خیلی برام مشخص نبود اما میتونستم حدس بزنم که حرصیه گفت: مهران بود درسته؟

همچنان جوابشو ندادم... حتی اشتباهش رو هم در به کاربردن اسم مهران تصحیح نکردم... مهران نه و مهراب! حتی جواب خودمم نمیدادم!

هامین با مسخره گفت: بهش نگفتی نه؟

در سکوت من همچنان ادامه داد: بهتر نبود بهش بگی که من نامزدتم... هرچند سوری اما ما امروز قراره به هم محرم بشیم... این یکی سوری و غیرسوری نیست... شوخی شوخی داره جدی میشه... میفهمی میشا؟ بهتر بود بهش میگفتی... حتی خوشحال میشدم تو مراسممون باشه ...

صدای هق هقم و خفه کردم...

هامین با حرص گفت: هر چند یکی از مخالفین صد در صد این مراسمم.... این که یکی برام تصمیم بگیره .... اما مجبورم تو رو تحمل کنم ... البته من که میخواستم همه چیز تموم بشه.... تو اصرار داشتی که تو شرایط پدرت چیزی نگیم...

حس میکردم دارم خفه میشم.... سعی کردم نفس عمیق بکشم.... سرمو به شیشه چسبوندم.... سرمای شیشه هم نمیتونست درد و سنگینی سرمو التیام ببخشه.... دنبال دگمه ای بودم تا شیشه رو پایین بکشم....

هامین با تندی گفت: من منظور کاراتو اصلا نمی فهمم... هرچند هیچ علاقه ای هم به فهمیدنش ندارم.... اما ترجیح میدم با طرف مقابلم صادق باشم... پس تا وقتی که تو شرایط اجباری و متقابل هستیم باید با هم صادق باشیم.... صداقت میشا .... اگه اون دوست پسرت بهت زنگ میزنه حرف میزنه هرچیز دیگه باید به من بگی .... فهمیدی میشا؟ این اولین قانونیه که تا بیان مخالفتمون باید در قبال هم اجراش کنیم... شنیدی چی گفتم یانه؟

دیگه نفسم بالا نمیومد...

با سرگیجه ی وحشتناکی که گیرش افتاده بودم به سختی دست سر شده امو بالا اوردم و دوتا به شیشه کوبیدم.... دلم میخواست دستگیره رو باز کنم وخودمو از اون محفظه ی تنگ و خفه بیرون پرت کنم...

با صدای هامین که دوباره گفت: نشنیدم جوابتو.... قبول کردی دیگه؟

دستمو به گلوم گرفتم... دوباره به شیشه کوبیدم...

با صدای هول هامین که فوری گفت: چی شده؟

وترمز کاملا ناگهانی ماشین ... هامین از پشت فرمون پیاده شدو به سمت من اومد و در وبرام باز کرد.... کمربندمو هم باز کرد و دستمو گرفت...

با چند تا سرفه حس کردم هوای یخ وسوزناک وارد ریه هام شد.... به لحظه نکشید که صدای بلند گریه کردنمم متعاقب نفس کشیدنم بلند شد...

صدای پوف هامین و شنیدم.... باز از سرما داشتم میلرزیدم.... حتی میدونستم که از زانو به پایین پای راستم هم بیرونه ... اما برام مهم نبود... من نباید تو این شرایط قرار میگرفتم... تنها چیزی که ازش مطمئن بودم همین بود .... همین بود که من این تصمیم های اجباری و نمیخواستم...

هامین از جاش بلند شد وبه کاپوت ماشینش تکیه داد...

حالم از خودمو زندگیم بهم میخورد.... از اینکه مجبور بودم بخاطر رضایت و خوشایند دیگران سکوت کنم... پس رضایت من چی؟ پس خوشایند من چی؟

مگه من ادم نبودم؟ مگه حق نداشتم برای خودم و زندگیم تصمیم بگیرم؟ اجبار کجای زندگیم بود؟ عین یه سرطان افتاده بود به جون اینده ام... رو دربایستی عین بختک افتاده بود روی اظهار نظرم... سلامتی پدرم.... بابای نازنینم در گروی همین اجبار بود .... میتونستم بهش بگم؟ اسمم افتاده بود رو زبونا... همسایه ها تبریک میگفتن.... خیلی وقت بود از عزتی و دار و دسته ی خواستگاراش خبری نبود اونم دست از سرم برداشته بود... حتی اون عرفان معتاد هم میدونست... همه میدونستن که من شیرینی خورده ی پسرخاله امم... همه منو مجبور کردن که تصمیم بگیرم... که راضی باشم که خوشم بیاد .... از کسی راضی باشم که رضایتمند بود ... از کسی خوشم بیاد که .... بی انصافی بود ... من نمیخواستم... من راضی نبودم.... من خوشم نمیومد... من اجبار نمیخواستم.... و تنها چیزی که نمیذاشت فکر کنم که من میتونم در اینده قید همه چیز و بزنم و با هامین مخالفت کنم همین بود که همه میدونستند ... ! چیزی و میدونستند که من نمیخواستم وتظاهر میکردم به خواستن.... این عذاب اور بود ... این که مهمترین شخص زندگیم هم باید میدونست.... مهراب هم باید زیر و بم این بازی و میدونست ولی من لال شده بودم تا دلشو نشکنم... تا از روی خودخواهی نگهش دارم.... که داشته باشمش که نمیخواستم بگم ... که من لعنتی... من احمق... من بیشعور.... چرا همون روز اول نگفتم هامین نه ... چرا هامین نگفت نه .... چرا!!! همه افتاده بودن تو زندگی من .... زندگی من ... نابود شد.... به همین راحتی.... با پس و پیش کردن زمان همه چیز داغون شد... حالا من بودم که تو رنگ نباتی یه لباس باز باید مثل یک دلقک تمام عیار نقش یک عاشق پیشه رو برای کسی بازی میکردم که تمام تقصیرات و انداخته بود گردن من و میگفت باید به قوانین محرمیتمون احترام بذارم و اجراشون کنم.... درست همون لحظه ای که از کسی که تمام مدتی که شناخته بودمش جز خوبی هیچی ازش ندیده بودم میشنوم میگه دوستت دارم... اون نامزد من نیست اما میگه دوستم داره... اون هیچ کس من نیست اما میگه دوستم داره .... اما کسیکه امروز کنارم نشسته و میخواد نامزدم باشه و تا دقایقی دیگه محرمم... حرف از قانون میزنه . از صداقت میگه... !!! این رسمش نبود... این منصفانه نبود ... این رویای من نبود ... !

نمیدونم چقدر گذشت... اروم تر شده بودم....افتاب گیر وپایین دادم.... ارایش صورتم هیچ تغییری نکرده بود... تمام امید کوچیکم به این بود که ارایشم خراب بشه وبهم بخوره... !

اما انگار از زمین و زمان با من لج کرده بودند ....

هامین مقابلم ایستاد وگفت: بهتری...

بهش نگاه کردم .... خم شد وگفت: داری یخ میزنی....

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: کاش میشد همه چیز خواب باشه... تو هنوز فرانسه باشی... منم هنوز...

میون کلا مم اومد وگفت: تو هم هنوز با مهران باشی؟

بهش نگاه کردم...

پوزخندی زد وگفت: اگه فقط یه دوست معمولی بود اونم امشب تو مراسم نامزدیمون دعوت داشت .... مگه نه؟

هامین: میشا ...؟

بهش نگاه کردم...

هامین: دوستش داری؟

میدونستم منظورش مهرابه یا به قول خودش مهران.... اما گفتم: کیو؟

هامین هم میدونست من منظورشو فهمیدم با این حال گفت: مهران ؟

خنده ام گرفت... من همچین کسی و نمیشناختم...! مهرانی تو زندگی من وجود نداشت.

خنده ام گرفت... من همچین کسی و نمیشناختم...! مهرانی تو زندگی من وجود نداشت.

تو چشمهاش نگاه کردم.... سه تیغه کرده بود.... خوش تیپ شده بود ..... واقعا درا ون لباس میدرخشید... جوابشو ندادم.... فقط دستمو دراز کردم و کراواتشو کمی تنگ تر کردم .... حالا جذاب تر شده بود.

هامین لبخندی زد وگفت: توهم خوشگل شدی...

با کمی مکث به اون سمت خیابون نگاه کردم وگفتم: من دلم اب انار با گل پر زیاد میخواد...

با تعجب بهم نگاه کرد....

به رو به رو خیره شدم وگفتم: قانون شماره ی دو .... تا وقتی نامزدمی... بهش نگاه کردم وگفتم: مثل نامزدم باش! این یه قانونه دو جانبه است...

لبخند عمیقی زد که درک معنی عمیق بودنش برام سخت بود ... با دیدن ردیف دندوناش بی اراده یه لبخند محو زدم و اونم در اتومبیل وبست و به سمت اون ور خیابون رفت...

با چشمهای پر از اشک دوباره به اینه خیره شدم... سعی کردم بیشتر از این حس نکنم چقدر بدبختم که ا جازه دادم کسای دیگه برام تصمیم بگیرن!

با برگشتنش در حالی که می لرزیدم از ماشین پیاده شدم... و به کاپوت تکیه دادم...

نی و تو دهنم گذاشتم و اون مایع یخ و ترش ونمکی و به حلقم که طعم اشک میداد فرو بردم...

هنوز دلم میخواست گریه کنم... هیچ سبک نشده بودم... عصبانی نبودم .... پشیمون بودم.... از سکوتم... از حماقتم ... از صبرم.... زندگیم همه شده بود بازیچه .... شده بودم یه عروسک خیمه شب بازی که خاله ام داشت باهام بازی میکرد.... منم هیچ کاری نمیکردم... حتی سعی نکردم مخالفتمو ابراز کنم...

از بعدش میترسیدم.... از بعدی که هامین میگفت همه چیز تموم میشه .... اما نمیشد... و مطمئن بودم به همین راحتی تموم نمیشد.

در سکوت اب انارمونو خوردیم... با صدای زنگ موبایل هامین بهش نگاه کردم...

هامین: الو سلام مامان ...

-وای... من یادم رفت شماهم هستید...

-چی؟ فیلم بردار؟

-نه مامنتظر نموندیم...

-نه میشا چیزی به من نگفت...

-باشه.... چشم...

-چشم مامان...

-زود میایم...

-شما الان خونه هستید؟ بله... باشه.... فعلا.

و تماس و قطع کرد وگفت: چرا به من نگفتی اذین و مارال و مامان و هم باید با خودمون میاوردیم؟

با حرص گفتم: من اصلا تو شرایطی هستم که فکر کنم و چیزی یادم بمونه؟

هامین لبخندی زد وگفت:فیلمبردار هم قرار بود از صحنه ی خروجتون فیلم برداری کنه .... مثل اینکه ما عجله کردیم اونا رو قال گذاشتیم...

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: خاله عصبانیه؟

هامین خندید وگفت: نه بابا ... میگفت ما رو پیچوندی که زودتر با نامزدتت بری عشق وحال...

با کلافگی بهش نگاه کردم....

هامین لبخندی زد وگفت: سوار شو بریم اتلیه....

قبل از اینکه جیغمو بشنوه لیوان پلاستیکی خالی اب انار و از دستم گرفت و به سمت سطل مکانیزه رفت و کمی بعد سوار ماشین شد و منم سوار شدم.

با حرص گفتم: کجا بریم؟

هامین یک تای ابروشو بالا داد وگفت: خوب اتلیه دیگه ... مامان وقت گرفته...

خواستم بگم باز مامان مامانت شروع شد .... که فکر کردم کمتر از خاله خاله کردن های خودم نیست.... جدی جدی خاله مستان داشت واسمون تصمیم میگرفت و من و هامین هم که ادعای استقلال و عقلمون میشد در سکوت همراهیش میکردیم... اینجور که از ظواهر امر پیدا بود واقعا باید به اسم بچه هامون فکرمیکردم!!!چون احتمال داشت که اونو هم خاله جان زحمتشو بکشه ...

یه لحظه به هامین نگاه کردم... پدرخوشتیپی میشد...!

گردنمو چپ و راست کردم وصدای ترق ترق استخونام بلند شد.... یه بار دیگه از این فکرا کردی نکردی هاااا... حالیته مرضیه خانم!

خودم به خودم برای تنبیه این فکر مزخرف گفتم مرضیه .... حالا تا میتونستم باید به خودم فحش میدادم مرضیه و مرض!

به هامین نگاه کردم و سعی کردم ذهنمو از فکر اینکه اون چه پدر خوشتیپی میشه و در کل یه شوهر خوش تیپ هم میتونه باشه پاک کنم و با غیظ گفتم: حداقل تو مسائلی که خودمون میتونیم تصمیم بگیریم که نباید زیاده روی کنیم؟

هامین: منظورت چیه؟

با حرص گفتم: الان اتلیه رفتنمون خیلی ضروریه؟ خوب ما میتونیم نریم اتلیه .... این نامزدی که واقعی نیست...

هامین: خب چرا نریم؟

با جیغ گفتم: خوب چرا بریم؟

هامین لبخند فاتحی زد وگفت: بعد مراسم یه دفتر چهل برگ برات میخرم دو صفحه مشق شب داری....

باگیجی بهش نگاه کردم و خندید و با شیطنت صداشو نازک کرد و با ادای من گفت: تا وقتی نامزدمی مثل نامزد باش.... یادت رفت؟ بیست بار از روش مینویسی...

با داد گفتم: اولش گفتی دو صفحه .... و رومو برگردوندم سمت پنجره...

هامین : هر صفحه ده خطه... دو صحفه میشه بیست خط... بیست خط هم تو هر کدومش یه جمله بنویسی میشه بیست بار.... و بلند بلند خندید.

سعی کردم لبخندم و پنهان کنم هرچند موفق شدم اما میل شدید ی به خندیدن داشتم... !

درحالیکه مانتومو به یه میخی اویزون کردم نگاه سنگین هامین و به خودم حس کردم .... به سمتش چرخیدم... یه جورایی با تحسین و ذوق نگام میکرد... انگار بار اولشه داره منو می بینه...

وبیشترین میدون دیدش دقیقا زیر گردنم بود و همینطور پایین میرفت تا سر چاک پیراهنم... دوباره از اون پایین نگاه میکردم ومیومد بالا ...

منم زل زده بودم بهش ببینم کی چشم چرونی کردنش تموم میشه که خوشبختانه فهمید و به طرزواضحی نگاهشو به یه سمت دیگه دوخت....

پوفی کشیدم و فکر کردم اسم بچه هامونو خودم انتخاب میکنم...!!! لعنتی .... این پسره جدا دیوانه شده ... خدا رحم کرد خودش بحث دوست نداشتن و این حرفها رو وسط کشید.

دختر جوونی جلو اومد وگفت: اقا داماد شما تشریف ببرید اون اتاق عکس های تکی تونو بگیرید .... منم عکس های تکی خانمتونو میگیرم...

هامین قبول کرد و دختره لبخندی بهم زد وگفت: شوهر خوشتیپیه....

و رو بهم گفت: بشین رو مبل ...

و به مبل پرنسسی بنفشی اشاره کرد ... ژست عکسهایی که میگفت بگیرم جالب بود .... کلی با ژست ها خندیدم....فکر کنم این فیگور ها رو هم بازیگرای هالی وود هم نمیگرین....

توی تمام اون ژست ها ... از یکیش خیلی زیاد خوشم اومد... اونم وقتی بود که پنکه رو که درست رو به روم بود و روشن کرد و درحالی که موهای فر شده امو رو به عقب هول میداد بهم گفت پامو از چاک پیراهنم بیرون بذارم ... به حرفهاش گوش دادم... انگشت اشاره ی دست راستمو روی لب پایینم گذاشتم و دست چپمو روی رون پای چپم...!

یه عکس تمام قدی بود... وقتی که عکس وبهم نشون داد کلی از تیپ و ژستم خر کیف شدم... موهام به حالتی که باد بهش خورده بود خیلی قشنگ رو هوا پخش بود و پیراهنم که فیت تنم بود تمام انداممو نشون میداد... کفشمم تو عکس معلوم بود .... خدایی سلیقه ی اذین حرف نداشت...

با دیدن هامین که منتظر بود تا عکس های دو نفره رو بگیریم یاد عکس های نامزدی یکی از بچه های یونی افتادم...

یه عکس بود که دختره و پسره همدیگه رو بوسیده بودن و کلا پسره تو هر حالتی داشت دختره رو می بوسید ... با این تز های دختره بعید نمیدونستم که همین حالت ها رو برای من و هامین در نظر بگیره ...

هامین جلو اومد ... اولین عکس روی همون مبل پرنسسی انداخته شد... در حالی که من روی مبل نشسته بود و هامین روی دسته ی مبل ... و جفتمون بهم نگاه میکردیم ...

ژست های بعدی هم در نزدیکی هم قرار میگرفتیم و من همش خدا خدا میکردم این دختره دیگه بیشتر از این برای خودش تز نده...

البته خیلی طول نکشید چرا که گفت : خوب اقای داماد پشت عروس خانم بایستن .... عروس خانم موهاتونو کنار بزنید ... اقا داماد پشت گردنشونو ببوسید ...

قبل از اینکه متوجه چیزی بشم هامین خودش تمام حرفهای عکاس و روم اعمال کرد ... با صدای چیلیک دوربین اصلا نفهمیدم کی پشت گردنمو بوسید ...

از سرعت عملش حرصم گرفته بود... درسته این نامزدی سوریه ... اما اومدیم و شاید یکی خواست یه دو دقیقه این عملیات طول بکشه ... اون وقت چی؟

باصدای دختر عکاس که گفت : عروس خانم روی مبل بخوابید...

با استیصال بهش نگاه کردم... بابا این کارا چیه ... بخدا این نامزدی سوریه ...

نفسمو سنگین بیرون دادم و روی مبل نشستم...

دختره داشت به هامین یه چیزایی و توضیح میداد...

تا به خودم بجنبم... هامین شونه هامو گرفت و روی مبل تقریبا پرتم کرد و کمی بعد زانوشو لبه ی مبل گذاشت و صورتشو به صورتم نزدیک کرد...

با صدای چیلیک دوربین ... در دو سه زاویه ی مختلف که دختره خودش دور خودش میچرخید و عکس مینداخت دوباره به سمتم اومد واز چاک پیراهنم استفاده کرد وزانو و پامو انداخت بیرون...

ضربان قلبم اصلا روی ریتم همیشگی نبود ... هامین هم یه جورایی شده بود ...

صدای دختره رو نمیشنیدم... فقط تو چشمهای قهوه ای هامین خیره شده بودم... نفسهاش به صورتم میخورد... داشتم عرق میکردم...

هامین نزدیکتر شده بود ... لبخندی زد و با صدای دختره که گفت: عروس خانم لبخند... وچیلیک دوربین و فلاشی که خورد به صورتهامون...

هامین هنوز تو همون حالت مونده بود...

صدای دختره اومد که گفت: عالیه ... همینطوری بمونید... عروس خانم نگاه به دست من کن...

چشمامو به سختی از هامین گرفتم و به کف دست اون دختره نگاه کردم...

ضربان قلب هامین... نفس هاش و بالا پایین شدن سینه ی ستبرش و کاملا لمس میکردم.... دستشو بالا اورد و موهامو کمی کنار زد.

دوباره بهش نگاه کردم... چشمهاش و نگاهش برام عجیب غریب بود ... این هامین با هامینی که اولین بار توی سالن خونه دیدمش فرق داشت ...

این هامین اونی نبود که بهم گفت : دوستم نداره .... این نگاه ... این ضربان تند و نفس های تندش...

لبهاشو روی لبهام گذاشت ... چشمامو بستم دیگه نمیتونستم بهش نگاه کنم ... صدای چیلیک دوربین و فلاش و حس کردم ... !

هنوز داشت منو می بوسید ...

واون دختره ی لعنتی هنوز داشت عکس میگرفت...

بعد از چند لحظه با صدای دختره که گفت: عالی بود ... مرسی... خوشبخت باشید ...

یه فشار کوچیک دیگه به لبهام داد و چشمکی بهم زد و به ارومی ازم فاصله گرفت ... دوباره به صورتش نگاه کردم... به حالت چشمهاش... به نبض شقیقه اش... به لبخندش...

دستشو به سمتم دراز کرد و به ارومی منو بلند کرد.

دستشو پس زدم... به سمت دیواری که مانتوم بهش اویزون بود رفتم ... مانتومو پوشیدم... اون شال و هم روی سرم انداختم و بی توجه به عکاس و هامین از اتلیه بیرون اومدم...

تمام تنم داغ کرده بود... از خوردن سوز سرما به صورتم عین ابی که روی اتیش میریزن اروم شدم...

با سرانگشت به لبهام دست کشیدم... اون واقعا منو بوسید؟ یعنی من گذاشتم این کار وبکنه؟ دلم میخواست دهنمو بشورم.... اما حتی سعی نکردم با پشت دست لبهامو پاک کنم... ذهنم بهم نهیب زد بخاطر رژ لبمه ... اما ... !!!

صدام کرد...

محلش نذاشتم... در ماشین و برام باز کرد ... اروم سوار شدم ... کمربندمو بستم و به روبه رو خیره شدم.

هنوز داغ بودم... تا به حال دوبار تجربه داشتم کسی منو ببوسه ... البته نه این مدلیش اما مهراب خیلی سعی کرده بود بهم نزدیک بشه ... گاهی زیادی مهربون میشد و منو بغل میکرد و هر بار با واکنش تند اتیشی من مواجه میشد ... هربار هم به غلط کردن میفتاد ... دوبار گونه امو بوسیده بود... همین ... اما هامین...

نفسمو مثل فوت بیرون فرستادم....

بعد از سکوت طولانی ای که بینمون بود هامین با لحنی کاملا خونسرد گفت: از دستم ناراحت شدی؟

نمیدونستم چه جوابی بهش بدم... بگم اره خیلی... بگم نه اصلا ... بگم نمیدونم... بگم حالم ازت بهم میخوره... بگم ازت خوشم میاد...

هامین دوباره پرسید: باهام قهری؟

باز جوابشو ندادم... موضوع این نبود که ناراحت شدم ... موضوع این بود که این حرکتش کاملا عمدی بود... با وجودی که میدونستم عمدیه اما نه ناراحت شده بود ... نه گله کرده بودم... نه هیچ چیز دیگه...

درست مثل همون وقت که توی بیمارستان بغلم کرده بود ... اون موقع بهش احتیاج داشتم... اون موقع که لازمش داشتم شکایتی نداشتم ...

حالا باید میگفتم چرا بهم نزدیک شدی؟ چرا منو بوسیدی... یا هزار تا چرای دیگه که هر لحظه بیشتر وبیشتر سردرگمم میکرد... من حالم خوب بود ... من میدونستم که دور و برم چی میگذره ...

این هامین بود.... پسرخالم ... کسی که همبازی کودکیم بود ... کسی که همیشه اذیتم میکرد... کسی که ... تو کودکی هم ... میخواستم خودمو گول بزنم؟! کسی که ... کسی که ... کسی که...

اجازه نداد فکرم تکمیل بشه ...

دستشو روی دستم گذاشت وگفت: میشا ... من منظوری نداشتم...

بهش نگاه کردم و دستمو از توی دستش بیرون کشیدم وگفتم: میدونم ... چون اصلا نباید منظوری داشته باشی...

حس کردم صورتش دچاریک بی تفاوتی شد و به طور نامحسوسی در هم رفت ... با این حال برام مهم نبود...

من ترجیح میدادم تو افکار و درگیری های خودم غرق بشم و فکر نکنم که نامزد سوریم طوری منو بوسید که ... !

ترجیح دادم فکر کنم زیادی براش هوس انگیزم و غریزه ی مردونه اش باعث شد فکر کنه میتونه منو ببوسه ... ترجیح میدادم به این جنبه نگاه کنم که هرچی باشه هامین یه پسره و من یه دخترم... ترجیح میدادم فکر کنم هامین غریزی عمل کرده ... ازروی هوس منو بوسیده... یه لحظه اختیارشو از دست داده... ترجیح میدادم اینطوری فکر کنم تا ... تا اینکه فکر کنم اون ... اون و نگاهش.... اون و بوسه اش... تابه حال طعم بوسه نچشیدم که روش بخوام اظهار فضل کنم.... من دریه صورت میتونستم ببخشمش و بیخیال باشم اونم زمانیه که ترجیحا فکر کنم اون بی اراده منو بوسیده و همین وبس... دلم نمیخواست بیشتر این مسئله رو بشکافم و برای خودم تجزیه اش کنم... دلم نمیخواست بیشتر راجع به اون لحظه فکر کنم .... من به اندازه ی کافی خسته بودم.... من نمیخواستم... هیچی نمیخواستم... هیچ فکری نمیخواستم... هیچ حسی نمیخواستم... من درگیر بودم.. درگیر اینده ای که هیچ کجاش مشخص نبود ... اگر یک درصد حرفهای خاله مستان که قبل از اومدن هامین زده بود صحت داشت ... اگه واقعا هامین می بود که منو دوست داشت ومن بودم که بی احساس بودم بیشتر تکلیفم با خودم و زندگیم و اینده ام مشخص بود اما حالا... الان ... نگاه هامین با حرف زبونش... امیدوار بودم هیچ فرقی نداشته باشه ... امیدوار بودم که اون درگیر نشده باشه ... من دلم نمیخواست اجباری زندگی کنم ... اونم با کسی که هیچ میلی به من نداره اما غریزه اش بهش غالب میشه ... لعنتی... !

باز کاری کردم که پشیمون شدم... باز محولش کردم به بعد و اون لحظه هیچ غلطی نکردم... اگر همون لحظه که خاله مستان پیشنهاد ازدواج میداد یه کلمه میگفتم نه ... یا حتی حالا اگه هامین نزدیکم میشد ومیگفتم نه ... خدا بکشتت که همه سنگ قبرتو بشورن که یه " نه" نمیتونی بگی.... که همه ی زندگیت به همین دو حرف بند بود و تو بند و به اب دادی... لعنت به تو و افکار مزخرفت....

هامین بازندگیم چه کردی... با اومدن ناگهانیت... با دیدارهامون ... با حرصی که ازت میخورم .... با محبتی که بهم کردی... با دادی که سرم زدی... با خاطراتی که برای جفتمونه ... با بوسه ای که دوست ندارم فکر کنم از روی عمد نبود ... اما مجبورم به خودم بقبولونم که این یه حرکت کاملا غیر اراده ای بود... این تویی میشا .... تویی که ...!

من درگیرم .... من روانی شدم... دیگه هیچی نمیدونم... هیچی نمیخوام... دلم هیچی نمیخواد.... دلم نمیخواست فکر کنم... دلم نمیخواست باز مرور لحظه ی پیش و کنم و عین دخترهای احمق فکر کنم که کاش دوباره تکرار بشه ... ! چیزی که عقلم میگفت محاله و دلم هم میگفت محاله ... اما جایی از وجودم بود یه بخش سوم .... که حتی نمیدونستم منشاش کجاست... شاید اگه یه بارم به مهراب این اجازه رو میدادم.... سرمو تکون دادم ... الان ذهنم به اندازه ی کافی مشغول بود ... چشمام و بستم ونفس عمیقی کشیدم.... نفسمم سرد بود ... باز سردم شده بود... باز داشتم به هامین ونفس های گرمش فکر میکردم...!

این درحالی بود که اصلا دلم نمیخواست راجع به نفس های گرمش هیچ ایده ای داشته باشم.... دلم نمیخواست فکر کنم که اون میتونه اونقدر خوب باشه که بشه روش فکر کرد و تمام مرضیه گفتن هاشو ندید گرفت... میشه اونقدر خوب باشه که از تمام اذیت و ازارهای خاطرات شیرین بچگی هامون چشم پوشی کنم... و دلم نمیخواست فکر کنم که تمام اون خاطرات الان بهترین لحظات زندگیم بودن و از وقتی هامین رفت...

خفه شو...!!!

اینو عقل وذهن و همون قسمت سوم وجودم فریاد زد...

من دلم نمیخواست خیانت کنم... !!!

با توقف ماشین به ارومی از اتومبیل پیاده شدم... هامین کنارم ایستاد ... ساعت 5 بعد از ظهر بود... گرسنه نبودم... یعنی اگرم بودم اونقدر فکر داشتم که اصلا به گرسنگی فکر نمیکردم....

با دیدن اذین که داخل باغ بود و ما رو دید کل کشید و سرمو پایین انداختم.. با اینکه ساعت پنج بود اما اکثر مهمونها حضور داشتند و خیلی طول نکشید که جلوی در از دود اسفند و بوی خون یه گوسفند بیچاره که داشت دست و پا میزد پر شد... بادیدن عمو رسول که اول منو محکم به اغوش گرفت و پیشونیمو بوسید و بعد هامین ... با دیدن پدرم که ارمین کمکش میکرد راه بره و به سمت هامین اومد و اونو پدرانه بغل کرد.... با دیدن اشکهای مامانم... کل کشیدن و ذوق و شوق خاله مستانه ...

حرص وجوشی که تو صورت ندا و نسرین بود و مادرشون مهرنوش خانم... که خون خونشونو میخورد و بنفشه خانم همسر عمو ضیا که حتی جلو هم نیومد و خیلی های دیگه که پچ پچشون و میشنیدم ... میدونستم میگن این در حدش نیست و هنوز برام مشخص نبود این حد و میزانی که اینقدرازش دم میزنند بر چه اساسیه ... کی چطور میفهمه من از هامین کمترم یا اون از من بیشتره ... اینو از نگاه هاشون میتونستم بفهمم ..... با تمام ادعای افکار عاقلانه ام اونقدر دهن بین بودم که حرف مردم و عکس العمل هاشون زیادی برام مهم بود... با تمام ادعایی که میدونستم مردم چی میگن برام مهمه اما طوری وانمود میکردم که مهم نیست مردم چی میگن.... با تمام شخصیت محکمی که سعی میکردم حداقل وانمود کنم محکم وسختم اما این نقطه ضعفم بود ... من از این مردم و حرفهاشون و دخالت هاشون بیزار بودم و هیچ کس نمیتونست اینو درک کنه ... چون هیچ وقت موقعیت این پیش نیومده بود که تا این حد حساس بشم و برام مهم باشه که اونها راجع به من چی میگن.... ولی حالا انگار باید به دهن هاشون نگاه میکردم... به پشت چشم نازک کردن هاشون نگاه میکردم... باید روی تک تک حرکاتشون فکر میکردم و تفسیرشون میکردم...

هامین خودشو بهم رسوند و دستمو محکم گرفت.... یه لحظه از این کارش ممنون شدم... بعضی نگاه ها تحملشون واقعا سخت بود.... عین یه تیر بود که به سمت ادم پرت میکردند ....

اون لبخند های مصنوعی... اون از بالا به پایین نگاه کردنشون. ... دلم میخواست داد بزنم اونی که کمه من نیستم.... به ارومی به سمت جایگاهی که برامون درست کرده بودند رفتیم.... مانتومو دراوردم.... مجلسمون مختلط بود ...

سعی میکردم خودمو اروم نگه دارم و فکر نکنم که هرکس با طرف مقابلش صحبت میکنه راجع به منه ...

روی صندلی نشسته بودم... از سرما داشتم یخ میکردم ... هرچند بخاطر جمعیت و ابتکار مشعل های کوچیک اتیش که جای جای باغ وجود داشت هوا چندان به نظر سرد نمیومد ... با این حال پوستم مثل مرغ دون دون میشد... اون شال هم روی شونه هام انداخته بودم... یه جورایی از پوشیدن لباس معذب بودم... با همه ی زیباییش صحیح نبود ... به اذین نگاه کردم که توی یه لباس زرشکی مدل ماهی دکلته که کت کوچیکی روش پوشیده بود خوشگل شده بود ... با حرص فکر کردم لباس خودش کت داره ... واسه من ... !!!

با دیدن نسرین و ندا که گوشه ای نشسته بودن و لباسشون یک وجب پارچه بود نسبتا از عذاب وجدانم بابت پوشیدن لباسم کم شد...

سعی میکردم شالمو مرتب کنم که هامین گفت: چقدر وول میخوری؟

با حرص گفتم: لباسم بازه ... کاش جدا بودیم...

هامین: چی جدا بود؟

- مردونه زنونه اش میکردن دیگه ... لباسم ناجوره...

هامین: خوب مگه خودت انتخابش نکردی ؟ همون موقع که خریدیش باید بهش فکر میکردی...

-من انتخابش نکردم... منم نخریدمش...

هامین:مگه میشه؟ رفتی خرید هیچ نظری ندادی؟

-چی میگی تو؟ من کی رفتم خرید... تو این مدت بابهونه و بی بهونه همه رو پیچوندم... وقتی تو حاضر نشدی بیای... من کجا میرفتم؟

هامین با تعجب گفت: واقعا؟

-وای هامین ولم کن...

هامین: مگه گرفتمت؟

بهش نگاه کردم و اهی کشیدم...

هامین لبخندی زد وگفت: حالا چرا اینقدر حرص میخوری... باز حالت بد میشه ها...

با صدای پر غیظی گفتم: حالم بدتر از این نمیشه ...

هامین: من درکت میکنم...

بهش نگاه کردم وگفتم: نه درکم نمیکنی... تو از این بازی داری لذت می بری و من بدبختم که پس فردا باید جواب پس بدم...

هامین: میشا اینقدر نگران نباش... همه چیز درست میشه... هرچی باشه این زندگی منم هست... فقط تو نیستی که تو منگنه ای... پس منم به راحتی درکت میکنم...

پوفی کشیدم که با دیدن جمع خانواده که به سمتمون میومدن.... و یه حاج اقا که اومده بود تا صیغه رو بخونه ....

به هامین نگاه کردم... محرم نبود اونطوری منو بوسید... وای به حال...!

دلم میخواست سرمو بکوبم به زمین.... حقمه... هرچی سرم میاد حقمه... هر بلایی که سرم بیاد واقعا حقمه ... هرچی میکشم از دست حماقت های خودم میکشم...

اونقدر غرق افکارم بودم و نفهمیدم کی بله رو گفتم و کی همه با دست و کل کشیدن وهلهله به پاس این اجبار ریختن وسط... مارال و اذین و فرناز اونجا داشتن خودکشی میکردن....

هامین هم با لذت نگاهشون میکرد ومیخندید...

منم اماده ی اشک ریختن بودم... داشتم سرسام میگرفتم... از صدای ارکست که تو سرم بوم بوم میکرد... از ادمهایی که تظاهر به خوشحالی میکردن ...

و ادم هایی که میدونستم چقدر از ته قلبشون خوشحالن... و من به زودی ادم های دسته ی اول و واقعا خوشحال میکردم و ادم های دسته ی دوم و واقعا ناراحت...

با احساس گرمایی که به دستم وارد شد به انگشتام نگاه کردم... هامین دستمو گرفته بود.

به صورتش نگاه کردم....

لبخند قشنگی زد وگفت: اینقدر خودخوری نکن...

کاش میتونستم مثل اون اروم باشم ... بیخیال وخونسرد...

به شالم اشاره کرد وگفت: اینقدر سردته؟

-گفتم که .... لباسم بازه ...

هامین: نه اونقدر هم باز نیست... خودت و معذب نکن...

سعی کردم دادی که قراره سرش بزنم و توی وجودم خفه کنم...

هرچند ازکسی که دوازده سال زنهای برهنه و نیمه برهنه رو دیده بود اصلا بعید نبود که این لباس و کاملا پوشیده به حساب بیاره...

با این حال به حرفش گوش ندادم.

هامین خم شد و یه شیرینی برداشت و خورد وگفت: میشا اون دختره کیه؟

-کی؟

هامین: همون لباس صورتیه...

-دختر دختر خاله ی مهرنوش خانمه...

هامین: اووو.... کی میره این همه راهو...

-مامان جناب عالی که از زمین وزمان ادم دعوت کرده... ادم فضایی دیدی اصلا شوک نشو...

هامین خندید وگفت: دیوانه ... راستی هیچ کدوم از دوستات تشریف ندارن؟

اینو درحالی گفت که یک تای ابروشو بالا داده بود و حق به جانب بهم زل زده بود.

سرمو تکون دادم که به خاطر حرکتم شالم باز شد .... باز خوددرگیری منم شروع شد.... داشتم اون شال ساتن که هیچ جوره رو تنم واینمیستاد و درست میکردم که اذین و مارال اومدن جلو و در یک حرکت ناگهانی منو بلند کردن... اذین با حرص گفت: این شاله رو تیکه تیکه میکنما.... بخدا لباست بد نیست...

سعی کردم موهامو بریزم روی گردنم .... اونقدر جو اهنگ رقصی بود که یادم رفت چقدر بدبختم که دارم تو یه نامزدی سوری که شوخی شوخی کاملا جدی شده قر میدم...

سعی کردم حواسمو به رقصم بدم که باز اون نگاه ها رو پچ پچ ها رو به جون نخرم....

با دیدن ارمین که به سمت هامین رفت واونو هم بلند کرد ... و در یک لحظه حس کردم دورم چه خلوت شده .... و یه چرخ با ریتم اهنگ زدم ببینم کیا وسط هستن کیا نیستن.... حدسی که میزدم کاملا درست بود... باید با هامین میرقصیدم.... واوو... این عالی بود... دیگه چی بهتر ازاین واقعااااا!!! اگه همون موقع خبر مرگم لال نمی موندم.... الان جلو هامین با این لباس باز که جم میخوردم یه جام می افتاد بیرون قر میدادم....!

هوا تاریک شده بود ...

ساعت نزدیک شیش و نیم بود ...

هامین جلوم بود ... اهنگ دو نفره امون به انتخاب ارکست بود.... امیدوار بودم یه اهنگ جدید بذاره ... چون حوصله ی گل پری و به هیچ وجه نداشتم....!

و البته خوشگلا باید برقصن ... چون در نظر من هامین به هیچ وجه خوشگل نبود.... فقط یه ذره جذاب بود... ! به هر حال استایل و چشم وابروشو خیلی دوست داشتم.. فرم بینی و دهن و فک و چونه اش هم خوب بود... مدل موهاشم خوشم میومد... رنگ پوستشم اکی بود... موضوع این بود که نمیدونستم از چیش خوشم نمیاد....!!!با شنیدن صدای کسی که اماده ی اروق زدنه ... فهمیدم کدوم اهنگ قراره پخش بشه...! شكي نبود كه بازم از شيطنتاي آرمينه كه از اركست خواسته اين اهنگ و بذارن ، آخه رقصيدن باهاش سخت بود ، يعني كار هر كسي نبود ، اما من و هامين هم هر كسي نبوديم ! كم نياورديم كه هيچ تير آرمين هم به سنگ خورد و نتونست ضايع شدنمونو ببينه ...

ژست همون اهنگ و گرفتم... هامین لبخندی زد ...

جفتمون یه پوئن مشترک داشتیم.... بچه که بودیم عاشق رقص هیپ هاپ بودیم ... عین میمون سعی میکردم حرکات خواننده های راک و مایکل جکسون و تقلید کنیم...

خوبم تقلید میکردیم...

هامین همیشه رقص پای خوبی داشت... !

اهنگه با فضا همخونی داشت ... حداقل تنها نقطه ی مشترکش این بود که شب بود!!!

شـــــــــب تركيب دو تا حرف ساده ست

"ش" شخص شما و "ب" بي تابي من ِ ساده ست

هامین به من و خودش اشاره میکرد....

م مّ من ساده است...

من يه آدم از كار افتاده ست

من بي تو يه كسيه كه ته جاده ست

شــــــــــــــــــــــــ ــب تركيب دو تا حرف ساده ست

برام عجیب بود که تمام اهنگ وحفظ بود و همخوانی میکرد!

دوباره شب شد و من و تو تو يه اتاقيم پس بريز غما رو دور

دوباره بیا توو بغل من تا یه ماچت بکنمو

بعدم بگم که تو بی من سخت میگذره لحظه هات

نیستم بد میلرزه دست و پات

نمیتونم دیگه زنده بمونم

اگه باشم دور یه لحظه دور از تو واییی

جفتمون رو به روی هم درست مثل یک دوئل دست میزدیم و اروم و هماهنگ با اهنگ راه میرفتیم...

کنا رپیانو چه عالیه وقتی دستات میری رو کلاویه

احساسی که دارم بهت عالیه

یه جور بغل کردیم همدیگه رو بهم میگی هامین نرو

این صدای دی جی بود که این بخش اهنگ و عوض کرد و به اسم هامین ختمش کرد...!

انگار ندیدیم همو دو سه سالیه

دوست دارم قدر دنیا که میگن اخر نداره

دوسم داری یه جورایی که هیچکس باور نداره

شب یعنی توو بغلت افتادن

دستمو محکم گرفت و به سمت خودش کشید ...

یعنی که ما بیداریمو جز ما همه خوابن

تـــــــــو دوست دارم که بمونه با من ، با من

تو همون کسی ِ که خیلی دوسش دارم

منو تو با هم زیر بارون شب داره پایین میره اروم

توو حیاطیم زیر الاچیق و سفت میچسبی به بازوم

شب چه خوشرنگ با تو

میزنم چنگ موهاتو

دستشو تو موهام فرو برد و...

دست میکشم رو ابروهاتو

با سرانگشت به ابروهام کشید...

خنده ام گرفته بود...

نوک بینیت قرمزه تو سرما میشنوم صدا دندوناتو

وقتی که پیش منی خوبه حالم

وقتی که میری دلشوره دارم

با تو من حتی اگه دور راهم

من رو به راهمو خوبه حالم

دوست دارم قدر دنیا که میگن اخر نداره

دوسم داری یه جورایی که هیچکس باور نداره

دوست دارم قدر دنیا که میگن اخر نداره

دوسم داری یه جورایی که هیچکس باور نداره

تمام اهنگ وبا اشاره به سمت من میخوند...

منو به سمت خودش کشید وگفت: امشب سعی کن بهت خوش بگذره ...

لبخندی زدم...

اهنگ و حفظ نبودم... اما تو حرکاتم که شبیه هیچ رقصی نبود و من دراوردی بود کم نمیاوردم.

که هیچکس باور نداره

شــــــــــــــــــــــــ ــــــــب یعنی کارای بد ازاد است!!!

نفس عمیقی کشیدم.... اهنگ بعدی همون بود که ازش متنفر بودم... دوباره همه ریختن وسط... گرم شده بودم.... هامین هم یار رقص خوبی بود... بچه که بودیم تو جشنها با هم میرقصیدیم....

اون کت و شلوار مشکی میپوشید منم یه پیراهن عروس سفید... واقعا انگار از بچگی بهمون القا کرده بودن که من و اون با همیم...

بعد از چند تا اهنگ سرجامون نشستیم... خوبیش این بود که دیگه سردم نبود ...

با دیدن بابا لبخندی زدم و به سمتش رفتم...

با لبخند دستشو گرفتم و کنارش نشستم...

بابا لبخندی بهم زد وگفت: چقدر بزرگ شدی....

لبخندی بهش زدم و گفتم: بابا .... خوشحالی؟

بابا: مگه میشه تو چنین شبی خوشحال نباشم دخترم...

لبخندم جمع شد ... صورتم تو هم رفت... نفسمو فوت کردم...

بابا هنوز رو به راه نبود ...

در حالی که سعی میکردم لبخند بزنم گفتم: بعدا باید باهات حرف بزنم باشه؟

بابا با نگاه منتظری گفت: راجع به چی؟

-حالا بعد میگم بهت باشه؟

بابا لبخندی زد و گفت: باشه دخترم...

-بابا؟

بابا: بگو بابا...

نفسمو سنگین بیرون فرستادم وگفتم: قصد نداری به این زودی بذاری بری که؟ هان؟ من حالا حالا ها لازمت دارما ...

بابا لبخندی زد وگفت: تو رو دست خوب کسی سپردم...

با صدای مرتعشی گفتم: بابا ... تو به من اعتماد داری مگه نه؟

بابا لبخند دوباره ای بهم زد و با ارامش عمیقی که به وجودم با نگاهش تزریق میکرد گفت: از چشمام بیشتر...

نفس راحتی کشیدم و سرمو به سمت دیگه ای چرخوندم... با دیدن مهراب که جلوی در خونه باغ ایستاده بود یخ کردم!

مثل فنر با ترس از جام بلند شدم...

با صدای بابا که گفت : کجا میری دخترم...

محل نذاشتم و با قدم های تندی به سمت در ورودی باغ رفتم...

با دیدن پسری هم قامت مهراب که از نیمرخ واقعا شبیه مهراب بود نفس عمیقی کشیدم...

از اشناهای اقا رسول بود...

لبخندی به من زد وگفت: امری داشتید .....

هنوز به صورتش خیره بودم... از روبه رو هیچ شباهتی به اون نداشت اما از نیم رخ یه لحظه به نظرم اومد چقدر شبیه مهرابه ...

مهرابی که تمام ذهنم درگیرش بود ... حس میکردم دارم بهش ظلم میکنم ...

سرم داغ بود اما دندونام از سرما بهم میخورد... مثل بید میلرزیدم...

اون پسر لبخندی بهم زد و هنوز منتظر بود تا من کارمو بهش بگم ... اصلا حواسم نبود که اون جلوی در که یکی از مشعل ها خاموش شده بود رو داشت درست میکرد و دستش یه ته سیگار بود ... یه لحظه فکر کردم اینجا سیگار کشیدن با دو قدم اونطرفتر سیگار کشیدن چه فرقی میتونه داشته باشه که احتمال دادم شاید بخاطر ترس از نگاه های مواخذه کننده به تنهایی و سکوت و تاریکی جلوی باغ اومده تا در ارامش سیگارشو دود کنه... دوباره وارد باغ شدم... به سمت جایگاه رفتم... کیفمو برداشتم... صدای هامین که گفت: میشا کجا میری ...

باز هم جواب ندادم و با قدم های تندی وارد خونه شدم...

به اتاق هامین رفتم و پشت در نشستم...

به صفحه ی گوشیم نگاه کردم.... من عذاب وجدان داشتم... یه لحظه به خودم نهیب زدم اگه عذاب وجدان داشتم ... این کار و با خودم و مهراب نمیکردم... چطور اینقدر بی شرم و حیا بودم که به مهراب هیچی نگفتم... هرچند میدونستم که اون باشنیدنش داغون میشد ...

ولی من که داغون بودم چی؟ کی منو میدید؟

کی به فکر من بود؟ چرا لال شده بودم... چرا گذاشتم برای زندگیم تصمیم بگیرن ... مگه من مرده بودم که لا تا کام حرف نزدم ....

سرم داشت می ترکید .... دلم میخواست سرمو بکوبونم به دیوار.... چشمام پر از اشک شده بود .... همه چیز و تار میدیدم... سرم داغ بود اما سردم بود...

یه لحظه فکر کردم من الان باید چیکار کنم... چیکار میتونستم بکنم... به شماره ی مهراب نگاه کردم...

به خودم لعنت میفرستادم بی انصاف اون درحقت باید چیکار میکرد که نکرد؟ چطور تونستی اینقدر بی انصاف باشی که بذاریش توی بی جوابی و بگی باش و بذاری پسرخاله ات که تا دیروز نه چشم دیدنشو داشتی و نه چشم دیدنتو داره ببوستت؟ اونم قبل از صیغه ی محرمیت....

گذاشتی دستتو بگیره ... چرا در حق مهراب نکردی؟

اون که دوست داشت ... تو که از احساس اون میدونستی... اخه پست فطرت هم خدا رو میخوای هم خرما رو؟

تو ادمی.... تو شعور انسانی داری؟

دو نفر و الاف خودت کردی؟ که چی بشه؟ به خودت میخوای دروغ بگی؟ چرا به مهراب نگفتی.... چرا دست رد به سینه ی هامین نزدی؟ چرا چرا ... حالا تو عذاب وجدانت خفه شو... حالا خفه شو .... !!!

زل زدم به شماره ی مهراب ...

اشکهام روی صفحه ی گوشی میچکید ... من چه کرده بودم با خودم و مهراب...! با خودم و ...! مهراب در حقم باید چیکار میکرد که ...!

نفسمو سخت بیرون دادم و شماره ی مهراب و گرفتم ... اون توی این بازی لعنتی خیمه شب بازی بیگناه ترین بود ...!

بعد از سه تا بوق جواب داد...

مهراب: جانم؟

صداش مثل یه پتک بود تو سرم... من لایق جان تو هستم؟؟؟

مهراب: الو میشا ... صدا میاد؟

نفسم و نگه داشته بودم... از بغض داشتم میترکیدم...

مهراب :الو... هستی؟

لبهامو گزیدم و اروم گفتم:

-مهراب؟

مهراب: به به ... میشایی خوبی؟

لحنش مثل همیشه بود ... و همین صدای مهربونش عذاب وجدانی که داشتم و صد برابر میکرد...

داشتم خفه میشدم باز همون حسی و داشتم که تو ماشین هامین داشتم... حالا تو اتاقش دوباره داشتم تجربه اش میکردم... اون لحظه که داشتم به مهراب پیام میدادم تو ماشین هامین داشتم تا حد مرگ خفه میشدم و حالا دوباره در اتاق هامین درحالی که با مهراب حرف میزدم .... !

مهراب با خنده گفت: الان جلو دریایی؟

-نه...

مهراب: پس کجایی؟

-هیچ جا...

مهراب با لحنی خاصی گفت: میشا خوبی؟

مثل همیشه حالمو فهمید... داشتم از بغض خفه میشدم...

با صدای ارومی گفتم: مهراب...

مهراب: جانم میشا... چی شده؟چرا صدات اینطوریه...

بریده بریده گفتم: من یه اشتباهی کردم....

مهراب با همون لحن مهربون گفت: چی شده میشا؟ میتونم کمکت کنم؟

کم کم به هق هق افتادم...

مهراب با نگرانی و تشویشی که تو صداش موج میزد صدام میکرد...

اما من فقط دلم میخواست گریه کنم...

مهراب با تندی گفت: دِ بگو چی شده ... الان منو میکشی...

نفس عمیقی کشیدم ...

مهراب با لحن مهربونی که مغایر با لحن چند ثانیه ی پیشش بود گفت: میشایی... خانمی... چی شده؟ من میتونم کمکت کنم؟ هان؟

وسط هق هقم گفتم: منو ببخش...

مهراب سکوتی کرد و بعد از مکثی چند ثانیه ای گفت: اخه مگه چی شده؟ مگه تو چیکار کردی؟

گریه ام شدید تر شد...

مهراب نمیدونست باید چیکار کنه ... دلشوره اشو کاملا حس میکردم... اینکه داشت سعی میکرد نگرانی شو زیاد بروز نده رو می فهمیدم...اما میفهمیدم داره پر پر میزنه ....

دلم میخواست بمیرم... از محبتی که تو صداش بود دلم میخواست بمیرم... از نگرانیش دلم میخواست بمیرم....

مهراب با کلافگی گفت: تو رو خدا بگو چی شده؟ میشا؟ نمیگی؟

-مهراب...

مهراب: جانم؟

-همیشه همینطوری باش...

مهراب: من که هستم ... مگه تا الان نبودم؟

-همینطوری بمون...

مهراب: چشم... همه ی درد و دلت همین بود؟

-اره...

دلم میخواست به زمین وزمان چنگ بزنم... چرا گفتی باشه ... چرا نگفتی نه ... من وظیفه ندارم باشم ... به خودم نهیب زدم که این روزا ی اجباری تموم میشه و اون هست و باهاته ...

مهراب نفس عمیقی کشید وگفت: من همیشه باهاتم میشا... مگه جز تو کسی و دارم اصلا؟

گریه ام شدید تر شد اما جلوی دهنم ومحکم گرفتم... دلم برای تنهاییش گرفت...

مهراب دوباره گفت: میشا چی شده؟ هان؟ نمیخوای بگی؟ زنگ زدی منو دیوونه کنی دختر خانم؟

اروم اروم داشتم گریه میکردم برای خودم....

زانوهامو بغل کرده بودم و زار میزدم و صدای مهراب تو گوشم می پیچید و عین یه تو صورتی بود .... عین یه سیلی محکم...

مهراب دوباره گفت: بیام شمال؟

-نه....

مهراب: پس چی؟

-منو فقط ببخش...

مهراب: بخاطر چی؟

-نپرس.... ببخش ... میشه؟

مهراب: اره میشا ... میشه ... حالا من یه سوال بپرسم؟

-اوهوم...

مهراب: با من ازدواج میکنی...

و بلند خندید...

در ادامه گفت: به این شرط می بخشم...

وباز خندید...

وسط خنده اش بلند گفتم: اره. ..

ساکت شد.

با تعجب گفت: چی؟

-شنیدی...

مهراب: نشنیدم...

-چرا شنیدی....

مهراب:من شوخی کردم....

-میدونم...

مهراب: تو هم شوخی کردی؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: نه. ...

مهراب چند لحظه چیزی نگفت... با اینکه از شدت هق هقم کم شده بود اما هنوز بیصدا اشک میریختم.

مهراب با لحن مهربون تری گفت: میشا دیوونه چرا گریه میکنی؟ بهت نمیادااا... خره میخوای بیام فینتو بگیرم؟

وسط گریه ام زهر خند زدم....

مهراب خندید وگفت: خوشحال شدی میخوام فینتو بگیرم؟

-نخیرم...

مهراب: این لوس بازی ها هیچ رقمه بهت نمیاد هااا گفته باشم ...

-به تو چه...

مهراب: پس به کی چه؟

با لحن شیطنت داری گفت: مگه قرار نیست من اقاتون باشم؟

-چرا ...

مهراب با ذوق خندید و گفت: میشا اینطوری میگی من جدی جدی باورم میشه ها ... رحم کن...

-جدی جدی باورت بشه ...

مهراب: تو الان خوبی؟

-اره ...

مهراب: واقعا؟

-اره...

مهراب: مطمئن...

-اره...

مهراب: با من ازدواج میکنی دیگه؟

-اره...

مهراب: یا خدا ... راست میگی؟

-اره ...

مهراب: الان من هرچی بگم میگی اره؟

با خنده گفتم: اره...

مهراب: منو دوست داری؟

-اره...

مهراب: افرین ... افرین... همیشه همینطور حالت خراب بود زنگ بزن ... عالیه .... خوب خوب... دیگه چه سوالی بپرسم ... دو تا بچه خوبه؟

بلند خندیدم و مهراب گفت: حالا شدی همون ... نگفتی اره ها ...

-کوفت....

مهراب: کوفت چی؟ دارم اینده نگری میکنم...

-میخوام نکنی... بیشور... نه به باره نه بداره ... برو گمجو بچه پررو...

مهراب: ولی تو گفتی اره...

-اره...

مهراب: اره؟

-اره...

مهراب: اره ی اره؟

-اره...

مهراب خندید وگفت: یعنی میام خواستگاریت ها ....

-باشه ....

مهراب با ذوق وشوق گفت: یعنی تو هم میگی اره؟

-اره ....

مهراب: رو حرفت حساب کنم؟

محکم و با اطمینان گفتم: اره ...

مهراب چند لحظه چیزی نگفت... با کمی مکث گفت: میاما؟

-بیا ... ولی...

مهراب تند گفت: ولی چی؟

-اومدی تا تهش باید بیای...

مهراب با قطعیت گفت: میام...

نفس عمیقی کشیدم ... از اون حس خفقان اور خبری نبود....

هنوز کاملا اروم نشده بودم دلم میخواست با مهراب حرف بزنم ... دلم میخواست نازمو بکشه و گریه هام براش مهم باشه ... دلم میخواست حرف بزنم... یه جورایی امیدوار تر شده بودم...

اما با صدای چند تقه که به در خورد ناچارا توی گوشی گفتم: مهراب باید برم...

مهراب با لحن مهربون خاص خودش گفت: برو عزیزم... ولی گفتی اره ها ....

-میشاست و حرفش...

مهراب: نوکرشم...

-ما بیشتر....

-کوچیکتم...

-ما بیشتر...

مهراب خندید وگفت: برو عزیزم... مراقب خودتم باش... و کمی بعد تماس و قطع کردم...

از پشت در بلند شدم...

تو اینه به صورت سرخ ومتورمم و چشمهام که زیرشون گود بود و توشون سرخ بود نگاه کردم... با این حال ارایشم به نسبت کمی ماسیده بود ... کمی هم زیر چشمم سیاه شده بود.

از پشت در بلند شدم...

تو اینه به صورت سرخ ومتورمم و چشمهام که زیرشون گود بود و توشون سرخ بود نگاه کردم... با این حال ارایشم به نسبت کمی ماسیده بود ... کمی هم زیر چشمم سیاه شده بود.

هامین در اتاق و باز کرد.

با دیدنم لبخندی زد وگفت: دو ساعته کجایی؟

به کل وارد اتاق شد و گر ه ی کراواتشو شل کرد وگفت: همه دارن دنبالت میگردن ....

پایین دامن و صاف کردم وگفتم: گم نشدم که ...

هامین با نگاه خیره ای به سمتم اومد و گفت: ببینمت... گریه کردی؟

-نه ...

هامین: قیافه ات که اینو نمیگه....

رومو به سمت مخالفش چرخوندم وگفتم: حالا چیکارم داشتی...

هامین: طوری شده؟

با حرص گفتم: چطور میخواستی بشه؟

هامین: الان میخوان شام و سرو کنن ... نمیخوای بیای... از صبحم که چیزی نخوردی...

پوفی کشیدم وگفتم:چرا ... اب انار خوردم....

لبخندی زد وگفت:اب انار شد غذا؟

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: گرسنه نیستم...

پایین لباسم کمی چروک شده بود ... برام مهم نبود...

هامین دستشو روی شونه ام گذاشت ... انگار داغم کردن.... انگار داشتن شکنجه ام میکردن ...

اما صدای بله ای که خودم هم حتی نشنیدم مثل پتک به سرم خورد . چیه میخوای شونه خالی کنی؟؟؟ میخوای دست گرمشو پس بزنی؟ پس چرا ماتت برده؟ اون که الان محرمته ... چرا میخوای از محرمت فرار کنی. نفس عمیقی کشیدم و به اینه خیره شدم.... هامین هم تو اینه به من نگاه میکرد.

لبخندی زد وگفت: باز چی شده؟

دستشو از روی شونه ام پایین انداختم و گفتم: دست از سرم بردار... و به سمت پنجره رفتم ... نفسمو سخت و سنگین بیرون فرستادم...

در حالی که دندون هامو از حرص روی هم میساییدم گفتم: فردا میریم این صیغه نامه است ... چیه ... اینو فسخ میکنیم...

هامین: حالا چه عجله ایه؟

با حرص به سمتش چرخیدم و زل زدم تو چشمهاش...

هامین حس کرد باید توضیح بده .. با من من گفت: خوب منظورم اینه که حال پدرت هنوز مساعد نیست...

با صدای مرتعشی که از روی حرص و عصبانیت بود گفتم: من دیگه هیچی برام مهم نیست... فقط میخوام از شر تو خلاص بشم... فهمیدی؟

هامین صورتش در هم رفت و با نگاه پر غیظی گفت: اوه ... تو یه جوری حرف میزنی که انگار من خیلی از خدا خواسته ام ... ببین تو این مدت هرچی دلت خواسته به من گفتی...

وسط حرفش پریدم و گفتم: بدترشم میگم.... تو داری بازندگیم بازی میکنی.... فکرنکن حالیم نیست... امروز و فردا کردنای تو باعث شده الان تو این موقعیت گیر کنم.... محرم کسی بشم که ...اه ه ه...

موهامو تو چنگم گرفتم.... از خستگی و بغض و ضعف و حس خفگی که داشتم... به دیوار تکیه دادم...

باز داشتم دق ودلی هامو سر هامین خالی میکردم...

داشت جمله اماده میکرد که بگه اما وسط حرفش اومدم وگفتم: معذرت میخوام.... من حق ندارم سر تو داد بزنم.... اما میزنم...

هامین پوفی کشید و با کلافگی گفت: میدونی مشکل تو چیه ؟ مشکلت اینه که فکر میکنی من از این شرایط راضی ام...

باز داشت با حرفهاش عصبیم میکرد... راضی نیستی؟ تو ؟ تو که منو بوسیدی... از نارضایتیت بود؟ چرا بازیم میدی...

با لحن خسته ای گفتم: تو راضی نیستی؟ تو؟ تو اگه راضی نیستی پس معنی این کارات چی میتونه باشه؟

هامین با عصبانیت گفت: کدوم کارا ... میشا من که ازت معذرت خواستم... تو مشکلت چیه؟ بزودی همه چیز تموم میشه.... بهت قول میدم تا اخر هفته هم طول نکشه ... تو هم اگه اینقدر از من بیزاری از اول یه فکر میکردی نه حالا ... که وقتی منم اومدم کل دغدغه ام شده همین... یه موضوع مسخره و پیش پا افتاده که نمیدونم چرا تا الان طول کشیده ... درحالی که باید زودتر از اینها فیصله پیدا میکرد.... فقط من مقصر نیستم....

رومو برگردونم... زانوهام سست شدن و روی زمین نشستم.... هامین چند لحظه ای چیزی نگفت.... با نفس های پر حرص خودشو خالی میکرد ... مطمئن بودم که اگه مراعات حالمو نمیکرد دو سه تا سیلی به صورتم زده بود ...

دیگه نمیدونستم باید چیکار کنم.... نمیدونستم این شرایط و تا کی باید تحمل کنم...

هامین جلوم نشست وگفت: من نمیفهمم تو چرا اینقدر خودتو اذیت میکنی...

از پشت پرده ی اشکم تو صورتش زل زدم...

درادامه ی حرفش گفت: و نمیدونم چرااینقدر از من بیزاری...... پوفی کشید ...

حرفش بدتر از هزار تا فحش بود ... بیزار، من ...؟ نه ... نبودم... متنفر و بیزار نبودم...

با صدای خفه ای گفتم: تویی که از من متنفری...

هامین با تعجب گفت: مــــــن؟؟؟ من کی از تو متنفر بودم....

-بودی.... همیشه متنفر بودی...

هامین : میشا من ... تو دختر خالمی. .برای چی ازت متنفر باشم... من ... من خیلی هم ... تو رو دو...

دستمو جلوی دهنش گذاشتم کاملا اشکهام روی صورتم میریختن .... در همون حال نزارم گفتم: هیس.... هیچی نگو.... بذار فکر کنم ازم متنفری...

بذار فکر کنم همیشه ازم متنفری... من همیشه همین فکرو کردم.... وقتی بلیطای رفتنتو اتیش زدم که نری... که پروازت یک هفته فقط عقب افتاد و تو بیشتر ازم متنفر شدی یادته؟ دیگه باهام حرف نمیزدی؟ من نمیخواستم بری... ولی رفتی.... من دوازده سال درگیر بودم .... با خودم... با خاطراتم... با تمام یادگاریهات... فکر میکردم وقتی برگردی حتما ازدواج کردی... ولی برگشتی ... درست وقتی برگشتی که من همه ی احساسات احمقانه امو فراموش کرده بودم... درست وقتی برگشتی که اونقدر بزرگ شدم که بهم درخواست ازدواج بدن... برام خواستگار بیاد .... که دوستم داشته باشن ... درست وقتی برگشتی که ...که... که من.... که من منتظرت نبودم...! وصدای هق هقم بلند شد...

چی گفتم.... این چه حرفی بود که زدم .... این یه اعتراف بود یا یه حقیقت محض فراموش شده؟ شایدم خاکستر زیر اتیش...!!!چرا گفتم؟چی گفتم؟؟؟ من نمیخواستم... این لحظه ی مضحک و نمیخواستم... این دردی که تو سینه ام بود ونمیخواستم... لحظه لحظه ی خاطراتم با پسرخاله ی دوازده سال فرنگ رفته رو نمیخواستم... چهره ی مهراب که جلوی چشمم کنار نمیرفت ونمیخواستم...

حتی نگاه پرحیرت الان هامین... چشمهامو بستم... حس میکردم ذره ذره از وجودم داره کم میشه.

نگاه سنگین هامین و روی خودم حس میکردم.... دستهام که می لرزیدن و لرزششون ازفشار اعصابم بود و جلوی صورتم گرفتم و بلند و بلندتر زار زدم....

حس کردم هامین دستشو انداخت دور گردنمو خواست منو به سمت خودش بکشه که با حرص پسش زدم وگفتم: بس کن دیگه ... چی از جونم میخوای...

هامین با بهت گفت: میشا. ...

با صدای پر از بغضی گفتم: میشا چی؟ هان؟ میشایی وجود نداره.. تو همیشه مرضیه صداش میکردی تا حرصش دربیاد... من فقط برای تو دخترخاله مرضیه ام که ازش متنفری که از خراب کاری هاش بدت میومد از لوس بازی هاش بدت میومد از قیافه ی لاغرمردنی و زرزروش بدت میومد من مرضیه ام... همین....! اینقدر منو درگیر نکن.... من نمیخوام .... رومو ازش گرفتم... هنوز زیر لب داشتم ناله میکرد و گریه میکردم... دیگه نه غرور برام مهم بود ... نه شخصیت نه هیچ کوفت دیگه ای... من فقط دلم میخواست از این بند و زنجیری که توش گیر کردم بیرون بیام... از این باتلاقی که برام درست کرده بودن بیرون بیام... وکمتر دست وپا بزنم... که همین دست وپا زدنم بیشتر منو فرو می برد!

هامین دستشو برد زیر چونه امو گفت: به من نگاه کن....

سرمو با ملایمت به سمت خودش چرخوند وگفت: تو چته؟ چرا فکر میکنی من ازت متنفرم... من کی ازت متنفر بودم... تو چیو نمیخوای؟

بعد از مکث بلندی گفتم: نمیخوام خیانت کنم....

شوکه شد.... به ارومی دستشو از زیر چونه ام برداشت وگفت: خیانت؟

-من زندگی خودمو دارم... تو هم زندگی خودتو داری.... من نمیخوام فکر کنم که میتونم درگیر کسی بشم که تمام شرایطش ایده اله.... نمی خوام درگیر خاطرات بچگی هام بشم که حاضرم همه ی زندگیمو بدم که دوباره .... و نفسمو پرصدا بیرون دادم.... هق هقم ساکت شده بود اما هنوز بی صدا اشک میریختم... موضوع این بود که هنوزحتی خودمم نمیدونستم چی میخوام.

هامین نفس عمیقی کشید...

چند لحظه ای هیچی نگفت..... شاید ده دقیقه هیچ کدوممون حرفی نزدیم...

یه نفس عمیق کشید و با لبخند گفت: به تنها چیزی که فکر نمیکردم این بود که تو بچگی دخترخالم دوستم داشته باشه یعنی همیشه فکر میکردم تو ازم متنفر باشی ولی نبودی..... و لبخندش عمیق تر شد.

-تو فقط منو اذیت میکردی.... یادت نیست چقدر بلا سر من اوردی؟

هامین: همشون تلافی کارای خودت بود... وگرنه من هیچ وقت عمدی اذیتت نمیکردم... تو همیشه یه بلایی سرم میاوردی که منم مجبور میشدم تلافی کنم... همه ی کارایی که کردم فقط تلافی بود....

-تو منو مرضیه صدا میکردی.... همین برای تمام اون کارا کافی بود....

هامین: اونم بخاطر همین صدا زدنای تو بود... اون عیب نداشت؟

نفس عمیقی کشیدم و هامین بحث وعوض کرد وگفت: من میشناسمش ؟

با تعجب گفتم: کیو؟

هامین : همین که دل تو رو برده....

-اره ... دیدیش...

هامین: مهران؟

با حرص گفتم: مهران کیه؟ از صبح هی میگه مهران مهران... مهراب...

هامین: اهان.... پس همینه...

بعد از مکث و نفس عمیقی گفت: میرم تحقیقات... اگه خانواده ی درست و حسابی نداشته باشه نمیذارما بهت گفته باشم...

-اصلا خانواده نداره....

با تعجب زل زد به من وگفت: یعنی چی؟

-پرورشگاهیه....

هامین دهنش باز مونده بود ... اصلا نمیدونست چی باید بگه... یه لحظه ارامش داشتم. حداقل به یکی از طرفین حرف دلمو زدم...

اخم کرده بود... فکش منقبض شده بود... با کمی مکث گفت: تو چه حسی بهش داری؟

-توقع داری بهش چه حسی داشته باشم....

هامین: یعنی اینقدر دوستش داری که میخوای با چنین ادمی ازدواج کنی؟

جبهه گرفتم وگفتم: مگه اون چه اشکالی داره؟ یک ساله میشناسمش... هیچ خطایی نکرده... پسر خوبیه ... با تمام بی خانواده بودنش تونسته درس بخونه و روی پای خودش بایسته .... اینا کافی نیست؟

هامین لبخندی زد وگفت: چه دفاعی...

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: وقتی این مشکلمون حل بشه میاد خواستگاریم...

هامین: نگران نباش تا اخر هفته یه جوری سر وتهشو هم میاریم...

-بعدش من یه مشکل جدید تر دارم...

هامین: بله ... خانواده نداشتن مهراب چیزی نیست که به همین راحتی بشه ازش چشم پوشی کرد...!

-باید کمکم کنی...

هامین با اخم گفت: من؟

-مگه قرار نیست مثل برادرم باشی؟

تو چشمهام خیره شد... لبخند مصنوعی ای زد و گفت: اگه خودمم مخالف باشم چی؟

-لطفا مخالف نباش...

به تندی از جاش بلند شد وگفت: حالا تا اون موقع .... نمیای بریم شام بخوریم... من گرسنمه....

-قول دادی ها...

هامین: من کی قول دادم؟

-پس قول بده....

هامین: قول نمیدم....

-احساسات من برات مهم نیست...؟

هامین: احساسات؟ یعنی اینقدر دوستش داری؟

-کمکم کن دیگه...

هامین پوزخندی زد و گفت: اگه بشه اسمشو گذاشت کمک ... !

چند لحظه چیزی نگفت...

بهم خیره شده بودیم و چیزی نمیگفتیم... من سبک شده بودم. یه احساس پر مانندی تو وجودم وول میخورد.

هرچی که بود من تکلیف خودمو میدونستم... مهراب تنها کیس و گزینه ای که به درد زندگی اینده ی من میخورد. چه از لحاظ فرهنگی چه از لحاظ تحصیلات ... من کارم درست بود ...؟ این جمله ی ذهنم خبری بود یا پرسشی؟

من به مهراب زنگ زدم که از درگیری هام سبک بشم ... بعد ... سرمو تکون دادم. هامین ایستاده بود.

هامین نفس عمیقی کشید و گفت: اگه من نمیرفتم فرانسه ... میموندم ایران.... تو باهام ازدواج میکردی؟

جوابشو ندادم اما هنوز داشتم خیره نگاهش میکردم... مطمئن نبودم که اگه نمیرفت من همون حسی و داشتم که با رفتنش بهش پیدا کرده بودم؟

هامین بعد از مکثی گفت: اگه بعد ازدوازده سال برمیگشتم و مهرابی وجود نداشت چی حاضر بودی باهام ازدواج کنی؟

-آره ...

اونقدر صریح وبدون فکر گفتم که لبخندی زد که به نظرم تلخ بود .... گفت: نمیای شام؟

-باید خودمو مرتب کنم... تو برو میام...

روشو برگردوند اما تو چهار چوب در اتاقش ایستاد و پشت به من گفت: وقتی بلیطا رو اتیش زدی تمام امید و ارزوم بود که بمونم ایران و نرم... اما نشد فقط رفتنم یه هفته عقب افتاد.... یه هفته ای که ... پوفی کشید و ادامه داد: اون لطفت تنها کاریه که در حقم کردی و بی جواب موند...

-پس حالا تلافی کن... اگه خانواده ام با مهراب مخالف بودن....

نه منتظر موند جمله ام تموم بشه نه حتی جوابمو داد؛ رفت و در و بست...

من به سمت اینه رفتم... این اتاق دوازده سال تمام مامن تمام تنهایی هام بود... وهیچ کس نپرسید چرا برای گاه وبی گاه موندن تو این خونه که پر بود از هوای یه احساس مسخره و کودکانه این اتاق وانتخاب کردی... !

از اتاق بیرون اومدم ... موجی از سرما دوباره به صورتم ضربه زد.

حکایتم شده بود حکایت گلی که در عقد زنبور است اما پروانه هم دوست دارد... !

تو کی هستی میشا ... واقعا چی میخوای؟ حس میکردم بین دوراهی عشق و منطق گیرکردم... بین دوراهی خاطرات دیروز و لحظات امروزم... بین دوست داشتن های کودکی وجوونیم... حالا من میشا ... چی بودم؟ چی میخواستم... کاش میدونستم ته دلم باید پر از مهر و اب باشه ... یا گرم مثل تابستون...

معنی اسمش بود ... هامین یعنی گرمای تابستون...! خدا لعنت کنه منو که... سرمو تکون دادم باز داشت گریه ام میگرفت. پرهام و هامین مشغول صحبت بودن ... با دیدن من هامین به سمتم اومد و باهم به سمت میز غذا رفتیم وفیلمبردار هم دم ما شد و مثلا داشت فیلم میگرفت... این فیلما به چه دردی میخورد؟

به بشقاب پر از غذا خیره شدم...

هامین لبخندی زد وگفت: چرا نمیخوری؟

از اینکه مجبور بودم با هامین تو یه بشقاب غذا بخورم و تو یه لیوان نوشابه با دو تانی.... یه مدلی مور مور شدم... این چه وضعشه...

با غرغر گفتم: حالا نمیشد بگی یه بشقاب دیگه واسه من بیارن...

هامین با خنده گفت: تمرین کن در اینده بدردت میخوره....

حس کردم حرفشو با طعنه زد ... با این حال سکوت کردم و ترجیح دادم تکه های جوجه و کوبیده رو خالی خالی بخورم... البته از اون زرشک پلو وسبزی پلو اصلا نمیشد گذشت...

تشنه ام بود... هامین لیوان و بلند کرده بود و جلوی خودش گذاشته بود نی و کرده بود تو دهنش... با سقلمه زدم تو پهلوش و گفتم: تمومش کردی منم میخوام...

لیوان و جلوم گذاشت وگفت: همش دو قلوپ خوردم...

به نی ها نگاه کردم...

چشمامو ریز کردم و گفتم: کدوم نی تو بود؟

هامین با گیجی گفت: چه میدونم.... این....

-رو هوا یه چی میگی ها.... من نشونه گذاشته بودم چپیه مال من باشه راستیه مال تو... اینقدر تکونش دادی که قاطی شد کی چپ بود کی راست...

هامین با خنده داشت به غرغرهای من گوش میداد...

منم نامردی نکردم و دو تا نی ها رو تو پیش دستی گذاشتم و با لیوان تمام محتویات نوشابه رو سر کشیدم....

یه اخیش هم تنگش زدم که هامین گفت: همشو تموم کردی.... منم میخواستم...

-وقتی نی ها رو قاطی میکنی همین میشه ...

خوشبختانه چنگالم دستم بود وگرنه استرس قاطی شدن اونو هم داشتم...

با دیدن مارال بااون پیراهن مشکی ساتن دنباله دارش درحالی که به سمتمون میومد با لبخند گفت: خوب خوش خوشانتون شده ها ...

هامین لبخندی زد و گفت: قسمت شما بشه مارال جان....

مارال ریسه ای رفت و صدای ارکست که مهمونا رو دعو ت میکرد تا دوباره ورجه وورجه کنن... اول همه سهراب و اذین و فرناز و ارمین اومدن وسط... پرهام هم بدو بدو خودشو به مارال رسوند ونفهمیدم چی در گوشش گفت که پیشنهاد رقصشو قبول کرد.

من و خواهرم کلا خیانت کار بودیم... اگه اون همکلاسیشو ببینم... همه چیز ومیذارم کف دستش!

خبری از محیا نبود .... یه اهنگ اروم و لایت بود برای رقص تانگوی دونفره....

خداخدا میکردم این ارکسته هوس اینکه من و هامین هم بپریم وسط نکنه ...

با دیدن زوج های دیگه ای که میومدن تو جمع استرس گرفته بودم...

بالاخره از چیزی که میترسیدم سرم اومد....

ارکست روانی اسم من و هامین گفت ...

جمع هم منتظر به من و هامین نگاه میکردن.... هامین به ارومی دستمو گرفت وگفت: این اخرین رقص امشبه....

نفس عمیقی کشیدم وهامین گفت: میخوای نریم؟

نمیدونم چه حسی تو صداش بود که باعث شد فکر کنم حالا دم اخری یادت افتاده چقدر پست و رذلی؟ تا الان که باهاش خوش میگذروندی ...

نمیدونم چه حسی تو صداش بود که باعث شد فکر کنم حالا دم اخری یادت افتاده چقدر پست و رذلی؟ تا الان که باهاش خوش میگذروندی ... به ارومی بلند شدم ... هامین دستمو گرفته بود ... صدای موزیک بلندتر شد و جمع با سوت وهلهله تشویقمون میکردن فضا برای من وهامین خالی شده بود.

هامین دستاشو دور کمرم انداخت و منم دستهامو روی شونه هاش گذاشتم... با وجود اون کفش ها باز هم تا گردنش بیشتر قدم نمیرسید.

هامین لبخندی زد و به ارومی حرکت میکردیم.... هیچ اتفاق خاصی قرار نبود توی رقص بیفته ...

هامین زیر گوشم گفت: امشب خاطره انگیزه...

-اره ...

هامین لبخندی زد وگفت: با مهراب چطوری اشنا شدی...

-مهمه؟

هامین : نه...

و سکوت کرد...

کمی بعد دوباره گفت: خیلی دوستش داری؟

-مهمه ؟

هامین اخمی کرد وگفت: اره...

-چرا برات مهمه که بدونی دخترخاله ات چقدر دوست پسرشو دوست داره....

هامین: میترسم دخترخالم اشتباه کرده باشه...

-نترس.... من نیازی به نگرانی تو ندارم...

هامین: اره نداری...

و باز سکوت کردیم.

کسی اومد شادباش داد ... اسکناس ها رو من تو جیب هامین میذاشتم تا مانع حرکت دستهام نباشن...

صداها تک وتوک میومد که میگفت: خوشبخت باشین....

نمیدونم بقیه پیش خودشون چه فکری میکردند.... ما خوشبخت میشیم؟ مایی که قرار نیست باهم باشیم؟

پوزخندی به افکارشون می زدم... پوزخندی به خودمو نمایشی که حالا به اخراش رسیده بود زدم... و به چهره ی درهم هامین خیره شدم...

ریتم اهنگ عوض شد و تند رقصی و شاد شد...

از هامین کمی فاصله گرفتم....

همه باز ریختن وسط... رقص نور و همخوانی همه باعث هیجان شده بود....

پاهام درد میکرد اما با ریتم اهنگ هنوز درجا میپریدم...

با صدای جمع که با ارکست همگی میگفتن: داماد عروس ببوس یالا... یه لحظه از حرکتم متوقف شدم... عین بازی استپ رقص درجا ایستاده بودم... خود هامین هم شوکه شده بود.

اینجا که عروسی نبود ... نامزدی بود...

همه هنوز تکرار میکردن.... صدای خاله مستان و اذین ومارال وفرناز وبیشتر ازبقیه میشنیدم... بعلاوه ی ارمین و سهراب ... مامانم به همراه بابا گوشه ای ایستاده بودند و با لبخند به ماها نگاه میکردند.

من مستاصل به هامین خیره شدم... همه منتظر حرکت اون بودند.... کمی خودشو جلو کشید.... من عقب رفتم... دوباره اومد جلو...

و صدای جمع: داماد عروس و ببوس یالا....

کاش همشون لال میشدن.... اه ه ه ...!

با نگرانی به هامین خیره شدم....

در یک لحظه ی کاملا ناگهانی به سمتم اومد.... دیگه نتونستم خودمو به موقع عقب بکشم....

هامین یه لحظه به سمت لبهام رفت اما دستهاشو دو طرف صورتم گذاشت و پیشونیمو بوسید...

تو چشمهاش خیره شدم.... حس میکردم میخواد چیزی وبهم بگه اما نگفت... لبخندی بهش زدم ... فکر کنم خودشم میدونست چقدر با این کارش به اندازه ی تمام عمرم ازش ممنون شدم...!

مهمون ها راضی بودند ...

بالاخره جشن کذاییمون به پایان رسید....

هامین ما رو به خونه رسوند.... به طور واضحی هیچ حرفی باهم نمیزدیم... من به تموم شدن مراسم فکر میکردم وخستگیم...

و هامین ... حس میکردم ناراحته یا چیزی اذیتش میکنه ...

با دیدن خونه امون نفس راحتی کشیدم.... دیگه جونی برام نمونده بود حتی برای فکر کردن هم انرژی نداشتم!

سرم نرسیده به بالش بیهوش شدم.

با اینکه یازده ساعت خوابیده بودم اماهنوز خسته بودم و تنم کوفته بود.... خیر سرم ورزشکار بودم...

با تمام تمرین هایی که به عسل هم داده بودم خسته تر شده بودم..... اخر هفته مسابقه داشت... در حالی که توی پیاده رو راه میرفتم... با صدای پیام گوشیم بهش نگاه کردم.

هامین بود که میگفت: ادرس مهراب وبده ...

-واسه چی؟

هامین:تحقیقات.

ایش.... حالا اینم شده کاسه ی داغ ترا زاش واسه من.

در جواب فقط ادرس و نوشتم و اینکه خطم شارژ نداره.

گوشیمو تو جیب مانتوم گذاشتم.

بیخیال ایستگاه اتوبوس شدم... خسته بودم... هنوز پاهام خوب نشده بود... حس میکردم تک تک انگشتهام تاول زده .... دیشب واقعا خسته کننده بود.

با دیدن یه پیکان درب و داغون دستمو تکون دادم ....

خوشبختانه مسیرش میخورد...

عقب سوار شدم...

خوشبختانه ترافیک حادی نبود... دوست داشتم کوچه رو هم بره داخل ولی دیگه سرکوچه پیاده شدم و حساب کردم... هنوز وارد کوچه نشده بودم که حس کردم کتفم به شدت سوخت و کمرم به دیوار اجری یه بریدگی سرکوچه خورد.

با دیدن عرفان که کیفمو کشیده بود و باعث این درد وحشتناک توی کتف و کمرم شده بود پوفی کشیدم و گفتم: باز که تو سر و کله ات پیدا شد...

مچ دست چپمو گرفته بود با بند کیفم.... تنش بوی گند عرق میداد... داشتم بالا میاوردم... با اون چهره ی ته ریش گرفته اش .

درحالی که صورتشو به صورتم نزدیک میکرد گفت: میخوام کاری باهات بکنم که تا عمر داری یادت نره... حالا جرات داری جیغ بزن...

لبهاشو به سمت لبهام برد که در یه حرکت ناگهانی با پیشونیم به دماغش زدم.... صدای آخش بلند شد... یه آپارکات بهش زدم... ولی از تک و تا نیفتاد... هنوز بند کیفم تو دستش بود...

بیخیال کیفم شدم و شروع به دویدن کردم...

اصلا حواسم نبود که سر کوچه ی خونمون بودیم... ومن به سمت خیابون دویدم... برای پشیمون شدن و برگشتن به سمت خونه خیلی دیر شده بود ...

عرفان هم دنبال میدوید و مدام دادمیزد: وایسا...

پاهام جون نداشتن اماتمام قدرتمو ریخته بودم توشون و سعی میکردم سریع تر بدودم... از تو کوچه پس کوچه ها میرفتم سعی میکردم گمم کنه... اما بهم رسید و چنگ انداخت به موهام که دم اسبی بسته بودم... و از روی روسری محکم کشیدشون... درد بدی توی سرم پیچید بی اراده سرعتم کند شد و با یه حرکت عرفان نقش زمین شدم... یه درد وحشتناک تر توی کف دستهام پیچید... با دیدن شیشه خرده هایی که روی زمین بود و خونی که از کف دستهام بیرون میزد اشک تو چشمام جمع شد.

عرفان با نفس نفس بالای سرم ایستاده بود روسریم دستش بود... لبخند گندی زد و باز دم اسبی موهامو محکم کشید و به زور بلندم کرد.

حس میکردم دیگه جونی واسم نمونده... کاش روسریم رو سرم بود ... حتی نمیدونستم کیفم کجاست... دستهامو روی دستش که محکم موهامو گرفته بود و میکشید گذاشتم ... سعی میکردم از دستش راحت بشم... درد و سوزشی که توی دستهام بود و تیر کشیدن سرم بخاطر کشیده شدن موهام... بغض کرده بودم... ولی حق نداشتم جلوی این اشغال گریه کنم.

عرفان با حرص گفت: حالا دیگه نامزد میکنی.... فکر کردی به همین راحتی میتونی از دستم در بری... کریه خندید و گفت: کوچولوی زرنگ خوب افتادی تو تله...

دست اش ولاشمو تو جیبم فرستادم و گوشیمو دراوردم وگفتم: برو گمشو تا زنگ نزدم به پلیس...

ویادم افتاد اصلا شارژ ندارم که تماس بگیرم... و چند ثانیه بعد ذهنم بهم خط داد که شماره های ضروری و میتونم بگیرم...!اما قبل از اینکه خط ذهنیمو دنبال کنم عرفان گوشیمو از دستم کشید وپرتش کرد رو زمین و دل و روده ی بیچاره اش ریخت بیرون.

تقلا میکردم... دیگه باید بیخیال ابرو میشدم و جیغ میکشیدم...

ولی کوچه اونقدر خلوت بود که حس میکردم هیچ کاری ازم برنمیاد.

عرفان دوباره صورتشو به صورتم نزدیک کرد... و گفت: فکر کردی میذارم قبل اینکه مال خودم بشی کس دیگه قرت بزنه؟؟؟ فکر کردی...

تو صورتش تف کردم و گفت: جوون... همین کارا رو میکنی که هواخواه زیاد داری...

نفسم تو سینه ام حبس شده بود از سوزش دستم و درد سرم درحال غش کردن بودم... عرفان عوضی بهم نزدیکتر شد ... قبل هر حرکتی با پام محکم به وسط پاش زدم.

منو به تمام زورش به سمتی محکم پرت کرد و پیشونیم به تیر برقی که سر کوچه بود خورد... لغزش و سر خوردن خون و روی پیشونیم حس میکردم... عرفان دولا شده بود و بهم بد وبیراه میگفت... اصلا نفهمیدم کی گریه ام گرفته بود... تلو تلو میخوردم... ولی باز شروع کردم به دویدن... سر لخت تو خیابون میدویدم.

وارد خیابون اصلی شدم... برگشتم عقب ببینم هنوز دنبالم میاد یا نه... نفس راحتی کشیدم کسی دنبالم نبود.

به جلو خیره شدم... با شنیدن صدای بوق و اخرین ضربه ای که بهم خورد حس کردم تمام بدنم خرد شد و دیگه متوجه چیزی نشدم...

چون همه چیز دربرابرم سیاه شد!

سرمو به پشتی مبل تکیه دادم و به سقف شرکت خیره شدم... با خودم کلنجار میرفتم که بدون پلک زدن به سقف نگاه کنم... تمام دیشب و بیدار مونده بودم... حس میکردم تمام بدنم کوفته است... خسته بودم اما خوابم نمی برد یعنی تنها عاملی که فکر میکردم نمیتونست خستگیمو برطرف کنه همون خواب بود.

کمی از قهوه ی سرد شده ام مزه مزه کردم... بعد هم چشمهامو بستم... اولین تصویری که جلوی چشمم رژه میرفت چهره ی بغض کرده ی میشا بود ... لباس نباتی رنگش که با زوایای اندامش تناسب برقرار کرده بود... مدل موها و ارایشش همه چیز برای درخشیدنش کافی بود اما اون جلوی چشم من نمی درخشید ... بغض میکرد ... گریه میکرد ...

نفسمو فوت کردم...

نمیدونستم چه مرگمه... نمیدونستم چرا خسته ام... نمیدونستم چرا دارم به کسی فکر میکنم که تا دیروز ... نه دیروزم بهش فکر میکردم... فقط تلاش میکردم از ذهنم پرتش کنم بیرون ... اما هیچ وقت موفق نمیشدم.

حالا بدون هیچ تلاشی مستقیم بهش فکر میکردم اما حس میکردم اونه که داره تلاش میکنه تا من بهش فکر نکنم... خودمو درگیرش نکنم...

و البته موفق هم میشد... چون حس اینکه حقی ندارم تا بهش فکر کنم بهم چیره شده بود ... و درکنارش حس عذاب وجدان چون داشتم لحظاتی که با اون بودم و مرور میکردم ولی حق نداشتم اتفاقاتی و مرور کنم که اجباری رخ میدادن...! پس باید عذاب وجدان داشته باشم... خسته باشم... کلافه و سردر گم هم باشم... بدتراز همه اینکه ندونم باید چه کار کنم... !!!

گوشیم هنوز دستم بود... سرمو پایین انداختم ... دوباره به اسمش زل زدم... میشا... !!!

یه لحظه از ذهنم گذشت چرا تو گوشیم اسمشو مرضیه سیو نکردم.

با صدای پرهام به خودم اومدم :

_ چی تو اون گوشیه که دو ساعته زل زدی بهش ؟!

گوشی رو انداختم رو میز و به پرهام که گوشه ی اتاق داشت واسه خودش قهوه درست میکرد نگاه کردم . ترجیح داده بودم تو این زمینه سیستم اروپایی رو به کار ببندم و تو شرکتم خبری از آبدارچی نبود ، هر کی چایی یا قهوه میخواست باید خودش واسه خودش درست میکرد ، چلاق که نبودیم ! واسه تمیز کاری هم با یه شرکت نظافتی قرارداد بسته بودیم . پرهام هم با وجودی که اوایل اصرار داشت به استخدام آبدارچی حالا بعد از گذشت چند روز دیگه یاد گرفته بود چجوری باید چایی و قهوه درست کنه .

دوباره نگام کرد و گفت :

_ اونجوری نگام نکن . اندازه ی خودم درست کردم ...

و تمام محتوی قهوه ساز و حالی کرد تو لیوانش ...

وقتی سکوت منو دید در حالیکه رو مبل لم میداد با تعجب گفت :

_ چته تو ؟ زبونت سر جاشه ؟

اروم گفتم : فکر کنم اره....

پرهام سری تکون داد...

پاهامو روی میز دراز کردم و دوباره به سقف زل زدم.

باز داشتم کلنجار میرفتم تا پلک نزنم...

بچه که بودیم با میشا زیاد این بازی و میکردیم...

صدای زنگ دارش تو گوشم بود...

-تو اول پلک زدی... سوختی... سوختی...

-نه نسوختم...

-چرا من خودم دیدم که پلک زدی...

-نه نزدم...

-ولی زدی.

بعد بغض میکرد ...

منم که هیچ وقت حوصله ی گریه اشو نداشتم...

اما خودم میدونستم همیشه منم که دارم جرمیزدم...

با حرص میگفتم: اصلا بیا از اول بازی کنیم...

اون میگفت : نه ... بعد قهر میکرد و میرفت پی عروسک بازیش تنها مینشست حتی اون موقع هم میدونستم منتظره برم منت کشی...

ولی غرورم بهم اجازه نمیداد برم منتشو بکشم ... من بیخیال میشدم و میرفتم سر وقت یکی دیگه ... بعد اون بود که همیشه بدو بدو میومد وسط ومیگفت: بیا از دوباره با هم بازی کنیم...

بعد من میگفتم نه و... اون دوباره قهر میکرد. . . گریه میکرد ... بعد تنها مینشست با عروسک هاش بازی میکرد.

وقتی هم که میخواستم برم از دلش در بیارم دیگه شب شده بود و همه چیز به روز بعدش موکول میشد.

حالا که فکرشو میکنم می بینم من همیشه گریه اشو در میاوردم... بعد که تصمیم میگرفتم از دلش دربیارم شب میشد و وقتی برای دلجویی نبود...!

نفسمو فوت کردم.

تو بچگی هیچ وقت ندیدم به جز من با کس دیگه همبازی بشه... ولی من ، من احمق! ... هربار که قهر میکرد و میخواست من منتشو بکشم آخر سر تنها سر میکرد و من بودم که می رفتم دنبال یه همبازی دیگه تا لجشو دربیارم و اون بیاد طرفم و هربار میومد... اون بود که میومد سراغ من و...!

حالا هم فرقی نکرده ... من و اون داریم بازی میکنیم... اون گریه میکنه ... ازم فاصله میگیره ... فقط فرقش در اینه که منتظر من نیست تا بیام منتشو بکشم ... بیا همچنان به بازیمون ادامه بدیم...!

حالا منتظر یکی دیگه است... حالا گریه کردنش بخاطر جرزنی ها من وسط بازی نیست. حالا منتظر منت کشی من نیست...

بعد دوازده سال خیلی وقته که منتظر من نیست!!!

با صدای پرهام که با غر ولند گفت:

_ هامین اصلا شنیدی من چی گفتم؟

به قیافه ی حرصی پرهام نگاه کردم وگفتم :

_ نه نشنیدم...

_تو هیچ معلومه چته؟

بی مقدمه زمزمه کردم:

_ دیروز میشا رو بوسیدم .

لحظه ای ابروهاشو بالا انداخت و خیره نگام کرد اما بعد در حالیکه یه جرعه ی گنده از قهوه ش میخورد با بی تفاوتی گفت :

_ زحمت کشیدی .... زنته ، میخواستی نبوسی ؟!

_ تو که میدونی ، همه چی فرمالیته ست ...

_ فرمالیته یا غیر فرمالیته بوسیدیش و قیافت داره داد میزنه که دوست داری بازم اینکار و بکنی ...پس اینقدر به خودت مشق نکن که فرمالیته ست فرمالیته ست ...

نفس عمیقی کشیدم و از جام بلند شدم و پشت به پرهام رو به پنجره ایستادم .

_ در هر صورت میشا کس دیگه ای رو میخواد و حتی ازم خواسته کمکش کنم تا بتونه اونو به خانواده ش معرفی کنه ... و اگه بخوایم از یه زاویه ی دیگه بهش نگاه کنیم من هیچوقت به ازدواج فکر نکردم و وقتایی هم که فکر کردم اولین چیزی که به ذهنم اومده مادر بچه هامه ... که قیافه ای که میاره تو ذهنم یکی مثل فرناز زن داداشمه ، میشا رو نمیتونم به عنوان مادر چند تا بچه تصور کنم ....

به اینجای حرفام که رسیدم با صدای بلند زدم زیر خنده ، اما چیزی نگذشت که خنده م قطع شد .

-میای خاله بازی؟

-مگه من دخترم...

-بیا دیگه... تو بشو بابا منم میشم مامان...

-باشه... پس بچه رو بده به من...

خندید و گفت:

_ بیا ... مراقبش باش تا من غذا درست کنم...

و عروسک و از دستش قاپیدم ... رو به هوتن داد زدم:

_ دست رشته... و عروسک وبه سمت هوتن پرت کردم.هوتن و ارمین و افشین همیشه اماده بودن...

میشا به سمت هوتن دوید... هوتن با خنده به ارمین پاسش داد... اون به سمت ارمین دوید... ارمین به افشین... اون بین ماها که دوره اش کرده بودیم میدوید و گریه میکرد و ماهم میخندیدم...

قدش به هیچ کدوممون نمی رسید...

اخر اون بازی با چشمهای گریون عروسکشو بیخیال میشد ... میرفت یه جا تنها برای خودش گریه میکرد ... لابد باز منتظر بود که من برم سراغش... نمیرفتم... وقتی هم که تصمیم میگرفتم برم ... شب شده بود و ...!!!

لعنتی ! الان تو ذهنم میتونستم میشا رو بعنوان یه مادر تصور کنم . و از اون مهمتر به عنوان یه زن ! نمیدونم دقیقا از کی تا حالا میشا از یه همبازی دوران بچگی برام تبدیل شده بود به یه زن خواستنی .

پرهام که حالا کنارم ایستاده بود در حالیکه با دقت قیافه ی متفکرمو زیر نظر گرفته بود گفت :

_ تو اول یه چیزیو به من بگو ، میخوایش یا نه ؟! ....هر وقت این سوالمو جواب دادی بعد میریم سر مسئله ی مامان بچه هات .

به پرهام نگاه کردم...

دوباره سوالشو تکرار کرد:

_میخوایش یا نه؟

....

-میای بازی؟

-نه... نمی بینی درس دارم؟

-بیا دیگه...

-حوصله ندارم... برو با اذین بازی کن...

-بیا دیگه...

-نمیام... اه باز که داری گریه میکنی... هی چیکار میکنی . اشکات ریخت رو مشقم... برو بیرون از اتاقم...

-ولی من میخوام با تو بازی کنم...

-من نمیخوام...

با تکون پرهام بهش نگاه کردم.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم:

_ میخوام ...

پرهام: چیو؟؟؟

-هان؟؟؟ میشا رو میخوام...

اینقدر این جمله رو صریح گفتم که بعدش زود اومدم چک کنم ببینم رو هوا نگفته باشم ! و این چک کردن از لبخندش شروع میشد ، دستای کوچیکش ، چشمای درشتش و حالت خوابالوی بامزه ش ، انرژی و سرزندگیش . عشق بچگی قشنگش نسبت به من و شاید مال خودم به اون !

چنگی به موهام زدم...

روز اخر رفتنم خیلی سعی کردم گریه نکنم... تو فرودگاه جلوی هیچ کس گریه نکردم... ولی وقتی سوار هواپیما شدم تا مقصد عین دیوونه ها بی صدا واسه ی خودم بغض کردم و شایدم دو سه قطره اشک ریختم... دقیق یادم نمیومد که گریه کردم یا نه ... ولی تک تک گریه های میشا یادمه... حتی اینو هم یادمه که طاقت دیدن گریه اشو نداشتم اما باز کاری از دستم برنمیومد...

من میشا رو میخواستم؟؟؟ میتونستم نخوام؟؟؟ میتونستم بخوام اما نمیتونستم داشته باشمش...

کاش هنوز بچه بودیم... در جواب تمام خواهش هاش نه نمیا وردم...

من میخواستم... اون چی؟ اونم منو میخواست؟؟؟ هنوز منو میخواست؟؟؟ من از کی میخواستمش؟

از الان... از دیروز... از وقتی که اومدم به ایران... یا از دوازده سال پیش که بلیطها رو اتیش زد و خوشحال بودم که شاید هیچ وقت از ایران نرم...! میتونم منکر این باشم که هیچ وقت حواسم بهش نبود ه ؟؟؟

که پشت همه ی دعوا ها و قهر و آشتی ها وحرصایی که از دستش میخوردم همیشه بیشتر از بقیه بازی کردن با اونو دوست داشتم ! ....و همه چیز ختم میشد به خواهش الان قلبم . معنی اینا چی میتونست غیر از این باشه که میخوامش ؟!...

بعد از یه سکوت كش دار به پرهام نگاه کردم که زل زده بود به من.

-هوم؟

پرهام:

_ اگه میخوایش پس چرا عین یه میت وایستادی جلو من؟خوب برو بهش بگو...

پوفی کشیدم وگفتم:

_ فکر کنم تو یه قسمت از حرفامو نشنیدی ، میشا کس دیگه ای رو دوست داره ...

چشماشو باریک کرد و پرسید :

_ همون پسره که اومده بود رستوران ؟

فقط سر تکون دادم . پرهام گفت :

_ چیزی که تو میخوای مهمه ...

سریع برگشتم سمتش و با تعجب گفتم :

_ خواسته ی میشا هم به اندازه ی مال من مهمه ...

_ پس میتونی بیخیالش بشی ؟

شونه ای بالا انداختم :

_ نمیدونم . فعلا که میخوام برم با این پسره آشنا شم ...

_ خوب اگه دست رو دست بذاری تا یکی زنتو ازت بگیره اونوقت من به مردونگیت شک میکنم ...

سریع به سمتش برگشتم و با قیافه ای درهم گفتم :

_ و اگه به زور پیش خودم نگهش دارم و به خواسته ی خودش اهمیتی ندم اسمشو میذاری مردونگی ؟!

برگشتم سمت پنجره و بدون اینکه منتظر جوابش باشم با کشیدن نفس عمیقی گفتم :

_ من که نگفتم میخوام دو دستی تقدیمش کنم به مهراب ....من فقط میخوام اون خودش بیاد سمتم ... نمیخوام نظر خودمو بهش تحمیل کرده باشم ...

_ ممکنه اون تصمیم اشتباهی بگیره ...

_ نمیذارم تصمیم اشتباه بگیره ...

شایدم علت همه ی این راحتیِ نسبیِ خیالم جواب قاطعی بود که میشا دیشب بهم داده بود . اینکه گفته بود اگه بعد از دوازده سال برمیگشتم و مهرابی نبود باهام ازدواج میکرد . حسم بهم میگفت میشا اونشب تو صادق ترین حالت ممکن خودش نبود و مهراب فقط ... فقط یه دوسته که ...پوفففف !

اعتماد صد در صد به این حسم نداشتم ولی باعث میشد توی این مقابله نامرئی با مهراب زیاد هم خودمو دست خالی نبینم .

من میشایی و داشتم که همیشه دوست داشت با من بازی کنه ...

مهراب چی داشت؟

میشایی که بزرگ بود. عاقل بود... تحصیل کرده بود... زیبا بود ... خواستنی بود... سرزنده بود... بالغ بود.

مهراب میشایی رو داشت که ...

لبهامو گزیدم... من بچگی میشا رو داشتم... ومهراب الان میشا رو...

احساس پاک میشا که از بچگی و خاطراتمون منشا میگیره مال من بود... پس خیلی هم دست خالی نبودم... یا

شاید هم اینا همش اعتماد به نفس زیادی و کاذب بود ! در هر صورت هر چی که بود با همه ی ادعایی که تو مهم بودن نظر میشا واسه خودم داشتم نمیتونستم راحت با اینکه بره سمت مهراب کنار بیام . موضوع این بود که میخواستمش و دیگه اصراری برای انکار این موضوع نداشتم .

مدام خاطره ی بوسیدنش تو ذهنم وول میخورد . یادم نمیاد تا حالا بوسه ای جذبم کرده باشه و نتونسته باشم تکرارش کنم ، خجالت اور بود که حالا نمیتونستم از زن شرعی خودم بیشتر بخوام . خوب از لحاظ منطقی یه سری فرقایی با رابطه های قبلیم وجود داشت ، اینجا ایران بود ، میشا دخترخاله م بود و پای کس دیگه ای هم در میون بود و البته اون با خواسته ی قلبیش باهام محرم نشده بود . اما با همه ی این تفاسیر چیزی که واضح و روشن بود این بود که میشا هیچ مخالفتی با بوسیدنم از خودش نشون نداده بود ، حتی سعی نکرده بود لباشو روی هم فشار بده تا کار و برام سخت کنه ! و من خیال نداشتم اینو بذارم به حساب شوکه بودنش . خوب به نظر من همه ی اینا نشونه بودن ، شاید میشا منو دوست داشت و همه ی این انکارها یه جور تنبیه بود برای اینکه دوازده سال گذاشته بودم رفته بودم . و البته این احتمال هم وجود داشت که من زیادی خوش خیالم و آینده خیال داره منو با عروسی میشا و مهراب سورپرایز کنه و حالمو بگیره ... میشا و مهراب ! پوزخندی زدم حتی اسم هاشون هم با هم هماهنگی داشت... لعنتي !

بعد از دوازده سال دوری از وطن... وقتی فرانسه بودم یکبار یاد خاطراتم با میشا نکردم چون میدونستم دلتنگ میشم... اما حالا هر روز از دیروز هام و مرور میکردم... واضح مرور میکردم...

تمام بازی ها... من جرزن خوبی بودم... همیشه هم برنده میشدم... حالا برنده شدنم گروی انتخاب بود... انتخاب همبازی دوران کودکیم... که دوستم داشت ... عاشقم بود... اما منتظرم نبود چون حتما تو دوازده سال فراموشم کرده بود... من نباید کم میاوردم... نباید میباختم... نباید میسوختم!

که اگر می باختم ... این باخت مسلما گرون ترین و سخت ترین باخت زندگیم محسوب میشد.

به سیم برق و یه مشت گنجشکی که روش نشسته بود نگاه کردم... سعی داشتم پلک نزنم... و صدای زنگ دار میشا که بلند توی ذهنم گفت: سوختی!!!

به سیم برق و یه مشت گنجشکی که روش نشسته بود نگاه کردم... سعی داشتم پلک نزنم... و صدای زنگ دار میشا که بلند توی ذهنم گفت: سوختی!!!

پرهام دستشو جلو صورتم تکون داد و با خنده گفت :

_ نه جدی جدی از دست رفتی ...

لحظه ای تو چشای پرهام خیره شدم و به آرومی زمزمه کردم :

_ دیگه جر نمیزنم ....حتی اگه قرار باشه ببازم ...

پرهام خنده شو جمع کرد و با موشکافی نگاهم کرد و دستشو گذاشت رو پیشونیم بعدش چونه شو خاروند و گفت :

_ نه نرماله ... دهنتو باز کن ببینم ....

دستشو پس زدم و سعی کردم افکارمو متمرکز کنم تا دیگه نرن سمت خاطرات گذشته . موبایل و سوئیچمو از رو میز برداشتم و در حالیکه کتمو میپوشیدم گفتم :

_ من دیگه تا 6 نمیمونم . از عکاسی زنگ زدن گفتن برم عکسا رو بگیرم ... از کی تا حالا عکاسیا اینقدر سریع کار مشتریاشونو راه میندازن ؟!

در حالیکه قهوه شو پای گلدون خالی میکرد گفت :

_ احتمالا میخوان فایل کامپیوتری عکسای خام و بهت بدن ...

چشمامو گرد کردم و در حالیکه به گلدون نگاه میکردم گفتم :

_ فکر میکنی کافئین براش لازمه ؟!

در حالی که دستی به برگاش میکشید حق به جانب گفت :

_ کافئین واسه همه لازمه ...

بدون اینکه چیزی بگم سری با شماتت تکون دادم و به سمت در رفتم که پرهام گفت :

_ میشا ارزششو داره که واسش تلاش کنی ...

لحظه ای از حرکت ایستادم . به سمتش برگشتم و تصدیق کردم :

_ منم همینطور فکر میکنم .

وقتی از اتاق بیرون میرفتم احساس بهتری از چند لحظه قبلش داشتم . حداقل حالا تکلیفمو با خودم معلوم کرده بودم . یه بار دیگه گوشیمو چک کردم . میشا هنوز ادرس مهراب و واسم نفرستاده بود . حالا نه اینکه خیلی مشتاق دیدن مهراب باشم ! اینکه جواب اس ام اس یکی رو زود بدی یعنی براش ارزش قائلی و اگه دیر بدی یعنی بهش کمتر اهمیت میدی . البته تا حالا نمیدونستم که همچین فرمولی وجو د داره . اما جدیدا هر حرکتی از جانب میشا رو مثل یه چالش میدیدم که امتیازش یا به من میرسید یا به مهراب . حتی اگه اون حرکت به سادگی جواب دادن به یه اس ام اس باشه !

یه ساعتی طول کشید تا به آتلیه رسیدم . حرف پرهام در مورد این که میخوان عکسای خامو بهم بدن چندان هم درست نبود ، ازم خواستن از بین عکسا خودم یه عکس و برای روی جلد آلبوم انتخاب کنم و میخواستن یه عکس و هم بعنوان اشانتیون سایز خیلی بزرگ بزنن ، ازم خواستن اگه دوست دارم اون عکسو هم خودم انتخاب کنم . این فکر که شاید لازم بود در آینده همه ی این عکسا رو به میشا برگردونم کمی آزاردهنده بود . اما این روزا زندگی کردن تو لحظه عجیب برام جواب میداد ! اینکه بدون اینکه خودتو با زیاد فکر کردن به اینده درگیر کنی که چه خواهد شد از لحظه ت لذت ببری . هر چند حال و گذشته م قاطی شده بود و تمام روزای بچگیم وقت و بی وقت تو ذهنم رژه میرفت . اما حداقل فکر به آینده رو شاید میتونستم بذارم واسه اینده !

دختری که اونروز ازمون عکسای هیجان انگیز انداخته بود میخواست عکسا رو نشونم بده و گله کرد که چرا عروس خانومو نیاوردم ، چون اینطور ممکن بود اون از انتخاب من راضی نباشه . قانعش کردم که عروس خانوم عاشق سلیقه ی منه !

برای جلد آلبوم عکسی رو انتخاب کردم که من پشت سر میشا ایستاده بودم وجفتمون داشتیم به پشت دوربین نگاه میکردیم و لبخند میزدیم . عکس فقط بالا تنه رو نشون میداد اما مشخص بود که دستم دور کمرشه و البته یادم بود ، بوی موهاشم یادم بود و حرارت بدنش . این یکی از معدود عکسایی بود که لبخندمون طبیعی به نظر میومد طوری که تمام اجزای صورتمون از جمله چشما داشت میخندید ، به همین خاطر توجهمو جلب کرد و برای روی جلد انتخابش کردم . برای عکسی که میخواستن سایز بزرگ و برای روی دیوار درستش کنن هم عکسی رو انتخاب کردم که میشا رو مبل لم داده بود و من لبه ی مبل نشسته بودم و روش خم شده بودم . میشا داشت به جایی اطراف دوربین نگاه میکرد و من داشتم به میشا نگاه میکردم . نمیخندیدیم ، اما عکس یه جذابیت خاصی داشت . مشخص بود که جفتمون داریم تو یه عالم دیگه سیر میکنیم . اگه موقعیت اجازه میداد دوست داشتم ساعتها به حالت چشمای میشا تو این عکس خیره بشم .

از دختره خواستم عکسای خامی که هنوز روش افکت نذاشتن رو هم بهم بده . وقتی کارم تو آتلیه تموم شد هوا دیگه داشت تاریک میشد . ميشا آدرس مهراب و واسم فرستاده بود اما نميدونم چرا هنوزم هر چند دقيقه يك بار گوشيمو چك ميكردم . خودم هم نميدونستم ديگه منتظر چي ام ! هوس کردم به جای اینکه راه خونه رو در پیش بگیرم برم خونه ی خودم . حالا دیگه یه خونه داشتم !

در خونه رو که باز کردم فقط سکوت بود و تاریکی . یکی یکی چراغا رو روشن کردم . حالا بهتر بود . همه جا تمیز بود و برق میزد ، از آشپزخونه ش گرفته که به خاطر اوپن بودن از بیرون کاملا تو دید بود تا سالن غذاخوریش که یه میز 6 نفره رو تو خودش جا داده بود و هال کوچیکش که با دو تا پله از غذا خوری جدا میشد و پایین تر قرار میگرفت . خودمو روبروی ال سی دی توی هال روی کاناپه پهن کردم . با اینکه همه ی وسایل از قبل اینجا بود و سلیقه ی من نبود اما به نظرم قشنگ و شیک بودن . من فقط چند روز پیش رو تختی شو عوض کرده بودم . دو تا اتاق داشت که فقط یکی شون تخت داشت که البته دو نفره بود و اگه روش دراز میکشیدی واقعا احساس میکردی یه چیزی کمه . تخت اتاق خودم تو خونه ی بابا دونفره نبود فقط یه کم از تختای یه نفره بزرگتر بود تا فضا برای غلت خوردن و ملق زدن مهیا باشه .

ال سی دی رو روشن کردم و فلشو زدم بهش ولی قبلش رفتم آشپزخونه تا یه قهوه ی فوری واسه خودم ترتیب بدم . چند دقیقه بعد قهوه به دست جلوی تلویزیون نشستم . عکسای تکی خودمو بدون اینکه نگاه کنم رد کردم ولی عکسای تکی میشا رو با دقت نگاه کردم و در آخر عکسای تکی ش یه علامت تعجب گنده تو ذهنم ایجاد شده بود . من چطور از اول متوجه اینهمه زیبایی میشا نشده بودم ؟! روز اولی که میشا رو دیده بودم به فرهود گفته بودم مارال و ندا خوشگلن اما الان به نظرم میشا از همه شون خوشگلتر بود . مارال خوشگل بود اما جذابیت میشا حداقل برای من بیشتر بود . ندا خوشگل بود و سعی میکرد با رفتارش خوشگلی شو بیشتر به رخ بکشه اما نتونسته بود تاثیری که میشا با رفتار و حرکات معمولیش روم گذاشته بود رو بذاره !

قبل از اینکه عکسای دونفره رو ببینم قهوه رو گذاشتم رو عسلی و دوباره رفتم تو آشپزخونه ، قهوه جواب نمیداد ! البته انتظار بی جایی بود که فکر کنم دوست پرهام یکی از اون کلکسیونایی که بابام داشت و تو کابینت آشپزخونه ش داشته باشه و از روی دست و دلبازی گذاشته باشدش واسه من ، اما یه نگاه تو کابینتای آشپزخونه هم بجایی بر نمیخورد . هر چند نهایتا دست از پا درازتر برگشتم رو مبلم و قهوه ی سردمو مزه مزه کردم .

از ژست همه ی عکسا خوشم میومد . من بلد بودم چجوری باید یه دختر و بغل کنم و میشا هم بلد بود چجوری تو بغلم جا شه ، شایدم بلد نبود اما موضوع این بود که اندازه ی بغلم بود . لعنتی ! دختره عکسایی که داشتم میشا رو میبوسیدمو چقدر واضح گرفته بود . حالا من اگه میخواستم اینکار و تکرار کنم باید چیکار میکردم ؟! ....

یه دفعه یادِ دیدگاه بچگیای میشا در مورد بوسیدن افتادم و با صدای بلند زدم زیر خنده . وقتی 12_13 سالم بود با فرهود یه فیلم پیدا کرده بودیم که بچه ها میگفتن صحنه داره و ما میخواستیم یواشکی نگاش کنیم . البته بعدها فهمیدم که اون فیلم یه فیلم معمولی هالیوودی بود که فقط یه کم از اون صحنه هایی داره که پدر مادرا جلوی بچه هاشون رد میکنن و کنجکاوی شونو تحریک میکنن ، اما همونم واسه سن و سال ما یه جور تابو بود و نگاه کردن یواشکی ش یه حرکت قهرمانانه . خلاصه اینکه من و فرهود جلوی کامپیوتر پنتیوم 2 ی من که اون زمان واسه خودش بالاترین مدل بود نشسته بودیم و غرق تماشای صحنه ی بوسیدن زنه و مرده بودیم و اصلا متوجه نبودیم که میشا چند دقیقه ست پشت سرمون واستاده و داره نگاه میکنه . تا اینکه با صدای میشا جفتمون از جا پریدیم :

_ اینا اینقد گشنه ن ؟! ....

سریع از جام بلند شدم و میشا رو برگردوندم تا مانیتور و نگاه نکنه و در حالیکه از ترس خیس عرق شده بودم با فرهود همدیگه رو نگاه میکردیم و مونده بودیم چیکار کنیم ، اونموقع فکر میکردم اگه میشا لومون بده بابام زنده نمیذارتم . کنار میشا زانو زدم تا همقدش بشم و برای اینکه خرش کنم گفتم :

_ آره اینا آدمخوارن ...تو نباید فیلم آدمخوری نگاه کنی چون میترسی ....

میشا اخماشو تو هم کشید و گفت :

_ من نمیترسم ... منم میخوام نگاه کنم ...

_ اگه قول بدی بچه ی خوبی باشه و بری بیرون و به کسی نگی که ما داشتیم فیلم آدمخوری نگاه میکردیم عصری میبرمت چرخ و فلک سوار شی....

یه دفعه نیشش باز شد و قبول کرد . و بدین ترتیب من اولین باج زندگیمو به میشا دادم . البته اگرم لومون میداد نهایتش این بود که میگفت داشتن فیلم آدمخورا نگاه میکردن بس که این بچه خل مشنگ بود . البته حقم داشت ، 8 سالش که بیشتر نبود .

یادم باشه دفعه ی دیگه که دیدمش بهش بگم بیا با هم بازی آدمخورا کنیم .

با این فکر با صدای بلند زدم زیر خنده . اما با دیدن صورت دوست داشتنی ش روی صفحه ی بزرگ ال سی دی در حالیکه چشماشو بسته بود و من داشتم باهاش آدمخورا بازی میکردم خنده مو تموم کردم و آب دهنمو قورت دادم . گوشیمو بیرون اوردم تا بهش زنگ بزنم . اما خاموش بود . قبل از اینکه گوشیمو پرت کنم رو میز خودش شروع کرد به زنگ خوردن . از خونه ی خاله بود . جواب دادم ، خود خاله طاهره بود . بعد از سلام و احوالپرسی گفت واسه شام برم اونجا که با سر قبول کردم . ازم خواست اگه میتونم سر راه برم باشگاه دنبال میشا چون ظاهرا دو ساعتی از وقتی که باید برمیگشته خونه گذشته و گوشیش هم که خاموشه . منم آدرس و ازش گرفتم و چند دقیقه بعد راه افتادم . واقعا هر کسی از این شانسا نداره که همون لحظه که هوس دیدن یکیو میکنه بهانه اینجوری واسش از آسمون بیوفته پایین .

اما چیزی طول نکشید که شانسم ته کشید چون وقتی رسیدم باشگاه فقط پسرا تو باشگاه بودن و گفتن دو ساعته که شیفت خانوما تموم شده . ناچارا بدون میشا رفتم سمت خونه ی عمو پرویز . هر جا که بود به احتمال زیاد خودش کم کم میرسید خونه شون .

در خونه ي خاله رو مارال برام باز كرد . با خوشرويي گفت :

_ سلام پسرخاله ...

در حاليكه وارد ميشدم جوابشو دادم و پرسيدم : ميشا اومده ؟

با تعجب گفت :

_مگه خودت نرفتي دنبالش ...

_ چرا ولي دو ساعته از باشگاه حركت كرده ، شايد رفته با دوستاش جاي ديگه اي ...هوم ؟!

در حاليكه در و ميبست شونه اي بالا انداخت . با ورودم به خونه بي ودروايسي مسير بوي خوب غذايي كه ميومد و گرفتم تا برم سمت آشپزخونه كه خاله طاهره زودتر بيرون اومد و با لبخند گفت :

_ سلام پسرم ، خيلي خوش اومدي ...بيا تو ...

و به سمت پذيرايي هدايتم كرد ، در همون حين در حاليكه دور و بر و نگاه ميكرد پرسيد :

_ پس ميشا كو ؟!

همون جوابي كه به مارال داده بودمو بهش دادم . با تعجب گفت كه سابقه نداشته ميشا جايي بره و بهش نگه و گفت ميره به مسئول باشگاهش زنگ بزنه . چند دقيقه بعد عمو پرويز هم از اتاقش بيرون اومد . مارال تا ديدش سريع اومد زير بازوشو گرفت و كمكش كرد بشينه . رنگ و روش پريده بود اما لبخند از رو لبش پاك نميشد . باهاش حال و احوال كردم و مشغول صحبت درباره ي كار من شديم ، اون ميپرسيد و من جواب ميدادم . وسط حرفامون خاله طاهره اومد و با قيافه اي در هم گفت :

_ مسئول باشگاهش ميگه دو سه ساعتي هست كه ميشا از باشگاه رفته بيرون ، آخه ادم هم اينقدر بي فكر ؟! يه زنگ نميزنه بگه كجا رفته ...

اين حرفا رو به عمو ميزد ، عمو هم سعي كرد آرومش كنه و گفت :

_ هر جا هست ديگه برميگرده .

دوباره با عمو مشغول حرف زدن شديم . با وجود اينكه سعي ميكردم خودمو راحت بگيرم و باهاشون راحت برخورد كنم يه غريبي خاصي احساس ميكردم . شايد اگه ميشا بود اوضاع فرق ميكرد و راحت تر بودم . حدودا يه ساعتي بعد خاله با نگراني گفت :

_ الان ميخوام سفره رو بندازم ....ميشا هنوز نيومده ...

مارال انگار تازه چيزي به ذهنش رسيده باشه بلند گفت :

_ شايد رفته خونه ي اون شاگردش كه بهش خصوصي درس ميده ...

خاله جواب داد :

_ شب كه ديگه نميره اونجا .... اگرم رفته باشه گيرم كه شارژ موبايلش تموم شده ،يه زنگ كه ميتونه از اونجا بزنه

از جام بلند شدم و گفتم :

_ شاگردش خواهر دوستمه ... الان زنگ ميزنم ميپرسم ...

به پرهام زنگ زدم و خواستم از عسل بپرسه ميدونه ميشا كجاست يا نه . اينطور كه پرهام ميگفت بعد از باشگاه رفته بوده خونه ي اونا اما حول و حوش ساعت 6 از اونجا حركت كرده گفته ميرم خونه . و الان ساعت 9 بود . ديگه خودم هم داشتم نگرانش ميشدم اما سعي كردم منطقي با قضيه برخورد كنم و از مارال خواستم بره به دوستاي دانشگاهش زنگ بزنه ، فقط به اونايي زنگ زد كه شماره شون تو دفتر تلفن بود اما خبري ازش نداشتن ...عمو پرويز براي اينكه از نگراني خاله طاهره كم كنه و حواسشو پرت كنه گفت سفره رو بندازه و بيخود بد به دلش راه نده . شام و رو زمين خورديم ، نميدونم خوشمزه بود يا نه ، اصلا نميدونم چيزي خوردم يا نه ، چون همه ي حواسم به در بود كه ميشا بياد. بذار بياد چنان ادبش كنم كه يادش بمونه از اين به بعد هر جا خواست بره قبلش به شوهرش بگه !

بعد ازشام بهشون گفتم ميرم تو اتاق ميشا و تا وقتي برگرده اونجا منتظر ميمونم . موضوع اين بود كه زياد احساس راحتي نميكردم ، و جاي خالي ميشا زيادي رو اعصاب بود و البته آسون نبود كه تو پذيرايي بشينم و خاله طاهره هر چند لحظه يه بار ياداوري كنه كه ميشا دير كرده . خوب اره دير كرده بود و وقتي كه برگشت خودم پوستشو ميكندم ولي با خودخوري و استرس دادن به خود موافق نبودم ، كاري كه خاله طاهره داشت ميكرد ! و البته اونقدر ادم صبوري نبودم كه بشينم به خاله دلداري بدم و آرومش كنم .

وقتي در اتاق ميشا رو پشت سرم بستم احساس راحتي بيشتري ميكردم . شروع كردم به ديد زدن اتاقش . يه عكس با لباس كاراته توي قاب عكس كتابخونه ش توجهمو جلب كرد ، موهاش دم اسبي بود و به نظر ميرسيد 15_16 سالش باشه . كسي چه ميدونه كه اگه تو اون سنش من ايران بودم با هم دوست ميبوديم يا مثل بچگي تو سر و كله ي هم ميزديم !

سمت ديگه ي قفسه ش چيزي چشمامو از تعجب گرد كرد . هنوز عروسك زشتشو داشت ! كچل بود ، چون موهاشو من و فرهود لازم داشتيم . صورتش هم با ماژيك خط خطي شده بود .خودم خط خطيش كرده بودم . لباس هم نداشت . يكي از پاهاش هم آويزون بود . تمام اين بلاها رو من سر عروسكش آورده بودم . هيچ تغيير ديگه اي نكرده بود ، ظاهرا بعد از رفتن من كسي كاري باهاش نداشته ! الان بيشتر شبيه اجنه بود تا عروسك ، معلوم نيست ميشا واسه چي نگهش داشته . يه زماني اين عروسك واسه خودش پرنسسي بود ، تازه ميتونست صدا ضبط كنه . اگه دست راستشو فشار ميدادي صداتو ضبط ميكرد و اگه دست چپشو فشار ميدادي صدايي كه ضبط كرده بودي رو پخش ميكرد و تا تا دوباره دست راستشو فشار نميدادي و صداي ديگه اي ضبط نميكردي صداي قبلي رو عروسك ميموند . من هميشه از اين خاصيت استفاده ميكردم و رو عروسكش حرفايي مثل ونگ ونگو ، زر زرو ، جيغ جيغو و ... ضبط ميكردم . كلا كمبود داشتم والا اينقدر مردم آزاري نميكردم ! يه لحظه به ذهنم رسيد كه اگه الان ضبطش كار كنه و ميشا اخرين دري وري اي كه بهش نسبت دادم و پاك نكرده باشه چقدر جالب ميشه . داشتم به مغزم فشار مياوردم كه يادم بياد آخرين چيزي كه رو عروسكش ضبط كردم چي بوده اما بعدش تصميم گرفتم دست چپشو يه امتحاني بكنم شايد واقعا هنوزم كار كنه و شايد واقعا ميشا اخرين چيزي كه ضبط كردمو از رو عروسكش پاك نكرده باشه . با فشار دادن دست چپ عروسك و ديدن چراغي كه روشن شد با هيجان منتظر موندم صداي ضبط شده بگه نق نقو يا چه ميدونم لاغر مردني اما صداي دورگه ي نخراشيده اي گفت :

_ زود برميگردم .

با گيجي زل زدم به عروسك . چطور يادم رفته بود ؟! توي همون هفته ي اخري كه پروازم به تاخير افتاده بود ضبطش كرده بودم . تو اون يه هفته ميشا همش ازم دوري ميكرد و وقتي چشمش بهم مي افتاد اخم ميكرد . با اينكه به خاطر پاره كردن بليطام ازش ممنون بودم اما بهش گفته بودم ازت متنفرم . با اينحال اينقدر بزرگ شده بودم كه بفهمم همه ي اين رفتارش و اخم كردنا و ازم دوري كردنا به خاطر اينه كه از رفتنم ناراحته ، واسه همين روز اخر اينو رو عروسكش ضبط كردم .

اين همه سال پاكش نكرده بود ؟! سريع سر و تهش كردم و تو لباسشو نگاه كردم ، احتمالا بايد چند باري باتري شو عوض كرده باشه ، خودم يادش داده بودم چه جوري بايد باتري هاي سكه اي شو عوض كنه . خوب هميشه هم مردم آزار نبودم ، بعضي وقتا هم ميتونستم مفيد باشم !

پوزخندي به عروسك زدم ، چقدر هم كه زود برگشته بودم ! اينقدر زود كه يكي ديگه دلشو دزديده بود !

ديگه اشتياقي براي ديدن بقيه ي اتاقش نداشتم . خودمو پرت كردم رو تختش و دستمو گذاشتم زير سرم و زل زدم به سقف . يه چيزي بهم ميگفت الان پيش مهرابه و اين فكر بدجوري رو نروم بود . يه شب بعد از اينكه شرعا زن من شده بود رفته بود پيش مهراب ؟! براي يه لحظه عصبانيتم رسيد به اوج اما با همون سرعت هم فروكش كرد . همين ديشب اجازه داده بود من ببوسمش ...ميشا همچين آدمي نبود ...نميتونست باشه . هر چقدر هم كه مهراب و دوست داشته باشه اون الان زن من بود . و اين كار و نميكرد . ميشا همچين ادمي نبود ...به اين حسم بيشتر از اولي اعتماد داشتم و همينم باعث شد عصبانيتم يه دفعه بخوابه .

چشمامو بستم و اولين تصويري كه جلو چشمم اومد تصوير قابل اعتماد ميشا بود ، فقط يازده سالش بود . يواشكي ماشين بابا رو برداشته بودم و كوبيده بودمش به تير چراغ برق سر كوچه و دو تا كشيده ي جانانه ازش خورده بودم . وسط حياط جلوي همه بهم سيلي زده بود . تحقيرم كرده بود . يه دفعه ديوونه شدم و با مشت كوبيدم وسط سينه ش و بعدش فرار كردم و خودمو تو انباري قايم كردم و يواشكي گريه كردم . نميدونم سر و كله ي ميشا از كجا پيدا شد اما به خودم كه اومدم ديدم كنارم نشسته و مثل من خودشو وسط تير و تخته ها جا كرده . نميدونستم چطور تونسته اينقدر بي سر و صدا بياد اونجا . از اين كه اشكام و ديده بود خيلي عصبي شده بودم ميخواستم سرش داد بزنم و بيرونش كنم اما وقتي ديدم صورت اونم مثل مال من خيسه ساكت شدم . و از همه مهمتر اين بود كه چشماش بهم ميگفت من طرف توام ، حتي اگه باباتو زده باشي هم طرف توام ، حتي اگه آدم بكشي بازم طرف توام . حتي با نگاهش به خاطر اين كه گريه كردنمو ديده بود تحقيرم نميكرد ، نگاهش تمسخر آميز نبود . نگاهش ميگفت بهم اعتماد كن ، به كسي نميگم گريه كردي ... و هيچوقت هم نگفت ... هيچوقت به روم هم نياورد .

تو سكوت به ديوار پشت سرم تكه دادم . اونم همين كار و كرد . دستاشو مشت كرده بود ، بعد از چند لحظه با غيض گفت :

_ چرخاي ماشين باباتو پنچر كردم .

تعجبم زده بود بالا ، تا سر كوچه رفته بود چرخا رو پنچر كرده بود بعد اومده بود اينجا ؟! از كارش خوشم اومده بود با اينحال با اخم بهش گفتم :

_ بيخود كردي ....

اما بازم تنهام نذاشت . بازم تا آخرش كنارم نشست . ميشا هميشه طرف من بود . اين اعتمادم بهش بيخود نبود ، ميشا يه شب بعد از عقدمون نميرفت كه با مهراب باشه ، حتي اگه عاشقش باشه !

چشمامو باز كردمو به سقف خيره شدم . ميخواستم الان اينجا باشه . باورم نميشد كه واسه داشتن كسي كه هميشه داشتم و از خودم روندمش اينجوري بي تاب بودم . شايد بايد از دستش ميدادم ، شايد اگه از دستش نميدادم هيچ وقت نميفهميدم كه اينقدر ميخوامش !

نفهميدم تو اون شرايط كي چشام گرم شد و خوابم برد اما با صداي بلند بلند حرف زدن چند نفر از خواب پريدم . صداي گريه هاي خاله كه از بيرون اتاق ميومد و ميتونستم تشخيص بدم . سريع از جام بلند شدم و از اتاق بيرون رفتم . چشمامو ماليدم و با صدايي كه از خواب گرفته بود رو به خاله كه رو مبل نشسته بود و داشت گريه ميكرد با اضطراب پرسيدم :

_ چه خبر شده ؟ ميشا اومد ؟

عمو پرويز از پشت سر جواب داد :

_ هيچ خبري ازش نيست ...

همون لحظه مارال هم با قيافه ي خواب الودي از اتاقش بيرون اومد و با تعجب گفت :

_ ميشا هنوز نيومده ؟

پرسيدم :

_ ساعت چنده ؟!

و خودم سريع نگاهي به ساعتم انداختم . يك نصفه شب بود . من كي اينهمه خوابيده بودم . با دستپاچگي جيبمو وارسي كردم ببينم سوئيچم سرجاش باشه و به سمت در حركت كردم . خاله وسط گريه پرسيد :

_ كجا ميري ؟...

_ ميرم دنبالش ...

عمو پرويز كه كف دستشو رو قلبش گذاشته بود پرسيد :

_ ميخواي كجا دنبالش بگردي ؟...

با گيجي سر جام ايستادم ، از كجا بايد ميدونستم ! سري تكون دادم و گفتم :

_ خيابوناي اطراف و ميگردم ...

ديگه منتظر نموندم چيزي بگن و از خونه زدم بيرون . ماشين و اروم آروم ميروندم تا بتونم پياده رو ها رو خوب ببينم . يعني كجا بود ؟! استرسم به اوج خودش رسيده بود . يه آرنجمو به پنجره تكيه داده بودمو مثل همه ي وقتايي كه كلافه بودم با مشتم اروم آروم ميكوبيدم به دهنم .

نميدونم چقدر مسير و رفته بودم يا چند ساعت بود كه داشتم تو خيابون چرخ ميخوردم اما يه دفعه با ديدن يه دختري كه بغل خيابون راه ميرفت از جا پريدم و بي هوا كوبيدم رو بوق ...دختره برگشت به سمتم ....كنار پاش ترمز كردم . اما قبل از اينكه بخوام پياده بشم قيافه شو ديدم و فهميدم كه ميشا نيست . با اينحال دختره داشت به سمت ماشينم ميومد . شيشه ي شاگرد و پايين كشيدم تا ازش بپرسم دختري با مشخصات ميشا اين اطراف ديده يا نه . اما قبل از اينكه دهنمو باز كنم خودش خم شد نگاهم كرد و با حرفش مبهوتم كرد :

_ صد تومن . جا از خودت ....

بعد از چند لحظه شگفتي مو از حرفي كه زده بود كنار زدم ، سري تكون دادم و سوال خودمو پرسيدم :

_ دختري با موهاي قهوه اي و چشماي عسلي نديدي ؟ اسمش ميشاست ...

سريع قيافه شو تو هم كشيد و با تمسخر گفت :

_ حالا واسه تو چه فرقي ميكنه ؟! ...

با حالتي كه نشون ميداد انگار بهش برخورده روشو ازم گرفت و به راهش ادامه داد . خودم هم ميدونستم كارم اصلا عاقلانه نيست ، داشتم تو شهر به اين بزرگي تو خيابون دنبال ميشا ميگشتم . نميتونستم كه از هر كي تو خيابون ميبينم سراغ ميشا رو بگيرم ! كار احمقانه اي بود .

دختر نگاه دوباره بهم انداخت و یه پرادو که صدای موزیک بلندی داشت براش بوق زد... بار اخر به من نگاه کرد و به سمت پرادو رفت.

آهي کشیدم ، حالا با ديدن اين دختر ترجيح ميدادم ميشا هر جايي باشه جز خيابون !

از ماشين پياده شدم تا شايد يه بادي به كله م بخوره و بتونم بهتر فكر كنم كه كجا ميتونه رفته باشه .

به در ماشينم تكيه داده بودم و سعي ميكردم افكارمو مرتب كنم كه گوشيم زنگ خورد . مامان بود . خاله طاقت نياورده بود و زنگ زده بود بهش بپرسه ميشا هنوز نرفته اونجا ، اونم زنگ زده بود به من كه ببينه دارم كجاها رو ميگردم . ولي بحث و كوتاه كردم و بعد از يه توضيح كوتاه تماس و باهاش قطع كردم . معمولا وقتايي كه عصبي بودم نميتونستم زياد حرف بزنم يا به حرفاي كسي گوش بدم .

با صدای دوباره ی زنگ با حرص جواب دادم :

مامان نمیدونم... باور کن نمیدونم.... پیداش کردم خبر میدم دیگه.

-الو ... هامین؟

این صدای ارمین بود ...

-ارمین تویی؟

_ سلام ...

اين طور كه پيدا بود از خونه ي خاله دست به كار شده بودن و داشتن به هر جايي كه فكر ميكردن ممكنه ميشا رفته باشه زنگ ميزدن . آرمين گفت برم دنبالش تا با هم دنبال ميشا بگرديم . در جا قبول كردم ، به نظرم كمك خوبي ميتونست باشه . حداقل ميتونستيم با هم همفكري كنيم ببينيم كجا بايد دنبالش بگرديم .

رفتم در خونه شون دنبالش ، چون ميخواستيم با هم بگرديم نميخواست ماشين بياره . به محض سوار شدنش گفتم :

_ بايد بريم كلانتري بگيم كه گم شده ؟

لحظه اي نگاهم كرد و بعد با قيافه ي ريلكسي گفت :

_ ببين شماها داريد بزرگش ميكنيد . هنوز چند ساعت م نيست كه نيومده خونه . حتما رفته خونه ي دوستاش يا جايي .. فردا صبح مياد خونه ...

با تعجب گفتم :

_ منظورت چيه ؟ نكنه انتظار داري بريم بخوابيم و منتظر باشيم كه برگرده !

_ منظورم اين نيست . ولي به هر حال الان اگه بخوايم بريم كلانتري هم فايده نداره ، چون تا 48 ساعت از گم شدنش نگذشته باشه دنبالش نميگردن .

_ خوب ميتونيم مشخصاتشو بهشون بديم ، هر وقت خو استن دنبالش بگردن . به نظرم بايد مشخصاتو بديم كلانتري ...

به صندليش تكيه داد و گفت :

_ خيلي خوب برو كلانتري ... بعدش هم ميريم بيمارستانا رو ميگرديم .

يه لحظه نفسم حبس شد . به بيمارستان فكر نكرده بودم ، يا شايد ذهنم ميخواست از فكر كردن بهش فرار كنه ... توي مسير تلفني از مارال خواستم

چند تا از عكساي ميشا كه قيافه ش واضحه رو برام ام ام اس كنه .

با صدای موبایل آرمین با هیجان به صفحه ی گوشیش خیره شدم با امید اینکه میشا باشه.... اما با دیدن اسم فرناز کل فرآیند هیجان یکباره ی امیدورایم خاموش شد... ارنجمو روی پنجره گذاشته بودمو یه دستی رانندگی میکردم.

تو که میدونی از بازی بگرد و پیدام کن هیچ وقت خوشم نمیومد... بهم زنگ بزن... میشا خواهش میکنم زنگ بزن!!! تا ده میشمرم زنگ بزن... باشه؟

بچه بودیم هم تا ده میشمردم خودت میومدی... یادته؟ تو که برات مهم بود من از چی خوشم میومد از چی بدم میومد؟ هان؟من نمیخوام بگردم پیدات کنم... خودت پیدا شو لطفا... تا ده میشمورم پیدا شو... باشه؟؟؟

یک... دو...

با صدای تشر ارمین که گفت: تا فردا صبح همینجور لاکپشتی میخوای بری؟

پامو روی گاز فشار دادم...

ارمین ادرس بیمارستان و داد.با دیدن سردر بیمارستانلبمو گزیدم... اینجا نباش!

يه لحظه نفسم حبس شد .

همراه ارمین پیاده شدیم...

به سمت اطلاعات اورژانس رفتیم.

ارمین خم شد وگفت: خانم ببخشید...

دختر جوونی که از بیخوابی حالت چشمهاش خمار شده بود سرشو بالا گرفت و گفت: بفرمایید.

ارمین: امشب بیمار بدون مشخصاتی نداشتین ...؟ یه دخترجوون.

زن: مشکلش چی بوده؟

ارمین: بر فرض تصادف...

زن: مگه مسئله است فرض و حکم داشته باشه اقا؟

خودمو دخالت دادمو گفتم: خانم ببخشید یه دختر جوون که احتمالا تصادف کرده یا نمیدونم هر اتفاقی که ممکنه براش افتاده باشه...

زن پوفی کشید وگفت: امروز دو تا تصادفی دختر داشتیم که جفتشون خانواده هاشون اینجا بودن ... معصومه حسینی و...

نایستادم اون یکی اسم و هم بشنوم... از اطلاعات دور شدم... پس اینجا نبود.

وارد حیاط شدم... و چنگی به موهام زدم...

به اولین سنگریزه ای که جلوی پام بود ضربه زدم ....

با ارمین دوباره سوار ماشين شدیم و راه افتادیم. بعد از اينكه مشخصاتشو به كلانتري داديم به چند تا بیمارستان دیگه هم سرزدیم .

نميدونستم موقع ورود به هر بيمارستان بايد خدا خدا كنم ميشا اونجا باشه يا برعكسش ! بيمارستاناي اول و با هيجان و استرس ميرفتم داخل ، اما كم كم هر چي به صبح نزديك ميشديم و تعداد بيمارستانايي كه سر زده بوديم زيادتر ميشد موقع ورود به هر بيمارستان اميد كمي داشتم كه ميشا اونجا باشه . نمیدونم خیالم راحت میشد یا ...!

اما نسبتا ارامش میگرفتم... باشنیدن هر یه "نه" اروم میشدم و از استرسم کم میشد.

دم دماي صبح بود این یکی اخرین بیمارستان نزدیک خونه ی پرهام و خودمون بود.

با خستگی وارد بیمارستان شدیم... توی اطلاعات اورژانس کسی ننشسته بود.

با دقت بیشتری نگاه کردیم... مردی اون سمت میزش داشت نماز میخوند... هرچند این کارش تو فرانسه غیر قانونی تلقی میشد و جریمه ی شخصی و قانون شکنی حین انجام کار محسوب میشد اما اینجا ایران بود نه فرانسه!

نمیدونم چرا ولی با نماز خوندنش اروم شدم و تا انتهای خوندن نمازش بهش نگاه کردم!

ارمین با خستگی یه گوشه نشست و مرد به سمتم اومد ... حتی یک عذرخواهی کوتاه هم بابت تاخیرش نکرد.

-سلام صبح بخیر.

مرد: بفرمایید؟

-از دیروز عصر بیماری ونیاوردن که یه دختر جوون باشه ...

مرد: تصادفی؟

-احتمالا...

در حالی که روی صفحه ی کلید چیزی و تایپ کرد به من نگاه کرد وبا بی تفاوتی گفت:

_ امروز ساعت دو صبح یه دختر جوون و اوردن ... تصادف کرده بود راننده ای هم که بهش زده فرار کرده. .. وقتی رسید تموم کرده بود...

گوشهام سوت یکنواختی میکشید... دیگه بقیه ی حرفهاشو نمیشنیدم . حس کردم دارم میفتم که ارمین بازومو گرفت ... نمیدونم شنیده بود مرد چی گفت یا ...!

دستمو از دستش کشیدم ویه گوشه تو راهرو نشستم.

حس میکردم خشک شدم... تیره ی کمرم یخ کرده بود. همه جام می لرزید . از شدت برخورددندون هام بهم کلافه تر میشدم...

سرمو میون دستهام گرفتم... و شقیقه هامو تا اونجا که زورم میرسید با کف دستهام فشار دادم.

چشمهام میسوخت... گلوم خشک شده بود.

نفس هام هم نامرتب وتند بود.

ارمین رو به روم زانو زد وگفت: هامین؟

هول گفت:خوبی؟

صداشو دور و نزدیک میشنیدم. لبهام خشک شده بود...

خواست بلندم كنه و گفت :

_ هنوز معلوم نيست ميشا باشه ، چرا خودتو باختي ؟

دستشو پس زدم و همچنان با بهت به روبروم خيره موندم . خودش بود . يه دختر تصادفي كه ديشب اورده بودنش و شناسايي نشده بود . خودش بود .

یه حسی بهم میگفت خودشه...

اره خودش بود... چرا نباشه... بود. همین بود... وقتی هیچ جای دیگه نبود پس اینجا بود... وقتی زنگ نمیزد ... وقتی خودشو نشون نمیداد... وقتی ...!

بچه تر که بودیم هم همین بود... وقتی نمیتونست جوابمو بده یعنی یه بلایی سرش اومده بود که نمیتونست چیزی بگه... نمیتونست خودشو نشون بده... نمیتونست!!!

وقتی عین احمق ها عروسکشو توی موتورخونه گذاشتیم و اونو فرستادیم تا برش داره ... چون فکر میکردم از قصد کفش های اسکی مو ادامسی کرده وقتی رفت توی موتور خونه و در و روش بستیم... وقتی جیغ زد التماس کرد ... وقتی فکر میکردم دروغ میگه که نمیتونه نفس بکشه... وقتی بیهوش شده از موتورخونه بیرون اوردنش وقتی گفتن مسمومیت با گاز وقتی لوله نشت کرده بود وقتی دو روز تو بیمارستان بستری شد ... وقتی من داشتم می مردم که چه غلطی کردم وقتی به خودم قول دادم که دیگه اذیتش نمیکنم... وقتی و همه ی وقتها نمیتونست هیچی بگه ... نمیتونست خودشو نشون بده ... !!! حالا هم نمیتونه بگه من اونی نیستم که ...

سرم درحال ترکیدن بود... با دهن نفس میکشیدم...

به همين راحتي ؟! به همين راحتي؟؟؟

تموم شد ... تموم تموم.

اینم حسن ختام تمام بازی هامون... بازی بگرد وپیدام کن... کاش یکی این دستمال پارچه ای که روی چشمام بسته بودن و من همیشه جر میزدم و از زیرش نگاه میکردم وپاهای میشار ومیدیدم و زود میگرفتمش رو از روی چشام باز میکرد.... پاهای میشا رو میدیدم ومیگفتم : دیدی باز پیدات کردم

اون میگفت: جز زدی نگاه کردی... بیا از دوباره ... من عین احمق ها نمیگفتم نه ... میگفتم هرچی تو بگی!!!

حس کردم پلکم داره خیس میشه... دهنم مزه ی شوری گرفت...

ارمین تکونم داد وگفت: برای کسی که هنوز نمیدونی زنده است یا مرده است عزاداری میکنی؟

ازم گرفتيش خدا ؟! ...اينهمه سال ! دقيقا همون وقتي كه فهميده بودم چقدر ميخوامش بايد ازم ميگرفتيش ؟ ....حالا بايد چيكار ميكردم ؟ ...ميشا فقط 23 سالش بود ! فقط 23 سال ! ...نفسم بالا نميومد... داشتم خفه میشدم.... ارمین و تار و سایه روشن میدیدم...گوشهام هنوز سوت میکشید... صدای زنگ داری که تو سرم بود مثل یه پتک میموند...

ارمین صدام میکرد اما نمیتونستم جوابشو بدم...

ارمین دستشو بالا برد و یکی محکم به صورتم زد...پوست صورتم سوزن سوزن میشد... سیلی بدی بود. زنگ توی سرم یه لحظه خیلی بلند شدو بعد قطع شد. ارمین وواضح میدیدم..

با حرص دستشو پایین اورد و بازوهامو گرفت و محکم تکونم داد

و باعث شد به خودم بيام ، با غيض گفت :خوبی؟؟؟

دستمو به صورتم کشیدم . آرمين با عصبانیت گفت:

_ ماتم چيو گرفتي ديوونه ؟! ....هنوز كه شناساييش نكرديم ...

با صداي خفه اي به سختي زير لب زمزمه كردم :

_ خودشه ...

با كلافگي سرشو تكون داد و گفت :

_ تو همين جا بشين من خودم ميرم شناساييش كنم ...

بي توجه به حرفش به سختي از جام بلند شدم و پشت سرش راه افتادم . رو پاهاي خودم نبودم ، چيزي منو به اون سمت ميكشيد . تو راه آرمين چند بار نگام كرد و آخرش با اضطراب گفت :

_ قيافه ت داره كبود ميشه يه خورده ريلكس كن ، به خدا اون ميشا نيست ...

بي توجه به حرفش مثل يه مرده ي متحرك به راهم ادامه دادم . ديگه حتي هيچ فكري هم به سرم هجوم نمياورد . فقط تصوير چشما و لبخند و قيافه ي سرزنده ي ميشا جلو چشمم بود . سرزنده ! ... زنده ... یه ادم زنده... تصوری از مرده ها نداشتم.... چه شکلی بودن؟؟؟

وقتي به سردخونه رسيديم دستمو روي شونه ش گذاشتم و زير لب زمزمه كردم :

_ خودم ميرم ...

و قبل از اينكه فرصت اعتراضي بهش بدم پشت سر مسئول سردخونه راه افتادم . از یه راهرو عبور کردیم... وارد اتاقک بزرگی شدیم... زن دستکشی دستش کرد و من به دو ردیف مهتابی های روی سقف خیره شدم ... میخواستم پلک نزنم اما شدت نورشون بهم این اجازه رو نمیداد... بوی کلر و یه چیزی تو مایه های وایتکس توی دماغم بود. زن به سمت کشویی رفت ... فضا اونقدر گرفته و تلخ بود که نفس کشیدن برام سخت و سنگین بود. هنوز اماده نبودم كه ببينم اما مسئول سردخونه حتي مهلت اماده شدن هم بهم نداد ، فوري يه كشو رو بيرون كشيد و زيپ روكش سیاهی و باز كرد و گفت :

_ ببين خودشه ؟

چشام داشت از جا در ميومد . نگاهم روي دختري كه رنگ صورتش سفيد مايل به خاكستري بود ثابت مونده بود . نصف صورتش به کبودی بیش از حدی میزد و بالای ابروش یه شکاف عمیق داشت... موهاش به خاطر لخته ی خونی بهم چسبیده بودن و بینی و بالای لبش هم زخم عمیقی داشت... روی چونه اش و لب پایینش به شدت پاره شده بود طوری که دندون های ردیف فک پایینشو میدیدم...

مسئول دوباره پرسید: خودشه؟؟؟

به سختي نگاهم و بالا آوردم و به مسئول سرد خونه نگاه کردم.

با کلافگی دوباره گفت:خودش بود؟میشناسیش؟

دوباره بهش نگاه کردم... رنگ موهاش سیاه بود... موهای میشا فندقی و خرمایی بود ... کچل همیشه موهای خوشرنگ و لختی داشت... وقتی بهش میگفتم کچل دماغشو چین مینداخت ومیگفت خودتی... لبمو گزیدم... میشا از این دختر خوشگل تر بود!

به سختي نگاهم و بالا آوردم و رو به مسئول سردخونه سري به نشانه ي نه تكون دادم .

بيشتر از اين ديگه منتظر نموندم و قبل از مسئول سردخونه از اونجا زدم بيرون . ارمين با نگراني خودشو بهم رسوند و پرسيد :

_ چي شد ؟ ...

با ديدن قيافه ي بهت زده ي من با كف دست به پيشونيش كوبيد و ناله كرد :

_ واااااي ...

دستمو روي شونه ش گذاشتم و به ارومي زير لب با صدایی که برام غریبه و خش دار بود و مربوط به یه قسمت ناشناخته اي از حنجره ام بلغور كردم :

_ نبود . .

اما اينقدر توي همين چند دقيقه حالم بد شده بود كه حتي نميتونستم خدا رو شكر كنم . هر چند خودم ميدونستم كه چقدر ته دلم ازش ممنونم . و میدونستم اونم میدونه...! راه خروج و پیدا کردم و خودم از اورژانس به محوطه پرت کردم .

احتياج مبرمي به هواي ازاد داشتم .بادی به صورتم خورد.... پله ها رو به سختی پایین اومدم... سرگیجه ی بدی داشتم.... میخواستم به یه جا تکیه بدم.... سعی کردم نفس عمیق بکشم... اما به محض استشمام هواي آزاد نتونستم جلوي خودمو بگيرم و هر چي تو معده م داشتمو كنار اولين درخت سر راهم تو محوطه ي بيمارستان بالا آوردم .

به سختی روی پام ایستادم و دستمو به درخت گرفتم .

دستی روی شونه ام قرار گرفت .

آرمين با نگراني نگاهم ميكرد ، پرسيد :

! _ حالت خوبه ؟

لعنتي ای زير لب گفتمو به سمت ماشين حركت كردیم در سمت راننده رو با نهایت اعتماد به نفس باز کردم که ارمین با غر گفت :

_ بشين اونور

بدون هيچ مقاومتي برگشتمو سمت شاگرد نشستم .

سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم.... ارمین حرکت کرد ... چیزی نمیگفت . هوا گرگ و میش بود .

پنجره رو پایین کشیدم... چهره ی درب و داغون اون دختر هنوز جلوی چشمم بود... و اگه یکی مثل من ميشا رو تو یه سرد خونه ی دیگه نتونه شناساییش کنه؟

اگه اونقدر صورتش غیر قابل تشخیص و درب وداغون باشه !

با افتادن ماشین تو یه چاله ویه پرش ناگهانی دوباره معده ام سوخت... سعی کردم نفس عمیقی بکشم اما نمیشد. دستمو جلوی دهنم گرفتم

با صدای خفه ای گفتم:

_ ارمین بزن کنار

ارمین بهم نگاه کرد و فوری کنار خیابون ایستاد ... خودمو پرت کردم پایین و جلوی جدول شروع به عق زدن کردم... چیزی برای بالا اوردن نداشتم

تن خسته امو به در عقب تکیه دادم و چشمهامو بستم...

با ریختن اب سردی روی صورتم حس کردم خالی شدم... قالب تهی کردم و به ارمین که با یه بطری اب معدنی جلوم ایستاده بود زل زدم... دستشو به سمتم دراز کرد وبلندم کرد .

چشمام باز تر شده بود. چند تا نفس عمیق پشت سر هم کشیدم و سوار شدیم .

آرمين با غر غر گفت :

_ مريضي اينهمه به خودت فشار مياري وقتي نميدوني چي به چيه ؟! ... هنوز هيچي نشده داشتي خاكش ميكردي و يه ليوان دوغ آبعلي هم روش ... بابا اين ميشايي كه من ميشناسم به اين راحتيا جون به عزرائيل نميده ....

مثلا ميخواست با اين شوخياش حال و هوامو عوض كنه اما يك اخمي به حرف اخرش كردم كه سريع خودشو جمع كرد و لب پايينشو گاز گرفت و با چشم و ابرو ازم طلب بخشش كرد .

سرمو به پشتي صندلي تكيه دادم و زير لب با حرص غريدم :

_ فقط پيداش بشه ، خودم ميدونم چيكارش كنم ...

وقتي ارمين ماشينو نگه داشت چشمامو باز كردم . جلوي يه سوپري نگهداشته بود . گفت :

_ ميرم يه چيزي بگيرم بخوريم والا خودمون زودتر تلف ميشيم ...

نزديكاي هفت صبح بود و از نصف شب همينطور يه بند داشتيم ميگشتيم . حق داشت گرسنه ش باشه . معده ي خودم هم خالي خالي بود ، با اينحال گفتم :

_ من چيزي نميخورم واسه خودت بگير ...

_ تو غلط میکنی...

_ عمرا نميتونم الان چيزي بخورم .

با اینحال دو تا ساندویچ سرد هوکامه با نوشابه و چیپس و کیک خرید .... خودش هم اولش نخورد اما کم کم چیپس و باز کرد و شروع کرد.

نزديكاي ظهر بود كه ارمين گفت :

_ بي فايده ست . اگه بيمارستان باشه خودشون زنگ ميزنن ميگن اونجاست .

گفتم :

_ تو برو خونه . من خودم ميگردم .

نچي كرد و گفت :

_ بيا بريم خونه يه استراحتي بكنيم . عصري دوباره ميگرديم . اينطوري كه از پا در ميايم .

حق داشت ، خودم هم با تمام اصرارم ديگه نايي نداشتم . آرمين و جلوي خونه ش پياده كردم و خودم رفتم سمت خونه ي خودم . به سكوت و يه كم آرامش احتياج داشتم كه تو خونه ي بابام پيدا كردنش سخت بود . اما با رسيدن به خونه تنها كاري كه نميتونستم بكنم همون استراحت بود . يه ربعي با حالت عصبي تو خونه قدم زدم اما بالاخره طاقت نياوردم و دوباره از خونه زدم بيرون . اينبار فقط نگران نبودم ، به خاطر فكري كه دوباره داشت تو مغزم وول ميخورد عصبي بودم . اخرين اس ام اسي كه از ميشا بهم رسيده بود و باز كردم و آدرس مهراب و نگاه كردم . هنوز زياد به خيابونا اشنايي نداشتم مجبور شدم سر راه آدرس و از چند نفر بپرسم . اما بالاخره رسيدم جلوي در خونه ش . اونقدر عصبي بودم كه بعد از دو بار زنگ زدن دستمو گذاشتم رو زنگ و بلند نكردم كه يه دفعه صداي متعجبش از آيفون بلند شد :

_ چه خبره ؟!

داد زدم :

_ بيا پايين ....

_ شما ؟!

_ ميگم بيا پايين ...

گوشي رو گذاشت و چند دقيقه بعد اومد بيرون ، با تعجب نگاهم ميكرد . من هم چند لحظه با غيض نگاهش كردم اما يه دفعه يقه شو گرفتم و كوبيدمش به ديوار و از بين دندونام گفتم :

_ ميشا كجاست ؟!

با گيجي گفت : هي هي ...داري چيكار ميكني ؟ يقه رو ول كن ...

با صداي بلند تري داد زدم : ميشا كجاست ؟!

يقه شو از دستم ازاد كرد و با قيافه اي در هم گفت :

_ چه خبرته ؟ ... من از كجا بدونم ؟!

پوزخند تلخي زدم و گفتم : ميدوني ، خوبم ميدوني ... داخله ؟!

چشماشو باريك كرد و پرسيد : اصلا تو واسه چي اينقدر ميشا ميشا ميكني ؟!

بي توجه به سوالش اينبار با صداي خفه ي پر خواهشي گفتم : از ديشب تا حالا برنگشته خونه ، كجاست ؟

ابروهاشو با تعجب بالا انداخت و گفت : به من گفت مسافرته ....

_ مسافرت ؟! با كي رفته مسافرت ؟

_ با خانواده ش ...

نگاه متعجبي بهش انداختم ،

_ خانواده ش نگرانشن ....با خانواده ش نرفته ....شايد با دوستاشه ، نميدوني با كدوم دوستاش رفته ؟! ....

اونم گيج شده بود ، سرشو خاروند و گفت :

_ نميدونم پريشب بهم گفت مسافرته ، گفت واسه عروسي رفته مسافرت ....

پريشب كه مراسم نامزديمون بود ! پس اين مهراب كه كلا از مرحله پرت بود . احتمالا ميشا يه مشت دروغ تحويلش داده بوده . ديگه مغزم كار نميكرد . سرم داشت از درد ميتركيد . پيشونيمو فشار دادم و راه افتادم سمت ماشينم . مهراب هم پشت سرم راه افتاد و با نگراني پرسيد :

_ يعني بي خبر رفته ؟!

نرسيده به ماشين گوشيم زنگ خورد . شماره ش ناشناس بود . با صداي خش داري جواب دادم : بله ؟!

_ آقاي هامين هدايت ؟!

_ خودمم...

_ ديشب خانومي به اسم ميشا مودت اوردن بيمارستان ما . اگر ممكنه هر چي سريعتر تشريف بياريد بيمارستان ِ ...

دستمو به سقف ماشين گرفتمو چشمامو بستم . نميدونستم الان بايد خوشحال باشم يا نگران . دندونامو رو هم فشار دادم تا خشممو كنترل كنم اما بالاخره هم نتونستم مهارش كنم و با صداي بلندي داد زدم :

_ديشب اوردنش ، شما الان زنگ ميزنين ؟!

صداي خانوم پشت خط عصبي شد و گفت :

_ درست صحبت كنين اقا . از ديشب بيهوش بود ، ما هيچ مدركي ازش نداشتيم . الان چند دقيقه اي هست بهوش اومده و شماره ي شما رو داد ...

بين حرفش پريدم :

_ حالش خوبه ؟!

_ حال عموميش خوبه ... اما بايد هر چه سريعتر بيايد رضايتنامه شو امضا كنيد تا جراحي بشه ...

يه لحظه نفسم حببس شد اما سريع گفتم : ادرس و بديد ...

بي توجه به مهراب كه پشت سرم بال بال ميزد در ماشين و باز كردم و سوار شدم . اما لحظه ي اخر نميدونم چرا دلم سوخت كه شيشه رو پايين دادم و گفتم :

_ حالش خوبه ....

شايد دوست نداشتم هيچ كس حتي دشمنم حالي كه من از ديشب داشتم و داشته باشه . حال افتضاحي بود .

مهراب خودشو اویزون شیشه کرد وگفت:

_میشه بهم زنگ بزنی و بگی؟

لبمو گزیدمو گفتم:

_ خواست خودش زنگ میزنه... وشیشه رو کشیدم بالا !

با اينكه به اون گفته بودم حالش خوبه اما خودم از حرفم مطمئن نبودم و بدجور استرس داشتم . قرار بود ببرنش اتاق عمل ، پس حالش زياد هم خوب نبود . تا جايي كه ميتونستم با سرعت ميروندم . بين راه به خونه ي عمو هم زنگ زدم تا از نگراني درشون بيارم و ادرس بيمارستان و بهشون دادم . بيمارستان به خونه ي عمو نسبتا نزديك بود . و من اگه يه جو عقل داشتم از ديشب ميرفتم بيمارستاناي دور و بر خونه ي عمو رو بگردم نه اطراف باشگاه و خونه ي پرهام . البته تو برنامه م بود كه بعدش برم اون اطراف و بگردم اما بايد زودتر از اينا به فكر ميوفتادم .

به محض رسيدن به بيمارستان و معرفي خودم پرستاري ازم پرسيد كه چه نسبتي با ميشا دارم و سريع برگه اي رو جلوم گذاشت و گفت بايد امضاش كنم تا ببرنش اتاق عمل ، وقتي ازش پرسيدم مشكل چيه گفت بهتره با دكترش صحبت كنين ، گويا واسه پاي راستش مشكل جدي بوجود اومده ...در حال پر كردن فرم بودم كه عمو و خاله و مامان و مارال و بقيه هم رسيدن و دور و برمو شلوغ كردن و به محض اينكه فهميدن ميشا كجاست زودتر از من رفتن سمت اورژانس . من هم بعد از امضاي فرم مسيري كه اونا رفته بودن و گرفتم و با اضطراب به اون سمت راه افتادم . با ورود به اونجا بدون توجه به بقيه كه دور تختشو شلوغ كرده بودن ، واسه خودم راه باز كرد م و سريع دستمو دور شونه هاش حلقه كردم و به خودم فشارش دادم . حتي به خودم فرصت ندادم كه قيافه ش و درست ببينم . تنها چيزي كه برام مهم بود اين بود كه چشماي عسلي قشنگش باز بود . زير گوشش با صداي گرفته اي گفتم :

_ تو كه منو كشتي ...

بوسه ي طولاني اي روي موهاش گذاشتم و سرشو دوباره گذاشتم رو بالش و پيشونيش و با انگشت شستم ناز كردم . سمت ديگه ي پيشونيش بخيه خورده بود . یه دستش تا ارنج توی گچ بود و یه دستش تا ساعد كامل باند پيچي شده بود . بين همه ي اوناي ديگه كه دور و برش بودن و هر كسي چيزي ميگفت داشت با تعجب به من نگاه ميكرد . بهش لبخندي زدم و بازومو گذاشتم بالاي سرش و خم شدم سمتش . زير لب پرسيدم :

_ خوبي ؟!

نفس عمیقی کشیدم و ادامه دادم : دیدی پیدات کردم؟؟؟

بیحال بود. سابقه نداشت اینطوری بی حال ورنگ پریده ببینمش. زیر چشمهاش گود و کبود بود... گونه اش فرو رفته بود و چندتا خراش به جز اون بخیه روی صورتش بود . با لبخند نوك بيني شو بوسيدم كه باعث شد اخم كنه و دست باند پیچی شو بالا بیاره و اخ خودشو دربیاره ...

اروم گفتم:

_حالا مجبوری پاکش کنی تا دستت درد بگیره ؟!

با اخم بهم نگاه کرد... دوباره خم شدم و نوک بینی شو بوسیدم و با خنده گفتم:

_ جرات داری پاکش کن

دستشو با احتیاط بالا اورد و با سر انگشت بینی شو پاک کرد وابروهاشو دوبار برام بالا داد که باز ناله اش دراومد و چشمهاشو محکم روی هم فشار داد.

با ناراحتی نگاهش کردم. اخه ببین چه بلایی سر خودش اورده که هرکاری میکنه دردش میگیره! بگیرم بزنمش ... اه ...!

با استرس گفتم:

_ چرا حرف نمیزنی؟

با صدای خش داری گفت:

_ اگه تو مهلت بدی حتما !

برای اولین بار بعد از اینکه خدا دوباره بهم دادش حرف زد!افتخار داد صداشو بشنوم .

لبخندی زدم ونفس راحت تری کشیدم .

كنجكاو بودم بدونم چرا به من زنگ زده اما پرسيدم :

_ شماره مو حفظ بودي ؟ ...

_ شماره ت آسونه ....نميخواستم از بيمارستان زنگ بزنن خونه ، به خاطر بابا .

عمو با شنيدن اين حرف دستي به موهاش كشيد و پيشونيشو بوسيد . اما مشخص بود كه بهش هيجان وارد شده چون يه دستش رو قلبش بود .

تو همون لحظه دكتر وارد شد و گفت :

_ دورشو خلوت كنين . بايد منتقلش كنيم اتاق عمل ...

با شنيدن اين حرف همه هاي و هويشون شروع شد . من سريع خودمو به عمو رسوندم و دستمو رو شونه ش گذاشتم و گفتم :

_چيزي نيست . واسه استخون پاش يه مشكل كوچيك بوجود اومده ....

به هر حال واسه عمو لازم بود يه كم از حقيقتي كه پرستار در مورد پاي ميشا بهم گفته بود و پنهان كنم . بعدش از دكتر خواستم چند لحظه تنها باهاش صحبت كنم و ازش پرسيدم :

_ دقيقا مشكل پاش چيه ؟

دكتر گفت :

_اينطور كه عكس برداري ها نشون ميده نازك ني و درشت ني پاي راستش شكسته و بايد پلاتين گذاري بشه ...

_ اوه ....مشكلي براش پيش نمياد ؟ ميتونه مثل قبل راه بره ؟....

دكتربا لبخند گفت :

_ اجازه بديد اول جراحي رو انجام بديم بعد در اين مورد نظر بديم . ولي به احتمال زياد بعد از حدود يك يا دو سال ميتونه پلاك رو در بياره و مشكل خاصي نخواهد داشت .

قبل از اينكه برگرده و بره سريع با نگراني پرسيدم :

_بيهوشش ميكنيد ؟!

بازم لبخندي زد و دستشو روي شونه م گذاشت و گفت :

_ مشكلي نيست پسر جان ...

كاش من هم ذره اي از خونسردي اين دكتر و داشتم . وقتي تخت ميشا رو به سمت اتاق عمل حركت ميدادن شونه هاي خاله رو كه بدجوري داشت گريه ميكرد و گرفتم و پيش خودم نگهش داشتم و رو به ميشا كه در حالي كه دور ميشد نگاهش به من بود با لبخند چشمكي زدم . ديگه سرش كاملا برعكس شده بود تا بتونه منو ببينه . منم همونطور كه شونه هاي خاله رو گرفته بودم اروم اروم پشت سر تخت راه افتادم . اما لحظه ي اخر كه ميخواستن ببرنش پشت در ورود ممنوع نتونستم نسبت به نگاه خيره ي ميشا بي تفاوت باشم و به سمتش رفتم . چند لحظه نگاهش كردم و بعد پيشونيش و بوسيدم و گفتم : منتظرتم ... احساس راحت شدن ميكردم .

با لبخند کجی گفت: باش تا اموراتت بگذره...

خندیدم و با سر انگشت گونه اشو نوازش کردم.

اروم لبخندی زد... خیلی عمیق نبود چون میدونستم حتما صورتش خیلی درد میکنه همونی هم که زد بیشتر از استانه ی دردش بود.

اهسته گفت: نیومدم حلالم کن...

خواستم حرفی بزنم که پرستار شروع به حرکت دادن تخت کرد و میشا با همون صدا ی خش دار گفت: هامین اون عینکی که تو دوازده سالگی خریدیش و هیچ وقت گم نکردی... تو اتاقم زیر تختمه ... برش دار.

چشمام پر اشک شد...درها به روم بسته شد و گفتم : اخه دیوونه عینک فدای سرت ... تو بیا بیرون ببین چه بلایی سرت میارم!

نفس راحتی کشیدم وبا پشت دست اشکی که میخواست رو صورتم بیاد پایین و پاک کردم . خانواده نشسته بود درست نبود اين بچه بازيا !

ديگه خبري از اون خفقاني كه از ديشب همه ي وجودمو گرفته بود نبود . ميشا توي هيچ سردخونه اي نبود . ميشا حالش خوب بود . و من خيال نداشتم بذارم ديگه از جلوي چشمام دور شه . ديگه نميذاشتم . ديگه مطمئن بودم كه اگه ميشا نباشه هيچ چي ِ زندگي رو نميخوام .

به سختی پلکهای بهم چسبیدمو باز کردم... مخم الارم میداد اینجا بیمارستانه... یعنی بیمارستانه مگه این که خلافش ثابت بشه!

به مخم یه زبون درازی کردم وگفتم: پ ن پ اومدیم رستوران دو تا پیتزا سفارش بدیم!

حس میکردم چسبیدم به تخت... دلم اب میخواست... دهنم بوی بد میداد و خشک بود.

عجیب میخواستم یه کش وقوس برم و ترق ترق کمرمو بشنوم... صورتم دیگه درد نداشت... اما حس میکردم پاهام کلا حسی نداره... خواستم سرمو بالا بیارم تا ببینم چی به چیه که با وجود گردنبندی که محکم خفتم کرده بود امکان پذیر نبود... ای تو روح اون راننده. الان من نمیخوام طاق باز بخوابم. وای چه صفایی میده ادم به پهلو بخوابه یه بالش و بغل کنه زانوشو تو شیکمش جمع کنه... ای خدا ... الان من حالم اینطوری خوابیدم...!

درد نداشتم اما عجیب کوفته و کرخت بودم...

ای خدا داشتم زندگیمو میکردما...

کسی تو اتاق نبود. صدای بیب بیب همچین رو مخم اسکی میکرد میخواستم بزنم تو شیشه ی مانیتورش... بابا یه اهنگ بیانسه نشون ادم بدین این خط سبزا چیه ادم دلش میگیره...

یه ذره به کارکرد قلب ناز و خوشگلم نگاه کردم و بعد به چکیدن قطره های سرم... چشمامو بستم که دوباره بخوابم اما صدای بیب بیب نمیذاشت.

اخه اینجا بیمارستانه؟ یه زنگ نیست یه خبری یه هویی یه دادی یه آهایی... خودم که نمیتونم... اخه یه پرستار نباید واسته بالا سر من یه هات شکلات دست من بده... من الان گشنمم هست.

یعنی واقعا هیچ کدوم جز مامان و بابا و خاله و عمو رسول و ارمین وفرناز شعور اینو نداشتن که یکیشون باید پیش من بمونه یه اب دست من بده؟؟؟بجز این دسته بقیه به شدت بیشعور تشریف دارن!

ای بابا... چشمم و به در دوختم ومنتظر شدم یکی بیاد... من حتما باید بمیرم تا اینا بیان سراغم؟

با باز شدن در نیشم باز شد... یه پرستار خوشگل سورمه ای پوش اومد و تو ... ای خدا چی میشد چهارتا پرستار مرد تو این بیمارستانا کار میکردن دل ما جوونا خوش بشه... کاش من پسر بودم الان این با اون موهای مش کرده اش منو زنده میکرد. حیف هم جنستم... لبخندی بهم زد وگفت: بالاخره بیدار شدی؟

نمیتونستم جوابشو بدم دهنم خیلی خشک شده بود.

پرستار یه چیزایی و چک کرد و میخواست بره که با یه صدای کاملا خفه که خودمم نشنیدم گفتم: خانم...

نگاهم کرد وگفت: چیزی میخوای؟

به سختی گفتم:

-من گشنمه!

پرستاره خندید وگفت: عزیزم این سرم تغذیه است... تا ده ساعت نباید چیزی بخوری... بخصوص با این دیر بهوش اومدنت ... هشت ساعتش گذشته دو ساعتم روش...

اخم هام تو هم رفت وگفتم: کسی از خانواده ام ....

پرستار: چرا... همه پشت در اتاقن... ولی تو الان تو مراقبت های ویژه هستی... منتقلت کردیم بخش می بینیشون...

-کی؟

پرستار: وای وای چه عجله ای داری دختر... به زودی... الانم بهت یه مسکن زدم راحت میخوابی...

نفس عمیقی کشیدم و اون ازا تاق رفت.

الان منو ضعف میگرفت کی به دادم میرسید؟؟؟ یادم افتاد نتیجه ی عمل پامو نپرسیدم... بیخیالش فوقش یا قطعش میکنن یا فلج میشم دیگه... والله. بالاتر از سیاهی که رنگی نیست... اینطوری نه مهراب منو میخواد هامینم که از اولش منو نمیخواست ... پس خیالی نیست...

حس کردم دیگه نمیتونم چشمهامو باز نگه دارم...پلکهام سنگین شدند و دیگه متوجه چیزی نشدم.

چشمامو باز کردم...

با دیدن اعجوبه ی قرن نفسمو فوت کردم...

هامین لبخندی زد و دستمو گرفت و خیلی لوس گفت: چطوری خانم خانما...

چشم غره ای بهش رفتم و جوابشو تو دلم گفتم: ایش... حالمو بهم نزن.

دستمو از دستش بیرون کشیدم که حس کردم سوختم... زخم روی دستم عجیب تیر میکشید.

هامین اخمی کرد و من یه نگاهی به اتاق کردم... جز من و خودش کسی تو اتاق نبود.

با کلافگی با صدای خش دار وگرفته ای گفتم: مامانم کوش؟

هامین شونه هاشو بالا انداخت وگفت: با اصرار من رفتن خونه.

سرمو روی بالش جابه جا کردم... زانوی پای چپم تیر میکشید... ساق پای راستمم همینطور سنگین بود و گز گز میکرد.

یه نفس عمیق دردناک کشیدم ولبمو گزیدم.

هامین اروم گفت:خوبی...

جوابشو ندادم و ادامه داد: برم پرستار و خبر کنم...

پوفی کشیدم وبا غرو لند گفتم: کی به تو گفته اینجا باشی؟

هامین دست به سینه گفت: خودم...

دلم میخواست جیغ بزنم خیلی غلط کردی!

سرمو به سمت پنجره چرخوندم... از اون گردنبند خفه کننده خبری نبود.

یه حس بدی داشتم... ساق و زانوی پاهام سنگین و دردناک بود... سخت نفس میکشیدم... یعنی با هر نفس قفسه ی سینه ام تیر میکشید... حضور هامین هم بیشتر اعصابمو متشنج میکرد.

درحالی که حس کردم داره دستمو نوازش میکنه با حرص دستمو پس کشیدم و جیغم دراومد... چنان روی ساعدم سوخت که انگار اتیش گرفتم...

اشک تو چشمام جمع شده بود.

هامین با هول گفت: چته ؟

لبمو گزیدم که هامین گفت: دستت چهارده تا بخیه خورده... یه دقه اروم بخواب.

-اه ه ه ه... من نمیخوام تو اینجا باشی...

هامین ابروشو بالا دا دوگفت: مگه به خواست توئه؟

چشمهامو روی هم فشار دادم و گفتم: برو بیرون.

هامین: اینو جدی گفتی... ؟

- برو بیرون ...

هامین: میرما...

-اره برو... حوصله ی تو رو ندارم.

هامین دست به کمر ایستاد وگفت: باشه ... پس من رفتم... و خم شد و کتش وبرداشت و اروم گفتم: به سلامت...

هامین از اتاق خارج شد.

خاک بر سر جدی جدی رفت.

اصلا چه بهتر... محتاط یه کمی خودمو جا به جا کردم روی تخت ... احساس تشنگی وضعف داشت منو میکشت.

تنم کوفته و کرخت بود. پاهام درد میکرد اما میتونستم تحمل کنم... دنبال یه زنگ بودم تا پرستار و صدا کنم... هامین واقعا رفت؟

یه سایه از زیر در میدیدم... پوفی کشیدم وگفتم: مامان... مارال...

یعنی واقعا هیچ کس تو اتاق نبود؟ واقعا منو به امون هامین گذاشته بودن؟؟؟

هنوز سایه ی یه جفت پا رو اززیر در میدیدم.... خدا یه جو به این عقل نداده ... اروم صدا زدم: هامین؟

خیلی سریع در وباز کرد وگفت: بله؟

-زهرمار...

هامین دست به سینه ایستاد وگفت: تصادف کردی بی ادب شدی...

اروم دستمو بالا اوردم که پیشونیمو بخارونم اما حس میکردم ساعدم داره میسوزه... خارش پیشونیمم اعصابمو خرد کرده بود.

بد تر از همه این نگاه خیره ی هامین که میخواستم بزنم کورش کنم...

هامین لبخندی زد وگفت: ناراحتی من اینجام؟

-نمی بینی دارم از خوشحالی برات بندری میرقصم؟

هامین لبه ی تخت نشست وگفت: حال پدرت خوب نبود... منم اصرار کردم برگردن خونه عمو پرویز استراحت کنه...

با نگرانی گفتم: بابام چش بود؟

هامین: هیچی ... نگران توبودن کچل...

چشم غره ای بهش رفتم وگفتم: الان یعنی تو همراه منی ؟

هامین لبخندی زد وگفت: اره...

چشمامو ریز کردم وگفتم: پس بلند شو...

هامین با تعجب بلند شد وگفت: چی شده؟

-بیا بالا سر من...

هامین با چشمهای گرد شده بالای سرم اومد و گفتم: انگشت اشاره اتو بیار بالا...

هامین: میخوای چیکار کنی؟

-هیچی میخوام خواهش کنم انگشتتو بکنی تو چشمم...

هامین مسخره گفت: فکر کردم میخوای انگشتمو بکنی تو دماغت!

از حرفش خندیدم وگفتم: بجنب دیگه مردم...

هامین با بهت گفت: انگشتمو بکنم تو دماغت؟

خندیدم وگفتم: عجب خری هستی ها... بالای ابروم رو پیشونیمو بخارون... دستم درد میکنه... بالا نمیاد.

هامین: اهان...

بهش نگاه میکردم که اروم انگشتشو روی پیشونیم کشید.

با حرص گفتم: نگفتم نازم کنی... گفتم بخارونش...

هامین یه ذره نوازششو محکم تر کرد.

-اینطوری بیشتر داری قلقلکم میدی هامین... نخواستم برو اون ور... به سختی گردنمو بالا اوردم و با بانداژ ساعدم پیشونیمو خاروندم...

هامین روی صندلی کنار تختم نشست و در سکوت زل زد به من.

نفس کلافه ای کشیدم وگفتم: چیه؟

هامین شونه هاشو بالا انداخت وگفت: هیچی...

-من گرسنمه...

هامین لبخندی زد وگفت: الان غذاتو میارم...

و از اتاق خارج شد و کمی بعد هم برگشت... غذارو روی میزی که پایین تخت بود گذاشت و تخت من و کمی بالا داد.

میزو به سمتم کشید و گفت: خودت میتونی بخوری...؟

یه دستم تا ارنج تو گچ بود... اون یکی هم که تا ارنج باز بانداژ بود.

بهش نگاه کردم و هیچی نگفتم.

لبخند کجی زد وگفت: خوب نمیتونی... قاشق وتوی سوپ کرد و به سمت دهنم گرفت.

گردنمو خم کردم و خوردم. زبونم سوخت... ولی به روم نیاوردم... نمیدونم چرا نگفتم قبل اینکه اون قاشق وبذاری تو دهنم فوتش کن...

یه جوری نگام میکرد... زیر چشمهاش گود بود... ته ریشم داشت.

کلا ژولیده بود... قاشق دوم وجلو گرفت و گفتم: پنج دقیقه دیگه میخورم...

هامین: چرا؟ مگه گرسنه ات نبود؟

-حالا ده دقیقه دیگه میخورم...

زبونم داشت میسوخت ولی حرفی نزدم...

به هامین نگاه کردم...

بهم خیره شد وگفت: چیه؟

-چرا موندی؟

هامین: اینقدر حضورم عذاب اوره؟

اخم کردم وگفتم: دلیل موندنتو درک نمیکنم.

هامین موهاش و پنجه عقب فرستاد وگفت: گفتم که ...

میون حرفش پریدم وگفتم: یعنی فقط بخاطر خستگی خاله و بیماری قلبی شوهرخاله ات پیش دختر خاله ات موندی؟

هامین نگاهشو به زمین دوخت وگفت: اره... از نظر تو اشکالی داره؟

-این موندن بی منظوره مگه نه؟

هامین با یه لحن قاطع گفت: اره... کاملا بی منظوره... من فقط بخاطر خستگی خالم و بیماری قلبی شوهرخاله ام پیش دختر خاله ام موندم...!

یه نفس عمیق کشیدم که سینه ام تیر کشید...

چشمهامو بستم و سرمو روی بالشم تکیه دادم.

به سقف و دو ردیف مهتابی زل زدم وفکر کردم اره نبایدم منظوری داشته باشی... تو چه ساده ای که فکر کردی اون میتونه منظور داشته باشه ...! لابد خاله مستان ازش خواسته...

خمیازه ای کشیدو بهش نگاه کردم.

ظرف سوپ و برداشت وگفت: بیا بخور...

بی هوا گفتم: هنوز سرد نشده...

باتعجب گفت: داغ بود؟

سرمو پایین انداختم وگفت: پس چرا نگفتی؟

جوابشو ندادم... هنوز ذهنم روی اون بی منظور موندنش گیر کرده بود!

هامین خودشو جلوتر کشید وگفت: سوختی؟

بهش چشم غره رفتم و هامین قاشق وپرکرد وفوتش کرد وگفت: بیا حالا بخور دختر خوب زودتر میگفتی ...

-من نی نی کوچولوئم؟

هامین: فعلا که هستی... برات پیش بند بزنم؟

وخودش خندید.

با حرص گفتم: میدونی خیلی زشته که کسی و به این حال افتاده مسخره اش کنی!

هامین لبخند کجی زد وگفت: بابا من که دارم عین بچه ی ادم بهت غذا میدم...

-میخوام ندی...

هامین: بیا بخورش دیگه... خوشمزه است.

-تو خودت شام خوردی؟

هامین: تو نگران شام خوردن منی؟

رک گفتم: اره...

هامین لبخند محوی زد وگفت: اره خوردم. حالا بیا بخور... دیگه خیلی سرد بشه بدمزه میشه...

-فکر کردی خیلی خوشمزه است؟

هامین: دهنتو باز کن...

شکلکی دراوردمو دهنمو باز کردم... هامین قاشق قاشق میذاشت تو دهنم... !!! هم خنده ام گرفته بود هم اون سوپ بد مزه ی بیمارستانی ابکی بهم حال میداد.

یعنی می ارزید به صد تا چلو کباب... تو خوابم نمیدیدم یه روزی ازدست هامین غذا بخورم.

در اتاق باز شد... پرستار قد کوتاهی که صورت گرد و ابروهای پیوسته داشت وارد شد و با لبخند مصنوعی گفت: حالت چطوره؟

به سمتم اومد تا فشارمو بگیره ... دست بانداژ شدم درد داشت بخصوص با باد شدن فشار سنج میخواستم بمیرم...

زود کارشو تموم کرد وسرمم و دراورد وگفت: خوب بهتری... علائمت هم طبیعیه...

لبهامو ترکردم وگفتم: وضع پاهام چطوره؟

پرستاره: خدا روشکر که خوبه... مگه دکترت قبل عمل برات توضیح نداد؟

-چرا....

به جای جواب پرستار...

هامین گفت: خوشبختانه عملت خوب بوده... چهار هفته ی دیگه هم گچ پاهات باز میشه...

پرستاره سری تکون داد وبعد از چند سفارش کوتاه از اتاق خارج شد.

هامین غذامو داد و بعد از تموم شدن غذام همونجور که لبه ی تخت نشسته بود پرسید: خوب...

-خوب چی؟

هامین: نمیخوای بگی چطوری این بلا سرت اومد؟

نفس عمیقی دردناکی کشیدم و هامین گفت: اگه خسته ات میکنه الان نمیخواد بگی...

هامین روی صندلی نشست و پاهاش و دراز کرد ولم داد...

هامین روی صندلی نشست و پاهاش و دراز کرد ولم داد... به من لبخندی زد وگفتم: مامان وبابام خیلی ناراحت بودن؟

هامین: توقع داشتی نباشن؟

-نمیدونم...

هامین: میدونستی اخر هفته قراره برن سفر؟

-مشهد؟؟؟

هامین : نچ... کربلا.

با تعجب گفتم: من نمیدونستم...

هامین: مثل اینکه از طرف مسجد محلتون اسمشون دراومده...قرار ه اخر هفته برن...

- عین دو تا کبوترعاشق چه خوشن واسه من...اما با اين حال بابا ميخوان پاشن كجا برن ؟ واسه بابا خوب نيست با اين حالش بره مسافرت ...

هامین خندید وگفت: خاله برات نذر کرده ... برای همین میخوان برن... برای عمو هم نذر کرده بود... به قول خاله طاهره دو تا بلا از سرتون بخیر گذشته. عمو هم ميگه نبايد به خاطر اون قيدشو بزنن .ميگه حالم خوبه .

سرمو روی بالش گذاشتم و به رو به رو نگاه کردم.

هامین اهسته گفت: میشا...

خودمو به نشنیدن زدم... نمیدونم یه مرضی بود که میخواستم دوباره صدام بزنه... اما نزد. یعنی خودمو لعنت کردم چرا نگفتم بله ... الان چی میخواست بگه؟؟؟ اصلا نگه ....

بهش نگاه کردم... داشت به من نگاه میکرد ...

-شاخ دراوردم یا دماغم دراز شده؟

هامین پوفی کشید و گفت: دیشب یه آن فکر کردم شاید مرده باشی...

خندیدم وگفتم: به ارزوت نرسیدی...

هامین اخم کرد وگفت: این چه حرفیه...

-حالا ناراحتی زنده ام؟

هامین با اخم گفت: ادامه نده...

-چرا؟ برای تو چه فرقی میکنه...

هامین:میشا بس کن...

-واقعا برات مهمه... ؟

هامین ابروهاشو بالا داد وگفت: نباید باشه؟

-تو این دوازده سال هم میشد که من بمیرم... و فکر کنم اگر خبر مرگم به گوشت میرسید عمرا فرانسه رو ول میکردی وتو مراسم ختمم شرکت میکردی!

هامین کاملا جدی گفت: تمومش کن...

پوزخندی زدم وبه سقف خیره شدم... حوصله ام سر رفته بود.

فکری تو سرم رژه میرفت... دوست داشتم به زبون بیارمش و ازش بپرسم... نمیدونم چرا اینقدر کنجکاو شده بودم... اهی کشیدم وپرسید: درد داری؟

بدون اینکه بهش نگاه کنم و بدون اینکه به سوالش جوابی بدم ،گفتم: تو فرانسه دوست دختر داشتی؟

هامین یه لحظه شوک شد اما بدون هیچ فکری صریح وبدون مکث گفت: اره...

از اره ای که گفت یه جوری شدم.

نمیخواستم اینقدررک بشنوم...!!! -خوشگل بود؟

هامین: بد نبود...

-دوستش داشتی؟

هامین: خوب اره...

لبمو گزیدم و پرسیدم: چرا باهاش ازدواج نکردی؟

هامین: برای ازدواج نمیخواستمش...

با اخم به هامین نگاه کردم وگفتم: باهاش رابطه داشتی؟

هامین شونه هاشو بالا انداخت وگفت: مهمه؟

-اره...

هامین چشمهاش برقی زد وگفت: چرا باید برات مهم باشه که پسرخاله ات که دوازده سال تو فرانسه بوده و تو رو فراموش کرده با دختری رابطه داشته یا نه؟

-تو منو دوازده سال فراموش کردی. نه من تو رو...

رومو ازش گرفتم و گفتم: نمیخوای جواب بدی اصرار نمیکنم...

هامین:چرا میپرسی؟

-از بی حرفی... حوصله ام سر رفته خوابم نمیاد...

هامین: توجیه خوبیه...

کمی تکون خوردم و هامین گفت: اسمش جسیکا بود... خوشگل بود با تربیت غرب ... همخونه بودیم.

همخونه؟ تا تهشو خوندم... !

هامین دیگه ادامه نداد... دونستن اینکه به ادامه ی بحث علاقه ای نداره کافی بود...

مدتی به سکوت گذشت... درد پام عذاب اور شده بود ... دیگه کم کم از استانه ی تحملم خارج بود...

هامین بهم نگاه کرد وگفت: چرا اینقدر وول میخوری؟

عرقی رو پیشونیمو به سختی با سر انگشت دست گچ گرفته ام پاک کردم وگفتم: هیچی...

هامین هومی گفت و خمیازه ی بلند بالایی کشید.

از روی صندلی بلند شد وروی مبلی که کنار تختم قرار داشت خودشو پرت کرد و روش دراز کشید.

دستهاشو زیر سرش قلاب کرد و به سقف نگاه کرد.

-هامین؟

هامین: بله...

یاد بگیر ... مثل تو مرض نداره جواب نده...!

-چرا اینجایی...

هامین به پهلو غلت زد ودستشو زیر سرش گذاشت وگفت: اینقدر ناراحتت میکنه؟

-نمیدونم...

هامین: میشا؟

باز زورم اومد جواب بدم... ولی بهش نگاه کردم و هامین گفت: مهراب خیلی نگرانت بود...

با تعجب گفتم:تو از کجا میدونی؟

هامین نگاهشو ازم گرفت وگفت: بعدا بهش یه زنگ بزن...

-باشه...

هامین :چند وقته میشناسیش؟

-یک ساله...

هامین: چطوری باهم اشنا شدین...

حالا نوبت اون بود که بپرسه؟؟؟

بدون اب وتاب گفتم: تو دانشگاه هم رشته بودیم... دوست دوست دوستم بود...

هامین ابروهاشو بالا انداخت وگفت: دوستش داری؟

-اره...

هامین: اونم تو رو دوست داره؟

-اره...

هامین: پس خوشبخت باشید...!

-مرسی!!!

هامین: خوبه دو طرف همدیگه رو دوست داشته باشن ...

-اره خیلی خوبه...

هامین اهمی کرد وگفت:زندگی تداوم داره...

-اره...

هامین: مهراب اخرین انتخابته؟

-فکر کنم...

هامین لبخندی زد وگفت:یعنی مطمئن نیستی؟

-اون کسیه که فکر میکنم مرد زندگی منه...

هامین : پس هنوز تصمیم قاطعی نگرفتی؟

-نه... ولی نظرم روش مثبته...

هامین: اگه گزینه های بهتری پیدا بشه...

-ادم نقد و ول نمیکنه به نسیه بچسبه...

هامین:یعنی چی؟

-نمیخوام منتظر یه ادم بهتر از مهراب باشم ... تو این شرایط مهراب بهترین انتخاب برای منه...

هامین: مطمئنی نمیخوای چشماتو بیشتربازکنی؟

با خنده گفتم: تو کسی وسراغ داری؟

مسخره خندید و گفت: اره...

چیزی نگفتم وهامین گفت:نمی پرسی کیه؟

-نه...

هامین:نمیخوای راجع بهش بدونی؟

-نه...

هامین:حتی کنجکاوم نیستی؟

-نه...

هامین: چرا؟

-چون من مرد زندگی مو انتخاب کردم...!

هامین: مهراب؟ تو که گفتی مطمئن نیستی...

-ازدواج تنها مسئله ی زندگیه که هیچ کس روش اطمینان نداره...

هامین: این تصمیم اخرته؟

-اره...

هامین:نمیخوای بیشتر فکر کنی؟

-نه...

هامین: یعنی مهراب اولین و اخرین انتخاب زندگیته؟

به هامین نگاه کردم وگفتم: مهراب اولین نیست اما اخرینه... میخوام برای یه بارم که شده پای یه تصمیم مهم زندگیم وایسم...

هامین : تصمیمای مهم باید مطمئن گرفته بشن...

-اره...

هامین سکوت کرد و من هم دیگه چیزی نگفتم.

چشمهامو بستم ... کم کم خوابم برد ... نمیدونم چقدر گذشت که کسی تکونم داد... پلک هامو به سختی باز کردم... هامین بالای سرم بود.

اهسته گفت: چیه میشا؟ چرا ناله میکنی؟

-پام...

هامین تکرار کرد: پات چی؟

نمیتونستم حرف بزنم... چشمهام پر اشک شد ... از شدت دردش لبمو گاز گرفتم... نفهمیدم هامین کجا رفت... اروم برای خودم گریه میکردم... دلم هم درد میکرد... با ورود هامین و یه پرستار... چشمهامو بستم وسعی کردم صوت و اصوات درد الودمو تو دلم خفه کنم!

دوباره بهم سرم زدن و توی سرمم بهم مسکن تزریق میکردن... هرچند دردم وزیاد ساکت نمیکرد اما قابل تحملش کرده بود.

هامین با یه چهره ی خسته لبه ی تختم نشسته بود و پشت دستمو نوازش میکرد... نگاهش به من بود اما حواسش جای دیگه ...

-هامین؟

هامین: بله؟ بازم درد داری؟

-نه...

هامین:پس چی شده؟

-یه مشکل دیگه دارم...

هامین با ترس گفت: چی شده؟

نمیدونستم چطوری بگم... ولی دیگه باید میگفتم... چون یه چیزی بود که هم عذاب اور بود هم ازار دهنده هم دردناک ... کلا حس بدی بود!

بهش نگاه کردم و هامین گفت: چیه میشا؟

چشمام پر اشک شد با بغض گفتم: کاش مامانم یا مارال اینجا بودن...

و زدم زیر گریه... یعنی دیگه نمیتونستم خودمو نگه دارم وگریه نکنم...

هامین با بهت گفت: چی شده؟

با گریه بهش زل زدم و گفتم: کاش تو اینجا نبودی...

هامین با حرص گفت:الان گریه ات بخاطر حضور منه؟

داشتم به هق هق میفتادم... هامین با کلافگی موهاشو کشید وگفت: هنوز درد داری؟

-نه...

هامین:پس چرا گریه میکنی؟

دماغمو بالا کشیدم وگفتم: حالم از خودم بهم میخوره...

هامین: میشا جان... بگو چی شده؟

پوفی کشیدم وگفتم: هیچی ...

هامین یه خرده نگام کرد و من پوفی کشیدم وگفتم: کمرم میخارید برطرف شد!

هامین اهانی گفت و من هم سکوت کردم... کی میخواست بفهمه من...

خوب شد پرستاره قبلش بهم گفته بود وگرنه از کلیه هام در عجب بودم... ولی عجیب درد داشت ... بدبختی روم نمیشد به هامین بگم بره یکی و صدا کنه بیاد چک کنه ببینه من چه مرگمه...

صبح با صدای همهمه ای چشمهامو باز کردم... با دیدن صبا متعجب گفتم: صبا...

صبا با گریه خودشو روم انداخت که یه جیغ بلند کشیدم...

صبا با ترس گفت: چی شد؟

-زهرمار. نمی بینی داغون شدم... این وحشی بازی هاتو ترک نکردی؟

طفلک بق کرد و درحالی که بغض کرده بود گفت: تو روحت میشا هممون داشتیم سکته میکردیم...

لبخندی زدم وگفتم: چه بهتر... قیافه اشو گریه نکن زیرچشمت سیاه میشه...

کنارم نشست و من با چشم به اطراف نگاه کردم و صبا با خنده گفت: دنبال پسرخاله ات میگردی؟

-کجاست؟

صبا: با مهراب وسیامک رفتن برات صبحونه بگیرن...

اوه لالا... چه لارج واقعا... من واقعا به داشتن چنین پسرخاله ای با داشتن چنین روحیه ی ورزشکاری افتخار میکنم!!!

صبا دستمو گرفت وگفت: حالا بگو ببینم چه بلایی سرت اومده...

دستشو یه خرده فشار دادم وگفتم: تصادف کردم ...

صبا: راننده که فرار کرده!

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: مهم نیست من می بخشمش...

و فکر کردم تقصیر خودم بود و عرفان که اونطور تو خیابون میدویدم... پس راننده مقصر نبود و بهش اجازه میدادم برای توی درد سر نیفتادن فرار کنه و از کسی که منو به بیمارستان رسونده بود واقعا ممنون بودم هرچند انگار اون هم فرار کرده بود!!!

صبا دستمو نوازش کرد و لبخندی بهش زدم وگفتم: لوس نشو صبا...

صبا: مهراب وقتی شنید گریه اش گرفته بود... باید بودی و میدیدی چطور تا اینجا رانندگی کرد.

-شماها از کجا خبردار شدی...

صبا:من دیشب همینطوری زنگ زدم خونتون حالتو بپرسم دیگه مارال بهم گفت ... منم صبح تو یونی اعلام کردم... خلاصه کلاس و پیچوندیم اومدیم ملاقات...

با تعجب گفتم: مگه راتون دادن؟

صبا: اوه نگهبانه همچین مهراب و دید فکر کرد اورژانس واجبه هیچی نگفت بهمون...

خواستم بخندم که قفسه ی سینه ام درد گرفت...

با تقه ای که به درخورد از صبا خواستم تا روسری ای و که روی کت هامین افتاده بود وبهم بده...

با ورود سیامک ومهراب وهامین باهم لبخندی به چهره ی مهراب زدم .

مهراب جلو اومد وگفت: چه بلایی سر خودت اوردی...

زیر نگاه سنگین هامین نمیتونستم با مهراب راحت حرف بزنم. مهرابم یه جورایی بخاطر حضور سیامک و صبا معذب بود.

به چهره ی نگران ومغموم مهراب نگاه کردم و گفتم: من خوبم...

مهراب پوفی کشید وگفت: خودتو تو اینه ببینی هم همینو میگی...

خندیدم وگفتم: گمجو من همیشه خوشگل بودم...

مهراب ابروهاشو بالا دادو یه لبخند کوچیک زد وگفت: برمنکرش لعنت.

با صدای تک سرفه ی هامین ، سیامک رو به من گفت: خوبه جفتتون هم تو نوبتید... یه بارمهراب یه بار تو... اون دفعه که میشا جور مهراب و کشید... مهراب این دفعه نوبت توئه!

هامین با اخم به من نگاه کرد ومهراب با لبخند گفت:مخلصشم هستم...

براش زبون درازی کردم ومهراب اهسته گفت: هر وقت حالت بهتر شد باید باهم صحبت کنیم.

بهش نگاه کردم و گفتم:چی شده؟

مهراب لبخند مهربونی زد وگفت: فقط میخوام از یه چیزی مطمئن بشم همین...

-الان نمیگی؟

مهراب لبخند مهربونی زد وگفت: فقط میخوام از یه چیزی مطمئن بشم همین...

-الان نمیگی؟

مهراب با خنده گفت: نمیدونم هنوز راجع بهش تصمیم قطعی نگرفتم...

-راجع به گفتن و نگفتنت؟

مهراب اروم روم خم شد و زیر گوشم گفت: یه جورایی یه پل موفقیته...

چشمام برقی زدو گفت: چه جورایی؟

مهراب دیگه دیگه ای گفت و با حرص گفتم: اذیت نکن... بگو چی شده؟

مهراب لبخند کجی زد و گفت: برام از یه تیم روسیه ای دعوت نامه اومده... البته از یکی از تیم های دسته دوییش...

-والیبال...

تند گفتم:حالا میخوای قبول کنی؟

جواب مهراب و نشنیدم...

با جا به جایی هامین تو اتاق که اومده بود نزدیک تر تا بفهمه ما چی میگیم مهراب اروم گفت: یه چیز دیگه هم هست...

حس کردم نگاهش یه خرده تردید امیز شد ...

-چی؟

مهراب: حالا بعدا صحبت میکنیم...

-الان بگو...

مهراب با خنده گفت: نه فضول... باشه بعدا.

باشه ای گفتم وورود یه پرستار که رو به هامین گفت:اقای هدایت مگه من نگفتم اینجا رو خلوت کنن.؟ وبا تشر وغر و لند همه رو بیرون کرد باعث شدنتونم درست و حسابی از مهراب وصبا وسیامک خداحافظی کنم.

دکتر اومده بود تا معاینه ام کنه... قفسه ی سینه ام بدجور درد میکرد و بنده ملتفت شدم که دو تا از دنده هام شکسته... دستم که تو گچه مچش دچار در رفتگی ویه ترک شده ... اون یکی دستم که به سلامتی دوخته شده... زانوم در رفته بود ... ساق پام هم توش پلاتین بود ... تقریبا خرد شده بودم... به قول دکتره همین ضربه مغزی نشدم شانس اوردم...!

-اقای دکتر من کی مرخص میشم؟

دکتر که یه مرد چهل ساله بود و تو دستهاش حلقه نداشت و این فکر و تو سرم مینداخت که یه پیر پسره... گفت: اینقدر بهت بد گذشته؟

لبخند کجی تحویل اون چشمهای هیزش دادم وگفت: ان شالا به زودی... راستی این اقا پسر برادرته؟

با حرصی که ازا ون نگاه خیره اش میخوردم گفتم: خیر... همون موقع هامین وارد اتاق شد وگفتم: نامزدمه!!!

دکتره به طرز محسوسی جا خورد و نگاهشو ازم گرفت و گفت: که اینطور... ان شاالله تا پس فردا مرخص میشی!

اخمی بهش کردم هامین با نیش باز شده کنار تختم ایستاد ... پرستارو دکتر از اتاق خارج شدند و من رو به هامین پاتک زدم: دکتره چقدر هیز بود اه...

هامین خنده اش جمع شد و گفت: برای همین گفتی من نامزدتم؟

-حالم از این جور مرد ها بهم میخوره.

هامین با خستگی کش وقوسی اومد و چیزی نگفت...

من به سقف زل زده بودم نمیدونم چرا مهراب یه طوری بود جدی و کمی اخمو... البته مطمئنم که نگرانم بود اما چی میخواست بهم بگه؟!!! دعوت از یه تیم... چه خوب... میدونستم این مهراب بازیش عالیه! حتی اگراز یه تیم دسته دو سه ی خارجی براش دعوت نامه بیاد!

به همراه هامین مشغول صرف صبحونه شدیم ... البته من که باید مایعات میخوردم هامین هم با کیکی درگیر بود.

روی تخت ولو شده بودم وبه سقف نگاه میکردم...

با حضور هامین بالای سرم ... با نگرانی بهش زل زدم...

به سختی خودمو بالا کشیدم وگفتم: تو چرا این شکلی شدی؟

با تعجب گفت: چه شکلی؟

-دیشب اصلا خوابیدی؟

هامین: اره یه چرتی زدم...

-قیافه ات که نشون نمیده...

هامین ابروهاشو بالا داد وگفت: حالا تو چرا این ریختی شدی؟

-چه ریختی؟

هامین: الان نگران منی ؟

چینی به دماغم انداختم وگفتم: واه... پسرخاله نباشم؟ ریختتو تو اینه نگاه کن... وحشت میکنه ادم. هرکی ندونه فکر میکنه خدایی نکرده عزرائیل بالا سرت وایستاده...

هامین خندید وگفت: تو که از خداته من یه طوریم بشه ...

-چرا باید از خدام باشه؟ و با لحنی کاملا عصبانی وحرصی و غیظی گفتم: هامین بعضی وقتا دلم میخواد بگیرم بزنمت... برای چی باید چنین چیزی بخوام؟؟؟

هامین شونه هاشو بالا انداخت وگفت:محض شوخی گفتم...

-میخوام صد سال سیاه شوخی نکنی... برو بگیر بخواب. ریختشو... ششش... از این به بعد همراه کسی تو بیمارستان شدی یه ریش تراش هم با خودت بیار...

هامین خندید و روی مبل خودشو پرت کرد. قبل از اینکه حرف دیگه ای بزنم خوابش برد... به چشمهای بسته اش نگاهی کردم... عین بچه ها میخوابید... حالا من حوصلم سر میره ... خوب دیشب و ازت گرفتن که نخوابیدی؟؟؟

یه ذره دهنش باز بود... وقتی پلکهاشو می بست مژه هاش زیر پلکش سایه مینداخت... قیافه اش تو خواب مهربون و معصوم بود... اخی!!!

اهی کشیدم وفکر کردم جدی جدی داشتم می مردم... اگه عرفان اون روز منو میگرفت ... اگه... سرمو تکون دادم که یه دردی تو گردنم پیچید ... خدا لعنت کنه عرفان و... زیر لب بخاطر اینکه هنوز نفس میکشم خدا رو شکر کردم و دوباره به هامین زل زدم...

چرا برگشتی؟ زندگیم و نگاه... زیر و رو شده... خجالت نمیکشی دوازده سال فراموشم کردی تازه با یه دختر هم همخونه بودی؟

من وبگو که...

به سختی نگامو ازش گرفتم وباز فکر کردم مهراب بامن چیکار داره!

بوی اسفند توی دماغم میپیچید... چرا این سه روز بستری شدنم اینقدر زود تموم شد؟؟؟

با دیدن یه گوسفند غرق خون که داشت جون میداد حالم بدتر شد... هامین ویلچرمو حرکت دادو از روی خونها رد شدیم.

مثلا که چی؟؟؟

الان مثلا من خوب شدم؟

یه گوسفند و کشتن...الکی الکی...

واقعا حس بدی بود... حس مریضی... حس چلاغی... حس درد ... همش با هم بود...

تازه کلافگی از ندونستن ... وای من با این پا چه میکردم...

دکتره که میگفت تمرین بی تمرین...

فکر کن یک درصد من تمرینمو بذارم کنار!صد سال سیاه...

یعنی میخواستم بزنم خودمو از وسط هزار تیکه کنم... یعنی حاضر بودم تو اون تصادف بمیرم اما اینطوری با این وضع نیام خونه ی خالم و خاله مستان هم جلو همه جولون بده و بگه خودم میخوام از عروسم نگهداری کنم...!!!

یعنی ترجیحا مرگ و به این نگهداری ترجیح میدم... باز خاله نشسته بود مغز خوشگلشو به کار انداخته بود که منو بندازه تو هچل... یعنی من قرار بود توسط خاله و هامین پرستاری بشم... ملتم که هیچی نمیگن پیش خودشون میگن اون که هم خاله اشه هم مادر شوهرش اون یکی هم که هم پسرخاله اشه هم شوهرش!!! پس کجا بره از اینجا بهتر؟؟؟

یعنی میخواستم جفت پا برم تو کاروانی که قرار بود مامان وبابای منو ببره کربلا... یعنی ادم بمیره ولی ...!!!

قبل از اینکه با اون ویلچر چرخ های خونی وارد خونه بشیم در یک عمل انجام شده حس کردم بین زمین وهوا معلقم...! در بغل نامزد سوری خوشگلم حضور داشتم... اونم به خاطر خاله مستان که یهو یادش افتاد با ویلچری که چرخ هاش خونیه حق نداریم وارد خونه بشیم... و یکی باید من افلیج چلاغ و بلند میکرد...

گزینه ی یک بابام قلبش مریضه... گزینه ی دو عمورسول ... اصلا به قیافه اش نمیاد!!! گزینه ی سه ارمین ... فرناز گذاشت یک درصد!!!

گزینه ی چهار سهراب که زورش نمیرسید از من لاغرتر بود!!!

گزینه ی پنج خود چلاغم میرفتم ولی ولی ولی این هامین منو جلو سر وهمسر بی ابرو نمیکرد... چنان بلندم کرد و به خودش چسبوند ... ایییی!!!

هامین منو داخل خونه برد... تازه میخواست از پله ها هم بالا ببره... یعنی ابرو جلوی بابا و عمو رسول برام نموند...

منم بخاطر اویزون موندم پام اونقدر ننه من غریبم بازی و اه و ناله کردم که هامین مجبوری منو اول روی مبل نشوند بعد خاله در یک دستور دیگه اولتیماتوم داد زود از پله ها منو ببره بالا و من استراحت کنم میخوام نکنم صد سال!!!

درکمال ناباوری تو اتاق هامین... روی تخت هامین... کنار هامین خوابیده بودم... و هامین هم عین میت ها زل زده بود به من...

یعنی حاضر بودم ده بار دیگه تصادف کنم چنین ذلتی و تحمل نکنم... هامین منو بغل کرده بود و پله ها رو یه دونه یه دونه بالا میومد کلی هم با چشم و ابروش منو مسخره میکرد ... یعنی ... هیچی!

امیدوارم شب به این فکر نکنه که باید پیش من بخوابه!

با اومدن مامان و خاله مستانه ومارال به اتاق هامین کل صورتم تف مالی شد ... مامان لبه ی تخت نشست وگفت: الهی فدات بشه مادر...

-مامان الان وقت سفره؟

مامان اخم کرد وگفت: الهی قربونت بشم. اقا طلبیده ... چه وقتی بهتر از الان که تو رو دوباره به من داده؟ نذر قلب باباتم هست ...

پوفی کشیدم وبه ته خنده ی هامین نگاه کردم.

با حرص گفتم:حالا چند وقت نیستید؟

مامان: یه دو هفته...

تقریبا جیغ زدم : دو هفتـــــــــه؟؟؟

مارال با خنده گفت: سرجالیز که نیست ...

چشم غره ای به مارال رفتم وگفتم: مامان خاله زحمتش میشه... من خودم با هزینه ی خودم میرم یه اسایشگاهی جایی...

خاله فورا خودشو دخالت داد و با اخم وتخم گفت: چشمم روشن... اینجا خونه ی خودته ...

لبمو گزیدم بر منکرش لعنت...

خاله دوباره گفت: همچین میگی اسایشگاه انگاری زبونم لال قطع نخاع شدی... یه چهار هفته میخوای اینا رو تحمل کنی ... بخدا چشمت زدن بس که شب نامزدیتون عین ماه شده بودی...

دهن کجی ای توی دلم به خاله کردم و خاله پیشونیمو بوسید و مامان و مارا ل و ازاتاق بیرون برد تا مثلا من خیر سرم استراحت کنم!

هامین روی صندلی کامپیوترش نشسته بود و به من نگاه میکرد.

دیواری کوتاه تر از اون پیدا نکردم وجیغ زدم: برو بیرون میخوام بخوابم!!!

با خنده گفت : منو از اتاق خودم بیرون میکنی؟؟؟

بی هوا دستمو بالا اوردم که چیزی وبه سمتش پرت کنم که اه از نهادم بلند شد و باعث شد هامین بهم بخنده!!!

با ديدن اهي كه ميشا در اثر بلند كردن دستاش كشيد از جام بلند شدم و كنارش رو تخت نشستم و گفتم :

_ لازم نيست با اين حال و روزت فنون كاراته رو پياده كني . نميتوني آروم بگيري ؟

آهي كشيد و چشماشو بست و با حرص گفت :

_ من چه گناهي كردم كه بايد تحملت كنم ؟!

بي توجه به حرفاي چرت و پرتش زل زدم تو چشماش و گفتم :

_ فكر كردم مردي ...

_ هاااااه ....خوش به حالت شده بود آره ؟! اما فكر كردي ...من تا تو رو نذارم تو قبر نميميرم...

قيافه ي تخسش باعث شد خنده م بگيره و سري تكون بدم وبي اراده زير لب بگم :

_ ژولي ( joli = خوشگل دوست داشتني گوگولي مگولي )....

با جيغ گفت : فحش دادي ؟!....

چشمامو گرد كردم و گفتم :

_ چرا ما ايرانيا اينقدر بد بينيم ؟! به محض اينكه يه نفر با يه زبون ديگه جلومون شروع كنه به حرف زدن فكر ميكنيم داره فحش ميده ، در حاليكه اگه به يه اروپايي با زبون خودت فحش هم بدي با لبخند نگات ميكنه و سرشو برات تكون ميده ....

_ بس كه هالو ان ....

کمی نگاهم کرد وگفت : بگو چی گفتی؟

لبخندی زدم و جوابشو ندادم...

میشا با اصرار گفت: چی گفتی؟

همچنان سکوت کرده بودم . کلافه پوفی کشید.. با نگاهش منتظر معنی حرفم موند.

با حرص و فضولی بهم نگاه میکرد از حرکتش خنديدم و خودمو پرت كردم سمت ديگه ي تخت ...با جيغ گفت :

_ بلند شو از اينجا ...خجالت بكش ....

از گوشه ي چشم نگاه عاقل اندر سفيهي بهش انداختم و گفتم :

_ نميتوني يه كم متمدن باشي ؟! ... نميخورمت كه ...

بي توجه به غرغراش چشمامو بستم . نميتونست از جاش بلند شه والا بلند ميشد . بعد از كلي غر غر كردن بالاخره ساكت شد . چند لحظه كه گذشت يه دفعه با يه حركت ناگهاني چشمامو باز كردم و نگاهشو غافلگير كردم . با نيشخند نگاش كردم كه يعني : مچتو گرفتم ، منو ديد ميزني ! ....پشت چشمي برام نازك كرد و نگاهش و به سقف دوخت . به سمتش چرخيدم و به بازوم تكيه دادم ، چند لحظه زل زدم بهش و با ملايمت گفتم :

_ چند وقت پيش يه آهنگي گوش ميدادم كه يه سوالي توش مطرح شد ، فكر كنم تو جوابشو بدوني ...

با سوال نگاهم كرد و منم از فرصت استفاده كردم و چند لحظه تو چشماي قشنگش خيره شدم . براي اينكه اين لذت و ازم بگيره سريع پرسيد :

_چه سوالي ؟

خيره تو چشماش آروم گفتم :

_ توي كندوي نگاهت عسل كدوم بهشته ؟

چند لحظه با ابرويي بالا انداخته متعجب نگاهم كرد اما يه دفعه چشماشو باريك كرد وقيافه ش بد جنس شد ، با نيشخند صورتمو با نوك انگشتاش كه از باند پيچي بيرون بود هول داد عقب و گفت :

_ سعي نكن باهام لاس بزني ... خر كه نيستم ...بلند شو از اينجا هامين ...

سر جام نشستم ، پاهامو باز كردمو ارنج دستامو بهشون تكيه دادم و سرمو خم كردم پايين و در حاليكه با ريتم آرومي تكونش ميدادم فكر كردم چقدر بي جنبه شدم جديدا ! تماس انگشتاش با صورتم برام لذت بخش بود !

زل زده بودم به ملافه كه با پاي سالمش لگدي به پام زد و گفت :

_ تو يه وجب تخت چه لنگاش هم باز ميكنه ! بلند شو هامين تا جيغ نزدم .

با خنده بهش نگاه كردم و گفتم :

_ ببين منو انگولكم نكنا ميشا ....

زبونشو برام دراز كرد و با صورتش شكلك دراورد . سري تكون دادم و از جام بلند شدم و گفتم :

_ بايد برم مامان باباتو برسونم فرودگاه تا از تور جا نموندن ...

دهن كجي اي كرد و گفت :

_ تور نه و كاروان ، بهشون بگو بيان بالا از من خداحافظي كنن ...

بدون اينكه جوابشو بدم رفتم سمت در اما با بياد اوردن چيزي برگشتم سمتش و با لحني جدي گفتم :

_ وقتي برگشتم درباره ي اينكه كجا و چه جوري تصادف كردي كه وقتي اوردنت بيمارستان نه كيف و موبايل و نه روسري داشتي صحبت ميكنيم .

امروز وقتي ميخواستن از بيمارستان مرخصش كنن از پرستارا خواستم وسايلشو بهم بدن و اونا هم توضيح دادن كه وقتي اوردنش تو چه وضعيتي بوده . از همون موقع تو فكر فرو رفته بودم و اعصابم ريخته بود به هم . اما حالا يكي دو ساعتي بود كه تو شلوغي خونه اون قضيه رو از ياد برده بودم .

سرشو با اخم انداخت پايين و چيزي نگفت . چشمامو باريك كردم و يه قدم به سمتش برداشتم :

_ببينم كسي اذيتت كرده ؟...تو خوبي ؟ ....ميشا ؟ ...

سريع گفت : من خوبم ...

بي اراده نگاهي به سرتاپاش انداختم . چند قدم باقيمانده تا تخت و هم طي كردم و نشستم لبه ي تخت . با اخم زل زدم تو چشماش و گفتم :

_ نظرم عوض شد . همين الان درباره ش توضيح بده ... مگه چه اتفاقي افتاد ؟

_ من چرا بايد به تو توضيح بدم ؟!

صدامو بردم بالا و بهش توپيدم : ميشا چه اتفاقي برات افتاد ؟

داد زد : سر من داد نزن ...

_ پس مثل ادم بگو چرا موقعي كه اوردنت بيمارستان وضعيتت اونجوري بوده ...

هر دو داشتيم با داد حرف ميزديم و با غيض زل زده بوديم تو چشماي هم كه در اتاق باز شد و محيا مداد رنگي به دست اومد داخل ، دوييد طرفمون و رو به ميشا گفت :

_ بابام گفت بيام رو پات نقاشي بكشم ...

لابد آرمين فكر كرده من و ميشا داريم تو اتاق عشق و حال ميكنيم كه واسمون سر خر فرستاده .محيا رو از بين دست و پامون بلند كردم و گذاشتم رو تخت كنار پاي ميشا و گفتم :

_ نقاشي تو بكش عمو ...

و دوباره برگشتم سمت ميشا و مثل طلبكارا زل زدم تو چشماش تا جواب سوالمو بگيرم ...

اما ميشا انگار بحثمونو يادش رفت چون سرشو خم كرده بود سمت محيا و غر زد :

_ هي محيا چيكار ميكني ؟! ... رو پاي من نه ... برو رو ديوار اتاق عموت نقاشي كن...

چونه شو گرفتم و صورتشو برگردوندم سمت خودم :

_ ميشا اگه درست جوابمو ندي مجبور ميشم ببرمت پزشكي قانوني ...

میشا: چی گفتی؟

یه لحظه از حرفم پشیمون شدم ولبمو گاز گرفتم.

میشا سرخ شده بود... با حرص گفت: گفتم چی گفتی...

نگاهمو ازش گرفتم و اهسته زمزمه کردم: وقتی تو توضیح نمیدی...

میشا با فریاد جیغ داری گفت: بهت میگم الان به من چی گفتی...

بهش نگاه کردم. دندون هاشو روی هم می سایید...

میشا با داد و چشمهایی که به سرعت سرخ و عصبی شده بود گفت: اگه یه بار دیگه.... فقط یه بار دیگه...

نتونست جمله اشو کامل کنه و به شدت به سرفه افتاد..

با هول براش یه لیوان اب از پارچی که روی میز کنار تخت بود ریختم وگفتم: خیلی خوب...

دستمو زیر سرش بردم وکمی بالا اوردمشو بهش اب دادم!

خوبه یه مدت اب و دونش با منه!!!

از فکرم لبخندی زدم و میشا با حرص گفتم: بایدم بخندی...

-خیلی خوب بابا من که چیزی نگفتم... فقط گفتم اگه...

چشماشو گرد كرد و وسط حرفم داد زد :

_ خفه شو هامين ...

خودم هم از تصور چيزي كه تو ذهنم بود وحشت كرده بودم ولی این واکنش میشا نسبتا اعصابمو اروم میکرد!. آب دهنمو قورت دادم و اينبار با التماس گفتم :

_ ميشا بگو چه بلايي سرت اومده ...

با اخم و نارضايتي سرش و به سمت پنجره چرخوند و چیزی نگفت.

با لحن ملایمی گفتم:

_ میشا.-باور کن من نگرانت بودم.. میشا من فقط میخوام بدونم چه بلایی سرت اومده... من تمام این مدت فکر میکردم مردی!!! اگه تو شرایط من بودی...

اهی کشیدم وادامه دادم :

_ هرچند برات مهم نبود من چه بلایی سرم میومد اما برای من مهمه ...

سرشو به سمتم برگردوند و بهم خیره شد... ازنگاهش ترسیدم وفوری گفتم:

_ خوب مهمی دخترخاله!

پوف کلافه ای کشید و با حرص گفت :

_ هيچي بابا ... يه پسره تو كوچمونه ديوونه ست ... هميشه گير ميده بهم ...اينبار ديگه حسابي زده بود به كله ش ....تو خيابون مزاحمم شد و كيف و روسريمو هم كشيد . البته منم كلي زدمش ها ... حالا فكر نكني مثل دختراي دست و پا چلفتي وايستادم نگاش كردم !...بعد دوييدم سمت خيابون از دستش فرار كردم و خوردم به يه ماشين .... اصلا يه دفعه اي شد . خودم هم نفهميدم چي شد ....

بي اراده نفس اسوده اي كشيدم و گفتم :

_ همين ؟!

چشماشو درشت كرد :

_ يه جوري ميگي همين انگار هيچي نيست ....آش و لاش شدم . تو پام پلاتينه . يه دونه دست ندارم . ...

بهش لبخندي زدم و گفتم : اينا درست ميشه ...

اما دوباره اخمام تو هم رفت و گفتم :

_ اين پسره كيه ؟ اسم و ادرسش و بگو ...مگه الكيه كه بخواد مزاحمت بشه و اذيتت كنه ؟....اصلا تو واسه چي قبلا بهم نگفتي ؟ ...

... به سختی گردنشو بالا اورده بود و داشت به پاش نگاه میکرد...

دوباره گفتم: میشا؟

_ هان؟

-میگم چرا نگفتی؟؟؟

_ اخه هيچ پخي نبود ...

يهو داد زد :

_ هوي محيا چيكار ميكني ؟ ....

محيا هم نگاش كرد و خيلي خونسرد گفت :

_ هوي تو كلات ...

چند لحظه هر دو با تعجب خيره شديم بهش اما يه دفعه دو تايي زديم زير خنده . آرمين هر زحمتي كه فرناز تو تربيت محيا ميكشيد و با اين ادبيات قشنگش به باد فنا ميداد .

از جا بلند شدم تا برم پایین ببینم کی هست کی نیست... میشا هم به نظر خسته و خواب الود میومد...

میخواستم محیا رو ببرم تا استراحت کنه که میشا نذاشت و گفت: کاری به من نداره...

در اتاق و بستم و به دیوار تکیه دادم... اگر واقعا این پسره کاری میکرد که...

پوفی کشیدم...

دوازده سال فرانسه بودم... با فرهنگ اونجا زندگي كردم ...بعد دوازده سال برگشتم که بشم همونی که قبلا بودم...! یعنی عین همه ی مردها...

برای خودم توضیح دادم که اين حرفم به اين دليل نبود كه مثل مرداي هموطنم روي اينكه زني كه دوستش دارم قبل از من با كسي بوده باشه غيرتي شده باشم . شكي نبود كه منم مثل بقيه دوست داشتم زني كه دوستش دارم تا حالا با كسي نبوده باشه ، بالاخره منم يه مرد ايراني بودم و هر چقدر هم كه اروپا زندگي كرده باشم نميتونستم كاملا عوض بشم ، البته روي هم رفته زياد با اين قضيه مشكل نداشتم كه قبل از من با كسي بوده باشه ، چون به نظر شخصي خودم اين كار براي آشنايي و شناخت بيشتر لازم بود . هر چند ميدونستم ميشا همچين دختري نيست و ديدگاهش در اين باره هم با من فرق ميكنه . اما الان موضوع اين نبود . الان موضوع این نبود که میشا با کسی بوده یا نه . در حال حاضر فقط نگران ميشا بودم اينكه مبادا اتفاقي براش افتاده باشه و آسيبي ديده باشه و به جسم و روحش لطمه وارد شده باشه اما همه چيز و ريخته باشه تو خودش و به كسي چيزي نگفته باشه ...

با صدای مامان بهش نگاه کردم... خاله اینا میخواستن برن... شب وقت رفتنشون بود.

پله ها رو پایین رفتم تا بگم قبل از رفتن بیان بالا میشا رو ببینن..

****

موقعي كه از فرودگاه برگشتم مهراب و ديدم كه جلوي در خونه مون به پرايدش تكيه داده بود . ماشين و جلوي در خونه پارك كردم و با كلافگي رفتم به سمتش . هر چيزي كه به اين پسر مربوط ميشد اذيتم ميكرد . هنوز كاملا بهش نرسيده بودم كه طلبكارانه گفتم :

_ اينجا چيزي ميخواي ؟ ...

اونم اخماشو تو هم كشيد ، كاملا مشخص بود كه هيچكدوممون از اون يكي خوشش نمياد . با همون اخمش پرسيد :

_ ميشا حالش خوبه ؟ ...تو بيمارستان فرصت نشد درست ببينمش ...

براي اينكه شرش و هر چه سريعتر كم كنم گفتم :

_ آره خوبه ... حالا ميتوني بري ...

خواستم برگردم سمت در خونه كه سريع گفت :

_ چرا آوردنش اينجا ؟ چرا نبردنش خونه ي خودشون ؟

ظاهرا بدجوري اين قضيه كه ميشا الان خونه ي ما بود نگرانش كرده بود . چه بهتر . خواستم بگم چون اينجا خونه ي شوهرشه . اما اون قدر هم نامرد نبودم كه قضيه اي كه ميشا خودش بايد به مهراب ميگفت و بذارم كف دستش . واسه همين با نارضايتي گفتم :

_ چون كسي خونه شون نيست .

_ موبايلش چرا خاموشه ؟! .... اگه تو تصادف داغون شده ميشه لطفا اينو بهش بدي ؟

و موبايلشو گرفت به سمتم . با غيظ نگاهمو از گوشيش گرفتم و به چشماش دوختم ،

_ نيازي به اين نيست . خودم براش يكي ديگه ميخرم ... و بهتره اينقدر به پر و پاش نپيچي ، اگه دلش ميخواست خودش بهت زنگ ميزد .

نيشخندي زد و گفت :

_ معلومه كه دلش ميخواد . پس بي زحمت شماره مو بهش بده چون ميشا هيچ شماره اي رو حفظ نيست .

با اين حرف در ماشينشو باز كرد تا يه كاغذ پيدا كنه . و من در حاليكه حركاتش و زير نظر داشتم فكرم داشت حول اين مسئله دور ميزد كه ميشا هيچ شماره اي رو حفظ نيست ؟! حالا نوبت من بود كه نيشخند بزنم ، وقتي برگشت سمتم و كاغذي كه توش شماره رو نوشته بود و گرفت سمتم با حالت پيروزمندانه اي زل زدم تو چشماش و گفتم :

_ ولي شماره ي منو حفظه ...

بدون اينكه كاغذ و ازش بگيرم برگشتم و با لبخند راه افتادم سمت خونه و مهراب و مبهوت سر جاش ول كردم . يك هيچ به نفع من آقا مهراب !

****

حالا که میشا اتاقمو اشغال کرده بود بهترين فرصت بود كه خونه ي خودمو با اولين خوابم اونجا رسما افتتاح كنم . اما بي اراده ترجيح ميدادم تو همين خونه شب و بگذرونم . ميذاشتمش به پاي نگراني براي وضعيت ميشا ! ..اتاق آذین و مارال اشغال کرده بود و بقیه ی اتاقا هم روتختی رو تختشون نبود و من ترجیح میدادم روی کاناپه شب و بگذرونم تا روی یه تختی که روتختی نداشته باشه ، وسواسی نبودم ولی تمیزی واسم مهم بود . و از طرفی عمرا به مامان رو نمینداختم که ببینم رو تختیای تمیزشو کجا میذاره یا ازش بخوام برام یه روتختی بیاره ، چون دیگه حسابی از مامان ترسیده بودم ، میترسیدم بهش بگم رو تختی میخوام و اونم بگه تو اتاق خودت پیش میشا بخواب ! با توجه به رفتار اخیرش هر چیزی رو ازش انتظار داشتم .

به هر حال خیال داشتم تو هال رو کاناپه بخوابم ، نه به خاطر ملاحظه ي ميشا . به خاطر اينكه وحشتناك عذاب اور بود خوابیدن تو اتاق و نديده گرفتن ميشا و من ابدا ادم خودداري نبودم . ترجيح ميدادم روي كاناپه تو هال يا حتی روي يكي از اون تختاي بدون رو تختي بخوابم و همچین عذابی رو متحمل نشم .

بدون اينكه نيم نگاهي به ميشا كه مشغول حرف زدن با تلفن بود بندازم به سمت كمدم رفتم و شروع كردم به عوض كردن لباساي بيرونم با لباس راحتي . ميشا داد زد :

_ برو يه جاي ديگه لباساتو عوض كن .

زير لب غر زدم : ميتوني نگاه نكني ...

پوفي كشيد و دوباره مشغول حرف زدن با تلفن شد و اولين جمله ش توجهمو جلب كرد :

_ ببخشيد عزيزم ...

چند لحظه ساكت بود اما يه دفعه با صداي بلند شروع كرد به خنديدن و وسط خنده گفت :

_ نميري مهراب ...

چند لحظه دستم روي دكمه ي لباسم خشك شد . باید حدس میزدم که پیدا کردن شماره ی مهراب واسش کاری نداره . چشمامو بستم و دندونامو رو هم فشار دادم . كه اينطور ! باشه ... يك يك مساوي ! ولي فكر كردي آقا مهراب ، بازي تازه شروع شده . به طور ناگهاني نظرم عوض شد و تصميم گرفتم شب و رو تخت خودم بخوابم ! آدمي نبودم كه وايسم ببينم يكي الكي الكي شكستم بده . وجدانم بهم نهيب زد كه بازم داري جر ميزني ... اما نه ! جر نميزدم . فقط داشتم به ميشا كمك ميكردم كه از احساساتش نسبت بهم فرار نكنه . ميشا منو دوست داشت . اينو مطمئن بودم . خودش هم اعتراف كرده بود . من فقط بايد كمكش ميكردم تا قبول كنه منو بيشتر از مهراب دوست داره ! چيزي كه خودم هم ازش مطمئن نبودم .

بقيه ي لباسامو عوض كردم و با اعصابي به هم ريخته خودمو پرت كردم رو تخت و رو شكم خوابيدم . چشمامو بستم چون خيال داشتم هر چه زودتر خوابم ببره كه البته كار سختي بود . ميشا رو نميديدم اما از سكوتش حدس ميزدم دهنش يه وجب باز مونده و گوشي تلفن تو دستاش خشك شده . چند لحظه بعد صداي خداحافظيش با مهراب بلند شد و بعد صداي متعجبش كه از من پرسيد :

_ تو ميخواي اينجا بخوابي ؟!

سرمو رو بالش جابجا كردم و بدون اينكه چشمامو باز كنم در جوابش سكوت كردم . بعد از چند لحظه دركمال تعجب من با ملايمت گفت :

_ خيلي خب . من بيرونت نميكنم تو حق داري تو اتاق خودت بخوابي ...من ميرم .

بازم سعي كردم به حركتش رو تخت بي توجه باشم . اما نتونستم نسبت به صداي جيغ خفه ش كه از درد بلند شده بود هم بي تفاوت باشم . با قيافه اي در هم به سمتش چرخيدم و پايي كه از تخت بيرون گذاشته بود و دوباره گذاشتم رو تخت و و شونه هاش و با ملايمت به سمت بالش فشار دادم تا دوباره سر جاش بخوابونمش . با خشونت گفتم :

_فكر كردي داري كجا ميري ؟! ....من موقعي كه خوابم اصلا تكون نميخورم و تو هم كه نميتوني تكون بخوري . پس چشماتو ببند و مثل شبايي كه تو خونه ي بابازرگ كنار هم تو حياط ميخوابيديم بگير بخواب .

با وجود اينكه لحنم خشن بود اما تداعي اون خاطره براي ميشا باعث شد نيشش باز بشه . و همين حركت ميشا باعث لبخند خودم هم شد . فكر هر دومون داشت تو شباي تابستوني سير ميكرد كه مامان باباهامون براي عروسي يكي از فاميلا رفته بودن شيراز و ما بچه ها رو گذاشته بودن خونه ي بابابزرگ . هممون شب كه ميشد تشكامون و به رديف پهن ميكرديم تو حياط پر دار و درخت خونه ي بابابزرگ . ميشا حول و حوش هفت سالش بود و من يازده سالم بود . پشه بند نميبستيم و به همين خاطر پشه ها تا صبح كلافه مون ميكردن . با اينحال ما هر شب تو حياط ميخوابيدم . پشه ها با من زياد كاري نداشتن . اما از ميشا خيلي خوششون ميومد . به قول مامان بزرگ خون ميشا شيرين بود اما خون من تلخ بود . نميدونم طبق چه چيدماني من هميشه كنار ميشا ميخوابيدم اما هميشه يه سمتم ميشا بود و درسته كه پشه ها زياد كاري بهم نداشتن اما عوضش ميشا تا صبح لگدبارونم ميكرد .

حرفي كه زده بودم و با شيطنت تصحيح كردم :

_ با اين فرق كه تو اون موقع تا صبح همه ي فنون كاراته رو روم پياده ميكردي اما الان نميتوني ....

ميشا با خنده ي ارومي سر تكون داد و گفت :

_ يادته يه شب نصف شب از دست پشه ها بيدار شدم و تو رفتي يه برس مو آوردي و كمكم كردي خودمو بخارونم ؟

معلومه که یادم بود . با لبخند سري به نشانه ي تاييد تكون دادم و ميشا گفت :

_ ميشه الانم بري يه سيخ كباب بياري تا توي گچ پامو بخارونم ؟ خيلي مي خاره ....

قهقه اي زدم و روي پاش خم شدم و پرسيدم :

_كجاش ميخاره ؟

_زياد داخلش نميكنم . همين قسمتاي بالاييش زير گچ ميخاره ...

و صورتش و يه جوري كرد و گفت : ووووويييييي ...

دستمو گذاشتم بالاي گچشو گفتم : اينجا ؟

سري تكون داد و منم سريع همونجا رو بوسيدم و از جام بلند شدم برم براش سيخ بيارم . اما قبل از اينكه برم بيرون رو به چشماي گرد شده ي ميشا با شيطنت گفتم :

_ خوشحال نشو ، نقاشي محيا رو بوسيدم ... عكس منو كشيده ...

دروغ هم نميگفتم ! محيا موقعي كه داشت ميرفت خونه شون بهم گفت رو پاي ميشا عكس منو كشيده .

ميشا با چشماش برام خط و نشون كشيد و منم با قهقهه اي كه نميشد جلوشو گرفت از اتاق بيرون رفتم .

با اينكه سيخ و براش اوردم اما اجازه ندادم زياد داخلش كنه . چون ظاهرا بهم دروغ گفته بود كه زياد داخل نيست و همينطور داشت سيخ و كه با سرانگشتاش به سختي گرفته بود ميكرد داخل . منم سريع ازش گرفتم . چون ظاهرا ميخواست رو بخيه هاشو بخارونه . ديگه داشت اشكش بخاطر خارش پاش در ميومد اما من راضي نشدم سيخ و بهش بدم . بالاخره بعد از اينكه هر جوري بود خارشش اروم گرفت دوباره رو تخت دراز كشيدم . ميشا بعد از چند لحظه سكوت گفت :

_ من رو زمين ميخوابم .

بي حرف بالش خودمو بلند كردم و رو فرش وسط اتاق دراز كشيدم . ميشا صدام كرد :

_ هامين ؟!

جوابشو ندادم . اونم ادامه داد :

_ بابا نگفتم تو رو زمين بخوابي كه ...

بازم سكوت كردم و اونم دوباره صدام زد و وقتي ديد بازم جوابشو نميدم با حرص غر زد :

_ به جهنم ...

بعدش ديگه صدايي ازش بلند نشد و حدس ميزدم خوابش برده باشه . و من بعد از كلي كلنجار رفتن و تلاش براي خوابيدن دست از تلاش برداشتم و سر جام نشستم . براي اولين بار بعد از اينكه برگشته بودم ايران عادت دوازده ساله ي بد خوابيم برگشته بود . نفس كلافه اي كشيدم و از جام بلند شدم . چند لحظه بالاي سر ميشا ايستادم و نگاهش كردم . از وايستادن خسته شدم و لبه ي تخت نشستم . بدون اينكه لحظه اي نگاهمو از چهره ي معصوم غرق در خواب ميشا بردارم . دسته اي از موهاشو بلند كردم و گرفتم تو دستم . داشتم تحريك ميشدم و عجيب هم نبود . چون دختري كه رو تخت دراز كشيده بود دختري بود كه بي اندازه ميخواستمش . انگشتم و كشيدم رو لباش و بي هيچ مقاومتي به ارومي لباي زن شرعي مو بوسيدم ! .... و وقتي سرمو بالا اوردم ميشا غرق خواب با حالتي كه انگار در حال خوردن چيز ترشيه لباشو رو هم حركت ميداد . لبخند تلخي زدم و با سرعت از جام بلند شدم و با عجله از اتاق بيرون رفتم . خيال داشتم بدوئم . اما بعد از مسيري رو دوييدن و رسيدن به كلبه ي بابا مسكن ديگه اي توجهمو جلب كرد و بيخيال دوييدن شدم . خيال نداشتم خودمو مست كنم اما خيال داشتم اونقدر بخورم كه چهره ي ميشا از جلو چشمم محو شه . و اين محال بود . بعد از خوردن نصف بطري از اسكاچ بيست ساله ي بابا كه مطمئن بودم بابا بعد از فهميدنش كلي شاكي ميشد حالم بهتر نشد كه هيچ احساس ميكردم بدتر هم شده . از روي مبل خودمو انداختم روي زمين و به مبل تكيه دادم و با منگي زل زدم به ديوار روبروم . اين دختر چي داشت كه داشت منو ديوونه ميكرد ؟! هيچ وقت همچين روزي رو واسه خودم پيش بيني نميكردم . كه يه دختر اينقدر داغونم كنه . كه اينقدر دختري رو بخوام و منو نخواد .

شايد بايد ميرفتم اون دختر صد تومنيه رو از خيابون بلند ميكردم . من كه خونه داشتم !

لعنت بهش ! من دختر صد تومني به چه كارم ميومد ؟! من ميشا رو ميخواستم . يه قلوپ ديگه از تو بطري خوردم و بازم ادامه دادم به زل زدن به ديوار روبروم و سعي كردن براي اينكه فكرمو از هر چيزي خالي كنم .

هوا ديگه داشت روشن ميشد كه از جام بلند شدم و با كوفتگي و خستگي مفرط راه افتادم سمت ساختمون . ميخواستم برم بالشمو از اتاق بردارم و بيام رو كاناپه هال بخوابم . چون مطمئن بودم ديگه خوابم ميبره . اما در اتاقو كه باز كردم ميشا با چشماي باز گفت :

_ تو كجا رفته بودي ؟ من تشنمه ...

با اخم صورتمو تو هم كشيدمو ليوان و از ابي كه رو ميز كامپيوترم بود پر كردم و گرفتم سمتش . خودم بايد براش ميگرفتم تا بخوره چون خودش نميتونست ليوان دست بگيره . ليوانو گرفتم جلو دهنش و نگاهمو منحرف كردم سمت رو تختي ...بعد از اینکه ابشو با طمانینه تمام خورد گفت :

_ بوي چي ميدي ؟!

بالش و از رو زمين برداشتم و در حاليكه ميرفتم سمت در با خشونت گفتم :

_ بوي گو ه ....

اينبار به محض اينكه سرمو گذاشتم رو بالش خوابم برد در حاليكه بازي همچنان يك يك بود !

صبح با دو ساعت تاخیر ، ساعت 10 بیدار شدم تا برم سر کار . اما از اونجایی که همیشه برای کارام اولویت بندی داشتم و عادت داشتم همه ی کارامو به ترتیب مرتبه ی مهم بودنشون انجام بدم خیال داشتم قبل از رفتن به سر کار برم سراغ پسری که مزاحم میشا شده بوده و تکلیفشو معلوم کنم .

برای اولین بار بعد از برگشتنم توی حموم طبقه ی پایین دوش گرفتم . اما برای پوشیدن لباسام مجبور بودم برم تو اتاقم . حوله رو پیچیدم دور کمرمو همینطور غرق فکر راه افتادم سمت طبقه بالا .

فکر میکردم میشا خواب باشه اما داشت با تلفن حرف میزد . پوزخندی بهش زدم و سری با افسوس تکون دادم . اونم گوشی رو از لبش فاصله داد و با حرص گفت :

_ هامین تو راحت باش ... یه وقت رعایت منو نکنی ها ...

لباسامو برداشتم و رفتم تو حموم عوضش کنم ، بعدش دوباره برگشتم تو اتاق و در حالیکه موهامو درست میکردم و به صورتم افتر شیو و اودکلن میزدم بیتوجه به اینکه داشت با تلفن حرف میزد ازش پرسیدم :

_ اسم و آدرس این پسره رو بده ....

دوباره گوشی رو از لبش فاصله داد و با تعجب پرسید :

_ مهراب ؟!

پوزخندی زدم و گفتم :

_ نخیر . اونو که دادی ...این پسره ای که مزاحمت میشه ....

_ آهاااااان ....بیخیال بابا ! گفتم که عددی نیست ...

نگاه تند و تیزی بهش کردم که پوفی کشید و گفت : خیلی خب بابا ...

اسم و ادرس و که داد گفت :

_ ببین هامین ...فقط در حد یه تذکر باهاش حرف بزن ...درگیر نشی یه وقت ...

به نگرانیش لبخند زدم و دوباره برگشتم سمت ایینه اما اون همچنان گوشی به دست نگاهم میکرد . با یه حرکت برگشتم سمتش ، چشمامو ریز کردم و با سوال نگاهش کردم . اونم اب دهنش و قورت داد و تک خنده ای کرد و گفت :

_ واسه عرفان دیوونه داری خوشتیپ میکنی ؟! ...

بی حرف با یه لبخند جذاب رفتم سمتش و خم شدم روش . چشماش گرد شده بود . منم با یه لبخند عمیق تر دستمو دراز کردم و گوشیمو که دیشب رو تخت جا گذاشته بودم و از سمت دیگه ش برداشتم و نهایتا یه چشمک بهش زدم و روی صندلی میز کامپیوترم نشستم تا مشغول پوشیدن کفشام شم . اونم دوباره مشغول تلفنش شد :

_ الو مهراب ؟!

_.......

_ هیچی بابا ...چه خبر شده امروز همه آدرس این یارو عرفان و میخوان ! ...

_.....

_ تو دیگه شروع نکن مهراب !

_.....

_ نمیدم ....بیخیال دیگه ! ....آخه کله خرابی ....

بقیه ی حرفاشونو دیگه نشنیدم چون پاشدم از اتاق رفتم بیرون . بعد از خوردن یه صبحانه ی سرپایی هم از خونه زدم بیرون .

مهراب یه کم اونورتر از خونه مون به پرایدش تکیه داده بود و داشت با تلفن حرف میزد . من نمیفهمم مگه مخابرات ایران این امکان و واسه کاربراش فراهم نمیکنه که هر جا که هستن تلفنی حرف بزنن ؟! این یارو حتما باید بیاد در خونه ی ما تلپ شه تا با نامزد من حرف بزنه ؟!!!

با اوقات تلخی ماشین و اوردم بیرون و دوباره پیاده شدم تا در و ببندم که مهراب سرسری تلفنش و تموم کرد و دویید سمتم . حالا خیلی ازش خوشم میاد اینم راه به راه میاد آمار میشا رو ازم میگیره . خونسردی هم تا یه جایی میشه .

در جواب سلامش فقط از گوشه ی چشم نگاه خطرناکی بهش انداختم . اونم انگار اصلا نگرفت منظورم اینه که گورش و گم کنه چون پشت سرم راه افتاد و گفت :

_ آدرس این مرتیکه عرفان و میخوام ...

در ماشینمو باز کردم با بی حوصلگی نگاهی بهش انداختم و گفتم :

_ واسه چی از من میخوای ؟!

_ میشا آدرسشو بهم نمیده ...

قبل از اینکه تو ذهنم حلاجی کنم که میشا چرا ادرس عرفان و به مهراب نمیده ولی به من داده خودش گفت :

_ میترسه باها ش درگیر بشم طوریم بشه ...

احساس میکردم گوشه ی لبش یه لبخند پیروزمندانه جا خوش کرده . البته خبری از لبخند نبود ولی احساس میکردم داشت تلافی کار دیروزمو در میاورد . اینکه بهش گفته بودم میشا شماره ی منو حفظه اما مال اونو حفظ نیست . کیه که جر بزنه ؟! بازی دوباره داشت به نفع مهراب پیش میرفت . میشا واسه اون نگران بود اما واسه من نه ! ....خیلی خوب ! دو- یک ....بدتر از این دیگه نمیشد . صبح اول صبحی حسابی حالمو گرفت . به سختی پوزخندی زدم و گفتم :

_پس بچه ی خوبی باش و به حرفش گوش کن ....بشین تو خونه و تو کوچه هم نرو تا یه وقت بچه های دیگه اذیتت نکنن ...

سوار ماشین شدم و راضی از حرصی که تو صورتش پیدا بود راه افتادم . اما وقتی تو کوچه ی عمو پرویز اینا ماشین و متوقف کردم متوجه شدم که تمام مسیر تعقیبم کرده بوده . ظاهرا حرفم براش سنگین اومده بوده و حالا که آدرس عرفان و از زیر زبونم نتونسته بود بکشه بیرون اومده بود راست راستکی زور بازوشو نشونم بده . محلش ندادم و راه افتادم تا خونه ای که میشا گفته بود و پیدا کنم . خونه رو پیدا کردم اما پسربچه ی ده _ دوازده ساله ای که درو برام باز کرد گفت عرفان خونه نیست . اما گفت همیشه یا تو کوچه ست یا میره یه قهوه خونه ای که چند تا خیابون پایین تره . آدرس و ازش گرفتم و راه افتادم . این پسره ی بیکار مهراب هم دنبالم راه افتاد .

همینطور که آروم آروم با ماشین حرکت میکردم بالا و پایین کوچه رو نگاه میکردم . البته قیافتاً که نمیشناختمش اما نگاه میکردم ببینم مورد مشکوکی به چشمم میخوره یا نه . نهایتا به نتیجه ای نرسیدم و گازش و گرفتم برم سمت قهوه خونه . هر چی به خیابونی که قهوه خونه توش بود نزدیکتر میشدم چهره ی شهر هم بیشتر تغییر میکرد . خیابونای شلوغ ، ماشینای لکنته ، مغازه های کوچیک درب و داغون به هم چسبیده ، جوبای کثیف پر از آشغال ، بوی روغن سوخته و انواع غذاها و خوردنی های خیابونی دیگه که با بوی دود ماشینا ترکیب شده بود . حتی هواش هم به نظر میرسید گرمتره . آدماش هم سر و وضعشون با قسمتای دیگه ی شهر فرق میکرد ، انگار براشون مهم نبود چی بپوشن یا مرتب به نظر بیان . اما نه ،به طور حتم در آمدشون این اجازه رو بهشون نمیداد که سر و وضع بهتری واسه خودشون بسازن و شایدم اینقدر برای در اوردن یه لقمه نون سگ دو میزدن که سرو وضع و ظاهر اصلا مهم نبود ، مهم یه لقمه نون بود که بتونن شکمشونو باهاش سیر کنن . اینقدر تحت تاثیر محیط قرار گرفته بودم که یادم رفته بود باید دنبال قهوه خونه بگردم ، مجبور شدم از یکی از همین آدما ادرس و بپرسم . قهوه خونه تو یه کوچه ی تنگ و باریک بود ، ناچار ماشینو پارک کردم ، چون کوچه به حدی باریک بود که امکان داخل بردن ماشین و نداشت . حواسم بود که مهراب هم پارک کرده و داره پشت سرم میاد . حقیقتاً که عجب کنه ای بود !

قهوه خونه از دور به خاطر دو تا تخت فکستنی درب و داغون که بیرونش گذاشته شده بودن خودنمایی میکرد . و الا از رو تابلوی رنگ و رو رفته ی سر درش که هیچ حروفی روش معلوم نبود نمیشد تشخیص داد قهوه خونه ست . با وارد شدنم همه ی نگاهها با تعجب به سمتم کشیده شد . بی توجه به نگاههایی که هیچ نشانه ای از خوشامد گویی توشون احساس نمیشد میخواستم برم سمت پیشخون و درمورد عرفان بپرسم ، اگه مشتری دائم اینجا بود لابد میشناختنش . اما هنوز قدم از قدم برنداشته بودم که قیافه ی یه پسری که گوشه ی قهوه خونه روی یه تخت کنار چند تا پسر دیگه نشسته بود توجهمو جلب کرد . زود یادم اومد که این همون پسریه که یه روز که رفته بودم دنبال میشا داشت به میشا چشم غره میرفت . در حالیکه نگاهمو ازش برنمیداشتم به سمتش رفتم . اونم در حالیکه فنجون چایی تو دستش خشک شده بود داشت با ترس نگاهم میکرد . جلوی تخت وایستادم و گفتم :

_ عرفان تویی ؟!

سریع خودشو جمع و جور کرد و با قلدری گفت :

_ گیریم آره ....که چی ؟

دندونامو رو هم فشار دادم و خودمو اماده کردم که یقه شو بگیرم و بلندش کنم که یه دستی زودتر از من از پشت سر یقه شو گرفت و بلندش کرد . با بهت به مهراب که عرفان و کوبید به ستون وسط قهوه خونه نگاه کردم ، داد زد :

_ توی آشغال به چه حقی دور و بر نامزد من میچرخی و مزاحمش میشی ؟....هاااا ؟ ....

عرفان نگاه گیجی به من انداخت و بعدش خنده ی مستانه ای کرد و گفت :

_ این دختره مگه چند تا نامزد داره ؟! .....

اما یه دفعه خنده شو جمع کرد و داد زد :

_ جفتتون کور خوندین ....مرضیه اول و اخرش مال خودمه .... دست دومش مال شما!

مهراب مشتی حواله ی صورتش کرد که باعث شد پرت بشه رو زمین . قبل از اینکه به خودش بجنبه از رو زمین بلندش کردم و کوبیدمش به پیشخون و از بین دندونام با خشم گفتم :

_ اسمشم واسه دهنت بزرگه ....مواظب باش چی داری بلغور میکنی ...

مشت محکممو کوبیدم سمت دیگه ی صورتش که بی نصیب مونده بود . دهنش پر خون شد اما ولش نکردم و همونطور که یقه شو گرفته بودم تو دستام دوباره کوبیدمش به پیشخون و غریدم :

_ اگه از جونت سیر شدی یه بار دیگه اسمشو بیار ...اگه یه بار دیگه دور و برش آفتابی شی کاری میکنم از زنده بودن خودت پشیمون شی ...

صدای یکی از دوستاش از پشت سرم بلند شد که :

_ ولش کن مرتیکه ... وقتی داداش عرفان یکی رو بخواد میشه ناموسش ... ما هم تو مراممون نیست که بذاریم کسی به ناموس دااشمون نظر داشته باشه ...افتاد ؟!

عرفان و پرت کردم سمت دیگه ای و برگشتم سمت دوستش و با خشم داد زدم :

_ مرامت ارزونی خودت . بهتره به دوستت حالی کنی دیگه دور و بر زن شرعی و قانونی من پیداش نشه والا از راه دیگه ای وارد میشم .

پسره زیر چشمی نگاهی به مهراب انداخت و با پوزخند گفت :

_ چطور شد ؟ ....بالاخره زن کیه ؟! ....

داد زدم :

_ زن منه ... زن من !!! ......این رفیق بامرامتون هم میدونه ...

همه به عرفان که همونطور که رو زمین نشسته بود داشت خون دماغشو پاک میکرد نگاه کردیم . فقط مهراب بود که داشت با بهت به من نگاه میکرد . نگاهمو از عرفان گرفتم و به مهراب دوختم . انگار با نگاهش ازم میخواست بهش بگم دروغ گفتم . سریع نگاهمو دزدیم و دوباره به عرفان نگاه کردم و گفتم :

_ به نفعته که گورتو گم کنی ...و گرنه دفعه ی بعد به این راحتی ولت نمیکنم ...

با قدمهای بلند به سمت در قهوه خونه رفتم اما لحظه ی آخر نظرم عوض شد . چشمامو بستم ، نفس کلافه ای کشیدم و دوباره برگشتم سمتش و با لگد کوبیدم تو کمرش ، از خودم انتظار اینهمه خشم و نداشتم ، اما یه دفعه ای دچارش شده بودم . با مشت و لگد افتادم به جونش . احتمالا اینبار خشمم از خودم بود که نتونسته بودم راز میشا رو پیش خودم نگه دارم و جلو مهراب فاشش کرده بودم و حالا داشتم حرصی که از خودم داشتم وسر عرفان خالی میکردم . بقیه ی آدمایی که تو قهوه خونه بودن و تا حالا دورمونو گرفته بودن و نگاه میکردن حالا دست به کار شدن و از عرفان جدام کردن . مهراب همچنان مبهوت وسط قهوه خونه ایستاده بود . خودمو از بین دستای بقیه با خشم بیرون کشیدم و با گامهای بلند از قهوه خونه بیرون رفتم . اما همونجا ایستادم و با چند تا نفس عمیق مقدار زیادی از هوای آلوده ی تهرانو وارد ریه هام کردم تا خونسردیمو به دست بیارم و دستمو توی موهام فرو کردم . چند لحظه بعد مهراب هم بیرون اومد ، همچنان مثل آدمای مسخ شده میموند . با چند قدم خودمو بهش رسوندم و روبروش ایستادم . بی مقدمه گفتم :

_ یه صیغه ی محرمیت ناخواسته ست ، به اصرار خانواده ها ....از اولشم قرار بود زود فسخش کنیم .

برگشتم که برم سمت ماشین اما دوباره برگشتم سمتش و حرفمو کامل کردم :

_ اما حالا وضع من فرق کرده ....هیچ اجباری هم در کار نیست...

یه قدم ازش دور شدمو دوباره به سمتش چرخیدم:

_رابطه ای هم بین من و اون نبوده!

اینبار دیگه واقعا برگشتم سمت ماشین و راه افتادم و مهراب و همونطور مسخ شده ول کردم . بازی دوباره دو – دو مساوی شده بود . اما اینبار این نتیجه رضایتم و در پی نداشت . مثل این بود که با دوپینگ این امتیاز و به دست آورده باشم چون میشا که با خواسته ی قلبیش باهام محرم نشده بود .

کار هر روزم شده بود صبحای زود رفتن به سر کار و ساعت 11_10 شب برگشتن به خونه . شرکت شیش تعطیل میشد اما بعد از تعطیلی شرکت یا میرفتم خونه ی خودم یا با پرهام میرفتیم بیرون . بیشتر شبا شاممو هم بیرون میخوردم .بعد از اون شب ترجیح میدادم کمتر میشا رو ببینم تا کمتر داغ دلم تازه بشه . اما همه ی شبا رو فرش وسط اتاقم میخوابیدم و تقریبا هر شب به سختی خوابم میبرد . دوست داشتم به میشا بگم موضوع از چه قراره و خودمو راحت کنم و تصمیم و بذارم به عهده ی اون . اما وقتی رفتار تدافعی شو میدیدم ، وقتی خودش مستقیما بهم گفته بود مهراب و دوست داره دلیلی نمیددیم خودمو کوچیک کنم . خدا رو شکر که پرهام بود . چون بیشتر حرفامو بهش میزدم ، بهتر از این بود که تو خودم نگهشون دارم . به قول پرهام این یه مشکل ژنتیکی تو خانواده ی عمو پرویزه . اینکه جفت خواهرا نمیدونن چی براشون بهتره و یکی باید با مشت بکوبه تو ملاجشون تا حالیشون بشه پسرای تیکه ای مثل من و پرهامو باید رو سرشون حلوا حلوا کنن ... انگار شوخی شوخی پرهام هم واقعا مارال و میخواست . با اینکه هنوزم نمیتونستم تشخیص بدم پرهام کی شوخی میکنه کی جدی حرف میزنه اما شواهد اینطور نشون میداد که شوخی شوخی جدی شده . دو سه بار رفته بود در دانشگاه مارال و تا دم خونه ی ما رسونده بودش . اما چند باری هم مارال و با دوست پسرش دیده بود و بعدش با عصبانیت برگشته بود شرکت و همونجا بود که من به جدی بودن رفتارش شک کرده بودم . در هر صورت این حالت مشترک و همزمان تو من وپرهام باعث میشد پرهام نظریه های جالبی بده . اینکه جفتمون نفرین شدیم و باید خودمونو از رو پشت بوم پرت کنیم تا از شر این نفرین و زندگی لعنتی خلاص بشیم ، این نظریه ش مال وقتی بود که مارال و با دوست پسرش میدید و از زندگی نا امید میشد . یا اینکه باید هر جوری هست ترتیب جفتشنو بدیم چون دخترا و بخصوص دخترای ایرونی به اولین کسی که باهاش رابطه داشته باشن وابسته میشن و راهکارهای +18 دیگه ای از این دست که باعث میشد خودمون بشینیم دو ساعت به حرفاش بخندیم ... و بقیه ی نظریه هاش شامل انواع و اقسام نقشه ها برای قتل مهراب و سیاوش دوست پسر مارال میشد . در هر صورت برای من گوش کردن به چرت و پرتای پرهام بهتر از خودخوری و شمردن گلهایی که مهراب به من میزنه و من به مهراب میزنم بود .

میشا چند روزی بود که باند پیچی دست راستش و یکی از پاهاش که فقط دچار ضربدیدگی شده بود باز شده بود و یواش یواش یکی دو قدم تو اتاق با چوب راه میرفت. با اینحال کاملا مشخص بود که حوصله ش حسابی تو خونه سر رفته . بالاخره هم طاقت نیاورد و به جونم غر زد که چرا هر شب دیر میام و حتی وسط غرغراش اشاره کرد که اعصابش از دست مهراب هم خورده که جواب تلفناش و نمیده و نتیجه گیری همه ی حرفاش هم این بود که هیشکی به اون اهمیت نمیده . در مورد جواب ندادن مهراب به تلفنهای میشا کمی احساس عذاب وجدان میکردم اما نه تا اون حد که از این موضوع که دیگه میشا به تلفن نچسبیده بود راضی نباشم .

در هر حال بالاخره چیزی که نباید میشد شد و یه روز که از سر کار برگشتم خونه با تعجب دیدم که میشا گوشه ی اتاق نشسته و به یه نقطه خیره شده .

اروم سلام کردم...

جوابمو نداد... حالت و رنگ پریده و چشمهای از حدقه بیرون زده اش یکمی ترسناکش کرده بود. با نگرانی آروم آروم به سمتش رفتم و پرسیدم :

_ چه خبر شده ؟! ...

بدون اینکه نگاهشو از اون نقطه برداره و جوابمو بده به پاشو به ارومی تا کرد وزانوشو زیر چونه اش گذاشت...

دستمو زیر چونه اش بردم که صورتشو برگردوند سمت مخالفم . دستمو گذاشتم یه طرف صورتش و گفتم :

_ تو خوبی ؟ .....

دستمو با شدت پس زد و با غیض زل زد تو چشام . منم ابروهامو به حالت سوالی انداختم بالا و منتظر شدم خودش بگه این رفتارش چه معنی ای میده . چند لحظه همونجور ساکت موند و فقط با نگاه عصبانیش زل زد بهم .

با گیجی گفتم:

_ میگی چی شده یا نه؟

بعد از یه سکوت چند دقیقه ای پوزخندی زد و بالاخره با حرص گفت :

_ آخرش کار خودتو کردی ؟ ....زهر خودتو ریختی ؟...

با تعجب نگاهش کردم ،

_ منظورت چیه ؟....

داد زد :

_ خودتو به اون راه نزن ...

_ کدوم راه... ازچی حرف میزنی؟

_ همه چیو خراب کردی ، زندگیمو داغون کردی تازه میپرسی از چی حرف میزنم ؟ ...

از حرفهاش چیزی سر در نمیاوردم... با کلافگی گفتم:

_ یه جوری حرف بزن بفهمم چی میگی...

پوزخندی زد و گفت:

_ اصلا واسه چی برگشتی ؟ ها ؟.... کی ازت خواست برگردی ؟.... از وقتی برگشتی همه چی و به هم ریختی ....نذاشتی یه آب خوش از گلوم پایین بره ....چطور تونستی ؟

دوباره به آرومی گفتم :

_ نمیفهمم داری درباره ی چی حرف میزنی ....

داد زد :

_ نمیفهمی ؟!!!!!

و این بار گوشی ای که چند روز پیش براش خریده بودم و البته به شرطی قبول کرده بود که پولشو بعدا باهام حساب کنه رو به سمتم گرفت . اولش منظورشو متوجه نشدم اما وقتی با نگاهی که تهش منو می ترسوند زل زد تو چشمام و با صدای خفه ای گفت: بخونش به صفحه ش نگاه انداختم . یه اس ام اس از مهراب که نوشته بود :

_ با شوهرت خوشبخت باشی .

آه از نهادم بلند شد و خودمو که تا حالا رو پنجه های پام نشسته بودم پرت کردم رو زمین و در حالیکه آرنج دستامو تکیه میدادم به زانوهام نگاهمو دوختم به کفپوش اتاق . دوباره نگاهی به گوشی انداختم که میشا با لحن مرتعشی گفت :

_ چطور تونستی ؟ .... این بود قولت ؟ ...

نگاهش کردم و گفتم :

_ نمیخواستم بهش بگم ....وسط درگیری با اون پسره مزاحمت فهمید ....

با لحن خسته ای گفت :

_ دیگه هیچکدوم از حرفاتو باور نمیکنم .

با کلافگی سری تکون دادم و نفسمو فوت کردم :

_ من بهش گفتم که همه چی بین من و تو فرمالیته ست ....مشکلش چیه ؟....این چه دوست داشتنیه که نمیخواد حتی یه ذره برات بجنگه ؟...

_ بس کن ...بس کن ... اون منو دوست داشت ...

بی توجه به جیغش گوشی رو بالا گرفتم و با خونسردی گفتم :

_ از پیام تبریکش کاملا معلومه ...

بی توجه به حرفم زمزمه کرد :

_ همه ی زندگیمو خراب کردی ....نمیتونستی ببینی ما همدیگه رو دوست داریم ؟ ... چرا؟؟؟ من چه بدی ای در حقت کردم؟ فکر میکنی اگه مهرابی نباشه من با تو میمونم ؟!

حرفش خیلی برام گرون بود . غرورمو هدف گرفته بود . این که فکر کنه من عاشق و دلباخته شم در حالیکه خودش همچین حسی نداره اذیتم میکرد . نمیخواستم اینطور باشه . اهمیتی نداشت که واقعا عاشقش بودم . چیزی که الان اهمیت داشت این بود که فکر نکنه من به مهراب حسودی کردم و به این خاطر رفتم همه چی و براش لو دادم . به همین خاطر خیلی جدی زل زدم تو چشاش و گفتم :

_ حتی یه لحظه هم فکر نکن که من بخوام واقعا باهات ازدواج کنم میشا....

چند لحظه اونم ساکت موند و فقط زل زد تو چشام . زیاد نمیتونستم تو چشاش خیره بمونم ، پس سریع شروع کردم به گفتن خزعبلات بعدیم :

_ من میرم با مهراب صحبت میکنم . سعی میکنم خیلی منطقی قانعش کنم که چیزی بین ما نبوده و تو قصد خیانت بهشو نداشتی ....خوبه ؟.....

تو همون حالت نوک انگشتای دست گچ گرفته ش و لمس کردم و گفتم :

_ تو برام مثل آذین میمونی .... هر کاری از دستم بربیاد واست میکنم ...

انگشتاشو با یه حرکت جمع کرد تا از دسترسم دورشون کنه . نگاهمو از انگشتاش بالا بردم و به صورت در هم رفته ش دوختم . صدای جسیکا که بهم گفته بود هیچوقت به دختری که باهاش بودم نگم برام مثل خواهرمه تو گوشم زنگ میزد . اما من که با میشا نبودم ! فقط بوسیده بودمش ! ...در هر حال فرقی نمیکرد چون میشا برام مثل خواهرم نبود و همه ی حرفم دروغ بود . اما این دروغ و ترجیح میدادم به اینکه بخوام خودمو پیش میشا کوچیک کنم و نازشو بکشم . از دخترای سخت خوشم میومد ، همه از دخترای سخت بیشتر از دخترای آسون خوششون میاد اما نه به قیمت اینکه برای به دست اوردنشون از غرورت بزنی و منتشونو بکشی ... حداقل من همچین ادمی نبودم . از ناز کردن زیادی خوشم نمیومد ، درسته که میشا ناز نمیکرد اما من هیچ رقمه نمیتونستم مجبورش کنم منو دوست داشته باشه .

به آرومی از جام بلند شدم و پشت به میشا گوشه ی تخت نشستم . کفشام و در آوردم و جورابام هم با حوصله در آوردم و انداختم زیر تخت . میشا همچنان همونجا نشسته بود و صدایی ازش بلند نمیشد . خودمو انداختم رو تخت و دستامو قلاب کردم زیر سرم و زل زدم به سقف . چشمامو بستم و فکر کردم چی میشد میشا الان میومد بهم میگفت :

_ بیا از دوباره بازی کنیم . من فکر میکنم تو هیچوقت نرفتی خارج و مهرابی هم در کار نیست .

اما میشا عوض شده بود . میشا دیگه اون دختر بچه ای نبود که هر کاری واسم میکرد و هر چقدرم که اذیتش میکردم از دستم ناراحت نمیشد . حالا یه همبازی جدید داشت . انگار حالا جاهامون عوض شده بود . حالا من باید میرفتم منتشو میکشیدم که بیا با هم بازی کنیم . غلتی زدم و به پهلو چرخیدم . با چشمای بسته هم سنگینی نگاه میشا اذیتم میکرد . پشت بهش چشمامو باز کردم و اولین چیزی که در مسیر دیدم بود متعجبم کرد . آدم آهنی فلجم روی میز کامپیوتر ! ....از کجا پیداش کرده بود ؟! ....احتمالا کل اتاق و زیر و رو کرده تا پیداش کرده . بازم غلت زدم و این بار رو شکم دراز کشیدم . تو همون حالت کمربندمو هم باز کردم و انداختم اونور و طبق عادت واسه راحتی بیشتر دکمه ی بالای شلوارمو هم باز کردم و بالشمو بغل کردم . میشا حق داشت کسی رو بخواد که هیچ خاطره ی بدی از بچگی باهاش نداره ، که تو بچگی اذیتش نکرده باشه ...اما اگه میشا با مهراب ازدواج میکرد خیلی اذیت میشدم . شاید بهتر بود برگردم فرانسه . شاید میشا راست میگفت ، برگشتنم از اولشم اشتباه بوده ! .....پووفففف ....فرقی نمیکرد چه جوری بخوابم . میشا هنوزم زل زده بود بهم . نیازی نبود نگاه کنم ، حس میکردم زل زده بهم ....سرمو از رو بالش بلند کردم و نگاهش کردم و خیلی جدی گفتم :

_ شاید همون کاری که خواستی رو کنم ....شاید برگردم فرانسه .... پس زیاد خودتو ناراحت نکن .... خیلی زود سایه ی سنگینمو از رو زندگیت برمیدارم ...

با تموم شدن حرفام یه دفعه قیافه ی آرومی که باهاش زل زده بود بهم عوض شد و اشکاش بی صدا روی گونه هاش جاری شدن . یه فین کرد و وسط گریه ش با لبخند تلخی بی ربط گفت :

_ همیشه من گفتم بیا بازی ، یادته ؟....هیچوقت تو نمیگی ....

با گیجی نگاهش کردم . اونم با یه خنده ی تلخ مهربون ِ دیگه از جاش بلند شد . اشکاش هم انگار نمیخواست بند بیاد . با کمک چوب زیر بغلش یه قدم به سمت در برداشت اما متوقف شد . با همون خنده ی عجیب توام با گریه ش گفت :

_ اما هیچوقتم نمیذاشتی با کس دیگه ای بازی کنم یادته ؟....خودت هیچوقت نمیخواستی باهام بازی کنی اما اگه میدیدی دارم با کس دیگه ای بازی میکنم هم نمیذاشتی ....هنوزم همونطوری ای ....هنوزم نمیذاری ....

چقدر با این چوبش افتضاح راه میرفت . خوب هنوز یه پاهاش تو گچ بود و برای کمک به حفظ تعادلش به دستی که تو گچ بود هم نیاز داشت . علاوه بر تکیه به چوبش با دستی که هنوز تو گچ بود خودشو به در و دیورا و وسائل اتاق هم میگرفت تا بتونه یه قدم ورداره ...آخه مگه مجبوری با این وضعت راه بری دختر ؟! چه میشه کرد ، میشاست دیگه ! نمیتونه یه جا بند بشه ....

بی ربط گفت: من مثل خواهرتم؟؟؟

نفسمو فوت کردم . با صدای خش داری از بغض خیلی اروم طوری که من نشنوم اما شنیدم غرغر کرد :

_ غلط میکنی خواهرتو اونجوری می بوسی!!!

لبمو گزیدم و چیزی نگفتم... شاید گذاشتم فکر کنه من نشنیددم...

ذهنم توی حرف قبلیش مونده بود....راست میگفت ! همیشه اگه میدیدم افشین یا فرهود یا حتی آرمین دارن باهاش بازی میکنن یا حرف میزنن میرفتم میگفتم برو فلان چیزمو از اتاقم بیار ، یا برو دفتر مشقتو بیار ببینم مشقاتو نوشتی و خلاصه یه جوری دکش میکردم بره ....اما الان که اونطوری نبود ، الان که من زورش نمیکردم که با مهراب بازی نکنه !

اشکهاشو پاک کرد چند تا نفس عمیق کشید...

هر جوری بود خودشو به در اتاق رسوند و در و باز کرد . ندا پشت در بود ، با همون لبخند چند دقیقه قبلش به سمتم برگشت و گفت :

_ اما خودت با هر کی دوست داشتی بازی میکردی یادته ؟!....

و رو به ندا با لبخند گفت :

_ بیا تو ندا ....راحت باش ...

و خودش از اتاق بیرون رفت . چند لحظه نفسمو حبس کردم و یکدفعه بیرونش دادم و با سرعت از جام بلند شدم . حواسم نبود ، فکر کنم موقع بیرون رفتن از اتاق به ندا تنه زدم . چند قدم بیشتر از اتاق دور نشده بود ، چوبش و گرفتم و انداختم اونور که صدای بدی ایجاد کرد و با یه حرکت دستمو زدم زیر زانوهاش و از زمین بلندش کردم و با تحکم گفتم :

_ تا وقتی من اجازه ندادم نمیتونی با این چوب مسخره تو خونه راه بری ...

فقط داشت نگاهم میکرد . یه کم به خودم فشارش دادم و آروم گفتم :

_ محض احتیاط شلوارمو میگیری تا جلو ندا از پام نیوفته ؟!...

چند لحظه سعی کرد جلو خنده شو بگیره اما بالاخره هم موفق نشد و با صدای بلند زد زیر خنده و در همون حال دست سالمشو از پشت دراز کرد و انگشتشو تو جا کمربندی شلوارم انداخت و منم راه افتادم سمت اتاق . وقتی گذاشتمش رو تخت دیگه نمیخندید . حالت صورتش جدی و متفکر شده بود و به نقطه ی نامعلومی نگاه میکرد . دستامو دو طرفش گذاشتم و خیمه زدم روش اما اون همچنان اصرار داشت که منو نگاه نکنه .

یه دفعه صدای سرفه ی ندا بلند شد و گفت :

_ مثل این که بد موقع مزاحم شدم ...

احساس میکردم صداش عصبیه ....نمیدونم چرا تو این چند دقیقه ندا واسم نامرئی شده بود . سریع از جام بلند شدم و با لبخند گفتم :

_ نه اصلا بد موقع نیست . اومده بودی حال میشا رو بپرسی ؟! ...

وسط حرفام بود که یاد دکمه ی شلوارم افتادم و سریع برای بستنش اقدام کردم و برای اینکه حواس ندا رو ازش پرت کنم تند تند گفتم :

_ راستی خودت چطوری ؟ ....خوبی ؟ ....

اما ندا تیز تر از این حرفا بود چون با چشمای گرد شده نگاهشو بین دکمه ی شلوارم و میشا چرخوند و نهایتا چند لحظه با تعجب تو چشمام خیره شد و با یه پوزخند سریع از اتاق بیرون رفت .

سرمو خاروندم و مثل یه آدم خطاکار نگاهی به میشا انداختم و شونه هامو بالا انداختم . میشا فقط لبخند خسته ای زد . کنارش نشستم و موبایلشو از جیب شلوارش بیرون اوردم که باعث شد بهم چشم غره بره اما من بیخیال گرفتم سمتش و گفتم :

_ شماره ی مهراب و میخوام .

و با لبخند کجی یه لنگه ابرومو انداختم بالا و نیمه سوالی و نیمه خبری گفتم :

_ حفظ که نیستی ...

بدون اینکه حالت صورتش تغییری کنه با بی تفاوتی تمام شماره رو گرفت سمتم و من هم بعد از چند لحظه زل زدن به صفحه ی گوشی گفتم :

_ این روزا هم تموم میشه ....حیف که نمیتونم خاطره ی خوبی از خودم برات بذارم .

با پوزخند تلخی ادامه دادم :

_ مثل بچگیا که فقط خاطرات بد برات گذاشتم ....

یه لحظه با اخم چشماشو گرد کرد ، خواست چیزی بگه اما دهنشو بست و منصرف شد .

نفس عمیقی کشیدم و از جام بلند شدم و گفتم :

_ خوب من یه کم برم پایین . مثل اینکه ندا رو زیاد تحویل نگرفتیم بهش برخورد ...تو هم میای ؟...

سری به علامت نفی تکون داد و منم از اتاق بیرون رفتم .

قدمهامو تند تر کردم تا بهش برسم . ببین مرد گنده چطور منو الاف خودش کرده بود ! عینهو دخترا واسم ناز میکرد . جواب تلفنمو که بعد از اینکه شناختم دیگه نمیداد . الانم که از جلو خونش تا دم دانشگاه مجبور شده بودم پشت سر ماشینش راه بیوفتم تا بلکه افتخار بده چار تا کلوم حرف حساب باهاش بزنم . از وقتی از ماشینش پیاده شده بود هم که عین گاو سرشو پایین انداخته بود و داشت میرفت سمت دانشکده . چند تا قدم بلند دیگه برداشتم و نرسیده به دانشکده دستمو گذاشتم رو شونه ش و برگردوندمش سمت خودم و قبل از اینکه بازم بخواد در بره سریع و بلند گفتم :

_ صبر کن...

مهراب تند وعصبی گفت:

_ فکر نکنم لازم باشه...

پوفی کشیدم وقدم هامو تند تر کردم وگفتم:

_ولی بهتره صبر کنی...

کیفشو شونه به شونه کرد و جوابمو نداد... تقریبا داشتیم میدویدیم...!

بی هوا و پرت پروندم:

_ ثابت کن دوستش داری ...

انگار شوکه شد چون یادش رفت که از صبح داره از دستم در میره و محلم نمیده و با صدای بلند متعجب توام با عصبانیتی گفت :

_ چی ؟!!!!!

اینبار زل زدم تو چشاش و شمرده و آروم گفتم :

_ ثابت کن دوستش داری تا من خودمو بکشم بیرون ...

پوزخند غلیظی زد و خواست دوباره برگرده بره که گفتم :

_ بیا با هم حرف بزنیم . مشکلت چیه ؟! اونی که باید ناز کنه میشاست نه تو ...

با عصبانیت خیره شد تو چشمام . دندوناشو چنان رو هم فشار میداد که هر لحظه منتظر بودم باهام درگیر بشه . اما من برعکس اون خونسرد بودم و داشتم با نگاه خونسردم اونو هم دعوت به خونسردی میکردم . انگار کمی تا قسمتی موفق بودم چون با پوزخند گفت :

_ مگه عقدش نکردی ؟ دیگه ازم چی میخوای ؟

_ میخوام بیای بریم یه جا بشینیم با هم حرف بزنیم .

_ که چی بشه ؟!...

اینبار من پوزخند زدم و گفتم :

_ نه انگار میشا واقعا اشتباه میکنه . دوست داشتنی در کار نیست ، حداقل از جانب تو همچین حالتی وجود نداره .....خوبه ...

با صدای آرومی نسبت به دقایق قبل به سردی گفت :

_ چی میخوای ؟....

نفس عمیقی کشیدم و بعد از چند لحظه زل زدن تو چشاش گفتم :

_ اهمیتی نداره که میشا شماره منو حفظه یا زن صوری صیغه ای منه ، مهم اینه که بارها و بارها از دهنش شنیدم که تو رو دوست داره ....من چی میخوام ؟! ...میخوام همه چی تموم شه ، نمیخوام دو نفر فکر کنن من مثل بختک افتادم وسط رابطه شون و زندگی شونو به هم ریخته م .....از طرفی نمیخوام هم به خواسته ی دلم پشت پا بزنم .... میخوام این قضیه رو حلش کنم ....من که هیولا نیستم ، اگه تو و میشا همدیگه رو دوست دارین و مشکلتون فقط منم خیلی خوب ....حلش میکنم ....خودمو میکشم بیرون ....فقط بهم ثابت کن لیاقتشو داری ....همین ...

چند لحظه بهم خیره موند و بعد نگاهشو به آرومی به سمت میز و صندلی سنگی ای تو محوطه ی فضای سبز دانشگاه دوخت و من زودتر از خودش به اون سمت حرکت کردم و اونم پشت سرم راه افتاد ...وقتی پشت میز قرار گرفتیم دستاشو تو هم قلاب کرد و خیلی جدی گفت :

_ ببین ...من تا حالا تو زندگیم هیچی نداشتم . میشا سهم من از این زندگیه ....میفهمی ؟!

چند لحظه نگاهمو دوختم به چمنای زیر پامون و بعد زل زدم تو چشماش :

_ از کی با هم قرار ازدواج گذاشتین ؟!

_ یه شب قبل از اینکه تصادف کنه و ببرنش بیمارستان ....

با تعجب ابرویی بالا انداختم . یعنی همون شبی که مراسم نامزدی داشتیم !

متفکر نگاهی بهش انداختم و گفتم :

_ تلفنی ازش درخواست ازدواج کردی ؟ میشا که اونشب خونه ی ما بود . مثلا مراسم نامزدیمون بود ...

اینبار اون شوکه شد . بعد از چند لجظه با تعجب گفت :

_ نه من خیلی وقت پیش ازش خواستگاری کرده بودم و اون بهم جواب رد داده بود . اونشب یه دفعه ای پشت تلفن اون بحث و پیش کشید و بهم جواب مثبت داد ....

پوزخندی زدم و گفتم :

_ پس این طور که معلومه واقعا دوستت داره ....تو چی ؟!

_ معلومه که دوستش دارم ....اصلا حرف حسابت چیه ؟ ....تو یه دفعه از کجا پیدات شد ؟! چرا با هم عقد کردین ؟!...

دوباره داشت از کوره در میرفت .دستاشو محکم کشید رو صورتش و نفس عصبانی شو فوت کرد . بی توجه بهش نگاهمو دوختم به میز . خودمو آماده کرده بودم که موقع حرف زدن باهاش متقاعدش کنم من بهتر از اون میتونم میشا رو خوشبخت کنم اما حالا انگار هیچ حرفی واسه زدن نداشتم . احساس میکردم خلع سلاح شدم . میشا اونو دوست داشت پس من این وسط چیکاره بودم ؟! ....نگاهی بهش انداختم و بعد از یه سکوت طولانی به آرومی گفتم :

_ قدرشو بدون ....من میرم ، نگران این نباش ....فقط یه کار کوچیک دیگه دارم که باید تمومش کنم ، باید ترتیب مزاحم میشا رو بدم و مطمئن بشم دیگه مزاحمش نمیشه بعدش راحتتون میذارم .

چند لحظه با بهت نگاهم کرد و گفت :

_ من .....من باید با میشا صحبت کنم ....

جوابشو ندادم فقط زوم کرده بودم رو صورتش ، این کسی بود که میشا میخواست ، نه من ! ....سری تکون داد و گفت :

_ ترتیب مزاحمشو دادم ...همون روز وقتی از قهوه خونه رفتی زنگ زدم به پلیس ، در مورد مزاحمت باید ازش شکایت میشد و تا وقتی شکایتی از طرف میشا یا خانواده ش در کار نبود پلیسا نمیتونستن به این دلیل بگیرنش اما ازش مواد گیر آوردن و بردنش ...حداقل دو سه سال براش میبرن ...

نفس نسبتا راحتی کشیدم و سری تکون دادم و از جام بلند شدم . چند قدم ازش دور شدم اما دوباره برگشتم تا بگم میشا در مورد نامزدیمون مقصر نبوده . اما منصرف شدم ، شاید دلم به حال خودم سوخت ! مهراب به اندازه ی کافی از من جلو بود ...در این مورد باید خودش تصمیم میگرفت میشا رو ببخشه ، من تعهدی نداشتم که راضی ش کنم . من به اندازه ی کافی باخته بودم ....دیگه نیازی نبود با زیادی آدم خوبه بودن خودمو از اینی که بود داغون تر کنم .

شاید دیوونگی به نظر بیاد اما به محض سوار ماشین شدن راه افتادم سمت برج میلاد . باید یه کم خودمو به خودم ثابت میکردم ، بعد از همچین باخت بزرگی باید یه جوری اعتماد به نفسمو ارضا میکردم ، وگرنه داغون میشدم . یه چیزایی در مورد یه رستوران چرخان تو برج میلاد شنیده بودم . اینکه وقتی اونجا وایستادی تهران زیر پات میچرخه . هه ! ...راست کار خودم بود . منی که از پنجره ی اتاقم نمیتونستم با خیال راحت به پایین نگاه کنم ! ....

اما حالا باید اینکار و میکردم ، اعتماد به نفسم ته کشیده بود ....نیاز داشتم یه جوری تقویتش کنم ... باید یه کار بزرگی انجام میدادم . یه کار بزرگی مثل از یه جای بلند به پایین نگاه کردن ! کاری که برای بقیه مثل اب خوردن بود و برای من مثل کابوس ! ... باید همچین کار بزرگی انجام میدادم تا بعدش بتونم پیش خودم بگم میشا منو نخواست ولی در عوض من رفتم برج میلاد و در حالیکه تهران زیر پام میچرخید این منظره رو تماشا کردم !

به سختی قدم هامو محکم وشمرده برداشتم و به سمت چیزی شبیه قتلگاهم رفتم... باید انجامش میدادم... هرچقدر سخت بود... هرچقدرگلوم خشک بود... هرچقدر معدم میسوخت... هرچه قدر رو پیشونیم عرق بود... هرچه قدر داشتم به نفس نفس میفتادم... ولی بالاخره...

نفس عمیقی کشیدم... چند قدم باقی مونده چشمامو بستم و جلو رفتم... خواستم خودم خودمو در عمل انجام شده قرار بدم...

واهمه و ترسمو پس زدم... تند و سریع چشمامو باز کردم... تهران زیر پام بود....!بالاخره انجامش دادم . این کابوس و بعد از بیست و چند سال تمومش کردم . تهران میچرخید اما نه به اندازه ای که همه چی داشت تو سر من میچرخید . سرم گیج میرفت به حدی که نتونستم تعادلمو حفظ کنم و افتادم و باعث شدم همه ی مشتری های دیگه ی رستوران به هیاهو بیوفتن . .... کسی به سمتم اومد که خودم بلند شدم درجواب اقا حالتون خوبه فقط سری تکون دادم و دوباره زل زدم به ارتفاع زیر پام . اونقدر ایستادم و سرم اونقدر گیج رفت تا اینکه خسته شد و دست از گیج رفتن برداشت .

حالا میتونستم بگم میشا منو نخواست ولی در عوض من رفتم برج میلاد و تهران و از اون بالا نگاه کردم و سرم هم گیج نرفت . اما این کجا و .... اون کجا ! .... کاش اونقدری که فکر میکردم این کار تخلیه م میکرد . کاش مشکلم فقط ته کشیدن اعتماد به نفس بود . اما احساسم آسیب دیده بود ، باید با خودم صادق میبودم و به شکست عشقیم اعتراف میکردم . نه ... مشکلم اعتماد به نفس نبود .

پول غذایی که نخورده بودم و حساب کردم و از رستوران بیرون رفتم و تا نصف شب تو خیابونا چرخ زدم . چرخ زدم و فکر کردم ، به اینکه دیگه هیچی مثل قدیم نیست ....به اینکه همه چی عوض شده ... همه چی یعنی میشا ! ....چطور تا حالا نفهمیده بودم میشا یعنی همه چی ؟!

یک ساعتی از نصف شب میگذشت که رضایت دادم برم خونه ، طبیعتا باید با این حالم میرفتم خونه ی خودم . اما کنترل ماشین از دستم خارج شده بود ، به طور خودکار میپیچید سمت خونه ی بابام ، باید سر فرصت ببرمش تعمیرگاه یه نگاهی بهش بندازن ! کاش یه تعمیرگاه بود تا خودمو...!!! یه اچار کشی اساسی میخواستم... اب روغن قاطی کرده بودم ناجور!

بعد از رسیدنم هم بی اراده یه راست راه افتادم سمت کلبه .

یک ساعتی از شبیخون شبانه م به کلکسیون بابا بیشتر نمیگذشت که نمیدونم از کجا بو برده بود من واسه کلکسیونش نقشه کشیدم که سر و کله ش پیدا شد . سری تکون داد و وارد شد . طبیعتا باید عصبانی میبود اما یه لبخند کج گوشه ی لبش جا خوش کرده بود و مدام سرشو تکون میداد . با همون خنده ش گفت :

_ باید حدس میزدم کی واسه کلکسیونم نقشه کشیده و شبا یواشکی میاد کلکسیونمو ناقص میکنه !

معلوم نبود تو سرش چه داستانایی واسه خودش ساخته که در حالیکه روی راحتی مینشست با قهقهه ادامه داد :

_ ببین پسر ....زنا همه شون همینجورین ، باید به زور متوسل بشی .... این نصیحت و ازم قبول کن ، میتونی ناز بکشی اما نهایتا زنا همشون از زور خوششون میاد نه از ناز کشیدن ...

واقعا چرا تا پای الکل میاد وسط تنها چیزی که به ذهن ملت میرسه زنه ؟!....خوب البته در بیشتر موارد هم همینجور هست . حالا هم که بابا زده بود تو خال ! ....الکل و زن ! ....یادم باشه اگه از اینجا جون سالم به در بردم و در اثر زیاده روی تو مصرف الکل نمردم درباره ی رابطه ی این دو تا تحقیق کنم ...

نگاهی به بطری ودکایی که دستم بود انداختم و در حالیکه تحت تاثیر الکل نمیتونستم کلماتمو درست ادا کنم گفتم :

_ من سعی میکنم بهشون احترام بذارم بابا ...

با صدای بلند زد زیر خنده و گفت :

_ تو جنتلمن ترین ادم مستی هستی که تا حالا دیدم ...

ابروهامو تو هم کشیدمو گفتم :

_ بابا ؟! ....پدرای دیگه ...اگه.... پسرشونو.... مست ببینن..... یا از خونه میندازنش بیرون... یا با کمربند..... میوفتن به جونش.... کتکش میزنن ....

انگار بامزه ترین جوک سال و براش تعریف کرده باشن دوباره زد زیر خنده . بعد از چند لحظه وسط خنده ش گفت :

_ تو منطقی ترین آدم مستی که تا حالا دیدم هم هستی ....

طبق طبیعت آدمای مست از بحث قبلی پریدم تو یه بحث دیگه :

_ بابا ! من این دختر و میخوام ...

با اشاره ای به سر و وضعم سری تکون داد و گفت :

_ کاملا متوجهم ...

به نظر میرسید اسباب سرگرمیش و فراهم کرد . اون چه میدونست مشکلم چیه ؟! چند قلپ دیگه از بطری سر کشیدم... دیگه کارم از شات و لیوان گذشته بود .. !!!ترجیح میدادم بی واسطه از بطری بخورم .

خوردم و خوردم و ...

با گلویی که به شدت می سوخت صورتمو کشیدم تو هم و گفتم :

_ میخوام برگردم..... فرانسه ....

فقط با نگاهی جدی و عمیق بهم خیره شد و من با لحن تاکیدی ای اضافه کردم :

_ بابا من مستم ....اما میفهمم.... دارم چی میگم ..... باید برگردم ...میخوام ...برگردم . اینجا هیچی ...مثل سابق نیست ....

عاروق بلند بالایی زدم و با خنده ی بلندی ادامه دادم :

_ همه بزرگ شدن ، همه عوض شدن ....هیچی مثل قدیم نیست ... شایدم... هیُ...

به سکسکه افتاده بودم.... خیلی خیلی بیشتر از ظرفیتم خورده بودم...!

لحنم تحت تاثیر الکل کشدار و کند شده بود اما حرفام حقیقت داشت . بابا هم حالا دست از خندیدن به وضعیتم برداشته بود . از جاش بلند شد و دستش و گذاشت رو شونه هامو با صدای جدی ای گفت :

_ بلند شو پسر ...بلند شو بریم بخوابیم ...

انگار ترسیده بود که من واقعا بخوام برگردم . کسی که خودش به زور منو فرستاده بود حالا از اینکه بازم بخوام برگردم اونجا میترسید .

شایدم من فکر میکردم...

دستشو پس زدم و دهنه ی بطری و تو دهنم گذاشتم و چشمامو بستم... یه نفس سر می کشیدم...

دیگه داشتم نفس کم میاوردم...

قطرات ودکا از دور دهنم میریخت .... از روی چونه ام رد میشد و رو گردنم جاری میشد .

گلوم میسوخت ... میخواستم کم نیارم ... مصر بودم یه نفس بطری یه لیتری رو سر بکشم و توقع داشتم گلوم به هیچ وجه نسوزه...

حس کردم شیشه به دندون هام خورد و مقدار زیادیش روی پیراهنم ریخت...

بابا بطری واز دستم کشیده بود...

منو به دیوار تکیه داد... حتی تو این مورد احمقانه هم نمیتونم پیروز بشم...

بابا نگاهش یه طوری بود...

چشمامو چپ کرد م و بابا گفت:

_هامین چته؟

-هامین نه ... همین... همینه که هامینه... هامین همینه.... همین!!!! هیُ....

دستمو دراز کردم تا بطری و بردارم... ولی بابا اجازه نداد و هولم داد به عقب...

ته لیوانی که رو میز بود کمی تکیلا مونده بود... لیوانمو بلند کردم و ته اون قطره رو دراوردم...

گرمم شده بود، دگمه های پیراهنم و باز کردم و با بالا تنه ی برهنه جلوی بابا نشستم و دنبال بطریم گشتم...

نمیدونم حرف میزد یا نمیزد...

ولی صداشو گنگ شنیدم که گفت: چته پسر؟؟؟

سکسه ی بلندی کردم و با خنده گفتم:

_ هیچی... عوض شدم... عوض شدیم... عوض شدی... نه نه... صرفم ... اشتباه بود... عوض شدم... هیُ.... عوض شدی... عوض شد... عوض شدیم... عوضی شدی... هیُ!!! .... عوض شدند....!!! مهندس هدایت... همه عوض شدن... خیلی ها... همه.... عوضی شدن...............!!!هــــیُ....

وسط خنده هام زانومو تو شکمم جمع کردم و سعی میکردم دستهامو دور زانوم حلقه کنم... ولی عق زدم و کمی اب دهن و خلطم ریخت روی زانوم.... بابا سرمو بالا گرفت و به ارومی دور دهنم و پاک کرد ...

-میشا ... هیّ... عوض شده....

و یه عق بلند دیگه زدم و نصف محتویات معدم روی شلوارم ریخت....

نفس عمیقی کشیدم... حس میکردم به سنگینی یه کوهم....

به سختی با گلویی که طعم شور و تلخی میداد خفه گفتم: حتی فکر کنم... هیُ.... عوضی هم شده....

دماغمو بالا کشیدم... گلوم میسوخت... معده ام بهم می پیچید....

دستمو روی معده ام فشار دادم و چشمامو بستم... بابا صدام میکرد.... من فکر میکردم میشا چی میشه؟؟؟ من چی میشم...

همین بود... همینه.... هامینه... میشاست ... مرضیه است... .... همینه.... همین نیست... اره همینه!!!

واقعا باید میموندم و تماشا میکردم که دختر مورد علاقه م داره با یکی دیگه ازدواج میکنه ... همینه؟؟؟ هامینه...

خنده ی بلندی کردم و دیگه متوجه چیزی نشدم!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -- - - -- - - - - - - -

سرمو توی کوله ام فرو کردم ...

خاله مستان درحالی که بدون هیچ دلیل موجهی تو اتاق رفت و امد میکرد فقط حواسش به رفتار های من بود ...

زیپ کولمو بستم و به کمک عصام از جا بلند شدم... درحالی که به سختی پای توی گچ فرو رفته امو روی زمین میکشیدم...

خاله لبه ی تخت هامین نشست وگفت: میشا خاله...

-خاله تو رو خدا...

خاله نفس سنگینی کشید وگفت:یه دقه به حرف من گوش بده...

-بخدا دیگه اینجا طاقت ندارم...

خاله پنجه هاشو تو هم فرو کرد و من دور تا دور اتاق نگامو چرخوندم تا مطمئن بشم چیزی جا نذاشتم...

خواست از اتاق خارج بشم که خاله ایستاد و گفت: میشا...

-برم یه مدت خونه ی خودمون... هان؟

خاله: با این حال هامین؟

چرا هیچ کس به فکر من نبود؟!

-مست کرده دیگه خاله... خوب میشه...

خاله اخم هاشو تو هم کرد و گفت:اینجوری نامزدتو ول میکنی؟؟؟ اخه بین تون چی شده؟

لبمو گاز گرفتم وگفتم:نامزدیم دیگه... مثلا داریم همدیگه رو میشناسیم... مگه نامزدی واسه همین بساط نیست؟

خاله اهی کشید وگفت: پس قهرت چیه؟

لبخند کج و معوج و زوری ای تحویل خاله دادم وگفتم: میخوام نازمو بکشه... خوب میشیم خاله ... خلیم دیگه چه میشه کرد...!

خاله بالاخره لبخند محوی زد و من مونده بودم چطوری با وجود عصا و دست شکسته ام کولمو بلند کنم...

انگارخاله فهمید وواسه چی هنوز جلوش ایستادم... با حرص گفت:اخه مادرت تو رو دست من سپرده...

-اوووو... بلای من یه کوچه دست من سپرده میشن... خیالی نیست نوکرتم... پام شکسته دیگه... عمل قلب باز نکردم که...

خاله:خدا نکنه... ولی ...

وسط حرفش پریدم وگفتم: جوجه ی من.. دیگه ولی واما نیار باشه؟؟؟ بذار یه ذره بیاد منت کشی... نکنه میخوای مادرشوهر بازی دربیاری؟؟؟

و خودم الکی زدم زیر خنده...

خاله خندید وگفت: من طرف توام...

خندمو جمع کردمو زل زدم تو چشمهای سبز و مهربونش... درحالی که یه بغض وحشتناک گلومو فشار میداد زمزمه کردم:خاله؟

خاله:جان دلم؟

سرمو کج کردم وگفتم: خاله مستان؟؟؟

خاله : جانم؟

لبخندی زدم وگفتم: خال جونم...

خاله خندید وگفت: تا صبح میخوای صدام کنی؟

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: نه.... ولی خاله؟

خاله سری تکون داد وبا لبخند گفت:جانم؟

-خوشحالی؟

خاله جلوتر اومد وصورتمو بوسید وگفت: اره قربون روی ماهت بشم...

عصامو کناری گذاشتم و خودمو کشیدم تو بغلش... محکم بغلم کرد ... مثل مامانم... حتی صمیمی تر ومحکم تر از مامانم... مامانم یه ذره مغرور بود به بچه هاش رو نشون نمیداد! ولی خاله مستان...

-خاله مستانه؟؟؟

خاله روی موهامو بوسید وگفت: جان دل خاله؟

خواستم بگم چرا اصرار داشتی که با هامین ازدواج کنم... اما سوالم به دهنم نیومد و خفه گفتم: هیچی...

خاله خودشو عقب کشید و چونه امو تو دستش گرفت وگفت: چی رو دلت سنگینی میکنه؟

از پشت اشکهام به صورت مهربون و چشمهای سبز ش که منو دیوونه میکرد زل زدم وگفتم: هیچی...

خاله اخم نازی کرد وگفت:میشا؟ خاله داشتیم؟؟؟

خندیدم وگفتم: خاله راه افتادی... تو هم از دست رفتی...

بشکون یواشی از بازوی سالمم گرفت وگفت: بگو چی میخوای بگی؟؟؟ اینقدر دولا پهناش نکن...

اب دهنمو قورت دادم... بغضم فرو نرفت ولی اشکم و بندا ورد...

خسته و کلافه یه لبخند زوری زدم وگفتم: هیچی... خواستم بگم حس میکنم پسرت از من خوشش نمیاد... یه جورایی انگار مجبوره!

حس که نه... واقعیت بود... بالاخره وقتی نامزدیمون بهم بخوره باید یه حرفی واسه گفتن داشته باشیم... چی بهتر از این حس متقابل!

واقعا... این احساس متقابل بود؟ میخوای کدوم خری و گول بزنی مرضیه خانم!!!

خاله لبهاش می جنبید ... من از افکارم بیرون پرت شدم... خاله سری از روی تاسف تکون داد و انگار در ادامه ی جملاتی که من نشنیده بودم گفت: من شاید پسرمو که دوازده ساله ازم دور بوده نشناسم... ولی بچگی های شما جلو چشممه... جفتتون...

با صدایی که به در خورد حرف خاله نصفه نیمه موند!

به سمت در چرخیدم... با دیدن مارال که ازم پرسید اماده ام یا نه اهی کشیدم... نمیدونم چرا توقع داشتم هامین بیاد بگه حالا کجا میری با این حالت! چه توقعی واقعا!!!

مارال دست زیر بازوم انداخت و باهم از اتاق خارج شدیم... داشتم از هوای هامین دور میشدم که به خودم ثابت کنم هامین خر کیه؟؟؟

خر خودم... !!!

ای دلم میخواست بزنم زیرگریه... بعد فکر کنم چقدر بار دلم سبک شده حالا که مهراب فهمیده... اما...

چند پله پایین اومدم... خیلی برام سخت بود... یه دستی... یه پام بالا ...

حس کردم دیگه پاهام نمی کشن روی یه پله نشستم که کمی استراحت کنم...

هیچ وقت فکر نمیکردم پله های خونه ی خاله مستان اینقدر زیاد باشن.... تازه روی پله ی پنجم نشسته بودم وفکر میکردم این همه پله پایین رفتن ...

اهی کشیدم... خاله مستان تو اتاق هامین داشت با تلفن صحبت میکرد...

مارال اروم گفت: بریم؟

یه سایه ای رو دیدم... میدونستم هامینه اما سرمو بلند نکردم.. بی توجه بهش... عصامو راست کردمو خواستم بهش تکیه بدم که انگار عصارو لبه ی پله گذاشتم و با افتادن وزنم روش از لبه ی پله در رفت و من یه لحظه معلق موندم... از ترس جیغ کشیدم... اما هامین فوری منو گرفت...

درحالی که بازوهامو محکم گرفته بودتو چشمام خیره شد...

نگاهش بود که جونم حاضر بودم براش بدم...

خاله با صدای جیغ من بالای پله ها ایستاد و گفت:چی شده میشا؟؟؟ و با دیدن هامین گفت: بیدارشدی هامین؟

هامین هنوز تو چشمهای من نگاه میکرد...

تو نگاهش پراز رگه های سرخ بود... زیر نگاهش هم یه هاله ی تیره که حلقه مانند دور تادور چشماشو گرفته بود... موهاش نا مرتب و شونه نشده بود... ته ریش هم داشت... رنگ پریده هم بود... نگاهش پر از خستگی بود... پر ازرگه های قرمز و زیر نگاهش هم!!!

دهنش بوی بد میداد... اروم گفت:خوبی؟

جوابشو ندادم و به لحظه نکشید که منو بلند کرد... سرمو روی سینه اش گذاشتم. عطر نزده بود... ولی عطر تنش و دوست داشتم. نمیدونم چم بود ... حتی ضربان قلبش هم می شنیدم... تند نمیزد... اروم هم نمیزد.. روی یه ریتم طبیعی... اون ساکت بود منم ساکت بودم... باقی پله ها رو توبغلش پایین اومدم... حتی وقتی پله ها تموم شد ومن فکر کردم کاش تعداد پله های خاله بیشتر بود تو بغلش بودم...

وقتی میخواست از در خونه خارج بشه رو به مارال که با لبخند کمرنگی به من نگاه میکرد پرسید: به اژانس که زنگ نزدی؟

مارال: نه...

هامین:خودم میرسونمتون...

آه... چه خوب...!!! مرسی واقعا!!! تو زحمت نیفتی... کاش یه کلمه میتونست بگه اصلا چرا داری میری... کجا میری... برای چی می ری... انگار نه انگار که ... !!!

درماشین و باز کرد... منو روی صندلی عقب نشوند...

قیافه اش یه جوری بود... از اون مدل جورا که دوست داشتم دستمو تو موهاش کنم وبگم: چی شده؟؟؟ چرا اینقدر خسته ای... چرا اینقدر...

نگاهشو از نگام گرفت وگفت: با مهراب حرف زدم...

مصر تو چشماش زل زدم... دلم میخواست یه سیلی هم به صورتش بزنم و بعد از اون چی شده بهش بگم لعنتی خفه شو... بذار اروم باشم! نگاهشو تو نگاهم قفل کرد و گفت: همه چی حل میشه... مطمئن باش...

یه بغض بد تو گلوم به جونم چنگ انداخت... نمیخوام... دیگه درست هیچی و نمیخوام.. خیلی وقت بود نمیخواستم... کاش میشد تا تهش غلط رفت !!!

خیلی سریع چشمام پر اشک شد و یکی اروم روی گونه ام غلت زد... روی لبم فرود اومد و هامین نچی کرد وگفت: من که بهت گفتم همه چیز درست میشه...

خفه گفتم: ازت بدم میاد....

هامین پوفی کشید وگفت: من قول دادم.. پای قولمم هستم...

اروم اروم به هق هق میفتادم... کاش قولتو میشکستی!!

اهسته گفتم: ازت بیزارم...

هامین نفسشو یکدفعه رها کرد وگفت: مطمئن باش زندگیتو مثل روز اول درست میکنم...

این بار بلند درحالی که تو چشماش زل زده بودم گفتم:ازت متنفرم هامین... ازت متنفرم!

هامین چیزی نگفت و با شنیدن صدای پاهای خاله مستان و مارال که روی سنگفرش حرکت میکردن... تند اشکهامو پاک کردم و خاله مستان بعد از کلی سفارش به مارال رو به من گفت: میشا خاله ... هرکاری داشتی.... هرپیشامدی... به هامین میگی..... میشا مدیونی ها...

مارال فوری میون بحث پرید وگفت: خاله نگران نباش.... من خودم امار و گزارش و هر اخر شب میذارم کف دستت...

خاله اروم گفت: حالا چی میشد همین جا قهرتونو سامون میدادید...

حرفی نزدم و اهسته گفتم:از عمو رسول خداحافظی کنید...

هامین سوئیچشو تودستش چرخوند و بدون حرف پشت فرمون نشست... خاله هم روی من ومارال و بوسید و راهیمون کرد...!

تارسیدن به خونه هامین یک کلمه هم حرف نزد... حتی یک بار هم از اینه به من نگاه نکرد...

و خدا میدونست چقدر از این رفتارش... از این قول هاش... از این قرار هاش ....!!! فقط خدا میدونست! حتی خودمم نمیدونستم...

به همراه مارال بعد از خداحافظی از هامین وارد خونه شدیم... مارال برام تو هال رخت خواب پهن کرد و من فقط خودمو روی تشک انداختم ... مارال یه بالش زیرپام گذاشت و عین تو فیلما ملافه رو تا گردنم بالا کشید...

محلی به کارا و ادا و اطفارش نذاشتم... به سقف زل زده بودم...

نمیدونم چقدر گذشت... دیشب نتونسته بودم خوب بخوابم فکر وخیال مانع از این میشد که ارامش داشته باشم....

یه چیزی تو وجودم بود که نمیخواستمش... منتظرش نبودم... یه عذاب وجدان.. یه حس دوگانه... یاشایدم چند گانه... یه حس تلخ... یه حس شیرین... کلی حس تو وجود من بود که بلد نبودم باهاشون مقابله کنم...

اونقدر ناگهانی مهمون وجودم شده بودن که نمیدونستم چطوری باید باهاشون مواجه بشم...

کلافه و سردرگم بودم...

دیگه اون میشای سابق نبودم... تنها چیزی که ازخودم میدونستم همین بود...

اونقدر ذهنم شلوغ و خسته بود که کم کم پلکهام سنگین شود و برای همین خیلی زود خوابم برد...!

با صدای تلویزیون چشمامو باز کردم... از مارال خبری نبود... سرجام نشستم ... یه کش وقوس کوچیک اومدم و به کمک عصام... لی لی کنان به سمت تالار اندیشه یا همون مستراح رفتم...

اوه چه صورت پف کرده ای... !!!

وقتی به سختی امر واجب و انجام داد ودست ورومو شستم... مارال با یه ماکارانی تپل منتظرم بود...

سفره رو روی زمین پهن کرد وگفت: خوب خوابیدی؟؟؟

پامو کنار سفره دراز کردم و مارال عین یه مامان مهربون برام غذا کشید وگفت: راستی فردا از شر گچ دستتم راحت میشی...

کلافه پوفی کشیدم و کمی برای خودم سالاد کشیدم وگفتم: تازه فیزیوتراپیش شروع میشه...

مارال غمگین نگام کرد وگفت: ببین چه بلایی سر خودت اوردی!

زدم تو خط خل و چل بازی وگفتم: بی خیال بابا ... ماست وبده من...

مارال تو چشام زل زد وگفت: تو حالت خوبه؟

با دهن پر ماکارانی پیچ پیچی گفتم: چرا بد باشم؟

مارال خندید وگفت: خودتم حال خودتو نمیفهمی... تو خواب داشتی گریه میکردی..

سرمو تو بشقابم کردم و جوابشو ندادم... فهمید حس وحال بحث و گفتمان وندارم بیخیال شد...

به اندازه ی کافی پنچر بودم...

بعد از چند دقیقه سکوت مارال اروم گفت: پرهام دست از سرم برنمیداره...

سرمو بلند کردم... مارال فوری نگاهشو ازم دزدید... خرس گنده از من خجالت میکشید وسرخ میشد... لبخندی به خواهر کوچیکه زدم ومنتظر شدم تا ادامه ی حرفشو بزنه...

نگام نمیکرد صورتش هم یه ذره صورتی شده بود ... با لبخند گفت: هی میگه گور بابای دوست پسرت! باهاش بهم بزن...

و ساکت شد...

لبخندی زدم وگفتم:خوب؟

مارال موهاش و با حات قشنگی از جلوی چشمش کنار زد وگفت: من اخه دوست پسرندارم که...

-اهان منم که با دانشجوی...

مارال وسط حرفم پرید وگفت: چند وقت پیش اب پاکی و ریخت رو دستم...

مات نگاهش کردمو مارال خونسرد گفت: اون دنبال یه دختر با عقاید مذهبی عین خودش بود.... من نمیتونستم مثل اون باشم... میگن نامزد جدیدش سانتافه داره انداخته زیرپاش...

خفه گفتم:مارال!!!

مارال لبخند کجی بهم زد وگفت:حالا اگرروی پیشنهاد پرهام بخوام فکر کنم یا بهش جواب بدم میذاره به حساب اینکه من چون با اون طرف قبلیم بهم زدم...

اصلا دیگه نمیشنیدم... این روزا اینقدر درگیرخودم بود که یادم رفته بود خواهر باشم... برای مادرم دختر باشم... برای پدرم...

به صورت مارال نگاه کردم... اثری از پشیمونی وافسردگی تو چهره اش نبود.

دستمو دراز کردم ودستشو گرفتم...

با لبخند گفت: خیلی نسبت بهش احساس مثبت نداشتم... ولی خدایی خیلی زور داشت... واسم! بعد این همه وقت... میدونی چند تا خواستگار رو رد کردم!

بلند زدم زیرخنده وگفتم: اره دیدم همه واست صف کشیدن...

لیوان ابشو برداشت و رو صورتم خالی کرد وگفت: خفه شو.... خواستگارای من از تو بیشترن...

اب تو دهنم و تف کردم تو صورتش و گفتم: دیدم...

مارال دستشو دراز کرد و موهامو کشید وگفت: میگم خفه شو...

خندیدم ومارال جدی جدی داشت حرصشو رو موهای من خالی میکرد... درحالی که خودش هم میخندید گفت: ولی خدایی...

وسط حرفش پریدم وگفتم: کونت سوخت... بگو راحتم کن...

مارال دستهاشو مشت کرد و گفت: دِ ... میگم خفه شو....

خندیدم و بالشمو جلو کشیدم و کنارسفره ولو شدم... مارال هم سفره رو یه ذره از جلو پامون کنار کشید و تلویزیون و خاموش کرد و سرشو رو بالش کنار سرم گذاشت و ساکت دراز کشید...

جفتمون حرف نمیزدیم... پس مارال هم شکست عشقی خورده بود؟! عشق؟

مارال نفس عمیقی کشید وگفت: حالا که به پرهام جواب رد دادم... فکر نکنم دوباره پی شو بگیره...

-چرا؟

مارال: من دارم یه ساعت یاسین تو گوش خر میخونم؟

-لزومی نداره تو از ارتباطت با دوست پسر سابقت بگی...

مارال : با دروغ شروع بشه؟؟؟ نمیشه که... باید تو این جور روابط که یه ذره جدیه و شاید تهش ازدواج و زندگی مشترک باشه صادق بود!

مرسی خواهر کوچیکه...

اروم زدم تو سرش وگفتم: چه بزرگ شدی!

مارال :فعلا که پرید....

-همینه دیگه ناز میکنی باید فکر عاقبتش باشی... حالاپشیمونی؟

مارال:از چی؟؟؟

-به پرهام جواب رد دادی!

مارال:نه ... یه جورایی فعلا درست ترین کاری که کردم اینه... بعدا فکر میکرد اگر بهش جواب مثبت دادم از اون دخترای سواستفاده گرم...

حرفی نزدم... مارال اونقدربزرگ بود که چنین تصمیمات بزرگی میگرفت... شاید هم کوچیک بود من الکی بزرگش میکردم....

مارال اروم گفت: تو چطوری با مهراب بهم زدی؟

یه لحظه حس کردم نفسم بند اومد! من ومهراب... وای مهراب... حالا که فهمیده بود...

مارال درادامه ی حرفش گفت:هامین و دوست داری؟

حسی گفت: نه...

حسی هم گفت: اره خیلی...

میانگین این دو حس به اضافه ی عذاب وجدانی که نسبت به مهراب داشتم گفت: نمیدونم!

مارال دوباره پرسید: شماها از بچگی هم از هم خوشتون میومد!

حرفی نزدم...

مارال گفت: هامین هیچ وقت با من بازی نمیکرد همش با تو بازی میکرد... و خندید...

حسی که میگفت نه گفت اره...

حسی هم که میگفت اره هم همین جواب و داد... حتی اون احساس میانگین هم تایید کرد!

کلافه فکر کردم اگر دیروز ودیروز ها این سوال و مارال ازم میپرسید چه جوابی میدادم؟!

چیه... نکنه باز فیلم هوس هندستونشو کرده؟

دیروز اون همه مخالفت کردی تا امروز از میانگین احساست تازه نتیجه بگیری نمیدونی؟

چرا گذاشتی کار به اینجا بکشه... چرا حرف نزدی... چرا صدات درنیومد... چرا گذاشتی یه احساس خاموش وفراموش شده یهو جون بگیره و شعله ور بشه .... که حالا ندونی... که بدونی ووانمود کنی به ندونستن... که از سرعذاب وجدان حضور مهراب تازه ندونی!!!

سردرگم بودم...

این حس خاموش بود که باعث میشد جلوی تمام کارها سکوت کنم و دم نزنم... و خودمو پشت رودربایستی پنهون کنم تا... حرفی نزنم... پشت استقلال شخصیتی و فکریم قایم بشم وبگم من تو رودربایستی افتادم وگرنه ....!!!

با صدای خرناس مارال ... لبخند کجی روی لبم نشست... خواهر کوچیکترت ازت بزرگتره... اون میفهمه همه چیز باید صادقانه شروع بشه اما تو!!! چطور با مهراب اینکارو کردی؟!

به ارومی از جام بلند شدم... سفره رو جمع کردم... ساعت ده شب بود... ظرفها رو به سختی یه دستی شستم...

کمی تو اشپزخونه وول خوردم... چراغ هال وخاموش کردم وبه اتاق پدرو مادرم که جای خالیشون به شدت تو خونه نبودن وفریاد میزد رفتم... روی تخت نشستم و به مهراب اس ام اس دادم.

توی متن فقط نوشتم: سلام...

به ساعت زل زدم و ثانیه شمارو میشمردم تا بدونم بعد از چقدر زمان جوابمو میده... خیلی طول نکشید... همیشه گوشیش دم دستش بود...

گوشیم تو دستم لرزید و نوشت:سلام.

همین...

اهی کشیدم و نوشتم:باید باهات حرف بزنم.... ولی بعد بی اراده جملمو به میشه باهات حرف بزنم تغییر دادم!

فقط نوشت:بگو...

اونقدرلحنش سرد بود که یه لحظه لرز کردم...

تند نوشتم:الان؟

نوشت:پس کی؟

فردا ظهر بعد ا ز بازکردن گچ دستم...

نوشتم:فردا ظهر... کجا ببینمت؟

مهراب:بیا خونم...

یه لحظه حس کردم دارم منجمد میشم و مهراب نوشت: باورم نمیشه این تو باشی میشا!

انگشتهام فوری روی صفحه ی گوشی لغزید و تند تایپ کردم:چرا؟

مهراب:این رسمش نبود!

تند نوشتم: مهراب من برات توضیح میدم...

مهراب نوشت: چه توضیحی؟

با انگشتهای یخ زده ام... درحالی که حس میکردم هیچ خونی تو رگام نیست نوشتم: ولی مهراب انتخاب من تویی... باید باهات حرف بزنم... فردا می بینمت!

مهراب جوابمو دیگه نداد و انگار خودش هم همه چیز وبه فردا موکول کرد!

روی تخت دراز کشیدم... به سقف خیره شدم... پتورو روی خودم کشیدم... دنبال نور گوشیم بودم تا مهراب مثل همیشه ازم خداحافظی کنه اما نکرد...

حس بدی داشتم... کاش الان فردا بود... کاش الان همه چیز تموم شده بود... می ترسیدم... حس خفقان اوری بود و میانگین تمام این احساسات حس بد وتلخ عذاب وجدان بود!

به نیم رخ هامین نگاه کردم... از وقتی اومده بود دنبال من و باهم به بیمارستان رفتیم و من گچ دستمو باز کردم لام تا کام حرف نزده بود فقط وقتی ازش خواستم منو جایی پیاده کنه پرسید: کجا میری که گفتم خونه ی مهراب وخودش راه و سمت اپارتمان خونه ی مهراب کج کرد! بدون اینکه هیچ حرکتی توی صورتش نقش ببنده!

جلوی در نگه داشت...

باید مراعات دستمو میکردم... ولی دستم خوب بود... دو تا عصامو زیر بغلم انداختم واز ماشین پیاده شدم...

زنگ ایفون و فشار دادم...

مهراب با صدای خسته ی گفت:بله؟

اهسته توی ایفون زمزمه کردم:منم...

در با صدایی چیلیکی باز شد.

هامین با استایل خاصی به کاپوت ماشین تکیه داده بو و به من نگاه میکرد تاب نگاه کردن به چشمهاشو نداشتم...

عصامو روی سکوی جلوی در خونه گذاشتم وبا یه حرکت خودمو بالا کشیدم...

خوبی خونه ی مهراب فقط این بود که طبقه ی همکف بود!

خواستم در وببندم که مهراب گفت:بذار باز باشه...

اروم سلام کردم.... وارد خونه شدم... به دیواری تکیه دادم... حس میکردم وسایل خونه کم شدن یا نوع چیدمانشون اینطور نشون میداد! چون یه تغییراتی توش پدید اومده بود... فرصت نگاه کردن به دکوراسیون خونه رو نداشتم...

مهراب با چهره ی عصبی ای جلوم ایستاده بود...

یه پیراهن طوسی ویه جین ابی یخی پوشیده بود... قیافه اش مثل همیشه ساده بود... با این فرق که نگاهش به شدت عصبی ومغموم بود!

مهراب رو به روم ایستاد...

لبخند بی رنگی زدمو گفتم: نمیخوای بهم یه چایی بدی؟

مهراب پوزخندی زد وگفت:اومدی اینجا چایی بخوری؟؟؟

نگاهی به سرتاپام انداخت...

وزنمو روی جفت عصاهام انداخته بودم... دستهاشو تو جیبش گذاشت و دست از خیره نگاه کردنم برداشت... به سمت پنجره ای رفت که به کوچه باز میشد... اونو باز کرد و نگاهی سر سری به کوچه انداخت...

اروم زمزمه کرد: شوهرتم باهات اومده خونه ی دوست پسرت؟؟؟

حرف تند وتلخش تا مغز استخونم و سوزوند!

شوکه وخفه درحالیکه حس میکردم خشک شدم گفتم: مهــــ .... راب...

خلی سریع به سمتم چرخید... چهره اش از عصبانیت سرخ و ملتهب بود...

سخت فکشو روی هم میسایید... اینقدر این کار وواضح میکرد که حس میکردم صدای ساییده شدن دندون هاش رو روی هم میشنوم... مهراب اروم و خجالتی... عصبانیتشو ندیده بودم... هیچ وقت... این چیزی که الان بود هم جزیی از شخصیت مهربونش بود و من ...!!!

با اخم پر رنگی که منو میترسوند و رگ برجسته ی گردنش به سمتم اومد... تا اونجا که ممکن بود توی دیوار فرو رفته بودم... هیچ وقت عصبانیتشو ندیده بودم!

کمی از دیوار فاصله گرفتم و خودمو به ستونی که وسط هال خونه بود رسوندم....

مهراب جلوم ایستاد... درحالی که تند وتیز نفس های بلند و پرصدایی میکشید گفت: فقط بهم بگو... چرا...!

اروم گفتم:میشه بشینیم؟؟؟ من خیلی خستم...

مهراب:خسته ای؟

لبخند مصنوعی ای زدم وگفتم: اره... بشینیم وحرف بزنیم هان؟

مهراب چشمهاشو باریک کرد وگفت:میخوای بریم تو اتاقم؟

حرفی نزدم ... مات ومبهوت زل زدم تو چشمهاش!!! چشمهایی که در عین عصبانیت و غم ... مهربون بود و برق میزد... !!!

مهراب کمی جلوتر اومد ... دقیقا رو به روم ایستاد... نفسهاش به صورتم میخورد... بی هوا مچ دستهامو از روی استین مانتوم گرفت و منو محکم به ستون چسبوند... عصام از زیربغلم با صدای بدی به زمین خورد.... درحالی که مچ دستهام توی دستهاش بود ومن روی یه پام ایستاده بودم و از ترس قالب تهی کرده بودم و حاضر بودم قسم بخورم که رنگ پوستم با سفیدی ستون پشت سرم هیچ تفاوتی نداره ... مهراب زمزمه کرد: چیه ؟ از من می ترسی؟

اهسته لبهای سنگینمو تکون دادم وگفتم: نه.... من بهت اطمینان دارم!

مهراب خیره نگاهم کرد و گفت: منم بهت اطمینان داشتم ...

پوفی کشید... درواقع نفس داغشو روی صورتم خالی کرد...

با صدایی که ازحرص دورگه شده بود گفت: دلت به اطمینانت خوشه یا به شوهرت که تو کوچه است؟

با بغض گفتم:مهراب...

مهراب:چیه؟ مگه من دوست پسرت نیستم؟؟؟ مگه من عشقت نیستم؟ مگه نمیخوای با من باشی؟

جوابی ندادم... از پشت اشک تو صورتش زل زده بودم ... مهراب تند گفت: مگه منو انتخاب نکردی؟

یه قطره اشک از گوشه ی چشمم فرود اومد وبا صدایی که به زحمت شنیده میشد گفتم:چرا...

مهراب بلند گفت:پس ازچی میترسی؟ فکر کردی من مرد نیستم؟غریزه ندارم؟ شهوت سرم نمیشه؟ باور کن پرورشگاهی ها هم....

وساکت شد ومچ دستهامو محکم تر فشار داد و گفت: چرا ترسیدی؟؟؟ مگه میخوام چیکار کنم؟ کاری که یه دوست پسر با دوست دخترش میکنه؟؟؟ مگه بده... هان؟؟؟ من و تو که حداقل قراره ازدواج داریم... اینطور نیست؟ پس هر اتفاقی هم بیفته میتونی دلتو صابون بزنی که بالاخره باهات عقد میکنم... پس چه فرقی میکنه چهارتا جمله ی عربی بینمون رد و بدل بشه یا نه... من و تو که مال همیم... اینطور نیست؟؟

تو چشمهاش خیره شدم... حلقم از طعم اشک شور شده بود...

بلند داد زد: مگه نه؟؟؟

با ترس فقط سرمو به علامت اره تکون دادم...

مهراب کمی خم شد... سرمو ازپشت توی ستون فرو کردم ... سرشو جلوتر اورد و درحالی که به سمت لبهام میرفت گفت:پس منو دوست داری؟

جوابی ندادم... مچ دستهامو بیشتر فشار داد وگفت:نشنیدم...

از ترسم ... خفه گفتم:اره...

تا به حال با این وضع ندیده بودمش... تا بحال عصبانیتشو به این شدت و حدت ندیده بودم... تا به حال عصبانیت یه مرد و اینقدر واضح ندیده بودم!

اشکام اروم اروم روی لبم غلت میزدن و طعم دهنمو شورمیکردن...

دستهام و هنوز فشار میداد... دستی که تازه گچشو چند ساعت پیش باز کرده بودم درد میکرد...

مهراب تلخ گفت: من و بیشتر دوست داری یا شوهرتو؟

چیزی نگفتم و سخت خودش در جوابش گفت:لابد... منو.... منو بیشتر دوست داری که شب نامزدیت زنگ میزنی و پیشنهاد نداده ی منو قبول میکنی!

پس از چی میترسی؟؟؟

میلیمتری با لبهام فاصله داشت... دیگه نتونستم تو چشمهاش نگاه کنم... نفسش به صورتم میخورد... چشمهامو بستم وزمزمه کردم:مهراب تو این نیستی!

مهراب داد کشید:چی نیستم؟؟؟ چی لعنتی؟؟؟ تو چی هستی؟؟؟ تو الان تو بغل دوست پسرتی... یا حداقل تو بغل کسی که انتخابش کردی... شوهرت جلوی در خونه ی عشقت منتظرته ... حالا کدوممون چیزی نیستیم که وانمود میکنیم هستیم؟؟؟ هان؟؟؟ تو یه زن شریفی ؟؟؟ یا یه زن ...

لبشو گزید و توچشمهام خیره شد وبا لحن قاطعی گفت: من میخوام عشقمو ببوسم... و مطمئنم تو هم اگر تو عشقت ثابت قدم باشی از این بوسه لذت می بری؟؟؟ اینطور نیست...

لبمو گزیدم و مهراب گفت: میخوام ببوسمت... و توهم حتما...

بلند فریاد کشیدم: نــــ مـــ یـــــ خــــــ و ا م ...

مهراب هم متقابلا داد زد: چر ا ؟؟؟ مچ دستهام داشت خرد میشد ...

-ولم کن...

دوباره بلند گفت:چرا ؟؟؟

با گریه داد زدم:ولم کن لعنتی ؟؟؟

مهراب:چرا؟؟ ازچی ترسیدی ؟؟؟ از دوست پسرت ؟؟؟ از عشقت ؟؟؟ از شوهرت؟

وسط هق هقم بریده بریده التماس کردم:ولم کن ... مهراب ... تو رو خدا .... ولم کن...

مهراب با اشفتگی گفت:مگه دارم چیکار میکنم؟

-ولم کن... خواهش میکنم!

مهراب صورتشو جلوتر اورد... از برخورد هرم نفسهاش مور مور شدم... حالم داشت بهم میخورد... سعی کردم دستهامو با وجود دردی که توی ساعت و انگشتهای سر شده ام میپیچید ازاد کنم اما نمیشد ... پامو هم نمیتونستم تکون بدم... حس میکردم انگشتام از خون نرسیدن سیاه و کبود شدن ...

دستهام به گز گز افتاده بود...

مهراب هنوز نگاهم میکرد ... لبهاش جلوی لبهام بود... از برخورد نفسش به صورتم عقم گرفته بود...

با گریه گفتم:داری منو میترسونی...

مهراب صورتشو جا به جا کرد وگفت : تو بلدی بترسی؟؟؟

با تمام وجودم جیغ کشیدم : ولم کن ... تو رو خدا...

مهراب داد بلندی سرم کشیدو گفت: تو مگه خدا میشناسی؟؟؟

صدای هامین که سر مهراب فریاد کشید : داری چیکار میکنی...

باعث شد نفس راحتی بکشم !

ولی مهراب بی توجه به حضور هامین دوباره داد زد: لعنتی... تو اگه خدا وترس حالیت بود اینقدربی شرف نبودی که با داشتن شوهر به من ابراز عشق کنی وانتخابت من باشم ...!

توچطور تونستی میشا ...

باد زد و درورودی هال به شدت بسته شد... فضا اونقدر متشنج و خفقان اور بود که از شدت ضربان قلبم به سختی نفس میکشیدم...

هامین بلند تر گفت: داری اذیتش میکنی مهراب...

مهراب : تو دخالت نکن هامین ... این مسئله بین من ومیشاست ....

مهراب درحالی که هنوز صورتش جلوی صو رتم بود و من توی ستون فرو رفته بودم بلند گفت: چرا نمیذاری؟چرا تقلا میکنی؟؟ میخوام جلوی شوهرت ...

با جیغ و زاری و التماس وسط هق هقم گفتم: ولم کن .... تو رو خدا... تو رو قران ولم کن... و با جیغ بلند تری گفتم:هامین یه کاری کن...

اما هامین فقط ایستاده بود و نگاه میکرد...

یک ثانیه ی بعد مهراب مچ دستهامو ازاد کر دو ازم فاصله گرفت...

سرجام لیز خوردمو روی زمین نشستم...

از شدت گریه و بغض وهق هق نفس کم اورده بودم... اینقدر جیغ کشیده بودم که صدام درنمیومد...

مهراب روی دسته ی مبلی نشست....

به نفس نفس افتاده بود و من به زار زدن...

صدای نفس های تندش ونفس های بغض دار من تنها صدای موجود بود... اونقدر ضربان قلبم و نفسهام بلند بود که صدای تیک تاک ساعت هم نمی شنیدم...

چند لحظه بعد درحالی که مهراب ازجاش تکون خورد ایستاد ... من خودمو از ترس جمع کردم... نمیدونم ترسم برای چی بود ... از عرفان نمی ترسیدم که حالا از مهراب... کسی که دوستم بود ...

فکرم سرانجامی نداشت مهراب با صدای بلندی گفت:پس میفهمی تعهد چیه ؟؟؟ پس میدونی شوهر داری ؟ همه ی اینا رو میدونی ومیدونستی اما بازم اینجایی؟ اره؟تو از من می ترسی... اما از خدا... چطور تونستی میشا ؟؟؟؟

هق هقمو به زور ساکت کردم... با جفت دستهاش به موهاش چنگی زد و کمی اونها رو کشید ... چند ثانیه به سکوت گذشت ... هامین بی توجه به من به اشپزخونه رفت وبا دو لیوان اب برگشت... یکی و دست مهراب داد ویکی هم جلوی پای من گذاشت .... اما بدون اینکه یک لحظه نگاهم کنه!

مهراب اهسته درحالی که ارومتر شده بود رو به هامین گفت:میشه خواهش کنم من و خانمتو تنها بذاری؟ باید باهاش حرف بزنم؟

با ترس به هامین نگاه کردم که مبادا قبول کنه و منو تنها بذاره...

هامین با دودلی به مهراب نگاه میکرد و با استیصال ایستاده بود ....

مهراب با اطمینان گفت:اتفاقی نمیفته... پنجره بازه... میشا هم خوب بلده جیغ بکشه... تو هم بخاطر باز بودن در وپنجره اینجایی مگه نه؟

هامین بدون حرف از خونه خارج شد... سکوتش عصبیم میکرد... هیچ کاری نکردنش هم باعث میشد تا حس بدی داشته باشم... حس بی پناهی... دلم میخواست به یکی تکیه کنم...!

با صدای مهراب حجم متورم افکارمو پس زدم...

مهراب اروم گفت:وقتی گفتی میشا صدات کنم... فکر نمیکردم واقعا لیاقت داشتن اسم لقب فاطمه زهرا نداشته باشی... امروز بهم ثابت شد!

به سقف زل زده بودم وسعی میکردم مانع ریختن قطره های اشکی که تو چشمم بود بشم!

دوباره بینمون سکوت شد...

مهراب سکوت و شکست وگفت:اینطوریه؟پس خیانتکارم بودی!

تند تو چشماش نگاه کردم وگفتم:اگر الان اینجام بخاطر اینه که نخواستم خیانتکارباشم!

مهراب:خیانت به کی؟

با بغض گفتم: به تو...

مهراب پوفی کشید و گفت:فکر کردم منظورت خیانت به شوهرته!

با حرص گفتم:شوهرم درجریان بود!

مهراب با مسخره گفت:چه روشنفکر!!!

-بین منو هامین چیزی نیست!

مهراب تند گفت: بین من و تو بود؟؟؟ اره؟

نگاهمو اش گرفتم و دوباره تکرار کردم:باور کن بین من و هامین واقعا هیچی نیست!!!

مهراب:بخاطر همین شوهرته؟؟؟ بهت تعهد داره... بهش تعهد داری؟؟؟ بخاطر همین از بوسه ی کسی که انتخابش کردی می ترسی؟!

سرشو تکون داد و گفت:میشا... چی میگی؟؟؟

بلند گفتم:من واون فقط محرم هم هستیم....

بلند داد زد:برای چی؟محرم شدید باهم سنگ کاغذ قیچی بازی کنید؟

-مهــ... راب...

مهراب:چی؟ مهراب چی؟ تو یه زنی میشا... یه زن شوهر دار...

-من زن نیستم... اون یه صیغه ی سوری بود!

مهراب از جاش بلند شد ودستهاشو تو جیبش کرد طوری رو به روم ایستاد که سایه اش روم افتاده بود و حس خفگی بهم دست میداد.

شمرده وقاطع گفت:صیغه ی محرمیت؟ ازدواج... بالاخره که زن میشی... هامین شوهرته... بهت تعهد داره... حتی تو با تمام نادونیت به این پیوند تعهد داری!!! ولی خیانتکاری... خیانتکار که شاخ و دم نداره... تو الان نباید اینجا می بودی...

-من نخواستم به تو خیانت کنم مهراب... چرا نمیفهمی؟

مهراب داد کشید:من سگ کی باشم.... میشا به خودت نگاه کن ببین کجایی... ببین با چه منظور و معنی ای اینجایی... ببین میشا... ببین کجایی...

جلوم زانو زد وگفت: خیانت به من مهمتر بود یا به شوهرت؟ هان؟ من واجب تر بودم یا کسی که تو درقبالش تعهد داری؟ دینی... رسمی... شرعی... قانونی... عرفی!!! من نمیدونم تو پیش خودت چه فکری کردی.. ولی منصفانه نیست... وجودت... حضورت... حرفات...

اشکهامو با پشت دست پاک کردم وگفتم: من چه اشتباهی کردم؟

مهراب:اشتباه... گناه... بزرگتر از این که با من بودی؟

-من و تو که مرتکب خطایی نشدیم؟

مهراب عصبی خندید و سرشو تکون داد و با صدای خش داری گفت:خطا بزرگتر از این که تو پیوندتو شکستی... دروغ گفتی... خیانت کردی به خودت.... به هامین... به من...... به من خندیدی!!!... در جواب تمام حس واحساس من منو همراهی کردم... به من اجازه دادی به تو که یه زن شوهر داری بگم دوست دارم!!! تو انتخاب کردی وباز از انتخاب من حرف میزنی... !!! توی تلفن چه راحت منو به اسم کوچیک صدا میزنی... اینا خطا نیست؟؟؟

ببین با من و خودت چه کردی... نگاه کن... من که قبول کرده بودم فقط یه دوست باشم... یه دوست ساده... یه برادر... نامردم اگر به چشم برادری تا به دیروز وپریروز نگاهت نمیکردم! چرا اینکار و کردی؟؟؟ چرا با هممون بازی کردی؟؟؟ چطور تونستی اینقدر وقیح باشی.... کسی که بهش تعهد داری... قول و قرار داری و به منی که....

یه پاپتی... که امروز هستم وفردا نیستم... میشا تو یه زنی... یه زن مسئول! نگو نه ... نگو نیستی که ... که زن بودن اون چیزی نیست که توی ذهنته ! تو مسئولی... بودی... هستی... سوری وغیر سوری... تعهد که فرمالیته حالیش نیست؟ قول وقرار که کشک و الکی حالیش نیست! حد وسط نداره... وقتی میگی بله ... تا تهش یعنی بله... یا بله یا نه ... حد وسط نداره... داره؟!

درحالی که زانوهاشو تو شکمش جمع کرد وپیشونیشو چند لحظه روی زانوهاش گذاشت ...

اروم زمزمه کرد: برو میشا...

وسط حرفش پریدم وگفتم: مهراب...

مهراب سرشو بلند کرد ... نگام نکرد... اهسته گفت: عشق واحساسی که بین من و تو بود تموم شد... از خدا طلب بخشش کن ومتعهد باش! به کسی که باهاش دست دادی و ... برو میشا... برو... خیانت خیلی بد رنگه... خیانت که فقط به فرد نیست.... به مسئولیته.... به تعهده... به قول و قراره... شکستی میشا... برو دوباره از نوبسازش.. دروغ به من و هامین و خودت ... اگر از رو اول میدونستم...

نفس عمیقی کشید و ازجا بلند شد... پشتشو به من کرد وگفت: شوهرت هرچقدر روشنفکر و بزرگ وبخشنده باشه تو نباید خودتو بخاطر این مسئله ببخشی... برو ... به سلامت... برای جفتتون ارزوی خوشبختی میکنم... مثل یه برادر... برو به جای منم خوشبخت باش میشا...

مات و مبهوت نگاه میکردم... ذهنم قفل کرده بود...

به سختی عصامو برداشتم و ایستادم... اروم گفتم:مهراب....

مهراب وسط حرفم اومد وگفت: میشا ... میگن ادم ها اگر دونفر ودوست داشته باشن و تو انتخابشون بمونن... اونی که باهاش صادق ترن و بیشتر دوست دارن... راست گفتن... به سمتم برگشت... لبخندی زد وگفت: به هامین گفتی که من هستم ولی... ولی به من از وجود هامین نگفتی... !

تو چشماش نگاه کردم... نگاهشو به زمین انداخت وگفت: به سلامت...

خسته گفتم: مهراب...

مهراب لبخند کجی زد وگفت: میشا نباید بگم.... ولی بذاربگم... اون روزهایی که تو فقط برای من بودی ... اون روزهایی که برای یه بارم که شده حس کردم کسی ودارم و بی کس وکار نیستم.... بهترین لحظات عمرم بود... حالا برو... خداحافظ...

با هق هق گفتم:مهراب...

مهراب:هیش... هیچی نگو... دلت با من نبود میشا.. از روز اول.. ما قسمت هم نیستیم... خودتم میدونی... تو نیمه ی گمشده اتو پیدا کردی... ادما وقتی یکی و بیشتر از یکی دیگه دوست داشته باشن اونی که بیشتر دوست دارن عاشقشن... هامین مرد بزرگیه... لایق یه عشق پاکه! برو به سلامت... برو و سعی کن خوشبختش کنی...

سرمو پایین انداختم و گفتم: منو ببخش مهراب...

مهراب با لبخند گرم و مهربونی گفت:خداببخشه... ما چه کاره ایم!

کمی بعد مهراب گفت:خداحافظ خانم هدایت....!!!

درو برام باز نگه داشت ومن اروم زمزمه کردم:خداحافظ اقای معتمد ...

هیچ حسی نداشتم... در و بست و من به کمک عصام از خونه بیرون زدم... هامین توی ماشین نشسته بود... از قصد به اینه نگاه کردم ببینم منو می بینه یا نه .... اما اون داشت به یه سمت دیگه نگاه میکرد... اون قدر حواسم به این بود که ببینم از تو اینه داره به من نگاه میکنه یا نه متوجه سکوی جلوی خونه ی مهراب نشدم و با صورت به زمین خوردم... درحالی که سوزشی زیرچونه ام حس میکردم ... به درد دستم بی توجه موندم... پام یه تیری کشید که نفسم و بند اورد .... اما در کل انگارطوریم نشده بود....

هامین حتی به خودش زحمت نداد از ماشین پیاده بشه...

بغض بدی تو گلوم بود... دیگه انگارهیچی ازم نمونده بود... نمیدونم چرا فکر اینجاشو نمیکردم اگرمهراب بفهمه ...!

واقعا خیانت کار بودم؟شاید هم نبودم... انگار همه ی راههای درست دنیا به روم بسته شده بود و من این راه غلط وپیش گرفتم.... با خودم لج کردم ... با مهراب ... با هامین که تهش به خرد شدن خودم برسم؟

به عجز وناتوانیم...

هنوز روی زمین نشسته بودم... جلوی در خونه ی مهراب.... جلوی ماشن هامین!!!

به ذلت کشیده شدم... والسلام... !!!

عصامو راست کردمو به کمک اون رو پام ایستادم... نفس عمیق کشیدم... بعد از هر افتادنی هم یه بلند شدنی هست ... حالا که مهراب هم به این نتیجه رسیده بود که من هامین و...

نفس عمیقی کشیدم.... چشمامو بستم وباز کردم ... این واقعیت داشت؟! اره ... حداقل مهمترین تصمیم زندگیم به یه حس دوگانه ختم نمیشد... حالادیگه میدونستم باید چیکار کنم... حالا عذاب وجدانم...

به اتومبیل هامین نگاه کردم... به کسی که به قول مهراب من بهش تعهد داشتم این مسئولیت سور و غیر سور وفرمالیته حالیش نمیشد...

برای اخرین بار به اپارتمان مهراب نگاه کردم... منکر این نبودم که اگرهامینی وجود نداشت تنها انتخابم مهراب بود...حتی باید اعتراف کنم که دوستش داشتم ودارم... اما نوع دوست داشتنم به شدت با دوست داشتن کسی که فرمالیته بهش متعهد بودم زمین تا اسمون فرق میکرد!

به اسمون نگاه کردم... اهسته زمزمه کردم:خدایا... منو ببخش... کمکم کن...

یه نفس عمیق کشیدم... حس کردم ذهنم یه لحظه از همه چیز خالی شد... انگار یه ارامشی تو وجودم رسوخ کرد و به ارومی با اون پای چلاغم به سمت اتومبیل هامین رفتم... بیشعور یه دقه پیاده نشد ببینه من چمه.... حالا پس فردا به بچمون یاد دادم بهت بگه بابایی بیشعور حالت جا میاد!

از تصور هامین در نقش پدر بخصوص که به محیا علاقه ی خاصی داره یه مدلی شدم...

دیگه انگار وقتش بود با خودم واحساسم رو راست باشم...

ماشین هامین به حرکت دراومد..... سرمو از شیشه بیرون کردم وبرای اخرین بار به اپارتمان بهترین دوستم نگاه کردم... رفاقت و درحقم تموم کرد ... شاید حرفهای کسی که خودش برام خیلی مهم بود اینقدر ثانیه ای و لحظه ای روم تاثیر گذاشته بود و حالا میخواستم فقط به اینده ای که با هامین رقم میخورد فکر کنم... یعنی تاقبلش هم انگار وجهه ام مشخص بود ... فقط یه احساس عذاب وجدان این وسط به جونم چنگ مینداخت... که حالا... چشمامو بستم... باد به صورتم میخورد... نفس عمیقی کشیدم.... مهراب منو می بخشید... فقط خدا خدا میکردم دل نشکسته باشم ...که با حرفهاش یادم افتاد اون برام از صمیم قلب ارزوی خوشبختی کرد!

حس کردم داریم به سمت خونه می ریم... درحالی که افتاب گیر وپایین دادم و تو اینه به چشمهای سرخ ومتورمم نگاه کردم گفتم:داریم میریم خونه؟

بجای جواب سکوتشو شکست وگفت:چی شد؟ازت خواستگاری کرد؟

لبخند کجی به این حساسیتش زدم وگفتم: نچ... همه چی بین من و اون تموم شد!

هامین دستشو روی پنجره گذاشت و به رو به رو خیره شد وگفت:تو تموم کردی یا اون خواست؟

نفس عمیقی کشیدم و درعین صراحت وصداقت گفتم: اون...

هامین:واقعا؟

-مهم اینه که بالاخره تموم شد ... تازه برامون ارزوی خوشبختی هم کرد!

هیچ عکس العملی توی صورتش بروز نداد...

کمربندمو بستم وگفتم:میشه خونه نریم؟

حرفی نزد وگفتم: نمیخوام مارال منو با این قیافه ببینه...

بجای حرف به سمت فرحزاد حرکت کرد.. دیگه انگار نشست وبرخاست با پرهام این فایده رو داشت که از نبپرسه سیزده بدر کجا بریم!!!

خیلی زود رسیدیم... تهران بی ترافیک واقعا بهشته!

روی تختی نشستم... و پامو روش دراز کردم... هامین هم چند سیخ جیگر و دل وقلوه سفارش داد... ذهنم یه کاسه شده بود... دیگه هیچ ابهام و حس بی جوابی نداشتم... عذاب وجدان داشتم اما کمرنگ شده بود... حرفهای مهراب هم کوبنده بود هم ارومم میکرد... هرچند مچ دستهام هنوز قرمز بود ولی اینکه از روی مانتو دستهامو گرفته بود باعث میشد فکر کنم مهراب اولین واخرین مرد غریبه ایه که تو ذهن من بشدت بزرگه و بعد از هامین لایق پرستیدنه!

چی گفتم؟؟؟

گفتم... بالاخره؟؟؟ اوه بسه دیگه ... این شوهر ذلیل بازی ها رو بذار واسه خونتون... خونمون؟!

وای عین گاو گشنم بود... هامین رو به روم نشست و درحالی که من تند تند و با ولع واسه خودم لقمه میگرفتم... هامین لم داد وبدون اینکه لب به چیزی بزنه و بدون اینکه نگام کنه گفت:اخر هفته پدر ومادرت که بیان دیگه همه چیز و بهشون میگم...

لقمه تو گلوم به شدت پرید و به طرز وحشتناکی سرفه کردم!

بدون اینکه توجهی نشون بده گفت: منم دارم کارامو میکنم که از ایران برم...

مات ...

متحیر...

مبهوت...

گیج...

مبهم...

هیچ صفتی نمیتونست وضع منو تو اون شرایط تفسیر کنه و در خودش بگونجونه... حتی مجموعه ی تمام صفت ها هم قاصر از این بودن که...

خفه پرسیدم:چی؟

هامین خم شد ویه سیخ جیگر برداشت وگفت:به هرحال که باید بهشون بگیم ...

شمرده شمرده اونو میجوید و گفت:من و تو باهم قرار داشتیم یادت که نرفته؟

-قرار؟

هامین:این نمایش سوری بالاخره باید تموم میشد!

نفسم تو سینه حبس شده بود... چشمام از شدت حضوراشک میسوخت و من به سختی زمزمه کردم :ولی...

هامین با اخم گفت:ولی چی؟

غرور و شخصیت و عذاب وجدان و احساساتمو کنار گذاشتم وگفتم:الان تازه به این نتیجه رسیدی همه چیز نمایشه؟

هامین چشمهاشو باریک کرد وگفت:منظورت چیه؟

با صدای مرتعشی گفتم:واضح نیست؟

هامین:من قرار بود با مهراب صحبت کنم تا زندگی تو خراب نشه ... حالا که اون پس ِ ت.... زده تقصیر من نیست!

پشت پلکم از حرص می پرید... ضربان قلبم تند شده بود... تنم می لرزید... حس میکردم هامین داره از شرایط سواستفاده میکنه ومنو انداخته زیرپاش تا از روم رد بشه....

بی رمق زمزمه کردم: بخاطر کی پسم زده؟

هامین پوزخندی زد وگفت: فکر نکنم بتونیم با هم ادامه بدیم... یعنی هربار متنفرم متنفرم هایی که میگی و نمیتونم به حساب علاقه بذارم! تو از من بدت میاد و این حس کاملا متقابله...

سرمو تکون دادم وسعی کردم نسبت به واژه ی متقابل بی تفاوت باشم... اهسته گفتم:هیچ میفهمی چی داری میگی؟

هامین عصبی گفت: نه فقط تویی که میفهمی و تو یی که کارت درسته... تویی که با تمام خودخواهیت هرکاری دلت میخواد و میکنی و بعد قیافه ی ادم های معصومو به خودت میگیری تا تبرئه بشی... تویی که خیانت کردی. اگر من جای مهراب بودم تو رو میکشتم!

با بغض مبهوت بهش نگاه میکردم....

هامین انگار تازه سر حرفهایی که مدتها تو دلش مونده بود و تلنبار شده بود باز شده بود و داشت رگباری تحویلم میداد... فقط خدا خدا میکردم جای برگشتی باشه...

داشت منو بدون اینکه بفهمه میشکست و این مجازات بدی هایی بود که در حق مهراب کرده بودم!!! وگرنه من که با هامین رو راست بودم!

هامین بلند بدون اینکه هیچ کنترلی روی اعصاب وحرفهاش داشته باشه مثل پتک به سرم زد وگفت: و اینقدر خود خواه و مغروری که به جز احساس خودت به دیگران توجه نمیکنه... حالا که مهراب ردت کرده ... ببخشید من نمیتونم.... شرمنده!!! قرار من تو از روز اول مشخصت بود و مطمئن باش همه چیز تموم میشه.... منم قراره برگردم فرانسه....

ازجاش بلند شد وپشت به من ایستاد و گفت: ایران برای من جای کار نداره... از اولم اومدنم به ایران اشتباه محض بود... اگر هم نمیتونی با خانواده ات صحبت کنی من خودم اینکار ومیکنم....

با تلخ خندی گفت: دوازده سال تو فرانسه زندگی کردم... اون همه مدت با یه دختر غربی همخونه بودم یکبار به من خیانت نکرد... یکبار چنین رفتاری با من نداشت که تو...

دیگه نمیشنیدم...

تموم شدم.... جلوی هامین... جلوی خودم.... خرد شدم... دیگه هیچی ازم نموند... به همین راحتی...!!!

سرم به دوران افتاده بود... از روم رد شد ... بدون اینکه حتی نگام کنه...

حس کردم نفسم بالا نمیاد.... حس تهوع بهم دست داده بود... خواستم صداش کنم اما زبونم تو دهنم سنگین بود ... گوشام سوت میکشید... قبل از سیاه شدن تمام چیزهایی که دورو برم بود... صدایی اومد که گفت:اقا.... خانمتون از حال رفت!!!

و دیگه متوجه چیزی نشدم...!

دکتر داشت توضیح میداد که مشکل خاصی نداره که پریدم وسط حرفش و گفتم :

_ آقای دکتر ظرف سه _ چهار ماه اخیر سه بار غش کرده و از حال رفته ....مطمئنید هیچ مشکل خاصی نداره ؟!

چند لحظه نگاهم کرد و گفت :

_ میتونه هر دلیلی داشته باشه ، ضعف ، خستگی ، فشار عصبی ....اما برای این که مطمئن بشید براش عکس و آزمایش مینویسم ....

تو راهرو منتظر موندم سرمش تموم بشه . نمیخواستم بالا سرش وایسم و به صورتش نگاه کنم . دیگه نمیخواستم . این حقیقت که من مرد شماره ی دو میشا باشم ، یه مهره ی ذخیره که اگه مهره ی اول سوخت به کار بیام مثل پتکی تو سرم بود . مهره ای که تا وقتی مهره ی اصلی هنوز وجود داشت اصلا دیده نمیشد ....نه این چیزی نبود که دنبالش بودم . باید همه ی اشتیاقم و میذاشتم کنار ....شاید تا چند روز پیش دنبال فرصتی بودم تا به میشا ثابت کنم دوستش دارم . اما حالا دیگه نمیخواستم . حتما باید مهراب میرفت کنار تا میشا منو ببینه ؟! یعنی من اینقدر در نظرش کوچیک بودم که تا وقتی مهراب بود اصلا منو نمیدید ؟!ً ....دیگه تموم شد . دیگه همه چی تموم شد . هیچوقت نمیذارم میشا بفهمه یه روز چقدر دوستش داشتم . دیگه نمیذارم ...به اندازه ی کافی کنار اومده بودم . دیگه نمیتونستم با این حقیقت کنار بیام .

وقتی پرستار اومد و گفت سرمش تموم شده رفتم تو اتاق کمکش کنم بلند شه . میخواستم حتی الامکان بهش نگاه نکنم . اما وقتی دستشو گرفتم تا برای بلند شدن کمکش کنم با صدای گرفته ای گفت :

_ زودتر همه چیز و با صلاحدید خودت تموم کن ...

فقط همین . دیگه چیزی نگفت . منم چیزی نگفتم . در واقع لبامو محکم رو هم فشار میدادم که چیزی نگم .

تمام روز و تو بیمارستان دنبال خودم اینور اونور کشیدمش تا عکس و آزمایش بده . و تا وقتی عکسا رو به دکتر نشون دادم و مطمئن شدم مشکل خاصی نداره هم ولش نکردم . خستگی از سر و روش میبارید اما هیچی نمیگفت .

نزدیک غروب بود که بالاخره رسوندمش در خونه شون . کمکش کردم از ماشین پیاده شه .

درحالیکه دست زیر بازوی میشا انداخته بودم و سعی میکردم تا توی راه رفتن کمکش کنم با دیدن دو تا خانم چادری که دستشون سبزی بود و با خیرگی نگاهم میکردن ناچارا سلام کردم...

خانمی که چاق تر بود جوابمو داد و بلند گفت: ماشاالله.... چقدر بهم میاین... خوشبخت باشین...

و ازکنار منو میشا رد شدن و شنیدم که اون خانم چاق به کناریش گفت: شوهرشه ... تازه ازدواج کردن!

مات به چهره ی رنگ پریده ی میشا نگاه کردم این محل همه میدونستن که من ومیشا!!!... چشمهای خسته اش باعث شد تا فکری که تو سرم بود و کنار بزنم و با حضور مارال جلوی در باهم میشا رو به داخل خونه بردیم!

از مارال خواستم یه چیزی بده میشا بخوره چون حالش زیاد خوب نیست و خودم خواستم برم که مارال با نگرانی گفت :

_ چش شده ؟! چرا عین مرده ی متحرک شده ؟!

با این حرفش نگاهی به میشا انداختم . راست میگفت . قیافه ی عجیبی پیدا کرده بود . خیلی خیلی گرفته بود و انگار اصلا تو این دنیا سیر نمیکرد .

سری تکون دادم و گفتم : نمیدونم ...

و سریع از خونه رفتم بیرون .

****

صدای پرهام باعث شد از فکر و خیال در بیام و بهش نگاه کنم :

_ زده به سرت نه ؟ ... اصلا همه چی به کنار ، میخوای شرکت و ول کنی بری ؟! ... من که نمیتونم از پس اینجا بر بیام ، شرکت بابام هم هست ....

وقتی دید جوابی نمیدم با صدای گرفته ای گفت :

_ حالا بلیتت واسه کیه ؟...

نفس عمیقی کشیدم و گفتم :

_ یه ماه دیگه ...

از پشت میز بلند شد و اومد روبروم روی مبل نشست و گفت :

_ مگه نمیگی با مهراب تموم کرده ؟! پس دیگه دردت چیه ؟

تو چشماش زل زدم و خیلی جدی گفتم :

_ من اونی نیستم که میخواست ....من فقط براش زاپاس بودم که اگه مهراب ...

پرهام وسط حرفم پرید وگفت:

_ اگر مهراب زاپاس بود چی؟؟؟

حرفمو قطع کردم و کلافه دستی به صورتم کشیدم . مهراب با حرص گفت :

_ اصلا به درک....بیخیالش ....گور بابای همه ی دخترا ....چرا بری ؟!

پوزخند تلخی زدم :

_ من تو فرانسه آرامش بیشتری داشتم . بین یه مشت غریبه راحت زندگیمو میکردم ....از وقتی برگشتم اینجا بدتر احساس غریبی میکنم . نه این میشای بی احساس و میشناسم ، نه این مادر ی که حرف باید حرف خودش باشه رو ....نه حتی این بابای مهربونو ....تنها قسمت خوبش همینه که به جای اون بابای سخت گیر قدیم بابام مثل رفیق میمونه برام ... اما از همه ی این حرفا گذشته من نمیتونم اینجا بمونم و اشتیاقم به میشا رو سرکوب کنم پرهام ....

پرهام کلافه داد زد :

_ سگ خور ...سرکوبش نکن ...میشا مــــــــال خودته !

_ قلب و فکرش مال من نیست ....مال یکی دیگه ست ...

پرهام پوفی کشید و هیچی نگفت . بعد از یه مدت که بینمون سکوت افتاد با صدای گرفته ای آروم گفت :

_ هنر این نیست که فرار کنی ....هنر اینه که بمونی و بجنگی ....حالا چه با مشکلات چه با احساسات خودت ، بالاخره یکی شونو از پا در بیاری ...

بی ربط به حرف پرهام غرق فکر پوزخندی زدم و گفتم :

_ خیلی احمقانه ست که بعد از دوازده سال برگردی و فکر کنی همه چی باید همونجور مونده باشه ....شاید از نظر بقیه من هم عوض شده باشم !

اما سریع سری تکون دادم و با لبخند نگاهمو متوجه پرهام کردم :

_ بیخیال ...من که برگردم همه چی دوباره برمیگرده سرجاش ....همه دوباره سرشون به زندگی خودشون گرم میشه ...حتی زندگی خودم هم دوباره میشه مثل اولش ...

تا شب سعی کردم سرمو گرم کار کنم و دیگه به هیچی فکر نکنم . هنوز به هیچکس نگفته بودم دارم برمیگردم ، فقط میشا میدونست و پرهام . چند بار به مارال زنگ زدم و حال میشا رو پرسیدم . میگفت هنوزم همونجوریه ، تو خودشه و باهاش حرف نمیزنه ... سعی کردم به اینم بی تفاوت باشم . سالها پیش هم وقتی میخواستم برم فرانسه میشا رفته بود تو خودش و با کسی حرف نمیزد . اونموقع مطمئن بودم به خاطر رفتن منه . اما الان به خاطر این بود که مهرابی نبود ...تا وقتی مهراب بود که خودش شماتتم میکرد چرا برگشتم ...

هر روز به مارال زنگ میزدم و مارال هر روز با نگرانی میگفت میشا هنوز تو خودشه و حرف نمیزنه . با تمام خود داریم نتونستم جلوی خودمو بگیرم و بعد از دو روز رفتم خونه شون . مارال خیلی خوشحال شده بود . با خواهش ازم خواست دیگه با میشا آشتی کنیم . فقط لبخند تلخی بهش زدم و رفتم سمت اتاق میشا . به چارچوب در تکیه دادم و نگاهش کردم . رو شکم دراز کشیده بود و داشت به نقطه ی نامعلومی نگاه میکرد . خیلی افسرده به نظر میرسید . بی اختیار زیر لب زمزمه کردم :

_ مهراب خیلی دیوونه ست که اینهمه عشقی که بهش داری و ندید گرفت ...

با این حرفم متوجهم شد و سرشو سریع به سمتم چرخوند . در کسری از ثانیه چشماش پر اشک شد و سرشو تو بالش قایم کرد . نیومده بودم که بدتر با حرفام ناراحتش کنم . این حرفم هم بی اختیار به زبون اومده بود . نفس کلافه مو فوت کردم . اصلا هق هق نمیکرد . فقط صدای ضعیف نفسهای نامنظمش نشون میداد داره گریه میکنه .

چند قدم به سمتش برداشتم و صداش کردم :

_ میشا ؟! ....

نمیتونستم وایسم و نگاه کنم که گریه میکنه . گریه ش کلافه م میکرد . با صدایی عصبی گفتم :

_ میشا خواهش میکنم گریه نکن...

این حرفم باعث شد شدت گریه ش بیشتر بشه و من دیگه واقعا نمیتونستم تو اتاق بمونم . با سرعت از اتاق و بعدشم خونه زدم بیرون

در تمام زندگیم تا حالا اینقدر سردرگم نشده بودم . دیگه نمیدونستم باید چیکار کنم . وضع بدی داشتم . درد خودم بس نبود که حالا میشا داشت با این رفتار عجیب غریبش بدتر آزارم میداد ؟! هر چی تلاش کرده بودم که یه کم با خودم کنار بیام و به اوضاع عادت کنم رو میشا با این کاراش و افسردگی بی موردش خراب کرد . دوباره کلافگی ، دوباره سردرگمی ، دوباره اشتیاق ! ....اون شب به هیچ عنوان طرف خونه ی بابام آفتابی نشدم . نمیخواستم دوباره باز گند بزنم به هیکلمو مست کنم . شب و تو خونه ی خودم گذروندم و خودم و راحت کردم و هیچکدوم از تلفنای مامان و جواب ندادم . فقط به بابا خبر دادم که خونه ی خودم هستم تا نگران نشن . همه ی چراغا رو خاموش کردم و با عکسای میشا رو صفحه ی بزرگ ال ای دی تا صبح عزا گرفتم . تابلوی بزرگی که درست کرده بودن هم زده بودم به دیوار اتاق خواب و وقتی میخواستم بخوابم چشم تو چشم میشا که عکسش روبروم جلوی تخت بود خوابم برد . خوابی که هر نیم ساعت یکبار بیدار میشدم و دوباره با بدبختی میگرفتم میخوابیدم .

در کل هفته ی مزخرفی بود . مزخرفترین هفته ی زندگیم . شبی که قرار بود فرداش پدر و مادر میشا از سفر برگردن و من آخرین شبای خود درگیریم برای حرف زدن باهاشونو میگذروندم در میان تعجب من مهراب بهم زنگ زد و ازم خواست سریع برم فرودگاه ، مهلت هیچ سوالی بهم نداد و با عجله گفت :

_ خواهش میکنم زودتر بیا . پروازم تا دو ساعت دیگه بلند میشه ....باید باهات حرف بزنم ...

قبول کردم و سریع راه افتادم .تا فرودگاه دو ساعت راه بود ، اگه میخواستم به مهراب برسم باید تند میروندم . تو راه با خودم فکر کردم چه جالب ! میشا همه مونو وادار به فرار از کشور کرده بود ....مهراب امشب داشت میرفت ، منم تا سه هفته ی دیگه پرواز داشتم . به این هم فکر میکردم که مهراب ازم چی میخواد ؟! شاید تو اخرین لحظه پشیمون شده بود و میخواست بگه اگه تو نمیخوایش پسش بده به من ! ....از فکرم خنده م گرفت ....انگار داشتم در مورد یه اسباب بازی صبحت میکردم ! ...هه ! اگه اسباب بازی ای هم در کار باشه من و مهرابیم که بازیچه ی دست میشا شدیم نه میشا !.....اما نه ! شاید منم این مدت بازی ش دادم ؟! شاید باید همون اولش به جای سکوت با همه چی مخالفت میکردم ! با اینحال ما با هم بازی کردیم ، با هم !...

با رسیدن به فرودگاه بدون اینکه زیاد دنبال مهراب بگردم خودش انگار که منتظرم باشه به سمتم اومد . صمیمانه باهاش دست دادم و به تلخی گفتم :

_ پس داری فرار میکنی ؟!

اونم به تلخی لبخندی زد و شونه ای بالا انداخت و گفت :

_ هر جوری دوست داری بهش نگاه کن ....فرار ...سفر ... ترقی ...افول .... دور شدن ....من اسمشو میذارم دور شدن ، لازم بود یه مدت از همه چی دور باشم ...

بین حرفش پریدم :

_ تا ببینی میتونی میشا رو ببخشی یا نه ؟!

_ تا فراموشش کنم ...

با این حرفش چند لحظه جفتمون تو چشمای هم خیره شدیم و بالاخره اون گفت :

_ حالش چطوره ؟...

_ بد ...

سرشو انداخت پایین و فکش منقبض شد . بعد با اخم گفت :

_ چرا ؟ ....چرا کاری نمیکنی حالش خوب شه ؟

سریع گفتم :

_ من دارم میرم ...

و با پوزخند ادامه دادم :

_ سه هفته ی دیگه موعد فرار منه ....تا همه چیو فراموش کنم ...

چند لحظه با دهانی باز تو چشام خیره شد و بعد با ناباوری گفت :

_ اون زنته !!!!....

_ نه نیست ....زن من نیست ....تو رو میخواست ...

یه چیزی تو گلوم گیر کرده بود که باعث میشد نتونم جملاتمو به راحتی ادا کنم . تک خنده ی بلندی کرد و گفت :

_ ببین پسر ...با هم دیگه تعارف نداریم که ...

_ نه تعارف نیست ...حقیقته ...

اون تمام مدت با ناباوری حرف میزد و من با لحنی جدی و صدایی گرفته ...

ادامه دادم :

_ اگه میخوای برگردی میتونی ...من دارم میرم ....از هر چیزی که مطمئن نباشم از یه چیز مطمئنم ، انتخاب اول میشا تویی ....وقتی حال این روزاشو میبینم از خودم بدم میاد که بینتون قرار گرفتم و باعث شدم زندگیتون زیر و رو بشه ...

بالاخره قیافه ی مهراب از اون حالت پر بهت در اومد . دستش و روی شونه م گذاشت و گفت :

_ ببین هامین ... نیمه ی گمشده ی من میشا نبود.، فکر میکردم هست اما اشتباه میکردم .. حالا هم که فکر میکنم میبینم بین من و اون عشقی اصلا وجود نداشت.... یه دوستی بود و یه دوست داشتن ساده ی یکطرفه....دوست داشتن با عشق خیلی متفاوته....من فقط داشتم خودمو گول میزدم ، من قبل از اینکه تو بیای از میشا خواستگاری کردم و میشا درجا بهم جواب رد داد ، چون هیچوقت من و به عنوان یه شوهر نمیدید ....بعد از اومدن تو میشا هم مثل من شروع کرد به گول زدن خودش ...نمیدونم چرا ، نمیدونم اینجوری میخواست از چی فرار کنه ...اما شروع کرد به گول زدن خودش که منو دوست داره ....و من هم ساده انگارانه باور کردم . چون از خدام بود ....من فکر میکنم میشا تو رو دوست داره ، چون با تو صادق بود اما با من نه ....

_ با من صادق بود چون ترسی نداشت که از دستم بده ...

_ اونجوری که اونروز تو خونه ی من صدات میکرد و با التماس ازت میخواست از دست من نجاتش بدی ....اونجوری که نگات میکرد ...هیچوقت منو نگاه نکرده بود . میشا همیشه تو همه چی مستقل بود ، همیشه قوی بود ، هیچوقت هیچ کمکی از هیشکی نمیخواست ....همیشه کمکهای دیگران و رد میکرد . همیشه همه ی کارهاش و خودش میکرد . هیچوقت گریه نمیکرد ....همیشه برام قابل تحسین بود که یه دختر همچین شخصیتی داشته باشه ....اما اونروز برای اولین بار بود که میدیدم از کسی کمک میخواد ، برای اولین بار بود که میدیدم داره به کسی با التماس نگاه میکنه ....داشت بهت التماس میکرد که بذاری بهت تکیه کنه ...در حالی که میشا هیچوقت تکیه گاه نمیخواست ....اون روز بعد از رفتن میشا از خونه م کلی فکر کردم ، به این نتیجه رسیدم که میشا همیشه خودشو تو پوسته ی یه ادم قوی پنهان میکرده ....به این نتیجه رسیدم که میشا یه دختر حساسه که همه ی ویژگیهای حساس و دخترونه ش و از همه پنهان کرده و تو خودش نگه داشته .....نمیدونم چرا ...اما فکر میکنم این شکننده ترش میکنه ....اونروز احساس کردم میشا واقعا شکننده ست ....حالا اون پوسته ی یه دختر قوی شکسته ....حالا اون پوسته ای نداره که خودشو توش پنهان کنه ، حالا اون شکننده تر از همه ی دخترای دیگه ست ....میشا تا حالا از هیشکی نخواسته بود تکیه گاهش باشه اما از تو خواست ....نمیدونم چه برداشتی از این کارش میکنی ...اما من میذارم به پای اینکه تو رو دوست داره ... میذارمش به پای اینکه اون دوست داره به کسی که بیشتر از همه دوستش داره تکیه کنه ....میذارمش به پای اینکه احتیاج داره بعضی وقتا قوی نباشه و حالا وقتش رسیده که گهگاهی دست از قوی بودن برداره و مثل یه دختر عادی از ضعیف بودن در مقابل کسی که دوستش داره لذت ببره .

چند لحظه ساکت شد تا تاثیر حرفاش و رو من ببینه و بعد ادامه داد :

_ امشب ازت خواستم بیای اینجا تا بهت بگم . میشا دختر خوبیه ...بهترین روزای عمرمو بهم هدیه داده ....مواظبش باش و دوستش داشته باش چون لیاقتشو داره ....لیاقت بهترین زندگی رو داده . زندگی ای که من هیچوقت نمیتونستم بهش بدم چون دلش با من نبود ...اگه دلش با من بود به جای اینکه شماره ی تو رو حفظ کنه و توی سخت ترین شرایط زندگیش به تو زنگ بزنه و از توکمک بخواد به من زنگ میزد ....اما اون هیچوقت از من هیچی نخواست ....اگه میشا این روزا حالش بده به خاطر من نیست ، به خاطر اینه که تو داری میری ...دقیقا بعد از اینکه باعث شدی پوسته ی آهنینش به خاطر تو بریزه داری ترکش میکنی ....

با بهت و ناباوری نگاش میکردم که با بلند شدن صدایی از بلندگو ها مهراب دستشو گذاشت رو شونه م و گفت :

_ فقط مواظبش باش ....زندگی خوبی بهش بده ....

چند لحظه تو چشام خیره شد و با نگاه به اینکار تشویقم کرد و بعد با سرعت دور شد و بین ازدحام جمعیت گم شد .

12 سال پیش میشا همینجا ... تو همین فرودگاه داشت برام گریه میکرد ....12 سال پیش میشا یه دختر قوی نبود ، 12 سال پیش همیشه اگه چیزی میخواست یا کاری داشت به من میگفت ، با اینکه همیشه دعواش میکردم و اذیتش میکردم ....و حالا دوازده سال تمام یاد گرفته بود که از هیشکی هیچی نخواد ، یاد گرفته بود به هیشکی وابسته نشه ، شاید از ترس اینکه نکنه مثل من بذاره بره و با رفتنش پشتشو خالی کنه !.... شاید مهراب راست میگفت . حالا بعد دوازده سال دوباره اولین کسی که ازش چیزی خواست من بودم !!!! ....

دوازده سال پیش میشا منو دوست داشت ؟ دوازده سال پیش من میشا رو دوست داشتم ؟ ....دوازده سال بعد میشا هنوزم منو دوست داره ؟! ....دوازده سال بعد من عاشق میشا شدم ؟!!!!....

نگاهمو از جمعیت گرفتم و غرق فکر راه افتادم سمت بیرون . بی توجه به ماشینم راه افتادم تو خیابون . من اینکار و کرده بودم ؟ من میشا رو به این حال و روز انداخته بود م ؟ اما من که کاریش نکرده بودم ....پس میشا منو دوست داشت و با برگشتنم دوباره این حس دوست داشتن سر بلند کرده بود و حالا با رفتنم به این روز انداخته بودش ؟! ....واقعا اینطور بود ؟! یا این فقط یه خوش خیالی مسخره بود !....اصلا میشا به کنار ، خودم چی ؟! من که دوستش داشتم . از اینکه نمیتونستم فرار کنم ....چطور تونسته بودم این چند روزی رو که میدونستم میشا خودشو تو اتاق حبس کرده و با دنیا قهر کرده رو دووم بیارم ....بدون اینکه کمکی به بهتر شدن شرایطش کنم ؟! ...حالا نه اینکه خودم حال و روز بهتری ازش داشتم ! ...چقدر حرفای مهراب تکونم داد ! واقعا راست میگفت ؟! .....هه ! چقدر آدم تو برخورد اول درباره ی دیگران اشتباه برداشت میکنه ....الان احترام خاصی برای مهراب قائل بودم . با اینکه خودش میشا رو میخواست اما چون به این نتیجه رسیده بود که میشا دوستش نداره کنار کشیده بود ، سعی نکرده بود به زور به دستش بیاره ....حتی خیانتی که میشا بهش کرده بود و بخشید و از من میخواست خوشبختش کنم . ازم میخواست دختری که دوست داره رو خوشبخت کنم ! ....آدمی که همچین کاری میکنه باید روح بزرگی داشته باشه . هیچ حسادتی رو تو چشماش نمیدیدم ، فقط التماس بود . التماس برای اینکه دختر مورد علاقه شو خوشبخت کنم ! ....دختری که خودم آرزوم بود خوشبختش کنم ....دختری که منو لایق اینکه خوشبختش کنم نمیدونست ....یا شایدم اشتباه میکردم ، شاید اونی که راست میگفت مهراب بود ، شاید میشا واقعا منو ...!

اینقدر رفتم و رفتم که اصلا حساب زمان از دستم در رفته بود . نصف شب بود و خیابونا نسبتا خلوت و ساکت ، هیچی مزاحم افکارم نمیشد ....میتونستم تو آرامش به همه چی فکر کنم . به همه ی جنبه های همه چی ...ساعت 3 صبح بود که سرجام متوقف شدم . تصمیممو گرفته بودم . چرا باید فرار میکردم ؟! چرا باید برای یه بارم که شده شانس خودمو امتحان نمیکردم ...نهایتش این بود که میشا میگفت برو به درک ....از این که بدتر نمیشد ؟! ...باید برای به دست آوردن چیزی که میخواستم اقلا یه قدم بر میداشتم و اگه به در بسته میخوردم یه کم جنم به خرج میدادم و تلاش میکردم ....اینجوری حداقل سعی خودمو کرده بودم . اینطوری تا اخر عمر حسرت نمیخوردم که چرا هیچ کاری نکردم و مثل یه احمق از همه چی فرار کردم . با لبخند مطمدنی سری تکون دادم و تاکسی گرفتم تا منو برسونه فرودگاه ....

از اونجا با ماشینم راه افتادم سمت خونه ی عمو پرویز . ساعت تقریبا 6 بود که رسیدم و در زدم . مارال با صدای خوابالودی درو برام باز کرد و وقتی وارد شدم با قیافه ای که معلوم بود تازه از خواب بیدار شده اومد جلو و با خمیا زه گفت :

_ پرواز مامان اینا 2 ساعت دیگه میشینه ، چرا الان اومدی ؟

در حالیکه از کنارش رد میشدم گفتم :

_ برو بخواب مارال ...

و بی توجه به قیافه ی متعجبش راه افتادم سمت اتاق میشا و رفتم داخل . خواب بود ... رفتم بالا سرش ایستادم . چند لحظه فقط بهش نگاه کردم ، قیافه ش لاغر تر و رنگپریده تر از همیشه بود ....آروم خوابیده بود ...اما یه دفعه صورتشو تو هم کشید و گفت :

_ نه .....نه ....

سرشو تکون میداد وتکرار میکرد نه .....لبه ی تختش نشستمو گونه شو نوازش کردم تا بیدار شه . ...آروم آروم چشماشو باز کرد و نگاهم کرد . چند لحظه فقط نگاهم کرد ....بعدش دستشو دراز کرد سمت صورتم ....میدونستم بازم گیج و منگه مثل همه ی موقعهایی که تازه از خواب پا میشه و هنوز نمیدونه خوابه یا بیدار ....اما اینبار از این حالتش خنده م نمیگرفت . صورتمو بردم جلو تا هر کاری خیال داره بکنه . دستشو گذاشت رو صورتم ...انگشتاشو حرکت داد سمت چشمام ....عکس العملی نشون ندادم . انگار میخواست انگشتشو بکنه تو چشمام ...مجبور شدم چشمامو ببندم تا نزده کورم کنه ....اما اون با سماجت میخواست چشمامو باز کنه و انگشتشو محکم میکشید رو چشمم ....دیگه نتونستم جلوی خودمو بگیرم و خندیدم و خوشبختانه این باعث شد توجهش به چیز دیگه ای جلب بشه چون اینبار انگشتشو گذاشت رو لبام ... خنده مو جمع کردم و با جدیت نگاهش کردم ....اون فارغ از هر جا انگشتشو میکشید رو لبام و من بی اختیار انگشتشو بوسیدم که باعث شد یه دفعه از جاش بپره ....رو تخت نیم خیز شد و با وحشت نگاهم کرد ....بهش لبخند زدم و گفتم :

_ الان بیداری ؟! ...

دستشو گذاشت رو قلبشو نفس عمیقی کشید و لحظه ای چشماشو بست و دوباره نگاهم کرد .و اینبار با سرعت باور نکردنی ای چشماش پر اشک شد . سریع برای جلوگیری از جاری شدن اشکاش دستامو بالا بردم و گفتم :

_ میشا نه ....گریه نکن ...ازت خواهش میکنم ....

اما اشکاش بی توجه به خواهش من روی صورتش جاری شدن و باعث شد من اه نا امیدانه ای بکشم . سرمو انداختم پایین و لحظه ای به روتختی ش خیره شدم و بعد سرمو بالا گرفتمو تو چشمای خیسش زل زدم و با لبخند زمزمه کردم :

_ وقتی دو سالت بود یه بار مامانت که میخواست بره تا سر کوچه از من خواست مواظبت باشم تا برگرده ... آرمین از من خیلی بزرگتر بود اما مامانت از من خواست مواظبت باشم .....دلیلش این بود که آرمین خیلی شیطنت میکرد . اما من که این چیزا حالیم نبود ....من فقط 6 سالم بود و مامانت از من خواسته بود مواظبت باشم ، اولین بار بود که احساس بزرگ شدن بهم دست داده بود ....مامانت که رفت با اینکه خودم خیلی هم ازت بزرگتر نبودم بغلت کردمو مواظبت بودم و اجازه نمیدادم کسی بهت نزدیک شه . احساس محشری بود اینکه مواظبت باشم ، تو اون سن و سال احساس میکردم دارم مهمترین کار زندگیمو انجام میدم ...اما بعدش تو روم کارخرابی کردی و آرمین و بقیه مسخره م کردن ....خیلی از دستت عصبانی شدم و به خاطر همین تمام دوران بچگیمون اذیتت میکردم و دعوات میکردم ....فقط روزای اولش میفهمیدم واسه چی از دستت عصبانیم و دعوات میکنم اما بعدش دیگه عادت کرده بودم به دعوا کردنت ....دلیل خاصی نبود ، فقط عادت کرده بودم ....اما هیچوقت اون حس قشنگ و یادم نرفت ، همیشه اون حس باهام بود ... همیشه یادم میموند که دعوات بکنم اما همیشه هم یادم میموند که مراقبت باشم که نذارم کس دیگه ای مراقبت باشه ....کس دیگه ای حق نداشت نه اذیتت کنه نه مراقبت باشه ....فقط من بودم که این حقها رو داشتم ....چون مامانت وقتی شیش سالم بود و تو فقط دو سالت بود ازم خواسته بود مواظبت باشم ... من از اون لحظه به بعد نسبت بهت یه حس مالکیت احساس میکردم ....

خنده ای کردم و ادامه دادم :

_ میدونم مسخره ست .... اما منم بچه بودم و تو عالم بچگی نسبت بهت حس مالکیت میکردم ....هم اذیتت میکردم ، هم هواتو داشتم ....

بعد از گفتن این حرفا با لبخند زل زدم تو چشماش و بعد از نفس عمیقی گفتم :

_ اینا رو بهت گفتم که بدونی تموم اذیتای بچگیم دست خودم نبوده ....بچه بودم دیگه ....اما تو یه جورایی از همون بچگی بزرگ بودی ....همیشه بیشتر از بچه های همسن و سالت میفهمیدی ، بیشتر از بچه های همسن و سالت کنجکاوی میکردی ....با این که 4 سال ازم کوچیکتر بودی اما همیشه میخواستی جوری رفتار کنی که انگار همسن و سال منی و همین باعث شده بود همیشه بزرگتر از سنت باشی ...

با لبخند گفتم :

_ مرسی که همه ی روزای بچگی مو باهام بودی ....

میشا فقط نگاهم میکرد و حرفی نمیزد . خدا رو شکر میکردم که دیگه اشکاش پایین نمیاد و اشکای روی گونه هاش خشک شده . اینطوری بهتر میتونستم حرف بزنم .

سرمو انداختم پایین و گفتم :

_ ببخش که دارم سرتو میخورم ....اصولا اینقدر آدم پر حرفی نیستم اما الان ....

حرفمو قطع کردمو همه ی شهامتمو جمع کرد و زل زدم تو چشاش :

_ من دوستت دارم میشا ....همیشه دوستت داشتم ، اما الان بیشتر از هر وقت دیگه ای دوستت دارم ....فرقی نمیکنه که من انتخاب اولت نیستم ، من دوستت دارم ...حتی اگه انتخاب هزارمت باشم ... حتی اگه من اخرین مرد روی زمین باشم و تو از روی اجبار انتخابم کنی ....من همیشه دوستت دارم ...فرقی نمیکنه ... حتی اگر انتخابت نباشم... دوستت دارم!

اشکهاش با سرعت راه خودشونو روی صورتش باز کردن . با پشیمونی به صورتش زل زدم . خواستم حرفمو رفع و رجوع کنم تا دست از گریه کردن برداره :

_ میشا من ....

حرفمو قطع کرد و وسط گریه گفت :

_ فکر میکردم هیچ وقت نمیگی ...

فقط نگاهش کردم . چند لحظه زمان از حرکت ایستاد و فقط به هم زل زدیم ....بعد میشا آب دهنش و قورت داد و گفت :

_ وقتی رفتی هر کاری کردم نتونستم فراموشت کنم ....نمیدونستم بدون تو باید چیکار کنم ، واقعا نمیدونستم ....خیلی زمان برد تا تونستم خودمو جمع و جور کنم ، تا بتونم یاد بگیرم بدون تو به زندگیم ادامه بدم . خیلی زمان برد تا بتونم به خودم یاد بدم که ازت متنفر باشم ....ازت متنفر باشم که ولم کردی ...و یاد بگیرم که به هیچکس وابسته نشم ...یاد بگیرم که همه ی کارامو خودم بکنم ...کارای دخترونه رو گذاشتم کنار ، رنگای دخترونه ، لباسای دخترونه ، احساسات دخترونه ....همه شو گذاشتم کنار ، رفتم کلاس کاراته ....میخواستم مثل پسرا قوی باشم . مثل پسرا روی پای خودم باشم ...و شدم ، خودمو ساختم ...اینجوری به زندگی کردن ادامه دادم ....داشتم زندگیمو میکردم ، همه چی خوب بود .....اما تو دوباره برگشتی و همه چیو ازم گرفتی ....همه ی چیزایی که به این سختی به دستش آورده بودمو ازم گرفتی ...نمیدونم چرا ، اما با برگشتنت کم کم دوباره یادم اومد که دخترم ....حالا که میخوای بری من دوباره چه جوری خودمو بسازم ؟!

با اطمینان گفتم :

_ من نمیرم میشا ....اگه تو بخوای نمیرم ...دست توئه ...میتونی دوباره بلیتمو آتیش بزنی ....

سرشو تکون داد و گفت :

_ من مجبورت نمیکنم ...من چیکاره م که تو رو مجبور به کاری کنم ؟!

_ تو همه کاره ای ...تو همه ی چیزی هستی که برام مهمه ....

سرشو انداخت پایین و به نقطه ای خیره موند و بعد از چند لحظه گفت :

_ تو انتخاب اولمی هامین ، تو انتخاب دومم نیستی . انتخاب اولمی ...از وقتی یادمه تو برام همه چی بودی ... اما من برات هیچی نبودم ....

دستمو زدم زیر چونش و خیره تو چشماش آروم گفتم :

_ چرنده ...تو همه چیز منی ...

لبخند کمرنگ و نامطمئنی رو لبش نشست . لبخندی که کم کم با لبخند من جون گرفت و بزرگ و بزرگ تر شد ، به آرومی زمزمه کرد :

_ یعنی نمیری ؟....

سری به نشانه ی نه تکون دادم و ادامه داد :

_ دلت برام سوخت که نمیری ؟! ...

با همون لبخند گفتم :

_ دلم واسه خودم سوخت که نمیرم ...

با شیطنت ادامه دادم :

_ یادته همیشه دوست داشتی هر کاری من میکنم بکنی ؟

سری به نشانه ی مثبت تکون داد و من گفتم :

_ من دوستت دارم ...

لبخندش بزرگ شد و با اطمینان گفت :

_ منم دوستت دارم ...

با شرمندگی پرسیدم :

_ بیشتر از مهراب ؟!

لبخندش جمع شد و با بهت گفت :

_ من فقط تو رو دوست دارم ...

بی توجه به صدای زنگ و باز شدن در و بعدشم صدای مامان بابام که از حیاط میومد به لبهاش خیره شدم ....داشتم با حرکت اسلوموشن به سمت لبهاش میرفتم که صدای مامانم بلند شد :

_ هامین کجایی ؟! ...بیا کمک آقا شمس الله کن گوسفند و تو حیاط ببنده ....

چشمامو با حرص رو هم فشار دادم و بی تفاوت بهش دوباره با لبخند به سمت میشا رفتم که مامان در و باز کرد و گفت :

_ هامین پاشو ...

چند لحظه ساکت شد و نگاهمون کرد بعد گفت :

_ ااا خوبی میشا جون ؟! ....هامین نذاشته بخوابی ؟...

و دوباره بهم یاداوری کرد که برم کمک آقا شمس الله . با نارضایتی و حرص از جام بلند شدم و از اتاق بیرون رفتم .

تا وقتی خاله و عمو پرویز برسن هر کی هر چی کار داشت ریخت رو سر من . اصلا هم به روی خودشون نمیاوردن که قیافه م داره داد میزنه که دیشب نخوابیدم . دیشب که هیچی ! کل این هفته رو مثل آدم نخواببده بودم . حالا این به کنار ...اصلا بهم فرصت نمیدادن یه دقیقه برم میشا رو ببینم ...من نمیفهمم مگه من برق کارم که کوچه رو چراغونی کنم ، مگه من حمالم که جعبه ی میوه جابجا کنم و پارچه نوشته بزنم به دیوار ....اصلا من نمیفهمم مگه خاله و عمو رفتن مکه که مامان داره این همه تدارک میبینه ...چه میشه کرد ، مستانه خانمه و زیاده رویهای مخصوص به خودش دیگه ....بعد از رسیدن عمو و خاله که دیگه کارها هزار برابر شد . گوسفند بیچاره رو از هستی ساقط کردن و کل خونه پر از مهمون شد . مامان که واسه مهمونیهای خونه ی خودمون کارگر میگرفت برای پذیرایی اینجا من و آرمین و مارال و اذین و فرناز و کرده بود کارگر مسئول پذیرایی ....آقایون تو حیاط رو صندلی هایی که شخص خودم تو حیاط چیده بودم نشسته بودنو ازشون پذیرایی میشد . قسمت زنونه هم داخل بود . وقتی دیدم دارم از پا در میام زنگ زدم پرهام بیاد کمک به جام حمالی کنه ....پرهام هم که از خدا خواسته خودشو مثل جت رسوند . مدام هم در گوشم وز وز میکرد که راهی سراغ ندارم بریم قسمت زنونه ....و من برای اولین بار در عمرم تک خوری کردم و وقتی داشتم سینی رو میبردم تحویل قسمت زنونه بدم که پرش کنن خودمو چپوندم داخل و رفتم سمت اتاق میشا ...اما میشا تو اتاقش نبود ...با صدای مارال به خودم اومدم :

_ هامین تو تو زنونه چیکار میکنی ؟ برو بیرون ....

بی توجه به اینکه داشت دکم میکرد گفتم :

_ میشا کجاست ؟ کارش دارم ...

مارال انگار عجله داشت چون تند تند گفت :

_ نمیدونم داشت اماده میشد بیاد پیش مهمونا . فکر کنم رفته دستشویی دست و روشو بشوره ....تو برو بیرون من بهش میگم کارش داشتی ...

بی توجه بهش رفتم سمت دستشویی و درشو باز کردم . میشا با تعجب در حالیکه دستش رو مسواکی که تو دهنش بود خشک شده بود و دور دهنش هم کفی بود نگاهم کرد . لبخندی بهش زدم و داخل شدمو در و بستم ....بهش نزدیک شدم و به سینک دستشویی اشاره کردم و گفتم :

_ تف کن ....

هنوز گیج و منگ بود که من چجوری اومدم قسمت زنونه و تو دستشویی ...با اینحال کاری که خواسته بودم و کرد و کفا رو از دهنش تف کرد تو دستشویی . منم دیگه معطل نکردم و دست به کار شدم . به خودم نزدیکش کردم و با شدت تمام بوسیدمش ....بعد از چند لحظه که هیجاناتم تا حدی ارضا شد رهاش کردم و با لبخند نگاهش کردم . میشا هم نفسش و به شدت رها کرد و با چشمای گرد شده گفت : اوه ....

آب دهن دور دهنشو با انگشت پاک کردم و گفتم :

_ میشا ؟! ...

سریع گفت :

_ میشه یه بار منو مرضیه صدا کنی ؟! ....مهراب میگفت من لیاقت این اسمو ندارم ...

با لبخند اخمی کردم و گفتم :

_ مهراب غلط کرد عزیزم ...

تو گوشش زمزمه کردم :

_ تو گل همیشه بهار خودمی ....

_ گل همیشه بهار که تو تابستون نمیشه ؟!

با اخم گفتم : اگه من بخوام میشه ...

و با لبخند ادامه دادم : خمیر دندون خوشمزه ایه ....چه طعمی بود ؟! ....اوممممم....بذار ببینم ....

و خواستم دوباره بهش نزدیک بشم که با شنیدن پچ پچ خاله با کس دیگه ای از بیرون از دستشویی حواسم پرت شد :

_ یعنی چی ؟ .... رفته تو دستشویی چیکار کنه ؟ ....اگه کسی ببینه که خیلی بد میشه ...

آروم گفتم :

_ بقیه ش باشه بعدا ...

و با چشمکی از دستشویی خارج شدم و در همون حال با صدای بلند گفتم :

_ میشا از این به بعد سر خمیر دندونتو محکم نبند تا بتونی بازش کنی ....

مامان با خنده ی پر حرصی نگاهم کرد و گفت :

_ داشتی سر خمیر دندونو واسه میشا باز میکردی ؟ آفرین پسرم ! ...حالا کف دور دهنتو پاک کن و برو تو حیاط قسمت مردونه ...دیگه هم نیا قسمت زنونه ....

با احتیاط دستمو کشیدم دور دهنمو با دیدن کف رو دستم بدون اینکه چیزی به روی خودم بیارم به خاله و مارال و مامان با پررویی لبخند زدم و بی خجالت رفتم سمت حیاط .

انگار انرژی گرفته بودم چون دیگه کارا رو با تنبلی کمتری انجام میدادم .

کی فکرشو میکرد من 4 ماه بعد از برگشتن به ایران عاشق بشم ؟! از اون بدتر کی فکرشو میکرد من قبل از اینکه رفته باشم فرانسه عاشق بشم ؟! و از اون هم بدتر ... کی فکرشو میکرد اولین جرقه ی عشقم تو شیش سالگی زده شده باشه ؟!....حتی خودم هم فکرشو نمیکردم .... انگار تمام زندگیم مثل قطعات پازلی بود که وقتی حالا کنار هم میذاشتمشون معنی پیدا میکرد . و من معنی زندگیمو پیدا کرده بودم . معنی زندگی من میشا بود ...گل همیشه بهاری که به این تابستون گرم و غیر قابل تحمل یه جون تازه ای برای زندگی داده بود .

پایان

91/2/26

خورشید ر _سامان . م

به خاطر رها

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

به نام آفریننده ی پاکی ها...

مقدمه:

دنیا شبیه یک بازیه با مهره های بیشمار. مهره هایی که همه تلاش دارند تا در این بازی بمانند.گاهی با عدالت. گاهی با تقلب. آن ها می خواهند زنده باشند در حالی که نمی دانند:

زندگی یعنی امید

یعنی عشق

یعنی از خود گذشتگی

اگر امیدوار و عاشق و از خودگذشته بودی بدان که زنده ای.

ما آدم ها تو زندگی به خاطر خیلی چیز ها و خیلی کس ها خیلی کار ها انجام میدیم. کار هایی که بدون کوچکترین توقع و از روی عشق اند و ما عاشقانه آن ها را برای کسانی که عاشقشان هستیم انجام می دهیم.

«به خاطر رها» داستانی از فداکاری ها و عشق های خالصانه است. عشق های واقعی آدم ها به یکدیگر.داستان از خودگذشتگی ها غم ها،شادی ها،عشق ها، حسرت ها، سختی ها و شیرینی های زندگیست که در زندگی همه ی آدم ها وجود دارند و بی سواد تحصیل کرده و فقیر و ثروتمند نمی شناستد.فقط نوع آن ها با یکدیگر فرق دارد.

«به خاطر رها» داستان دو دوست است که به خاطر یکدیگر زنده اند و به خاطر یکدیگر...

***

نمی دونستم ساعت چنده ولی می دونستم وقت بیدار شدن و دانشگاه رفتنه. اصلا حالش رو نداشتم. دیشب تا دیروقت با بچه ها رفته بودیم پاساژگردی و بعدش هم شام. وقتی رسیدم خونه، رها خواب بود. گفته بود کار دارد و نمیاد. یک لحظه به حالش غبطه خوردم حتما حسابی خوابیده. داشت بیدارم می کرد.

- رکی. بلند شو. دیرمون شد.

بی خیال رها بالش رو روی سرم گذاشتم و خوابیدم. چند لحظه بعد بالش از روی سرم برداشته شد و موجی از سرما بدنم رو در بر گرفت. مثل فنر سیخ سر جام نشستم. دندون هام به هم می خوردند. با قهقهه ی رها به خودم اومدم. در حالی که پارچ خالی آب رو تو هوا تکون می داد می خندید و می گفت:

- میمیری مثل آدم بلند شی؟

تازه فهمیدم چی کار کرده. بلند شدم و دنبالش کردم. اون هم جیغ کشان در رفت.

- نشونت میدم آدم کیه. تو مثل آدم بیدار کن. یک بار که با آب یخ بیدارت کردم از سرما دندون هات بهم خورد می فهمی. وایسا.

پنج دقیقه دنبالش کردم و خونه رو بهم ریختیم که یک هو ایستادم سر جام و عطسه جانانه ای کردم.رها خنده کنان به آشپزخانه رفت و لحظه ای بعد یک ورق قرص ادالت کلد در بغلم فرود آمد.

- بگیر بخور تا کار دست خودم و خودت ندادی.

قرص رو خوردم و در حالی که برای رها خط و نشان می کشیدم که تلافی می کنم به سمت اتاقم رفتم و حاضر شدم. بیرون که اومدم طبق معمول رها حاضر و مرتب ایستاده بود و منتظر من بود.می دونست صبح ها اشتها ندارم ولی برای این که مخم کار کند یک ساندویچ برام حاضر می کرد.ساندویچ رو از روی میز برداشتم و رفتم جلو در تا کفش هام رو بپوشم که یکی زد پس کله ام.

- آخ...چته تو اول صبحی اون از بیدار کردنت این از بدرقه ات.

- صد دفعه نگفتم کفش هات رو بذار تو جا کفشی؟ چرا اینقدر تو شلخته ای آخه.

- برو بابا تو هم. مثل این مامان های غرغرو می مونی.

هاله ای از غم صورت جفتمون رو پوشوند. خودم هم خوب می دونستم که این غرغر ها و گیر های مادرانه اش را دوست دارم و بهشون نیاز دارم ولی با این حال عادت داشتم بهش بگم ننه پیرزن. رها هم در حالی که از من رو می گرفت و غرغر کنان پله ها رو پایین می رفت گفت:

- از تو شلخته تر خودتی. کفش هاش رو همین طوری شوت میکنه میره. بابا تو دختری ناسلامتی....

صداش رو دیگه واضح نمی شنیدم. کفش هام رو پوشیدم و در رو قفل کردم و رفتم پایین. همراه رها راه افتادیم سمت ایستگاه. تو راه هرطوری بود از دلش در آوردم. همیشه همین طور بود. قهر ها و دعوا های من و رها پنج دقیقه هم طول نمی کشید.

×××

با لمس دستی روی شونه ام چشم هام رو باز کردم. تازه فهمیدم روی کتاب خوابم برده. سر بلند کردم رها بود.پرسیدم:

- چیه؟

انگشت اشاره اش رو گذاشت رو لب هاش. نگاهی به اطراف انداختم تازه فهمیدم تو کتابخونه ایم. وای تو کتابخونه خوابم برده بود. رها کنارم نشست و آروم گفت:

- تو باز جای گرم پیدا کردی؟

- وای اونقدر خوابم میاد جون رها که تو فریزر هم بذاریم می خوابم.

- بلند شو بریم خونه بخواب نمی خواد تو فریزر بخوابی. کار من تموم شد.

بلند شدم و کتابی رو که صرفا جهت وقت پرکنی گرفته بودم سرجاش گذاشتم. رها کتابخونه کار داشت من هم مجبور شدم منتظرش بمونم. با هم به خونه برگشتیم ولی من طبق معمول همین که از محیط دانشگاه دور شده بودم خواب از سرم پریده بود. رفتم تو اتاقم و یک آهنگ گذاشتم. اول اتاق رو خوب مرتب کردم و کردمش یک دسته گل. بعد هم رفتم بیرون و مانتو و روسری از روی جا لباسی برداشتم. رها با تعجب نگاهم کرد:

- کجا؟

- بغالی سر کوچه.

- چی می خواهی؟

- سی دی خام و یکم قاقالی لی و خرت و پرت.

- خرت و پرت همون تنقلات خودمونه دیگه.

- آره خانم ادبی.

و در حالی که کفش هام رو می پوشیدم ادامه دادم- از شیرین یک فیلم با حال گرفتم امشب بشینیم ببینیم.

در رو باز کردم و از تو راهرو گفتم:

- کاری نداری؟

- مگه تو خوابت نمی اومد.

در حالی که در رو می بستم گفتم:

- اون موقع تو دانشگاه بودیم آدم خوابش می گرفت.

قبل از این که در رو کاملا ببندم صدای آهش رو شنیدم بلند زدم زیر خنده. ولی سریع جلوی دهنم رو با دست گرفت تا از نصیحت های مادرانه و البته عهد بوقی همسایه پاینی راجع به نجابت و سر به زیری و ساکتی دختر جماعت در امان باشم.از خونه زدم بیرون و رفتم از سوپر سر کوچه چیز هایی که لازم داشتم رو خریدم. بعد هم در حالی که کیسه های خرید تو دستم تاب می خوردند. عین دختر بچه ها با اون کفش های کتونی در حالی که با هر قدم خودم رو به چپ و راست متمایل می کردم به خونه برگشتم. در رو با کلید باز کردم و با سر و صدا گفتم:

- رها؟...خانم آزاد؟...بیداری؟ خانم معلم...ننه پیرزن...مامان خانم غرغرو... من خونه ام...

بعد هم کفش ها رو بدون دخالت دست در آوردم و هر کدوم رو به یک طرف شوت کردم همون موقع رها از اتاقش بیرون اومد برای این که کفش هام رو نبینه سریع در رو بستم.انگار می مردم بذارمشون تو جا کفشی. همون طور که به سمتم می اومد گفت:

- به جای این همه حرف ها می تونستی بگی سلام.

و در حالی که خرید ها رو از دستم می گرفت تو چشمام نگاه کرد و گفت:

- عین بچه ی آدم. البته اگه می دونی چیه.

با ژست خاصی دستی به چتری هام که همیشه فرق کج رو صورتم ریخته بود کشیدم و گفتم:

- می دونی عزیزم. برای ما فرشته ها کلاس آدم شناسی نذاشتن شرمنده.

و در حالی که مانتوم رو در می اوردم ادامه دادم:

- البته اگر خانم آزاد امر کنند می گم بذارند ها...

رها با چشم های ریز شده نگاهم کرد و بعد انگار تازه یادش اومده باشه گفت:

- کفش هات رو کی گذاشتی تو جاکفشی؟

رنگم پرید. یعنی می دونستم پریده!

- خب...راستش من ساعت نگرفتم خانم معلم فقط گفته بودی بذار نگفته بودی ساعت بزن. اصلا می خواهی کارت بکشم؟

رها خرید ها رو گذاشت رو زمین و رفت سمت در. چشم هام رو بستم و گوش هام رو گرفتم تا صدای جیغش رو نشنوم ولی کاش می تونستم حس لامسه ام رو هم خاموش کنم. با حس دردی روی سرم چشم هام رو باز کردم. رها لنگه دمپاییش رو زده بود تو سرم.

- ای بابا نمیگی مرگ مغزی میشم.

رها دست هاش رو رو به آسمون بلند کرد و گفت:

- الهییییی. زودتر انشالله من راحت شم از دستت.

بعد هم در رو بست و دنبالم گذاشت. من هم در حالی که از خنده ریسه می رفتم از دستش در رفتم. از روی مبل و میز و هر چی جلوم بود بالا می رفتم و از روش می پریدم. آخر هم در رفتم تو اتاق و رفتم پشت در و بستمش رها از اون ور هول می داد و من از این ور آخرش هم اون پیروز شد. پریدم رو تخت و بالش رو سپر سر و صورتم ساختم. رها هم اومد یک بالش دیگه برداشت و زد به پهلوم من هم بالش که دستم بود رو زدم تو سرش. یکی اون می زد یکی من. آخرش هم یک بالش خورد تو دماغ من که عصبی شدم و بالشم رو ول کردم و سعی کردم بالش رها رو از دستش در بیارم ولی محکم گرفته بودش. اونقدر من کشیدم و اون کشید تا آخر درز های بالش شکافت و سر تا پامون پر از پر شد. هر دو فقط با دهان باز همدیگه رو نگاه می کردیم. بعد از چند ثانیه دو تایی غش کردیم از خنده و افتادیم رو تخت پوشیده از پر. از زور خنده نمی تونستم حرف بزنم و حتی فحشش بدم.

- ای...خدا ...خفت کنه...رها. مثل مرغ شدیم.

- مرغ خودتی...من شبیه فرشته ها شدم.

- اوووه یک دسته گل هم برای خودت سفارش بده سر راه.فرشته نه مرغ هوا.

نیم ساعت بعد دعوا سر این بود که کی پر ها رو جمع کنه.در حالی که هنوز تو موهام پر از پر بود دست به کمر ایستاده بودم و می گفتم:

- تو اگر با بالش من رو نمی زدی این طوری نمی شد.

- می خواستی نیای تو اتاق.

- می خواستی دنبال من نکنی.

- می خواستی کفش هات رو بذاری تو جا کفشی.

خنده ام گرفته بود عین بچه ها بحث می کردیم.

- باشه باشه تسلیم. من میرم کفش هام رو می ذارم تو جا کفشی تو هم این جا رو تمیز کن.

- من موندم تو این همه هوش رو از کی به ارث بردی.

- معلومه بابام.

- بیچاره بابات کجاش خنگ بود رکسی...

خلاصه بعد از کلی بحث بی نتیجه با هم دست به کار شدیم. بعد از انجام همه ی کار ها نشستیم پای تلویزیون و سه چهار تا فیلم رو تا صبح نشستیم یک جا دیدم.فکر کنم یک کیلو تخمه هم خوردیم همزمان. نزدیک های صبح بود که با شکم های باد کرده و ظرف های پر پوست تخمه به خواب رفتیم.

دستم رو آهسته از دور میله باز کردم و به سمت کیفم بردم. سعی داشتم یک دستی طوری که تعادلم هم بهم نخوره زیپ کیفم رو باز کنم. با کلی کلنجار رفتن موفق شدم. حالا قسمت سخت کار بود یعنی پیدا کردن بلیط.همانطور که یک دستی در اعماق کیف گل و گشادم دنبال چهارتا بلیط بودم، روی نوک پام بلند شدم و از روی سر انبوهی از آدم ها که میدان دیدم رو مسدود کرده بودند نگاهی به بیرون انداختم. وای نزدیک ایستگاه بودیم.سرانجام دستم جسم کوچک کاغذی را لمس کرد آن را بیرون کشیدم سه تا بلیط مچاله شده ی چسبیده به هم. آه از نهادم برخاست. یکی کم بود. با آرنج ضربه ای به پهلوی رها که پشتم ایستاده بود و بیخیال دور و بر رو دید می زد زدم. برگشت و گنگ نگاهم کرد کلم رو به سمتش متمایل کردم:

- رها بلیط داری؟ یکی کم دارم.

با خونسردی ذاتی اش گفت:

- آره بیا.

و در عرض پنج ثانیه دست برد و زیپ کوچک کنار کیفش را باز کرد و یک بلیط سفید و تمیز تا نخورده را کف دستم گذاشت. چشم هام چهارتا شد. خجالت کشیدم بلیط هام رو ببینه برای همین پشت به اون ایستادم و بیشتر به میله چسبیدم و بلیط تمیز رها رو روی سه تا بلیط مچاله شده ی خودم گذاشتم. همون موقع اوتوبوس ترمز کرد و جمعیت موج خورد. به رها گفتم زود باش و راه افتادم. همون طور که مواظب بودیم کسی چیزی ازمون نزنه برای خودمون راه باز کردیم و از اتوبوس پریدیم بیرون.بلیط ها رو تحویل دادم و همراه رها حرکت کردیم. باید یک مسیری رو پیاده می رفتیم.کش و قوسی به بدنم دادم و گفتم:

- آخیش. تو این اوتوبوس آدم نمی تونه نفس بکشه. وقتی میاد بیرون دلش می خواد پشتک بزنه.

رها فقط لبخند زد.

- میگم تو فکت درد میگیره اینقدر حرف میزنی.

خندید.

- رها لالی؟

بیشتر خندید- چی بگم من مثل تو در چرت و پرت بافی استعداد ندارم.

پوفی کردم و با نوک کفشم تکه سنگی را شوت کردم.

- رکسی؟

- کوفت و رکسی. اسم من رو درست صدا کن این صد دفعه.

- اووو حالا انگار چه اسم تحفه ای هم داره.

- پَ نَ پَ. اسم با ابهت تر از اسم دختر داریوش بزرگ از کجا می خوای پیدا کنی؟

- خیلی خب حالا.رکسانا خانم؟

- جانم عزیزم؟

- امروز می خوام برم پیش ساره تا ببینم چه کاری برام در نظر گرفته.

نگرانی بر قلبم چنگ انداخت. با تمام وجودم امیدوار بودم رها کار گیرش بیاد تا مجبور نباشیم از ساره کمک بگیریم. ساره ختر بدی نبود ولی مطمئن بودم کاری که می خواد به رها پیشنهاد بده کار هرکسی نیست یعنی مثل کار هایی که ما دنبالشیم نیست. اصلا نمیشه بهش گفت شغل. یک جور راه کسب درآمد محسوب میشه تا شغل.

- مطمئنی؟

- آره.

- ولی رها...

- این تنها راهه رکسانا...اگه این کار رو نکنم به گدایی میفتیم.

- خب تو یک هفته به من وقت بده. یک کاری پیدا میشه.

- کاری که من تو چند ماه نتونستم پیدا کنم رو چه جوری می خوای تو یک هفته پیدا کنی؟حاضری بری بشی نظافت چی؟

- تو از کجا می دونی؟ شاید نظافت چی بودن شرف داشته باشه به کاری که ساره می خواد بگه.

- حالا بریم ببینیم چی میشه.من که اصلا نمی دونم چی می خواد. فقط گفت اگر نیاز داشتم برم پیشش.

همون موقع به دانشگاه رسیدیم. با هم وارد شدیم و به سمت دانشکده راه افتادیم.وقتی به کلاس رسیدیم نایی تو پاهام نمونده بود روی صندلی ولو شدم.همیشه زود از پیاده روی خسته می شدم و چند تا آنتراکت وسط پیاده روی هام به خودم می دادم. رها هم خانومانه کنارم نشست و پاش رو روی پای دیگرش انداخت و جزوه اش رو باز کرد. واقعا وقتی منشش رو می دیدم دلیل این همه توجه رو بهش می فهمیدم. واقعا خانم و ملیح بود. آدم کیف می کرد وقتی نگاهش می کرد.برعکس من. اثری از لطافت و ظرافت دخترونه در من دیده نمی شد. همون موقع شیرین، دختر شوخ و شلوغ تر از من که از دوست های نزدیک دانشگاهمون بود وارد شد. رابطه مون با دوست های دانشگاه به دانشگاه و برنامه های آخر هفته که می رفتیم کوه یا گردش ختم می شد. هرگز باهاشون از خانواده و این که کجا زندگی می کنیم حرفی نمی زدیم پای هیچ کدومم به خونمون باز نشده بود. ترم سوم معماری بودیم و بی صبرانه منتظر بودیم درسمون تموم بشه تا در به در دنبال کار هایی که ربطی به رشتمون نداره نگردیم.شیرین روی صندلی کنار من نشست و نیومده شروع کرد:

- به به رفقای بستان گلستان چه خبرها؟

- باز تو سلامت رو خوردی شیرین عقل؟

شیرین قهقهه ای سر داد و گفت:

- کوچکتر به بزرگتر سلام می کنه.

و بعد بی توجه به این مکالمه رو به رها گفت:

- چی شده خانم آزاد؟ دستگیر شدی؟

رها نگاهی به او انداخت و مثل همیشه فقط لبخند زد و اروم گفت: چیزی نیست.

- باشه باشه من فضولی نمی کنم ولی میشه به عنوان دو تا گوش روم حساب کردها!

آرنجم در پهلوش فرود آمد.

- تا در هست حاجت به دیوار نیست. تا من رو داره گوش های تو رو می خواد چی کار؟

- خب گفتم شاید حرف هاش زیاد باشه بیام کمکت.

تا ورود استاد من و شیرین چرت و پرت گفتیم و رها ساکت بود. می دونستم داره به امروز و ساره فکر می کند. کل کلاس رو هم فکرش مشغول بود. شک دارم چیزی از درس فهمیده باشد.کلاس که تموم شد از جاش بلند شد و گفت:

- رکسان من میرم دیگه.

منظورش رو فهمیدم:

- بذار منم بیام.

- نه باید تنها حرف بزنم.

شیرین پرید وسط: کجا می خواد بره.

نگاهش کردم که فهمید باز فضولی کرده. می دونست من و رها یک چیز های خصوصی با هم داریم و فکر می کرد چون دوست قدیمی ایم این طوریه.نمی دونست ما با هم زندگی می کنیم. رها سری تکان داد و از کلاس خارج شد. بدون این که کیف و کلاسورم رو جمع کنم دنبالش رفتم و بازوش رو گرفتم:

- رها نرو. به خدا یک راهی پیدا میشه.

- ای بابا رکسان این همه حساسیت برای چیه فوقش کارش خوب نبود قبول نمی کنم.

- قول بده.

- که چی.

- که اگر خوب نبود قبول نکنی و احساسی تصمیم نگیری.

- باشه بابا قول میدم.

و بی حوصله بازوش رو آزاد کرد و رفت. هرگز رها رو اینطور عصبی و آشفته ندیده بودم. ساره رو یکی از پسر ها به شیرین و ما معرفی کرده بود. ترم 3 عمران بود. نمی دونم چه طوری ولی یک بار کار یکی رو راه انداخته بود. اون طور که فهمیده بودم پدرش از کارخونه دار ها و آدم های با نفوذ شهر بود و به خوبی می دونستم که آمار هر کی رو بخواد راحت در میاره. به کلاس برگشتم و بی حوصله وسایلم رو داخل کیفم ریختم. بی خود نبود هیچ وقت هیچی رو در زمان مناسب پیدا نمی کردم. شیرین در حالی که حرکات نگران و تا حدی عصبی من را نظاره می کرد گفت:

- من تو کافی شاپ با پدرام قرار دارم.

نگاهش کردم. پدرام دوسالی از ما بزرگ تر بود و هم رشتمون بود. از همون اول هم گیر داده بود به شیرین. آخر هم رفت خواستگاریش و نامزد شدند. برخلاف همیشه که کلی سر به سرش می ذاشتم و می گفتم باید صداتون رو ضبط کنی بیاری به تجربیات من اضافه شهٰ بی حوصله زیر لب گفتم:

- خوش باشین.

و از کلاس بیرون زدم. تنها فکری که تو کله ام بود این بود که نذارم رها دست به این کار بزنه. بی خودی خودم رو دلداری می دادم که کار بدی نیست ولی ته دلم حس بدی به ساره داشتم نمی دونم چرا. باید خودم دست به کار می شدم.از اولین چیزی که به ذهنم رسید صفحه ی نیازمندی ها بود. تا اون روز مثل رها دنبال کار نبودم. یعنی رها اصرار داشت یک چیزی پس انداز کنیم برای همین می خواست کار کنه وگرنه عموم هر ماه برامون پول می فرستاد. حس می کردم رها نمی خواست زیر دین کسی باشه ولی درک نمی کرد که عموم سرپرست ماست و خودش قبول کرده.رها رو خوب می شناختم. متکی به نفس. می دونستم زده به سیم آخر و اگه تو کار پیشنهادی ساره پول خوبی باشه قبول می کنه. به دکه ی روبه روی دانشگاه رفتم. ماشالله صفی بود ها. مثل این که آمار بیکار ها زیاد بود. کارم احمقانه بود مطمئنا رها بار ها و بار ها صفحه ی نیازمندی ها رو ورق زده بود ولی دلم می خواست منم سعی کنم. شاید شغلی که به نظر رها مناسب نبوده رو من بتونم بهش تن بدم. برخلاف رها برای من کار عار نبود حاضر بودم هر کاری بکنم. هر کاری که به گدایی شرف داشته باشه.یک ربعی تو صف معطل شدم. روزنامه رو گرفتم و همون گوشه ایستادم و نگاهی سرسری بهش انداختم.چند دقیقه بعد سرم روبلند کردم و رها رو دیدم که با قیافه ای آشفته تر از چند دقیقه پیش داره از دانشگاه بیرون میاد. نگاه جست و جو گرش نشون می داد دنبال منه. گوشیم رو در آوردم وای باز سایلنت بود و هفت تا میسد کال از رها داشتم. بی هوا سریع به سمتش رفتم تا بهش بگم اینجام. وسط خیابون داد زدم:

- اینجام رها...

ولی باصدای جیغش که می گفت مواظب باش نیم متر پریدم عقب و بعدش صدای ترمز وحشتناک ماشین شاسی بلندی برق از سرم پروند. شوکه شده بودم.برای چند لحظه فقط زل زدن بودم به اون و فکر می کردم الان داره از پشت عینک ریبنش با تحقیر نگاهم می کنه. پسر قد بلندی که از سر و وضعش معلوم بود پولش از پارو بالا میره پیاده شد و با ژست خاصی عینک دودی اش رو برداشت و گفت:

- خانم حواست کجاست؟

دلم می خواست سرش داد بزنم پسره ی پر رو با اون سرعت میاد و نزدیک بود من رو بکشه اون وقت طلب هم داره خواستم جوابش رو بدم که با دیدن همهمه ای که جلوی دانشگاهپیش اومده بود ناخودآگاه اون رو فراموش کردم و به اون سمت رفتم. خدایا چی میدیدم. رها در حالی که چهره اش از درد در هم فشرده شده بود روی زمین افتاده بود و بقیه دورش رو گرفته بودند. کنارشون زدم و کنار رها زانو زدم.

- رها...رها چی شدی؟

یکی در جوابم گفت: ظاهرا قلبشه.

- رها مشکل قلبی نداشته

سپس رو به جمعیت گفتم:

- چرا ایستادید من رو نگاه می کنید؟ یکی کمک کنه ببریمش بیمارستان.

همه یکهو به تکاپو افتادند مثل عروسک کوکی هایی که تازه یکی کوکشون کرده بود. دختر ها کمک کردن و رها رو تو یک ماشین گذاشتیم خودم هم سوار شدم ماشین یکی از هم کلاسی هام به اسم شیدا بود.نامزدش،علی هم همراهیمون کرد تا رسیدن به بیمارستان هزار بار مردم و زنده شدم. رها درد داشت و به زور به هوش بود. وقتی رسیدیم بیمارستان تقریبا یک بدن بی جون بود که نبض داشت.سریع رها رو روی تخت خوابوندند و بردند. حالم خراب بود اصلا نفهمیدم کجا بردنش. مدام دستم رو سرم بود و راه می رفتم. شیدا سعی داشت آرومم کنه ولی نمی شد. نمی دونم چند تا لیوان آب قند به خوردم دادند فقط می دونم که با تمام وجود دعا می کردم رها چیزیش نشه. رها...رها...همه کس من رها...گریه نمی کردم. بیشتر شوکه بودم تا ناراحت. رها...سر و مر و گنده. همین امروز صبح طبق معمول برای این که بیدارم کنه روی سرم آب ریخت. امروز صبح کلی باهام دعوا کرد که چرا اینقدر شلخته ام. دیروز طبق معمول گفت اگه کفش هام رو نذارم تو جا کفشی پرتشون میکنه بیرون. قرار بود امروز بذارمشون تو جا کفشی...وای رها بیا بریم خونه باید کفش هام رو بندازی بیرون. یک هو بی اختیار از جام بلند شدم که برم دنبال رها و بریم خونه که ناگهان از هوش رفتم و دیگه هیچی نفهمیدم...

اسمم رکساناست.رکسانا مسیحا.اسمم رو دوست دارم. یک اسم تاریخی و به قول شیرین با ابهت ولی دلم می خواست مثل رها اسمم ساده باشه. یک اسمی که همه هی خلاصه اش نکنند. رکسی رکی. رکسان. رک رک. یا چه می دونم هزار تا اسم دیگه. ولی من دلم می خواست رکسانا باشم. مامانم خدابیامرز عاشق اسمم بود. مامان. چقدر دلتنگش بودم. چقدر دلم می خواست برم پیشش. چقدر بی معرفت بودن. هم اون و هم مامان رها. رفتند و ما رو گذاشتند. من و رها همسایه بودیم و رفیق گرمابه و گلستان هم. خیلی صمیمی بودیم. خانواده هامون هم همین طور. رها تک فرزند بود ولی من یک برادر داشتم که خدا اونم ازم گرفت.اسمش کارن بود. هیچ وقت یادم نمیره. یک حادثه ی وحشتناک تو چالوس. خانواده ی من و رها. ماشین ما رفت ته دره و ماشین رها اینا خورد به کوه. من تو ماشین اونا بودم. خیر سرمون می خواستیم همه با هم برای تعطیلات عید بریم شمال. من و رها که عقب ماشین بودیم جون سالم به در بردیم ولی خانواده هامون...همه نابود شدند.رها هیچ کس رو نداشت جز یک عمه ی پیر و مریض که صلاحیت نگهداری از اون رو نداشت. برا همین می خواستند بفرستنش پرورشگاه. منم که عمه و دایی نداشتم. خاله ام هنوز ازدواج نکرده بود و خارج از کشور زندگی می کرد. اصلا درست قیافه اش رو یادم نمیاد.فقط یک عمو داشتم که همسرش از بیماری کلیه رنج می برد. وقتی پونزده سالم بود اون هم فوت شد. عمو هم که جز من کسی رو نداشت سرپرستی من و سپس به اصرار من رها رو قبول کرد و خودش رو وقف ما کرد.خصوصا بعد از فوت زنش هر کار تونست برامون کرد. بعد از مدتی هم خونه اش رو به ما بخشید و خودش رفت تا بقیه ی عمرش رو در مالزی بگذرونه.در واقع براش کار پیش اومد و رفت. الان ما نوزده ساله ایم و یک سالی هست که مستقل شدیم و میبینیم که بدون کار زندگی نمی گذرد."

صدای شیرین من رو از افکارم بیرون کشید

- رکی؟ کجایی؟ بلندشو باید بریم بیمارستان.

دفترم رو بستم و بلند شدم. نمی دونم چرا دلم می خواست یک چیزی بنویسم تا آروم بشم.همیشه همین طور بود. نوشتن آرومم می کرد. پدرم نویسنده بود و رها معتقد بود من ژنش رو دارم. اون روز رها مرخص می شد. باید می رفتیم بیمارستان و میاوردیمش. بر خلاف میلم به اصرار رها، شیرین چند روزی رو که رها نبود پیش من موند. تو این یک هفته که رها تو سی سی یو بستری بود بدترین روز های عمرم رو گذروندم. دکتر می گفت شوک. می گفت قلبش از بچگی مورد داشته و اگر عمل نشه براش مشکل پیش میاد.رها. کسی که به ندرت یادمه حتی سرما خورده باشد دچار یک بیماری مادرزادی در عروق قلبش بود. عادت نداشتم مریض ببینمش.ولی چه طوری عملش می کردیم؟ما دو تا دختر تنها و دانشجو بودیم که اگر کار گیرمون نمیومد تا چند وقت دیگه محتاج نون شب می شدیم.بیمه هم که نبود.یادمه وقتی تو بیمارستان بهوش اومدم و فهمیدم رها سی سی یوست نزدیک بود سکته کنم. همون روزش به اصرار خودم مرخص شدم. رفتم خونه و هرچی صفحه ی نیازمندی بود زیر و رو کردم. به هزار جا زنگ زدم ولی دختر تنها و مجرد قبول نمی کردند.کسی رو هم سراغ نداشتم که ازش قرض بگیرم. عمو هم اونقدر نداشت. در حال موت بودم. نه از نظر جسمی از نظر روحی.خودم هم باورم نمی شد منی که با اون همه سختی با اون سن کم دست و پنجه نرم کردم و خم به ابرو نیوردم. منی که تو ده سالگی همه کسم رو از دست دادم منی که فقط ده سال طعم مادرداشتن رو چشیده بودم و تمام این مدت با همشون کنار اومدم حالا این طوری آشفته شدم به خاطر رها. تازه فهمیده بودم رها چقدر برام عزیزه. همخونه ام بود. دوستم بود. خواهرم بود. همکلاسیم بود. مادرم بود. همراهم بود. ای خدا من که جز رها کسی رو ندارم. یک بار همه خانواده ام رو ازم گرفتی دوباره می خوای همه کسم رو بگیری؟ رها جوونه برا تیغ جراحی. خیلی جوون. روزی صد بار این جمله ها رو با خودم تکرار می کردم و بغض می کردم ولی تو این مدت یک قطره اشک هم نریخته بودم. انگار چشمه ی اشکم در مراسم تدفین خانواده ام خشک شده بود. اونقدر پوست کلفت شده بودم که بعد از اون گریه نکرده بودم. خیلی مواقع بغض میکردم و چشمام خیس می شد ولی نمذاشتم اشکم سرازیر بشه. سخت بود نمی دونستم چی کار کنم.با صدای شیرین به خودم اومدم. رسیده بودیم. تو این چند وقت اونقدر تو فکر می رفتم که شیرین نگرانم بود. حتی یک بار گفته بود بریم پیش روانپزشک. نمی دونستم اینقدر وضعم خرابه. شیرین گل خریده بود. من حتی یادم نبود فقط می خواستم رها رو دوباره تو خونه سالم و سر حال ببینم ولی این آرزوم نیازمند پول زیادی بود که نمی دونستم چه جوری ولی باید جورش می کردم. وارد اتاق رها شدیم. شیرین صورتش رو بوسید و گل رو بهش داد خودش هم رفت تا کار های ترخیص رو انجام بده. با لبخند به تخت رها نزدیک شدم.

- بهتری؟

- آره خوب خوبم.

- دیگه امروز میریم خونه راحت میشی.

لبخند همیشگیش رو زد. بی اراده خم شدم و لپش رو محکم بوسیدم. دلم براش تنگ شده بود. بعد هم همون طور که می رفتم سمت لباس هاش گفتم:

- بیا پرستارت گفته لباس هات رو بپوشی بریم.

کمکش کردم لباس هاش رو پوشید. به خاطر رها احساس گناه می کردم فکر می کردم بی احتاطی من باعث شد قلبش بگیره. اگه دو طرفم رو نگاه می کردم و مثل بچه ها نمی پریدم وسط خیابون اوضاع فرق می کرد. حتما خاطره ی تصادف براش زنده شده. لباس هاش رو که پوشید گل ها رو برداشت وبو کرد و گفت:

- سلیقه ی توئه یا شیرین؟

با صداقت گفتم: شیرین.

لبخندی زد و همان موقع شیرین با یک لبخند گنده اومد داخل.

- چی شد چی شد؟ غیبت من بود؟

رها- نه عزیزم ذکر خیرت بود.

شیرین- خب فرقشون چیه؟

رها خندید. حاضر بودم هر کاری کنم که بازم بخنده. برام خیلی عزیز بود. خیلی. سه تایی از بیمارستان خارج شدیم. تو این مدت بدون این که رها بفهمه از عمو خواسته بودم پول بفرسته تا خرج بیمارستان رو بدم ولی می دونستم نمی تونم برای عملش از عمو پول بگیرم. از طرفی با این کار هایی که می تونستیم انجام بدیم خرج عمل در نمی اومد. به هر حال نخواستم رها رو ناراحت کنم. اون روز شیرین تا شب پیش ما موند و بعد از مدت ها از ته دل خندیدیم. شب هم شیرین رفت. رخت خوابم رو بردم تو اتاق رها. نمی خواستم بیدار نگهش دارم می دونستم هنوز توان قبلش رو بدست نیورده ولی اونقدر حرف تلنبار شده بود تو این یک هفته که ساعت نزدیک به سه بود که خوابیدیم. صبح روز بعد دانشگاه نداشتیم. تصمیم داشتم از رها راجع به ساره بپرسم تو این مدت اصلا کلا فراموشش کرده بودم. تو آشپزخونه داشتم میز صبحونه رو میچیدم که اومد در حالی که چشماش رو می مالید گفت:

- سلام صبح به خیر.

با لحن پرنشاطی گفتم: سلام و صبح به خیر به روی نشستت.

خندید و رفت صورتش رو بشوره. خیلی سر حال تر از روز های قبل بودم. وقتی میدیدم که سر حاله میره میاد و حالش خوبه انرژی می گرفتم. رها اومد و کنار هم صبحونه خوردیم بعد از یک هفته یک لقمه ی راحت از گلوم پایین رفت. داشتیم میز رو جمع می کردیم که پرسیدم.

- راستی رها.ساره چی گفت؟

- آخ. یادم انداختی. باید بهش زنگ بزنم.

- کارش چی بود؟

خواست حرفی بزند که موبایلش زنگ خورد رفت تو اتاق و بعد از یک ربع صحبت اومد بیرون. با نگاه پرسشگر نگاهش کردم.

- ساره بود. حلال زاده هم هست.

- چی گفت؟

- می خواست ببینه من موافقم یا نه.

- خب چی شد؟

- قبول کردم. قرار شد برم ببینمش تا برام شرابط کار رو توضیح بده.

- کارش چیه؟

- حالا برم ببینمش خودم هم دقیق بفهمم بعد به تو می گم. یک ساعت دیگه باهاش قرار دارم.

- باشه.

با این که راضی نبودم ولی نخواستم باهاش یکی به دو کنم. یک ساعت بعد رها رفت و من موندم با هزار تا خیال.دم رفتن گفت شاید کارش طول بکشد. چند ساعت گذشت نزدیک به ظهر بود. رها هنوز نیمده بود. برای ناهار هم پیداش نشد. گرسنه ام بود. یک چیزی خوردم و یک ته بندی کردم که شاید بیاد ولی نیومد. باز ناهار رو تنها خوردم. بعد از ناهار خوابم گرفته بود ولی فکر رها نمی ذاشت بخوابم. داشتم دیوونه می شدم. کم پیش می اومد خونه تنها باشم. زنگ زدم به رها جواب نداد. زنگ زدم به شیرین و یکمی حرف زدیم. ساعت نزدیک به چهار بود. دلم شور می زد. نکنه باز قلبش چیزیش شده. براش اس ام اس زدم«رها خوبی؟» جواب اومد: «آره نگران نباش. دیر میام.» خیالم تا حدودی راحت شد ولی باز نمی تونستم یک جا بند باشم. سعی کردم بخوابم نشد. بلند شدم و لباس پوشیدم و از خونه زدم بیرون. بی هدف تو خیابون ها راه می رفتم. نمی دونستم چرا اینقدر کار رها طول کشید. کاش یک توضیحی از کارش بهم می داد. اونقدر راه رفتم تا دوباره گشنم شد. آبان ماه بود و هوا ساعت پنج تاریک شده بود. نگاهی به ساعت انداختم شش بود. گوشی رو برداشتم و زنگ زدم به رها. گوشیش خاموش بود. جدا نگران بودم. دلم قار و قور می کرد برای این که ساکتش کنم یک بسته بیسکوییت گرفتم و خوردم. ساعت هفت شد. دیگه تحملم تموم شد تمام وجودم براش شور می زدم. خواستم زنگ بزنم شیرین شاید شماره ی ساره رو داشته باشد. ولی شارژ نداشتم. چشم چرخوندم و یک سوپر اون طرف خیابون دیدم. خواستم رد بشم که بوق وحشتناک ماشینی سرجام میخکوبم کرد. ماشین کمی جلوتر نگه داشت. یک شاسی بلند مشکی بود. یک پسره ازش پیاده شد و اومد سمتم.

- خانم شما مثل این که عادت دارید بپرید جلو ماشین من نه؟

با گیجی نگاهش کردم پررو طلب هم داشت. قلبم رو با اون بوقش ارود تو دهنم. تازه یادم افتاد این همون پسره است که جلو دانشگاه ویراژ می داد و نزدیک بود من رو بر اثر تصادف و رها رو بر اثر سکته قلبی بکشه. چشمام رو ریز کردم و گفتم:

- شما هم عادت دارید قلب مردم رو بیارید تو دهنشون و بعد طلبکار بشید نه؟

- والله مردم اگر مدرسه رفته باشند از همون اول بهشون یاد می دن که از خیابون می خوای رد شی دو طرفت رو نگاه کن. یک شعر هم داره که با اون راحت تر یاد میگیرید. می خواهی براتون بنویسم؟

حرصم گرفته بود عصبانی بودم سر اون خالی کردم.

- شما هم اگه قانون بدونید،زیر گرفتن عابر به هر دلیلی تخلف حساب میشه برای راننده. پس این منم که باید شاکی باشم. شما هم اگه ویراژ ندی جون مردم بیشتر در امانه.

این ها رو با لحن بدی گفتم و از خیابون رد شدم. رفتم تو مغازه و یک شارژ گرفتم. باز هم موبایل رها خاموش بود. نزدیک بود گریه ام بگیره. سر بلند کردم. پسره هنوز همون جا ایستاده بود. تا اون روز ندیده بودمش. من و شیرین خیلی فضول بودیم. آمار هرچی بچه تابلو بود در می آوردیم ولی تا اون روز این بچه خر پول رو ندیده بودم. فکر نکنم مال دانشگاه ما می بود. با اعصابی داغون نگاهم رو دزدیدم و راه پیاده رو رو در پیش گرفتم. ناخودآگاه شروع کردم تو دلم فحش دادن به این پسره. دیوونه اگه این نکبت نبود الان دل من تو دستم نبود که نکنه برای رها اتفاقی افتاده باشه. پسره ی خرپول از خود راضی. از این بچه خرپول ها که کاری جز خرج کردن پول باباشون ندارند بدم میومد. خیلی بدم میومد. اکثرشون آدم های بی عرضه و پرادعا بودن. پشتشون به پول و نفوذ باباهه گرم بود و هرکاری می خواستن می کردن. با هر کی می خواستند هر جوری که می خواستند حرف می زدند. درست مثل همین یارو که از بخت بد من دو بار نزدیک بود بفرستتم اون دنیا. همون موقع هم صدای نحسش رو از پشت سرم شنیدم.

- میگن تا سه نشه بازی نشه.

برگشتم و عصبی نگاهش کردم فکر می کردم همه ی اون فحش هایی رو که تو دلم بهش گفتم رو شنیده.با یک لبخند شیطانی ادامه داد:

- فکر کنم دفعه ی دیگه بپری جلو ماشینم جدی بکشمت.

فقط نگاهش کردم. بی توجه به حرف هاش یک لحظه تو دلم فکر کردم انگار پول به آدم میسازه. چه خوش تیپم هست. ادامه داد:

- ببخشید. رفتارم درست نبود.

چشم هام گرد شد. چی می گفت این؟ یک کاره دنبال من راه افتاده میگه ببخشید؟ خب از اول این روی جنتلمنت رو نشون می دادی. دهنم باز شد که بگم چرا عاقل کند کاری اما قیافه ی مظلومش دهنم رو بست. زیر لب طوری که خودم هم به زور شنیدم گفتم:

- خواهش می کنم

و راهم رو گرفتم که برم که صداش رو شنیدم:

- مواظب خودت باش از خیابون رد میشی نمی خوام بکشمت.

چیزی نگفتم حتی برنگشتم رفتم کنار خیابون و تاکسی گرفتم. تو راه با شیرین تماس گرفتم. شماره ساره رو نداشت. رفتم خونه. با دیدن چراغ های روشن به سمت در هجوم بردم و دستم رو بی وقفه رو زنگ گذاشتم. در باز شد رفتم بالا. حوصله آسانسور نداشتم پله ها رو دو تا یکی کردم. رها گیج و مبهوت با چشم های سرخ جلوی در ایستاده بود. رفتم داخل. ترجیح می دادم با در بسته باهاش دعوا کنم. رها با صدایی گرفته گفت:

- مگه سر آوردی؟

نمی دونستم بغلش کنم و بگم کجا بودی یا کتکش بزنم و بگم چرا گوشیت خاموشه؟ چرا رسیدی خونه زنگ نزدی.با صدایی که بر خلاف سعیم عصبی بود گفتم:

- کی رسیدی؟

- یک ربعی میشه.

- می دونی چند ساعته بی خبر رفتی؟

شونه هاش رو بالا انداخت و در حالی که به سمت اتاقش می رفت گفت:

- گفته بودم دیر میام.

دنبالش رفتم و بازوش رو گرفتم.

- آخه بی انصاف. مگه من گفتم چرا دیر میای؟ گفتم چرا بی خبر؟ گوشیت خاموشه. نمی دونستم کجایی. اصلا این چه کاری بود که اینقدر طول کشید؟ همین دیروز از بیمارستان اومدی همش یک هفته است که خطر از بیخ گوشت رد شده. تو که نمی دونی من چی کشیدم تو این دو هفته. رها من که جز تو کسی رو ندارم وقتی بی خبر میذاری میری اون هم بعد از این اتفاق ها نمیگی من چه حالی میشم؟

عصبی بود می دونستم. اون هم حال خوبی نداشت.از چشم های سرخش معلوم بود.با صدایی به بلندی صدای من گفت:

- فکر کردی رفته بودم شهر بازی؟ رفته بودم رستوران؟ می دونی من حالم چه طور بود؟ یک هفته از سفرم به اون دنیا نگذشته هنوز. می فهمی مرگ رو جلوی چشات دیدن یعنی چی؟ اصلا می دونی مردن چیه؟ می دونی زندگی من به پول بنده یعنی چی؟ رفته بودم با خودم خلوت کنم ببینم توان کاری که ساره خواست در من هست یا نه ولی نبود. من نمی تونم. بهش گفتم نه. کار من نیست ولی خیلی سخت بود. سخت بود از پولی چشم پوشی کنی که می تونه راحت زندگیت رو نجات بده. بابا من مریضم. می فهمی؟ قلب من دیگه روز های آخر عمرشه اگر عمل نشه. فکر می کنی من نمی دونم چمه؟ از بچگی مشکل قلبی داشتم.ولی چون بیمه نبودم باز به خاطر مشکلات مالی نتونستند عملم کنند. همین مشکلی که الان داریم. پول. بعد از مرگ خانواده ام چک آپ های هرساله ام هم کنسل شد و کار به اینجا کشید. فکر می کردم اگر فردا بیفم و بمیرم هم مشکلی نداره ولی میبینم داره. مرگ سخته رکسانا خیلی سخت.اونقدر که نمی تونی تصور کنی. وقتی می دونی داری میمیری دلت می خواد فرار کنی بری یک جایی که عزرائیل پیدات نکنه. همش فکر تو بودم. تو که روزی صد بار بهم یادآور می شدی که جز من کسی رو نداری. می گی من خونه رو تنها نمی تونم تحمل کنم. فکر می کردم بعد از من چی کار می کنی. می فهمی چی دارم می گم؟ سخت بود برام به ساره بگم نه. باید روش فکر می کردم.

- تو چرا به من نگفتی؟ من به ندرت مریض دیده بودمت.

- فکر می کنی چرا؟ همه ی سعیم رو می کردم که حتی سرما نخورم. چون بیمه نبودم. من مشکل مادرزادی دارم بیمه قبولم نمیکنه. خرجم می افتاد رو دست عموی تو. هرباری که مریض می شدم عذاب وجدان می گرفتم. عمو می دونست اون هم یک بار سعی کرد برام پول جور کند یا حداقل ببرتم دکتر ولی یک بار دو بار نبود که. من هم که بیمه نبودم.بیچاره چی کار می کرد؟ بانک می زد؟ برا همین هیچ وقت ورزش نکردم. فعالیت سنگین نکردم.سعی می کنم با کسی دعوام نشه. موقع مرگ خانواده ام هم کارم کشید به بیمارستان ولی باز جون پول نبود مرخص شدم. بعد از یک مدت هم علائم رو هر چند کم بودند از عمو مخفی کردم، تا کمتر عذاب بکشه. زن خودش بس بود. هر چی هم داشت برای درمان و دیالیز همون بیچاره داد بسش بود دیگه من برای چی می شدم بار اضافی؟ مثلا می دونستی چی می شد؟ چی کار می خواستی بکنی جز ترحم؟ حالا فهمیدی چرا در به در دنبال کار بودم؟ نمی خمواستم زیر دین باشم. هنوز هم نمی خوام. می خوام حداقل خرج کفن و دفنم رو خودم بدم.

بعد هم من رو بهت زده وسط حال ول کرد و رفت تو اتاقش و حرصش رو سر در خالی کرد.این اولین بار بود که صدای رها بلند شده بود. رها همیشه هرجا می رفت نرسیده به خانمی و آرومی معروف می شد. از چهره اش ملاحت می بارید. کم تر با چیزی مخالفت می کرد. تا حالا آزارش به کسی نرسیده بود. هرجا می رفت همه دوستش داشتند.همیشه آروم حرف می زد. راه می رفت متانت ازش می بارید. پس رها به خاطر من زنده بود. به خاطر من نگران بود.بغض کرده بودم ولی باز هم با یک لیوان آب قورتش دادم و نشستم رو مبل و سرم رو میان دست هام گرفتم.دلم می خواست گریه کنم ولی یک چیزی از درون من رو منع می کرد...

اون شب رو کاناپه خوابم برد. صبح طبق معمول با صدای رها بیدار شدم. اگر رها نبود هر روز خواب می موندم. وای حتی فکر این که ممکنه یک روز نباشه دیوونه ام می کرد. بی هیچ حرفی بلند شدم. در سکوت صبحانه خوردیم و حاضر شدیم. موقع رفتن باز چشم رها به کفش های من که هر لنگه اش یک ور بود افتاد و اهی کشید. طاقت نداشتم باهاش قهر باشم. با لحن آرومی گفتم:

- رها...

برگشت و نگاهم کرد. نگاهش خالی بود. تهی بود. مثل دفعه های قبل که می خواستم معذرت بخواهم نبود. هر دفعه نگاهش بهم می گفت بدون این که من معذرت بخواهم اون بخشیده ولی این نگاه بهم می گفت معذرت خواهی فایده نداره. حرفم رو خوردم و کفش هام رو پوشیدم. با هم راه افتادیم سمت ایستگاه. سکوت سنگینی بود. مخصوصا برای من که عادت به ساکت بودن نداشتم. فکر کنم رها هم حوصله اش از حرف نزدن من سر رفته بود. مدام با بند کیفش بازی می کرد. وقتی رسیدیم اوتوبوس اومده بود. سوار شدیم. از بخت خوب جای خالی بود و نشستیم. رها بلیط در آورد بلیط های من تموم شده بود. رسیدیم و همچنان سکوت بود. رفتیم داخل حیاط متوجه اخم های گره خورده ی رها شدم. برگشتم و دور و برم رو نگاه کردم. یک پسره دست به سینه ایستاده بود و سر تا پای رها رو برانداز می کرد. می شناختمش. خشایار رادان. یکی از خرپول های دانشگاه. رشته عمران. ترم 5. به جز اون مورد خاص که نزدیک بود من رو بکشه آمار همه خرپول های دانشگاه رو داشتم البته با دیدن اون مورد خاص یکم شک دارم حتما کسی های دیگه هم هستند. یادم باشه به شیرین بگم که پرونده مون ناقصه. نگاهی به رها انداختم. فهمید خشایار رو دیدم. اخمهاش بیشتر رفت تو هم. دست من رو کشید و برد سمت دانشکده. با چهره های درهم وارد شدیم. شیرین با قیافه ی بشاش همیشگیش نشسته بود. هر کدوم یک طرفش نشستیم. شیرین نگاهی به جفتمون که سرمون تو جزوه هامون بود انداخت و گفت:

- یک چیزی بگم؟

هر دو طلبکارانه نگاهش کردیم.

لا لحن مظلومانه ای گفت: اصلا معلوم نیست قهرید.

رها پقی زد زیر خنده. همیشه به همه چیز می خندید. باهاش حرف می زدی فقط می خندید. از خنده ی رها من هم خنده ام گرفت ولی باز هر دو سرمون رو با جزوه هامون گرم کردیم. شیرین باز خواست یک چیزی بگه و جور رو عوض کنه ولی استاد اومد. اون ساعت هیچی از درس نفهمیدم. ذهنم دور و بر خشایار می چرخید. تو این یک سال و خرده ای که میومدیم دانشگاه تا حالا نشده بود خشایار سمت رها بیاد. اصلا خیلی کم میدیدیمش. اونقدر دور و برش شلوغ بود که زحمت نگاه کردن به ماها رو به خودش نمی داد. کلاس که تموم شد شیرین من رو کشید یک گوشه و شروع کرد سین جیم کردن. وقتی دید چیزی از زبون من نمی تونه بکشه رفت سراغ رها. من هم از فرصت استفاده کردم و جیم شدم. صبح تصمیمم رو گرفته بودم. باید می فهمیدم این چه کاری بود که ساره به رها پیشنهاد کرده بود. فکر کنم از هزار نفر پرسیدم تا کلاسشون رو پیدا کردم ولی در کمال بدشانسی نیمده بود دانشگاه. نا امید و خرد داشتم از دانشکده اشون میومدم بیرون که سینه به سینه ی همون خرپول مجهول در اومدم. یکی از ابرو هاش رو انداخت بالا و گفت:

- مثل این که تصادف با من جز روزمرگی زندگیت شده نه؟

بی حوصله در حالی که از کنارش می گذشتم گفتم:

- برای شما چی؟

نشنیده گرفت و در حالی که دنبالم میومد گفت:

- این جناب عالی اید که مدام جلو راه من سبز میشی.

- اتفاقا این شمایید که هر بار با حضورتون باعث میشید من یادی از عزرائیل بکنم.

زد زیر خنده. رو تخته مرده شور خونه بخندی. کوفت ببند نیشت رو. با اخم برگشتم سمتش.

- چیش خنده داشت؟

در حالی که خنده اش رو می خورد گفت:

- هیچی.

راهم رو گرفتم برم که گفت:

- کجا؟

- مفتشی؟

- نه ولی ادب حکم می کنه وقتی دارم باهات حرف می زنم وایسی گوش کنی.

چه پسرخاله میشه زود. حرصم گرفت انگار داره با خدمتکارش حرف می زنه.همون طور که به سمت در می رفتم گفتم:

- من حرفی با شما ندارم. کلاسم دیر شده. همه مثل شما بیکار نیستند.

از دانشکده زدم بیرون. شدیدا از ته قلبم نسبت به این موجود احساس تنفر می کردم. نمی دونم چرا. ولی وقتی فکر می کردم یکی مثل من و رها در به در دنبال کار برای این که به گدایی نیفته و یکی مثل این آقا راه میره ازش پول میریزه و به خودش زحمت جمع کردنشون رو نمی دهٰ، حرص می خوردم.آخه خدا این چه عدالتیه؟

با سگرمه های درهم داشتم می رفتم سمت دانشکده ی خودمون که صدای آشنایی رو از پشت سرم شنیدم. برگشتم. خودش بود. یک لبخند گنده ناخودآگاه اومد رو لبم.

- میگم اخم می کنی ترسناک میشی ها. همیشه بخند.

لبخندم پررنگ تر شد.

- تو کی اومدی؟

- دیروز.

نگاهش کردم.دلم براش تنگ شده بود.

- خوش اومدم دیگه نه؟ چشم شما روشن.

خندیدم. اون هم همین طور. خواستم چیزی بگم که چشمم به یکی از اساتید افتاد و یاد کلاسم افتادم. تند تند گفتم:

- ببین من کلاسم دیر شده باید برم. خداحافظ.

و بدون این که بهش فرصت بدم حرفی بزنه دویدم سمت کلاس.عجب استقبال جانانه ای ازش کردم بیچاره. یادم باشه جبران کنم. خوش بختانه هنوز استاد نیمده بود. رفتم کنار شیرین نشستم. هنوز آثار لبخند رو صورتم بود. با آرنج ضربه ای به پهلوم زد.

- هوی؟ کبکت خروس می خونه؟

خندیدم.

- ببینم تو اصلا کجا غیب شدی یکهو؟

آروم سرم رو بردم دم گوشش و گفتم: سهراب اومده.

اون هم آروم دم گوشم گفت:

- چی چی آورده؟

با کلاسورم زدم به بازوش. همون موقع هم استاد اومد و شیرین فرصت نکرد راجع به سهراب ازم بپرسه. کلاس که تموم شد مثل فشنگ از جام بلند شدم برم پیش سهراب که شیرین نشوندم و شروع کرد دوباره سین جیم کردن.

- ای بابا من درست ندیدمش که تا خواستیم حرف بزنیم یادمون اومد باید بریم سر کلاس.

- آره جون خودت تو که تا کلاس تموم شد غیب شدی تا یک ربع بعدش. تو این یک ربع میشه کلی حرف زد.

تازه یادم اومد عجب سوتی ای دادم نمی خواستم بفهمند رفتم سراغ ساره.

- آهان. خب...آره ولی قرار نیست که ما هرچی میگیم تو بفهمی.

و از جام بلند شدم و در حالی که براش زبون در می آوردم از کلاس خارج شدم. رفتم سمت حیاط سمت نیمکت همیشگی. یک نیمکت بود زیر یک درخت. از همون روز اول عاشقش شده بودم. با رها هر روز می نشستیم اونجا و حرف می زدیم. یک روز رها کتابخونه کار داشت اومدم برم اون جا که دیدم یک نفر دیگه جام رو اشغال کرده. نمی دونستم چی کار کنم. ترم اول بودم و تو دانشگاه جوجه به حساب می اومدم. ولی پر رو تر از این حرف ها بودم که هیچی هم نگم. یک جورایی نسبت به اون نیمکت حس مالکیت داشتم. رفتم جلو. دو دل بودم. پشت پسره به من بود. نمی دونستم چه جوری شروع کنم. برای همین گفتم:

- آقا ببخشید...

برگشت نگاهم کرد. چی می گفتم؟ می گفتم بلند شو جای منه ؟ مسخره ام نمی کرد. خواستم بگم هیچی اشتباه گرفتم که گفت:

- ببخشید جاتون رو اشغال کردم.

دهانم باز موند. پسره با لبخند جلو اومد و رو به روم ایستاد و گفت:

- می دیدم همیشه میاین اینجا میشینید. الانم فکر کردم کلاس دارید اومدم نشستم.

این اولین بار بود که یک سال بالایی با احترام باهام رفتار می کرد. دختر هاشون که آدم حسابم نمی کردند. پسرهاشون هم که جز شماره دادن کار دیگه بلد نبودند. این اولین برخورد من و سهراب بود. اون روز با یک عذرخواهی از کنارم رفته بود. ولی بعد از اون هر وقت میدیدمش بهم سلام می کرد. چند وقت بعد یک صبح به خیر هم زدیم تنگش و کم کم دوست شدیم.ته دلم ازش خوشم اومده بود. بعد از چند وقت فهمیدم دوستش دارم. یک جورایی اگر یک روز نمی اومد نگرانش می شدم و دنبالش می گشتم. تا این که یک روز رو همون نیمکت بهم ابراز علاقه کرد. ولی چیزی که عذابم می داد این بود که اون هیچ چیز از من نمی دونست. نمی دونست پدر و ماردم مردن. نمی دونست با رها زندگی می کنم. یعنی اولش می ترسیدم سوء استفاده کنه از بی کس بودنم ولی بعدش که به شخصیت واقعیش پی بردم فهمیدم هرگز این کار رو نمی کنه ولی باز ترسیدم بگم و تنهام بذاره.ولی اون گفته بود. پدرش مدت ها پیش فوت کرده بود. یک خواهر کوچک تر داشت. ترم 6 معماری بود و یک کار نیمه وقت داشت. وضعشون معمولی بود. ولی خیلی پسر خوبی بود. مهربون و صادق. چند وقتی هم بود که رفته بود مسافرت دیدن عموی مریضش و دیروز برگشته بود.

نشسته بودم رو نیمکت و خاطراتمون رو مرور می کردم که دست های یکی از پشت چشم هام رو پوشوند. خندیدم.دست هاش رو می شناختم.

- این بازیت قدیمی شده آقای کیانی.

خندید و اومد کنارم نشست.

- چه خبر ها؟

- خبر ها که دست شماست. عموت چه طور بودن؟

- بهتر بود. دکتر می گفت چیزی نیست.

- خب خدا رو شکر.

یکهو بی مقدمه گفت- دلم برات تنگ شده بود.

لبخند زدم و سرم رو انداختم پایین. زد زیر خنده.

- چیه؟

- بهت نمیاد خجالت بکشی.

اخم کردم.

- حالا اخم نکن. ببخشید.

نگاهش کردم. جدا دلم تنگ شده بود ولی نمی تونستم بهش بگم. تا اون موقع یک بار هم بهش نگفته بودم دوستش دارم ولی اون صد دفعه گفته بود.

- رکسان؟

- بله؟

- راستش...

همون موقع صدای شیرین رو از پشت سرم شنیدم.ای خروس بی محل.

- رکسانا جان؟ کلاس شروع شد ها. مبادله ی دل و قلوه تون تموم نشد؟

بهش چشم غره رفتم اون هم با بدجنسی ابرو بالا انداخت. می دونستم داره صبح رو تلافی می کنه.سهراب از جاش بلند شد و گفت:

- امشب بهت زنگ می زنم عزیزم. خداحافظ.

- خداحافظ.

سهراب رفت و من شیرین رو کشیدم پشت درخت و یک زدم تو سرش.

- ای خروس بی محل می خواست یک چیزی بگه ها.

- نترس امشب زنگ می زنه تو خلوت بهت میگه دیگه.

یکی دیگه زدم تو سرش و گفت:

- آی رکسی نکن. بیا بریم به خدا کلاس شروع شد.

انگشتم رو به نشانه تهدید جلو صورتش گرفتم:

- رکسانا.

- خیلی خب بابا تحفه.

با هم به سمت کلاس راه افتادیم. رها نشسته بود و دستاش رو گذاشته بود رو میز و سرش رو گذاشته بود روشون. رفتم جلو. می خواستم از دلش در بیارم که یک خروس بی محل دیگه به اسم استاد وارد شد.

ون روز تمام کار هام نیمه تموم موند. وقتی رسیدیم خونه رها رفت تو اتاقش و در رو بست. من هم تصمیم گرفتم یکم بهش زمان بدم. فقط از دست من عصبی نبود. مسائل بهش فشار آورده بودند. نگرانش بودم می ترسیدم با این وضعش سکته کند. رو تختم دراز کشیده بودم که موبایلم زنگ خورد. سهراب بود یاد حرف شیرین افتادم خنده ام گرفت. جواب دادم.

- الو سلاااام.

- سلام عزیزم خوبی؟

- مرسی تو خوبی؟

- بد نیستم. چه کاره ای امروز؟

- هیچ.

- میگم می تونی بیای بریم یک دوری بزنیم؟

- کی؟

- یک ساعت دیگه دم پارک همیشگی خوبه؟

- آره. فکر کنم.

-فکر کنی؟

- نه... یعنی باشه. میبینمت.

- رکسان؟

- بله؟

- مامانت اینا مشکلی دارن؟

بغض کردم. برام سخت بود بهش دروغ بگم ولی گفتم:

- نه ...نه مشکلی ندارن. نیستند اصلا. رفتن مسافرت.

- تنهایی؟

- نه یکی از دوست هام پیشمه.

- اهان باشه. پس میبینمت. خداحافظ.

- خداحافظ.

بلند شدم و لباس پوشیدم. موقع رفتن سری به اتاق رها زدم. خواب بود. نفس عمیقی کشیدم و در رو بستم و اومدم بیرون. کیفم رو برداشنم و کفش هام رو پوشیدم و زدم بیرون. یکم پیاده رفتم و وقتی دیدم داره دیر میشه تاکسی گرفتم. وقتی رسیدم سهراب اون جا بود. رفتم جلو سلام کردم. با لبخند جوابم رو داد و دستم رو گرفت. با هم شروع به قدم زدن کردیم.

- کدوم دوستت اومده پیشت؟

- همون که همیشه با من کنار می نشست رو نیمکت.

- اسمش چی بود؟

- رها آزاد؟

- میشناسیش؟

- آره بابا شاگرد اول ها رو همه می شناسند. چه اسم قشنگی هم داره.

با حسرت گفتم: آره خیلی.

خندید و گفت: اسم تو هم خیلی قشنگه اینقدر حسرت اسم رها رو نخور.

- طولانیه آخه.

- ولی قشنگه.

لبخندی زدم و دستم رو دور بازوش حلقه کردم.

- رکسان؟

- بله؟

- امروز می خواستم یک چیزی بکم که دوستت اومد.

- آره یادمه.

- راستش...با مامان صحبت کردم اگر تو... یعنی اگه موافقت کنی...

ایستاد. و برگشت تو چشمام نگاه کرد.

- قرار شد اگه موافق باشی رسما بیایم خواستگاری.

یخ کردم. حالا چی بهش می گفتم؟ می گفتم من کسی رو ندارم که ازش خواستگاریم کنی. از طرفی سهراب رو دوست داشتم. این روز ها تنها دل خوشیم اون بود. نمی خواستم تمومش کنم.ولی زود بود برا ازدواج. من اگر سنم رو با تقلب گرد می کردی می شد بیست سهراب هم با حسب این که سربازیش رو رفته بود فکر کنم بیست و سه سالش بیشتر نبود. دیوونه بود تو این سن ازدواج کنیم که چی بشه؟ ولی از طرفی نمی خواستم تموم بشه. برای همین فقط گفتم:

- سهراب زود نیست؟

- زود؟

- آره خب من بیست سالم هم نیست.

- خب...می تونیم یک مدت نامزد بمونیم. لازم نیست بریم سر خونه زندگیمون.

- می دونی سهراب خب...

دلم می سوخت. اون هیچی از من نمی دونست چه طوری خودش رو راضی کرده بود به ازدواج با من فکر کند.

- بهم وقت بده فکر کنم.

- باشه حتما. انتظار ندارم الان جواب بدی.

لبخند زدم. جو بدی بود. بغض داشتم. دلم برای جفتمون می سوخت. برای این که جو رو عوض کنه گفت:

- شام رو با من می خوری؟

لبخند زدم و سرم رو به نشانه ی تایید تکون دادم: حتما.

با هم پیاده راه افتادیم.همون سهراب همیشگی بود. انگار نه انگار که اون حرف ها زده شد. خوش حال بودم این یعنی بهم وقت داده. دلم می خواست این طوری بمونیم نمی خواستم با در میان کشیدن موضوع ازدواج میانه مون بهم بخوره. شام رو در محیط دوستانه ای خوردیم. در تمام مدت شام دنبال راهی بودم که حقیقت رو بهش بگم. طوری که فکر نکند بازیش دادم. دوستش داشتم. این رو خوب می دونستم. نمی خواستم از دستش بدم.

شب سهراب من رو رسوند خونه. وقتی رفتم بالا رها عصبی داشت خونه رو مرتب می کرد. تازه یادم اومد که بهش نگفتم دارم میرم بیرون. گوشیم رو در آوردم. یک میسد کال هم نداشتم. پس خیلی هم براش مهم نبوده.

- سلام.

زیر لبی جوابم رو داد.

- خبریه؟

کمرش رو راست کرد و خیلی خشک گفت:

- آخر هفته قراره خواستگار بیاد.

بعد هم من رو با یک دنیا سوال گذاشت و رفت تو اتاق. فضولیم بدجوریگل کرده بود اصلا یادم رفت باهاش قهرم.رفتم تو اتاقش و بدون در وارد شدم.

- برای کی؟

- من.

- کی؟

- خشایار رادان.

یخ کردم. این چی می گفت؟ خشایار و رها؟ دهنم باز مونده بود.مرسی شانس. شناختی از رادان نداشتم فقط می دونستم از اون خانواده ی های آدم حسابیه. پولشون هم از پارو بالا میره.

- کی قرار شد بیان؟

- امروز خودش گفت.

- پس چرا من نفهیمدم.

- چون جنابعالی داشتی با سهراب جونت دل و قلوه معامله می کردی.

- آخه چرا اینقدر یکهویی؟

- رکسانا این قدر سوال نکن دیگه برو بیرون.

- بیرونم می کنی؟

برگشت و با بیچارگی نگاهم کرد.حس می کردم براش اون رکسانای قدیمی نسیتم. غریبه ام. چه طور مسئله به این مهمی رو به من نگفت؟ تا اون روز پای هیچ خواستگار رسمی ای به خونمون باز نشده بود. اگر گذاشته بود بیاد یعنی قصد داشت جواب مثبت بده. رها داشت عروس می شد. باور نمی کردم.دست هام رو دورش حلقه کردم و گفتم:

- حالا از من می زنی جلو بی معرفت؟ تنها تنها پسر پولدار تور می کنی به روی خودت هم نمیاری؟

نیشگونی از بازوم گرفت:

- بی معرفت تویی. کجا گذاشتی رفتی؟ دلم هزار راه رفت.

صداش گریه ای بود. احساس کردم شونه ام خیس شد. در حالی که موهاش رو نوازش می کردم گفتم:

- آره عروس خانم از ده تا میسدکالی که زدی معلومه.

خندید. من هم خندیدم.

- حالا کی این رادان رو تور کردی؟

ضربه ای به پشتم زد وگفت:

- تو فضولی نکن.

- فضولی چیه استاد. دستت رو سر ما. به ما هم یاد بده. هرچند من خودم رو بکشم نمی تونم. نه چال رو گونه ی تو رو دارم نه این منش های خانومانه از من برمیاد.

بیش تر خندید. مثل همیشه ولی من بغض داشتم. فقط به این فکر می کردم که رها میره و من تنها میشم

خسته و بی جون خرید ها رو ول کردم و خودم رو مبل افتادم. رها هم با حوصله و آرامش همیشگی اش آن ها رو برداشت و به آشپزخانه برد. این دو سه روز همش به بدو بدو گذشته بود. من بی حوصله و رها بدتر از من مشغول خرید و تمیز کردن خونه ای بودیم که تا اون موقع یک مهمون رسمی هم توش پا نگذاشته بود. اصلا مطمئن نبودم بتونیم اون طور که باید پذیرایی کنیم. تجربه ی اولمون بود. زیاد از رها راجع به رابطه اش با خشایار سوال نکرده بودم. نمی دوسنتم اصلا دوستش داره یا نه ولی از دیشب که سردی رها در خرید رو دیده بودم تا حالا،یک فکری مثل خوره مخم رو می خورد. همش پیش خودم می گفتم نکنه به خاطر پولش قبول کرده؟ چند بار خواستم بپرسم ولی هنوز دهن باز نکرده پشیمون شده بودم. صدای رها از تو آشپزخونه اومد.

- رکسی؟ یک دقیقه میای کمک؟

از جام کنده شدم و به سمتش رفتم. خرید ها رو تو یخچال چیدیم و میوه ها رو شستیم. مراسم فرداشب بود و من بیشتر از رها دلشوره داشتم. به نظرم خیلی ناگهانی و سریع و همواره غیرعادی بوده. از طرفی هم نگران بودم اگر بفهمند رها مریضه بزنند زیر همه چیز و رها ضربه ببینه. همون طور که سیبی رو با دستمال خشک می کردم پرسیدم:

- رهایی؟

- جانم؟

- دوستش داری؟

بیخیال پرسید: کی رو؟

دست از کار برداشتم.

- وا...من رو. خب خشایار رو دیگه.

دستپاچه شد.

- اهان...آره خب.

- واقعا؟

- آره...یعنی نمی دونم. پسر بدی نیست. راستش ازش خوشم میاد شاید اگر بیشتر بشناسمش بهش علاقه مند هم بشم. نمی دونم.

- چرا گذاشتی بیان؟

- خب...نمی دونم فکر می کردم خشایار با بقیه فرق دارد.حداقل برای من.

- فکر می کردی؟

- نه هنوزم فکر می کنم. حالا بیان معلوم میشه دیگه.

دیگه چیزی نپرسیدم ولی هنوز دلم شور می زد.

صبح برای اولین بار خودم بیدار شدم.دست و روم رو شستم. خونه ساکت بود به سمت اتاق رها رفتم. آروم گوشه تخت خوابیده بود. کنارش نشستم و آروم موهای قشنگش رو ناز کردم. موهاش خرمایی و لخت بود خیلی لخت تر از مو های من. باز مال من یک حالتی داشت. کم کم چشم هاش رو باز کرد و لبخند همیشگیش رو به روم پاشید.

- رکسان تویی؟

- نه من عزرائیلم.

خندید و من دادمه دادم:

- راستش از اون جایی که خداوند از بدو خلقت عروس به این تنبلی ندیده بود و خودش هم تو آفریده ی خودش کف کرده بود مرا فراخواند و با هم طی یک جلسه ی سودمند به این نتیجه رسیدیم که شما دیگه اکسیژن زمین رو نسوزونی و کربن دی اکسید اضافی به خورد ملت ندی و جای این رکسانای بدبخت رو تنگ نکنی و خشایار فلک زده رو هم از این بدبخت تر نکرده و همراه من بیای بریم نزد خدای جهان آفرین تا ببینیم دقیقا کجای سیم کشی ات ایراد داره که اینقدر هیجان زده ای شب خواستگاریت.

رها کش و قوسی به بدنش داد و سر جاش نشست و گفت:

- تو یک روز چرت و پرت نگی نمیشه نه؟

حالت متفکری و مسخره ای به خود گرفتم و بعد انگار که یک کشف جدید کرده باشم گفتم:

- نه....راست می گی ها. تا حالا بدون چرت و پرت گفتن روزم شب نشده. یعنی اگر من یک روز چرت و پرت نگم شب نمیشه یعنی چرخش کره زمین به فک من بنده. ماشالله خودم نمی دونستم اینقدر مهمم.

رها سری تکان داد و از روی تخت بلند شد.

- بلند شو بابا عزرائیل به این بیکاری ندیده بودیم.

- حالا تو فکر نکن من سر هر موردی اینقدر وقت میذارم. تو استثنا بودی آخه گفتم که، خدا هم تو آفریده ی خودش کف کرد. بالاخره باید مرگ چنین پدیده ی کم یابی ویژه باشه دیگه. خدا کلی سفارشت رو کرد. ولی الحق که یک جای اون سیم کشیت ایراد داره والله خدا شانس بده. پسره قد بلند خوش تیپ خوش گل خرپول آدم حسابی نیمچه مهندس، اون وقت گرفته روز خواستگاری خوابیده.

رها کلافه نگاهم کرد و گفت:

- خدا برای هیچ کس مرگ ویژه نخواد.

- برو بابا تو ام بی ذوق تنبل خنگ دلت هم بخواد عزرائیل به خوش گلی و خوش زبونی من بیاد سراغت. اصلا خدایی آدم با همیچن عزرائیلی تلخی مرگ رو حس می کند؟

رها یک لحظه رفت تو فکر و گفت: مرگ تلخه؟

تازه متوجه عمق سوتی ای که داده بودم شدم.

- من چه می دونم ولی اگه عزرائیل مثل من باشه مسلما آمار خودکشی میره بالا.

رها خندید و سری تکان داد.

ساعتی بعد صبحانه خورده بودیم و مشغول جمع و جور خونه بودیم تا نزدیک های ساعت دو بود که همه ی کار ها تموم شد و آماده ی ورود مهمون ها. بعد هم به نوبت دوش گرفتیم و رها رو بردم تو اتاقش و حاضرش کردم.یک کت و شلوار مجلسی پوشید موهاش هم سشوار کشیدم و گذاشتم ساده باشد فقط یک تل براش زدم.بعد هم رفتم تو اتاق خودم.خنده ام گرفت آرزو به دل ما موند یک بار این رها بی ذوق خودش حاضر شه یا حداقل لباسش رو انتخاب کنه. همش من مثل عروسک لباس تنش می کردم. خودم هم یک تیپی شبیه به رها زدم ولی اسپورت تر. نزدیک های ساعت پنج بود جفتمون حاضر بودیم و در سکوت منتظر. هر دو در فکر بودیم و می دونستم داره به همون چیزی فکر می کنه که من فکر می کنم. قرار بود رها رو از کی خواستگاری کنند؟ خدایا چرا اینقدر تنها بودیم. کاش الان مامان رها بود. کاش یکم شلوغ تر بود. باید دلشوره ی رها رو کم می کردم ولی لازم داشتم یکی خودم رو دلداری بده. به عمو گفته بودم قراره برای رها خواستگار بیاد هرچند رها می گفت هنوز که چیزی معلوم نیست کاش نمی گفتی. در فکر و خیال غرق بودم که زنگ به صدا در اومد. نگاه جفتمون رفت سمت ساعت. پنج و نیم بود. خودشون بودند. بلند شدیم و نگاهی در آیینه به خودمون انداختیم. رها آیفون رو برداشت و بدون این که بپرسه کیه گفت:

- بفرمایید

و در رو باز کرد. با خنده گفتم:

- ای عروس هول حداقل می پرسیدی کیه.

- وای راست میگی الان فکر می کنند من نشسته بودم پای آیفون.

- مگه غیر از اینه؟

- رکسیییی.

- باشه بابا گاز نگیر.

در ورودی رو باز کردم و منتظر شدیم ولی با دیدن صحنه ی پیش رومون دهان جفتمون قفل شد. دستم رو جلوی دهنم گرفتم تا از خوش حالی جیغ نکشم وای خدا مرسی که صدام رو شنیدی. صدای عمو من رو به خود آورد.

- سلام عرض شد خانم خوش گلا. آخرین باری که دیدمتون زبون داشتید ها.

فقط تونستم بخندم و در حالی که به آغوشش پناه می بردم سلام کنم. خدا می دونه چقدر ممنونش بودم که اومده. عمو دست های من رو از دور گردنش باز کرد و گفت:

- وروجک بذار من این یکی دخترم رو هم ببینم بابا.

و بعد به سمت رها رفت و او را در آغوش گرفت.رها با بغض گفت:

- مرسی که اومدید.

- کدوم پدری برای خواستگاری دخترش نمیاد.

اشک های رها سرازیر شد.رفتم سمتشون و جداشون کردم.

- ای بابا الان چشمات سیاه میشه گریه نکن. ریملت پخش شد. بیاین تو ادامه ی فیلم هندی. وسط راهرو ایستادند آبغوره گیری راه انداختند.

خلاصه بردمشون تو برای عمو شربت بردم.

- خیلی خوش اومدید عمو جون.

- مرسی عزیزم. این چیه؟ شنیده بودیم خواستگاری چایی میدن.

همون موقع زنگ رو زدند. لیوان رو از دست عمو قاپیدم.

- باشه الان براتون چای میارم.

عمو خندید و از جاش بلند شد.چه تیپ هم زده بود. ماشالله ماشالله اگر نمی دونستم عمومه با خواستگار اشتباهش می گرفتم.خوب مونده بود ها. رها که یک بار براش تجربه شده بود اینبار با خونسردی آیفون رو برداشت و پرسید کیه بعد در رو باز کرد. وقتی داشتیم برای استقبال می رفتیم متوجه سگرمه های درهم رها شدم. ولی علتش رو نفهمیدم. لحظاتی بعد مهمون ها وارد شدند. اول مادرش که به نظرم زن از خود راضی و غیر قابل تحملی بود. بیچاره رها از مادرشوهر هم ظاهرا شانس ندارد. پدرش مرد متشخص و آرومی بود از همون اول پیش خودم فکر کردم چقدر شبیه خشایاره. البته از نظر ظاهر. بعد هم تک شازده پسر خانواده،آقا خشایار دخول فرمودند. جدا اینقدر زرق و برق داشتند باید این طوری ورودشون رو اعلام می کردند مخصوصا مادرش رو. عمو اون ها رو دعوت به نشستن کرد و خودش هم کنارشون نشست. من و رها هم به آشپزخونه رفتیم. چایی ها رو ریختم و دادم دست رها خودم هم با میوه و پیش دستی دنبالش راه افتادم. بعد از پذیرایی من و رها دو طرف عمو نشستیم و صحبت های معمول شروع شد. مثل پیام بازرگانی قبل از شروع فیلم حوصله سر بر بود.دیگه داشتم خمیازه می کشیدم که خدا رو شکری رفتند سر اصل مطلب. پدر خشایار شروع کرد از پسرش گفتن که کی درسش تموم میشه و این حرف ها و گفت تا چند ماه دیگه که چک هاش پاس شد براشون خونه می گیره و میفرستتشون سر زدگیشون. بعد از اون هم عمو شروع کرد از رها گفتن و این که پدر و مادرش رو از دست داده ولی عمو اندازه دختر خودش دوستش داره و خلاصه قول خوش بختیش رو گرفت. بعد هم رفتند سر مسئله های دیگه که من نفهمیدم چون داشتم فکر می کردم وقتی رها بره تکلیف من چی میشه. سهراب رو چی کار کنم. چه جوری بهش بگم من اون دختری نیستم که یک ساله میشناسیش.

باشه. باشه عمو. قول می دم. خداحافظ

گوشی رو قطع کردم و خودکار رو گوشه ای انداختم بعد در حالی که کاغذی رو در دستم تکون می دادم به سمت اتاق رها رفتم. اون روز روز عقد بود. دو هفته ای از شب خواستگاری گذشته بود. هفته ی پیش هم برای بله برون اومده بودند. باورم نمی شد همه چیز داره این قدر سریع پیش میره. عروسی هم به چند ماه بعد موکول شده بود. طبق معمول بدون در زدن وارد شدم.

- بیا عروس خانم اینم آدرس

دستش رو دراز کرد و کاغذ رو گرفت و بدون این که نیم نگاهش بهش بندازه اون رو روی میزش انداخت و گفت:

- مرسی.

پکر نشسته بود رو تختش حتی نخواست بدونه کدوم محظر. نشستم کنارش و دستم و انداختم دور شونه اش.

- نبینم عروسک پکر باشه.

- میشه بهم بگی رها.از بس این چند روز بهم گفتی عروس خانم دلم برای اسمم تنگ شده.

خندیدم- باشه حالا برای این زانوی غم بغل کردی؟

-رکسان؟

- جانم ؟

- یادته مامانت برامون لباس عروس دوخته بود؟

با یادآوری اون لباس سفید تورتوری که عاشقش بودم لبخندی رو لب هام جا خشک کرد.

- آره. چقدر باهاش بازی می کردیم. چقدر هم دوستش داشتم مامان همیشه به زور از تنم درش می آورد.چی شدند راستی؟

- چه می دونم لابد همون بلایی که سر بقیه وسایل اومد سر اون ها هم اومده. مال من که پایینش سوخت.

- چی؟سوخت؟

- آره دو سه هفته قبل از اون اتفاق برق ها رفته بود منم اون رو پوشیده بودم داشتم بازی می کردم. مامان شمع روشن کرده بود. داشتم میدوییدم که پایین لباسم گرفت به شمع و سوخت.

- چرا من نفهمیدم؟

- آخه مامان تو دوخته بودش فکر کردم بهش میگی ناراحت میشه.

- دیوونه.

- خیلی دوستش داشتم کلی اون شب گریه کردم. مامان هرچی می گفت خدا رو شکر کن خودت چیزیت نشد و خونه آتیش نگرفت من آروم نمی شدم. آخر هم گفت میره پارچه میگیره میده مامانت باز برام بدوزه. چون دم عید بود و سرش شلوغ بود قرار شد بعد از عید بره بگیره. بیچاره نمی دونست تا سال تحویل هم زنده نمی مونه.

بغضش ترکید. آروم در آغوش کشیدمش. تو بغلم گریه می کرد و حرف هایی رو که تموم این مدت تو خودش نگه داشته بود رو به زبون می آورد.

- همیشه فکر می کردم روز عقدم اونقدر دور و برم شلوغه که وقت نمی کنم استرس داشته باشم. فکر می کردم صبح مامان بیاد بیدارم کنه. بابام باشه و ببینه دارم عروس می شم. تو بیای خونمون لباس بچگیمون رو نشونم بدی و سر به سرم بذاری.مامانت باشه. کارن باشه یک خانواده باشیم نه این طوری. خالی و خلوت. بدون پدری که دستم رو بذاره تو دست داماد. بدون مادری که برا خوش بختیم دعا کنه. نه این طوری که بشینم اینجا و شرمنده ی عموت شم که همه زحمت ها افتاده گردنش. دلم می خواست بابام بود تا سر عقد با اجازه اش بله بگم. کاش اصلا بابام بود تا...

دیگه ادامه نداد. فقط گریه می کرد. من هم گذاشتم گریه کنه تا خالی بشه. حتی به حالش غبطه می خوردم کاش من هم می تونستم گریه کنم و خودم رو راحت کنم. این چه مرضی بود که نمی تونستم گریه کنم. یکم که گذشت شروع کردم آروم کردنش.

- گریه نکن رها.بابات اینجاست. پیشته. میبینتت. کنارته و برات آرزوی خوش بختی می کنه. گریه می کنی ناراحتشون می کنی. من می دونم هم مامان بابای تو اینجان و هم مامان بابای من. یادمه مامان همیشه می گفت رها چه عروسی بشه. رها...گریه نکن دیگه من هم گریه ام می گیره ها. بلند شو پاشو من به عمو قول دادم دیر نمی کنیم. باید یک دستی به سر و روت بکشم. نگاش کن هرکی ندونه فکر می کنه با کتک می خوان ببرنت سر سفره عقد. رادان بدبخت چه گناهی کرده باید این ریخت تو رو تحمل کنه پاشو بسه الان چشمات میشن اندازه گردو.

با چرت و پرت های همیشگیم بالاخره خندونمش و بلندش کردم. در حالی که بغض داشت خفه ام می کرد مو هاش رو جمع کردم و صورتش رو آرایش کردم. یک مانتوی سفید برا روز عقدش گرفته بودیم با شال آبی. آخر سر واقعا شبیه عروس ها شده بود. محکم بغلش کردم.

- خوش بخت بشی عزیزم.

حس کردم دوباره بغض کرده.

- وای رها جان رکسانا گریه نکن کلی زحمت کشیدم الان دود میشه تازه دیر میرسیم گریه نکن من میرم حاضر شم.

تند تند حاضر شدم تا سریع تر برم پیش رها. یک مانتو صورتی کمرنگ پوشیدم با شلوار جین و شال سرخابی کیف و کفش سفید هم برداشتم و زدم بیرون. رها بهتر بود. با دیدنم سوتی کشید و گفت

- آهای قبول نیست تو از من خوش گل تری.

- حرف نزن حرف نزن من خودم هم بکشم تو نمی شم. بیا بریم.

از خونه بیرون اومدیم همزمان با خارج شدن ما از آپارتمان عمو که رفته بود برای این دو سه روزش ماشین اجاره کنه هم رسید.آخه این عموی ما اونقدر تنبل تشریف داشت که به پیاده روی راضی نمی شد. سواردویست و شش اجاره ای شدیم و راه افتادیم سمت محظر. وقتی رسیدیم رادان و خانواده اش هم بودند. فکر می کردم فامیل هاشون هم باشند ولی فقط خشایار بود و پدر و مادرش.پس چرا اینقدر خلوت؟ جشن هم که گفته بودند با عروسی یکی باشه.با آرنج به پهلوی رها زدم.

- پس کو فامیل هاشون؟

- کسی رو این جا ندارن همه خارج از کشور اند.

- پس چه عروسی ای می خوان بگیرن.

- قراره یکسری از فامیل های نزدیکشون بیان ایران و دوست هاشون رو هم دعوت کنند یک مجلس جمع و جور بگیرند. الان هم چون کسی نیست نمی گیرن برای همین هم نمی خوان کسی بفهمه .میگن این کیه پسرش عقد کرده جشن نگرفته. آخه پدرش آدم سرشناسیه.

- خیلی خب بابا فهمیدیم خانواده ی شوهر شما آدم حسابین.

رفتیم داخل. تو اتاق عقد با چهره ی شاد شیرین مواجه شدم. با ذوق جلو اومد و رها را در آغوش کشید و یواشکی بازوش رو نیشگون گرفت.

- ای بی معرفت تنها تنها. به ما هم بگو خب تورت رو چه جوری می بافی.

- ماشالله چقدر تو به پدرام وفاداری.

- تو زرنگ اگر به من می گفتی دیگه تو تور پدرام نمی افتادم. آخه شوهر پولدار کردن فوت کوزه گری داره که خدا قربونش برم به تعداد اندکی یاد داده.

هر سه خندیدم. کاش به شیرین می گفتم از صبح بیاد خونه شده بود مجلس ختم.

رها و خشایار در جایگاه مخصوص نشستند و عاقد شروع کرد به خوندن خطبه. تمام مدت به رها زل زده بودم. بیچاره. چه مجلس یخی. مادرش حتی به خودش زحمت نداده بود یکم به خودش برسد خیلی عادی یک گوشه نشسته بود و حتی نگاهشون هم نمی کرد باز باباش یک چیزی. دلم برا رها می سوخت. اونقدر همه چیز سریع اتفاق افتاد و رها ضربتی جواب داد که وقت نشد درست ازش بپرسم که اصلا چی شد؟ این رادان از کجا اومد؟ پیش خودم گفتم از هرجا اومد خوش اومد. چی بهتر از شوهر پولدار!

با صدای لرزان رها که بله رو می گفت به خودم اومدم. همه دست می زدند و مبارک باشه می گفتند. نگاه رها روی من بود. توی نگاهش چیزی بود که درست نمی فهمیدم. چیزی شبیه خواهش. ولی نمی فهمیدم چی می خواد بهم بگه. مادر خشایار حتی به خودش زحمت نداد بره جلو و رها رو ببوسه. زنک افاده ای فکر کرده بود چه خبره. از خدات هم باشه مثل رها کجا گیر این پسر نردبونت میاد؟ ولی پدرش جلو رفت هدیه شون رو داد و پیشونیشون رو بوسید. عمو و شیرین هم همین طور. دلم گرفت چقدر یخ. من هم رفتم جلو و رها رو بوسیدم و زنجیری رو که براش خریده بودم به گردنش انداختم و به رادان هم تبریک گفتم.رها با تعجب نگاهم می کرد. با نگاه ازم می پرسید پولش رو از کجا آوردی؟ تمام پس اندازم رو داده بودم به خاطرش. دلم می خواست یک چیز بهتر بگیرم ولی نشد.

نیم ساعت بعد همه از محظر خارج شدیم. قرار بود رها تا شب با رادان باشد. عمو هم به خاطر کارش برای دو روز بعد بلیط داشت و کمی خرید داشت.شیرین خانم هم که خودش تا حالا کلی فداکاری کرده بود و از دو ساعت قرارش با پدرام زده بود سریع جیم شد. با بقیه خداحافظی کردیم و همراه عمو راه افتادیم سمت مرکز خرید. تو راه عمو مدام باهام حرف می زد ولی من بدون اين كه كلمه اي از حرف هاش رو بفهمم فقط سر تكون مي دادم. حس خوبي نداشتم نمي دونم نگراني بود يا دلتنگي حتي از رها نپرسيده بودم كه خشایار راجع به بيماريش مي دونه يا نه. اصلا مگه بعد از عقد جشن نمیگیرن. خب فامیل هاشون نبودند خودمون که می تونستیم بریم یک ناهار بخوریم. خريد هاي عمو كه تموم شد به خونه رفتيم به ياد نداشتم در زندگيم اينقدر خسته باشم كه اون شب بودم. بدون تعويض لباس روي تخت افتادم و خوابم برد.

با صداي در از خواب بلند شدم. مانتوي چروكم رو از تنم در آوردم و چراغ رو روشن كردم. نگاهم به ساعت افتاد كه 12 شب رو نشون مي داد از اتاق بيرون اومدم رها اومده بود. عمو هم داشت به سمت اتاق مي رفت. خطاب به رها گفتم:

-چه عجب بالاخره رضايت دادي.

برگشت و تازه من رو ديد.

- اِ تو بيداري؟

-بيدار شدم. خوش گذشت؟

آب دهانش را قورت داد حالش به نظرم طبيعي نبود.

- آره...خوب بود. ببين من خيلي خسته ام فردا برات تعريف مي كنم. شب به خير.

و دستش رفت سمت دستگيره ي اتاقش با شك پرسيدم:

- رها خوبي؟

- آره. من... فقط خسته ام. شب به خير.

نگران بودم. شانه بالا انداختم لابد با خشایار بحثش شده. اونقدر خسته بودم كه فقط تونستم لباسم رو عوض كنم و بخوابم و به چيزي هم فكر نكردم

يك هفته اي از عقد رها گذشته بود. بيشتر اوقات با خشایار بود. و من پيش خودم فكر مي كردم چه زود تنها شدم. سهراب ديگه حرفي راجع به ازدواج نزده بود و من همچنان با خودم كلنجار مي رفتم. به دانشگاه علاقه ي خاصي پيدا كرده بودم چون اون جا كسي از عقد خشایار و رها خبر نداشت. نمي دونم چرا ولي اصرار خودشون بود. تو دانشگاه خشایار سوي خودش بود و رها سوي خودش يعني من! سهراب هم نزديك عروسي خواهرش بود و تقريبا فقط تو دانشگاه ميديدمش.اون هم فقط یک روز. چون فقط یک روز در هفته هم من کلاس داشتم و هم اون. عمو هم كه دو روز بعد از عقد رها رفته بود. هيچ وقت اين قدر احساس تنهايي نمي كردم. با اين كه نزديك به ده سال از مرگ خانواده ام مي گذشت ولي در تمام اين مدت مي دونستم كه رها هميشه پيشمه ولي حالا چي. به خودم مي گفتم بايد زودتر تكليفم رو با سهراب روشن كنم.منم بدم نمي اومد از تنهايي نجات پيدا كنم. سهراب رو هم دوست داشتم. ولي از اون طرف مي ترسيدم اگر بفهمد اون هم تنهام بذاره اون وقت از ايني كه هستم هم تنها تر ميشم. اين وسط فقط شيرين حواسش به من بود و وقت هايي كه رها نبود ميومد دنبالم و مي بردم بيرون. مي گفت تنهايي تو خونه ديوونه ميشي. ولي باز هم خلاء بزرگي رو حس مي كردم. جاي خالي رها. خدا مي دونه بعد از ازدواجش چي بشه. حتي دو سه شب خونه ي خشایار اينا مونده بود. ولي بعد از عقدشون من اصلا خانواده ي خشایار رو نديده بودم. باز خشایار رو چند بار اون هم موقعي كه اومده بود دنبال رها دیده بودم. یک تعارف زد که بیا ولی مادرش انگار نه انگار که من تنها قوم و خویش عروسشم. از رها هم نپرسيدم حس مي كردم داريم غريبه ميشيم. هنوز بغض آزاد نشدني ام اذيتم مي كرد. كم حرف شده بودم و همه مي دونستند چرا جز رها. چون اصلا حواسش به من نبود. بايد اعتراف كنم كه به خشایار حسودي مي كردم. يك روز گرفته و پكر روي نيمكت هميشگيم نشسته بودم. رها دوباره غيب شده بود تو كتابخونه. حوصله ي اون جا رو نداشتم. اصلا نمي تونستم تو فضاي ساكت و سنگينش دووم بيارم. زل زده بودم به چمن هاي زرد حياط و فكر مي كردم كه صداي دوست داشتني سهراب رو شنیدم.

- آفتاب از كدوم طرف اومده اخم كردي؟

برگشتم نگاهش كردم چه طوري نفهميدم كه پيشم نشسته.چيزي نگفتم كه گفت:

- نمي دونستم ناراحت شدن هم بلدي!

با بغض گفتم:

- مگه من آدم نيستم؟

اخمي كرد و گفت:

- چي شده رکسان؟ چند وقته عوض شدي.مشكلي داري؟

سرم رو تكون دادم.

- من مي تونم برات كاري بكنم؟

- نه.

- مي خواي حرف بزني؟

تمام تلاشم رو كردم تا بغض لعنتيم بتركه ولي نمي شد. از دست خودم و غرور نا خواسته ام حرص مي خوردم. در حالي كه فكم مي لرزدي گفتم:

- تنهام سهراب خيلي تنهام.

سهراب نگاهي به اطراف انداخت و گفت:

- كلاس داري؟

- نه.منتظر رهام.

- پس بلند شو بريم پارك نزديك دانشگاه يكم حرف بزنيم. بلند شو.

دستم رو گرفت و بلندم كرد. با هم رفتيم سمت پاركي كه مي گفت هميشه با رها از كنارش مي گذشتيم و دانشجو هايی رو ميديدم ولي هيچ وقت نيومده بوديم توش بشينيم. روي يك نيمكت نشستيم. سهراب دستش رو انداخت دور شونه هام و سرم رو گذاشت رو شونه اش. دلم مي خواست زمان متوقف شه. مدت ها بود چنين پناهگاه امني رو تجربه نكرده بودم. هميشه اين من بودم كه مي شدم پناه رها. هميشه اون بود كه تو بغلم گريه مي كرد. اون بود كه باهام درد و دل مي كرد ولي من همه چيز رو تو خودم حل مي كردم بدون اين كه كسي بفهمه براي همين همه فكر مي كردند من بلد نيستم ناراحت بشم. يكم كه گذشت سهراب گفت:

- نمي خواي با من حرف بزني؟ چرا احساس تنهايي مي كني؟ چي شده؟

نمي خواستم حرف بزنم. نمي خواستم دروغ بگم. از طرفي مي ترسيدم همه چيز رو بهش بگم.ساكت شدم اون هم وقتي ديد حرفي نمي زنم گفت:

- باشه هر وقت خودت خواستي بگو. امشب با من مياي بيرون؟

سرم رو بلند كردم و نگاهش كردم:

- مگه براي عروسي سارا كار نداري؟

چشمكي زد و گفت:

- يك امشب رو مي تون بپيچونم.

اخم مصنوعي اي كردم.

- چه پسر بدي.

- چه كنم؟ بسوزه پدر عاشقي.

خنديدم و از جام بلند شدم.

- آره جون خودت. عاشقي!

- چيه؟ باورت نميشه عاشقتم؟

- برو بابا عشق تو كتاباست.

- واقعا اين طور فكر مي كني؟

- آره خب...اصلا تو عاشق چيه مني؟

لبخندي زد و گفت: عاشق همين كه يك دقيقه ناراحتي ولي سريع مي خندي. همين كه هيچي تو دلت نمي مونه. مثل بچه ها راحت مي خندي راحت مي بخشي...

حرفش كه تموم شد خيره شد تو چشمام. آب دهانم رو به زور قورت دادم. داشتم زير نگاهش آب مي شدم. من هم دوستش داشتم واقعا دوستش داشتم. ولي عاشقش نبودم يعني اعتقادي به عشق نداشتم. اين حسي هم كه اون به من داشت، عشق نبود علاقه بود.عشق اونه که بی دلیل باشه. در واقع تفسیر منه ولی این که یک نفر رو ببینی و یکم باهاش بری و بیای و عاشقش بشی یکم غیر منطقیه. پس این دوست داشتنه. که خیلی بهتر از عشقه. عشق یک چیز بی منطقه که تو درون ما آدم ها هست فقط یک نفر پیدا میشه و اون رو بیدار می کنه.به خوبی می دونستم که نمی خوام این حس رو بیدار کنم. نگاهم رو از سهراب دزديدم و گفتم:

- بچه خودتي.

خنديد و دستم رو گرفت:

- خب ... با اوتوبوس بريم يا پياده.

خنديدم.

- پياده به جيب دانشجويي بيشتر مي سازه.

- ولي امشب مي خوام بي خيال مال دنيا بشم با دربست بريم.

- بي خيال مال دنيا شدن عوارض داره ها سهراب جان.

- تو نگران من نباش دم عروسيه پول تو جيبم هست.

خنديدم سهراب يك دربست گرفت و آدرس داد. گفت مي خواد براي خواهرش كادو بخرد برای سر عقد. من هم ساعت رو پيشنهاد كردم. با هم رفتيم يك ساعت فروشي. پر بود از ساعت هاي خوش گل كه زير نور تو ويترين برق مي زدند.در حالی که چشم هام رو جمع کرده بودم گفتم:

- واي خدا چشم هام كور شد.

- خوش گلن ها.

- آره قیمت هاشون هم خوش گله لامذهب ها.

سهراب خنديد و دستم رو كشيد برد تو مغازه آروم زير گوشش گفتم:

- خل شدي؟ جفتمون پول هامون رو بذاريم به كرايه اش هم نمي رسه.

خنديد و گفت:

- نترس مامانم دست و دل باز شده پول داده بهم براي آبجي خانم كادو آبرومندانه بخرم.

تو دلم به سارا حسوديم شد... كاش مامان من هم بود كه روز عروسيم به کارن پول بده تا بره براي يك دونه دخترش كادو بخره. دلم هواشون رو كرده بود.ساكت بودم و سهراب انتخاب مي كرد با صداش به خودم اومدم:

- رکسان؟ آوردمت نظر بدي ها.

سرم رو تكون دادم و دوباره لبخند زدم. از بين ساعت هايي كه روي ميز چيده شده بود يك دونه استيل شيكش رو انتخاب كردم. هم ظريف بود و هم شيك خودم كه خيلي خوشم اومده بود. سهراب لبخندي زد و گفت:

- همين رو مي بريم اقا.

بعد از خريد ساعت از مغازه بيرون اومديم.

- خب اينم از كار سارا. از اين لحظه بنده در خدمت رکسان خانمم.

لبخندي زدم و گفتم:

- سهراب...

- جونم؟

- بريم دربند آب انار بخوريم؟

انتظار داشتم الان بگه تا برسيم دربند هرچي دارم بايد پول تاكسي بدم ديگه به آب انار نمي رسه ولي لبخندي زد و بدون حرفي قبول كرد. برام عجيب بود.با چشم هاي گرد شده پرسيدم:

- سهراب گنج پيدا كردي؟

خنديد و گفت:

- چقدر مي پرسي؟

- آخه چقدر بهت داده براي كادو؟

- تو كاريت نباشه اونقدر داده كه يك شب با دوست دخترم برم دربند براش آب انار بخرم.

خنده ام گرفت. چه زندگی شاهانه ای. نهایت عشق و حالمون این بود که بریم دربند آب انار بخوریم ولی به همون راضی بودم. بی پولی هم عالمی داره! به قول شاعر چای ساز نه ندارم ولی قوری که دارم!تاكسي گرفتيم يك ساعتي طول كشيد تا رسيديم. داشتيم مي رفتيم بالا كه گوشيم زنگ زد از خونه بود تازه يادم اومد به رها نگفتم با سهرابم.

- جانم ؟

- درد بگيره جونت كجايي تو؟

- با سهرابم ببخشيد يادم رفت بهت بگم.

- خدا خفت كنه مردم از نگراني.

نگراني بر قلبم چنگ انداخت:

- خوبي الان؟

- نترس سي سي يو نيستم.

با يادآوري اون روز ها قلبم فشرده شد.

- ببخشيد تو رو خدا.

- عيبي نداره. شب كي مياي؟

- من... دو سه ساعت ديگه ميام.

- باشه منتظرم.

- خونه اي؟

- آره ديگه گفتم امشب رو در اختيار خواهر گرامي باشيم.

خنديدم و گتفم: باشه ميام خداحافظ.

و گوشي رو قطع كردم.

- نمي دونم چرا امشب همه مي خوان در خدمت من باشن.

سهراب فقط خنديد.يكم كه بالاتر رفتيم به مغازه ها رسيديم. دو تا آب انار گرفتيم و رفتيم نزديك رودخونه و با خنده و شوخي خورديم. ليوانم رو كنار گذاشتم و در حالي كه چهره ام در هم رفته بود گفتم:

- واي...دلم. ترش كردم دوباره.

- آخه تو كه نمي توني چرا مي خوري؟

- دوست دارم خب.

- آخه دختر خوب من كه شنا دوست دارم الان بايد بپرم تو رودخونه؟

با تصور پريدن سهراب تو رودخونه بلند زدم زير خنده. خودش هم خنده اش گرفت.

- به جاي اين حرف ها، پدر بزرگ پول دار برو يك چيزي برام بگير دلم خوب شه.

سهراب در حالي كه سر تكان مي داد بلند شد و رفت.

نيم ساعت بعد از بس خورده بودم شكمم باد كرده بود بازوي سهراب رو گرفته بودم و قدم مي زديم. سهراب آه كشيد.

- چرا آه مي كشي؟

- داشتم فكر مي كردم ماشين كه بگيريم چقدر ياد اين روز ها بكنيم.

خنديدم- آره چقدر هم به دختر پسر هاي مثل خودمون بخنديم.

سهراب آه ديگري كشيد.

- باز چيه؟

- رو پيشنهادم فكر كردي؟

اين بار من آه كشيدم قبل از اين كه جواب بدم سهراب گفت:

- اصلا ولش كن. امشب اصلا بحثش رو نكنيم.

ايستاديم. نگاهم كرد و ساعتي كه خريده بوديم رو از كيسه اش در آورد و به دستم داد.

- دلم مي خواست يك شب خوب برات بسازم حتي اگه آخرين بار باشه. تولدت مبارك.

دهنم باز موند تنها سوالي كه اومد تو ذهنم اين بود كه امروز چندمه؟ 28 آبان بود. واي خدا سهراب چه جوري وسط اين همه گرفتاري يادش بود؟ دهنم بسته شده بود. حيف وسط خيابون نمي شد وگرنه دلم مي خواست بپرم بغلش و بگم چقدر ازش ممنونم و چقدر احساس گناه مي كنم كه واقعيت رو بهش نگفتم.

- سهراب من... نمي دونم چي بگم. واقعا...بگم مرسي؟ كمه من حتي خودم هم يادم نبود و تو تو اين گير و دار عروسي...

لبخند هميشگيش رو زد

- چون من تو رو از خودت هم بيشتر دوست دارم.

زبونم بند اومده بود سهراب به كمكم اومد:

- مي خواي ساعتت رو دستت كني..

سرم رو تكون دادم و جعبه رو به سمتش گرفتم.

- خودت ببندش لطفا.

جعبه رو باز كرد و ساعت رو به دستم بست.بعدهم جعبه رو داخل پلاستيكش گذاشت و دستام رو گرفت. به اطراف نگاهي انداختم. تك و توك آدم ها رد مي شدند. تو پياده رو جلوي يك خونه قديمي زير سايه ي يك درخت ايستاده بوديم. آروم رو نوك پام بلند شدم و گونه اش رو بوسيدم.

- ممنون سهراب

لبخندي زد و گفت:

- قابل عزیزم رو نداشت.

سرخ شدم و سرم رو انداختم پايين.عادت نداشتم از این حرف ها بشنوم. معمولا تو رمان ها می خوندم و پیش خودم فکر می کردم چه حال به هم زن ولی وقتی یک نفر اون حرف ها رو به خودت بزنه فرق داره مخصوصا وقتی می دونی که باهات صادقه.سهراب راه افتاد و دست من رو هم كشيد. تاكسي گرفتيم اول من رو تا دم در خونه رسوند و بعد خودش رفت. دم در ايستادم تا از پيچ كوچه ناپديد شد نگاهش كردم. اون شب پيش خودم اعتراف كردم نمي تونم چيزي رو بيشتر از اون دوست داشته باشم.

در حالي كه هنوز تو رويا سير مي كردم از پله ها بالا رفتم پشت در كه رسيدم صداي خسته و بي حوصله ي رها رو شنيدم گه مي گفت:

- خشایار امشب نه...

- چرا نه؟

- امشب بايد خونه باشم نمي تونم باهات بيام.

- رها داري ميري رو اعصابم ها...من براي چي اينقدر خرج كردم ها؟

- من هم از اول بهت گفتم شرايطم خاصه.

- ببين يا امشب با من مياي يا آبروت رو جلو رکسانا مي برم.

- خشایار...

- خفه شو بلند شو برو وسايلت رو جمع كن. زن صیغه اي نگرفتم كه برام تعيين تكليف كنه.

شانه هام افتاد. صداش تو ذهنم اكو پيدا كرد: زن صیغه اي. صیغه اي؟ رها با خشایار عقد كرد جلوي چشم هاي من... كجاي دنيا اين طوري زن صیغه مي كنند؟ ميان خواستگاريش و از سرپرستش اجازه مي گيرند. مي رن محظر كه عقد كنند بعد صیغه مي كنند؟ سرم گيج رفت. رها چي كار كردي؟ صداي بحثشون هنوز ميومد رها مدام مي گفت امشب تولدشه يك شبه ولي خشایار مي گفت بايد باهاش بره.رها...چی کار کردی با زندگیمون. با خشم كليد انداختم و در رو باز كردم. محكم در رو به ديوار كوبيدم و وارد شدم. با نفرت خشایار رو نگاه مي كردم.

- چي كارش داري؟ مگه نميگه نمي خواد بياد؟

اولش جا خورد ولی بعد با داد گفت

- مگه دست خودشه؟ بيست مليون پول من رو خورده. حق قانونيه من هم هست.

- رها پول نيست كه حق تو باشه. حق قانونيه منم اينه كه تو رو از خونم بندازم بيرون.

- ميرم. منت خونه ات رو روي سر من نذار اومدم زنم رو برم.

- رها امشب با تو جايي نمياد.

با سرزنش به رها نگاه کردم و گفتم:

- قضيه ي صیغه چيه؟

رها سرش رو انداخت پايين خشایار هم شروع كرد:

- هر چي هست به خودمون مربوطه تا الان هم هركاري كردم و اون نمايش مسخره رو راه انداختم به خاطر اين خانم بود ولي قرار نيست تمام اين مدت ادامه پيدا كنداز اولش هم قرار نبود.

رها با بغض گفت:

- تو همين الان با اومدنت اينجا تمام اون زحمت ها رو به هدر دادي.

داد زدم:

- زحمت چي؟ زحمت گول زدن من؟

رها خواست چيزي بگه كه خشایار سرش داد كشيد:

- ميگم برو وسايلت رو جمع كن وگرنه اون بيست ميليون رو از حلقومت ميكشم بيرون دخرته ي...

نذاشتم حرفش رو تموم كند محكم زدم تو صورتش. با بهت نگاه كرد.

- چيه؟ چرا لال شدي؟ چي داشتي مي گفتي؟ فكر كردي ميذارم بياستي اينجا هرچي از دهنت در مياد به خواهر پاك تر از گل من بگي؟

پوزخندي زد و گفت:

- خواهر پاک تر از گل؟ هه. جالبه. خواهر...اصلا معلوم نیست شما دو تا از کجا اومدید. دو تا دختر تنها بدون هیچ نسبت فامیلی بدون قوم و خویش وسط تهران چی کار می کنند؟ البته معلومه. این یکی که خودش رو فروخت. تو هم معلوم نیست ولی به زودی گند کارهات در میاد.

- خفه شو فکر کردی همه مثل خودت اند؟

- من؟ من خودفروشی کردم؟ شاید بد نباشه خواهر پاک تر از گلت رو یک دکتر ببری.

قلبم ايسيتاد. نكنه رها...

- بسه دیگه یکم شعور هم خوب چیزیه هر چی من هیچی نمیگم تو هر چی از دهنت در میاد میگی.

- دروغ میگم مگه؟ به خودم فروخته. اون هم بیست میلیون

اوقدر عصبی بودم که کنترل خودم رو نداشتم.یکی دیگه خوابوندم دم گوششاون هم نامردی نکرد و چنان سيلي اي به گوشم زد كه پرت شدم يك گوشه و سرم خورد به جايي. صداي جيغ رها رو كه اسمم رو صدا مي زد شنيدم و ديگه هيچي نفهميدم.

***

چشم که باز كردم تو بيمارستان بودم. تار مي ديدم يك بار چشم هام رو باز و بسته كردم تازه دورم رو ميديدم. كسي كنارم بود نگاهش كردم ديدم شيرينه.چشمان غمگين و سبز رنگش رو بهم دوخت و گفت:

- به هوشي؟

با صداي ضعيفي گفتم: آره.

تازه يادم افتاد چي شده با نگراني پرسيدم: رها كجاست؟

شيرين سرش رو انداخت پايين و زمزمه كرد: سي سي يو.

آه از نهادم بلند شد. خاك بر سر من همش تقصير منه فكر بيماريش رو نكردم. خدا لعنتت كند رادان. رها چرا اين كار رو كرد هنوز نمي فهمم. يعني به خاطر پول؟ نه رها كسي نبود كه به هر بهايي پول بدست بياره. با بغض گفتم

- حالش خوبه؟

- دكتر ميگه بايد سريعا عمل بشه.

و از اتاق خارج شد. دلم مي خواست داد بزنم وايسا ولي صدام در نمي اومد. بلند شدم و سر جام نشستم. پدرم در اومد خيلي ضغيف شده بودم.تشنه ام بود. دستي به سرم كشيدم. بانداژي رو دور پيشونيم حس كردم.چند تا فحش آبدار نثار خشایار كردم همش تقصير اون بود.همون موقع يك پرستار و پشت سرش شيرين وارد اتاق شدند. پرستار سرمم رو چك كرد و بعد از اين كه از وضع جسميم مطمئن شد رفت.

- شيرين؟

- بله؟

- تو از كجا فهميدي؟

- خشایار بهم زنگ زد گفت بيا بيمارستان پيش دوستات. ظاهرا بعد از بيهوشي تو حال رها بد شده. خشایار هم شما رو گذاشته اين جا و خودش رفته.

- كجا؟

- چه مي دونم هر گوري هست بهتر كه اين جا نيست حوصله ندارم ريخت نحسش رو ببينم.

- تو مي دونستي نه؟

- آره ولي من هم دير فهميدم وقتي همه چيز تموم شده بود.ديگه فايده اي نداشت اگه بهت مي گفتم.

خواستم چيزي بگم كه درد پيچيد تو سرم. شيرين پرستار رو صدا كرد و بهم مسكن تزريق كردند. از صدقه سري مسكن به پنج دقيقه نرسيده خوابم برد.

يشانيم رو به شيشه ي سرد تكيه دادم و چشم هايم رو بستم. دوباره زير لب زمزمه كردم «چرا؟» چرا رها چيزي بهم نگفت مگه جز من كسي رو داشت. به چه حقي نذاشت من كمكش كنم. من احمق چرا شك نكردم؟ چقدر آسون گول خورده بودم. چقدر ساده اون نمايش احمقانه رو باور كرده بودم. اصلا اون ها براي چي حاضر شدند به خواسته ي رها تن بدن؟ خب مي رفتند يك دونه بي دردسرش رو مي گرفتند. چشم هام رو باز كردم. با ديدن رها بين اون دستگاه ها قلبم فشرده شد. دو روز بود كه خودم مرخص شده بودم ولي رها هنوز بستري بود. حالش اصلا خوب نبود. دكتر مي گفت خیلی شانس آوردیم سکته نکرده. ولي مشكل يكي دو تا نبود. پول يك طرف. بارداري رها هم يك طرف. هيچ وقت یادم نميره وقتي رفتم دفتر دكتر و اين خبر رو شنيدم چه حالي شدم. نزديك بود كار خودم هم به سي سي يو بكشه.دكتر مي گفت اگر شانس بياره بچه سالم به دنيا مياد و خودش رو هم بعد از تولد بچه عمل مي كنيم ولي اگر نياره هر دو ميميرند.بارداری برای کسی که مشکل قلبی داره یک چالش حساب میشه. دکتر می گفت می تونه نگهش داره. ولی من مطمئن نبودم نگه داشتنش درست باشه. اون بچه ی خشایار بود. بچه یا بهتر بگم جنینی كه عمرش به سه هفته هم نمي رسيد ولي رضايت رها شرط بود كه اون هم در حال حاضر نمي شد اصلا اين خبر رو بهش داد. ما فقط منتظر بوديم حالش بهتر شه.

اين وسط من نياز داشتم بانك مركزي رو خالي كنم تا از پس اين همه خرج بر بيام. حاضر نبودم اگر رها بخواد بچه رو نگه داره جلوش بیاستم. اصلا اگر بخواد بندازتش هم نمی ذاشتم. می دونستم نگه داشتنش درست نیست ولی نمی تونستم. وجدانم اجازه نمی داد یک موجود بیگناه رو بکشم.نهایتش این بود که سرپرستیش رو میدادیم به یکی دیگه. اما از طرفي نمي خواستم خشایار چيزي بفهمه و رها رو مجبور به سقط كند. بايد خودم خرجش رو مي دادم ولي چه جوري؟ من نه كار داشتم و نه پشتوانه. عمو هم خيلي هنر مي كرد پول دكتر رها رو مي داد بقيه اش چي؟ هرچي تو حساب پس اندازم بود داشت مي رفت براي خرج بيمارستان و دارو هاي رها. البته حسابی که عمو بعد از عقد یا بهتر بگم صیغه ی رها مجبور شد سریعا پرش کنه چون می دونست به زودی بهش محتاج میشم. خوشم میاد خوب میشناختم

با صداي پرستار به خودم اومدم.

- خانم دو دقيقه اتون شد يك ربع ها.

سري تكان دادم و از سي سي يو خارج شدم. خدا مي دونه چقدر التماس كردم تا گذاشتند چند دقيقه رها رو از پشت شيشه ببينم. بايد مي رفتم دانشگاه. چقدر دلم مي خواست نرم ولي غيبت هام زياد شده بود تنها اميدم به همين مدركي بود كه قرار بود چند سال ديگه بگيرم شايد مي تونستم از يكي پول قرض بگيرم و بعدا بهش پس بدم. تنها چيزي كه تو اون لحظه مي خواستم آژانس بود ولي تو خرجم مونده بودم عقل حكم مي كرد با اوتوبوس برم. بالاخره رسيدم. آذر بود و هوا يخبندون. به كلاس رفتم و كنار شوفاژ ايستادم شيرين با لبخند اومد كنارم.

- سلام. خوبي؟

-سلام مرسي. تو چه طوري؟

- اي ميگذره. رها چه طوره؟

- بهتر شده.دكتر ميگه احتمالا تا آخر هفته منتقلش مي كنند به بخش.

و پيش خودم حساب كردم و ديدم امروز يكشنبه است. چقدر تا آخر هفته مونده...

شیرین- خب خدا رو شكر.

يكم ديگه با شيرين حرف زديم. ديگه حتي حوصله ي اون رو هم نداشتم شيريني كه به اميد گفتن و خنديدن با اون ميومدم دانشگاه برام شده بود مايه ي اعصاب خردي. دلم مي خواست تنها باشم و فكر كنم. اصلا دلم مي خواست تو تنهايي خودم بمیرم تا نتونم به هيچي فكر كنم. داشتم ديوونه مي شدم. با اومدن استاد ساكت سر جا هامون نشستيم. اصلا حواسم نبود چي داره ميگه داشتم به پول خشایار فكر مي كردم كه هنوز تو حساب رها بود. نمي خواستم به اون پول دست بزنم ولي از طرفي خشایار باعث شد رها بيفته گوشه بيمارستان. از طرفي وقتي قرار نبود براي بچه اش پدري كند اون پول رو حق مسلم رها و بچه اش ميدونستم ولي پول به نظرم كثيف بود دلم نمي اومد اون رو خرج يك بچه ي بيگناه و پاك كنم. با صداي استاد به خودم اومدم.

- خانم مسیحا حواستون كجاست؟

گيج و منگ نگاهي به اطراف انداختم همه زل زده بودند به من. استاد عصبي بود اين رو از گوش هاي سرخش فهميدم. كچل بود و به راحتي ميشد گوش هاي سرخش رو ديد. زل زده بودم به كله ي كچل استاد و فكر مي كردم الان از برقش كور ميشم. چيزي براي گفتن نداشتم براي همين هم از كلاس بيرونم كرد. با كمال خونسردي بدون اين كه نگاهی به كسي بندازم از كلاس زدم بيرون. رفتم رو نيمكت هميشگيم نشستم. سهراب دو سه روزي بود كه نمي اومد. درگير كار هاي خواهرش بود. بهتر.حوصله ي دروغ بافي نداشتم. اصلا بايد همه چيز رو باهاش تموم مي كردم. من نمي تونستم اون رو خوش بخت كنم. معلوم نبود چه بلايي مي خواد سر رها و بچه اش بياد. امروز صبح زده بودم به سيم آخر حاضر بودم حتي دزدي كنم ولي رها زنده بمونه. ولي اگه اين طوري بود اگه وجدانم قبول مي كرد چرا اون شب با خشایار درگير شدم چرا تو دلم با رها قهر بودم. با اين كه بي نهايت نگرانش بودم ولي مي دونستم تا مدتي نمي تونم ببخشمش. حس مي كردم سيم كشي هام قاطي كرده. چشمام مي سوخت. سر خودم و غرورم داد زدم: بشكن ديگه لعنتي. فقط خودم صداي فريادم رو شنيدم. همون موقع هم بغضم شكست. بغضي كه نزديك به ده سال بود نگهش داشته بودم. حياط خلوت بود و من با صداي بلند گريه مي كردم. مامان و بابام رو مي خواستم. رها با يك بچه تو شكمش رو تخت سي سي يو بود. بچه اي كه قرار نبود طعم پدر داشتن رو بچشه. پولي هم براي نگه داشتن و بزرگ كردنش نداشتم هيچي خرج عمل رها هم بود و من يك دانشجوی يتيم پا در هوا كه جز رها هيچ كس رو نداشت بیش نبودم.

يكم كه گذشت حضور كسي رو پشت سرم حس كردم. بلند شدم و برگشتم. همون پسره بود كه مدام باهاش تصادف مي كردم. كاش همون روز اول زير ماشينش لهم مي كرد. داشت با ترحم نگاهم مي كرد. حق هم داشت اون چه مي دونست نداري چيه. چه مي دونست اين ور اون ور رفتن با اوتوبوس يعني چي. با تنفر نگاهش كردم.

-چيه؟ به چي زل زدي؟ آدم بدبخت نديدي؟

- چرا تا دلت بخواد ديدم.

- لابد تو فيلم ها.

- هم تو فيلم ها هم تو واقعيت.

- نه نديدي. بدبختي شماها نهايتا اينه كه به خاطر بدي آب و هوا سفر سانفرانسيسكوتون لغو بشه.

پوزخندي زد و گفت: ببين نه من راجع به دنياي تو مي دونم و نه تو راجع به دنياي من. پس بيا قضاوت نكنيم.

پوزخندي زدم و كيفمرو از رو نيمكت برداشتم. و راه در دانشگاه رو در پيش گرفتم.

- كجا؟

- به تو چه؟

- داشتم حرف مي زدم ها.كجا ميري؟

- قبرستون.

و به سرعت قدم هام افزودم. دنبالم نيمد.این اصلا تو اون خراب شده چی کار می کرد؟ تا اون جا که کشف کرده بودم دانشجوی دانشگاه ما نبود. خودم رو به يك تاكسي تلفني رسوندم و براي بهشت زهرا آژانس گرفتم.نمي دونم با چه جرعتي ولي اين كار رو كردم. پيش خودم گفتم بالاتر از سياهي كه رنگي نيست. من هم الان دارم وسط يك درياي سياه دست و پا مي زنم. تنها بودم. خيلي سخته كه آدم براي اين كه از تنهايي در بياد بره بهشت زهرا. وسط چند تا قبر دنبال همدم بگرده. به بهشت زهرا رسيديم. چند شاخه گل گرفتم و راه افتادم. پنج تا قبر با تاريخ وفات هاي يكسان كنار هم قرار داشتن. از راست به چپ، پدرم. مادرم، کارن و پدر و مادر رها زير خروار ها خاك خوابيده بودند. جلوي قبر مادرم نشستم و روي قبر هر كدوم يك شاخه گل قرار دادم.

- بي معرفت ها سفر تنها؟ مگه من و رها هم همسفر شما نبوديم پس چرا ما رو جا گذاشتيد؟ تازه يادتون افتاده رها رو ببريد؟ من چي؟ ياد من نيستيد. خنده ي تلخي كردم و رو به قبر کارن گفتم:

- داداشي نگاه كن. هنوز تاخير فاز دارم. بعد از ده سال تازه اومدم گله مي كنم كه چرا من رو نبرديد. دارم مي شكنم بابا. دخترت رو ببين. رکسانات رو ببين. همونم که می گفتی دیوار چینم ترک برداره نمی شکنه. ولی داره می شکنه بابا. خزون زده به زندگيش. ديگه جلوي باد هاي پاييز و برف زمستون طاقت نداره فقط دلش بابا و مامانش رو مي خواد. مي خوام بيام پيشتون بي معرفت ها چرا ما رو نبرديد؟

خم شدم و سرم رو گذاشتم رو سنگ مامان. تا مي تونستم گريه كردم. گريه مي كردم و از خدا مي خواستم كمكم كند. تازه داشتم مي فهميدم بي پدري يعني چي بي مادري يعني چي. در تمام اين مدت همه چيزم حاضر بود. عمو برام مثل بابا بود. درسته مادر نداشتم ولي وجود رها باعث مي شد كمتر حس تنهايي كنم ولي اون لحظه تنها بودم. يك تنها بي پناه كه بايد خودش پناه مي شد براي يك مادر و بچه اش. مادري كه عزيزترين كسش بود. تنها كسش بود. خدايا كاش كمكم كني.

پنفسم رو بيرون دادم و با عزم راسخ پا به دانشكده عمران گذاشتم.از راهروي شلوغ و پر رفت و آمدش مي گذشتم و دنبال كلاس مورد نظرم بودم. از ديروز كه شيرين لو داده بود ساره اين نون رو گذاشته تو كاسه ي رها ، مثل آب روي آتيش جوش مي زدم. فقط دلم مي خواست يك هفتير بردارم و اول ساره و بعد خودم رو خلاص كنم. باورم نمي شد رها چه راحت دروغ گفت كه قبول نكرده پس اون شب هم داشته به عاقبتش فكر مي كرده مطمئنا نمي دونسته به اين افتضاحيه.بالاخره رسيدم. كلاس شلوغ بود خيلي دلم مي خواست آبروش رو ببرم ولي آبروي خودم هم اون جوري مي رفت يك عده من رو مي شناختند از طرفي بحث آبروي رها هم بود. ساره نشسته بود وسط كلاس و با صداي بلند مي خنديد با اخم رفتم طرفش.

- ساره؟

- بله؟

- ميشه باهات حرف بزنم؟

- بگو.

- راجع به رهاست باز هم مي خواي اين جا بگم؟

از جاش بلند شد و از دوست هاش معذرت خواهي كرد با هم رفتيم تو حياط و در خلوت ترين نقطه اي كه در ديدرس هم نبود ايستاديم.

- چيه؟

- تو چه جوري تونستي به رها چنين پيشنهادي بدي؟

شوه بالا انداخت: يكي از دوست هاي بابام گفته بود اگر دختر خوب و محتاج سراغ دارم بهش معرفي كنم.

كنترلم رو از دست دادم و تقریبا داد زدم.

-رها گدا نيست مي فهمي؟

پوزخند تحقيرآميزي زد و گفت:

- پس چرا قبول كرد؟

حرصي شده بودم.

- والله منم نمي دونم هروقت از رو تخت سي سي يو بلند شد ازش بپرس

رنگش پريد: سي سي يو براي چي؟

- به خاطر نوني كه تو توي کاسه اش گذاشتي. اصلا تو به خودت نگفتي اين كار در شان رها نيست؟ اين همه دختر چرا رها؟

- خود خشایار خواست.

لبم رو محكم گاز گرفتم تا داد نزنم.

- ازت نمیگذرم ساره تو هم تو اشتباهي كه رها كرده سهيمي مگه تو دوستش نبودي؟

- به خدا خودش خواست. اونقدر گفت تا خشایار رو بهش معرفي كردم. رها هم گفت نمي خواد تو چيزي بدوني قرار بود يك صیغه ي سه ماهه باشه. پدر و مادرش مي خواستند برن ماموريت مي خواستند مطمئن بشن پاي دختر خيابوني به خونه شون باز نميشه.

-اون ها اگر پدر و مادرند بچه شون رو تربيت كنند. نه این كه دختر هاي مردم رو بازيچه كنند براي نياز هاي پسرشون. اصلا بحث من این نیست. دارم میگم تو به عنوان دوست رها حداقل باید من رو در جریان می ذاشتی.

پشتم رو به ساره كردم و رفتم سمت دانشگده واقعا نياز داشتم با يكي دعوا كنم. رها رو گير نياورده بودم سر ساره خالي كرده بودم.سرم بدجور کلاه رفته بود. فکر می کردم از مادر زاییده نشده کسی که بخواد رکسانا مسیحا رو دور بزنه ولی مثل این که این موجود تمام مدت زندگیم کنارم بوده. داشتم از این می سوختم باید سر یکی خالی می کردم. تازه فهميدم بي خودي رفتم سراغ ساره. شانه بالا انداختم و در دل گفتم: تقصير اونه.

***

- بگير بخور به خدا نصف شدي تو اين هفته.

- ولم كن شيرين اشتها ندارم.

شيرين كيك رو به زور جلوي دهانم گرفته بود و اصرار داشت يك گاز بزنم براي اين كه تو حياط آبرو ريزي نشه يك گاز زدم ولي بي خيال نشد و مجبورم كرد همش رو بخورم.

- اي خفه نشي شيرين. مامان ها هم مثل تو نيستند.

- خبر نداري از من بدترند.

- شايد. من كه درست يادم نيست.

چشمان شيرين غمگين شد خواست جو رو عوض كنه كه صداي مردانه اي رو از پشت سر شنيدم. برگشتم همون پسره بود كه چند بار نزديك بود من رو زير كند. به همين نام مي شناختمش. اسمش رو نمي دونستم. یعنی من که هیچی خاله سوسکه که همیشه شاخش هاش هواست هم نمی شناختش چه برسد به من. نگاهی به قدش کردم مجبور شدم سرم رو بالا بگیرم تا چشم هاش رو ببینم.

- بله؟

انگار خودش هم نمي دونست چي مي خواد بگه داشت دنبال كلمه اي مي گشت.

- راستش...اون روز رفتي...يكهو غيب شدي و من خب...

شيرين با استفهام نگاهم مي كرد. نگاهي به پسره انداختم. يك جورايي بود. بدم نمي اومد بشناسمش براي همين از شيرين خواستم تنهامون بذاره. بعد از رفتن شيرين همراه او رفتيم رو يك نيمكت نشستيم.اون شروع كرد.

- این چند باری که اومدم این جا مدام میبینمت. ولی فکر می کنم اصلا شروع خوبی باهات نداشتم.

- آره همش تصادف بود.

خنديد.نا خوداگاه نگاهم رفت سمت چال روي گونش و ياد رها افتادم. مثل هفته ي پيش ازش متنفر نبودم به نظرم يك جورايي خسته بود. خسته تر و شكسته تر از اوني كه بتونم ازش متنفر باشم. ولي باز هم حس خوبي بهش نداشتم. بچه پول دارِ زبون درازِ عقل کمِ پر روی بچه ننه ی...قبل از این که فرصت کنم بیشتر بهش بد و بیراه بگم گفت:

- من حتي اسمت رو هم نمي دونم.

بچه پررو انگار مراسم معرفی دعوتم کرده من نرفتم. خب نپرسیدی من که نمیشه هر کی رو تو خیابون دیدم برم خودم رو معرفی کنم بهش. با این حال بالاجبار گفتم:

- اسمم رکساناست.

- رکسانا.

قبل از این که بپرسه گفتم: اسم دختر داریوش دوم بوده.

لبخندي زد و گفت: مي دونم.

بخشكي شانس يك بار خواستم قبل از اين كه بپرسند بگم حالا اين مي دونه.ای خدا چرا اسم من مثل رها نیست که مردم بخوان تو فرهنگ لغتشون دنبال معنیش بگردن و بعد از سرچ نا موفق از من بپرسند؟ حالا این از کجا می دونه بهش نمی خوره خیلی اهل تاریخ باشه. خب معلومه لابد اسم يكي از دوست دخترهاش بوده. به نظرم از اون هاست كه هر روز با يكيه.اصلا نمي دونم چرا باهاش همكلام شده بودم داشتم مي رسيدم به مرحله ي فحش دادن به خودم كه گفت:

- اسم مادرم بود.

نيشگوني از خودم گرفتم باز زود قضاوت كرده بودم.

- بود؟

- وقتي شونزده سالم بود فوت شد.

- خدا رحمتشون كنه.

- خدا رفتگان شما رو هم بيامرزه.

بي اختيار خنديدم. اخم كرد:

- چيش خنده داشت؟

- ببخشيد ها ولي اصلا اين طور رسمي حرف زدن نمياد بهتون.

لبخندي زد. تازه به حرفي كه زده بودم فكر كردم و خجالت كشيدم. باز مثل بچه ها هرچي ميومد تو ذهنم رو بروز داده بودم.

- من فرهادم.

- خوش وقتم.

- رشتت چيه؟

- معماري. ترم 3.

- من 5 حقوقم.

خب حالا فهمیدم خیلی بلدی. مگه من پرسیدم آخه. یکی نبود حالا به خودم بگه تو که داشتی تا دیروز می مردی از فضولی که ببینی این بابا کیه ها.

- حقوق؟ پس مال این جا نیستید.

- نه به خاطر یکی از اساتید میام. از دوست های خوانوادگی اند دوست صمیمیم هم این جا درس می خونه. راستش به عمران علاقه دارم ولی به خاطر یکسری مسائل خب... حقوق رو انتخاب کردم.راستش یک سال هم دانشجوی این جا بودم.

زرت پس آشنا داره میگم مثل چی سرش رو میندازه پایین میاد و میره هر وقت دلش می خواد اونجا پلاسه ها.همون طور که با نوک پام رو زمین ضرب گرفته بودم فکر کردم چقدر حرف میزنه. نه که حالا من خیلی بدم میومد راجع به این کشف نشده بدونم.حرفش که تموم شد فقط سرم رو تكون دادم حرفي براي گفتن نداشتم حتي بهانه اي برای اون جا نشستن نداشتم براي همين بلند شدم و گفتم:

- اگه اجازه بديد من...برم سر كلاسم. بابات اون روز هم معذرت مي خوام. خب نه با شما شروع خوبي داشتم نه اصلا روز خوبي داشتم. خداحافظ.

سري تكون داد و من رفتم سمت دانشكده. در تمام طول راهم به كلاس دنبال يك بهانه مي گشتم براي هم صحبت شدن با پسري كه نزديك بود چند بار من رو بكشه يا همون فرهاد!

بيمارستان خارج شدم. رها رو منتقل كرده بودند بخش. رفته بودم از دور ديده بودمش. اون روز اعصاب درست حسابي نداشتم نمي خواستم باهاش دعوا كنم تصميم گرفتم فردا بيام ملاقاتش. امروز هم براي اين كه تنبيه بشه و ديگه بهم دروغ نگه. داشتم مي رفتم سمت ايستگاه اوتوبوس كه متوجه شدم ماشين فرهاد پشت سرمه. دعواي اون روزش باهام اومد تو ذهنم...

اون روز از هميشه سرحالتر بودم سهراب دوباره داشت ميومد دانشگاه.كمتر احساس تنهايي مي كردم ولي باز هم وقتي فكر مي كردم همين روز ها بايد همه چيز رو تموم كنم غم عالم مي ريخت تو دلم. بعد از سهراب كلاس داشتم تو حياط داشتيم قدم مي زديم بايد مي رفت سركار و نمي تونست منتظرم بمونه. تو حياط ازم خداحافظي كرد و رفت به محض خارج شدنش فرهاد ظاهر شد كه چند وقتي بود زياد دور و بر من مي پلكيد.حضورش هم در دانشگاه پررنگ تر شده بود. همه مدام راجع بهش کنجکاوی می کردن. این که دانشجو نبود برای چی می اومد؟سري برايش تكان دادم و داشتم مي رفتم سمت كلاس كه صدام كرد:

- رکسانا وايسا.

ايستادم. كاش فاميليش رو مي دونستم و ضايعش مي كردم.

- كاري داريد با من؟

یکم من و من کرد و داشت چرت و پرت می بافید که گفتم:

- سریع تر من کار دارم

- راستش...چه طوري بگم من...دلم مي خواد بيشتر باهات آشنا بشم.

پر رو. یک مقدمه چینی ای چیزی. خل و چل یک کاره از راه رسیده میگه می خوام باهات آشنا بشم.از اول بايد مي دونستم اين براي چي اينقدر سر راه من سبز ميشه. فكر كرده فيلم هنديه اول با من تصادف كنه بعد با هم آشنا بشيم و عاشق هم بشيم. مسخره. راجع به من چي فكر كرده بود.

- من ضرورتي براي آشنايي بيشتر نمي بينم.

كارتي رو از جيبش در آورد و به دستم داد.

- شايد خواستي بيشتر فكر كني به هر حال من ازت خوشم مياد.

كارت رو با خشم جلوي چشم هاش پاره كردم و ريز ريز شده اش رو توي صورتش پرت كردم.

- من كوچكترين علاقه اي به ديدن روي مبارك شما ندارم چه برسه آشنايي بيشتر. لطف كنيد اين گفت و گو رو از تو مموري پاك كنيد آقاي مثلا محترم

عصبي بود ولي با خونسردي حرص دراري گفت:

- كاش از الانت فيلم مي گرفتم و فردا كه به پام افتادي نشونت مي دادم.

پوزخندي زدم و ازش دور شدم هر چي فحش بلد بودم در دل نثارش كردم بچه پررو خيلي از ريختش خوشم مياد مياد به من شماره هم ميده اون هم بعد از دو تا برخورد آبكي. بي جنبه. خدا رو شكر من قيافه ي آنچناني ندارم وگرنه همون روزي كه نزديك بود زيرم كنه شماره رو ميداد بچه خرپول پر رو.

با يادآوري صفاتي كه به فرهاد نسبت داده بودم لبخند پت و پهني اومد روي لبم. به ايستگاه رسيدم فرهاد هم ماشين رو نگه داشت. نگاهش نكردم. اوتوبوس اومد. سوار شدم. به زور خودم رو از ميان جمعيت رد كردم. جاي خالي نبود كنار پنجره ايستادم. ماشينش رو ديدم كه كنار اوتوبوس حركت مي كرد. توجهي نكردم. تا موقع رسيدن چشمام رو دوخته بودم به كفش هام و يك لحظه هم سرم رو بلند نكردم تا به طور اتفاقي هم چشمم بهش نيفته وقتي هم كه رسيديم پياده شدم و بليط رو دادم. انگار نه انگار كه فرهاد وجود داره راه افتادم سمت كوچمون. راه زيادي نبود. فرهاد هم پشت من ميومد. يك لحظه ترسيدم.پيش خودم گفتم اين جا خيابون اصليه برم تو كوچه چي كار كنم؟ خلوته اگر بلايي به سرم بیاره چي؟ ولي از اون جايي كه انتخاب ديگه اي نداشتم رفتم داخل كوچه و در كمال تعجب اون تا سر كوچه بيشتر نيومد. نفس راحتي كشيدم باز خوبه عقلش مي رسه فكر آبروي من رو مي كنه. با كليد سريع در آپارتمان رو باز كردم و رفتم داخل. خدا رو شكري به خير گذشت.

رفتم داخل. خونه اونقدر ساكت بود كه صداي قدم هام اكو پيدا مي كرد. دلم مي خواست رها باشه و بهم بگه شالت رو ننداز رو مبل. دلم ضعف رفت از گشنگي ولي وقتي رها نبود شاهانه ترين غذا براي من تخم مرغ بود. هميشه برنجم شفته مي شد. خورشتم ته مي گرفت. سيب زميني هام مي سوخت. ولي رها هميشه آشپزيش عالي بود. با بغض در يخچال رو باز كردم و يك تخم مرغ براي خودم سرخ كردم و به زور خوردمش تا معده ام سوراخ نشه بعد هم بي خيال سلامت دندان ها گشته و بدون مسواك افتادم رو تخت. فردا دانشگاه نداشتم و خيالم راحت بود مي خواستم برم ديدن رها. دلم براش تنگ شده بود كاش باهاش قهر نمي كردم ولي واقعا از دستش دلخور بودم. باز هم خشایار رو لعنت كردم و خوابيدم

***

به دسته گل بي ريخت توي دستم نگاهي انداختم. حيف پول. چه بد تزئينش كرده بود. ولي نه وقتش رو داشتم و نه پولش رو كه از يك جاي ديگه دسته گل بهتري بگيرم. به در بيمارستان رسيدم. شيرين جلوي در منتظرم بود. چه تيپي هم زده بود. دسته گل رو طرفش گرفتم.

- وااااي عزيزم مرسي ولي ولنتاين هنوز نرسيده ها.

-گم شو براي رهاست.

دسته گل رو انداخت تو بغلم.

- لياقتت همون رهاست. حالا چرا ميديش به من؟

- تو بده بهش.

-آها قهري؟

- اوهوم.

- قهر كردنشون هم به آدم نرفته. قهره بعد براش گل ميخره.

شيرين رو كه هنوز غر مي زد دنبال خودم كشيدم داخل. از حياط رد شديم و رفتيم داخل بيمارستان. به اتاق رها رفتيم آروم روي تخت دراز كشيده بود همين كه چشمش به ما افتاد لبخند قشنگي زد و با شوق گفت:

- اومديد؟

دلم كباب شد. بميرم كه تنها بودي از ديروز. شيرين با ذوق رفت جلو و گونه ي رها رو بوسيد.و من فقط گفتم:

- خوش حالم سالمي.

سرش رو پايين انداخت.

- مطمئني؟

نفسم رو با صدا بيرون دادم و در حالي كه مي گفتم« من ميرم دنبال دكتر» از اتاق خارج شدم. دلم مي خواست باهاش بهتر باشم. تقصير اون بيچاره كه نبود. ولي باز حق نداشت دروغ بگه. رفتم سراغ دكتر. مرد قد بلندي بود با موهاي جوگندمي من رو ياد بابا مي انداخت. با لبخند پدرانه اش مرا به دفترش راهنمایی کرد. یادمه مامان همیشه دلش می خواست من دکتر بشم ولی من چشمم به خون می افتاد حالم بد می شد. روی مبل چرم دفترش نشستم و با خودم فکر کردم چقدر راحته. دکتر هم پشت میزش نشست و با همان لبخندی که من یک عمر حسرتش رو داشتم نگاهم کرد:

- خب...دخترم. چه خبر ها؟

- خبر که... دست شماست دکتر. حال رها چه طوره؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

- همون طور که پیش بینی کرده بودم بیماریش در حال پیشرفته. اگر عمل نشه. براش مشکل پیش میاد. ما خیلی شانس آوردیم که سکته نکرده.

- بهش گفتید داره مادر میشه؟

- نه. از اون جایی که رسما ازدواج نکرده فکر کردیم شاید براش شوک بزرگی باشد. خواستیم خودت بهش بگی.

سرم رو تکون دادم.

- می تونه بچه رو نگه داره؟

دکتر لحظه ای مکث کرد و بعد گفت:

- اجازه بدید من یک توضیح مختصری از شرایط فعلی بدم. ببیند خانم مسیحا قلب رها ضعیفه. اون دچار یک بیماری مادرزادیه که من متعجبم چرا تا حالا اقدامی براش نشده. رها یکی از بیمار های نادریه که من در طول طبابتم داشتم. خیلی عجیبه که تا حالا علائم شدید نداشته. رها باید عمل بشه. هر چه زودتر بهتر و از اون جایی که بیمه شامل حال افراد سالم میشه و رها عضو اون دسته نیست هزینه ی درمانش خیلی بالاست.

-حالا تکلیف بچه اش چیه؟

- این که بدنش تا بیست سالگی بدون علائم خاصی دووم آورده یعنی بیماریش اونقدر حاد نیست. اما در حال پیشرفته. من فکر می کنم بتونه بچه رو نگه داره. نهایتش اینه که با دارو و کمک این کار رو انجام میده. به هر حال شدنیه. اگر بخواد.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- کی میتونه بره خونه؟

- احتمالا فردا. ولی باید خیلی مراقب باشید. حد الامکان در شرایط استرس قرار نگیره براش سمه.

بعد از دقایقی از اتاق دکتر خارج شدم. وجدانم اجازه ی کشتن یک بچه ی بیگناه رو نمی داد ولی اون بچه پدر نداشت. چه طوری می خواست زندگی کند؟ آبروی رها چی؟ تو دانشگاه کسی حتی نمی دونست صیغه کرده. رها اگر می خواست بچه اش رو نگه داره باید از شهر می رفت. وگرنه به چشم بدی نگاهش می کردند. درسش چی؟ رها عاشق رشته اش بود. ای خدا لعنتت کنه خشایار. به اتاق رها رفتم شیرین داشت به زور کمپوت می چپوند تو دهن رها.خنده ام گرفته بود ولی خنده ام رو خوردم. رها هم داشت می خندید چشمش که به من افتاد خنده رو لبش ماسید. سرش رو انداخت پایین تا چشمام به چشمای غمگینش نیفته. شیرین متوجه حضورم شد و به بهانه ای رفت بیرون. در رو بستم و نشستم لبه ی تخت رها. به تخت کناریش نگاهی انداختم یادمه دیروز دیده بودم که کسی روش خوابیده بود.

- هم اتاقی نداری؟

سرش رو انداخت پایین.

- دیروز حالش بد شد بردنش ای سی یو. بعدش نمی دونم چی شد. به چشم هاش نگاه کردم و گفتم:

- رها باید حرف بزنیم.

خودم از لحن سرد خودم جا خوردم. هیچ وقت باهاش این طوری نبودم. نمی تونستم باشم. چم شده بود؟

- رکسان باور کن نمی خواستم بهت دروغ بگم. اولش گفتم مگه این دنیا چی داره که به خاطر زنده موندن تن به چنین کاری بدم بعد صدای تو تو گوشم پیچید که می گفتی مامان اینا چقدر بی وفا بودن که من رو گذاشتن رفتند. تو که می گفتی من از مامانت هم باوفا تر بودم و پیشت موندم. نگران خودم نبودم رکسان. به فکر تو بودم. به خاطر همین حاضر شدم.

تو چشمام نگاه نمی کرد. من چه قدر خودخواهانه باهاش قهر کرده بودم اگر رها الان به این روز افتاده بود تقصیر من بود که چشم بسته پریدم وسط خیابون و بعدش با خشایار دعوا راه انداختم. با این حال چیزی ته قلبم نهیب می زد که اون بهت دروغ گفت و با یک نمایش مسخره گولت زد. با لحنی که چیزی از سردیش کم نشده بود گفتم:

- مهم نیست که چرا این کار رو کردی مهم اینه که چه جوری می خوای برسی به تهش؟

رها با بهت نگاهم کرد.

- شوهر محترمت که غیب شده خدا رو شکری از اون روز دیگه ندیدمش انگار دانشگاه هم نمیاد. شما همچنان نیاز به عمل قلب داری و یک مشکل دیگه که هست اینه که...باید...

نمی دونستم چه طوری بگم می ترسیدم حالش بد بشه.

- باید نه ماه صبر کنی تا بتونند عملت کنند.

رها با گیجی پرسید: چرا؟

کمی من و من کردم و در آخر زدم به سیم آخر و خیلی سریع گفتم:

- رها تو داری مادر میشی.

مات شد بهم. ناباوری تو چشم های قشنگش موج می زد. گریه اش گرفت و زمزمه وار گفت:

- دروغ میگی. مگه نه؟

سرم رو با تاسف تکون دادم.

- خشایار می دونه؟

با پرخاش گفتم: نکنه می خوای بهش بگی.

با گیجی نگاهم کرد. عصبی گفتم:

- آره خب چرا نگی؟ حتما الان آماده ایستاده تا خبر پدر شدنش رو بشنوه و یک راست بره برای بچه ی عزیزش سیسمونی بخره.

رها سرش رو پایین انداخت.

- رها...فکر کن. به خاطر مشکل قلبت نگه داشتن سخته ولی ممکنه. بعد از به دنیا اومدن بچه ات باید عمل بشی. چون شرایطت خاصه و سنت بچه ات کم می تونی نابودش کنی ولی من نمیگذارم.

رها اشک هایش را پاک کرد و گفت:

- چه جوری نگهش دارم رکسان یک چیزی میگی ها. با کدوم پول بچه ی بی پدر رو بزرگ کنم؟ اصلا فکر ابروی من رو کردی پس فردا با شکم بالا اومده چه جوری برم دانشگاه؟

آهی کشیدم. آره فکر کرده بودم.

- ببین اگر بچه ات رو می خوای باید پی همه چیز رو به تنت بمالی.یعنی چاره ی دیگه ای نداری.اون طفل معصوم گناهی نداره. با تمام بلا هایی که سرم اومده به یک چیز اعتقاد دارم. هیچ کار خدا بی حکمت نیست. اگر اون بچه بوجود اومده یعنی دنیا به وجودش احتیاج داره. یعنی دیگه دست من و تو نیست که بخواهیم بکشیمش. وجدانم هم اجازه نمیده. شاید اون بچه آینده ی درخشانی برعکس من و تو داشته باشه. پس چون زندگی برای ما چندان خوشایند نبوده دلیل نمیشه که اون رو بکشیم و فکر کنیم بهش لطف کردیم.از طرفی تو شهری که آدم هاش تو رو به عنوان دختر تنهای مجرد می شناختند این یعنی قوز بالا قوز. بچه ات رو می خوای باید بری.

- چی؟ کجا برم؟ دانشگاهم این جاست. زندگیمون این جاست.

- کدوم زندگی رها مگه ما چی داریم جز یک خونه ی نود متری؟ اگر بریم یک شهر دیگه خیلی بهتر میشه. انتقالی میگیریم میریم یک شهرستان. تازه هزینه هامون هم میاد پایین. کسی که ما رو نمی شناسه.

- رکسان خل شدی؟ این همه دردسر به خاطر لخته ی خون؟

- یعنی من داشتم یاسین می خوندم دیگه. رها خجالت بکش تو مادرشی. این لخته ی خون بچه اتِ.

- من فقط بیست سالمه نه چیزی از بچه داری می دونم نه کسی هست که یادم بده اصلا فکر هزینه اش رو کردی؟

- تو نگران هزینه اش نباش میرسه. از این به بعد همه چیزش با من. این یک باری که می خواستی مثلا به جفتمون کمک کنی برای هفت پشتمون بسه.

رها چیزی نگفت و سرش رو به طرف پنجره برگردوند. فکر مهاجرت از شهر همون روز به ذهنم اومده بود و خودم نمی دونستم چقدر درش موفق ایم

خانم رسیدیم.

دست کردم تو کیفم و کرایه آژانس رو حساب کردم. هنوز هم با خودم و وجدانم درگیر بودم. ولی اونقدر خسته بودم که حوصله ی تاکسی و اوتوبوس نداشتم. پیاده شدم و زنگ خونه رو زدم و با خودم فکر کردم چقدر با آژانس اومدن و یکراست رسیدن دم در خونه کیف میده. یک چیزی تو دلم گفت: بدبخت بیشتر از اون ماشین داشتن کیف میده که احتمالا تو یکی تو خواب میبینی.

آهی کشیدم. در باز شد. رفتم داخل. از صبح پدرم در اومده بود. رفته بودم ببینم بهمون انتقالی میدن یا نه. آخرش هم بعد از کلی بدو بدو بهم گفتند فقط یک نفر تو دانشگاه بابلسر هست که حاضر شد جاش رو عوض کند. یک نفر هم از اصفهان بود ولی اصفهان برای ما فرقی با تهران نداشت. زندگی کردن در کلان شهر پول می خواست که ما نداشتیم. هدف من بابلسر بود. پله ها رو با تنی خسته بالا رفتم و فکر کردم کاش ما هم آسانسور داشتیم. در واحدمون باز بود. هولش دادم و رفتم داخل. یک دونه چراغ بیشتر روشن نبود. چشمم به کاغذ سفید و درازی که رو میز بود افتاد. قبض بود. وای همین یک قلم جنس رو کم داشتیم که خدا رو شکر رسید. هیچی ته حسابم نمونده بود. همش خرج دوا درمون رها شده بود. شال گردنم رو که داشت خفه ام می کرد از دور گردنم باز کردم و رو مبل انداختم.

- رها؟...رها کجایی؟

صدای آب بهم فهموند تو دستشوییه. رفتم اون سمت و اون هم با رنگ و روی پریده حوله به دست از دستشویی خارج شد و در رو بست. با بیحالی سلام کرد. جوابش رو دادم.

- باز حالت بهم خورد؟

- آره دیگه انتظار داشتی حاملگی چه طوری باشه؟

خودش را روی مبل ولو کرد من هم کنارش نشستم. سرم رو تکیه دادم به پشتی و چشم هام رو بستم.

- می گم...یک سری آمپول ها هست حالت رو بهتر می کند ها.

چیزی نگفت فقط صدای پوزخندش که بهم یاداور می شد پول ویزیت دکتر هم نداریم بهم فهموند فکر بزرگ شدن بچه را در پر قو از کله ام بیرون کنم.

- انتقالی چی شد؟

- فقط برای یک نفر جا دارند.

- برای کجا؟

- بابلسر. مامان اینا یک دوستی اون جا داشتند. گفتم اگر بریم اونجا ممکنه بتونه کمکمون کنه یک جای خوب برای زندگی پیدا کنیم.

- خب حالا می خوای چی کار کنی؟

چشم هام رو باز کردم. خیلی فکر کرده بودم. در تمام این دو ساعتی که توی ترافیک دود خوردم فکر کرده بودم که چی کار می تونیم بکنیم و در آخر هم به یک نتیجه رسیدم ولی می دونستم رها قبول نمی کند . دل خودم هم راضی نمی شد. ولی چاره ای نداشتیم

- چی کار می خوای بکنیم؟ باید بری.

- چی؟

- بری. تنها. خاله رعنا اونجا هست. من هم بهت سر می زنم و سعی می کنم انتقالی بگیرم و بیام.

- رکسان من...برم تو یک شهر غریب. تنها...که چی؟

پوزخند تمسخر آمیزی زدم. مثل این که رها هنوز به عمق فاجعه پی نبرده بود.در حالی که سعی می کردم صدام عصبی نباشه گفتم:

- این جا بمونی که چی؟ چند وقت دیگه همه می فهمند بارداری. اون وقت می خوای چی کار کنی؟ کسی هم که از عق...صیغه ات خبر نداشت. دهن مردم رو چه جوری می خوای ببندی؟ همین جوریش به عنوان دو تا دختر تنها با هزار کنایه و نیشخند نگاهمون می کنند. اون جا حداقل کسی تو رو نمی شناسه. یک داستانی سر هم می کنی و زندگیت رو می کنی. من هم اینجا دنبال کار می گردم. پول عمو هم چند روز دیگه میرسه گفتم این ماه یکم بیشتر بفرسته. نمی تونی اینجا بمونی رها. جامعه ی ما یک مادر تنها رو نمی پذیره.اون جا می تونی بگی یک بلایی سر پدر بچه ام اومد ولی این جا چی؟ همه تو رو به عنوان یک دختر مجرد میشناسند. می فهمم برات سخته برای من هم سخته ولی تنها راهه.من هم بعداز یک مدت انتقالیم جور میشه و میام.

رها ساکت اشک میریخت و گوش می داد. آخرش هم با هق هق گفت:

- بذار برم سراغ خشایار.

عصبی شدم. داد زدم:

- رها...بفهم اون اگر می خواستت تو بیمارستان ولت نمی کرد.

- من رو نمی خواد بچه رو چی؟

- خیلی احمقی اگر فکر می کنی می خواد. نمی خوام فردا دوباره بیاد به زور ببرتت که اون بچه رو بندازی. همین که گفتم. تو تا آخر ماه میری بابلسر.

و اون رو تنها گذاشتم و رفتم تو اتاق. نمی تونستم مثل رها باشم. اروم و با منطق و از راه های مسالمت آمیز که جوابی هم ندارند وارد عمل بشم و وقتم رو تلف کنم. رها باید می رفت چاره ی دیگه ای نبود. فعلا که دنیا با ما لج کرده ما هم باهاش لج می کنیم.

***

آهسته در حیاط شلوغ و بزرگ دانشگاه قدم برمی داشتم و بر خلاف خیلی ها که مثل فرفره دور خودشون می چرخیدند من آروم آروم به سمت دانشکده ام می رفتم. امتحانات ترم نزدیک بود سر همه شلوغ یک هفته بیشتر به پایان پاییز نمونده بود و من در تدارکات مهاجرت رها. با خاله رعنا تماس گرفته بودم با این که ارتباطمون بعد از فوت مامان اینا قطع شده بود ولی خیلی خوش حال شد که بهش زنگ زدم و گفت هرکاری از دستش بربیاد برامون انجام میده. می خواستم تو این یکی دو هفته ای که تا امتحانات فرصت داشتیم کار های انتقال رها رو انجام بدیم.دانشگاه گفت می تونه امتحاناتش رو همون بابلسر بده. عمو بیشتر از همیشه برامون پول فرستاده بود. رها رو هم برده بودم پزشک خانواده. یکسری آمپول می خواست که با پولی که عمو فرستاده بود خریده بودیم. یک مقدار رو هم فرستاده بودم برای خاله رعنا تا برامون یک جایی رو که خودش مناسب می دونه اجاره کند. توضیحات کاملی بهش نداده بودم هنوز داشتیم رو داستانی که قرار بود اونجا همه راجع به رها بدونند کار می کردیم. تو فکر حساب و کتاب این ماه بودم که باز صدای همیشه مزاحم فرهاد از پشت سرم شنیده شد.

- رکسانا؟

برگشتم سمتش و با نفرت نگاهش کردم. حسابی تو این هیر و ویر رو اعصابم بود.با قیافه ی مثلا مظلومش چند قدم جلو اومد. نگاهش مثل پسربچه های شیطون بود البته در ظاهر! وقتی دید چیزی نمیگم گفت:

- خب...اول از همه معذرت می خوام. بابت رفتار اون روزم...بعدش هم که اومدم ببینم الان نظرت چیه.

پوفی کردم و گفتم:

- تو از من چی می خوای؟

- یک شماره ناقابل.

- آها که چی بشه؟ ببین بچه ژیگول من حوصله ی تو و اون رابطه ی مسخره ای رو که می خوای راه بندازی و معلوم هم نیست تهش چیه رو ندارم خب؟ به اندازه ی کافی مشکل دارم تو دیگه به پر و پای من نپیچ.

- چرا فکر می کنی فقط تویی که تو زندگی مشکل داری؟

- من چنین فکری نمی کنم فقط فکر می کنم که جایی برای تو تو زندگی من نیست.

خواست چیزی بگه که صدای ساره از پشت سرم شنیده شد.

- رکسان جان؟

با این که می خواستم سر به تنش نباشه ولی برای خلاصی از دست فرهاد تحویلش گرفتم.

- جانم؟

- چند لحظه میای؟

بدون این که اصلا به روی مبارک بیارم که فرهاد هم اون جا ایستاده رفتم سمتش و با هم رفتیم یک گوشه ایستادیم. شروع کرد به مقدمه چینی.

- رها خوبه؟

- سلام داره.

- از این دوستت خبری نیست. اسمش چی بود؟سپهر؟

- سهراب

- اهان آره سهراب.نیستش.

نفس عمیقی کشیدم تا عصبانیتم فروکش کنه. تازگی ها خیلی زود از کوره در می رفتم.

- فقط یک روز از کلاس هاش با من مشترکه که اون هم امروز نیست.

- آهان. چه جالب.

- ساره چی می خوای بگی که اینقدر می پیچونی؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

- ببین رکسان...جان. من...خشایار رو پیدا کردم.

- مگه گم شده بود؟

- یعنی تو دنبالش نبودی؟

- چرا باید دنبال عامل بدبختیم باشم؟ من چیزی پیش اون ندارم اون چیز هایی پیش من داره که باید بیاد دنبالشون. البته وقتی می خوای این ها رو بهش انتقال بدی بهش گوشزد کن که این چیز ها شامل رها نمیشه منظورم پولشه.

و روم رو ازش برگردوندم و رفتم سمت دانشکده. دختر احمق رو پیشونی من چی خونده که فکر کرده می تونه خرم کنه؟ همینم مونده آمار من و رها بره کف دست خشایار.

وارد کلاسم شدم و خواستم برم سر جام بشینم که چشمم به فرهاد خورد. این تو کلاس ما چی کار می کرد. دیدم داره با شیرین حرف میزنه. سیریش. رفتم بدون توجه بهش سر جام نشستم چند لحظه بعدم اون رفتو شیرین اومد نشست کنار من. با خنده گفت:

- چی میگه این پسره؟

- چیه؟ جواب خودش رو ندادم بزرگترش رو آورده؟

شیرین یکی از اون خنده های تو دل برو اش را تحویلم داد و گفت:

- گناه داره بابا اومده بود التماس من. اصلا تو این رو از کجا آوردی؟

- چه میدونم والله تو این هیر و ویر این هم شده موی دماغ ما.

- مرده شورت رو ببرند. چه موی دماغ خوش گلی هم نصیبش شده. خر شانس.

- آره واقعا که از من خرشانس تر در این هستی پیدا نمی شه.

- باز تو ناشکری کن.

- شیرین وضعیت من رو بدتر از این هم می تونی تصور کنی؟

انگشت اشاره اش رو به طرفم گرفت و به تقلید از خودم گفت:

- همیشه حالت بدتر وجود داره پس ناشکری نکن.

سپس انگشتش را پایین آورد و حق به جانب گفت:

- من بودم برای رها سخنرانی می کردم؟

فقط تونستم آه بکشم و دهنم رو ببندم دیگه چیز هایی رو که خودم گفته بودم رو هم قبول نداشتم.

- راستی انتقالی چی شد؟

دوباره آه خانمانسوزی کشیدم و از سیر تا پیاز ماجرای انتقالی رو براش تعریف کردم.

ون روز بعد از ظهر طبق معمول از دانشگاه خارج شدم و رفتم از دکه ی جلوی دانشگاه یک همشهری گرفتم و پیش خودم فکر کردم همه چیز از اینجا شروع شد. همون طور که در طول پیاده رو قدم بر می داشتم نیازمندی ها رو زیر و رو می کردم و آخرش هم هیچی. روزنامه رو بستم و لوله کردم گذاشتم تو کیفم. برای بسته بندی لوازم رها به درد می خورد. به پارک رسیده بودم. پارکی که بعضی اوقات با سهراب میومدیم. چقدر دلم براش تنگ شده بود. درگیر امتحاناش بود. بیچاره به خاطر عروسی خیلی عقب مونده بود. قبلا ها بیشتر با هم می رفتیم بیرون ولی تازگی ها نه من وقت و حالش رو داشتم نه اون. اونقدر خسته بودم که حتی بهش زنگ هم نمی زدم فقط در جواب اس ام اس هر شبش که می پرسید«خوبی؟» جواب می دادم« مرسی تو چطوری؟» گوشیم رو در آوردم و به صفحه اش خیره شدم. عکس سهراب بود. سیزده به در سال پیش نیم ساعت از پیش خانواده اش جیم زده بود و با من و رها اومده بود بیرون. این عکس هم مال همون موقع بود. رفتم تو پارک و روی نیمکتی نشستم. داشتم به بدبختی هام فکر می کردم که با صدای پاشنه کفش یکی به خودم اومدم. پرستو بود داشت میومد طرف من. پرستو یک دختر ترم ششمی بود. من خیلی با دختر های سال بالاتر کاری نداشتم اصولا با دختر ها کار نداشتم فقط پسر ها سوژه ی خنده و غش و ضعف روزانه ی من و شیرین بودند. ولی این پرستو خانم بس تابلو بود کل دانشگاه می شناختنش. دختری به شدت لاغر بود با قد بلند وقتی میدیدمش یاد چوب خشک می افتادم بس هیکلش رو اعصاب بود. یک پالتو ی بلند پوشیده بود که هیکلش رو بدتر هم نشون می داد. با کقش پاشنه ده سانتی. با قد یک و هقتاد و پنج باز کفش می پوشید. موهای رنگ کرده اش هم از زیر مقنعه زده بود بیرون. کاش حداقل یک رنگ خوب می زد این چیه؟ آرایشش هم که نگو. وای... من خودم اونقدر تو نخ قیافه ی کسی نمی رفتم ولی این یکی نوبرش بود. من که دختر بودم چشم ازش برنمی داشتم چه برسد به پسر ها. خلاصه بعد از کلی ترق و ترق اومد و بی تعارف کنار من نشست. بوی عطرش داشت خفه ام می کرد بدسلیقه فکر کنم صبح عطر مشهدی رو خودش خالی کرده.شاید هم گلاب. حیف پول که بابات خرج این هیکل می کنه. در حالی که به طرز چندش آوری آدامس می جوید گفت:

- رِکسونا. درسته؟

با حرص گفتم: رُکسانا مسیحا هستم.

- حالا همون. من پرستو ام.

- می دونم.

زیر چشمی نگاهی بهم کرد که یعنی ازت چندشم میشه.بعد هم گفت:

- اومدم راجع به فرهاد باهات حرف بزنم.

ماشالله به فرهاد خوبه دانشجو نیست و همه می شناسنش.

- باز چیه؟

- راستش من و فرهاد خیلی وقته که با همیم.

پس بگو واسه این دختره همش تو دانشگاه میپلکه. پس دردش چیه همش دنبال منه؟

- خب؟

- من یک جورایی رو این رابطه حساب کردم.

- خب؟

برگشت و زل زد تو چشمام با اون قد درازش از بالا بهم نگاه می کرد و چندشم می شد تا جا یی که در توانم بود صاف نشستم و خدا رو شکر کردم که نیاستادیم.

- ببین خانم کوچولو من مدت زیادیه که دارم رو فرهاد و رابطه ام باهاش کار می کنم. الان هم خیلی با هم خوبیم و مشکلی هم نداریم و همه چیز وقف مراد منه به کوری چشم بعضی ها و اجازه نمی دم یک بیست ساله ی تازه به دوران رسیده زحمات این چند وقتم رو هدر بده. روشنه؟

با نفرت نگاهش کردم. فرهاد جدا با این دخترا می گشت؟ برای خودم متاسف شدم که از انتخاب های فرهاد بودم.

- ببین پری جون... از من به تو نصیحت دو دستی بچسبش که خیلی بهم میاید. اصلا ها آسمون سوراخ شده شما دو تا تالاپ افتادید پایین فقط نمی دونم چرا این آسمون قربونش برم بالا سر من سوراخ شده. تو برو به جای این که وقت عزیز من رو بگیری دوست پسرت رو جمع کن که مزاحم مردم نشه و صبح به صبح از خونه تا دانشگاه و از دانشگاه به خونه و این ور و اون ور تعقیبشون نکنه.

و بعد هم از جام بلند شدم و پرستو رو که داشت از حرص منفجر می شد تنها گذاشتم. خدایا خودت یک کاری کن این بخت کور فرهاد به دست همین پری جون باز بشه تا دست از سر کچل ما برداره.

***

گوشیم رو از شارژ کشیدم و گذاشتمش تو کیفم. نگاهی به دور و برم انداختم تا چیزی جا نذاشته باشیم. بعد هم رفتم تو آشپزخونه و ساکی رو که توش برای راه خوراکی گذاشته بودم برداشتم و داد زدم:

- رها...رها آماده ای؟

جوابی نیامد. وسایل رو که شامل یک چمدون کوچک و دو تا ساک دستی بود رو جلوی در گذاشتم و رفتم سمت اتاقش. مثل همیشه بدون در زدن وارد شدم. رها که روی تختش با چشم های خیس نشسته بود با دیدنم جا خورد و سریع از جاش بلند شد و اشک هاش رو پاک کرد.

- رها...

- چیزی نیست. فقط یک لحظه فکر کردم اگه دیگه برنگردم به این اتاق...

دلم براش سوخت. تو این چند وقت فقط نمک رو زخمش پاشیدم. کمتر باهام حرف می زد. کم تر می اومد سمتم. یعنی بیشتر اوقات دانشگاه بودم و تو کتابخونه یا با سهراب یا دنبال بقیه ی بدبختی هام..یک جورایی باهاش قهر بودم. قهر که نه من طاقت سکوت خونه رو نداشتم. فقط باهاش سرسنگین بودم خودم ازش دوری کرده بودم. تازه داشتم به خودخواهی خودم پی می بردم. اگر من ضربه خورده بودم. رها داغون شده بود. رفتم سمتش و بغلش کردم. اون هم محکم دستاش رو حلقه کرد دور شونه هام و گریه کرد. چیزی نداشتم بگم. فقط مو هاش رو ناز می کردم و سعی می کردم آرومش کنم.

- بسه رها...به خدا میریم بابلسر یک اتاق خوشگلتر واسه خودت و جوجه ات درست می کنم.

این رو که گفتم میون گریه خندید.از خودم دورش کردم و به چشم هاش نگاهی انداختم. پای چشم هاش گود افتاده بود.

- این طوری خودت و بچه ات اذیت میشین. یک مدت کوتاهه. بعد من هم میام. چیزی عوض نمیشه فقط زندگیمون از تهران میره بابلسر. البته یک نون خور دیگه هم بهمون اضافه میشه.

رها به شوخی ضربه ای به شونه ام زد و گفت:

- نون خور اضافی خودتی.

شانه هایم را بالا انداختم و در حالی که به سمت در می رفتم گفتم:

- حلال زاده به داییش میره دیگه.

- حلال زاده تویی؟

- نه بچه توئه.

- بچه ی من که دایی نداره.

اخمی کردم و گفتم- پس کارن چیه؟

چشماش غمگین شد. جوری حرف می زدم انگار کارن هنوزم هست. قبل از این که دوباره جفتمون بغض کنیم گفتم:

- من می رم زنگ بزنم آژانس. تو هم زودتر این آب غوره هات رو بریز تو شیشه و جمع کن جول و پلاست رو که از اوتوبوس جا می مونیم.

و به سمت تلفن رفتم و شماره آژانس رو گرفتیم. قرار بود من و رها بریم و چند روز بعد که جا پیدا کردیم تماس بگیریم تا شیرین بیاد و با یک وانت وسایل رها رو بفرسته.یک ربع بعد آژانس رسید.وسایل رو برداشتم و بردم پایین نذاشتم رها چیز زیادی بیاره برای همین هم طول کشید و هم پدر کمرم در اومد. سوار شدیم. یک ساعتی طول کشید تا رسیدیم ترمینال. به موقع رسیدیم. داشتند سوار می شدند. رفتیم و چمدون هامون رو گذاشتیم و خودمون هم سوار شدیم. اوتوبوس راه افتاد. نگاهم به رها افتاد که با حسرت خیابون ها رو نگاه می کرد. فکر می کرد دیگه بر نمی گرده. چیزی نگفتم و گذاشتم تو حال خودش باشه. حال خودم هم تعریفی نداشت. داشتم برای اولین بار از رها دور می شدم. سخت بود ولی جفتمون می دونستم ما محکوم به تحمل پستی بلندی های این دنیای پر دردیم. سرم رو به پشتی تکیه دادم و طولی نکشید که خوابم برد. با صدا و تکون های رها از خواب بلند شدم.

- رکسی...رکسانا بلند شو تو رو خدا این جا رو ببین.

چشم هام رو مالیدم تا بتونم بهتر ببینم. رها پنجره رو باز کرده بود و سرش رو برده بود نزدیک پنجره و نفس می کشید. داشت بارون می اومد. نفس عمیقی کشیدم تا بوی بارون رو حس کنم. جنگل ها تو اون فصل خشک بودند ولی قشنگ بودند. من هم سرم رو بردم نزدیک پنجره.به راحتی یک نفس عمیق کشیدم. تو تهران که جرعت نداشتم یک نفس عمیق کافی بود تا از شدت سرفه کارم به بیمارستان بکشه بس که هواش آلوده بود. اولین و آخرین باری که تصمیم گرفتیم بریم سفر شمال اون تصادف وحشتناک رخ داد. قبل از اون هم یک بار رفته بودیم شمال ولی اونقدر بچه بودم که یادم نمی اومد دریا چه شکلیه. رها می خندید. من هم خنده ام گرفته بود. دلم می خواست اون جا پیاده بشم و زیر بارون بدوم.

- رها بلند شو من هم یکم بشینم کنار پنجره.

بدون حرفی موافقت کرد. نشستم و زل زدم به طبیعت خشک بارون زده. آرزو کردم یک روزی هم بارون به ریشه ی در حال خشک شدن زندگی من بزنه.

کلاه کاپشنم رو رو سرم کشیدم تا کمتر خیس بشم. رها هم در حالی که می لرزید مدام غر می زد به جون من.

- بابا مگه بهش نگفتی کی می رسیم؟

- چرا چرا گفتم.

- پس چرا نیومده؟ یخ زدم.

- میاد.

- تا بیاد من موش آب کشیده شدم این جا.

- خب میگی چی کار کنم؟

- یک زنگ بزن بهش.

گوشیم رو که یک ساعت بود داشتم باهاش ور می رفتم و نشونش دادم و گفتم:

- کوری رها؟ فکر می کنی دارم چی کار می کنم دو ساعته؟ آنتن نمی ده که.

- اصلا اگر بیاد از کجا میشناستمون؟

- تو راه موقعی که جنابعالی خر و پفتون هوا بود. زنگ زدم به خاله و بهش گفتم چی پوشیدیم.

رها خواست باز غر بزنه که صدای کسی رو از پشت سر شنیدیم.

- رکسان جان؟ خودتی خاله؟

برگشتم سمتش صداش رو پشت تلفن شنیده بودم. خودش بود.با همون لهجه ی شمالی شیرینش. یک زن کوتاه قد سفید و با نمک . به سمتمون اومد.

- خوبید خاله جون؟

- قربانت بشم. خوبم خاله چقدر بزرگ شدی. من آخرین باری که دیدمت اینقدری بودی.

و با دستش چیزی حدود نیم متری زمین رو نشون داد. خندیدم.

رها رو با دست نشون دادم و گفتم:

- خاله ایشون دوستم رهاست.

خاله با محبت رها رو در آغوش گرفت.

- خوش اومدی عزیزم. وای خدا خیس شدی دختر داری می لرزی. بیا عزیزم. بیاین مانی تو ماشینه. جای پارک نبود مجبور بود بموند.

در حالی که جمدون ها رو دنبال خودمون رو زمین می کشیدیم دنبال خاله راه افتادیم. چند دقیقه بعد به ماشین رسیدیم. یک دویست و شش دودی بود. از همون ها که من همیشه با حسرت نگاهشون می کردم. مانی از ماشین پیاده شد. دهنم یک دقیقه باز موند. وقتی خاله گفته بود مانی همون پسر بچه ی ریزه میزه که با وجود چهار سال اختلاف سن باز هم از من کوتاهتر بود اومد تو ذهنم ولی این مانی کم کم 180 قدش بود. چهارشونه و خوش تیپ. باور نمی کردم. انگار اون هم انتظار داشت من همون قدی مونده باشم. چون با تعجب نگاهمون می کرد. جلو اومد و با من و رها دست داد.

- بزرگ شدی خانم کوچولو.

اخم کردم- آره تو هم همین طور جناب لی لی پوت.

مانی خندید و گفت:

- هنوز هم زود همه چیز بهت بر می خوره.

- همچین میگه انگار چقدر من رو میشناسه. من و تو فقط دو بار که اومده بودید تهران خونه ی ما با هم فوتبال بازی کرده بودیم.

مانی خندید و نگاهی به رها انداخت.

- ولی قیافه رها هنوز مثل بچگی هاشه.

نگاهی به رها انداختم. لبخند همیشگیش رو زد. مانی هم همین طور. چه لبخند ژکوندهاشون رو هم رو می کنند برا هم.

- ماشالله چه قیافه ها رو خوب یادت میمونه من یادم نیست رها بچگیش چه طوری بود تو که دوبار بیشتر ندیده بودیشم. بریم دیگه یخ کردم.

خاله هم زودتر رها و مانی رو انداخت تو ماشین و خودش نشست عقب و به زور من رو نشوند جلو. حدود یک ربع بعد مانی ماشین رو جلوی یک خونه ی ویلایی قدیمی با سقف شیروونی نگه داشت. با تعجب گفتم:

- رسیدیم؟

خاله رعنا خنده ی نمکینی کرد و گفت: آره خاله جان. این جا مثل تهران نسیت مسیر ها کوتاهه.

- چه خوب برای این رها خانم بی حوصله ی ما که خیلی خوبه.

از ماشین پیاده شدیم و به کمک مانی چمدون ها رو بردیم داخل. خونه دو طبقه و جمع و جور بود. همسر خاله رعنا سه سال پیش فوت کرده بود. دلم می خواست بیام ببینمش ولی درگیر کنکور بودم.اتاق ها طبقه بالا بودند. خبرش رو هم از عمو شنیده بودم. پدرمون در اومد تا چمدون ها را بردیم بالا. مانی هم تو پله برگشت سمت رها و گفت:

- شما هم دو تا ساک جا به جا کنید نمی شکنید ها رها خانم.

به بازوش زدم و گفتم:

- تو به رها خانم کار نداشته باش. کارت رو بکن.

- این جای دستت دردنکنست دیگه؟

- آره تو شهر ما این طوری تشکر می کنند.

خلاصه مرحله ی نقل و انتقال وسایل هم با موفقیت به پایان رسید. بعد از این که لباس هامون رو عوض کردیم رفتیم پایین تا شام بخوریم. خاله سفره رو انداخته. بود.

- وای وای خاله ماشالله مثل فرفره میمونید ها چه طوری یک دقیقه ای همچین سفره ای چیدید.

خاله از تشبیهم به خنده افتاد و مانی گفت:

- شما نیم ساعته دارید لباس عوض می کنید فقط حواستون نیست.

ابرو هام رو بالا دادم و با ژست خاصی گفتم:

- چه ساعت هم گرفته.

همه دور سفره نشستیم. دست هام رو بهم مالیدم و گفتم:

- آخ جون غذا. ده ساله غذای خونگی آماده کسی جلوم نذاشته.

رها با دلخوری گفت:

- اون چیز هایی که من درست می کردم هم که غذا نبود نه؟

خندیدم و گفتم:- دست پخت مامان ها فرق داره.

خاله با چشم های خیس نگاهم کرد و گفت:

- بخور نوش جونت عزیزم.

داشتم می خوردم که نگاه مهربون مانی رو رو خودم حس کردم. اوایل از ترحم دیگران ناراحت می شدم ولی دیگه عادت کرده بودم. شام رو در محیط صمیمی خوردیم و با شوخی و خنده من و مانی سفره رو جمع کردیم. باز نذاشتم رها دست بزنه. ولی از طرفی باید برای خاله یک توضیحی می دادم.هنوز نمی دونست رها بارداره. بعد از شام شب به خیر گفتیم و رفتیم تو اتاقمون. خونه سه خواب بود و یک اتاق هم به ما داده بودند. اون شب راحت خوابیدم ولی می دونستم از فردا بدو بدو دوباره شروع میشه.

صبح با صدای رها بلند شدم. چند وقت بود بیدارم نمی کرد. لبخندی بهش زدم و بیدار شدم. لباس پوشیده بود داشت مو هاش رو شونه می کرد. سر جام نشستم و نگاهش کردم. حیف بود رها چرا با خودش این کار رو کرد. می دونستم تا آخر عمرم با دیدنش حسرت می خورم. اگر ما پدر و مادر داشتیم... از جام بلند شدم و لباس هام رو عوض کردم . موهام رو بستم و از اتاق خارج شدم. دست و روم رو در روشویی طبقه بالا شستم و رفتم پایین. خاله داشت صبحانه می خورد.

- سلام خاله.

- سلام خاله جون. خوب خوابیدی؟

- بله ممنون. مانی کجاست؟

داشتم می نشستم که صدای مانی رو از پشت سرم شنیدم.

- چه زود هم دختر خاله میشه.

با پروریی برگشتم و نگاهش کردم.

- مگه نیستم؟

خندید و رو یک صندلی نشست.

- از همینت خوشم میاد.

- مخلصیم.

زد زیر خنده.

- چیه؟

- تو مطمئنی دختری؟

- می خوای ثابت کنم.

خاله لبش رو گاز گرفت و مانی بلندتر خندید.خودم هم از این پروریی خودم در عجب بودم.

- کوفت چه خوشش هم اومد.

همون موقع رها هم اومد و بعد از سلام گفتن و جواب شنیدن صندلی کنار من رو اشغال کرد.

- چیه رکسانا نیومده شروع کرده؟

مانی- من نمی دونم شما چه جوری این رو ده سال تحمل کردید.

رها سری تکون داد و گفت: دست رو دلم نذارید آقا مانی که خونه.

مانی اشاره ای کرد و گفت:

- یاد بگیر رکسانا.

- هه. تو که بد تر از منی. انگار خودش به من میگه خانم که من بهش بگم آقا. من حوصله این قرتی بازی ها رو ندارم. از اول مانی بودی. الان هم مانی ای فقط قدت یکم دراز شده. عقلی هم که رشد نکردی بگم بزرگتری.

تا آخر صبحونه من و مانی سر به سر هم گذاشتیم و رها و خاله می خندیدند. مانی هم که بدتر از من کم نمی آورد.

بعد از صبحونه من رفتم بالاتا لباسم رو که روش عسل ریخته بودم رو عوض کنم. وقتی برگشتم مانی نبود.

- خاله مانی کجا رفت؟

- رفت بیمارستان.

- چرا؟ خودش هم فهمید سادیسم داره؟ ولی اشتباه کرد باید می رفت تیمارستان.

- از دست تو رکسانا. بیچاره بچم اگه تو سر به سرش نذاری که کاریت نداره.

- بله ایشون اب نمی بینند.

- خاله خندید و گفت:

- مانی پزشکی می خونه.

چشم هام گرد شد.

- جدی؟ باریک الله. ولی بهش نگید ها، پسر خوبیه تبریک میگم بهتون.

خاله خندید و سری تکان داد. رفت سمت آشپزخونه و با دم و دستگاه بیرون اومد فهمیدم می خواد سبزی پاک کند. من هم که عاشق بوی سبزی بودم رفتم ور دلش نشستم.

-خب خاله چی شد بعد از این همه سال یادی از ما کردی؟

آهی کشیدم و به رها نگاه کردم که رنگش پریده بود.

- راستش خاله می دونم خیلی بد کردم باید تو این سال ها یک سری بهتون می زدم ولی یک جورایی از راه می ترسیدم. داشتیم میومدیم پیش شما که مامان اینا...خب. خودتون می دونید دیگه. ببخشید.

- می دونم عزیزم. برای همین ازت گله ندارم.خوب کردی اومدی. خب...تعریف کن. چی شده؟

نفس عمیقی کشیدم باید هرچی ژن نویسندگی از بابام به ارث برده بودم رو به کار می بستم.

- راستش رها... چند وقت پیش یک پسره اومد خواستگاریش و اون رو از عمو خواستگاری کرد. خانواده ی خوبی بودند. قرار شد نامزد کنند. برای این که بهشون گیر ندند هم یک صیغه ای خوندند و قرار شد یکم که بیشتر آشنا شدند و درس پسره تموم شد ازدواج کنند ولی...بعد از چند وقت پسره زد زیرش و گم و گور شد. کاشف به عمل اومد که بابای طرف کلاه بردار بوده و مثل این که گند کارش در اومده و این ها زمینی از کشور خارج شدند.

سرم رو انداختم پایین نمی دونستم تا این جاش رو هم از کجا سرهم کردم. خاله گفت:

- خب خدا رو شکر که قبل از ازدواج فهمید اگر باهاش میرفتی زیر یک سقف چی خاله؟

- بله ولی یک مشکلی که هست هیچ کس از نامزدیشون خبر نداشت.منظورم دانشگاست. خب نمی خواستیم اگر بهم خورد برای رها بد بشه ولی خب چه جوری بگم...رها بارداره.

چشم های خاله چهارتا شد.

- شما که گفتید نامزد بودید.

با عجز به رها نگاه کردم. فکر این تیکه رو نکرده بودم.خاله نمی گفت این چه دختریه که تو مدت نامزدی...

رها که دید کم آوردم خودش با ناراحتی گفت:

- به خدا خاله یک شب رفته بود مهمونی حالش دست خودش نبود. به زور مجبورم کرد. چی کار می تونستم بکنم. قانون هم با اون بود. به زور من رو با خودش برد مهمونی بعدش هم که...خب حتی نمی تونستم شکایت کنم. اگر پای ابروم وسط نبود باهاش بهم می زدم.

و بعد به گریه افتاد. تو دلم گفتم ایول رها. این هم ترشی نخوره یک چیزی میشه ها. خاله با مهربانی مو های قهوه ای رها رو نوازش کرد.

- خاله به قربونت. گریه نکن عزیزم تو مقصر نبودی. خدا ازش نگذره که چشم های دختر گلم رو خیس کرده.

رها فقط گریه می کرد تازه یک پناه گاه پیدا کرده بود که خودش رو خالی کنه. آغوشی به گرمی آغوش یک مادر. کاش الان مادر خودش بود اونوقت ما الان تو خونه نشسته بودیم مثل بچه ی آدم برای امتحانات می خوندیم. صدای گوشیم از تو اتاق اومد. از خاله عذر خواستم و رفتم جواب بدم. بادیدن اسم سهراب که رو صفحه روشن و خاموش می شد نیشم تا بناگوش باز شد.

- الو سلام.

- سلام عزیزم. خوبی؟

- ممنون. تو خوبی؟

- رسیدی؟

- اره. ببخشید یادم رفت زنگ بزنم.

- بله می دونم شما اصولا این چیزا یادت نمی مونه.

خندیدم.

- رکسان؟

- بله؟

- دلم تنگ شده برات کی میای؟

- هوووو. برو درست رو بخون بچه بذار دو روز بگذره بعد مجنون بازی در بیار من طول می کشه کارم.

- آخه درست هم که نمیگی چی کار داری دم امتحانا؟

- کاره دیگه پیش میاد.

- گفتی با کی رفتی؟

چشم هام رو بستم .یک دروغ دیگه.

- با دختر خالم راستش حال یکی از آشنا هامون خوب نبود. مجبور شدم.

- بابات اینا پس چرا نیومدند.

هیچ وقت راجع به بابا اینا نگفته بودم. اون خودش برداشت کرده بود. نه تعریفی کرده بودم و نه به سوال هاش راجع به خانواده ام جواب درست و حسابی داده بودم.

- راستش...خب...

- چیه؟

- این رو باید حضوری برات توضیح بدم.

خاک تو سرت حضوری که بدتره. باز پشت تلفن چشم تو چشم نیستی راحت تر دروغ میگی ولی خب هیچی به ذهنم نمی رسید.

- آهان باشه. دیگه چی کار می کنی؟

شروع کردم براش تعریف کردن از راه و این که چقدر جاده قشنگ بود و دلم می خواد یک بار بهار بیام شمال و خلاصه فکر کنم بیست دقیقه ای با هم حرف زدیم. آخرش هم خاله صدام کرد و مجبور شدم خداحافظی کنم. گوشی رو که قطع کردم رفتم پایین پیششون نشستم. رها آروم شده بود و داشت کمک خاله می کرد.

- میگم خاله جون حالا برنامه اتون چیه؟

- راستش برای رها انتقالی گرفتیم فردا هم میریم دنبال کار هاش. ولی من نتونستم. اومدم اینجا کمک رها که یک جایی رو براش بگیریم.

- آخه رها تنها کجای این شهر غریب بمونه؟

- برای همین مزاحم شما شدیم. اگر جایی رو سراغ دارید که مطمئن باشه بریم برای اجاره اش.

- خاله جون کار می کنی؟

- نه راستش خیلی دنبال کارم ولی هنوز کاری گیر نیاوردم.

- خب پس چه طور می خوای خرج دو تا زندگی رو بدی؟

- عموم برام پول می فرسته.

- چقدر؟ می دونی اجاره ی خونه یعنی چی؟ تازه بر فرضم که اجاره کردی. تو خونه ی خالی که نمیشه زندگی کرد. باید وسیله بخری براش.

- وسایل رها تهرانه قراره خونه رو که قول نامه کردیم زنگ بزنیم دوستم بفرسته.

- آخه خاله، رها تخت و کمد داره. یخچال چی؟ گاز چی؟ ماشین رخت شویی چی؟ این که با این وضعش نمی تونه کار کنه. بعد هم یک زن حامله تنها تو شهری که نمیشناسدش چه جوری زندگی کنه. شاید شبی نصفه شبی کار پیش اومد.

- درست میگید ولی مگه راه دیگه ای هم هست؟ درسمون رو نمی تونیم ول کنیم. میگید چی کار کینم. بچه ی بی گناه رو از زندگی محروم کنیم؟

- اتفاقا من این کارتون که تصمیم گرفتید سختی ها رو به جون بخرید به خاطر اون بچه تحسین می کنم ولی خاله نمیشه که خدایی نکرده یک بلایی سر رها و بچه اش بیاد خود تو احساس گناه نمی کنی؟

- چی کار کنیم؟ هر کار شما بگید من همون کار رو می کنم.

- قربون دهن تو دختر خوبم. به نظر من رها بهترین راهی که داره اینه که بیاد اینجا و با من و مانی زندگی کنه.

من و رها با تعجب به هم نگاه کردیم.

- آخه زحمت میشه.

- نه مادر چه زحمتی؟ این مانی که همش یا دانشگاست یا بیمارستان. من از صبح تنهام میپوسم تو خونه. رها رو هم مثل دختر نداشته ی خودم می دونم چه فرقی داره. به خدا من از وقتی یادمه آرزوی یک دختر داشتم. به خدا دلم راضی نمیشه رها تنها باشه. چی میگی رها جان؟

رها با تردید نگاهم کرد.

- والله آخه من...

سرش رو انداخت پایین.

- خجالت نکش عزیزم به خدا من خوش حال میشم. تو اصلا چیزی از بچه و بچه داری می دونی؟ چه جوری می خوای تنها زندگی کنی مادر؟

خلاصه اونقدر گفت و گفت که دیگه دهن ما بسته شد. خودم هم از خدام بود همش نگران تنهایی رها بودم ولی روم نمی شد از خاله بخوام. بعد از این همه سال موقع سختی یادش افتاده بودم. این هم خصلت ما آدم هاست. فکر می کنیم فقط غم ها قابل قسمت اند و شادی ها رو مثل عدد اول میبینم. فقط با خودمون و خودمون قسمتش می کنیم.

- آی آی رکسانا خدا بگم چی کارت کنه درست بگیر دیگه.

- بابا دست من داره می شکنه.

- تو که همه سنگینیش رو انداختی طرف من.

- نه تو رو خدا بذار سنگینیش بیاد طرف من. بچه پر رو من زورم نصف توست.

بالاخره به اتاق رسیدیم و میز رو زمین گذاشتیم. مانی کمرش رو راست کرد و گفت:

- آی خدا. تموم شد.

- نگاش کن. یک میز بلند کرده. چقدر شما مرد ها جهودید.

مثل مادر مرده ها نگاهم کرد. زدم زیر خنده و رو قالیچه ی وسط اتاق ولو شدم. همون موقع رها در حالی که سیب سرخی را گاز می زد وارد شد.

- تموم شد؟

- بله سرورم.

- دستتون درد نکنه.

- فقط رخت خواب مونده برای روی تختت.

- ممنون ولی کاش آقا مانی اجازه می دادند کارگر می گرفتیم.

یک تیکه کاغذ رو زمین افتاده بود گلوله اش کردم و پرتش کردم سمت مانی که نیشش نمی دونم برا چی تا بنا گوش باز بود.

- این آقا مانی احساس هرکولی بهش دست داده فکر من رو هم نکرده. از این به بعد خواستی سوپرمن بازی در بیاری نگاه کن ببین شنلت گم نشده باشه.

مانی گلوگه ی کاغذی رو به سمت خودم پرت کرد.

- رکسان می دونستی با این اخلاقت شوهر گیرت نمیاد.

- تو برو به فکر خودت باش که خاله مجبور نباشه تدارک ببینه برای دبه.آخه قدت هم درازه دبه ی اندازه تو سخت گیر میاد.

- دبه که مخصوص دختر هاست.

- آره باید برای شما گونی ببافن عین کاه و ینجه بندازنتون گوشه انبار کاه.

یک هفته از اقامتمون در بابلسر می گذشت و شیرین وسایل رها رو برامون فرستاده بود. اون روز هم داشتیم می بردیمشون تو اتاق رها.همون موقع صدای خاله از پایین اومد و ما هم بلند شدیم رفتیم پیشش. برامون میوه پوست کنده بود.

- آخ جون نیروی کمکی. خاله کجایی این پسرت کشت ما رو من نمی دونم کارگر برای چی می فرستند؟

مانی- ای بابا چهارتا تیکه وسیله که کارگر نمی خواست. دیدی که خودمون بردیم.

- روت رو برم هی.

عین قحطی زده ها میوه ها رو زدیم تو رگ و بعد همراه رها رفتیم تا دکور اتاقش رو درست کنیم و رخت خواب بذاریم رو تختش. ساعت نزدیک دو بود که خاله صدامون کرد برای ناهار. کارمون هم همون موقع تموم شد. طبق معمول ناهار با جر و بحث و شوخی من و مانی و خنده های خاله و رها گذشت. بعد از ناهار جناب سوپر من رفت شارژ کنه یعنی بخوابه رها هم رفت برای من و خاله و خودش چای ریخت و روی رخت خواب جلو تلویزیون پیک نیک خونگی زدیم! یکم که گذشت خاله گفت:

- خب این هم از وسایل رها خانم. کار بعدی چیه؟

قندی از تو قندون برداشتم و گفتم:

- اممم. ثبت نام دانشگاه رو که انجام دادیم. وسایلش رو هم که انتقال دادیم...دیگه...

رها- فکر نکنم کاری باشه.

- آره. فکر کنم باید همین موقع ها برگردم.

خاله- وا رکسان مگه فقط برای کار های رها اومده بودی؟

- نه خاله جون ولی یک هفته است اینجام باید برم به کار های دانشگام برسم کلی کار عقب مونده دارم که نرسیدم بهشون. امروز فردا زحمت رو کم می کنم ولی نگران نباشید. زود زود میام سر می زنم. دنبال کار انتقالیم هم هستم. احتمالا ترم دیگه بهم انتقالی بدن.

- رها رو چه طور این ترم گذاشتند؟

- رها هم امتحان های دانشگاه خودمون رو میده این ترم.آنلاین. از ترم بعد رسما میشه دانشجوی بابلسر. برای ترم بعد که فعلا جا نیست. اگر بود. میام. نترسید من هم طاقت تنها موندن ندارم. بیست چهار ساعته دو تا گوش نیاز دارم براشون حرف بزنم.

خاله سری تکون داد و چشم هایش را به صفحه تلویزیون دوخت. تازه نگران شده بودم. تازه داشتم فکر می کردم وقتی برم چقدر تنها میشم. تنها تو اون خونه. خیلی سخت بود ولی باید تحمل می کردم. به خاطر رها.

×××

نگاهی به دریا ی طوفانی و خشمگین انداختم. هیچیش درست معلوم نبود. فقط یک سری امواج خاکستری و خشمگین رو بین ابر غلظی از بخار آب میدیدم. دلم بدتر گرفت خاله گفت که دریا الان تعریفی نداره باید یک روز که هوا آروم و صافه بیای ولی خب من روز آخری بود که اون جا بودم و قبلش هم که وقت نشده بود بیام. دلم می خواست یک بار دریا رو ببینم. صدای رها رو شنیدم که می گفت باید بریم. چشم از دریای عصبانی برداشتم فکر کنم اون هم خسته بود از نامردی دنیا. از بی خورشیدی. از وجود ابر هایی که خودش باعث بوجود آمدنشون شده بود و حالا اون ها رنگ فیروزه ای و قشنگش رو خاکستری کرده بودند. به سمت بقیه رفتم. با ماشین مانی راه افتادیم سمت ترمینال. تو راه همه ساکت بودند و فقط صدای خواننده بود که سکوت ماشین رو می شکست. نیم ساعت بعد رسیدیم. خاله تندی رفت سمت مغازه و با یک پلاستیک پر از خرت و پرت برگشت و آن را به زور در ساک دستی ام چپاند.خدایی من تو فرزی این زن مونده بودم.

- خاله آخه من مگه چقدر می خورم؟ صبح هم که کلی میوه دادید بهم.

- ببر تو راه نخوردی رسیدی بخور. خسته ای دیگه من می دونم حوصله ی شام نداری برات کوکو گذاشتم.

با سپاس نگاهش کردم. صدای داد کمک راننده بلند شد که می گفت همه سوار شن. رو به رها کردم و گفتم:

- خب فکر کنم باید برم.

در آغوشم کشید من هم محکم بغلش کردم.

- خیلی مواظب خودت باش خوب؟

- تو هم همین طور. هوای جوجه ات رو هم داشته باش.

رها با بغض خندید و ازم جدا شد. می دیدم که اشک تو چشم هاش حلقه زده ولی نمی خواست گریه کنه تا برای من هم سخت نشه. می دونستم من که برم خونه خاله اینا یک آبغوره گیری حسابی راه می ندازه. بعد از رها جلوی خاله ایستادم و بغلش کردم.

- به خاطر همه چیز ممون.

- وظیفه ام بود دخترم. من رو مثل مادرت بدون. دختر سمانه دختر من هم هست.

لبخندی زدم و رفتم سمت مانی. باهاش دست دادم.

- ببخشید این مدت اذیت کردم.

- نه بابا. من بیشتر اذیت کردم. عادت کرده بودم بهت.

لبخندی زدم و با اشاره به رها گفتم:

- مواظبش باش.

چشم هایش را اروم بست و باز کرد.

- هستم.

- خداحافظ.

- خداحافظ.

یک بار دیگه با همه خداحافظی کردم و رفتم سمت اوتوبوس. بغض کرده بودم. یک جدایی دیگه. یک رفتن دیگه. از هر چی رفتن بود نفرت داشتم. رو صندلی اوتوبوس افتادم و از شیشه زل زدم به چشم های خیس رها. خدایا چقدر دوستش داشتم. داشتم می رفتم پول جور کنم برای عمل اون. فکرش هم حالم رو بد می کرد. هنوز هم باور نمی کردم. چرا رها. این همه آدم چرا همه بلا ها سر این دختر میومد. دختری که آزارش به مورچه هم نرسیده بود. اوتوبوس راه افتاد و چشم های رها از جلو چشم هام دور شد. چشم هام رو بستم و سعی کردم کمی بخوابم چون وقتی می رسیدم دیگه وقتش رو نداشتم فقط باید درس می خوندم تا عقب موندگی این مدت جبران بشه.

چشم هام رو که باز کردم نزدیک ترمینال بودیم باور نمی کردم تمام راه رو خواب بودم. یعنی اینقدر خسته بودم؟ نگاهی به خیابون های شلوغ انداختم و آهی کشیدم. مطمئنا دلم برای هوای تمیز و خیابون های خلوت و مسیر های کوتاه بابلسر تنگ می شد.

از اوتوبوس پیاده شدم. خاله به زور یکم بهم پول داده بود گفته بود پیشم باشه تا کار پیدا کنم و بهش برگردونم. یک تاکسی گرفتم و خودم رو رسوندم خونه. اولین کاری که کردم به رها و سهراب زنگ زدم و آمار دادم تا بعدا بازخواست نشم. بعد هم نشستم و با ولع کوکو های خاله رو خوردم یک لحظه فکر کردم دیگه از غذای حاضر آماده و گرم خبری نیست و بغض کردم. بعد هم بغضم رو با نوشابه قورت دادم و یک قرص خواب خوردم تا خیلی به تنهاییم فکر نکنم چون در این صورت همون شب دق می کردم. خیلی طول نکشید که خوابم برد. خدا پدر مکتشف قرص خواب رو بیامرزه چه لطفی در حق بشریت کرده.

صبح که بلند شدم اول یک صبحونه ی شاهانه خودم رو مهمون کردم چون باید حسابی گلوکز می سوزوندم. بعد هم یک تخته وایت برد برداشتم و شروع کردم نوشتن کار هام و تقسیم بندی درس هام. بعد هم نشستم پای درس تا ظهر. ظهر یک ناهار خوردم و رفتم پای تخته ام و نگاهی بهش انداختم. یک مبحث دیگه رو باید امروز تموم می کردم. برای هر روز چهار تا مبحث گذاشته بودم این طوری تموم می شد. خب اولین کارم این بود که یک کار پیدا کنم فرق نمی کرد چی. نمی شد خاله خرج رها رو بده باید براش پول می فرستادم به علاوه باید جمع می کردم برای زایمانش و عملش. وسایل بچه هم که به کنار خودش یک خرج جداست. بعد از اونم باید خشایار رو گیر میاوردم و پولش رو پس می دادم. یکم از پولش برداشته بودم برای خرج بیمارستان رها و مهاجرتش به بابلسر ولی خب تقصیر خشایار بود این اتفاق ها باید هم پولش رو می داد.حساب کتاب هام که تموم شد با خودم فکر کردم: خب امروز می شینم دو تا مبحث اضافه می خونم و فردا میرم دنبال کار بیشتر می گردم. خوبه.

سر کوچه از تاکسی پیاده شدم.سومین امتحانم رو تموم کرده بودم هنوز از دست خودم عصبی بودم. پنج دقیقه زودتر از دانشگاه زده بودم بیرون از اوتوبوس جا نمی موندم. اوتوبوس بعدی هم که اومدنش با خدا بود. من اگه یک کاره ای بودم تو این مملکت...اول از همه پنج دقیقه به پنج دقیقه اوتوبوس می فرستادم ایستگاه تا مردم مجبور نشن با تاکسی برن و بعد عذاب وجدان بگیرند.

ده روزی از رفتن رها می گذشت و هنوز کار پیدا نکرده بودم. وسط های کوچه بودم که یکی از پشت کلاه کاپشنم رو گرفت و کشید و تکیه ام داد به دیوار قلبم داشت میومد تو دهنم می خواستم بگم به خدا من چیزی ندارم که بخوای بدزدی که چشمم به صورت نفرت انگیز خشایار افتاد. ترسم یادم رفت. همه ی چیز هایی که تو این مدت کشیده بودم یادم اومد. محکم با مشت کوبیدم به سینه اش.

- ولم کن لعنتی چی می خوای دیگه از جونم رها رو بدبخت کردی بس نبود.

دستاش شل شد رفت عقب و گفت:

- رها چی شده؟

خندیدم. یک خنده ی تلخ.

- یادت رفته کجا ولش کردی؟ سی سی یو.

- مگه نیومده خونه؟

- تو از کجا می دونی؟

- خودم نبودم آمارش رو دارم.

یخ کردم نکنه فهمیده رها بارداره.نکنه فهمیده رها رو کجا بردم.

- خب؟ اصلا به چه حقی زاغ سیاه ما رو چوب زدی؟

- به این حق که رها زن منه.

- آره تا آخر این ماه. یکم مسخره است که شما رو زن و شوهر بدونیم.

- رکسانا اینقدر با اعصاب من بازی نکن. رها کجاست؟ چند روزه جلو در این خونه کشیک می دم ولی خبری ازش نیست.

- می خوایش چی کار؟ پولت رو می خوای؟ شماره حساب بده همین فردا میریزم برات.

- من پول لازم ندارم. من بابت رها پول دادم.

یک کشیده محکم تر از اون دفعه خوابوندم کنار گوشش. با تحقیر نگاهم کرد و گفت

- یک بار این کار رو کردی جوابش رو هم گرفتی.

- برام مهم نیست. هر وقت دیگه که به رها به چشم یک کالا نگاه کنی جوابت همینه.

- اگه کالا نیست پس چرا خودش رو فروخت؟ ها؟ خودتون یک کاری می کنید که بهتون به چشم کالا نگاه کنند. باور کن. تازه این شما بودید که سر من رو کلاه گذاشتید.

با ناباوری تقریبا داد زدم:چی ؟

- من از بیماری رها خبر نداشتم.

با گیجی پرسیدم: کدوم بیماری.

- آخه آدم سالم یکهو تو این سن میره سی سی یو؟

- وای خشایار خیلی رو داری. تو و رها سر من رو کلاه گذاشتید. به من دروغ گفتید. من فکر می کردم عقد کردید. پا شدی بابا مامان و بابات اومدی و اون نمایش مسخره رو راه انداختی بعد رفتید محظر و صیغه موقت خوندید. من خر هم که اصلا حواسم نبود عاقد چی داره میگه وگرنه مطمئن باش همون روز همه چیز رو بهم می زدم. نمی ذاشتم رها به این روز بیفته.

- ببین مهم نیست چی شده. من زنم رو می خوام این رو بفهم.

- این همه دختر چرا رها؟ اون که شرایطش هم خاص بود. برای تو کار سخت شد.

از قبل عصبی تر شد.- ببین جوجه تو کاری که به تو مربوط نیست دخالت نکن. فقط بگو اون دوست دودره بازت کجاست؟

- در باره رها درست حرف بزن. فرض کن همون موقع که فرستادیش بیمارستان مرده. برو فکر کن رهایی نبوده.

پوزخندی زد و گفت:

- بالاخره که من اون بیست میلیون رو از حلقوم جفتتون می کشم بیرون. من پول دادم رها رو می خوام.

- بهت گفتم...

با داد حرفم رو قطع کرد.

- رها کالاست رکسانا این رو بفهم. رها خودش رو فروخت. خودش هم این رو خواست. به بیست میلیون خودش رو فروخت. پس یک کالای بیست میلیونیه.

چیزی نداشتم بگم. رها اشتباه کرد و ما داشتیم تاوان اون اشتباه رو پس می دادیم. خشایار هم نمی دونم حالم رو چه طوری ارزیابی کرد ولی فقط یک شماره خط جدید گذاشت کف دستم و رفت.شماره رو مچاله کردم و با حرس پرتش کردم تو جوب. به دیوار تکیه دادم و آروم آروم سر خوردم و نشستم رو زمین خیس. دیگه نمی دونستم باید کی رو نفرین کنم. خشایار رو؟ اون فقط یک مهره بود. هر کسی می تونست جاش باشه. ساره رو؟ اون فقط پیشنهاد داد. رها رو؟ اون که به خاطر من این کار رو کرد. خودم رو به خاطر سهل انگاری هام؟ ولی مگه رها چند بار بهم دروغ گفته بود؟مگه چند بار شاهد عقد بودم که فرق صیغه ی دائم و موقت رو تشخیص بدم. اصلا وقتی از هیچی خبر نداشتم چرا باید دقت می کردم.زدم زیر گریه. دیگه طاقتش رو نداشتم. نهایت آرزوم مرگ بود.

با بدبختی خودم رو به خونه رسوندم و روی کاناپه افتادم. اختیار اشک هام رو نداشتم. همین طور گریه می کردم و از روزگار گله می کردم. راه می رفتم و به در و دیوار می گفتم:

-آخه چرا؟ مگه من چند سالمه؟ مگه چقدر تحمل دارم خدا فرق من با بقیه چیه چرا نمی تونم یک زندگی آروم و معمولی داشته باشم؟

اونقدر به زمین و زمان فحش دادم که خسته شدم. روی کاناپه نشستم و سرم رو گرفتم تو دست هام. چند لحظه بعد تلفن زنگ زد. به ساعت نگاه کردم حتما رها بود هر روز این موقع زنگ می زد و گزارش کار می گرفت کلی هم سفارش خواب و خوراکم رو می کرد. مثل مامان ها! نفس عمیقی کشیدم و گوشی رو برداشتم.

- الو؟

- الو رکی؟ خونه ای؟ چرا اینقدر دیر برداشتی. کی رسیدی چرا زنگ نزدی نگران شدم. گفتم چیزیت شده. امتحان داشتی امروز؟ خوب بود؟

خنده ام گرفت انگار خودش جواب همه سوال هاش رو می دونست.

- آره خوب بود. تو چی؟

- من هم بد ندادم. چه خبر؟

- خبر خاصی نیست.

- صدات چرا این جوریه؟

به دروغ گفتم- چیزی نیست سرما خوردم.

- ای بابا. مگه نگفتم خوب بپوش چشم من رو دور دیدی؟ تیپت مهم تره یا سلامتیت؟

خندیدم که گفت:

- خب اشکال نداره یک سوپ درست کن بخور خوب میشی. راستی یک خبر خوب.

- چی؟

- مانی برام کار پیدا کرده.

- کار؟

- آره تو شرکت دوستش. والله ما هم تو تهران پارتی داشتیم تا حالا ده جا کار کرده بودیم.

- به عنوان چی؟

- ابدارچی

- چی؟!

خندید و گفت

- شوخی کردم بابا منشی. قرار شد تا چند ماه دیگه کار کنم آخه حوصله ام تو خونه سر می رفت این طوری پول عمو هم میمونه برای تو و راحت زندگیت رو میکنی مدیون خاله هم نمیشم. وای رکسان خیلی خوش حالم.

- خب مبارک. فقط زیاد به خودت فشار نیار می دونی که.

- وای رکسانا تو دیگه نگو. خاله از صبح تا شب مدام سفارشم می کنه.

یک ربعی رها از عوارض حاملگی حرف زد و حسابی من رو ترسوند. می گفت فردا وقت سونوگرافی داره. خیلی هیجان زده بود.صداش شادابی وشادی گذشته رو گرفته بود و من خوش حال بودم. بعد از صحبت با رها مثل این که انرژی تازه گرفته بودم. روزنامه رو از کیفم در آوردم و با دقت بیشتری صفحه نیازمندی ها رو زیر و رو کردم.

***

سرم درد می کرد از همه جا نا امید بودم. پونزده میلیون پول بی زبون رو صبح همراه یک نامه دادم به باغبون خونه ی رادان تا بده به خشایار. ازش خواسته بودم بی خیال رها بشه چون اون دیگه اینجا نیست. بعد هم رفته بودم چند جا برای مصاحبه که به خاطر دختر جوون بی تجربه ی مجرد بودنم قبلولم نکردند. ساعت پنج غروب بود و چیزی به تاریکی هوا نمونده بود. داشتم می رفتم خونه تا برای امتحان فردام آماده بشم. خسته بودم. بی حوصله و نا امید. تا کی باید دنبال کار سگدو می زدم؟بر فرض هم کار پیدا می کردم. چه جوری می خواستم پول عمل رو جور کنم؟ با حقوق ماهانه ام؟ آره تما اون طوری می تونستم بعد از ده سال رها رو عمل کنم. تنها راهم وام بود. همین و بس ولی چه طوری؟ با کدوم ضامن؟ داشتم دیوونه می شدم خدایا کاش عمو بیاد ایران. چی با خودش فکر کرد که دو تا دختر تنها رو گذاشت و رفت؟ ما پشتوانه نمی خواستیم؟ هرچند بیچاره وقتی از کار بی کارش کردند چاره ی دیگه ای نداشت. اگر می موند به گدایی می افتاد.

صدای بوق های ماشینی رو پشت سرم می شنیدم. محل نذاشتم. یک مزاحم دیگه... داشتم راهم رو می رفتم که یک نفر از پشت سر صدام زد.

- خانم مسیحا؟

برگشتم سمتش. یک مرد حدودا پنجاه ساله. اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد چشم های آبیش بود.

- بله؟

- می تونم وقتتون رو بگیرم؟

- ببخشید به جا نمی آرم؟

- فریبرز فارس منش هستم. پدر فرهاد...

چشمام می سوخت.نای راه رفتن نداشتم. با بدبختی بدن خسته ام رو از پله ها بالا بردم. در رو باز کردم و رفتم تو.تکیه ام رو دادم

به در کم کم سر خوردم و همون جا پشت در نشستم رو زمین. به گوشیم نگاه کردم. یک پیام آماده که ساعت ها بود با خودم کلنجار می رفتم که بفرستمش. ولی حرف خشایار تو سرم می پیچید.« خودتون یک کاری می کنید که به چشم کالا بهتون نگاه کنند» چشم هام رو بستم این یکی فرق دارد. دکمه ی ارسال رو زدم و چشم هام رو باز کردم. همه چیز تموم شده بود. پیام رفته بود. حالا باید مرحله ی بعدی رو عملی می کردم.دستم رو رو شماره ی یک نگه داشتم. لحظاتی بعد صدای سهراب تو گوشم پیچید.

- جانم؟

- سلام سهراب.

- سلام عزیزم خوبی؟

- بد نیستم. سهراب باید ببینمت.

متوجه صدای بغض دارم شد. با نگرانی پرسید.

- کی؟

- الان.

- ساعت نه شبه!

- مهمه سهراب. بیا همون پارک همیشگی.

- باشه خداحافظ.

گوشیم رو قطع کردم و بلند شدم. آبی به صورتم زدم و از خونه زدم بیرون. وقتی رسیدم سهراب اون جا بود. حال زارم رو که دید نگران به سمتم اومد.

- رکسان چی شده؟

نگاهش کردم ای خدا چقدر دلم برای رکسان گفتن هاش تنگ میشه.

- باید حرف بزنیم.

در حالی که با نگرانی اجزای صورتم رو می کاوید گفت

- گوش می کنم

کنار هم رو یک نیمکت نشستیم. دهنم خشک شده بود شدیدا نیاز به آب داشتم. از طرفی هم بغض داشت خفه ام می کرد. تمام توانم رو جمع کردم تا چهار تا کلمه از دهنم در اومد.

- می خوام به پیشنهادت جواب بدم.

با کنجکاوی نگاهم کرد. هرکس بود می فهمید که وقتی دختری که ازش خواستگاری کردی ساعت نه شب می کشوندت پارک با رنگ و روی پریده و بغض جلوت میشینه و میگه می خوام به پیشنهادت جواب بدم یعنی چی. نفس عمیقی کشید و با نا امیدی گفت:

- خب؟

آخرش بود باید می گفتم. می گفتم و آرزوی با سهراب بودن رو به گور می بردم. سهراب. تجربه ی اولم بود. دوستش داشتم. باید می ذاشتمش کنار. باز از ته دل داد زدم خدایا آخه چرا من؟ ولی باز جز خودم کسی نشنید. شک دارم خدا هم شنیده باشد. با هزار جون کندن گفتم:

- جوابم منفیه.

چشم هاش رو بست وآهی کشید. لحظه ای بعد بازشون کرد و نگاه غمگینش رو به چشم هام دوخت و گفت:

- چرا؟

نگاهم رو دزدیدم و فکر کردم چقدر بهش بد کردم. چقدر در حق خودم ظلم کردم که حقیقت رو بهش نگفتم؟ با صدای لرزانی گفتم:

- چون لیاقت تو رو ندارم. من...اونی که فکر می کنی نیستم. دروغ نگفتم ولی یک حقیقت بزرگ رو ازت مخفی کردم.من...پدر و مادر ندارم. خانواده ام رو وقتی ده سالم بود از دست دادم. بعدش عموم بزرگم کرد و دو سال پیش هم براش یک کار خوب گیر اومد و رفت خارج. حالا هم با دوستم زندگی می کنم کسی که خانواده اش رو با من از دست داد. البته زندگی می کردم چند روز پیش انتقالی گرفت رفت یک شهر دیگه. الان هم تنهام. کسی رو ندارم. خیلی چیز ها رو ازت پنهان کردم. در به در دنبال کارم و اونقدر گرفتارم که شاید تا آخر عمرم نتونم با کسی ازدواج کنم.

برگشتم و نگاهش کردم با ناباوری نگاهم می کرد.نباید هم باور می کرد. با بغض گفت:

- دروغ میگی رکسان.

سرم رو به نشانه ی منفی تکون دادم.

- رکسانا؟ خودتی؟ امکان نداره من...من باور نمی کنم.

- ولی حقیقت داره.

داد زد:

- دختری که من عاشقش شدم به پاکی آب بود. صاف صاف هیچ وقت هم چیزی برای پنهون کردن نداشت.

نفس نفس می زد باورش نمی شد چنین دروغی بهش گفته باشم. مقصر خودش بود. بدون این که چیزی رو براش بگم از من برای خودش یک فرشته ی افسانه ای همه چیز تموم ساخته بود. تمام تلاشم رو کردم تا بغضم نشکنه. فقط خدا می دونه چی کشیدم. تو اون چند دقیقه به اندازه کل نوزده سال زندگیم عذاب کشیدم.

- نه خیر آقا این دختری که عاشقش شدی وجود خارجی نداره. یک دروغ گوی احمق بود که تو رو دوست داشت و نمی خواست از دستت بده ولی الان خانواده ات قبولش ندارن چون لیاقتت رو نداره.چون یک دختر بی کس و کاره.چون دروغ گفته. حالا هم همین جا اون دختری که تو ذهنت ساختی رو بریز دور. ماسک صورت من رو هم از رو صورتش بردار اون وقت میبینی که هیچی وجود نداره.

دیگه طاقت اون جا نشستن و تماشای چهره ی شکست خورده ی سهراب رو نداشتم. حس می کردم قلبم مثل جیگر ذلیخا سوراخ سوراخ شده. نمی خواستم جلو سهراب بغضم بشکنه. نمی خواستم جلوش حالم بد بشه. باید می رفتم. همون موقع. از جام بلند شدم و به سمت خروجی پارک دویدم. دنبالم نیومد. انتظار نداشتم بیاد. می دونستم چیزی که در من دوست داره سادگیمه ولی من با بی رحمی بهش کلک زدم. دلم می خواست یک جور دیگه این ها رو می گفتم طوری که بتونه ببخشه ولی عمدا کاری کردم که ازم بدش بیاد. دیگه جایی تو زندگی هیچ کدوم از ما برای دیگری وجود نداشت. هر قدمی که از سهراب دور می شدم دلم فریاد می زد برگرد. ولی از اون ور عقلم فریاد می زد« به خاطر رها» دستم رو بلند کردم یک تاکسی نگه داشت. برگشتم و سهراب رو نگاه کردم بی حرکت ایستاده بود و نظاره گر رفتنم بود.کاش صدام می کرد کاش میزد تو دهنم کاش سرم داد می زد کاش باهام دعوا می کرد کاش می پرسید جرا بهش دروغ گفتم ولی این جوری در سکوت و بی خیالی رفتنم رو نگاه نمی کرد. سوار شدم و در رو بستم. راننده راه افتاد. پخشش روشن بود. تو اون گیر و دار همین یک آهنگ رو کم داشتم تا سرم رو بکوبم به دیوار...

صدام کن این دم آخر...

آخه فردا دیگه دیره

آخه فردا دیگه نیستم

کسی جامو...

خداحافظ که دلگیرم

سراغت رو نه...نمیگیرم

ببین گفتم:خداحافظ

یک کاری کن، دارم میرم

یک کاری کن بذار حتی بمونم تو بهم بد کن

پشیمون می شم از رفتن،بیا رها منو سد کن

واسه رفتن بگو دیره بگو شب دست و پا گیره

دارم راهی میشم جونم چرا گریت نمیگیره؟

چرا با چشم های گریون می خوای باشم یک سرگردون؟

پاشو این لحظه حساسه یک جوری من رو برگردون

برگردون

برگردون...

***

- رکسان تو چه غلطی کردی؟

- شیرین تو رو خدا حوصله نصیحت ندارم.

- آخه دیوونه یک شب عین این جنی ها زنگ زدی بهش بدبخت رو کشوندی پارک باهاش بهم زدی بعد هم گذاشتی رفتی به خاطر چی؟ به خاطر کی؟ پول؟

- هه. پول. انگار می خوام پول بگیرم برم دنیا گردی. بابا پول رو به خاطر رها می خوام. اگر من این پول رو تا چند ماه دیگه جور نکنم رها میمیره. بچه اش آواره میشه. کارش میکشه به پیوند که دیگه عمرا از پس اون بر بیام. می فهمی این رو؟

نفس نفس می زدم. شیرین با بهت نگاهم کرد و بعد از چند لحظه بهم نزدیک شد و بدن لرزانم رو در آغوش گرفت.بغضم ترکید. سرم رو گذاشتم رو شونه اش و هرچی تو دلم بود ریختم بیرون.

- شیرین به خدا دوستش داشتم. به خدا به خاطر این که پیشنهاد فارس منش رو قبول کردم از دست خودم ناراحتم ولی نمی تونم بشینم و مردن رها رو تماشا کنم. می فهمی؟

- آره عزیزم. باشه. هر کاری صلاح می دونی بکن فقط قول بده که به خودت آسیب نزنی.

ازش جدا شدم و با لبخند صورت مهربونش رو نگاه کردم.

- خب حالا درست تعریف کن ببینم چی بوده پیشنهاد این بابا.

روی مبل نشستم و انگشتام رو در هم قلاب کردم.برگشتم به همون روز..روزی که سرنوشتم به کلی تغییر کرد...

- من فریبرز فارس منش هستم پدر فرهاد.

جا خوردم چند وقتی بود از فرهاد خبری نداشتم.

- من چه کمکی می تونم بکنم؟

- عرض می کنم. شما بفرمایید.

رفتم سمت ماشینش و سوار شدم. یکم که رفتیم جلو تازه فهمیدم چه خریتی کردم اگر این واقعا بابای فرهاد نباشه چی؟ من حتی فامیلی فرهاد رو نمی دونستم.ولی مثل این که اونقدر ها هم بدبخت نبودم و واقها پدر فرهاد بود. کنار یک رستوران نگه داشت و رفتیم داخل.جای شیکی بود. برای اولین بار در عمرم داشتم پا به چنین کافی شاپ شیکی می ذاشتم. برای جفتمون قهوه سفارش داد.

- خب...رکسانا مسیحا درسته؟

سرم رو به نشونه ی مثبت تکون دادم.لبخند تلخی زد.

- تا قبل از این که ببینمت تمام سوالم این بود که تو چی داری که فرهاد این طوری کار و زندگیش رو ول کرده و افتاده دنبالت.

با استفهام نگاهش کردم.

- خب بگذار از اولش بگم...مختصر و مفید. فرهاد تنها پسر منه و وارث تمام ثروت من. از وقتی بچه بود زمزمه های ازدواجش با مهرنوش، دختر عمه اش بوده. فرهاد هیچ وقت مخالفتی نکرد ولی خب موافق هم نبود.در واقع هیچ وقت براش مهم نبود. بهش فکر نمی کرد منم همین طور زیاد این رو تو مغزش نکردم گفتم به موقع اش خودش می فهمه که چرا نمی خوام با غریبه وصلت کنم. به هر حال خودش هم می دونست موافقت اون برام مهم نیست. اون و مهرنوش باید ازدواج کنند. ولی متاسفانه فرهاد خیلی سرسختی کرد. رابطه اش با من خوب نیست. از بعد از مرگ مادرش کلا عوض شد. طوری که نمی تونستم کنترلش کنم. ازدواج که کردم دیگه باهام غریبه شد. فقط از طریق دوستش کاوه آمارش رو داشتم. خیلی بلا ها سرش اومد. معتاد شد. به سیگار.از من دور شد و به دوست هاش پناه برد من هم دورادور مواظبش بودم. بعد از دیپلمش، دانشگاه تهران قبول شد اون هم به زور و نفوذ من. فرهاد پسر باهوشی بود ولی در اون شرایط انتظار درس خوندن ازش نمی رفت.به زور وادارش کردم کنکور بده و بره دانشگاه.به زور که نه. جواب نداد. به وسیله کاوه. اون باهاش صحبت کرد و تشویقش کرد. همیشه با هم سن و سال های خودش منطقی برخورد می کرد. یک ماه اول رو هی پیچوند ولی کم کم داشت خوب میشد که باز نمی دونم چی شد که یک ترم بعد اخراج شد. کلا بیخیال مهندسی شد. با این که خیلی هم دوست داشت ولی دور رشته ی ریاضی رو خط کشید. یک سال بعد از اخراجش شروع کرد به خوندن حقوق آرزوی مادرش بود. وگرنه همین کار رو هم نمی کرد و بی سواد می موند. موضوع ازدواجش با مهرنوش رو سال پیش باهاش در میون گذاشتم. یعنی اواخر چهارمین ترمش. ترم چهارش که تموم شد من هم افتادم تو خط جدی کردن کار ها ولی با مخالفت شدید فرهاد رو به رو شدم. از وقتی ازدواج کرده بودم یک خونه جدا تو باغ خودمون برا خودش ساخته بود و نشسته بود توش. خیلی سرخود شده بود. من هم فقط به وسیله کاوه از بعضی کار هاش خبر داشتم. کاوه پسر یکی از دوست های خودمه که با فرهاد عمران قبول شد و بر خلاف پسر من ادامه داد و الان داره فوقش رو میگیره. بعد از اخراج فرهاد باز هم روابطشون ادامه داشت. اول جدی نگرفتم گفتم مجبور میشه. ولی یک روز خواهرم اومد خونه مون شکایت. گفت این فرهاد،فرهاد سابق نیست. فرهادی نیست که من آرزوم بود دامادم باشه. این فرهاد لیاقت دختر من رو نداره. رفتم ته و توی قضیه رو در آوردم. فهمیدم پسر من تبدیل شده به یک لا و بالی. یک آدم معتاد به سیگار و الکل که هر شب هر شب جاش تو پارتی های مختلفه. با دختر های مختلف می گرده. اول باهاش حرف زدم. طبق معمول اثر نکرد. من هم ولش کردم گفتم خودش سرش به سنگ می خوره آدم میشه. دانشگاهش شروع شد و افت شدید درسی. شاگرد اول کلاس دو بار تهدید به اخراج شد. فقط تو چهل روز.نباید میذاشتم اخراج بشه اگر از این دانشگاه هم اخراج می شد باید تا آخر عمرش دیپلمه میموند داشت خودش رو نابود می کرد. یک مدت که گذشت دیدم اصلا فرهاد تو خونه نیست. کفری شدم. رفتم سراغ کاوه و خواستم ببینم کجاست که گفت یک دختره رو تو دانشگاه کاوه دیده و کار و زندگیش رو ول کرده افتاده دنبال اون.نصف هفته تو دانشگاه قضایی و بقیه رو دانشگاه فنی به بهانه های مختلف. از اون جایی که استاد ها هم می شناختنش و خیلی هاشون هم از دوستان من اند خیلی بهش گیر نمی دادند.از طرفی یکی از شرک های من تو اون دانشگاه تدریس می کنه و با هم مهندسی یک پروژه رو به عهده داشتیم. فکر کردم این هم مثل بقیه است. ولی کاوه گفت این یکی فرق داره. میگه فرهاد گفته آخریه. اولش جوشی شدم ولی وقتی فهمیدم دختره محلش نمیده اروم تر شدم با فرهاد صحبت کردم و گفتم فکر این که من بهش اجازه ی ازدواج با اون دختر رو بدم رو از سرش بیرون کنه. اگر می خواد با اون ازدواج کند باید همه چیزش رو بذاره و بره. ولی مرغش یک پا داشت. گفت به کارش ادامه میده حتی اگه از خونه بیرونش کنم. این شد که از کاوه نشونی دختره رو گرفتم تا با خودش حرف بزنم.

با کنجکاوی نگاهش می کردم. داستان های تکراری. از همون ها که تو رمان ها خونده بودم. حالا هم لابد اومده من رو با پول بخره که پسرش رو از خودم برونم. ولی با جمله ی بعدی که از دهنش خارج شد چارشاخ شدم...

کلا از اون تیپ ها که من فقط بلدم بهش بخندم ولی صورت قشنگی داشت. سبزه بود و من رو یاد پسر بچه های شر می انداخت.

چیز هایی که پدرش می گفت بهش می خورد. ولی می دونستم باعث و بانی تمام این ها همین پدره. این چه پدری بود. می دونست پسرش من رو دوست داره بعد نشسته بود جلوی من و می گفت یک مدت باهاش دوست باش و بعد ولش کن تا نا امید بشه. مردک پول پرست. حاضر نبودم. اصلا چی گیر من میومد.

- متاسفم. من نمی تونم پیشنهادتون رو قبول کنم.

- تبریک میگم خانم کوجولو. مغزت سریع کار می کنه ولی می تونم بپرسم چرا؟

- من به اندازه ی کافی سرم شلوغه وقتی برای تربیت پسر شما ندارم. در ضمن من نامزد دارم.

تک ابرویش را بالا داد.

- کاوه می گفت نداری.

- کاوه که از همه چیز خبر نداره آقا.

چینی بین دو ابروش انداخت و در حالی که لیوان قهوه اش رو می چرخوند گفت

- آها. چرا گفته بود با یک پسری دوستی. سهراب نه؟

- خودشه.

- پس نامزد نیستید.

- قراره بشیم.

- بهمش بزن.

- بله؟

- بهمش بزن.

از جام بلند شدم و کیفم رو برداشتم و در حالیکه می رفتم گفتم:

- چشم حتما تمام کار و زندگیم رو ول می کنم برا یکی یکدونه ی شما.

قبل از این که ازش دور بشم گفت:

- کاوه می گفت پول لازمی.

حرصم گرفت. من باید این عجوبه رو کشف کنم. کی بود که از جیک و پوک من خبر داشت و من تا حالا ندیده بودمش؟ سر جام ایستادم و فارس منش ادامه داد.

- تند میری دختر جون. من از تو انتظار ندارم که کار و زندگیت رو ول کنی بچسبی به تربیت پسر من.

مردک جلف این چه طرز حرف زدنه؟ مگه من چسبم؟

- چقدر لازم داری؟

- من با این کار مشکل دارم مسئله اونش نیست.

- رقم بگو.

- من اهلش نیستم.

- چهل تا خوبه؟

مخم سوت کشیدم. عالی بود. با چهل تا هم می تونستم خرج عمل رها رو بدم هم بچه اش رو تازه یک چیزی تهش برا خودمون می موند. در واقع دو برابر خرج عمل رها بود.

- نگفتی خوبه؟

وجدانم داشت خودش رو تکه و پاره می کرد و اگر وجود مادی داشت همون موقع گوشم رو می گرفت و از فارس منش و اون کافش شاپ لعنتی دورم می کرد. ولی اون لحظه فقط تونستم با اکو ی کلمه ی 40 میلیون تو ی مغرم وجدانم رو خفه کنم.

- اجازه بدید فکر کنم.

سرش رو تکون داد و کارتی از جیب کتش در آوردم و کف دستم گذاشت.

- به خدا شیرین تا شب داشتم دیوونه می شدم. تا لحظه ای که براش اس ام اس فرستادم و موافقتم رو اعلام کردم صد بار از خدا خواستم من رو ببخشه. درسته از فرهاد خوشم نمیاد ولی راضی به شکستنش نیستم ولی از طرفی فکر می کنم تنها راهمه. می دونی چند وقته دنبال کارم؟ این وسط به خاطر سهراب ناراحتم. دوستش داشتم شیرین. به خدا دوستش داشتم.

اشکم سرازیز شد. سرم رو میان دست هایم گذاشتم. شیرین دستش رو دور شونه ام حلقه کرد و سرم رو به سینه اش تکیه داد.

اون شب تا خود صبح شیرین پیشم موند. نمی دونم چند ساعت تو بغلش گریه کردم تا خوابم برد.

***

به صورتم تو آیینه نگاه کردم. بیشتر از هر وقت دیگه ای آرایش داشت چون رنگم حسابی پریده بود. امتحان ها تازه تموم شده بود و کلاس ها شروع شده بودند. استرس داشتم می ترسیدم فرهاد بفهمه. خودم هم از کاری که قرار بود انجام بدم خجالت می کشیدم. چه جوری می خواستم شخصیت یک انسان رو خرد کنم به خاطر پول؟ ولی از طرفی خودم رو گول می زدم و می گفتم قراره رفتارش رو درست کنم. بعدا ازم تشکر هم می کنه. نفس عمیقی کشیدم و کیفم رو روی دوشم انداختم. داخل آیینه نگاه کردم. یک دختر مغرور و محکم رو میدیدم. باچهره ای که ازش استقامت می بارید. چشمان درشت و بادامی با مژه های کوتاه که وقتی بهشون خیره می شدی چیزی جر استقلال طلبی نمی دیدی. راست ایستادم. باید محکم می بودم مثل همیشه. از آیینه دل کندم و از خونه خارج شدم. چشمم به کفش هام افتاد دوباره هر لنگه اش یک طرف بود. یاد رها افتادم. غصه ام گرفت. داشت روز شماری می کرد. دو هفته دیگه جنسیت بچه اش معلوم می شد. من هم ذوق داشتم. تو ذهنم یک دختر بچه ی تپل سفید بود درست شکل خود رها. با موها و چشم های قهوه ای. تمام راه خونه تا دانشگاه رو به بچه ی رها فکر کردم. پیش خودم تصور می کردم که بهم میگه خاله و کلی ذوق می کردم! وقتی به دانشگاه رسیدم اولین کسی که جلوم ظاهر شد فرهاد بود. حس کردم قلبم اونقدر با شدت می زنه که الان قفسه سینه ام رو میشکافه و می پره بیرون. حس می کردم می دونه ولی سعی کردم عادی باشم. طبق نقشه ی حساب شده جلو رفتم . تو دلم گفتم امروز دو شنبه است. خدا رو شکر سهراب نیست. اگر ببینه چی؟ فقط خدا میدونه چقدر دلم براش تنگ شده بود. فرهاد به سمتم اومد و با نگرانی پرسید.

- کجایی تو؟ می دونی چند وقته خبری ازت نیست؟

سرم رو انداختم پایین و چند لحظه بعد با لبخند نگاهش کردم.

- علیک سلام.

با کلافگی نگاهم کرد.

- سلام. کجایی آخه؟ یک سری می گفتند دنبال انتقالی بودی.

- نه برای یکی از دوست هام پرسیده بودم. حالا بر فرضم که بودم. که چی؟

- اون طوری من هم باید می رفتم دنبال انتقالی دانشگاه قضایی.

اخم کردم- و چرا؟

خندید و گفت:

- حالا... کجا بودی این چند وقت؟

- همین جا.

- پس چرا من نمیدیدمت؟

- ساعت رفت و آمدم با کلاس هام فرق داشت. شما هم که دانشجوی اینجا نیستید.

- نه سر کوچتون هم چند بار ایستادم اصلا انگار خونه نبودی.

با اخم نگاهش کردم. چقدر فضول بود این بشر.

- شما به چه حقی اومدید دم خونه ی من کشیک دادید؟

- به این حق که یک ماهه بهت شماره دادم هنوز یک تک زنگ هم نزدی.

- شما به این میگید حق؟

یک لحظه دستش رو گذاشت رو پیشونیم که سریع خودم رو عقب کشیدم. بعد هم دو تا از انگشتاش رو جلو چشمام تکون داد.

- رکسانا این چند تاست؟

- بله؟

- آخه فکر کنم من رو دو تا میبینی. این چند تاست؟

دستش رو کنار زدم و در حالی که می رفتم سمت دانشکده گفتم:

- من اصلا نمی دونم چرا دارم وقت عزیزم رو اینجا تلف می کنم.

فرهاد خندید و در حالی که به سمت در خروجی می رفت گفت:

- حیف که کار دارم وگرنه قشنگ برات تشریح می کردم که چرا اینجایی.

برگشتم سمتش.

- منظور؟

جوابم رو نداد فقط خندید و رفت. چقدر هم خوش گل میشه می خنده خاک بر سر. خدایا هرچی داشتی دادی به اینا نه؟

وارد کلاس که شدم شیرین نشوندم ور دل خودش و مجبورم کرد مو به موی مکالممون رو مثل نوار براش تکرار کنم.

- تو از کجا اصلا فهمیدی من فرهاد رو دیدم؟

- اختیار دارید. شیرین جون رو دست کم گرفتی عزیزم. آنتن های من همیشه هواست.

- منظورت شاخک هاته دیگه.

زبونش رو برام در آورد- سوسک خودتی.

همون موقع استاد اومد کلاس و وقت نشد زبون این شیرین رو قیچی کنم که دیگه برای من درازش نکنه.

بعد از ظهر شیرین مثل فشنگ جیم شد ور دل پدرام جونش. می دونستم با فرهاد رو به رو میشم پس قبل از این که برم حیاط خوب خودم رو تو آیینه دست شویی بررسی کردم چون زیاد پیش میومد که چونه ی مقعه ام بره کنار گوشم یا لپم خودکاری بشه. خب خدا رو شکری که این دفعه مرتب بودم. همون طور که حدس می زدم جلو در دانشکده منتظرم بود. چیز جدید نبود. حداقل هفته ای دو بار این کار رو می کرد و من حداقل روزی پنج بار ازش می خواستم این کار رو نکنه. ولی این دفعه باید بی خیال می شدم. بیچاره بذار فکر کنه داره به هدفش می رسه. با لبخند داشتم می رفتم طرفش که چشمم افتاد به پرستو. چندشم شد. با چه قیافه ای اومده دانشگاه. لبخندم رو لبم ماسید. فکر کنم این یارو پارازیت بشه وسط نقشه ی من. داشتم با حرص نگاهش می کردم و آرزو می کردم از این نگاه های لیزری داشتم تا از همین جا سوراخ سوراخش می کردم اونوقت تو رستوران ازش به عنوان آبکش استفاده میشد که صدای فرهاد من رو از دنیای کارتون بیرون کشید.

- رکسانا؟ کجایی؟

برگشتم نگاهش کردم. یک لحظه فکر کردم چقدر قشنگ میگه رکسانا.تا حالا اسمم رو خلاصه نکرده. بعد هم به خودم قول دادم رفتم خونه یکی بزنم تو سر خودم به خاطر این فکرم. آخه دختره ی پسرندیده بذار یک روز بگذره.

- ها؟ همین جا. باز که اینجا ایستادی.

- خدایی خسته نشدی بس گفتی تو که میدونی میام.

- تو خسته نشدی بس اومدی؟

- آخه من میدونم تو آخر میای.

- کجا میام.

- راه.

- راه؟

- آره با من.

کلاسورم رو به بازوش زدم.

- خیلی پررویی.

بعد هم راه افتادم. دنبالم اومد. با لحن حسرت وار مسخره ای گفت:

- هی... خدا میبینی کار فرهاد فارس منش به کجا رسیده...منت دختر ها رو می کشه. تا حالا برعکس بود ها. الان به معنی واقعی به فراز و نشیب زندگی پی بردم.

برگشتم نگاهش کردم یک لبخند شرارت آمیز رو لب هاش بود. ایستادم و نگاهش کردم.

- تا اون جایی که من کشف کردم شما اصلا مال این دانشگاه نیستی. فقط هر روز این جا چی کار می کنی رو خدا می دونه.

- خب ده دفعه توضیح دادم این هم روش یازده دفعه: راستش یکی از استاد های این جا مهندس پروژه ایه که پدرم روش سرمایه گذاری کرده. من هم که دانشجوی سابق اینجا بودم. پارتیم هم کلفته. دوستم هم این جا فوق می خونه. این شد که دو سه باری گذرم به این جا افتاد و از بخت بد یک بختک یک روز پرید جلو ماشینم از اون موقع ماشینم نمی دونم چرا همش جلو در اینجا سبز میشه. علاقه ام به عمران زیاد شده. دلم برای دوستم تنگ شده. با معرفت شدم حال استاد هام رو می پرسم. ککم هم نمی گزه به نگهبان رشوه بدم که بذاره بیام تو.

- خیلی پررویی بختک هم جد آبادته.

برگشتم و راه افتادم. که همون جور که پشت سرم می اومد گفت:

- هی خانم کجا کجا؟ دارم حرف می زنم ها گل لقد نمی کنم که.

- چرا اتفاقا. سعی کن این علاقه ات به عمران رو هم کنترل کنی جناب عالی مهندس بشو نیستی. نهایتش اینه که بری سر ساختمون گل لگد کنی.

زد زیر خنده و گفت:

- ببین خانم کوچولو همیشه یک چیز یادت باشه اون هم این که پل های پشت سرت رو خراب نکن. پس فردا که شوهرت نتونست این اخلاق گندت رو تحمل کنه و خواست طلاقت بده مجبور میشی بیای پیش من که کمکت کنم حقت رو بگیری پس بذاز دوستیمون پایدار بمونه.

- اولا ما هیچ دوستی ای نداریم که بخواد پایدار بمونه. ثانیا من جرا باید بیام پیش شما؟

- زیرا بنده احتمالا تا اون موقع وکیل شدم.

- هه. وکیل. ببین آقای فارس منش اگر تو این شهر قحطی وکیل بیاد هم من ترجیح میدم با همون شوهرم بسازم ولی پیش شما نیام.

خندید و گفت:

- نگرفتی دیگه خانم مهندس. مشکل شوهر زبون بستت نیست. دارم میگم اون از دست تو خسته میشه من موندم تو چه طوری دانشگاه قبول شدی با این آی کیو.

ایستادم. و جدی نگاهش کردم.

- به جای این حرف ها میشه بگی تو از من چی می خوای؟

- ا؟ چشمات درست شد؟ خدا رو شکر.

- جوابم رو بده.

- یعنی تو نمی دونی؟

- ای بابا یک سوال پرسیدم جواب بدید.

- باز چشات چپ شد؟

با حرص تقریبا داد زدم.

- فرهاد!

با خنده گفت: جانم؟

روم رو از برگردوندم و راه افتادم در حالی که می خندید دنبالم میومد. به جهنم بذار اینقدر بیاد تا پاهاش قطع بشه. من که می دونم این بچه سوسول تا حالا پیاده از خونه تا سرکوچشونم نرفته. از وقتی چشم باز کرده ماشین زیر پاش بوده فکر کنم تو خونشون هم با ماشین بره این ور اون ور. والله با این سر و تیپی که این داره فکر کنم خونشون اندازه اوتوبان باشد. از حرصم تصمیم گرفتم این ایستگاه رو بیخیال شم و تا ایستگاه بعدی پیاده برم من که عادت دارم تا خود خونه هم پیاده برم آخ نمیگم. این شازده پدرش در میاد. وقتی از کنار ایستگاه گذشتم به وضوح دیدم که تعجب کرد. ولی بعدش خیلی خونسرد کنارم میومد. هر لحظه انتظار داشتم بگه خسته شدم کجا داری میری ولی انگار نه انگار. مثل این که فکر کرده آوردمش پیاده روی. واقعا که هیچ جا برای پیاده روی خیابون های پردود تهران خودمون نیست. فقط یک نفس عمیق کافیست تا از شدت سرفه و سوزش گلو دارالفانی را وداع گوییم. ایستگاه بعدی رو می خواستم رد کنم ولی دیدم دیگه خودم هم نمی کشم. رفتم سمت نیمکت ها و نشستم. فرهاد هم بیخیال نشست و گفت:

- فکر کردم می خوای تا خونه پیاده بری. به عقلت شک کرده بودم.

- فعلا که خودت هم اینجایی.

- من هر جا خسته بشم تاکسی میگیرم ولی جنابعالی چون اوتوبوس سوارید هر وقت خواستید نمی تونید سواری بگیرید.

با اخم نگاهش کردم که شونه هاش رو بالا انداخت و گفت.

- چیه خب؟ ندیدم تا حالا با تاکسی بری.

روم رو برگردوندم. انگار این همه چیز رو میبینه. اوتوبوس اومد و سوار شدیم.جا نبود. یک گوشه ایستادم. فرهاد هم از خدا خواسته اومد کنارم ایستاد. و میله ای رو که بهش چسبیده بودم با دستش گرفت. اوتوبوس راه افتاد. از ایستادن تو اوتوبوس متنفر بودم. همش تلو تلو می خوردم یا میفتادم و تا جلوی اوتوبوس دومینو درست می کردم. برای این که جلوی این شازده پسر ضایع نشم تقریبا میله اوتوبوس رو بغل کرده بودم. رو به روم فرهاد ایستاده بود. اونقدر جمعیت زیاد بود که یک میلیمتر دیگه جلو میومد می رفتم تو بغلش. صورتش رو نمی دیدم. سرم تا سینه اش می رسید. اگر خیلی سرافراز می شدم به گردنش هم می رسیدم. کنارم یک پسره ایستاده بود از این تریپ فشن های جلف. برعکس تیپ فرهاد که با نمک بود و بهش می خندیدم این یکی تقریبا حالم رو بهم می زد و هر وقت می دیدمشون چندشم می شد و روم رو بر می گردوندم. اون روز هم همین کار رو کردم که پسره هم حالت پرخاش گفت:

- مگه سوسک دیدی که قیافت رو این طوری کج و کوله می کنی برای من؟

مرده شور بلا نسبت سوسک خواستم جوابش رو بدم که صدای فرهاد بلند شد.

- این چه طرز صحبت با یک خانم محترمه؟

خانم محترم! وای که چقدر ذوق کردم دفعه اول بود رفته بودم تو جمع محترم ها. پسره در حالی که به طرز چندشی آدامس می جویید گفت:

- تو چی کاره ای این وسط.

صداشون داشت بالا می رفت. خدا رو شکر بچه های دانشگاه تو این اوتوبوس نبودند.

- چه ربطی داره من چی کارم دارم می گم این چه طرز صحبته؟ کسی نبوده بالا سرت تربیتت کنه؟

- بی پدر مادر خودتی مرتیکه.

یک نگاه به قد و قواره پسره انداختم از این جوجه فکلی ها بود شاید قطر کمر من از اون بیشتر بود! اونوقت با این قدش ایستاده جلو فرهاد چرت و پرت میگه. با صدا آروم گفتم:

- فرهاد ولش کن شر میشه.

فرهاد نگاهی بهم انداخت. سرم رو انداختم پایین. نمی تونستم تو چشم هاش نگاه کنم می ترسیدم بفهمه چه نقشه ای براش دارم.سرش رو پایین آورد و نزدیک گوشم گفت:

- برو ته اوتوبوس وایسا.

ابرو هام رفت بالا. نه این بچه سوسول ها هم غیرت میرت حالیشون میشه.خوشم اومد. به زور از میون جمعیت راه باز کردم و رفتم وسط قسمت زنونه ایستادم. به مقصد که رسیدیم بدون این به روی خودم بیارم فرهاد اون جاست یک ایستگاه زودتر پیاده شدم. خوشم میاد این بچه پول دار رو حرص بدم. چقدر نفس من خبیثه! تا سر کوچه پیاده گز کردم. سردم بود. خاک تو سرت رکسانا آخه یک نقشه ای میکشیدی اون رو مینداختی پایین. تو که اینقدر خنگ نبودی. داشتم خودم رو با این مغز پوکم لعنت می کردم که به کوچمون رسیدیم. آه از نهادم برخاست می خواستم همون موقع خودم رو بندازم وسط خیابون تا دنیا از دستم نفس راحت بکشه. فرهاد سر کوچه دست به سینه منتظرم بود. تکیه اش رو داده بود به درخت و با لبخندی که می گفت«تو چه طوری دانشگاه قبول شدی با این آی کیو» نظاره ام می کرد. یکی نبود بهم بگه عقل کل این راهی که تو پیاده اومدی رو اون با اوتوبوس اومد در واقع خودم رو مسخره کرده بودم. بی توجه بهش پیجیدم تو کوچه دنبالم اومد. همون طور که پشت سرم قدم برمی داشت گفت:

- یادت باشه با این آی کیو دیگه نقشه فرار نکشی چون دلم نمی خواد خودت رو به کشتن بدی.

به در خونه رسیده بودیم.برگشتم با حرص نگاهش کردم. در حالی که کلید رو از کیفم در می آوردم گفتم:

- تو کار و زندگی نداری؟

در حالی که عقب عقب می رفت با خونسردی گفت:

- چرا. تا حالا هم داشتم به کار و زندگیم می رسیدم.

و لبخند شیطونی زد و طبق معمول همیشه که ترکم می کرد گفت:

- شب منتظر تماستم.

و پشتش رو به من کرد و رفت. دیونه. هی که اگه منم مثل دختر های دیگه بودم بابام رو می فرستادم سر وقتت تا دیگه دنبال من راه نیفتی. حیف که لازمت داریم

کفش هام رو در آوردم و تو جا کفشی گذاشتم. با افتخار لبخندی زدم و فکر کردم اگر رها بود سور می داد! رفتم داخل. مقنعه ی خیسم رو در آوردم. سردم بود. رفتم دم پنجره. فرهاد زل زده بود به پنجره. من رو که دید لبخندی زد و سرش رو انداخت پایین و راه افتاد به سمت سر کوچه. از اون روز یک هفته گذشته بود و تو این یک هفته کارش شده بود من رو از دانشگاه تا خونه اسکورت کردن. مجبور بودم یکم دنبال خودم بکشونمش نمی شد که یکهو بهش زنگ بزنم بگم نظرم عوض شد که. لو می رفتم. همون جور کنار پنجره خشکم زده بود و رفتنش رو نظاره می کردم. نمی دونستم چرا اینقدر دنبالم راه می افته. مگه من چی داشتم. خودش باید تو این مدت فهمیده باشه که بی کس و کارم. قیافه ی اونجوری هم که نداشتم. تو این چند وقت هم که اونقدر باهاش با اخلاق گندم پذیرایی کرده بودم که فکر می کردم بره و تا آخر عمرش ازم به گنداخلاقی یاد کنه. هرچی تو خودم می گشتم نکته ی خیلی جالبی نمی دیدم که بخواد فرهاد رو از کار و زندگیش بندازه و دنبالم بکشونه. با صدای زنگ تلفن به خودم اومدم. فرهاد رفته بود و من هنوز داشتم به کوچه نگاه می کردم. رفتم سمت تلفن.

- بله؟- سلام رکی چه طوری؟- خوبم. تو چه طوری؟- من...دارم میمیرم. بابا. یک هفته مونده تا سونوگرافی. خندیدم و گفتم: بچه ندیده.- ببخشید من تا حالا چند تا زاییدم یا ننه ام خدابیامرز چند بار بعد از من زایید؟ خب جالبه واسم.- خودت چی فکر می کنی؟- من میگم پسر.- ولی من میگم دختر.- هستی شرط ببندم؟- شرط چی؟- اگر دختر شد تو اسمش رو بذار اگر پسر شد من. - وااای چه هدیه بزرگی.- مسخره دلت هم بخواد واسه همچین آدم مهمی اسم بذاری. - آره حتما اسمم میره تو تاریخ به عنوان منتخب اسم دختر رها آزاد.- ها. پَ چی؟خندیدم. رها با ترس گفت:- رکسان دیروز رفته بودیم دکتر یک زنه بود تازه زایمان کرده بود. اونقدر از درد نالید که دارم افسردگی می گیرم.زدم زیر خنده.- خل چل چند ماه مونده از الان عذا گرفتی. تازه کی گفته بی درده؟- اخه خیلی ترسناکه. خندیدم. تا نیم ساعت سر به سر رها گذاشتم. در آخر پرسیدم:- راستی کارت هنوز پا بر جاست؟- آره. دیگه از هفت ماهگی باید بشینم خونه. خاله اینا نمیذارن کار کنم.- اون ها هم بذارن خودت نمیتونی.راستی الان چند وقتته؟- تازه رفتم تو چهارماهگی. شانس ما رو میبینی؟ دکترم رفته سفر دو هفته سونو رو انداخته عقب.- خب برو یک جا دیگه.- نه دیگه بیاد پیش خودش میرم.- خب چیزی کم و کسر نداری اون جا؟- اووو همچین میگه انگار ما تو دهکوره ایم و خانم تو هتل کالیفورنیا.خندیدم. اون هم خندید. خوش حال بودم که اینقدر راحت میخنده. تلفن رو که قطع کردم پیش خودم گفتم نزدیک به دو ماهه که رها رفته. فقط پنج شش ماه مونده تازه اگر بچه به موقع به دنیا بیاد. یعنی چقدر طول میکشید تا فرهاد رو آدم کنم و تحویل باباش بدم؟ از فکر خودم خنده ام گرفت. یک لحظه قیافه ی شیطون فرهاد اومد تو ذهنم. یاد اون روز افتادم که تو دانشکده عمران باهاش برخورد کردم. خندیدم. با صدای بلند. رفتم سمت تلفن. خب رکسانا خانم یک هفته براش ناز کردی بسه دیگه. پای تلفن مردد بودم. چی بهش بگم؟ حالا یک چیزی میشه دیگه. شماره اش رو گرفتم. هفت هشت تا بوق خورد داشتم نا امید می شدم که برداشت.- الو؟از اون ور خط سر و صدا میومد. هر گاگولی بود اولین چیزی که به ذهنش می رسید پارتی بود. ماشالله این پسر چقدر درس میخونه یا دنبال منه یا مهمونی.با کمی مکث گفتم- فرهاد منم.- چه جالب من هم منم. تو هم تویی؟مسخره دلقک فکر کنم شب ها بعد از پارتی میره تو آبنمک می خوابه. - رکسانام.- حدس زدم از طرز معرفیت. از هیچ کس جز تو برنمیاد.تازه به این پی بردم که تنها کسی که جلوش چپ و راست سوتی میدم همین فرهاده. بذار آدمت میکنم. - خیلی خب. حالا که فهمیدی کارت رو بگو.- تو زنگ زدی.- تو می خواستی زنگ بزنم.از اون ور خط صداش می کردند. صدای یک دختر جیغ جیغی بود: فرهاد چرا نمیای بابا؟بی خودی حرصم گرفت و گوشی رو قطع کردم و پرتش کردم رو مبل کناری. مردک خل و چل دو ماهه داره التماس میکه زنگ بزنم حالا این طوری می کنه. بز. از فکر خودم خنده ام گرفت. مثل دیونه ها با صدای بلند زدم زیر خنده. بز! چقدر مناسبه واسه این بشر. آی که اگر کارم گیرت نبود به جرم مزاحمت برا نوامیس مردم میفرستادمت هلفدونی. مثل قبل ازش نفرت نداشتم ولی باز هم چشم دیدنش رو نداشتم نمی دونم چرا. ای خدا. چی میشد این رو یکم قابل تحمل تر می آفریدی من مجبور نباشم اینقدر حرص بخورم فکر کنم وقتی میخوام برم دیدن رها نصف موهام ریخته باشه. با وحشت دستم هام رو روی موهام گذاشتم. وای فرهاد اگه بلایی سر موهای نازنینم بیاد کله ات رو می کنم. حیف موهای مشکی خوشگلم که در راه آدم شدن تو بریزه. نه راه نداره من حداقلش اینه که در راه فیلسوف شدن موهام رو از دست میدم.تلفن زنگ خورد. آقا بزه بود. قطع کردم و سیمش رو کشیدم تا دیگه مزاحم اوقات عالی نشه بعد هم سری تکون دادم و از جام بلند شدم. قبل از این که خل بشم نشستم پای درس هام که اون ترم حسابی سنگین شده بود.×××روز بعد بلند شدم و با ذوق لباس پوشیدم. قدم اول نقشه ام بود باید به فرهاد می گفتم اگه من رو می خوای پارتی ممنوع! رفتم بیرون و کفش هام رو از جا کفشی در آوردم و پوشیدم در رو بستم و داشتم پله ها رو میومدم پایین که خدا یک انسان ملکوتی رو انداخت جلوم. قربونت خدا آخه الان وقتش بود؟ اقدس خانم بود همسایه پایینی. به جز من بقیه مستجر اون بودند و این خانم ملکوتی خیلی حرصش می گرفتم که نمیتونه به من امر و نهی کنه برای همین تا می تونست به چشم مادری بهم گیر میداد! البته تا رها بیچاره هم بود به اون هم گیر میداد. اصلا یکی از دلیل ها اساسی مهاجرت رها همین اقدس جون و امثال اقدس جون بود. یا دیدنم چشم هاش رو ریز کرد و گفت:- کجا میری مادر؟با دست به سر و وضعم اشاره کردم.- با اجازتون دانشگاه.سری تکون داد و چپید تو خونه اش. وای آخه زنیکه فضول این موقع صبح مردم با مقنعه و کیف و کتاب کجا رو دارند برن؟ تازه شانس آوردم اون ساعتی که برمی گردم همیشه پیش دخترشه وگرنه فرهاد رو میدید واویلا بود. اه بدم میاد از هر چی آدم فضوله. زن های بیکار که کاری جز صفحه گذاشتن پشت مردم ندارن. وای خدا مرسی که من جز اون دسته نیستم. به دانشگاه رسیدم داشتم می رفتم داخل که فرهاد اول با صدا و بعد تصویر حضور به نظر رسوند.- رکسان وایسا.برگشتم سمتش.- بهتون یاد ندادند اسم یک دختر رو تو محیط عمومی داد نزنید؟- ببخشید حالا وایسا کارت دارم.- من کاری با شما ندارم.راهم رو گرفتم داشتم می رفتم که بازوم رو گرفت.- خواهش می کنم دیشب حالم خوب نبود نفهمیدم چی میگفتم.سرم رو برگردوندم. بوی سیگار زد تو دماغم همیشه اونقدر ادکن می زد که بوی سیگارش معلوم نباشه ولی معلوم بود اونقدر کشیده که ادکلن از رو رفته.- باشه ولم کن. زشته بقیه میبینند. الان که کلاس دارم. بعدا.. بازوم رو آزاد کردم و رفتم سمت دانشگاه. وای که چقدر از این طرز برخورد خودم حال کردم. چقدر من متین و عاقل بودم خدا واسه رها نگهم داره. به کلاس رسیدم. طبق معمول شاخک های خاله سوسکه اخبار رو به صورت تصویری دریافت کرده بود و منتظر صوتش بود. رفتم براش همه رو تعریف کردم که معلومات بچه نصفه نمونه بعد هم استاد اومد و خودم رو مشغول درس کردم. بعد از کلاس دیگه حیاط نرفتم.می دونستنم فرهاد اون جاست اون روز دو تا کلاس دیگه هم داشتم رفتم یکراست تو یک کلاس دیگه هم نشستم حتی صدای شکمم رو هم خفه کردم و با شیرین نرفتم تریا خودم رو با دوره درس ها مشغول کردم تا اون کلاس هم شروع بشه. خدا کنه اونقدر آ»رو حالیش بشه که نیاد تو دانشکده. چند دقیقه بعد شیرین عصبی وارد کلاس شد دهن باز کرد تا احتمالا هرچی بلده بارم کنه که استاد اومد و شخصیت من رو حفظ کرد آخه اگر شیرین دهن باز کنه دیگه نمیشه دهنش رو بست هیچی شخصیت جفتمون رو هم جلو بچه ها به باد می داد. هرچند داشتم می مردم از فضولی که از چی اینقدر جوش اورده ولی ترجیح دادم جای بهتری به کنجکاویم جواب بدم. بعد از کلاس شیرین دستم رو گرفت و از کلاس کشید بیرون و بدون توجه به سوال ها و آخ و اوخ های من بردم حیاط. فرهاد گوشه حیاط به یک درخت تکیه داده بود. شیرین من رو به سمتش هل داد چنان سکندری ای خوردم که اگر فرهاد نگرفته بودٰم، پدرام باید دنبال رضایت رها می بود برای عدم اعدام شیرین! فرهاد ازش تشکر کرد و شیرین در حالی که لبخند حرص دراری برام میزد راهش رو گرفت و رفت. با چشم هام براش خط و نشون کشیدم ولی اون روش رو برگردوند.- حالا من رو دور میزنی؟برگشتم سمتش.- تو هم خودت زورت نمیرسه بزرگترت رو میفرستی؟- مگه نگفتی بعد از کلاست؟- آره ولی فکر که می کنم میبینم هیچ دلیل موجهی برای رفتار دیشبت وجود نداره. چی زده بودی که حرف هات دست خودت نبود ها؟با غم خاصی نگاهم کرد. با این نگاهش باید یک تجدید نظری رو لقب بز می کردم. مثلا...گوساله...آره نگاه گوساله یکم معصومه به این نگاهش میخوره. - چی انتظار داشتی خورده باشم؟ وتکا. ویسکی. - و این بوی سیگار؟...- نه این یکی دیگه سیگار معمولیه.- سیگار سیگاره معمولی یا غیرمعمولیش چیزی رو عوض نمیکنه. فرهاد من تازه دارم متوجه میشم تمام این مدت که تا خونه دنبالم می کردی چه خطری تهددیم میکرده. من نیستم. دیشب زنگ زدم چون خودت خواستی و دیگه زنگ نمیزنم چون باز هم خودت خواستی. لطفا هم دیگه دنبال من راه نیفت. من تو اون محل و دانشگاه آبرو دارم.و داشتم ازش فاصله می گرفتم که بازوم رو گرفت و من رو برگردوند سمت خودش.دستش رو که گوشی توش بود به حالت تهدید جلوم گرفت.- تو با خودت چی فکر کردی ها؟ دفعه اولم بود اینقدر منت یک دختر رو کشیده بودم. فکر می کردم بالاخره سر عقل میای ولی اشتباه می کردم. یکسری چیز ها لیاقت میخواد. منم بهت اجازه نمیدم وایسی این جا هر چی از دهنت در میاد بگی روشنه؟صداش ترسناک بود ولی من نترسیدم. فرهاد برای من فقط یک وسیله بود تا پول در بیارم. پس نباید می ذاشتم بپره ولی این وسط چیزی بود که حاضر نبودم بشکنمش. غرورم. خواستم جوابش رو بدم که گوشیش زنگ خورد. قبل از این که بکشتش کنار اسم هانی رو روی گوشیش دیدم. پوزخندی زدم و نگاهش کردم که گوشیش رو جواب می داد.- چیه؟- ...- به تو مربوط نیست.-...- هر وقت خواستم هرجوری خواستم حرف می زنم. حالام زرت رو بزن کار دارم.صدای جیغ جیغ نا مفهوم از اون طرف خط میومد. فرهاد هم گوشش رو از گوشی کمی دور کرده بود لابد هانی جون داشت فحش خواهر مادر بارش می کرد که قیافه اش این طوری شده بود.حقته. بکش. بز. ببخشید...گوساله. نه اصلا الان با این قیافه اش شبیه بوفالو شده. داره نفس نفس میزنه. گوشی رو با عصبانیت قطع کرد و نگاه من کرد که با تمسخر نگاهش می کردم. دهن جفتمون باز شد که دوباره جنگ راه بیفته که یکهو صدای پرعشوه و البته کلاغ واری از پشت سرمون شنیده شد.- فرهاد جون... کجایی بابا تو آسمون ها دنبالت بودم عزیزم. با انزجار برگشتم و چشمم به پرستو افتاد. انقدر بدم میومد دختر پسر ها این طوری با هم حرف می زنند. بی خود نبود با شنیدن صداش عکس کلاغ اومد تو ذهنم آخه اون هم پرنده است دیگه. باید به مامانش پیشنهاد بدم به جای پرستو کلاغ صداش کنند با این صداش. نکبت. زبونم رو گاز گرفتم از وقتی با این فرهاد معاشرت می کنم خیلی بی تربیت شدم. چشم رها روشن. تو افکارم بودم که دست فرهاد دورم حلقه شد. چشم هام چهار تا شد. برگشتم نگاهش کردم که یک نگاه ترسناک بهم انداخت که یعنی خفه شو بذار کارم رو بکنم. پرستو رو میدیدم که سرخ شده بود.فرهاد- کاری با من داشتید؟پرستو در حالی که به دست فرهاد که دور من بود خیره شده بود گفت:- نه می خواستم به مهمونی فری دعوتت کنم. کار خاصی نبود. ولی مثل این که سرت شلوغه.و با لبخند مسخره ای گفت:- خداحافظ عزیزم.و در حالی که با چشم های ورقلمبیده اش برام خط و نشون می کشید رفت. فکر کنم یک دقیقه دیگه می ایستاد می تونستیم کلاغ کباب شده نذری بدیم به ملت. با دور شدن کلاغ سیاه دست فرهاد رو با خشونت پس زدم.از خودم بدم اومد باید همون موقع جلو خانم کلاغه میزدم تو دهنش تا دیگه از من برای پروندن مگس های دور و برش استفاده نکنه. اون هم با خشم نگاهم کرد.- اگه واسه دک کردنش نبود این کار رو نمی کردم تو دلت قند آب نشه.آمپرم بدجور زد بالا. با دست محکم زدم به سینه اش و هولش دادم عقب. یکم تلو تلو خورد. ماشالله عجب زوری دارم. داد زدم:- من مگس کش نیستم خب؟ این رو تو گوش هات فرو کن از این به بعدم قبل از این که دنبال کسی راه بیفتی اول قبلی ها رو دک کن برن تا جمع نشن رو هم دیگه کارت زیاد بشه.بعد هم با عصبانیت راه افتادم سمت کلاس.نمی خواستم این طوری بشه ولی خوب خودش رو نشون داد. اصلا این که مال اینجا نبود پرستو چی کاره اش بود؟ اه اصلا به من چه؟ مرتیکه بی کار. شیرین تو کلاس نشسته بود و با لبخند تلخی نگاهم می کرد. می دونستم همه چیز رو دیده یعنی اگر ندیده بود تعجب می کردم. بدون این که باهاش حرف بزنم از کنارش رد شدم و پیش یکی دیگه نشستم. اون هم چیزی نگفت. شاید فکر می کرد خودم مثل همیشه زود

همه چیز یادم میره

کردن نیازمندی ها به تلفن خیره شدم. باید به فارس منش زنگ می زدم و می گفتم نمی تونم. قرار بود تا همین هفته با فرهاد دوست بشم و اون بیست تومن بریزه به حسابم.یاد دیروز افتادم که فهمیدم خیلی وقت ندارم...تازه از دانشگاه اومده بودم ساعت نزدیک دو بود. داشتم بند کفش هام رو باز می کردم که تلفن زنگ خورد. هل شدم سریع بند هاش رو باز کردم نزدیک بود بخورم زمین ولی به خیر گذشت. کفش هام رو ول کردم و رفتم داخل. اونقدر با هیجان رفتم که در بهم کوبیده شد. وای الان این ملکوت میاد بالا. نفس نفس زنان گوشی رو برداشتم.- بله؟- الو سلام. کی رسیدی؟- پیش پای شما چه خبر؟با ذوق گفت:- امروز دوباره رفتیم سونوگرفی.با هیجان گفتم:- خب؟ ایندفعه تشخیص دادند؟ کی شرط رو برد؟با ناراحتی ساختگی گفت:- تو....جیغ کشیدم.- وای رها باورم نمیشه گفتم تو میگی پسره لابد یک چیزی حس می کنی که میگی. .ای خدا.- برو بگرد دنبال اسم خسته شدم بس بچه صداش کردم.- مگه صداش هم میکنی؟- آره بابا. مانی از سر کار میاد از همون دم در داد میزنه. بچه کجایی؟ بچه مامان رو که اذیت نکردی.زدم زیر خنده.- وای دلم برای همتون تنگ شده مخصوصا اون دلقک.- منظورت مانیه؟- مگه دلقک دیگه ای هم اونجا هست؟رها خندید. ذوق داشتیم. جفتمون- خب دیگه من قطع کنم برم تو اینترنت یکم دنبال اسم بگردم.- بی معرفت یک تعارف هم نمی زنه.- نه دیگه رها خانم شرط بستی باید پاش وایسی.- راستی تاریخ زایمان رو تیر معلوم کردن.- آخ جون. فقط پنج ماه دارم تا خاله شدن.- پنج ماه و نیم.- خب حالا چه فرقی داره.- خیلی خب برو خداحافظ- خداحافظ مواظب اون جوجه ی خاله باش.بعد از خداحافظی مثل فشنگ نشستم پای کامپیوتر و شروع کردم دنبال اسم گشتن. پدرم در اومد با سرعت اینترنت. بذار این پروژه فرهاد رو به ثمر برسونم یک اینترنت پرسرعت خودم رو مهمون می کنم. تازه یادم اومد دو هفته است از فرهاد خبری نیست. نه دانشگاه میاد نه خبرش تو دانشگاه هست. من هم که اگر بهش زنگ می زدم سه بود.پنج ماه و نیم. تو پنج ماه و نیم من چه طوری این همه پول جور می کردم. حتی خرج زایمان رها هم نمی تونستم بدم چه برسه به عملش... حالا هم زل زده بودم به گوشی که یکهو زنگ خورد. از جام پریدم. دستم رو گذاشتم رو قلبم. شماره آشنا بود. جواب دادم.- بله؟- رکسانا؟...فرهاد بود. نفسم حبس شد. از آخرین برخوردمون یک جوری بودم. نمی خواستم اعتراف کنم ولی دلم برای این آقا بزه که هی تغییر هویت میداد تنگ شده بود. خاک تو سرت رکسانا با این دلتنگیت.- بله؟ بفرمایید.- فرهادم.- شناختم.- میخوام باهات حرف بزنم.- گوش میدم.- این طوری نمیشه. بیا پایین.- چی؟- پایین.رفتم از پنجره بیرون رو نگاه کردم. فرهاد ایستاده بود زیر بارون و به پنجره ی من نگاه می کرد. موهاش خیس شده بود و چسبیده بود به پیشونیش.نازی تو دختر بودی چی می شدی. یاد این فیلم ها افتادم. خنده ام گرفت. پسره ی خر.- سرما میخوری.- من آب از سرم گذشته بیا پایین.- برو سر کوچه میام. همسایمون گیره.با التماس گفت:- رکسانا دوباره قالم نذاری قندیل می بندم.خنده ام گرفت ولی خنده ام رو خوردم.- میام قول می دم.گوشی رو قطع کرد و نگاهش رو ازم گرفت و رفت. من هم سریع لباس پوشیدم نمی تونستم بذارم تنها راه نجات رها قندیل ببنده! چتر نداشتم. یعنی یکی داشتیم که رها برده بود من از چتر بدم میومد. دوست داشتم بارون خیسم کنه. برا همین هم پاییز که میشد همیشه سرما خورده بودم. لباس گرم پوشیدم. وسط بهمن بود. بعید نبود بارونش تبدیل به برف بشه. سر کوچه تکیه داده بود به دیوار با دیدنم تکیه اش رو از دیوار برداشت و نگاهم کرد.- کاری داشتی اومدی؟خواست جواب بده که گوشیش زنگ زد. نگاهی به صفحش کرد و قطعش کرد.- راستش اومدم معذرت بخوام. باور کن من...واقعا اولین نفری برام.پوزخندی زدم. دوباره گوشیش زنگ خورد. - کاملا معلومه.گوشی رو به سمتم گرفت.- تو جواب بده.- من وسیله نیستم خودت دکش کن.آهی کشید و گوشی رو باز کرد و سیم کارت داخلش رو در آورد و پرت کرد تو جوب.- دیوونه چه کاریه؟شانه بالا انداخت.- این طوری از دست همشون راحت میشم.- خوب کاری می کنی ولی الان من نمی دونم چرا اینجایی.- برای معذرت خواهی.- معذرت برای چی؟ برای چیزی که هستی؟ می دونی چرا اون روز رفتم؟ چون دلم نمی خواد پس فردا یکی بشم مثل هانی یا پرستو. من بازیچه نیستم. نمی خوام باشم.- یک فرصت بهم بده.- برای چی؟کلافه دستی به موهای خیسش کشید و به دیوار پشتش تکیه داد. سیگاری روشن کرد و تکیه داد به دیوار پشتش. داشت سیگار رو به لبش نزدیک می کرد که از بین انگشت هاش کشیدم و انداختم کنار.- جلو من نکش لطفا بدم میاد.- چرا؟- مگه چیز خوبیه؟- آره بعضی اوقات خیلی کمک می کنه و درد هات رو تسکین میده.- آدم باید خیلی بی اراده باشه که برای تسکین در هاش به یک ماده مخدر پناه ببره.نگاهی بهم انداخت و جعبه ی سیگارش رو از جیبش در آورد و اون رو هم پرت کرد تو جوب.- هر چیزی بخوای رو میذارم کنار فقط یک فرصت بهم بده. نگاهش کردم. تو دلم عروسی بود. وای خدا راست میگن روزی رسونی. این دیوونه رو تا حالا کجا قایم کرده بودی؟ ناز اومدن بس بود. سرم رو انداختم پایین و گفتم:- فقط یک فرصت.چشم هاش برق زد. تو دلم از خودم بدم اومد ولی خب چی کار کنم من که دوستش ندارم اون اصرار داره. - ممنونم.لبخندی زدم و در حالی که با گوشه ی شالم ور می رفتم مدامدنبال یک نقطه بودم که نگاهم رو بهش بدوزم. یک جایی غیر از چشم های فرهاد.- برگرد خونه. سردت میشه امشب بهت زنگ می زنم. شماره ات رو میدی؟شماره رو بهش دادم و گفتم:- چرا؟- چرا چی؟- چرا من؟ به قول خودت همه دنبالت اند. لازم نیست تو بارون منتظرشون بایستی.لبخند زد و گفت:- الان بخوام توضیح بدم جفتمون می چاهیم. باشه برای بعد.لبخندی زدم و گفتم:- خداحافظ.- به سلامت عزیزم.برگشتم سمت خونه. تا موقعی که در رو باز کردم و رفتم داخل از دور نگاهم کرد و بعد رفت. ×××شب با همون لباس بیرون رو مبل نشسته بودم و داشتم تام و جری میدیدم. رها راست می گفت هیچ وقت بزرگ نمی شدم. مطمئن بودم تا آخر عمرم عاشق در بست جری خواهم ماند! داشتم همونجور که چیپس می خوردم می خندیدم که یکهو یک چیزی تو جیبم شروع کرد بندری رقصیدن. گوشیم رو در آوردم و به شماره اش نگاه کردم. اه خروس بی محل.با دهن پر جواب دادم. - بله؟- سلام.- سلام.در حالی که خنده تو صداش معلوم بود گفت:- چی داری می خوری؟بالاخره قورتش دادم.- چیپس.خندید.- چی کار می کنی؟- کارتون میبینم.- کارتون؟- آره خب.- چی اونوقت؟دهنم باز شد که بگم تام و جری که گفتم اگه بگم تا آخرین لحظه ای که مجلبورم قیافه اش رو تحمل کنم می زندش تو سرم.- اسمش رو نمی دونم همینجوری بی کار بودم تلویزیون رو روشن کردم دیدم دیگه.از این جدید هاست.- خیلی خب. راستش زنگ زدم بگم فردا میام دنبالت.تقریبا داد زدم.- نه.....- چرا؟- به خدا این همسایمون گیره.خندید و گفت:- رکسانا یک چیزی بپرسم؟- بپرس.- تو تنها زندگی می کنی؟یک لحظه ساکت شدم. چی بهش بگم. یعنی اگه بگم آره چه فکر می کنه؟ ولی نمی خواستم مثل سهراب بشه و همش دلم شرو بزنه که اگه بفهمه...- آره خب. اشکالی داره؟- نه ولی...نمی ترسی؟آهی کشیدم- عادت کردم.- خب...فردا سر کوچه که می تونم سوارت کنم. نه؟- قول بده تو کوچه نیای.- اصلا من سر کوچه هم نمیام. ایستگاه اوتوبوس منتظرتم خب؟- باشه.عالیه. کاری نداری؟- نه مواظب خودت باش.- خداحافظ.- خداحافظ عزیزم.قطع کردم. صداش تو مغزم اکو شد.«مواظب خودت باش.» «خداحافظ عزیزم» سریع سرم رو تکون دادم. نباید گول این حرف هاش رو می خوردم. ولی چه جوری؟ من یک دختر تنها و تشنه ی محبت بودم. فقط کافی بود کسی دوستم داشته باشه و بهم محبت کنه تا زندگیم رو به پاش بریزم. ولی باور این که فرهاد کسی رو دوست داشته باشه یکم سخت بود.×××- رها مطمئنی خوبی؟- آره...من خوبم. چند بار می پرسی؟- یک جورایی مضطربی به نظرم. چیزی شده؟- نه چیز خاصی نیست.فهمیدم حتما یک چیزی شده.- رها به من دروغ نگو.- پس چیزی نپرس رکسان خودم هم دلم نمی خواد دروغ بگم.درکش می کردم همون طور که من نمی خواستم اون چیزی از فرهاد بدونه.- ببینم به بیماریت و بچه که ربطی نداره؟- نه...نه. نگران نباش. اصلا خودم بهت می گم چند وقت دیگه. الان هیچی معلوم نیست فقط فکرم مشغوله. جای نگرانی نیست. هیچی نیست.و بعد با صدای شوخی گفت:- راستی اسم این جوجه ی ما چی شد؟- دارم روش فکر می کنم.- می تونم یک خواهشی بکنم؟- آره حتما.- یک اسمی بذار که یک ربطی به ایران داشته باشه. یا تاریخی باشه. همیشه دلم می خواست چنین اسم هایی رو بچه ام بذارم. همیشه اسم تو رو دوست داشتم.دیوونه بیا اسم عوضی. این بشر عادت داشت از اول هیچ کدوم از محاسن خودش رو نمی دید. - اممم. باید فکر کنم. اگه دختر خوبی بودی چشم.- دیوونه. - خیلی خب من باز می گردم ببینم چی پیدا می کنم.- باش. خداحافظ.- خداحافظ.گوشی رو قطع کردم. نگران رها بودم حس می کردم چیزی شده و اون بهم نمیگه. حسم که درست بود ولی این که کی بخواد بهم بگه با اوستا کریمه. داشتم از جام بلند می شدم که با صدای تلفن دوباره سر جام نشستم. شماره نیفتاده بود.- بله؟سکوت.- بله؟ بفرمایید.باز هم سکوت.شانه ای بالا انداختم و گوشی رو قطع کردم. هر کی باشه خودش زنگ می زنه. داشتم دوباره از جام بلند می شدم که دوباره با صدای تلفن نشستم سر جام. - بله؟- سلام عزیزم.خوبی؟فرهاد بود. تقریبا یک هفته از دوستی نوپامون می گذشت.- خوبم ممنون. تو چه طوری؟- من هم خوبم. ممنون. می خواستم ببینم امروز عصر چه کاره ای.نگاهی به ساعت انداختم. سه بعد از ظهر بود. تازه ناهار خورده بودم و چشمام داشت می رفت برای خواب. - بیکار.- خب پس...میتونم ببینمت.تو دلم به حال خودم مرثیه خونی راه انداختم. - آره حتما. - پس ساعت 5 سر کوچتونم.- باشه.منتظرم.- پس می بینمت.- فرهاد؟- جان فرهاد؟- تو بودی الان زنگ زدی قطع شد؟- منّ ..نه.- اهان. باشه پس فعلا.- خداحافظ.نگاهی به ساعت انداختم. نه خیر خبری از خواب نیست. من بخوابم تا هفت شب بلند نمی شم. بس خوش خواب تشریف دارم. بلند شدم و رفتم سراغ کمدم. می خواستم بی نقص باشم. مثل همیشه که در عین سادگی شیک می پوشیدم. پولم به اسپریت و بنتون و چنل و زارا نمی رسید ولی باز هم همه ازم می پرسیدند لباس هات رو از کجا می خری. شلوار جین زغالی رنگم رو که پاچه هاش دکمه می خورد رو از کمد بیرون آوردم. این رو از کنار خیابون خریده بودم. پولم به نوش نمی رسید. ولی این یکی دست دوم نو بود. رو مد هم بود. هیچ کس نفهمید. بعد هم رفتم سراغ مانتو هام. مانتو زیادی نداشتم. یک کرم یک مشکی و یک سفید. حس می کردم هر رنگی رو می تونم با این ها ست کنم. ولی موقع تصمیم گیری یاد پالتو خاکستری رنگی که عمو برام سوغاتی آورده بود افتادم. تصمیم گرفتم امتحانش کنم. شال و کیف و کفشم رو مشکی برداشتم. یک شال و کلاه خاکستری هم داشتم اون ها رو هم کنار بقیه انداختم. همون موقع دستی به موهام کشیدم که یکهو یادم اومد رفته ام حموم و هنوز خیس اند. بسم الله. دو ساعت فقط خشک کردن این ها طول میکشیه. سشوار رو برداشتم و به جون موهای پر و بلندم افتادم. بار ها می خواستم کوتاهشون کنم که با داد و جیغ رها مواجه شده بودم. می گفت تا وقتی زنده است اجازه نمی ده کوتاهشون کنم.

ولی خیلی سخت بود. هر دو ماه برو آرایشگاه مرتبش کن. شست و شو و سشوار و بستنش هم بماند باید به خاطر تحمل وزن این همه مو رو سرم بهم مدال می دادند. سشوار رو که خاموش کردم نگاهی به ساعت انداختم وای خدا چهار و نیم بود. ولی خب موهام خوب خشک شده بود. یکی از مصیبت هام این بود که اگر موهام خیس می شد راحت خشک نمیشد و سرما می خوردم. لباس هام رو پوشیدم و راس پنج از در زدم بیرون. تا کفش بپوشم و برم پایین و برسم سر کوچه پنج دقیقه گذشت.پیش خودم گفتم این 5 دقیقه هم برای کلاس کار. فرهاد هم شیک و پیک تو ماشینش نشسته بود و با لبخند نگاهم می کرد. سوار شدم و سلام کردم. با لبخند جوابم رو داد.- خوش گل شدی.- مرسی تو هم همین طور.- من خوش گل بودم.حالا من یک تعارفی زدم تو چرا به خودت میگیری؟ با حرص گفتم:- همین طور خودشیفته.قهقهه اش بلند شد. خاک تو سر باز خندید. یادم باشه دیگه خنده اش نندازم وگرنه کار دست خودم میدم. خاک تو سر بی جنبه ات کنند رکسانا.- خب کجا بریم؟- ها؟- میگم کجا بریم؟- نمی دونم بریم یک جا یکم حرف بزنیم.خواست جواب بده که باز تلفنش زنگ خورد.- ای بابا این ها هم که ول کن نیستند. جان فرهاد جواب بده.گوشی رو گرفتم.- بله؟-...- بفرمایید.- شما؟- شما زنگ زدید از من می پرسید.- من با فرهاد کار داشتم.- نسیتند الان.شما؟- من از دوست هاشون هستم میشه بپرسم شما؟خنده ام گرفت. در حالی که سعی داشتم نخندم. دستم رو گذاشتم رو گوشی و به فرهاد گفتم:- میگه شما. چی بگم؟- بگو زنمی.- اذیت نکن. چی بگم؟- بگو نامزدشم.- فرهاد...- خیلی خب بابا بگو دوست دخترشم. نفس صدا داری کشیدم و گوشی رو به گوشم نزدیک کردم. راستش روم نمی شد بگم دوست دخترشم ولی یک لحظه گفتم پشت خطی که نمیشناسه من رو.- من دوست دخترشم. کاری دارید باهاش.با لحن چندش آوری گفت:- هه. کدومشون؟ فرهاد که با یکی دو نفر نیست.عصبی شدم.- کاری باهاش دارید؟- نه خیر خانوم با ادب فقط بهش بگو بهم می رسیم. بهم زدن هم خودش رسمی داره. آره.و گوشی رو قطع کرد. گوشی رو به سمت فرهاد گرفتم.- تو این ها رو از کجا پیدا می کنی باهاشون دوست میشی؟ چشم بازار رو کور کردی که با این سلیقه ات.خنده ای کرد و گوشیش رو تو جیبش گذاشت.- من پیداشون نکردم. اون ها پیشنهاد دادند.با تعجب نگاهش کردم. می دونستم چنین دختر هایی هستند ولی نمی دونستم اینقدر زیاد اند. من یکی که حاضر نبودم غرورم رو بذارم زیر پام مگر این که عاشق طرف باشم. همون جور داشتم نگاهش می کردم که گفت:-چیه؟ تو اولین کسی بودی که خودم بهش پیشنهاد دادم.- چرا؟- راستش خودم هم نمی دونم. - دیوونه.دستم رو گرفت و گفت:- آخر نگفتی کجا بریم؟- فرقی نداره. فقط می خوام یکم حرف بزنیم. من... هیچی ازت نمی دونم.لبخندی زد و گفت : باشه.سرم رو به طرف پنجره برگردوندم. از این که دستم تو دستش بود حس خوبی داشتم نمی دونم چرا. هر چی بود از این حس خودم بدم میومد.ماشین رو گوشه ای پارک کرد و پیاده شدیم. تو یک پارک بودیم. قسمت اسباب بازی هاش خیلی شلوغ بود. چشمم رفت سمت بچه ها. پیش خودم فکر کردم یک روزی من و رها دخترش رو میاریم پارک. یادم اومد هنوز اسمی پیدا نکردم. از این که قرار بود شناسنامه اش رو به اسم رادان بگیریم شاکی بودم. حیف این اسم که بیاد رو بچه ی رها. راستی چند وقت بود خبری از این خشایار نبود. بهتر بره گم و گور شه شهر از دستش یک نفس راحت بکشه. با گرم شدن دستم از فکر و خیال بیرون اومدم. فرهاد دستم رو گرفته بود برگشتم نگاهش کردم. یک لبخند مکش مرگ ما تحویلم داد. ای مرده شورت رو ببرند که این قدر خوش گل می خندی. وقتی پیشش بودم یادم می رفت که چقدر ازش بدم میومد. من هم لبخند زدم. با هم راه افتادیم. تازه فرصت کردم نگاهش کنم. شلوار جین مشکی پوشیده بود با پلیور خاکستری روش هم یک کت اسپورت طوسی که یکم از پلیورش پر رنگ تر بود پوشیده بود. - ندزدنت با این تیپت.- کی به کی میگه.لبخندی زدم. به فواره ها رسیدیم. از بچگی عاشق فواره بودم. وقتی میومدیم پارک می دوییدم می پریدم تو حوض فواره ها. عاشق هفت حوض بودم فقط به خاطر فواره هاش. بیچاره مامان چه حرصی می خورد همش می گفت آبش کثیفه سرما می خوری. برق می گیرتت. من هم اگر بودم این حرف ها رو می زدم ولی اون موقع به هیچی جز دست زدن به فواره و خیس شدن برام جذابیت نداشت. فرهاد دستم رو فشرد.- به چی فکر می کنی؟- به بچگیم. میشه رو اون نیمکته بشینیم؟و با سر به جایی اشاره کردم.- خیس میشیم.شانه بالا انداختم. اون هم دستم رو کشید برد رو اون نیمکت. یک نیم کت بود نزدیک حوض که چه عرض کنم استخر بزرگ پارک. - خب چی می خوای از من بدونی؟- اول این که مگه تو اون روز خطت رو دور ننداختی؟سرش رو انداخت پایین.- دو تا داشتم.- من رو بگو چه جو گرفتم گفتم جدا داری آدم میشی.خندید و گفت:- خب این یکی رو بیشتر دست آدم های ثابت زندگیم دادم. ممکن بود اون روز کارم داشته باشند. اتفاقا می خوام عوضش کنم. یکی از برنامه های امشبمه. سوال بعدی؟- نمی دونم ...از خودت بگو- از چی خودم بگم؟- هر چی. من تقریبا هیچی ازت نمی دونم.خنده ای کرد و در حالی که 24ساله از تهران. دانشجوی ترم 6 حقوق. تنها فرزند فریبرز فارس منش برج ساز بزرگ شهر. ساکن دربند. بسیار خوش تیپٰ،خوش پوش و خوش مشرب تشریف دارم و صد البته پولدار. شماره کفشم هم لازمه بدم؟- مسخره.خندید و گفت:- خب چی بگم؟- از زندگیت. از خانواده ات.نفس عمیقی کشید و گفت:- چی می خوای از زندگی من بدونی؟ همش بدبختی. تا شونزده سالگی هیچی تو زندگیم کم نداشتم. یکدونه پسر یک مهندس پولدار بودم. پدر و مادرم عاشقم بودند. همه چیز داشتم. بابام رو زیاد نمی دیدم ولی مامانم اونقدر خوب بود و اونقدر بهش وابسته بودم که نبود بابا رو اصلا حس نمی کردم ولی اگر مامانم یک روز نبود مثل این بود که یک تیکه از وجودم گم شده. بچه ننه نبودم ولی بچه مثبت چرا. آرزوی مامانم بود وکیل بشم. من هم درس می خوندم. به خاطر مامانم می خواستم وکیل بشم ولی بابا نذاشت و گفت یک دونه پسر داره می خواد بعد از اون راهش رو ادامه بده. مجبور شدم برم رشته ریاضی. مامانم حرفی نزد گفت فقط برای خودش کسی بشه مهم نسیت چه رشته ای. خیلی دوستش داشتم. مهربون بود. محکم بود. همیشه حرف هاش روم اثر داشت. حرف هاش همیشه راست و حسابی بود. از راه رفتنش استقامت می بارید حس می کردم هیچی نمیتونه اون رو از پا در بیاره. اشتباه می کردم. شونزده سالم بود. شونزده سالم بود و بیشتر از همه مواقع بهش احتیاج داشتم ولی رفت. تنهام گذاشت. یک تومار توی سرش نمی دونم از کجا اومد و زندگیمون رو بهم ریخت. بعد از مامانم تنها شدم. خیلی تنها. دو سال آخر دبیرستان درس هام افت داشت. بابام هم که اونقدر شکسته شده بود که یکی باید خودش رو جمع می کرد. حس می کردم بعد از مامانم کسی رو ندارم که بهم توجه کنه. کارم به روانشناس کشید. با بدبختی دیپلم گرفتم. با زور بابا درس خوندم برای دانشگاه.قبول شدم ولی انگیزه نداشتم. علاقه نداشتم. همش زور بابام بود. یک ماه اول رو که شاید ده بار هم نرفتم سر کلاس که اخطار گرفتم ولی با اصرار دوستم کاوه بعد از یک ماه خوب شدم. بابا باهام بد بود. شب ها که گریه می کردم سرم داد می زد می گفت مرد که گریه نمیکنه. خودش هم ندیده بودم گریه کنه. شاید تو خلوتش. ولی فکر نکنم. از بابام بدم میومد. حس می کردم براش مثل سگ خونگشیم که بعضی اوقات یک تیکه نون می ذاره جلوش. حتی شاید بدتر از یک سگ. آدم وقتی سگ میگیره تربیتش میکنه ولی بابای من فقط بلد بود بهم پول تو جیبی بده. بعد از یک مدت هم زن گرفت.همین شد که حال من دوباره بهم ریخت و در آخر منجر شد به اخراج از دانشگاه. یک دختر همسن و سال پسرش رو. دختری که فقط شش سال از من بزرگ تر بود. وقتی نوزده سالم بود دست یک دختر 25 ساله ی بیوه رو برداشت آورد خونه. ازش متنفر بودم. ارزش مادر من اینقدر بود؟ فقط سه سال صبر؟ اون که سی سال به پات نشست. بچه ی کوچک هم که نداری بهانه کنی آخه. دیگه اون خونه جای من نبود. با هزار بدبختی و قرض و قوله پول جور کرده بودم که خونه اجاره کنم که نذاشت. اومد دم خونه ام و آبرو ریزی ای راه انداخت که صاحبخونه جوابم کرد. دست از پا دراز تر برگشتم.همون موقع بود که سیگاری شدم. اول به پیشنهاد دوستام کشیدم. در واقع از بعد از مرگ مامان تنها کسایی که باهاشون حرف می زدم دوست هام بودند. عقلم رو سپرده بودم دست چهار تا احمق مثل خودم. بعد از یک مدت شدم یک سیگاری شدید. یک ساعت سیگار نمی کشیدم اصلا نمی شد باهام حرف زد.بعد از کاری که بابام کرد پول هایی رو که برای رهن جمع کردم رو دادم یک گوشه ی باغ برام سوییت زدند. یک سوئیت جمع و جور شصت متری.یکی از استاد هام هم کمکم کرد اون در جریان مشکلات شخصیم بود. مجانی برام یک نقشه کشید. باغمون بزرگ بود. از خونه سوئیت من اصلا پیدا نبود. بهتر. اون سوئیت تنها دل خوشیم شده بود. مثل یک خونه ی جداست تو باغ. یکم که گذشت و حسابام رو تصویه کردم پول دستم اومد و شروع کردم به کار کردن رو نماش.اون موقع نزدیک بیست سالم بود. همون موقع دوستم کاوه شروع کرد زمزمه دم گوش من که اگر می خوای رو پای خود بیاستی باید کار کنی. این بابایی که من میبینم با تو سر ناسازگاری داره. اگر پول نداشته باشی مجبوری افسارت رو بدی دستش. اگر می خوای کار کنی باید درس بخونی.دیدم بد نمیگه. مامانم هم که آرزوش بود. کاوه می گفت عمران رو ادامه بده ولی گفتم نه. رفتم کنکور انسانی دادم و حقوق دانشگاه تهران قبول شدم.به خاطر مادرم این بار خوب درس خوندم.واقعا خوندم. سال دوم هم تموم شد. با بهترین نمره چهار ترم رو پاس کردم. تابستون بود که بابام دستور جدید صادر کرد. گفت باید با دختر عمه ام ازدواج کنم. تصورش هم دیونه ام می کرد. حتی اگر عاشق مهرنوش بودم حتی اگر اون تنها دختر رو زمین بود حتی اگر همه چیز تموم بود باهاش ازدواج نمی کردم چون بابام گفته بود. از وقتی مامان رفته بود به طرز غریبی باهاش لج بازی می کردم. فکر می کردم مزاحم زندگیشم برای همین خودم رو کشیدم کنار ولی مثل این که اون مزاحم من بود. زورم که به بابام نمی رسید باید مهرنوش رو منصرف می کردم اما اون احمق نمی دونم عاشق چیم شده بود که کوتاه نمی یومد. این شد که خودم رو عوض کردم. از فرهادی که مهرنوش دوست داشت فاصله گرفتم. اول مشروب بعد پارتی. بعد هم که هر روز با یکی می گشتم. بابام اول خواست مثلا آدمم کنه یک شب تو خونه راهم نداد گفت دارم با زندگی خواهر زاده اش بازی می کنم. گفت هر کاری کنم فایده ندارد. ولی بعد از یک هفته که دید چیزی عوض نشده خودش اومد دنبالم. دیگه کار به کارم نداشت. فقط نمی دونم چه طوری آمار همه کار ها رو داشت. از کاوه فاصله می گرفتم. تنها کسی بود که تو این چند سال برام مفید بود ولی من ازش فاصله گرفتم.چون پدرش با پدرم دوست بود. کم کم به الکل هم اعتیاد پیدا کردم. ترم جدید که شروع شد کاملا با فرهاد قبلی فرق داشتم. خودم از خودم بدم میومد ولی همش به خودم می گفتم تقصیر من نیست. من نخواستم این طوری بشه. بابام خواست. آهی کشید و سرش رو بین دست هاش گرفت. فکر نمی کردم مردی که الان جلوم نشسته این همه سختی کشیده باشه.در عرض چند ماه اینقدر بهم ریخته باشه. درکش می کردم من هم خانواده ام رو از دست داده بودم اگر عمو و حمایت هاش نبود. اگر سرپرستیمون رو قبول نمی کرد و تربیتمون نمی کرد معلوم نبود الان این جایی که هستم باشم. فرهاد درسته پدر داشت ولی شاید اگر اون هم نداشت بهتر بود. عجب بابایی من رو فرستاده بود برای تربیت پسرش. خیر سرت یکم بهش توجه می کردی که این جوری نشه.چند لحظه بعد سرش رو بلند کرد و من رو نگاه کرد. اخم کوچکی کرد و دستش رو نزدیک صورتم آورد. بی اختیار سرم رو عقب کشیدم.ولی دستش رو جلو آورد و آروم چیزی رو از رو گونه ام پاک کرد. دستی به صورتم کشیدم. باورم نمی شد خیس بود. کی اشکم در اومده بود که خودم نفهمیده بودم. منی که در ده سال گذشته ی عمرم فقط دو بار اون هم به خاطر رهاٰ،تنها کسم گریه کرده بودم حالا نشسته بودم جلو یک بچه پولداری که همیشه فکر می کردم ازش متنفرم و با شنیدن قصه ی زندگیش گریه می کردم. خودم هم نمی دونستم چم شده. واقعا از فرهاد متنفر بودم یا فقط این طور فکر می کردم؟ لبخند مهربونی بهم زد و گفت:- اینقدر قصه ام غم انگیز بود؟سرم رو انداختم پایین. نفس عمیقی کشید و گفت- خب...سوال دیگه ای نداری؟- نه دیگه. الان خسته ای باشه یک موقع دیگه.- نه خسته نیستم اگر نکته ی مبهمی برات هست بپرس.بود. می خواستم بدونم چی شد که تصمیم گرفت عوض بشه. چی در من دید که دنبالم افتاد. ولی ترجیح دادم یک موقع دیگه بپرسم. از چهره اش معلوم بود سرحالی چند دقیقه قبل رو نداره.- می گم که...- جانم؟یک لحظه ساکت شدم. با چیز هایی که شنیده بودم کلا نظرم عوض شده بود. دیدم نسبت بهش تغییر کرده بود. نمی گفتم بی تقصیره ولی دیگران هم کم تقصیر نداشتند و از همه بیش تر پدرش. کلا یادم رفت چی می خواستم بگم. اصلا اون لحظه نمی خواستم موعظه اش کنم یا چیز دیگه ای بپرسم برای همین گفتم:- بریم یک چیزی بخوریم؟لبخندی زد و سرش رو تکون داد. از جامون بلند شدیم. دستم رو گرفت و رفتیم سمت کافی شاپ پارک. نشسته بودیم و در سکوت منتظر بودیم قهوه امون حاضر بشه که گوشی فرهاد زنگ زد. با عصبانیت گوشی رو قطع کرد و کوبوند رو میز.با کنجکاوی نگاهش کردم. با کلافگی گفت:- بابامه.می فهمیدم حالش خوب نسیت. یادمه عمو هم سیگاری بود. نه اونقدر شدید ولی بود. وقتی عصبی می شد می کشید در غیر این صورت اونقدر اعصابش داغون بود که نمی شد باهاش حرف زد.- می خوای یک سیگار بکشی؟با سپاس نگاهم کرد و با ببخشیدی رفت بیرون. اول یک فحش به خودم دادم. مثلا داشتم ترکش می دادم. خب چی کار کنم مخ بدبخت رو اون طوری به کار گرفته بودم و زندگیش رو آورده بودم جلو چشش بعد هم آدم که یک هفته ای ترک نمی کنه. همون موقع گوشیم زنگ خورد. پدر فرهاد بود. از فرصت استفاده کردم و تا نیومده بود جواب دادم.- بله؟- سلام.- سلام جناب فارس منش.ای حیف آقا و جناب که من به تو بگم گودزیلا. نه بیچاره خوش گله گودزیلا نمی خوره بهش.- چی شد؟ می دونی چند وقته معامله رو قبول کردی؟انگار می خواستم بهش قند بفروشم.معامله! مسخره. - بله.- خب ؟- چی خب؟ البته حق دارید. از پدر نمونه ای مثل شما انتظار نمیره تو کار بچه اش فضولی کنه.- متوجه نمی شم.- من الان یک هفته است با فرهاد دوستم عجیبه این بار کاوه بهتون خبر نداده.همون موقع فرهاد از در وارد شد.- من باید برم خداحافظ.و گوشی رو قطع کردم. مرتیکه پررو از همه چیز خبر داره جز اون چیزی که باید داشته باشه. فرهاد اومد رو به روم نشست.- ببخشید.خواستم بگم اشکال نداره که گارسون اومد و سفارش هامون رو روی میز گذاشت.- میگم فرهاد؟- بله؟- این کاوه رو چند وقته میشناسی؟ابرو هاش بالا رفت.- مگه تو کاوه رو میشناسی.یک لحظه هول کردم. خاک تو سرت رکسانا عجب سوتی ای دادی. با لب های بسته محکم زبونم رو گاز گرفتم تا دیگه بی موقع نجنبه.ولی وا ندادم.- راستش. راجع بهش شنیدم. خب... خودت گفتی دوستته کنجکاو شدم ببینم چندوقت میشناسیش.- خیلی وقته. پسر یکی از شریک ها و دوست های بابامه. تقریبا از بچگی.- آهانکمی از قهوه اش خورد و گفت.- تو نمی خوای چیزی بگی؟ - چی بگم؟- از زندگی و خانواده ات.آهی کشیدم. چه شود. دو تا آدم بدبخت مادر مرده افتاده بودند به هم دیگه. یک لحظه فکر کردم همه دختر پسر ها راجع به چی حرف می زنند ما راجع به چی. خنده ام گرفت ولی خنده ام رو خوردم و گفتم:- باشه برای یک وقت دیگه.- برای امشب به اندازه کافی شنیدی نه؟- خب...آره فکر کنم برای امشب از بدبختی شنیدن بس باشه. مال من باشه یک موقع دیگه.فرهاد سرش رو تکون داد و فنجون خالی قهوه اش رو روی میز گذاشت. - رکسانا؟- بله؟- بیا اصلا امشب تمومش کنیم.وای چی رو؟ ما که هنوز شروع نکردیم فری جون تو رو خدا من باید تو رو آدم کنم پول لازمم. داشتم سکته می کردم که گفت:- منظورم این حرفاست. می خوام از این به بعد حرف های خوب بزنیم. از حال اینده ی احتمالا روشنمون. نه فقط یک گذشته ی سیاه.قلبم رو که اومده بود تو دهنم قورت دادم و نفس راحتی کشیدم. نصف عمرم کردی که پسر. گفتم حالا من کار از کجا گیر بیارم!- سعی می کنم ولی خب... گذشته رو نمیشه پاک کرد و گاهی در آینده هم تاثیر داره.- می دونم ولی بهتره تا جایی که میشه راجع بهش حرف نزد.لبخندی زدم و گفتم:- باشه.***نگاهی تو آیینه به قیافه ی زرد و رنگ و رو رفته ام انداختم. به شدت خوابم میومد. دل درد داشتم. ای خدا درد و مرض دیگه نبود تو دنیا تا بندازی به جون دختر ها؟ کیفم رو برداشتم و از خونه زدم بیرون. سلانه سلانه راه افتادم. با دیدن ماشین فرهاد که سر کوچه منتظرم بود انگار دنیا رو بهم داده بودند. پریدم سوار شدم. اصلا حوصله اوتوبوس و پیاده روی نداشتم.- سلام.- سلام به روی رنگ پریده ات. چی شده؟- آی فرهاد حالم خوب نسیت دارم میمیرم.- چرا چیزی شده؟با بیچارگی نگاهش کردم چی بهش می گفتم این بشر که خواهرم نداره آخه که عادت داشته باشه به این چیز ها.- نه فکر کنم از خستگی و بی خوابی باشه.خنده ی با مزه ای کرد و گفت:- اِ؟ تو شهر شما بهش میگن بی خوابی؟با عصبانیت روم رو سمت شیشه کردم و گفتم:- خب تو که می دونی برا چی این طوری می کنی؟دستم رو گرفت و با خنده گفت:- خب حالا قهر نکن.ماشین رو روشن کرد و راه افتادیم. پیش خودم گفتم به امید خدا اگه پول رو گرفتم و رها رو عمل کردیم با باقیش یک ماشین بخرم. خیلی لازمه تو این زمونه. بیست دقیقه بعد دانشگاه بودیم. - خب دیگه من برم. ممنون که رسوندیم.- رکسانا اینقدر بابت کار هایی که می کنم تشکر نکن. من خودم می خوام.به تعجب نگاهش کردم. خب یک تشکر کردم تو هم بگو خواهش می کنم دیگه. مسخره.- خیلی خب...خداحافظ.داشتم در رو باز می کردم که سرفه مصنوعی ای کرد. برگشتم دیدم منتظره بوسش کنم. خنده ام گرفت. بچه پررو- برو برو تو خواب ببینی این یکی رو. خداحافظ.و در ماشین رو باز کردم و در حالی که می خندیدم پیاده شدم و رفتم داخل و براش دست تکون دادم. به محض ورود به دانشگاه دنیا رو سرم آوار شد. لبخند رو لبم ماسید. دلم می خواست همون جا زمین دهن باز می کرد و می رفتم تو زمین. سهراب بود. ایستاده بود و نگاهم می کرد. دیده بود از ماشین فرهاد پیاده شدم. یعنی چه فکری راجع بهم می کنه. اه خاک تو سرت دختر که عقلت نرسید تا دم دانشگاه باهاش نیای. بغض کرده بودم. خدایا من سهراب رو دوست داشتم. هنوز هم دوستش داشتم و می دونستم تا آخر عمرم دوستش خواهم داشت. درسته که به عشق اعتقادی نداشتم ولی دوستش داشت. سرم رو انداختم پایین و چپیدم تو ساختمون. بغض داشت خفه ام می کرد. خدایا چرا؟ من و اون باید الان نامزد می بودیم. نه این طوری...تقصیر خودمه. بهش دروغ گفتم. یک بار دروغ گفتم چوبش رو هم به بدترین شکل خوردم. نرفتم سر کلاس. به دستشویی پناه بردم. نگاهی به خودم در آیینه انداختم. از قبل هم رنگم بیشتر پریده بود. چشمام شده بود دو تا تیله ی شیشه ای که با اشک براق شده بود. آبی به صورتم زدم و از دست شویی بیرون اومدم. تو راهرو شیرین رو دیدم. با تاسف نگاهم می کرد. پس باز شاخک هاش هوا بودند. اومد سمتم و در آغوشم گرفت.- قوی باش رکسان.- اگر نبودم. تا حالا خودم رو کشته بودم. چرا شیرین؟

چرا من؟شیرین چیزی نگفت. اون روز بدترین روزم تو دانشگاه بود. چند بار اساتید مختلف بهم تذکر دادند. کلاس آخر که دیگه استاد فهمید حالم خرابه بهم اجازه مرخصی داد. من هم وسایلم رو برداشتم و رفتم سمت خونه. پیاده راه افتادم. خسته بودم دلم می خواست بخوابم و تا سال ها بیدار نشم. پیاده راه افتادم. بغض داشت خفه ام می کرد ولی نمی خواستم گریه کنم. پیش خودم می گفتم اگر سهراب دوستم داشت حداقل یکم کنجکاوی می کرد که چرا من بهش دروغ گفتم. اگر دوستم داشت درکم می کرد. ولی اون شب هیچی نگفت فقط ایستاد و رفتنم رو نظاره کرد. پس نباید به خاطرش گریه می کردم. همه ی خاطراتی که باهاش داشتم جلو جشمم بود چشمام رو بستم و سرم رو تکون دادم. پیش خودم گفتم: از امروز سهراب مرد. لبم رو محکم گاز گرفتم تا گریه ام نگیره. مزه ی خون رو تو دهنم حس کردم. همون موقع یک دست نشست رو شونه ام. با وحشت به عقب برگشتم.چشمم افتاد به چشم های متعجب و نگران فرهاد- رکسانا؟ کجایی؟ ده بار بوق زدم برات.با گیجی به دور و برم نگاه کردم. این جا کجا بود؟ فکر کنم یک کوچه رو اشتباه اومده بودم. یعنی از دانشگاه تا نزدیکی خونه رو پیاده اومده بودم؟چه طور نفهمیدم؟ فرهاد با دقت بیشتری چهره ام رو بررسی کرد.- رکسانا چی شده؟نگاهش کردم. همش تقصیر اون بود. نه از شانس گند من بود. به این بیچاره چه که من پول لازمم.اگر یک اتفاق خوب تو زندگیم افتاده باشه همون فرهاده. اگر اون نبود چه طور برا رها پول جور می کردم. تو دلم از خودم بدم اومد. چقدر پست شده بودم. فرهاد شونه هام رو گرفت.- رکسانا چرا حرف نمی زنی؟ حالت خوبه؟با بغض گفتم:- به قیافه ام می خوره بد باشم؟چشم هاش رو لحظه ای بست و در آغوشم کشید. مخالفتی نکردم. اون لحظه به یکی نیاز داشتم تا آرومم کنه مهم نبود کی. سرم رو گذاشتم رو سینه اش. چیزی نمی گفت فقط محکم بغلم کرده بود.نمی تونستم جلوی گریه ام رو بگیرم. عذاب وجدان داشتم. داشتم به سهراب فکر می کردم در حالی که در آغوش مرد دیگه ای بودم. چند لحظه که گذشت آروم من رو از خودش جدا کرد و بردم تو ماشین. یک دستمال کاغذی برداشت و اشک هام رو پاک کرد.- نمی خوای به من بگی چی شده؟سرم رو انداختم پایین. چی بهش می گفتم؟ می گفتم کسی که دوستش داشتم من رو باهات دیده؟ نمی دونستم چی بگم. اگر می گفتم هیچی که مسخره بود. پیش خودم گفتم شاید بهترین فرصت باشه تا بهش بگم که تنهام و کسی رو ندارم. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم صدام نلرزه.- فرهاد؟- جانم؟- من رو می بری یک جایی؟- کجا عزیزم؟سرم رو انداختم پایین:بهشت زهرا.زیر چشمی نگاهش کردم. لحظه ای مکث کرد و بعد ماشین رو روشن کرد.سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم. یک لحظه به دقایق گذشته فکر کردم. اون لحظه اصلا دلم نمی خواست از آغوشش بیرون بیام. هیچ وقت دوست نداشتم سهراب بغلم کنه. ذاتا خشک بودم. از عزیزم جونم و این چیز ها خوشم نمی اومد. تو این یک سال و خرده ای دوستیم با سهراب هم شاید به تعداد انگشت های یک دست هم گونه اش رو نبوسیده بودم. از این کار ها خوشم نمی اومد ولی نمی دونم چرا اینقدر آغوش فرهاد رو دوست داشتم. یک جور حس امنیت رو در من بیدار می کرد که ازش می ترسیدم. به بهشت زهرا رسیدیم. از ماشین پیاده شدم. حالم اصلا خوب نبود از صبح چیزی نخورده بودم و کم خونی هم که داشتم. یک لحظه سرم گیج رفت. اگر فرهاد نگهم نداشته بود با کله رفته بودم تو جوب. با نگرانی نگاهی به صورت رنگ پریده ام انداخت.- تو اصلا از صبح چیزی خوردی؟سرم رو به نشونه منفی تکون دادم.- صبر کن.رفت سمت ماشینش و بعد از چند ثانیه برگشت. کیکی رو به طرفم گرفت و گفت.- اول این رو بخور بعد میریم.- نمی تونم.با تحکم گفت:- بخور.خنده ام گرفت اصلا به این قیافه اش نمی اومد این مردسالاری بازی ها. موهاش ریخته بود رو صورتش و هر کی نمی دونست فکر می کرد هجده سالشه. به زور کیک رو قورت دادم و همراه فرهاد راه افتادیم. از دکه ی گل فروشی شش شاخه گل خریدیم. فرهاد یکیش رو برداشت و بقیه رو داد دست من. رفتیم سمت خاک خانواده ام. وقتی رسیدیم. نگاهی به پنج سنگ قبر خاک گرفته افتاد. خیلی وقت بود بهشون سر نزده بودم. جلو قبر کارن که درست وسط بود زانو زدم. فرهاد با بهت روس سنگ قبر ها رو می خوند. من هم تو این فاصله قبر ها رو شستم و رو هر کدوم شک شاخه گل گذاشتم. فرهاد کنارم نشست.- داریوش مسیحا پدرته؟با بغض سر تکون دادم و گفتم:- آره.- بقیه هم خانواده ات اند؟- آره. پدر و مادرم. برادرم. پدر و مادر رها. همشون رو با هم از دست دادم. - متاسفم.چیزی نگفتم. دیگه اشک نمی ریختم ولی سرم درد می کرد تو این چند باری که گریه کرده بودم متوجه شده بودم بعد از گریه سردرد وحشتناکی می گیرم. دستم رو رو سرم گذاشتم.- سرت درد می کنه.- آره یک ذره.- می شه بپرسم رها کیه؟- رها...تنها کس من. همسایمون بود. کم کم شد دوست خانوادگی. یک سال با هم داشتیم می رفتیم شمال که تصادف کردیم. فقط من و رها زنده موندیم. از اون موقع با هم بودیم تا یکی دو ماه پیش.- کی بزرگتون کرد؟- عموم. - الان کجاست؟- برای این که خرج ما رو بده پول لازم داشت که از کار بی کارش کردند.بعد از یک مدت یک کار با حقوق خوب تو مالزی بهش پیشنهاد شد. خونه اش رو به اسم ما زد و خودش رفت. هر ماه برامون پول می فرسته.- رها چی شد؟- رفت بابلسر. - چرا؟بغض داشتم. دلم می خواست با یکی درد دل کنم ولی می ترسیدم بفهمه که پول رو برا رها می خوام. پس همون قصه ای رو که برا خاله رعنا تعریف کرده بودم برا اون هم تعریف کردم.- فقط فرهاد جون من به کسی نگو. با بدبختی فرستادمش رفت.- پس برای اون انتقالی می خواستی؟- آره. چشم از سنگ قبر کارن کندم و به چشم های فرهاد نگاه کردم.- تو چه جوری از همه چیز هایی که تو دانشگاه اتفاق می افتاد خبر داری تو که دانشجو اون جا نیستی.سرش رو انداخت پایین و لبخند زد.- از همه اتفاق ها خبر نداشتم. فقط اون هایی که مربوط به تو می شد.بعد سرش رو آورد بالا و نگاهم کرد. بی اختیار سرم خم شد و روی شونه اش قرار گرفت. حس می کردم تمام آرامشی که تو این سال ها ازم صلب شده بود رو می تونم در آغوش فرهاد پیدا کنم.یکم که گذشت کنار گوشم گفت:- میای یک سر به مامانم بزنیم؟سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم.- این جاست؟- آره انتظار داشتی کجا باشه؟- مقبره خانوادگی ای چیزی.خندید و گفت:- مامانم همیشه سادگی رو دوست داشت. خودش خواست بین آدم های عادی دفن بشه وگرنه ما مقبره خانوادگی داریم.لبخندی زدم و از جام بلند شدم. آخرین نگاهم رو به قبر عزیزانم انداختم و دنبال فرهاد به سمت دیگه ی گورستان راه افتادم. مسیر نسبتا طولانی ای طی شد تا به قبر مادرش رسیدیم. یک سنگ قبر سیاه بود. یک لحظه تو ذهنم اومد باشکوه. حتی قبرش هم شکوه داشت! اتاقش. عکسش. در نهایت سادگی باشکوه بود. فرهاد کنار سنگ زانو زد. من هم نشستم کنارش. با گلاب قبر خاک گرفته رو تمیز کرد.تازه اسمش قشنگ نمایان شد.«رکسانا تارخ». فرهاد نفس عمیقی کشید و گفت:- هیچ وقت حرفی نداشتم تا براش بزنم. همیشه میام اینجا بدون حرف میشینم اینجا. بعد که میرم خونه تو دلم باهاش حرف می زنم. مسخره است نه؟ گاهی فکر می کنم دارم دیونه میشم. مطمئنم اگر بود این جوری نمی شد.دستم رو روی شونه اش گذاشتم. با لبخند نگاهم کرد و دستش رو گذاشت رو دستم.- اگر بود مطمئنم عاشقت میشد.لبخندی زدم و سرم رو پایین انداختم. فرهاد ادامه داد.- اولین بار که دیدمت یاد مامان افتادم. نگاهت...برگشت طرفم و با لحن حسرت باری گفت:- انگار خودش بود داشت دوباره نگاهم می کرد. رکسان شش سال بود تو حسرت اون نگاه بودم. یک نگاهی که آدم رو آروم می کنه. یک نگاهی که یادت میندازه زندگی هنوز هست. یادت می ندازه هدف هایی هست که براشون زنده بمونی. یک نگاه محکم مهربون.یک نگاه...متفاوت. فقط لبخند زدم. چیزی نمی تونستم بگم. زبونم بند اومده بود. آروم سرم رو در آغوش گرفت.- حس می کنم تمام چیزی که این شش سال نداشتم رو تو وجود تو میشه پیدا کرد.حرف هاش تموم شد ولی رضایت نداد از آغوشش بیرون بیام. تو دلم گفتم بهتر. خودم هم حوصله ندارم بیرون بیام. میان بازو های فرهاد آرامش کرفته بودم و زل زده بودم به باشکوه ترین سنگ قبری که در عمرم دیده بودم. سنگ کسی که فرهاد می گفت شبیهش بودم! کیفم رور روی شونه ام جا به جا کردم و از دانشکده خارج شدم. شیرین کنارم می اومد و یکریز حرف می زد. خیلی گوش نمی دادم. طبق معمول داشت غیبت استاد ناظری رو می کرد.- آره دیگه نمی دونم پیش کدوم قصابی داده دماغش رو عمل کرده. شبیه منقار کلاغ بود حالا شده مثل دماغ خوک. اونقدر سرش بالاست که میشه بهش کلید آویزون کرد. همین جوری بالا هست راه هم که میره دماغش رو بالا میگیره دیگه چه شود ادم حس می کنه خون دماغ شده که این طوریه. حالا با این قیافه اش اومده بالا سر من ایستاده میگه...سپس صداش رو تو دماغی کرد.- خانم بصیرت لطفا از این به بعد رعایت ادب رو بکنید و حرف نزنید. حداقل سر کلاس من.سپس با صدای خودش ادامه داد:- حالا انگار من چقدر حرف زدم. حالا انگار چقدر درسش مهمه. به درد نمی خوره که. حرف زدم خوب کردم تو درست رو بده اصلا یکی باید بیاد به تو ادب یاد بده. زنیکه چوب خشک دراز. وسط پله ها بودیم که ایستاد و رو به من که می خندیدم گفت:- تو چرا نیشت بازه؟در حالی که خنده ام رو می خوردم گفتم:- آخه واقعا بی خودی گیر داد. تو و حرف زدن سر کلاس؟ ...نه...با کلاسورش کوبید تو سرم.- تو هم که بد تر از اون خانم خوکه. اصلا ها. با وجود تو چه نیازی هست به دشمن؟- این هم یکی دیگه از فواید رکسانا خانم. همه کاره بودن.کلاسورش رو برد بالا تا یکی دیگه بزنه که چشمش رو در دانشگاه ثابت موند و کلاسور رو آورد پایین.- چی شد شیرین عقل؟و برگشتم سمت در و چشمم به دو تا مرد حدودا چهل ساله خورد. با قد های متوسط. قیافه های خشک و جدی. هر دوشون ریش داشتند. اگر می خواستم حدس بزنم می گفتم کمیته بسیج یا همچین چیزی. داشتند می رفتند سمت دانشکده عمران. برگشتم سمت شیرین.- چت شد خشکت زده؟- می شناسمشون.- کی اند؟- پلیس.- پلیس؟- آره از همکار های بابان.پدر شیرین نظامی بود. با این که تو خونه شیرین اینا همه چیز دقیق و سر وقت بود ولی هیچ یک از اعضای خانواده اشون خشک نبودند.باباش هم این شکلی نبود یک مرد قد بلند اوتو کشیده و به قول شیرین خوش تیپٰ، خوش پوش جذاب!- خب؟ این جا چی کار می کنند؟- تنها حدسی که می تونم بزنم تحقیقاتِ. و در حالی که باقی پله ها رو پایین می رفت و داخل حیاط می شد گفت:- لابد یکی از دانشجو ها دست گل به آب داده. وای رکی خیلی کنجکاوم بدونم کیه. شاید از بابام بپرسم. به نظرت میگه؟دنبالش رفتم و گفتم:- چی بگم؟ اون هم نگه من که تو رو می شناسم بالاخره شماره کفش طرف رو هم به هر طریقی در میاری چه برسد به اسمش رو.شیرین قهقهه زد. از دانشگاه خارج شدیم. ماشین فرهاد جلو در پارک بود. خودش هم توش بود. حواسش به ما نبود داشت یک چیزی می خوند. با دیدنش لبخند زدم. با مزه شده بود. موهاش که همیشه تو پیشونیش بود یکم به هم ریخته بود. ابروهاش درست معلوم نبودند ولی از قیافه اش می شد فهمید که اخم کرده. حالت متفکری داشت که اصلا به چهره ی شیطونش نمی خورد. شیرین سوتی زد و گفت:- هی وای من. حق داری دختر با این رخشی که زیر پاشه من هم بودم سهراب رو ول می کردم.اخم کردم و با بازوم زدم تو پهلوش.- آی. رکسی مگه مرض داری؟- شیرین تو که می دونی من چرا این کار رو کردم تو دیگه چرا؟- ای بابا. خل دیوانه شوخی کردم. و بعد وارسی کوتاهی از پهلوش کرد و گفت:- نگا الکی الکی پهلوم رو ناقص کرد بی جنبه.- نترس بادمجون بم آفت نداره. در ضمن اگر بدن عزیزت رو دوست داری دیگه از این شوخی های بی مزه نکن.در حالی که دهنش رو کج کرده بود ادام رو در آورد و گفت:- واااای من می ترسم رکسی جون این طوری با من حرف ...هنوز حرفش تموم نشده بود جیغش رفت هوا. همه برگشتند و لحظه ای نگاهمون کردند. شیرین با اخم نگاهی به دور و بر و سپس به من انداخت و در حالی که جای نیشگون من روی بازوش رو می مالید گفت:- مرده شورت رو ببرن رکسان. دستم سوراخ شد. اه. برو برو تا شعاع یک متری من هم پیدات نشه پدرام آرزو داره.و همون طور عقب عقب می رفت. خندیدم و همون طور که به طرف ماشین فرهاد می رفتم گفتم:- فقط به خاطر پدرام.روم رو کردم سمت ماشین که دیدم فرهاد داره من رو نگاه می کنه و می خنده. با اخم ساختگی سوار شدم.- سلام.- سلام به روی ماهت.جدی نگاهش کردم و همون طور که کمربندم رو می بستم پرسیدم- چی خنده داره؟خنده اش رو خورد و همون طور که ماشین رو روشن می کرد گفت:- چی کارش کردی این طوری جیغ کشید.خندیدم و گفتم:- نیشگونش گرفتم.- اینقدر نیشگون هات درد داره؟شانه بالا انداختم و گفتم:- امتحانش مجانیه.خندید و گفت:- نه ممنون. می دونم چقدر درد داره. حالا چرا نیشگونش گرفتی؟- این دیگه به شما مربوط نمیشه تو کار خانم ها دخالت نکن لطفا. خندید و سرش رو تکون داد.- رکسانا؟- بله؟- فردا کلاس داری؟- نه.- امروز جایی کاری داری؟- نه.- پس میای با من بریم جایی؟- میشه بپرسم کجا؟- نه.با تعجب نگاهش کردم. چشمکی زد و گفت:- سورپرایزِ.لحظه ای مکث کردم و سپس گفتم:- مطمئن باشم خوبه؟- من تا حالا جایی بدی بردمت؟- نه.- پس قبول؟- قبول. فقط چند دقیقه اگه میشه بریم خونه من مقنعه ام رو با شال عوض کنم اذیتم.- باشه.- راستی این چی بود می خوندی؟- جزوه دانشگاه.- اِ؟ باریک الله درس خون شدی.- دیگه...یک قول هایی دادم باید عمل کنم.ده دقیقه بعد سر کوچه بودیم. مردد بودم می دونستم امکان نداره که بخواد بیاد تو اگر میومد اقدس خانم بدبختم می کرد با سوال هاش. همین جوری کلی پشت سرمون حرف بود که چی شد یکهو رها گم و گور شد و از شهر رفت. ولی از طرفی نمی شد تعارف نزنم. وای خدا یعنی عقلش می رسه که تعارفم فقط حرفه؟ با خودم در کش مکش بودم که گفت:- برو من تو ماشین منتظرم. فقط زودتر لطفا دیر میشه.لبخند پت و پهنی زدم و جنگی از ماشین زدم بیرون که جنگی برگردم.قربون اون فهم و شعورت بشم من. وای خدا دلم می خواد بپرم بوسش کنم. ای خاک بر سر دلت کنند رکسان با این خواسته هاش. اگه مهرنوش بفهمه...

سریع رفتم بالا و مانتو مقنعه ی دانشگاه رو با پالتو و شال عوض کردم. پوتین هام رو هم جای کتونی ها پوشیدم و زدم بیرون. با نهایت سرعت کوچه رو طی کردم و پریدم تو ماشین فرهاد.- دیر که نکردم.نگاهی به ساعتش انداخت و گفت:- سیزده دقیقه طول کشید. رکورد شکستی. هیچ وقت ندیده بودم یک دختر اینقدر سریع حاضر شه.- مگه دوست دختر هات می کاشتنت دم در؟ اخم هاش تو هم رفت و جوابم رو نداد. اه باز من از گذشتش گفتم این ترش کرد. آخه این گذشته ی مثلا تاریک تو که یک ماه هم ازش نمی گذره. همش دو سه هفته است با من دوست شده. هنر فرموده خطش رو عوض کرده. هنوز سیگار می کشید. این رو از بوی ماشین و لباس هاش می فهمیدم ولی به روش نمی آوردم شاید خودش روش رو کم کنه. اه نگاش کن با یک من عسل هم نمیشه خوردش. چه زود هم به تریپ قباش بر می خوره گوساله. نه الان با این سگرمه های در همش مثل یک قوچ عصبی شده.یا همون بوفالو آفریقایی ای که بود. باز خنده ام گرفت. به تقلید از خودم گفت:- چی خنده داره؟خندم رو خوردم.- هیچی.- نه بگو من هم بخندم.برگشتم و نگاهش کردم. در خر کردن آدم ها به طور ذاتی استعداد داشتم. یعنی شیرین می گفت. تا اون روز روی پسر جماعت امتحانش نکرده بودم. یعنی مجبور نشدم. سهراب هنوز یک چیزی از دهنم من در نیمده بود می گفت چشم. هیچ وقت بهم اخم نکرد. من چند بار از دستش عصبی شده بودم. سرش داد زده بودم. قهر نه ولی دعوا کرده بودم. اون هم با کمال خونسردی نگاهم کرده بود و وقتی دادهام تموم شده بود فقط عذر خواسته بود. برای همین هم شیرین بهش می گفت : دوست دختر ذلیل. ولی فرهاد مثل اون نبود. مثل خودم مبارزه طلب بود. اگر من داد می زدم اون هم داد می زد. قهر می کردم اون هم قهر می کرد. تو همین دو سه هفته سه بار باهاش قهر کرده بودم. خلاصه هر چی شیطانت و معصومیت و جذابیت و کوفت و مرض و کلا هر حس گول زنکی که در وجودم سراغ داشتم رو ریختم تو چشام و کله ام رو کج کردم. خوش بختانه بزنم به تخته قدش بلند بود و تقیربا از بالا نگاهم می کرد.- می دونی... میخندی خیلی خوش گل میشی...چیزی نگفت ولی متوجه شدم فکش از حالت انقباض در اومد.داشت خودش رو می کشت نیش باز نشه. من هم بعد از مکث کوتاهی ادامه دادم- ولی وقتی این طوری اخم می کنی شبیه بوفالو میشی.انتظار داشتم الان مثل این کارتون ها داغ کنه و قرمز شه و دود از کله اش بزنه بیرون. ولی اول نگاهی به چشمام انداخت و بعد زد زیر خنده. - خدا نکشتت رکسانا.- این الان نفرین بود یا دعا؟باز خندید.- می دونی همینت رو دوست دارم.- چی؟- این که هیچی تو دلت نمی مونه.یاد سهراب افتادم. بغض کردم. این یعنی واقعا فرهاد دوستم داشت یا هم اون و هم سهراب دروغ گفتند؟ می دونید با این که فرهاد خیلی پافشاری کرد ولی باز فکر می کردم حالا که خرش از پل گذشته به زودی براش تکراری میشم و دلش رو می زنم. یعنی کسی که هر روز با یکی بوده نمی تونه تا ابد با کسی بمونه که. چیزی نگفتم. نمی دونم چقدر گذشت که ماشین رو گوشه ای پارک کرد. نگاهی به دور و بر انداختم. نه مرکز خرید بود. نه شهر بازی. نه رستوران. جالبه من فضول تمام راه چه طوری کنجکاوی نکردم که کجا می خوایم بریم. تو یک کوچه بودیم وسط چهار تا ساختمون. - این جا کجاست؟- داشتیم رد می شدیم گفتم بیایم خونه ام رو هم نشونت بدم.با تعجب گفتم:- تو خونه داری؟- دور از چشم بابا یکی خریدم. برای آینده خودم.فعلا که نمیذاره توش زندگی کنم.دو ماهی میشه خریدمش. با این که خونه ام از بابا جداست ولی باز ترجیح می دم تا جایی که می تونم ازش دور باشم.- کدومه خونت؟- همین که جلوش ایستادیم.سرم رو به پنجره نزدیک کردم و به ساختمان بزرگ و شیک جلوم نگاهی انداختم. نماش که خیلی خوش گل بود. سوتی زدم و گفتم:- چند طبقه است؟- شش تا چهار واحدی.- قشنگه.- آره. حالا بعدا که رفتم نشستم توش. میای داخلم میبینی.خندیدم. ماشین رو به حرکت در آورد و از کوچه خارج شد.- فرهاد؟- جان؟- تو که می خوای از بابات دور باشی چرا نمیری خارج؟- اولش بابا نذاشت.- خب؟- بعدش یک اتفاق هایی افتاد که...وابسته شدم به ایران.- مثلا؟- مثلا تو.و برگشت و نگاهم کرد. سرم رو بردم سمت پنجره. هر وقت که بهم ابراز علاقه می کرد عذاب می کشیدم. از این بازی مسخره خسته بودم دلم می خواست زودتر تموم بشه. بودن در کنار فرهاد خوب بود به شرطی که بدونی برای همیشه با اونی. نه مثل من که میدونستم قراره چه بلایی سرش بیارم. باز هم یک چیزی درونم به صدا در اومد و من کودکانه فکر کردم دارم فرهاد رو از منجلابی که توش بوده بیرون می کشم. نابودش نمی کنم.ولی یکی نبود بگه بابا نوع دوست تو که می خوای کمک کنی دیگه پول گرفتنت چیه.متوجه شدم داریم از شهر خارج میشیم. یک لحظه ترسیدم. وای نکنه یک بلایی سرم بیاره. نه بابا رکسان جو منفی نده اونقدر هم پست نیست. بدجوری ترسیده بودم. کجا داشت می برد من رو؟ آخرش هم طاقت نیاوردم و پرسیدم.- فرهاد کجا داری میری؟- یک جای خوب.- ممنون از توضیح دقیقت.خندید و گفت:- می خوای مختصات منطقه رو بدم؟- مختصات نمی خواد اسمش رو بگو.- لواسون.- لواسون چی کار؟- یک چیزی می خوام نشونت بدم.بعد هم چشمش رو از جاده گرفت و به من نگاه کرد.- نکنه می ترسی؟تعارف رو گذاشتم کنار و گفتم:- نباید بترسم؟- اگر با منی یعنی به من اعتماد داری.- آره ولی وقتی یک نفر مثل تو با این گذشته ی درخشان یک دختر تنها رو با ماشینش از شهر خارج می کنه هر کسی باشه می ترسه.ماشین رو کنار جاده پارک کرد و برگشت طرفم و با لحن عصبی گفت.- تو چرا اینقدر اصرار داری که گذشته ی من رو به رخم بکشی.یک لحظه کپ کردم ولی سریع خودم رو جمع و جور کردم و محکم جوابش رو دادم.- کدوم گذشته؟ گذشته ای که یک ماه هم ازش نگذشته. تو هنوز سیگار رو کنار نذاشتی.خدا می دونه بقیه کارات رو گذاشتی کنار یا نه.من که خبر ندارم. آدم یک ماهه عوض نمیشه. اصلا از کجا معلوم من هم یکی نباشم مثل بقیه؟ از کجا معلوم برام نقشه نریخته باشی؟- رکسان تو از من تو ذهن خودت چی ساختی؟ یک هیولا؟ هر کی ندونه تو می دونی چقدر دنبالت اومدم تا بهم روی خوش نشون دادی.- وای خدای من چه دلیل قانع کننده ای. می دونی در روز چند تا پسر مثل تو چند تا دختر رو به خاک سیاه مشونند؟ همتون نامردید. از موقعیت خودتون سوء استفاده می کنید هیچ وقت هم گند کاراتون در نمیاد. از هر چی مرده متنفرم.گریه ام گرفته بود. یکی نبود بگه حالا چه موقع دعوا کردنه. تو که میدونی ریگی به کفش این بابا نیست چرا پا رو دمش میذاری؟ ولی دلم پر بود از سر قضیه ی خشایار دلم پر بود حتی از خیلی قبل ترش.از وقتی عمو رفته بود هر کی از راه می رسید به خودش اجازه می داد مزاحم دو تا دختر بی کس و کار بشه. برای همین تا جایی که ممکن بود به کسی نمی گفتیم تنهاییم. ولی این ها چیز هایی نبود که عصبیم می کرد. اشک هام رو مخ بودند. نمی دونم چرا در مقابل فرهاد نمی تونستم احساساتم رو کنترل کنم. گریه ام می گرفت. اشک هام رو با خشونت پاک کردم و نگاهم رو ازش گرفتم. اون هم از ماشین پیاده شد. در رو بست و بهش تکیه داد.سیگاری روشن کرد و شروع کرد به کشیدن. نمی تونستم صورتش رو ببینم بهتر. بوفالو. وای حالا حرصی نشه جدی جدی یک بلایی سرم بیاره. چند تا نفس عمیق کشیدم تا هق هقم بند بیاد. چند دقیقه بعد فرهاد اومد نشست. از بوی سیگار چهره ام در هم رفت. متنفر بودم از سیگار. ماشین رو روشن کرد و بدون حرف شروع به طی کردن ادامه مسیر کرد. کمی شیشه رو دادم پایین که صداش در اومد. با خشم ترسناکی گفت:- مخت پاره سنگ برداشته تو این هوا شیشه میدی پایین؟بی اختیار در مقابل لحنش شل شدم. نمی دونم چرا.تو این مواقع از خودم بدم میومد.نمی خواستم ضعیف باشم. همینم مونده بود از این بچه سوسول حساب ببرم. با صدای آرومی گفتم:- بوی سیگار اذیتم می کنه نمی تونم نفس بکشم.چیزی نگفت. فقط نگاهش به جاده بود. نمی دونستم چند ساعت آینده قراره چه جوری بگذره. اگر هم می خواست خوب بگذره من خرابش کرده بودم. تصمیم گرفتم این بار لال بشم چون حرف زدنم فقط فرهاد رو عصبی می کرد. گوشیم زنگ خورد. وای رها بود. لابد تلفن رو سوزونده بس زنگ زده خونه. جواب دادم.- بله؟- ال...و..رک..سان؟- الو رها؟ صدات قطع و وصل میشه.- ا...لو.- ببین من بیرونم.- رک..سان.صدا نمی رفت. گوشی رو قطع کردم. ای بابا الان لابد کلی نگران میشه این جا هم که آنتن نداره. گفتم برسیم لواسون بهش زنگ می زنم. سرم رو تکیه دادم به پشتی صندلی و چشم هام رو بستم. نفهمیدم چی شد که با تکون های ماشین خوابم برد.با حس دستی رو صورتم از خواب بیدار شدم.چشم هام باز نمی شد هنوز خوابم میومد. به سختی چشم هام رو باز کردم و صورت فرهاد رو دیدم که روم خم شده بود و گونه ام رو ناز می کرد. با دیدن چشم های بازم لبخندی زد و گفت:- بیدار شدی بالاخره.با گیجی نگاهی به دور و برم انداختم. صندلی جفتمون رو خوابونده بود. کتش هم در آورده بود و انداخته بود رو من. تازه حس بویاییم به کار افتاد. کتش بوی سیگار می داد. با یادآور دعوامون مثل برق گرفته ها از جام بلند شدم و کتش رو پس زدم. نگاهی به اطراف انداختم. نزدیک غروب بود.- ساعت چنده؟- پنج و نیم.- وای من دو ساعت خوابیدم؟روی صندلی خودش دراز کشید و گفت:- آره تقریبا یک ساعتیه رسیدیم. گفتم از دانشگاه اومدی خسته ای بیدارت نکردم. خودم هم یک چرت زدم.با نگرانی به دور و برم نگاه کردم. مغزم می گفت یک باغه. - این جا کجاست؟لبخندی زد و همون طور که کتش رو بر می داشت گفت:- پیاده شو خودت ببین.و در رو باز کرد و پیاده شد. شال گردنم رو که رو صندلی عقب افتاده بود برداشتم و پیاده شدم. یک لحظه لرز کردم. همه جا برف نشسته بود. با کنجاوی اطراف رو نگاه کردم. یکم اون طرف تر چشمم به یک خونه ی کوچیک افتاد اونقدر کوچیک که می تونستم به کلبه ی مادربزرگ شنل قرمزی تشبیهش کنم. واقعا یک کلبه بود. یک کلبه ی کوچک و با مزه. دلم می خواست برم سمتش و بهتر ببینم و ببینم کی داخلشه ولی پاهام مثل میخ چسبیده بود به زمین. فرهاد اومد پشت سرم ایستاد. سرش رو خم کرد و دم گوشم گفت:- می خوای ببینیش؟هنوز از دستش عصبی بودم. هنوز چیزی عوض نشده بود ولی من هم کاری نمی تونستم بکنم. چیزی نگفتم که گفت:- نترس کوچولو نمی خورمت.برگشتم با تردید نگاهش کردم.- چیه؟- فرهاد باید اعتراف کنم از سورپرایز خوشم نمیاد.خندید دست هاش رو انداخت دورم. حس کردم گرم شدم. حیف که سردم بود وگرنه دست هات رو قلم می کردم.(آره جون عمه ام.) - این که باهام حرف زدی یعنی بخشیدی؟- مگه تو عذرخواهی کردی؟- نه. ولی قهر نیستی؟- من بچه نیستم که قهر کنم.خندید و گفت:- خیلی خب. تسلیم. من رو می بخشی؟- بابتِ؟- برخورد بدم.چشم هام رو تنگ کردم و گفتم:- باید ببینم شاید اگر پسرخوبی بودی ببخشمت.- خدایی خیلی پررویی رکسانا.این بار من هم خندیدم. حلقه ی دست هاش رو باز کرد و دستم رو گرفت. دیگه ترسم ریخته بود. رفت سمت کلبه یک عالم سوال تو مخم بود ولی به زور خودم رو کنترل کردم که باز آمپر نترکونه. کلید انداخت و در رو باز کرد. متوجه شدم که کلید رو گذاشت رو در بمونه و برش نداشت. وارد شدم اون هم پشت سرم اومد.از بیرون یک کلبه ی یک طبقه چوبی ولی از داخل یک سویت شیک مدرن. با تعجب داشتم اطراف رو نگاه می کردم. از در که وارد می شدی با یک سالن گرد تقریبا چهل متری مواجه می شدی. که سمت چپش یک آشپزخونه اوپن کوچک، به صورت نیم دایره بود. بالا سمت راست یک دست مبل راحتی و تلویزیون چیده شده بود. یکم پایین تر از آن ها سمت راست یک راه رو وجود داشت که چهار تا در داخلش بود که احتمالا اتاق ها و حمام دست شویی بود. و بوسیله ی دو تا پله از سالن اصلی جدا میشد. کف خونه پارکت چوبی بود و دیوار هاش و کرم قهوه ای. در آشپزخونه تقریبا همه چی چوب بود. کابینت ها، دیوار ها، کف، همه از چوب خوش رنگی بودند که به قرمز می زد. حتی پرده هم حصیر بود. در حینی که من مشغول نگاه کردن در و دیوار بودم فرهاد جلو در ایستاده بود و من رو نگاه می کرد. وقتی دید زدنم تموم شد برگشتم سمتش لبخندی زد و گفت:- قشنگه؟- خیلی.نزدیک اومد و با همون لبخندش گفت:- مال تو.خنده ام گرفت. در حالی که گریه دار بود. من مگه تو خواب می تونستم چنین خونه ای داشته باشم. چیزی نگفتم و پرسیدم:- دو خوابه؟- آره.- مال تواِ؟لبخندی زد و نگاهش رو دور خونه چرخوند و گفت:- آره. یعنی مال مادرم بود. من این جا رو خیلی دوست داشتم بعد از مرگش هم بابام برا این که ارومم کنه این جا رو داد بهم. همین. فکر کرد دیگه محبت رو در حقم تموم کرده. وسایل مادرم هنوز تو یکی از اتاق هاست. تو اون یکی اتاق هم فقط یک تخت و کمد هست که مال وقتیه که میام اینجا. راستش بعد از مرگ مادرم نذاشتم کسی بیاد اینجا. تو اولین نفری.نگاهش رو با محبت به چشم هام دوخت. تازه داشتم می فهمیدم چقدر بد باهاش حرف زده بودم. اون اینقدر برای من ارزش قائل بود و من... سرم رو تکون دادم. حوصله ی سرزنش خودم رو نداشتم. خودم هم در اعماق قلبم می دونستم دارم چی به سر جفتمون میارم. - حالا برای چی تصمیم گرفتی من رو بیاری این جا.- چون فکر کردم تو تنها کسی هستی که لیاقت خاتمه دادن به تنهایی های من رو داره.فقط نگاهش کردم. هه. تنهایی. بمیرم چقدر هم تنها بودی. نازی مادر به فدای تنهایی هات. بچه پر رو. زبونم رو گاز گرفتم که این حرف ها رو نزنم. حوصله دعوای دوباره رو نداشتم. نمی دونم چه جوری نگاهش کردم که خندید و گفت:- انقدر خودت رو کنترل نکن تیکه ای رو زبونت گیر کرده بندازخجالت نکش.چه روانشناسیش هم خوبه تحفه. خنده اش رو خورد و کمی جدی شد و گفت:- ببین رکسانا تمام دختر هایی که تا حالا تو زندگی من بودند صرفا جهت پرکردن وقت من بودند. اصلا کسی اون ها رو به زندگی من دعوت نکرده بود خودشون اومدند. هیچ کدوم اون ها براشون اهمیت نداشت من چه حسی دارم یا چه مشکلاتی دارم. کی ناراحتم. کی نیستم اصلا برای چی ناراحتم.

برای چی زنده ام.چی در مورد اون ها چی فکر می کنم. اون ها فقط می خواستند پز دوست پسر پولدارشون رو به بقیه بدند.همین. ولی تو فرق می کنی. تو اولین کسی هستی که داستان زندگی من رو شنید و گریه کرد. تنها کسی که وقتی سرش داد زدم ننشست من رو نگاه کنه و بعد بزنه زیر گریه. تو هم داد زدی جوابم رو دادی. تو غرور داری شخصیت داری. احساسات داری. زنده ای. نه مثل اون ها که من رو می خواستند تا هر روز با پول بابام بوتیک های شهر رو خالی کنند و شب ها تو مهمونی سالن مد راه بندازن و پز بدند به هم. این زندگی نیست ولی من خودم رو گرفتارش کردم. نمی خواستم ولی این کار رو کردم. الان هم پشیمونم و تو اولین و تنها کسی بودی که تونست من رو به خودم بیاره. وقتی فهمیدم می خوامت اومدم دنبالت. گفتی حاضر نیستی با من بگردی. به خودم که نگاه کردم دیدم راست میگی. تصمیم گرفتم عوض بشم. چون می خوام با تو باشم رکسانا. چون به این ایمان دارم که هر کسی یک نیمه ای داره. نیمه ای که تو این دنیا گم شده و اون باید دنبالش بگرده. شاید اسم نیمه گم شده زیاد به گوش خورده باشد اونقدر که کلیشه ای شده ولی برای من نه. چون نیمه ام رو تو وجود تو پیدا کردم.دوستت دارم رکسانا.فرهاد حرف می زد. حرف های قشنگی هم می زد. شخصیت درونی اش با چیزی که نشون می داد خیلی فرق داشت. فکرش رو هم نمی کردم بلد باشه این جوری حرف بزنه. نمی تونستم بگم داره گولم می زنه. حتی اگر پدرش قبلا بهم نگفته بود که اون واقعا دوستم داره،باور می کردم. با این که بعد از جریان رها و خشایار به هیچ کس اطمینان نداشتم ولی فرهاد و عشقش رو باور داشتم. با این حال دلم می خواست ساکت شه. هر کلمه ای که می گفت دلم می خواست دیگه حرف نزنه. می خواستم دست هام رو بذارم رو گوشم و تا می تونم از اون جا دور بشم. می خواستم رو این حس تازه ام سرپوش بذارم حسی که از نفرت شدید شده بود به یک حس ناخوش آیند و بعد بی تفاوتی و بعد کنجکاوی راجع به شخصیت فرهاد و حالا باز داشت تغییر می کرد. نمی دونستم به چی. نمی خواستم فکر کنم که به چی. نمی خواستم قبول کنم. نه. امکان نداشت. فرهاد فقط یک وسیله بود که من رها رو نجات بدم. برای این کار زندگیم رو به حراج گذاشته بودم ولی دو چیز رو باید حفظ می کردم. اول غرورم و دوم قلب ترک خورده ام که هر لحظه ممکن بود به هزار تیکه تبدیل بشه. فرهاد حرف می زد و من فقط به دهانش خیره بودم. با حس دستش رو گونه ام که اشک هام رو پاک می کرد به خودم اومدم. باز هم گریه ام گرفته بود. چند تا حس مختلف رو با هم قاطی کرده بودم. چند تا حس که مجبور به سرپوش گذاشتن روی همشون بودم. عقلم می گفت خوبه ادامه بده ولی دلم داشت خودش رو می کشت تا بزنه زیر همه چیز. صدای فرهاد دوباره بلند شد.- قربونت بشم گریه ات برای چیه دیگه؟چشم هام رو بستم. واقعا دلم می خواست فرار کنم. برم یک جایی که دست هیچ کس بهم نرسه. ولی تو دلم گفتم «به خاطر رها».چشم هام رو باز کردم. چشم های فرهاد هم خیس بود. صورتم رو با دستاش قاب کرده بود و با نگرانی خیره شده بود به چشم هام. به وضوح می دیدم که چقدر به خودش فشار میاره تا بغضش نشکنه. میون گریه خندیدم.- تو چرا داره گریت میگیره.سرم رو در آغوش گرفت.- نمی تونم گریه ات رو ببینم باور کن. دستام رو دور کمرش حلقه کردم.عذاب وجدان داشتم. از این که تو اون خونه ام. از این که فرهاد دوستم داره. از این که تو آغوششم. من قرار بود مردی رو بشکنم که صادقانه بهم ابراز عشق کرده بود و تو اون لحظه هیچ چیز جز آغوش گرمش نمی تونست آرومم کنه.ساعتی بعد دیگه از اون ترس اولیه ام خبری نبود.با هم نشسته بودیم جلو تلویزیون سریال می دیدم و میوه می خوردیم. اصلا نمی دونستم چرا اون فکر ها رو راجع به فرهاد کرده بودم. شاید چون این ترس نا شناخته همیشه ی خدا با ما دختر ها هست و خواهد ماند. به طوری که به نزدیک ترین دوستانمان هم سخت اعتماد می کنیم. سریال که تموم شد تلویزیون رو خاموش کردم. از پنجره نگاهی به بیرون انداختم هوا تاریک شده بود. روم رو کردم طرف فرهاد که سرش رو گذاشته بود رو پام و دراز کشیده بود رو کاناپه.دیدم جشم هاش بسته است.- فرهاد؟ بیداری؟جواب نداد. دستم رفت سمت موهاش و از رو پیشونیش زدمشون کنار که یکهو چشم هاش رو باز کرد و سیخ نشست سر جاش.-ای بابا نکن دختر. این چه کار بود موهام بهم ریخت.بعد هم با وسواس شروع کرد به درست کردن مو هاش. آیینه هم دم دستش نبود سخت بود براش. زدم زیر خنده. با اخم مصنوعی گفت:- چیه؟ بخند من هم بودم می خندیدم. می دونی من هر روز چقدر رو این موها وقت می ذارم؟خنده ام بلند تر شد.- اووه. کی میره این همه راه رو. تو که از دختر ها هم بدتری. - آخه بابا این ها بهم بریزه دیگه سخته درست کردنشون اون وقت شکل ادیسون میشم. همش میره تو هوا. داشتم می مردم از خنده. هنوز با موهاش درگیر بود رفتم طرفش و کنار نشستم.- نکش خودت رو بذار من درست کنم.دستش رو کشید و شروع کردم مرتب کردن موهاش. یک لحظه به ذهنم رسید که بدون چتری چه شکلیه. دستم رو گذاشتم رو موهاش و کلا زدمشون بالا. باز دادش در اومد.- رکسانا تو رو خدا... دادم درستشون کنی ها.با خنده گفتم:- دیوونه این شکلی خیل بهتری که. کوتاه کن راحت شی. چهره متفکری به خودش گرفت و با شک گفت.- جدی بهتره؟پیشونیم رو به پیشونیش تکیه دادم.- آره خره خیلی بهتره.و بعد موهاش رو بیشتر بهم رختم و بدو بدو ازش دور شدم. در حالی که یک دستش به موهاش بود بلند شد و در حالی که داد می زد«رکسانا می کشمت» دوید دنبالم. جیغ کشان کل سالن رو میدویدم و اون هم دنبالم. دیدم جای سالن کوچیکه الان میگیرتم. بیرون هم یخبندون بود نمی تونستم برم. تنها راهی که به ذهنم اومد این بود که برم تو راه رو و اولین در رو باز کنم و برم توش داشتم در رو می بستم که رسید به در و شروع کرد هول دادن. زورم بهش نمی رسید. ای خدا چی می شد من پسر می شدم؟ زورم نرسید در رو باز کرد من هم فقط تونستم در برم گوشه دیوار. ولی فرهاد دم در خشکش زده بود. فقط نگاهم می کرد. چشمش رو من و دیوار پشتم در حرکت بود. برگشتم و پشتم رو دیدم. عکس یک زن رو دیوار بود. زن قشنگی بود. موهای مشکی بلندش شبیه من بود. ولی وجه اشتراک دیگه ای نداشتیم. پوستش سفید بود و لاغر اندام. ترکیب صورتش خیلی قشنگ بود.یک کلاه کابوی رو سرش بود و به یک پرچین چوبی تکیه داده بود. یک لحظه فکر کردم شبیه فرهادِ. نه زیاد. ولی شباهت داشت. حضور فرهاد رو پشتم حس کردم.- مادرته؟- آره.- قشنگه.- آره. خیلی قشنگ بود. دور و برم رو نگاه کردم. یک تخت چوبی یک نفره ی بزرگ و قشنگ وسط اتاق بود. شبیه تخت پرنسس های دیزنی بود.که پشه بند دارند چهار طرفش هم میله بلند داشت. چوبش خیلی خوش رنگ بود یک جورایی انگار رگه های صورتی داخلش داشت.گوشه اتاق یک کتابخونه بود. کمد و میز هم تو اتاق جا داده شده بودند. خیلی اتاق خوش گلی بود.از رنگ هاش روشن مثل صورتی،گلبهی و سفید استفاده شده بود. فرهاد طبق معمول بدون این که ازش بپرسم شروع کرد به توضیح.- اتاق مادرم بود. قبل از این که با پدرم ازدواج کنه این جا رو داشت. بعد از ازدواجش هم دست نخورد. تو یک اتاق دیگه وسیله چید که بعد از مرگش جمع شد. این جا رو خیلی دوست دارم. مادرم هم دوستش داشت. می گفت همه ی خاطرات خوب و بدش تو این اتاقه.بعد از مرگش یک بار اومدم اینجا. حالم اونقدر بد شد که کارم کشید به بیمارستان. دکتر ها می گفتند شوک عصبی. از اون به بعد بابام دیگه نذاشت بیام. خودم هم جرئتش رو نداشتم.نفس عمیقی کشید و لبه تخت نشست.کنارش نشستم.- مرگ خانواده ات خیلی برات سخت بود نه؟- آره. بود. ولی هیچ وقت فرصت کافی برای افسردگی نداشتم.با تعجب نگاهم کرد.- چی؟- قبل از این که بخوام فکر کنم چقدر دردناکه که آدم همه ی خانواده اش رو با هم از دست بده باید به این فکر می کردم که اگر سرپرستی من رو به عموم ندن باید شب رو تا صبح کجا سر کنم. این مسئله برای بچه ای به سن من اونقدر سنگین بود که فرصت نکنه به چیز دیگه ای فکر کنه.- چرا سرپرستیت رو به عموت ندند؟- همسرش بیمار بود. خدا بیامرز بیماری کلیه داشت. یکم رو این موضوع سختگیری کردند گفتند شما نمی تونید سرپرستی دو تا دختر ده ساله رو به عهده بگیرید. سرش رو تکون داد و گفت:- ولش کن اصلا فکر کنم راجع بهش حرف نزنیم بهتر باشه. و در حالی که به طرفم نیم خیز می شد گفت:- راستی من قرار بود تو رو بکشم.جیغ کشیدم و دوباره پا به فرار گذاشتم. اون شب یکی از بهترین شب های زندگیم بود با این که نمی خواستم به این مسئله اعتراف کنم ولی نمی تونستم خودم رو گول بزنم. از بودن در کنار فرهاد لذت می بردم. اون شب نزدیک ساعت نه، نه و نیم بود که من رو روسوند خونه و خودش رفت. من هم بعد از تحویل دادن گزارش کار نه چندان راست به اقدس خانم رفتم خونه و با مرور خاطرات شیرین اون روزم به خواب رفتم. دستم رو تا جای ممکن دراز کرده بودم. حس کردم دستم داره کش میاد. فقط دو میلیمتر دیگه مونده بود. صدای اعصاب خرد کن تلفن تو گوشم می پیچید. گوشی بی سیم نمی دونم چه جوری ولی افتاده بود زیر تخت و دستم بهش نمی رسید. داشت خودش رو می کشت. در نهایت به این نتیجه رسیدم که دستم بیشتر از این دراز نمیشه. بلند شدم و خواستم تخت رو بکشم این طرف که شخص پشت خط بی خیال شد و موبایل رو گرفت. ای خدا حالا موبایلم رو از کجا پیدا کنم؟ مثل فرفره دور خودم می گشتم و داخل کشو و کمد و کیف هام رو زیر و رو می کردم. یک لحظه کلافه ایستادم. چشم هام رو بستم و با دقت گوش دادم. احساس کردم مثل این کارتون ها یک جراغ بالای سرم روشن شده. رفتم سمت کمد و گوشی رو از جیب کاپشنم خارج کردم.- الو بله؟- الو بله و زهر حلاحل. الو بله و کوفت. کجایی تو دلم هزار راه رفت.گوشی رو کمی از گوشم دور کردم. خودم رو روی تخت شلوغم انداختم. فکر کنم رو حدود ده تا لباس دراز کشیده بودم. - منم خوبم از احوال پرسی های شما.خبر هم سلامتی.- پر رو انتظار داره حالش رو هم بپرسم.خندیدم و گفتم:- چه طوری؟ جوجه ات چه طوره؟ مانی خوبه؟ خاله چه خبر؟ - همه خوبند. خاله هم خوبه. داره غر میزنه که دیگه نرو سر کار.- خوب کاری می کنه. - رکسی؟- درد رکسی.- ای بابا. حال ندارم دو ساعت بگم رکسانا. حالا ساکت بذار حرف بزنم.- بنال عزیزم.- کوفت.اسم این جوجه ی من چی شد؟- اسم جوجه ی شما محفوظ است تا زمانی که به دنیا بیاد.- رکساناااا- همینه که هست اصرار نکن.- درک. اصلا کی خواست اسم منتخب تو رو بذاره؟- رها...رها...رها.داری جر مزنی.خندید و گفت: خیلی خب بابا. نگو.راستی دیروز کجا بودی گوشیت آنتن نمی داد.با یادآوری دیروز نیشم تا بناگوش باز شد. - هیچی بابا با بچه ها رفته بودیم کوه.- ولی من زنگ زدم شیرین گفت رفتی خونه.ای خودم اون دهن رو گل بگیرم شیرین، که چفت و بست نداره.- هان...آخه پدرام گفته بود به شیرین نگیم می خواست ببرتش جایی گویا.- آهان. صدای بوق بوق گوشی بلند شد.- میگم رهایی من پشت خطی دارم.- باشه برو. شب باز بهت زنگ می زنم.- قربانت خداحافظ.گوشی رو که قطع کردم. موبایلم شروع کرد آهنگ پت و مت زدن بعد هم عکس یک گربه ی چشم سبز اومد رو صفحه. هروقت زنگ می زد خنده ام می گرفت. جواب دادم.- چیه شیرین عقل؟- علیک سلام رکسی جون.بعد از مکثی گفت:- کوفت. به چی میخندی رکسی جون؟می دونستم چون بهش گفتم شیرین عقل این جوری صدام می کنی می دونه رو رکسی حساسم. - کوفت سلام.کجایی؟- دم در خونتون.- اون جا چی کار می کنی؟- اومدم خواستگاریت.- مسخره. بیا بالا.گوشی رو قطع کردم و در رو براش باز کردم.یکم طول کشید تا پله ها رو با سر و صدا بالا اومد و نرسیده شروع کرد.- وای وای رکسی این همسایتون عجب گیریه. تا شماره کفش جد آباد آدم رو در نیاره نمیذاره از اون راهرو رد شی. خب یک سرایدار استخدام کنه و خودش رو راحت کنه.- این کارشه بابا. هر کی میره و میاد کله ی این لای دره و سین جیم میکنه.بیا تو.در رو بستم شیرین هم شالش رو گوشه ای پرت کرد و رو مبل شلوغ ولو شد.- خوشم میاد مثل خودم شلخته ای. - چاکریم. خنده ی بلندی سر داد و گفت:- بیا بشین تعریف کن ببینم دیروز چه خبر ها بود؟خندیدم. - بگو چی شده خاله سوسکه یادی از ما کرده. باز اطلاعاتت ناقص موند؟- اذیت نکن بگو.در حالی که به سمت آشپزخونه می رفتم گفتم:- چایی می خوری یا قهوه؟- هیچ کدوم تازه با پدرام کافش شاپ بودم.برای این که بیشتر اذیتش کنم گفتم:- میوه که می خوری؟- کوفت بخورم من رکسانا بیا بشین دارم میمیرم.کله ام رو که خم کرده بودم تا از کابینت ظرف بردارم بالا آوردم و از بالای اوپن آشپزخونه نگاهش کردم.- از فضولی دیگه؟کوسنی از روی میز به طرفم پرت کرد که جاخالی دادم و افتاد رو گاز. در حالی که می خندیدم رفتم تو هال.- دیوونه اگر گاز روشن بود که الان رو هوا بودیم.- رکساناااا.- باشه باشه گاز نگیر.نشستم و همه چیز رو براش تعریف کردم. آخر سر هم شروع کرد نقد حرف هام انگار فیلم دیده.- تو جدا بهش شک کردی؟- تو باشی شک نمی کنی؟ اون حتی می دونه که من کسی رو ندارم. خب چه بهتر کسی نیست که بره خرش رو بگیره. - دیوونه.- باور کن شیرین. اشتباه کردم بهش گفتم.- آخه به این قیافه نمکیش میاد این کار ها؟- مگه به قیافه است؟- من که فکر نمی کنم اونقدر نامرد باشه. اصلا امکان نداره رکسان معلومه دوستت داره.- نمی دونم.- واای خدا نکشتت رکسانا با این شانست. آرزو به دل ما موند پدرام من رو ببره خونه دوستش الکی بگه این جا خونمه یکم تو رویا سیر کنیم بعد بگه دروغ گفتم. خدایی خیلی خر شانسی دختر این فرهاد از کجا افتاد جلو پای تو؟با لحن سپاس گذار مصنوعی ای گفتم:- آره. نمی دونم با این همه شانسی که خدا بهم داده چی کار کنم.- خدایی خوش شانسی دیگه پریدی جلو ماشین یک پسر پولدار خوش گل باحال از قضا زد و پسره هم عاشقت شد. عین این فیلم ها. اونقوت میگه من بدشانسم.و سپس دست هاش رو رو به آسمان گرفت و گفت:- خدایا اشتباه شده. شیرین منم. برای چی سر راه این فرهاد می فرستی؟نچ نچی کردم و گفتم:- بدبخت پدرام. اگه بفهمه به دوست پسر دوستت نظر داری.- منگل فرهاد اینجا نماده. در واقع خدا برام فرستاده. من پدرام رو با یک تار موی گندیده ی هرچی فرهاده عوض نمی کنم.- یعنی تار موی گندیده ی پدرام رو با هرچی فرهاده عوض نمی کنی دیگه؟- حالا...کوسنی به سمتش پرت کردم.- مرده شورت رو ببرن شیرین. خدا به پدرام صبر بده.شیرین خندید همون موقع زنگ زدند. شیرین گفت:- اِ؟ اومد.- کی؟- سورپرایز.- وای خدا من به کی بگم بدم میاد از سورپرایز. کیه؟- من چه می دونم برو آیفن رو جواب بده.- مرده شور.- بی تربیت.از جام کنده شدم و رفتم سمت آیفون. خدایا چی میشد آیفن این ساختمون رو تصویری می زدند.- کیه؟- رکسانا باز کن.فرهاد بود. بدون شک. صداش مشخص بود شبیه این دوبلر ها! بهت زده در رو باز کردم و برگشتم سمت شیرین.- این بود سورپرایزت؟- خب من چی کار کنم بیچاره می خواست بیاد ببینتت. تنها بودی تو خونه نمی شد.- شیرین...-

صورتی رو کنار گذاشتم و فکر کردم با بنفش یک گل کنارش بکشم ولی قبل از این که دستم بره سمت بنفش شیرین تمام خودکار هام رو از روی میزم چنگ زد...

- شیرین بدشون.

- میز بدبخت چه گناهی کرده؟

با کلافگی گفتم:

- تو مگه عضو انجمن حمایت از میز هایی؟ بدشون.

- حمایت از میز ها نه ولی شدیدا طرفدار انجمن همایت از اعصابم. صدا میده مثل سوهان روح می مونه.

- بده می خوام جزوه بنویسم.

دستش رو برد جلوی بینیش یعنی صدام داشت بالا می رفت و گفت:

- من که می دونم تو جزوه بنویس نیستی. خودم مینویسم برات کپی می گیرم.

و روش رو از من گرفت و زل زد به استاد که مدام راه می رفت و روی تخته چیز میز می نوشت. عادتم بود به مباحثی که دوست نداشتم گوش نمی کردم. همیشه هم با حداقل نمره پاسشون می کردم. بیخیال بحث با شیرین شدم. پشت گوشم رو میدیدم خودکار هام رو هم قبل از پایان کلاس میدیدم. به پشتی صندلیم تکیه دادم اف قرمز و بزرگ وسط میز بهم دهنکجی می کرد. کلاسورم رو گذاشتم روش. چرا این روز ها اینقدر به فکرش بودم؟ چرا اصلا بهش فکر می کنم. اینقدر شدید. طوری که به هیچ کس فکر نکرده بودم. چشم می بستم خوابش رو می دیدم و چشم باز می کردم عکسش خود به خود میامد جلو چشمم. هرجا میرفتم حس می کردم پیشمه. با بقیه مقایسه اش می کردم. رو ظاهرم حساس شده بودم. وقتی پیشش بودم یک جوری بودم. یک حس ناشناخته داشتم. دوباره به میز نگاه کردم. این چه حسی بود؟ علاقه نبود. اگر بود چرا در مورد سهراب این طوری نبود؟ من اون رو دوست داشتم ولی هیچ وقت وسط میزم اس نکشیدم. خوابش رو میدیدم ولی به ندرت در واقع خواب همون روز هایی رو که با هم گذرونده بودیم رو میدیدم مثل تکرار یک فیلم ولی فرهاد...صحنه های خوابم تکراری نبود حتی یکیشون. حسم به فرهاد کاملا از حسم نسبت به سهراب متفاوت بود. اگر حسم نسبت به سهراب علاقه بود پس فرهاد کی بود؟ برای چی بود؟ بود تا رها بمونه. همه کس من بموند. من تو زندگیش کجا بودم؟

قبل از این که بخوام در این مورد نتیجه گیری کنم کلاس تموم شد. شیرین خودکار هام رو توی کیفم ریخت و کلاسورم رو هم کنار اون ها پرت کرد. بازوم رو گرفت و بلندم کرد. مطیعانه دنبالش می رفتم. رفت کافه. نمی دونم چرا برعکس همیشه نرفت حیاط شاید می خواست تمرین کند که تو کافه تریا چه جوری صداش رو کنترل کند پشت میز نشستم . کیفم رو انداخت تو بغلم. رو به روم نشست. با نگاه عصبی آمیخته به نگرانی خواهرانه ای نگاهم می کرد.

- خب؟ من منتظرم.

پوزخندی زدم و گفتم:

- تو برداشتی من رو دنبال خودت کشیدی اینجا. من چی بگم؟

- رکسان؟ خری یا خودت رو زدی به خریت؟ تو آینه نگاه خودت کردی؟ حواست به درست هست؟ اصلا سر کلاس ها هستی. باهات که حرف می زنند اصلا معلوم نیست کجایی. نیستی. چی شده؟ تو هیچی رو از من پنهون نکردی حداقل از اولین باری که رها رفت بیمارستان.

با یادآوری اون روز ها واقعا حس کردم سرم درد گرفت. چقدر تلخ بود. چقدر سخت بود که عزیزترین کست. تنها کست در نوزده سالگی به خاطر مشکل قلبی بیفته گوشه بیمارستان. صدای شیرین دوباره در گوشم پیچید.

- رکسانا چی شده؟

با بغضی که سعی در مهارش داشتم گفتم:

- نمی دونم شیرین. نمی دونم چی داره به سرم میاد. همه فکر و ذکرم شده اون فرهاد فلان فلان شده در حالی که نمی دونم چرا. هر وقت پیششم یک حس خوبی دارم ولی از این حس بیزارم. چرا باید حس خوبی داشته باشم؟ اصلا این یعنی چی؟ من...گیج شدم نمی دونم.

شیرین لبخندی زد و سرش رو پایین انداخت.سرم رو بین دست هام گرفتم تا از ترکیدن احتمالیش جلوگیری کنم.

- خودت هم می دونی چت شده رکسان فقط نمی خوای اعتراف کنی.

- نه. اعتراف نمی کنم. تا عمر دارم این کار رو نمی کنم. هنوز اونقدر بدبخت نشدم که عاشق فرهاد بشم.

و آرام تر زمزمه کردم: هیچکی هم نه فرهاد.مسخره است.

مسخره بود. زندگیم مسخره بود. اون از رها که به با حماقت خودش رو تباه کرد.اون از خشایار که معلوم نبود کجا غیبش زد. اون از سهراب که من با بی رحمی تمام همه ی امید هاش رو برباد دادم. اون از فرهاد که یک شکست خورده ی لا و بالی نادم بود که به من پناه آورده بود و من قرار بود بعد از این که به زندگی برش گردونم با چهل میلیون پول بی زبون برم تا رها رو از مرگ حتمی نجات بدم. اون از بچه ی رها که معلوم نبود چه جوری می خوایم بزرگش کنیم و خودم که نمی دونستم کجا ایستادم. کی ام؟ یک سنگ یخ که سهراب رو خرد کرد؟ یک انسان فداکار و پول پرست که می خواد فرهاد رو به زندگی برگردونه و بعد به اضای مبلغی که زندگیش رو متحول می کنه اون رو شوت کند کنار؟ یک خواهر دلسوز و از جان گذشه که به خاطر رها و دخترش داره خودش رو به باد میده؟ کی ام؟ اصلا این حسم به فرهاد چیه؟ چرا عقلم پسش میزنه در حالی که قلبم میدونه چه مرگشه؟ حس می کردم اونقدر بزرگ نیستم که بتونم تحمل کنم. حس می کردم دارم زیر بار فشار خم میشم حس می کردم این همه مشکل برام زیاده. دارم میشکنم. داشتم دیونه می شدم. شیرین با مهربونی خواهرانه ای گفت:

- رکسانا یکم به فکر خودت باش داری نابود میشی.

- فعلا فقط رها مهمه و اگر مهمه من نباید به اون لعنتی وابسطه بشم. باید هرچه زودتر کاری کنم سیگار رو بذاره کنار. میگه الکل رو گذاشته کنار. دوست دختر هاشم که رد کرده. روحیه اش هم کم و بیش بهتره. فقط باید سیگار رو ترک کند.

- اگر ترک کنه فایده نداره.

با کنجکاوی نگاهش کردم:چرا؟

- اون به خاطر کمبود هایی که داشت به سیگار پناه آورد وقتی دید داره نابود میشه به تو. حالا اگه تو بری باز تنها راهی که براش می مونه سیگاره و زندگی قبلیش.

- می دونم. ولی اون سیگار رو ترک نمی کنه چون من می خوام. ترک می کنه چون از چیزی که بود خسته شده. من فقط یک بهانه ام. یک کمکم که به خودش بیاد. وقتی به خودش بیاد دیگه به چیزی که بود برنمی گرده.

- در این صورت کارت طولانی تر میشه. باید چند ماه بگذره.از قدیم گفتن ترک عادت موجب مرض است. سخته که اون چیزی که بوده رو کلا بذاره کنار. حتی ممکنه دوباره وسوسه بشه برای پارتی و الکل و کلا هرچی که قبلا بوده.

شیرین راست می گفت ولی اهمیتش چی بود؟ من اون رو سالم و مثل بچه ی آدم به پدرش تحویل می دادم و پولم رو می گرفتم و بعد هم فلنگ رو می بستم.بعدش هر چی می خواد سر فرهاد بیاد مهم نیست. من باید کارم رو می کردم و رها رو نجات می دادم.فعلا رها در الویت بود بعد احساسات مسخره ی من و اون بچه پولدار!

همراه شیرین از در دانشکده خارج شدم. ترجیح می داد ثانیه ای تنهام نگذارد. فکر می کرد نمی دونستم همش سفارش های رهای همیشه نگران است. مدام پیشم بود به حدی که حس می کردم دارد تبدیل به یک دم زائد میشه. از خودم بدم اومد. اون دوستم بود و داشت بهم کمک می کرد و من بهش می گفتم دم! ولی من که ازش نخواسته بودم کمکم کند.رها خواسته بود. حتی اون هم از پشت تلفن فهمیده بود رکسانای همیشگی نیستم. درگیرم. نمی دونستم با کی. با خودم؟ احساساتم؟ فرهاد؟ هرچی بود کاری از دست شیرین برنمی آمد. خودش هم این رو می دونست اگر هم کنارم بود به خاطر این بود که نگران بود هر لحظه نقش بر زمین بشم. حق داشت. خودم هم با دیدن خودم تو آینه وحشت می کردم فرهاد بدجور نگرانم بود ولی نمی دونست همه یی این فشار های عصبی. همه ی کابوس ها و رویاهای شبانه ام که برام بدتر از صد تا کابوس اند. این بی اشتهایی و زیادی در دنیای خود غرق بودنم را مدیون خودش هستم.

با دیدن پدرام که تو حیاط دور خودش می چرخید ذوق کردم. بالاخره شیرین برای دو ساعت هم که شده سرش گرمه و من یکم برای خودم هستم. هرچند محال بود. برای خود بودن با وجود شیرین و رها و فرهاد ممکن نبود. برای اولین بار خدا رو شکر کردم که تعداد آدمهای دور و برم کمه. اگر زیاد بود که مجبور بودم برم تو اتاق و قرنطینه اعلام کنم. شیرین با دیدن پدارم کلا من رو یادش رفت. پله ها رو دو تا یکی کرد طوری که نگران بودم زمین بخورد. خودش رو به پدرام رسوند. قبل از این که فرصت سرزنش و سفارش به من رو پیدا کند جیم شدم. با سرعت نور خودم رو به در اصلی دانشگاه رسوندم و خارج شدم. انگار از زندان آزاد شده بودم. این روز ها تحمل نگاه پر از ترحم و نگرانی شیرین برام سخت بود. قبلا ها از خدام بود که شب تا صبح پیشش باشم. چرت و پرت بگیم. بخندیم. همدیگر و بقیه رو دست بندازیم. تازه رها هم بود. بود تا به ما غر بزنه بخوابیم. بود تا بگه به درستون برسید ولی حالا نه رها بود نه حوصله ی اون کار ها.

مسیر همیشگی ام را در پیش گرفتم. برای این که شیرین در قبال مسئولیتی که رها به عهده اش گذاشته بود به خودش فحش ندهد برای یک اس ام اس فرستادم و گفتم دارم میرم خونه. داشتم می پیچیدم تو خیابون اصلی که یک نفر برام بوق زد. فکر کردم فرهاده ولی وقتی برگشتم همزمان با این که یادم می آمد فرهاد الان سر کلاسه آه از نهادم برخاست. سهراب بود. سوار یک دویست و شش دودی. از همان هایی که آرزویش را داشتم. از ظاهر ماشین می شد تشخیص داد که صفره. حوصله این یکی رو نداشتم. یعنی توانش رو نداشتم. تحملش رو نداشتم. نداشتم... کمی جلو تر آمد تا جایی که درست جلوی شیشه ی راننده قرارگرفتم. شیشه رو پایین داد و با آرامش خاص همیشگی اش گفت:

- بیا سوار شو کارت دارم.

- سهراب نمی تونم.

نفس عمیقی کشید که بیشتر شبیه یک آه خانمانسوز بود.

- خواهش می کنم رکسان. فقط این بار.

و بعد از مکثی افزود:

- برای آخرین بار.

بغض کردم. چقدر دلم براش تنگ شده بود. هیچ وقت منکر این نمیشم که دوستش دارم. او برای من اولین بود. اولین مردی که روش حس مالکیت داشتم. اون روزی برای من بود. دوست من بود و در رویاهاش همسر من بود. ماشین رو دور زدم و در جلو را باز کردم و نشستم. ساعت نزدیک سه بعد از ظهر بود. اوایل اسفند بود و باران نم نمی می آمد. هوا ابری بود.دلگیر ترین روزی بود که می تونستم تصورش رو بکنم. دو روزی میشد که از خورشید خبری نبود. سکوت سنگینی بود. سعیی برای شکستنش نمی کردم. چرا باید می شکستمش وقتی نهایتش به شکستن یک بغض ختم می شد. کاش این جاده ها انتها نداشت. کاش من و سهراب تا ابدیت در سکوت به اون جاده ادامه می دادیم. ولی ظاهرا سهراب این رو نمی خواست.

- چه خبر ها؟

- چه خبر هایی دوست داری باشه؟

آهی کشید و دنده رو عوض کرد.

- خوش حالی؟

برگشتم سمتش.

- از چی؟

- از زندگی الانت.

لبخندی زدم و گفتم:

- فقط دو ماه گذشته.

- می دونم. ولی ظاهرا آدم های تازه ای اومدند تو زندگیت.

می دونستم منظورش چیه. چقدر احمق بودم که فکر می کردم به روم نمیاره. چرا نباید بیاره. اصلا اومده دنبالم که همین ها رو بگه. چرا فکر می کردم سهراب با بقیه فرق داره. عصبی بودم. دلم پر بود. از همه. از خودم. شیرین. فرهاد. سهراب. دنیا. همه چیز. دم دست ترین کس هم اون موقع سهراب بود. مثل همیشه.

- مطمئنی تازه اند؟

برگشت و با تعجب نگاهم کرد. حق به جانب گفتم:

- چیه؟ مطمئنی فکر نمی کنی که به خاطر اون ولت کردم؟ مطمئنی که هم زمان با جفتتون نبودم؟ به من شک نداری؟

صدام بالا رفته بود. ولی اون مثل همیشه خونسرد بود. داد و بیدادم که تموم شد گفت:

- آره مطمئنم. حتی اگر اون رکسانایی نباشی که من تو ذهنم ساخته بودم. مطمئنم خیانت کار نیستی.

دلم می خواست از ماشین بپرم بیرون. تازه داشتم می فهمیدم چه جفتکی به بخت خودم زدم. روم رو برگردوندم و گفتم:

- کارت چی بود حالا سوارم کردی؟

آهی کشید و بعد از مکثی بدون این که نگاهم کنه گفت:

- از اون شبی که زیر بارون من رو گذاشتی رفتی تا حالا به فکرتم. نمی تونم فراموشت کنم. ولی ظاهرا باید این کار رو بکنم. مامان پاش رو کرده تو یک کفش که باید زن بگیرم. فکر کردم بیام دنبالت. اون پایان تلخ رو از ذهن جفتمون پاک کنم. یک پایان مسالمت آمیز داشته باشیم.

با تعجب و گنگی نگاهش می کردم. گفت:

- امشب باید برم خواستگاری. نمی خوام وقتی دارم با یک دختر دیگه راجع به آینده و زندگی حرف می زنم، تو رو جاش ببینم. بذار فکر کنم توافقی بهم زدیم.

می خواستم سرش داد بزنم. بهش بگم خودخواه تو نمی دونی من چقدر جون کندم تا دیگه خوابت رو نبینم. وقتی کنار فرهادم چقدر با خودم کلنجار میرم که از دهنم نپره سهراب. نمی دونی من تو این مدت چی کشیدم. نمی دونی تازه داشتم با خودم کنار می اومدم. اومدی این جا که چی بشه. ولی از طرفی فکر می کردم بهش مدیونم. من هم اون پایان تلخ رو دوست نداشتم. من بهش دروغ گفتم. رویاهاش رو خراب کردم.برای همین چیزی نگفتم. با خودم فکر کردم اشکال نداره. بذار جفتمون خودمون رو گول بزنیم.

یکم که گذشت فهمیدم داره میره طرف دربند. جایی که همیشه می رفتیم. پاتوق همیشگی. نیم ساعت بعد رسیدیم. ماشین رو پارک کرد و پیاده شدیم. راه افتاد. منم بدون حرف دنبالش. یکم که گذشت سکوت رو شکستم و گفتم:

- چرا؟

- چرا چی؟

- چرا اون شب هیچی نگفتی. تو این مدت یک بار هم سراغم نیمدی. حالا هم بعد از این مدت اومدی که اون پایان رو پاک کنی و یک مسالمت آمیزش رو بذاری جاش. بدون این که بپرسی چرا.

- خب فکر کردم حتما دلیل قاطعی برای خاتمه به اون رابطه داری. چون مطمئن بودم به من و عشقم شک نداری از طرفی من هم به عشقت شک نداشتم. پس حتما مشکلی داشتی. لابد یک دلیلی داشتی که دروغ گفتی و یک دلیل داشتی که بدون این که من چیزی بگم فکر کردی خانواده ام قبولت ندارن و اون شب حتما با دلیل دروغت رو بهونه کردی و همه چیز رو تموم کردی.

نگاهم نمی کرد. و این برام خیلی سخت بود.پس فهمیده بود. کاش شعور این بشر رو نصف مردم داشتند. همون طور که نگاهش به رو به رو بود پرسید:

- آب انار می خوری؟

سرم رو تکون دادم.با این که نگاهم نکر ولی فهمید که جوابم مثبته. چون می دونست هیچ وقت به آب انار نه نمیگم.اون هم تو دربند. رفتیم از مغازه دو تا آب انار گرفتیم و رفتیم کنار رودخونه همونجایی که همیشه می رفتیم. تک تک خاطره هامون مثل فیلم داشت از جلو چشمام رد می شد. اولین برخوردمون. اولین باری که بهم گفت دوستت دارم. اولین قرارمون. چهارشنبه سوری. اولین عید. آخرین عیدی. سیزده بدر. تابستون های دربند. تولدم. آخرین قرار. داشتم تک تکشون رو مرور می کردم. برای آخرین بار. باید با سهراب و خاطره هاش خداحافظی می کردم. اون قرار بود برای یکی دیگه باشه. خدایا چقدر ساده تمام رویاهام نابود شد. چقدر تلخ. آب انارم تموم شد. لیوانش رو گوشه ای گذاشتم. باز ترش کرده بودم. چهره ام درهم رفت و دستم رو گذاشتم رو دلم. سهراب در حالی که نگاهش به لیوان خالی آب انار بود گفت:

- باز ترش کردی؟

- خوب میشم.

چیزی نگفت. سرم رو برگروندم. تقریبا پشتم به سهراب بود. خط کمرنگی از نور نارنجی و قرمز میان ابر ها خبر از غروب خورشید پشت ابر ها می داد. هنوز بارون میومد. کم کم داشت شدید می شد. سردم بود. داشتم می لرزیدم. تازه فهمیدم کاپشنم رو تو دانشگاه جاگذاشتم. با مانتو و ژاکت نشسته بودم زیر بارون و می لرزیدم. یک روز بارونی، هنگام یک غروب زمستونی، بین یک سال خاطره، من با سهراب در سکوت نشسته بودیم. اصلا چرا اونجا بودم؟ چرا باید با سهراب اینقدر غریبه باشم. گوشیم زنگ خورد. فرهاد بود. ریجکت کردم و گذاشتمش تو کیفم. حوصله این یکی رو اصلا نداشتم. یک لحظه حس کردم شونه هام گرم شد. برگشتم دیدم سهراب کتش رو انداخته رو شونه هام.در حالی که باز هم تو چشم هام نگاه نمی کرد گفت:

- بلندشو بریم یخ میزنی.

بدون حرفی بلند شدم و کتش رو به دستش دادم و جلوتر از اون راه افتادم. دنبالم اومد.

- رکسان؟ رکسان وایسا. چه کاریه دختر داری میلرزی.

به سرعت قدم هام افزودم. دنبالم می اومد. شروع کردم دویدن. زمین لیز بود. شیب هم داشت. هر آن ممکن بود سر بخورم. نمی دونم چم بود. با خودم هم لج کرده بودم.همه مغازه ها رو رد کردم.رسیدم به پاده روهای خلوت اول دربند. گریه ام گرفته بود درست جلوم رو نمی دیدم. سرم داشت گیج می رفت.زمین هنوز شیب داشت. دستم رو گرفتم به دیوارو ایستادم. سهراب هم بهم رسید. پیشونیم رو تکیه دادم به دیوار. فکم رو فشار می دادم تا هق هقم رو خفه کنم. اشک هام بی صدا می اومد. دست های مشت شده ام رو زدم به دیوار. سهراب بازوم رو گرفت و برم گردوند. محکم در آغوشم گرفت.

- رکسان چی کار داری می کنی با خودت؟

- خسته شدم سهراب خسته شدم. بسمه دیگه....

حلقه دست هاش دورم محکمتر شد. اون لحظه به این فکر نمی کردم که مردم با دیدنمون چی میگن یا بارون داره جفتمون رو خیس می کنه یا هر لحظه ممکنه کمیته سر برسه. فقط به این فکر می کردم که این آخرین باره. آروم زیر گوشم گفت:

- نمی خوای به من بگی؟

هق هق کنان گفتم:

- کاری نمیتونی بکنی.

- شاید بتونم کمکت کنم.

- نمی تونی.

- به عنوان سنگ صبور هم نمیتونی روم حساب کنی؟

سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم.لبخند زد. مثل اون موقع ها.

- قول بده که می بخشیم.

لبخندی زد و گفت:

- چی رو ببخشم؟ مگه کاری کردی؟

این یعنی درکت می کنم. یعنی بهت شک ندارم. یعنی اگه اشتباه کردی لابد مجبور بودی. و من چقدر این استدلال و منطقش رو دوست داشتم. حس می کردم از چند لحظه پیش یکم آروم ترم. آروم ازش جدا شدم و راه افتادم. چند لحظه بعد کتش رو شونه هام فرود آمد. چیزی نگفتم....به ماشین رسیدیم. کتش رو دادم دستش و نشستم. اون هم کنارم نشست.

- خب؟

- خب چی؟

- نمی خوای تعریف کنی؟

دو دل بودم. بعد از کمی من و من گفتم:

- راستش... رها رو که میشناسی.

- آره.

- من تمام این مدت با اون زندگی می کردم. اون هم خانواده اش رو با من از دست داد.

- خب؟

- بیماری قلبی داره...مادرزادی...بیمه نیست.

- خب؟

- خب من باید برای عملش پول جور کنم.

برگشت نگاهم کرد.

- از چه راهی؟

سرم رو انداختم پایین.روم نمی شد راستش رو بگم.

- خب...میخوام وام بگیرم ولی باید یک کاری پیدا کنم که بتونم حقوق بگیرم.

- یعنی دنبال کاری؟

- آره.

- چرا از اولش بهم نگفتی؟

- چون اون طوری باید خیلی چیز های دیگه رو هم می گفتم. من...نمی تونم ازدواج کنم سهراب. همه فکر و ذکرم رهاست. نمی تونستم تو رو هم وارد این ماجرا کنم. تو خودت مسئولیت خانواده ی خودت رو داری. من اضافی بودم.

- خودت هم می دونی که نبودی.

ساکت شدم. بعد از چند لحظه ماشین رو روشن کرد و گفت:

- دنبال چه کاری هستی؟

- هرچی. راستش هر جا میرم میگن دختر تنها و مجرد قبول نمی کنیم.

- من شاید بتونم سفارشت رو به یکی بکنم.

برشگتم با ذوق نگاهش کردم.

- واقعا؟

- آره خب اگر بتونم چرا که نه.

اون لحظه نیاز به کار نداشتم.یعنی این کار سهراب چیزی رو عوض نمی کرد. این راه رو رها امتحان کرده بود. پدرام جایی براش کار پیدا کرده بود با هزار بدبختی ولی به یک ماه نکشیده اینقدر پیشنهاد های قشنگ قشنگ بهش شد که استفا داد. برای این خوش حال نشدم. خوش حال بودم که سهراب من رو بخشیده. خوش حال بودم که اینقدر فهمیده است. همون بهتر که همه چیز تموم شد حق سهراب یک زندگی آروم بود نه من. یکم که رفتیم پرسیدم:

- میشه ضبط رو روشن کنم؟

- آهنگ هام همه غمگینه.

لبخندی زدم و گفتم:

- می دونم از اول هم خدای آهنگ های غمگین بودی

و دکمه ی پلی رو زدم. کاش این کار رو نمی کردم.آهنگ مازیار فلاحی بود که من عاشقش بودم. ولی تو اون لحظه اصلا دلم نمی خواست بشنومش.

دلم بشکنه حرفی نیست....

حقیقت رو ازت می خوام

بهم راحت بگو میری

حالا که سرده رویاهام

نمی دونم کجا بود که دلت رو دادی دست اون

خودت خورشید شدی بی من. منم دلتنگی بارون.

یک وقت فکر منم کن که دلم داغون داغونه

تو میری عاقبت با اون که دستام خالی میمونه

دلم بشکنه حرفی نیست

فقط کاش لایقت باشه

میرم از قلب تو بیرون

که عشقش تو دلت جا شه

دلم بشکنه حرفی نیست...

اگه تو یار و همراشی

ولی میشد بمونی و

کمی هم عاشقم باشی

نمی دونم کجا بود که دلت رو دادی دست اون

خودت خورشید شدی بی من. منم دلتنگی بارون

×

همه فکرش شده چشمات

گاهی دستات رو میگیره

یکوقت تنهاش نذاری که

مثل من میشه میمیره

دلم بشکنه حرفی نیست

فقط کاش لایقت باشه

میرم از قلب تو بیرون

که عشقش تو دلت جا شه.

چشم هام رو بسته بودم و فشار میدادم تا گریه ام نگیره. برای اولین بار آرزو کردم کاش مثل چند ماه پیش اونقدر قوی بودم که گریه ام نگیره. همون موقع با صدای سهراب چشم هام رو باز کردم.

- رسیدیم.

نگاهی به اطراف انداختم. دم خونه بودیم. قبل از این که پیاده بشم گفتم:

- ممنون. بهتر از قبلی بود.

لبخند زد. من هم میون بغض لبخند زورکی زدم و پرسیدم.

- راستی ماشینت مبارک.

خندید. یک خنده تلخ.

- کی خریدی؟

- همون شبی که من رو کشوندی پارک یادته؟ صبحش رفتم این رو ثبت نام کردم. فروش ویژه بود یک ماهه می دادند. رفته بودم سفید ثبت نام کنم ولی پیش خودم فکر کردم رکسان دودی دوست داره...

ای خدا من چی کار کردم که این همه فشار روحی رو باید تحمل کنم.آدم هم کشته بودم این همه سختی حقم نبود. یک لحظه مکث کرد قبل از این که ادامه بده گفتم:

- خداحافظ.

و در رو باز کردم و پیاده شدم.در واقع خودم رو از ماشین پرت کردم بیرون. پشت سرم رو نگاه نکردم. سریع در رو باز کردم و پریدم داخل. در رو که بستم صدای دور شدن ماشینش رو شنیدم. بغضم ترکید. پله ها رو با نهایت سرعت بالا رفتم تا صدای هق هقم تو راهرو نپیچه. در رو باز کردم و همون جا پشت در نشستم. یک شب بارونی بعد از یک غروب بی جون زمستونی من با یک دنبا خاطره، بی سهراب پشت در نشسته بودم...

×××

×××

با حس پارچه ی نمناکی روی پیشونیم چشم هام رو باز کردم. پارچه رو گوشه ای انداختم و با بدخلقی گفتم:

- شیرین تبم بالا نیست اینقدر اذیت نکن.

- د آخه خودت که نمی فهمی چقدر داغی. آدم میسوزه بهت دست میزنه. چت شده؟ تو سرما بیرون بودی؟

شب قبل که با سهراب بیورن بودیم لباس هام خیس شده بود وقتی اومدم خونه با همون ها خوابیده بودم و صبح با گلو درد بلند شده بودم. دانشگاه نرفته بودم و شیرین هم به دستور رها بعد از ظهر روی سرم خراب شده بود و اصرار داشت که حالم خیلی بده. این رها هم که خفه کرد من رو با این نگرانی هاش.بی حوصله گفتم:

- آره دیروز کاپشنم رو جا گذاشته بودم.

و رفتم تو اتاقم. مثل همه روز هایی که شیرین می اومد پیشم. می رفتم تو اتاق تا خودش حوصله اش سر بره و زحمت رو کم کنه ولی اون بدون این که بیاد سراغم می نشست جلو تلویزیون و صبح با هم میرفتیم دانشگاه. حتی اتاق سابق رها رو رسما اشغال کرده بود. رخت خواب پهن کرده بود و بعضی شب ها اون جا می موند.قصد داشت یک تخت هم برا خودش بیاره.کم مونده بود اجاره خونه هم ازش بگیرم.

نمی دونم چقدر گذشته بود. رو تختم دمر دراز کشیده بودم و داشتم چرت می زدم که صدای در اومد. باز اومده شربت به خوردم بده. خوب شد این دکتر نشد. خودم رو زدم به خواب چند لحظه بعد گونه ام از قبلش هم داغ تر شد. انگار برق سه فاز بهم وصل کرده باشند. بوی ادکلنش رو می شناختم. فرهاد بود.سریع برگشتم طرفش و سیخ سر جام نشستم. با نگرانی نگاهم می کرد. دیروز نزدیک به ده بار زنگ زده بود جوابش رو نداده بودم. قبل از این که حرفی بینمون رد و بدل بشه. شیرین کله اش رو مثل غاز از در آورد تو. مانتو شال تنش بود.

- رکی من رفتم کاری نداری؟

- کجا؟

- پدرام زنگ زد گفت حال مامانش خوب نیست باید برم بیمارستان عیادت. زود میام. زنگ زدم آقا فرهاد این یکی دو ساعت رو پیشت باشه تنها نباشی.

می خواستم بلند شم خفه اش کنم.مگه من بچه ام که آقا فرهاد بیاد مراقبم باشه؟ اصلا تو چه طوری می تونی من رو با این تنها بذاری؟ ولی قبل از این که فرصت کنم از جام بلند شدم غیب شد. آخ شیرین دعا کن دستم بهت نرسه داغت رو به دل پدارم میذارم. بی جون رو تختم ولو شدم.

- چرا دیروز گوشیت رو ریجکت می کردی؟

- حالم خوب نبود.

دستم رو گرفت و گفت:

- تون که مشخصه. چقدر داغی.

دستم رو بیرونکشیدم و ساعدم رو روی پیشونیم گذاشتم.

- فرهاد برو.

یک لحظه ساکت شد. انتظار این رو نداشت. می دونستم ولی تو اون لحظه اصلا دلم نمی خواست به اساس جدید و نفرت انگیزم نسبت به اون فکر کنم.با ناراحتی گفت:

- به شیرین قول دادم پیشت باشم.

- برو بیرون تو هال باش. می خوام تنها باشم.

صدای آهش رو شنیدم و لحظاتی بعد صدای باز و بسته شدن در اتاق بهم فهموند که رفته. دیگه گریه ام نمی اومد.نفس عمیقی کشیدم. اتاقم از عطرش پر شده بود. زیر لب گفتم:«تحفه ی خوش سلیقه» نمی دونستم اسم حسم رو چی بذارم. از طرفی حس می کردم به فرهاد وابسطه ام و از طرفی اون رو مسبب بهم خوردن رابطه ام با سهراب میدیدم. ولی حتی اگر اون هم نبود من و سهراب به جایی نمی رسیدیم. من مشکلات زیادی داشتم که ربطی به سهراب نداشت و اون موظف نبود کمکم کنه. با این حال حس بدی داشتم. نباید به اون وابسطه می شدم من حداقل چهار ماه دیگه با اون بودم. بعدش می رفتم بابلسر. اما بودم. بهش وابسطه بودم. نه این فقط عادت نبود. فقط وابستگی نبود. علاقه هم نبود. خودش بود. همونی که همیشه ازش وحشت داشتم. عشق. سخت بود که اعتراف کنم ولی فرهاد رو دوست داشتم. حتی بیشتر از دوست داشتن عاشقش بودم. بدون دلیل. بدون منطق. حسی که ازش بیزار بودم رو نسبت به کسی داشتم که عاشقش بودم. گیج شده بودم. از جام بلند شدم و رفتم جلو آینه. هیچی از رکسانا نمونده بود. یک دختر خسته تو آینه با اخم بهم زل زده بود. نه از اون اقتدار در چشم هاش خبری بود و نه از استقلال طلبی اش. نه من این رو نمی خواستم. من فرهاد رو دوست داشتم. پس باید باهاش می موندم.من رکسانا بودم. خودم رو باور داشتم. شکست رو هیچ وقت قبول نکرده بودم. حتی وقتی تو ده سالگی یتیم شدم.حتی وقتی زن دایی هم از پیشمون رفت. وقتی دایی مجبور شد بره خارج از کشور وقتی فهمیدم رها مریضه وقتی خشایار اون بلا رو سر عزیز ترین کسم آورد. پس الان هم باید محکم باشم. ولی رها چی؟ من باید ترکش می کردم تا اون چهل میلیون رو بگیرم. پس باید کاری کنم که اون بیاد دنبالم. همون لحظه تصمیم گرفتم. اون هیچ وقت نباید می فهمید که من چرا ترکش کردم.حداقل من این رو بهش نمیگم. باید بدون این که چیزی بهش بگم می رفتم. اگر من رو می خواست میومد دنبالم.کار سختی نبود فقط باید می رفت دانشگاه تا ببینه برای کجا انتقالی گرفتم. اگر می اومد که هیچ و اگر نه یعنی من رو نمی خواد. یعنی دیگه نمیبینمش. پس باید از این چهار ماهم استفاده می کردم. شاید سهم من از فرهاد همین چند ماه باشه. از اتاق بیرون اومدم. رفتم دست شویی و آبی به صورتم زدم. بعد هم رفتم تو هال فرهاد نشسته بود رو مبل وزل زده بود به تلویزیون خاموش. یک لحظه فکر کردم چقدر فکرم خودخواهانه است. چقدر دارم پست میشم ولی شانه بالا انداختم. دنیا با من لجه. چرا خوب باشم؟ چند قدم جلو رفتم. متوجهم شد. برگشت طرفم.

- چیزی شده؟

رفتم جلو مبل و رو به روش ایستادم. سرم رو انداختم پایین مثل این بچه ها که کار بدی کردند گفتم:

- ببخشید.

خندید و دستم رو گرفت و کشید. افتادم تو بغلش. چهره اش در هم رفت.

- چقدر داغی تو.

- خوبم بابا فکر می کنی.

من رو از خودش جدا کرد و بلند شد

- نه بابا تب داری.

و رفت آشپزخونه و از همون جا داد زد.

- قرص هاتون کجاست؟

- وایسا بیام.

- نمی خواد میگم کجان؟

- پیدا نمی کنی آخه.

از بالا اوپن کلافه نگاهم کرد.

- بهت میگم نمی خوام بلند شی کجان؟

خندیدم و گفتم:

- بگرد پیدا کن.

- بین این همه کابینت؟

- کجا این همه است؟ اصلا من راهنماییت می کنم میزنم رو میز.

- رکسان شوخیت گرفته؟

با خنده گفتم:

- آره.

در حالی که به طرفم می اومد گفت:

- حالا من یک کاری می کنم دیگه با فرهاد فارس منش شوخی نکنی.

با گلوی گرفته جیغ کشیدم که بیشتر شبیه غار غار کلاغ شد. از صدای خودم به خنده افتادم و بعد همون طور که به طرف اتاقم می دویدم به سرفه افتادم. هنوز به اتاقم نرسیده حس کردم بین زمین و هوام. از پشت دست هاش رو پشتم حلقه کرده بود و بلندم کرده بود.

- آی فرهاد سرم گیج میره بذارم پایین.

- نچ.

و دست رو انداخت زیر پاهام و کلا از رو زمین بلندم کرد.همون جور که جیغ می زدم راه افتاد طرف اتاقم.انداختم رو تخت و بالش و پتو و هرچی رو تختم بود و انداخت روم و بعد هم از اتاق رفت بیرون. قبل از این که فرصت کنم بلند شم کلید رو از رو در برداشت و رفت بیرون و از اون ور در رو بست و قفل کرد. دویدم پشت در و با صای گرفته گفتم:

- فرهاد باز کن.

- اول بگو قرص هاتون کجان.

- ای بابا. باز کن میگن پیدا نمی کنی.

- اگر پیدا نکردم میام در رو باز می کنم خودت بیای. تو بگیر سر جات بخواب فقط جاش رو بگو.

- اِ؟ زرنگی. اگر پیدا نکردی باید از اینجا تا آشپز خونه کولم کنی.

یک لحظه مکث کرد و بعد گفت:

- و اگه پیدا کردم؟

- خب...پیدا کردی که پیدا کردی دیگه.

- نه دیگه باید یک جایزه بدی بهم.

- خب لطف می کنم و قرص رو می خورم.

- دستت درد نکنه زحمتت میشه میگم من خودم یک جایزه برای خودم تعیین می کنم شما فسفر نسوزون.

- خیلی خب بابا تو که عمرا اون رو پیدا کنی.

- حالا آدرس بده.

- واییی. به خدا اگر اومده بودم بهت قرص رو خودم برداشته بودم کمتر انرژی ام هدر می رفت. اولین کابینت پایین سمت چپ.

- مثل بچه آدم بگیر بخواب رو تختت تا بیام.

و دور شد. داد زدم: فرشته را چه به آدم شدن؟

چیزی گفت ولی نشنیدم. رفتم مثل بچه ی آدم دراز کشیدم رو تختم و زل زدم به سقف. ثانیه ها رو می شمردم. مطمئن بودم اونجا تب بر نداریم. خودم آخرین بسته اش رو گذاشتم تو ساک رها. فکر کنم دو دقیقه ای گذشت تا دراتاق باز شد. رو تخت نیم خیز شدم. یک پوزخند آماده داشتم تا به قیافه ی شکست خورده ی فرهاد بزنم ولی با دیدن لبخند پیروز مندانه اش در حالی که ورق قرص را در دستانش تکان میداد آه از نهادم برخاست. با دیدن قیافه ی زار من بلند زد زیر خنده. رو آب بخندی با این خنده هات. مرده شورت رو ببرن اینقدر خوش گلی. اومد لبه تختم نشست و قرص رو با لیون آب که در دست دیگرش بود رو به طرفم گرفت. لیوان رو ازش گرفتم. با بیچارگی نگاهش می کردم خندید و گفت:

- بخور دیگه چرا من رو نگاه می کنی؟

با شک قرص رو گذاشتم دهنم و با آب به زور قورتش دادم.سخت ترین کار دنیا قورت دادن آن شی گرد و سفت بود. فرهاد همچنان می خندید.

- کوفت. قرص خوردن من اینقدر خنده داره؟

- نه قیافه ات خنده دارتره.

اخم کردم و گفتم: برو به قیافه عمه ات بخند.

- به اون که یک عمره دارم می خندم.

منم خنده ام گرفت لیوان خالی و ورقه قرص رو گذاشتم رو پا تختی. غلط نکنم کار رها بود. امکان نداشت چیزی تو خونه تموم بشه و رها جایگزین نکنه. نگاهی به فرهاد انداختم. همون جور نشسته بود و زل زده بود به من. نگاهی به لباس هاش انداختم. پیرهن سرمه ای پوشیده بود با شلوار جین مشکی. قربونت خدا هر چی سلیقه و قیافه و هیکل و پول بوده رو دادی به این که. کمی جلوتر اومد و گفت:

- حالا جایزه من چیه؟

شانه بالا انداختم.

- قرص رو که خوردم.

خندید و رو تخت دراز کشید و منم کشید سمت خودش. قبل از این که بتونم فرار کنم محکم دست هاش رو انداخت دورم.قلبم داشت میومد تو دهنم.

- آی. فرهاد. بذار برم تو روخدا.

کم مونده بود گریه ام بگیره. خدا خفت کنه شیرین قابل اعتمادتر از این نبود بیاد مراقب من باشه. اصلا چرا باید کسی بیاد مراقب من باشه؟ فرهاد همچنان می خندید.

- نترس کوچولو کاریت ندارم.

- کوچولوعمه اتِ.

- راست میگی خب عمه ام هم کوچولوِ.

- فرهاد...

- جان فرهاد؟

- بذار برم تو رو خدا.

- چرا؟ جات بده؟

اگر می خواستم رو راست باشم اصلا بد نبود هیچ خوب هم بود ولی یک حس بدی داشتم. شاید حس غریبی. دست از تقلا برداشتم. نمی خواست ولم کنه این کار رو هم نمی کرد. چیز نگفتم. مثل یک عروسک تو بغلش گیر افتاده بودم. همیشه از این که دخترم متنفر بودم. از این که جنس ضعیفم. دوست نداشتم کسی بهم زور بگه.

- چیه ساکت شدی؟

- چی بگم؟

- نمی دونم. رکسانایی که من میشناختم. یک دقیقه هم ساکت نمی شد.

باز هم ساکت موندم. حلقه دست هاش رو باز کرد. سرم رو بلند کردم و نگاهش کردم. لبخندی زد و گونه ام رو نوازش کرد.

- اگه راحت نیستی من مجبورت نمی کنم.

یک درصد هم فکر نمی کردم این کار رو بکنه.فکر می کردم اصلا مهم نیست نظر من چیه اون هر کاری بخواد می کنه مثل هر جنس مذکر دیگه ای . تکون نخوردم. فقط سرم و گذاشتم رو سینه اش و حرفی نزدم. اخلاقم بود. اگر به زور بهم می گفتند بیا برو بهشت لج می کردم و می گفتم نه. حرف زور تو کتم نمی رفت. چند لحظه بعد دستاش دوباره دورم حلقه شد و موهام رو بوسید. این بار حسم فرق می کرد. یک جور حس آرامش. یا امنیت. از اعماق قلبم حس می کردم این مردی رو که الان کنارمه رو عاشقانه می پرستم.حرکت دستش رو بین موهام حس می کردم طولی نکشید که با یک دنیا آرامش به خواب رفتم.

با حس دستی بین موهام چشم باز کردم. اولین چیزی که جلوی چشمم اومد یک جفت چشم مشکی مهربون بود.ناخوداگاه لبخند زدم.سرم رو گذاشتم رو سینه اش و گفتم:

- کی بیدار شدی؟

محکم در آ؛وشم گرفت و گفت:

- یک ربعی میشه.

دستش رو روی پیشونیم گذاشت و گفت:

- تبت قطع شده.

سرم رو بلند کردم و با لبخند نگاهش کردم.

- فرهاد؟

- جونم؟

دلم می خواست بهش بگم ولی یک چیزی مانع می شد. تا نوک زبونم اومد دوستت دارم ولی نگفتم. نتونستم بگم. از دست خودم عصبی شدم. چیزی نگفتم سرم رو گذاشتم رو گودی شونه اش. آروم موهام رو ناز کرد و بعد سرم رو بالا آورد. فاصلمون به سانت نمی رسید. نفس های داغش رو روی پوستم حس می کردم گرمم شده بود.آروم زمزمه کرد:«دوستت دارم رکسانا» بعدش آروم سرش رو پایین آورد و یک لحظه بعد گرمی لباش رو روی لبهام حس کردم. جشم هام رو بستم. بدجور گرمم بود. حس می کردم الان آتیش میگیرم.نمی دونم چقدر گذشت که از بیرون سر و صدا اومد. سریع ازش جدا شدم. کپ کردم. بلند شدم سیخ سر جام نشستم.بعد از لحظه ای رو کردم به فرهاد.

- نگو که شیرین اومده.

با بیخیالی خندید و شونه هاش رو بالا انداخت.بعد هم راحت ولو شد رو تخت. از تخت پریدم پایین.وای خدا حالا تا عمر دارم این شیرین دستم میندازه.در حالی که هل هلکی جلوی آینه موهام رو مرتب می کردم گفتم:

- اصلا من کی خوابم برد؟

- دو دقیقه بعد از این که دراز کشیدی.

یک نگاه دیگه به خودم انداختم و از اتاق رفتم بیرون. وای من چی کار کردم؟ شیرین هم که نبود.باز مخم به صدا در اومد که خره هنوز نفهمیدی این کاریت نداره؟ شیرین تو آشپزخونه داشت در های کابینت ها رو باز و بسته می کرد. رفتم داخل آشپزخونه و به اوپن تکیه دادم.

- چی کار داری می کنی تو؟

مثل برق گرفته ها برگشت طرفم

- وای تو چرا مثل جن ظاهر میشی؟

- اگر اینقدر سر و صدا راه نمی انداختی می فهمیدی کی اومدم. حالا چی می خوای؟

- چای.

- چای؟

- اره تو کدوم کابینته؟

آهی کشیدم و با چشم کنار گاز رو نشون دادم. اصلا چای تو کابینت نبود.شیرین با دیدن ظرف چای آهی کشید و گفت:

- مرده شور آشپزخونتون رو ببرند هیچی توش پیدا نمیشه.

- تو بلد نیستی بگردی. چه خبر بود بیمارستان؟

شیرین همون طور که قوری رو می شست گفت:

- بیمارستان که خبر خاصی نبود.مادرشوهر رو به موت که تعریف نداره. ولی مثل این که این جا یک خبر هایی بوده نه؟

با بیخیالی شانه بالا انداختم.

- نه خبر خاصی نبود.

- برو هم قد خودت رو گول بزن بچه. با چشم های خودم دیدم.

ای دیونه نکنه اومده تو اتاق؟

- میشه بفرمایید چی دیدی؟

- نه دیگه. روم نمیشه.

- اون شرم و حیای دخترونت من رو کشته. انگار خودش و پدارم تا حالا دست همدیگه رو هم نگرفته اند.

- من و پدارم محرمیم خانم. تازه از شرع که بگذریم همه ما رو زن و شوهر می دونند شماها چی؟

- تو هم می تونی ما رو نامزد بدونی.

دستش که رفته بود تا دمکن رو برداره برگشت سر جاش و با بهت زل زد به من.

- تو چی گفتي؟

- همون که شنیدی.

- یعنی اینقدر جدیه؟

- اشکالی داره؟

- معلومه که داره. تو...چه طوری می خوای با فرهاد...

نگاهی به هال انداخت و وقتی مطمئن شد فرهاد نیست با صدای آهسته تری ادامه داد:

- تو دوستش داری؟

با مکث کوتاهی گفتم:

- آره خب.

- و...قید اون پول رو زدی به خاطر فرهاد؟

- نه.

- رکسانا خل شدی؟

- نه. اگر قید اون پول رو بزنم معنیش اینه که قید زندگی رها رو زدم.

- یعنی هم می خوای پول رو بگیری هم با فرهاد بمونی؟

- من پول رو میگیرم و میرم. اگه این آقا اون طور که ادعا میکنه عاشقمه میاد دنبالم.

- تو دیوونه شدی رکسانا. اگر بفهمه خرد میشه.

- من هم خرد شدم شیرین. اون لحظه که رها رفت رو تخت سی سی یو خرد شدم. اون روز که بابای فرهاد اومد سراغم و بهم اون پیشنهاد رو داد خرد شدم. اون شبی که با سهراب بهم زدم خرد شدم. الان هم اگر فرهاد رو از دست بدم نابود میشم. از طرفی زندگی رها تو دست های منه. می فهمی؟

خواست جوابی بده که ساکت شد و نگاهش به پشت سر من خیره موند. برگشتم. فرهاد بود.

- من برم دیگه عزیزم. کاری نداری با من؟

لبخندی زدم و برای استقبالش رفتم. شیرین هم با حرص رفت تو اتاق و در رو هم بست.

فرهاد با شک نگاهش کرد.

- این چش بود؟

- شیرینه دیگه.

نگاه مهربونش رو من ثابت موند. روی نوک پام بلند شدم تا گونه اش رو ببوسم که دست هاش رو دورم حلقه کرد و لبام رو بوسید.به این جور بوسه های غافلگیرانه عادت نداشتم.تنها عکس العمل سیستم عصبیم این بود که بی حرکت سر جام خشکم بزنه. بعد از چند لحظه تو گوشم زمزمه کرد: مراقب خودت باش عزیزم.

و رفت.من مونده بودم و یک خانم عصبانی تو اتاق که نمی دونستم چه جوری باید خرش کنم تا دهنش رو ببنده.

×××

خب بچه ها نوشته های آماده بنده تموم شده بید. بقیه اش رو هنوز ننوشتم.

تشکر ها که بدجور کمه.

امتیاز هم که اصلا هیچی.

نقد هم که خالیه

نتیجه کلی: استقبال نشده.

اگر کسی مایله که من این رمان رو ادامه بدم. بیاد نقد. یکم راهنمایم کنه تا بتونم بنویسم.

تشکر و امتیاز هم که دیگه گفتن نداره.

اگر دوست ندارید هم که... این میشه آخرین پست.

من این روز ها سرم شلوغه وقتی میبینم کسی استقبال نمیکنه برام نمی صرفه که وقتم رو روی این رمان بذارم.

از تمام کسایی که تو این مدت با تشکر ها و امتیازات مثبتشون همراهیم کردن تشکر می کنم

و همچنین از تنها کسی که اومد نقد: مانیا جون.

تنها صدایی که می شنیدم صدای برخورد کف کتونی هام با آسفالت خیس بود و اکوی نفس های برید بریده ی خودم تو محوطه ی خالی دانشگاه بود. با نهایت سرعت خودم رو به دانشکده رسوندم و کل راهرو رو دویدم. ای بخشکی شانس در کلاس بسته بود. باز خواب مونده بودم. مقنعه ام که چونه اش رفته بود کنار گوشم صاف کردم و نفس عمیقی کشیدم. چند ضربه به در زدم با بفرمایید استاد داخل شدم. باز این کچل بد اخلاق سرخ گوش. با ابروهای گره خورده نگاهم می کرد با اشاره به ساعت پرسید:

- این چه وقت اومدنه خانم مسیحا؟

حالا خوبه یک ربع دیر کرده بودم ها.

- شرمنده استاد خواب موندم.

با اشاره با صندلی ام گفت:

- تکرار نشه.

سرم رو تکون دادم و به سمت صندلیم یورش بردم. نشستم و به شیرین سلام کردم. جوابم رو نداد زل زده بود به دهن استاد. چه درس خون شده برا من این دختره. توجهی نکردم از دو سه روز پیش که با اوقات تلخی از خونه ام رفت تا همون روز دیگه بهم سر نزده بود. جواب تلفن هام رو هم سرسری می داد و سریع قطع می کرد. پیش خودم گفتم خودش خوب میشه. محلش نذاشتم. بعد از کلاس در حال جمع و جور ده رنگ خودکارم بودم که گوشیم زنگ خورد. رها بود. چند روزی بود بهش زنگ نزده بودم. اون هم نمی دونم چرا ولی تماس نگرفته بود. بی خیال دنیا خودکار هام رو تو کیفم سرازیر کردم و کیفم رو انداختم رو شونه ام و از کلاس خارج شدم.گوشیم رو جواب دادم.

- الو سلام.

- کوفت سلام. درد و سلام. ببینم تو آخر من رو دق میدی یا نه؟

- چی میگی رها؟

- این چه کاری بود تو کردی؟ فکر کردی من میذارم خودت رو نابود کنی به خاطر من؟

- رها درست بگو ببینم چی شده؟

- این شیرین چی میگه؟

دلم هری ریخت.

- چه انتظاری از این شیرین عقل داری؟ چرت و پرت. چی گفته حالا؟

- گفته ساره یک کاری بهت پیشنهاد کرده نگفت چی. خودش هم نمی دونست. گفت می خوای قبول کنی. رکسان به خدا اگر بذارم رها نیستم. من جلو چشمت دیدی چه به سرم اومد تو هم می خوای بشی مثل من؟

پس شیرین خانم اولتیماتوم داده بود. اگه دستم بهت برسه شیرین عقل.

- چرت و پرت گفته بابا شیرین. مگه من مغز خر خوردم؟ این شیرین با من دعواش شد زنگ زده به تو چرت و پرت گفته که مثلا من رو حرص بده.

یکم مکث کرد و بعد پرسید:

- رکسانا مطمئن باشم؟

- آره عزیزم نگران نباش.

- خیلی خب. دانشگاهی الان؟

- آره.

- باشه. مزاحمت نمیشم. شب زنگ می زنم بهت.

- خداحافظ.

گوشی رو انداختم تو کیفم و رفتم سمت کافه می دونستم شیرین اون جاست. از شانس من تنها هم نشسته بود پشت یک میز رفتم نشستم رو به روش.

- این چه کاری بود؟

در حالی که خونسرد قهوه اش رو هم می زد گفت:

- اولتیماتوم.

-خب؟

- خب اگه اون مغزت رو، البته اگر داری، به کار نندازی من هم همه چیز رو به رها میگم.

- که چی بشه؟

کلافه به صندلیش تکیه داد.

- رکسانا من نمیذارم خودت و زندگیت رو نابود کنی. نمیذارم.می فهمی؟

- مگه من دارم چی کار می کنم؟

- داری به کسی وابسطه میشی که قراره ترکش کنی. داری اون رو هم بدتر به خودت وابسطه می کنی.

- تو میگی من چی کار کنم؟

- یا جلو این حس مسخره رو بگیر یا قید اون پول رو بزن و فرهاد رو نگه دار.

کفرم در اومد با عصبانیت کف دستام رو گذاشتم رو میز و به سمتش خم شدم.

- رها هم مرد، مرد دیگه به جهنم. آره؟

چشم هاش را در حدقه چرخاند و بعد آروم گفت:

- من نگفتم رها مرد به جهنم. گفتم این راهش نیست. از اولش هم مخالف بودم اگه گذاشتم به خاطر این بود که اون موقع راه دیگه ای نداشتی.

- الان راه دیگه ای هست به نظرت؟

- من هرچی فکر می کنم میبنم آره هست.تو چرا دنبال کار بودی؟

- تا یک درآمدی داشته باشم.

- الان چرا دنبال کاری؟

- تا وقتی می خوام از یکی پول قرض کنم ازم نپرسه چه جوری پس میدی. اگر کار داشته باشم می تونم خرد خرد پسش بدم.

-خب.تو چی کار کردی رکسان؟ فقط صفحه نیازمندی ها رو زیر و رو کردی. کار بود. ولی به تو نمیدادنش درسته؟

- نه خیر.اگه وضع رها این جوری نبود با سهراب ازدواج می کردم و اون طوری دیگه دختر تنها و مجرد نبودم. سهراب آشنا داشت ولی من بهش نگفتم دنبال کارم چون یک بار که پدرام خان شما برای رها کار پیدا کرد برا هفت پشتش بس بود. اگر هم رها الان با ضمانت مانی سر کاره به خاطر اینه که کسی به چشم دختر مجرد بهش نگاه نمی کنه. می فهمی؟ بدون ضمانت هم که کار نمیدن. برای این مردم دختر تنها یعنی قول. یعنی منبع فساد.

با عصبانیت حرفم رو تموم کردم. شیرین لحظه ای مکث کرد و بعد گفت:

- مگه دروغ میگن؟

خشک شدم. انتظار این حرف رو از شیرین نداشتم.

- چی؟

- مگه شماها تونستید سالم بمونید؟ تو و رها دو تا دختر تنها بودید. حالا ببین حال و روزتون رو.

- شیرین از تو انتظار نداشتم. چی کار باید می کردیم؟ می افتادیم تو خیابون دنبال شوهر؟ شرایط من و رها خیلی فرق داره. همه مثل ما بیست سی میلیون پول لازم ندارند. رها اشتباه کرد درست. ولی خودت هم می دونی رها چرا این کار رو کرد. رها هیچ کس رو تو این دنیا نداره. از خونه باباش قهر نکرده. مطلقه نبوده. همه کس و کارش مردن. نیستند. گم شدن.من هیچ وقت کارش رو تائید نمی کنم هیچ سرزنشش هم می کنم ولی رها مثل هزار تا دختر دیگه اسم خیابونی نیمد روش. با یکی بود.فقط یکی. سیقه اش هم بود. قانونی.

- فرقش چیه. مهم کاریه که رها کرد. پول گرفت در عوض سه ماه خوابیدن کنار یک بچه پولدار.

حرف هاش رو قبول داشتم ولی نمی تونستم تحمل کنم کسی راجع به رها این طوری حرف می زنه

- بس کن شیرین. تو هیچ وقت تو موقعیت ما نبودی. هیچ وقت هم نخواهی بود. حتی نمی تونی تصورش هم بکنی. نمی دونی بی پدر و مادری یعنی چی. بی پشتوانه ای یعنی چی. اگه ضامنم پدرم بود. عموم بود. برادرم بود اشکال نداشت. اون طوری کسی هم چپ نگاهم نمی کرد. ولی دلم نمی خواد شوهر تو بره بشه ضامن من. چون پس فردا که رفتیم سر کار هر کی از راه می رسه به خودش این اجازه رو میده که مزاحم یک دختر تنها بشه. هزار تا فکر راجع بهمون می کنند. هزار تا انتظار دارند. تو که خودت در جریان کار اول رها بودی. همین شوهر خودت ضمانتش رو کرد. به یک ماه نکشید که استفا داد.

- چرا عموت نمیتونه ضمانتت رو بکنه؟اصلا چرا رفت و شما دو تا رو گذاشت اینجا؟ عموت این ها رو نمی دونست؟

- شیرین....

- چیه؟ هیچ وقت برام توضیح ندادی. دو ساله میشناسمت.تازه چند ماه فهمیدم کی هستی. حق منه که بدونم.

آهی کشیدم و گفتم:

- چون خودش هم اینجا لنگ کار بود. اگه نبود که من و رها رو نمیذاشت بره. عموی من مهندس این مملکت بود ولی با نامردی. با پاپوش کارش رو از دستش در آوردن. نزدیک بود کارش به زندان بکشه. به خاطر سفته هایی که تو رو در بایستی به خاطر رفیقش امضا کرد و بعد همون رفیقش از پشت بهش خنجر زد. من هر چی هشتم غرور دارم. تحمل هزار تا حرفی که بعد از استفا میاد پشتم رو هم ندارم.

- باشه. همه این هایی که میگی درست ولی تو که دم از غرور و شخصیت میزنی چه طور وجدانت اجازه داد پیشنهاد فارس منش رو قبول کنی؟

- اون یک پیشنهاد بود. یک بابایی توانایی یک کاری رو در من دید و اومد سراغم. کار پستی هم نیست. خودت می دونی وضع فرهاد چی بود. دختر های دور و برش رو ندیدی چه تیپی بودند؟ زنگ خور موبایلش بیشتر از صد و هجده بود. الان چی؟ می تونی با چند ماه پیش مقایسه اش کنی؟ من بعد از کلی دوندگی دارم به یکی کمک می کنم که به زندگی برگرده. بابت این کارم پول میگیرم. مبلغی رو که خودم تعیین نکردم.

این ها رو گفتم و با ناراحتی به پشتی صندلیم تکیه دادم.بعد از چند دقیقه ای که به سکوت گذشت شیرین گفت:

- این تصمیم آخرته؟ نجات زندگی رها در مقابل خرد شدن یک نفر دیگه و پایمال شدن احساسات خودت؟

سکوت کردم.

- رکسانا به فکر فرهاد نیستی به فکر خودت باش. بر فرض محال اگر اون هیچ وقت نفهمه هم تو نمیتونی یک عمر باهاش زندگی کنی. چه طوری می خوای تو چشماش نگاه کنی وقتی همیشه یک راز بزرگ تو دلته؟ بعد تو فکر می کنی باباش میذاره اون بیاد دنبال تو؟ همه این برنامه ها برای اینه که اون و مهرنوش ازدواج کنند. پدرش همه چیز رو بهش میگه.

- خب در این صورت سهم من از فرهاد همین چند ماهه. شیرین می خوام تو این چند ماه زنده باشم. می خوام عاشق باشم. وقتی که برم بابلسر، منم و یک زندگی که به عهده ی منه. رها که باید بچه اش رو نگه داره. منم که باید اون زندگی رو اداره کنم حتی اگر ازدواج هم کنم نمی تونم عاشق همسرم باشم چون عاشق فرهادم. می خوام از این چند ماه استفاده کنم. همه عشق ها به ازدواج ختم نمیشن.

- این طوری خودت رو نابود می کنی.کارت احمقانه است رکسان.

-جدایی من از فرهاد فرقی با نابودی نداره. می خوام این چند ماه رو زنده باشم.بعضی اوقات احمق بودن خیلی بهتره.

شیرین نفس عمیقی کشید و گفت:

- پس بذار عشقت پاک بمونه.

- باور کن دلم می خواد ولی رها...

- بذار ما کمکت کنیم. به خدا خانواده ام می تونند.بدون هیچ انتظاری...

- شیرین نه. راه حل دیگه ای اگه داری گوش میدم.

ساکت بود.چشم هام رو بستم. این یکی رو نمی تونستم قبول کنم. حالا باز اگر یک جراحی بود یا یک موسسه ی خیریه یکم با غرورم کنار میومدم. ولی ما گدا نبودیم اگر این بیماری نبود وضعمون عادی بود. غذا داشتیم. خونه داشتیم. لباس داشتیم. عمو هم که پول می فرستاد لنگ نبودیم. فقط رها اگر دنبال کار بود به خاطر این بود که از وضع خودش خبر داشت.

- رکسان؟

چشم هام رو باز کردم

- بله؟

- تاحالا به این موسسه های دخترونه سر زدی؟

- موسسه دخترونه چیه دیگه؟

- ای بابا خنگه زبان و چه می دونم خیاطی و ریاضی و این چیز ها.

- آها... آره بابا با رها هرچی موسسه بود گشتیم. نیاز نداشتند.

- من شاید بتونم پیدا کنم.

- چه طور؟

- مامانم تو آموزش پرورشه.

- راست می گی ها. اصلا حواسم نبود.

- بهش می سپارم ببینم کاری پیدا میشه یا نه. ولی تو هم قول بده.

- که چی؟

- که اگر کار پیدا شد قید اون پول رو بزنی.

- قید پول رو میزنم. ولی هیچ وقت به فرهاد نمی گم چرا باهاش دوست شدم.

- رکسان...

- شیرین من نمی تونم رابطه ی پایداری با کسی داشته باشم. حداقل فعلا نمی تونم. من مشکلات خودم رو دارم.

- یعنی فرهاد رو فقط برای این چند ماه می خوای؟ بی انصافیه.

- فعلا که دنیا با من منصف نبوده. من هر وقت بهش بگم اون ترکم می کنه. پس بذار یک مدت رو باهاش باشم.

- خب حالا این کار جور بشه انشالله که غرور خانم اجازه میده کمک ما رو قبول کنه ها؟

یکم فکر کردم و گفتم: چون قرضه ممنون هم میشم.

شیرین چیزی نگفت. فقط خندید و سرش رو تکون داد. خودم هم از این غرور زیادی ام خنده ام گرفته بود.

************************

بچه ها این پست رو یک جاهاییش رو ویرایش کردم. یادم نبود نیمشه به این زودی وام گرفت! د برا همین میگم بیاین نقد دیگه. سوتی به این بزرگی رو یعنی هیچ کس نفهمیده؟ هیچکی هم که هیچی نمیگه. بابا من سنم اونقدر نیست راجع به خیلی چیز ها جزئیات رو نمی دونم!!!!!!!! مگه چند بار وام گرفتم تا حالا. باز خوبه شک کردم رفتم پرسیدم!

از اون جایی که اشتباه کردم باید جبران کنم. اون هایی که حوصله ندارن کل متن رو دوباره بخونن. قرار شد این رکسانا دیگه وام نگیره چون نمی تونه دو ماهه وام بگیره! قرار شد یک کاری پیدا کنه و پول رو از خانواده ی شیرین قرض کنه و خرد خرد بهشون پس بده

وسط پله ها بودم که صدای تلفن شنیدم. گوش تیز کردم. از واحد خودم بود. پله ها رو دو تا یکی کردم. طبق معمول شروع کردم کشتی گرفتن با کلید و قفل. اه همش یادم می رفت درستش کنم. لعنتی. بعد از کلی کش مکش باز شد. رفتم داخل. کیفم رو شوت کردم یک گوشه و در رو ول کردم با صدای مهیبی بسته شد. شروع کردم باز کردن بند کفشم. بعد هم هر لنگه اش رو یک طرف ولو کردم و بعد دردسر اصلی شروع شد یعنی پیدا کردن تلفن. نگاهی به دور خونه انداختم. چقدر شلوغ و کثیف بود.دیگه چی بود که من که منم داشتم سرگیجه می گرفتم. گوش هام رو تیز کردم. فهمیدم کجاست. رفتم رو مبل نشستم و سرم رو خم کردم و تلفن رو از زیر مبل بیرون کشیدم. همون طور که رو مبل دراز می کشیدم جواب دادم.

- بله؟- کوفت و بله.

- اِاِاِاِ. هر بار من سلام میکنم تو با کوفت و زهرمار جوابم رو بده.

- نشد من یک بار زنگ بزنم تو با بوق اول و دوم گوشی رو برداری.

- پیدا نمی کردم تلفن رو.

- یعنی اینقدر شلوغه اون خونه؟

با صداقت آمیخته به شرمندگی گفتم: آره راستش.

- رکسان جان من یکم مرتب باش.

- حالا دیگه پای جون تو اومد وسط مجبورم یکم مرتب باشم دیگه.

خندید و گفت:

- عید میای اینجا دیگه.

- آره میام.

- میگم رکسان؟

- بله؟

- چیزی به عید نمونده. درسته که تو اون خونه مهمون رفت و امد نداره من هم که نیستم ولی خونه تکونی نمی کنی حداقل مرتبش بکن.

خندیدم و گفتم:

- باشه بابا. خودم می خواستم این کار رو بکنم می دونستم وجدان تو راحت نیست اگه این جا بهم ریخته باشه.

با لهجه شمالی گفت: آ قربان تو بشم.

زدم زیر خنده.

- رها... تو دو ماه اونجا بودی این طوری لهجه گرفتی بچت چی بشه.

- اووو خبر نداری خوار جان این مانی گویه خودش یاد بچم میده.

داشتم از خنده روده بر می شدم صداش رو نازک کرده بود و با لهجه شمالی یک ساعت بود داشت چرت و پرت می گفت.

- نه مثل این که کمال مانی بدجور اثر کرده.

رها خندید و با صدای خودش گفت:

- به قول خاله این نباشه آدم افسردگی میگیره.

- رها؟

- بله؟

یک لحظه مکث کردم و بعد با شک سوالم رو پرسیدم:

- الان راضی ای؟ منظورم اینه که خوش حالی؟

بعد از چند ثانیه سکوت گفت:

- راستش دوری از تو اذیتم می کنه. وقتی فکر می کنم بچه ام پدر نداره. وقتی فکر می کنم قراره با پارتی مانی براش شناسنامه بگیریم اذیت میشم ولی وقتی میبینم که اینجا کار دارم. پشتوانه دارم. با خاله و مانی مثل یک خانواده ایم. یک خانواده ی شاد، وقتی به این ها فکر می کنم پیش خودم میگم کاش قبل از این که به خشایار جواب مثبت می دادم میومدیم اینجا. با هم. حالا م شده دیگه نمیشه کاریش کرد. فقط شانس آوردم عقلم رسید و سیقه نامه رو پیش خودم نگه داشتم.

ساکت بودم. کاش. ای کاش. از اول هم اشتباه کردیم. عمو پیبشنهاد داده بود که بریم شهرستان ولی من حاضر نبودم از تهران برم. رها هم مثل همیشه بی طرف. هر چی بیشتر می گذشت بیشتر خودم رو مقصر تمام اتفاق هایی که افتاده می دونستم.

- الو؟ رکسان اونجایی؟

حواسم رو جمع کردم تا جواب رها رو درست بدم.

- آره. داشتم به حرف هات فکر می کردم. راستی وقت زایمانت کیه؟

- دکتر گفته چهارم تیر.تو کی میای اینجا؟

- تا ببینم. احتمالا بیست و هشتم.

- خوبه. اسم جوجه ی ما چی شد؟

- هنوز دارم می گردم.

- اه رکسان دو ماهه داری میگردی.

- حالا اومدم میگم بهت.

- آی رکی باورم نمیشه دو هفته دیگه میبینمت.

خندیدم. منم دلم براش تنگ شده بود. ظاهرا خیلی عوض شده بود. دیگه مثل قدیما نبود. راحت می خندید. شوخی می کرد. می دونستم این تغیرات رو مدیون مانی هستم. بعد از بیست دقیقه با رها خداحافظی کردم. از جام بلند شدم و نگاهی به خونه انداختم. نگاهم رو تقویم دیواری ثابت موند. دو هفته. دو هفته وقت داشتم تا یک سر و سامونی به اوضاع بدم. یکم خرید کنم. بار و بندیلم رو ببندم و برم بابلسر. وای خدا چقدر دلم برا مانی دلقکه تنگ شده بود. دکتر مملکت رو فکر کن تو بیمارستان پیجش کنند.«مانی دلقکه به اتاق عمل» از فکر خودم زدم زیر خنده. بدون این که لباس هام رو عوض کنم رفتم سمت اتاق و در همون حین مقنعه ام رو در اوردم خواستم باز ولوش کنم رو تخت که وجدانم گفت تو که می خوای این جا رو تمیز کنی از اول بهم نریز که کارت زیاد نشه. لبخند زدم و مقنعه رو گذاشتم تو کمد و عین دیونه ها خطاب به مقنعه گفتم: برو اون تو که رها شب راحت بخوابه.

بعد زدم زیر خنده. از پشت تختم، وایت بردم رو در آوردم و شروع کردم برنامه ریزی. در درجه اول باید خونه رو مرتب می کردم. بعدش باید می رفتم خرید. عمو هم برام بیشتر فرسیتاده بود تا عیدی بخرم. وای عمو. هیچ وقت بغض تو صداش رو وقتی که می گفت برای رها هم عیدی بخر یادم نمیره. به ظاهر با رها قهر بود. نه به خاطر اتفاقی که براش افتاده بود. به خاطر این که به عمو نگفته بود. اون بیچاره خونه زندگیش رو ول کرده بود رفته بود مالزی که ما تو رفاه باشیم مثلا.

برنامه ریزیم که تموم شد رضایت دادم لباسم رو عوض کنم. اتاقم رو یکم مرتب کردم و بقیه خونه رو گذاشتم با شیرین جمع و جور کنیم. حرف میزدیم بیشتر حال میداد. بعد از تعویض لباس داشتم می رفتم سر درس هام که صدای گوشیم در اومد. از ته کیفم درش آوردم. فرهاد اس ام اس داده بود.از دیروز خبری نبود ازش. صبح هم خودم رفته بودم دانشگاه و برگشته بودم. نوشته بود: من نیام تو هم خبری نمیگیری نه؟

عجب رویی داره این بشر. از صبح خدا می دونه چقدر زنگ زده بودم جواب نداده بود. من هم تلافی کردم و جواب ندادم. بسوز فرهاد خان!

نا امید از روی صندلی پایین اومدم. و نگاهی به آیدا که روی تخت نشسته بود و طلبکارانه نگاهم می کرد انداختم.

- خاله دستم بهش نمی رسه.

اخم هاش رو در هم کشید و با لج گفت: من...دلم...عروسک می خواد.

درد بزنه اون دلت رو. ای تو روحت صلوات شیرین که برداشتی این رو آوردی. خیر سرش اومده بود کمک من. انگار اون خونه مهدکودک بود برداشته برادرزاده اش رو با خودش آورده. حالا باید از بین اون خرت و پرت ها که سر خر توشون پیدا نمی شد. برا خانم عروسک پیدا می کردیم. یک عروسک درب و داغون بالای کتابخونه رها بود ولی من حتی با رفتن رو صندلی و کلی پا بلندی و اهرم و هزار تا راه مبتکرانه دیگه دستم بهش نمی رسید. اون ته افتاده بود. آیدا هم با اون نگاه طلبکارانه اش انگار می خواست قورتم بده. شیرین هم این برادر زاده لوسش رو گذاشته بود و رفته بود ناهار بگیره. آیدا مشتش رو به تخت کوبید و گفت:

- من عروسک می خوام.

ای خدا اینقدر بدم می اومد از این بچه های لوس که هرچی می خواد باید بهشون بدی. وقت تربیت آیدا رو نداشتم.از اون جایی که شیرین صبحش بهم گفته بود که این نیم وجبی رو سپردند دستش و باهاش میاد من هم هر چی عروسک نفیس اعم از خرس بزرگ و سفیدم که شیرین بهش می گفت شاسخین و شب ها بغلش می کردم و سگ قهوه ای عزیزم و یک خرگوش صورتی که هدیه رها بود رو در دور از ذهن ترین نقطه پنهان کرده بودم. دلم نمی خواست با قیچی تیکه تیکه بشن. داشتم با عجز آیدا رو نگاه می کردم که با دیدن صندل های صورتی اش فکری به سرم زد. به سمت کمدم رفتم. یادمه یک بار رها یک جفت کفش پاشنه بلند رو به زور برام خرید. از این پاشته شش سانتی ها. یک بار هم نپوشیدمش. حیف پول. آخه چرا وقتی آدم می تونه راحت با کتونی راه بره باید پاشنه بلند بپوشه و پاهاش میخچه بزنه؟ حالا بیا و پیداش کن. کمدم مثل کمد آقای ووپی بود. ای خدا....چرا من مثل رها مرتب نیستم؟ تا کمر رفته بودم تو کمد و داشتم دنبال کفش هام می گشتم. که زنگ در رو زدند. سرم رو با عجله آوردم بالا که خورد به قفسه داخل کمد. آیدا روده بر شد از خنده. کوفت. همش تقصیر توست نیم وجبی زبون دراز. از اتاق بیرون اومدم و در رو باز کردم شیرین بود.

- وای بگیر این ها رو دستم شکست.

نگاهی به خرید های توی دستش انداختم.

- رفتی ناهار بگیری نه؟

- یکسریش سفارش های مامی جونه. یکسری هم برای تو که از گشنگی داری میمیری.این چیپس و پفک ها رو هم خریدم که بدیم آیدا کمتر اذیت کنه.

خرید ها رو ازش گرفتم. اومد و ولو شد رو مبل.

- هی! بلند شو. هزار تا کار داریم. این برادرزاده ات رو هم یکم سرگرم کن کله من رو کنده این یک ساعت.

شیرین نگاهی دقیق بهم انداخت و خیلی جدی گفت:

- کله ات که سر جاشه؟ کند دوباره چسبوندیش؟

نگاه عاقل اندر سفیهی بهش انداختم و پرسیدم

- در پایین باز بود؟

- نه همزمان با این همسایتون رسیدم. این پیرزنه. اقدس خانم اینه؟

- من چه می دونم تو کی رو دیدی؟

- همین که موهاش رو رنگ کرده زرده.

- آره همون.

- خدا بهت صبر بده.

خندیدم و رفتم سمت اتاق. آیدا نشسته بود رو تخت. وقتی رها رفته بود شیرین هم جای اضافی گیرش اومده بود و وسایل قدیمی شون رو از تو انباری آورده بود چیده بود تو اتاق رها. یک تخت و یک میز قدیمی بود. من هم بدم نمی اومد چون بیشتر اوقات پیش من بود خودش این طوری راحت تر بود. حالا رفتم تو اتاق دیدم آیدا داره رو اون تخت زوار در رفته بپر بپر می کنه. جیغ زدم.

- آیداااااا.

بچه کپ کرد و یکهو نشست سر جاش. شیرین از جیغ من پرید تو اتاق.

- وای چی شد قلبم افتاد کف پام.

- وای شیرین این چی بود برداشتی با خودت آوردی؟ چند ریشتره؟

- بیچاره بچم به این مظلومی نشسته اون جا چی کار تو داره؟

- داشت می پرید رو تخت با این هیکلش.

- اوووه مگه چقدره هیکلش.

- این کم کم بیست و پنج کیلوهه.

- تختی که من شصت کیلویی رو تحمل می کنه بیست و پنج کیلو رو هم تحمل می کنه.

- عقل کل میگم داشت می پرید روش. مگه تو رشته ات ریاضی نبوده؟ فیزیک نخوندی؟

شیرین با اخم رو به آیدا گفت:

- راست میگه عمه؟ می پریدی رو تخت؟

آیدا سرش رو تکون داد و با قیافه ی عاقلی که اصلا بهش نمی اومد گفت:

- نه عمه. بپر بپر رو تخت کار بچه های بده. من که از این کار ها نمی کنم.

شیرین مشتش رو به سینه کوبید و گفت:

- آ. قربون تو بشه عمه ات.

و رو به من گفت:

- برو برو پشت سر برادرزاده من صفحه نذار.

- آره جون عمش نپریده رو تخت.

- هووی.

- چیه؟ جونت اینقدر عزیزه؟

- برو به کارت برس تو.

- اگه این گیس گلابتون می ذاشت می رسیدم.

و از اتاق اومدم بیرون. نگاهی به هال انداختم. بعد از قرنی مرتب می دیدمش. فقط اتاق من و رها مونده بود از صبح خونه رو برق انداخته بودیم البته ناگفته نماند که آیدا خانم هم آشپزخونه رو به گند کشید و ظرف چایی و لپه رو چپه کرد. دو تا چینی شکست و لامپ رو هم سوزوند. رفتم تو آشپزخونه بخت برگشته. بین کیسه های خرید یک لامپ پیدا کردم چه عجب عقل شیرینِ این دختره یکم کار کرد. لامپ شکسته رو در آوردم و با یک سالمش عوضش کردم. چشمم خورد به توپی که مسبب تمام این خراب کاری ها بود ولش کرده بود کنار کابینت. برش داشتم و گذاشتمش تو کابینت تا دوباره چشمش بهش نیفته و بخواد خسارت بزنه. این رو چه طوری تو خونه نگه می دارند؟ همون موقع شیرین هم اومد تو آشپزخونه.

- این زلزله رو تنها نذار تو اتاق سقف رو میاره پایین.

- نه بابا اون عروسک بالا کتابخونه رو بهش دادم حالا حالا ها سرگرمه.

آهی کشیدم و موهای تو صورتم رو کنار زدم.

- کس دیگه نبود که گذاشتنش پیش تو.

- نه من فقط حوصله مجلس ختم نداشتم که شرطش نگهداری این زلزله بود.

- خدا به خسرو صبر بده.

- خسرو و زنش که صبح تا عصر سر کار اند بعدش هم که میان این میگیره می خوابه بعدم می برنش بیرون. بیچاره پرستارش و مامان من.

خندیدم و گفتم:

- شیرین؟

- ها؟

- من خیلی وقته مامانت اینا رو ندیدم.

آهی کشید و گفت:

- می دونی من به مامانم نگفتم که چی شده که رها رفته. یعنی یک بهانه براش جور کردم که فکر کنم شک کرد. از اون موقع...یکمی رو تو سختگیر شده.

با تعجب نگاهش کردم که خندید و گفت:

- فکر نکن. راجع بهت فکر بدی نمی کنه ولی خب مادره دیگه. نگرانه. می دونی که نمیشه به کسی راحت اعتماد کرد.

سرم رو تکون دادم. باز خوبه میذاشت بیاد پیش من. شاید نمی گفت که میاد پیش من.وای این طوری که نمی تونم چیزی ازشون قرض کنم.یعنی باز هم حاضر اند بهم کمک کنند؟ خواستم ازش بپرسم که یکهو زمین شروع کرد لرزیدن و لحظاتی بعد آیدا بدو بدو کنان اومد و خودش رو در بغل شیرین انداخت و با داد و جیغ گفت:

- عمههههه. من گوشنمه.

- عمه قربونت بره. بیا بریم کباب گرفتم.

آیدا لب برچید و گفت:

- من کباب دوست ندارم.

این دفعه داد شیرین هم دراومد.

- وااای. می شه بپرسی شما چی دوست داری؟ اون دفعه مامانت قیمه درست کرده بود نخوردی. مامان جون قرمه سبزی درست کرد نخوردی. رفتیم رستوران ماهی و جوجه نخوردی. حالا هم میگه کباب نمی خورم. تو چی می خوری؟

- من موکورانی دوست دارم.

- موکورانی نه و ماکارونی. بعد هم الان ماکارونی نداریم.

- خب من پلو خالی می خوام.

شیرین که حوصله سر و کله زدن نداشت نشوندش رو صندلی و گفت:

- باشه پلو خالی بخور.

حالا همون پلو خالی خوردنش هم مصیبت بود. کلی ایراد به ماست گرفت گفت من ماست خامه ای می خورم فقط. دوغش هم نخورد گفت باید لیوانم میکی موسی باشه. منم که رو لیوانم حساس بودم رو نکردم که میکی موسی دارم. به جهنم گشنه بمونه. بچه هم اینقدر لوس میشه. ما کوفت هم میذاشتند جلومون می خوردیم. در نهایت هم در حالی که نصف برنجش ریخته بود دور بشقابش و چند تا دونه چسبیده بود به لپ ها شو کف دست و پاش مثل فشنگ از رو صندلی پایین پرید و داشت هجوم می برد به سمت اتاق که شیرین تو یک حرکت یقه لباسش رو گرفت و کشید سمت خودش.

- بیا این جا ببینم.

- آیی. آی ولم کن عمه.

- بیا این جا نیم وجبی از صبح کمرم خشک شد تا این جا رو جارو زدم. کف پات برنج چسبیده بری تو هال همه جا رو برنجی می کنی.

و بعد با کلی سر و صدا و جیغ آیدا و فریادي «آروم بشین یک دقیقه بچه» ی شیرین، آیدا کاملا برنج زدایی شده به سمت اتاق دوید. حالا من نشسته بودم و فقط به این صحنه ها می خندیدم. شیرین برگشت طرفم و تشر زد.

- کوفت. انشالله بچه رها هم این جوری بشه.

- رها هم خودش هم خانواده اش انسان های سایلنتی بودن.بچه اش این طوری نمیشه. این ولی به تو رفته.

- خب رها اینا شلوغ نبودن خشایار اینا چی؟

دلم گرفت با صدای آرومی گفتم: اون ها پست بودن.

شیرین پوفی کرد و بشقابش رو برداشت تا بذاره تو ظرف شویی. بعد از قرنی ظرف شویی هم خالی از ظرف شده بود. تازه داشتم به این مسئله که چقدر خونه مرتب کیف میده پی می بردم. سر و صدا و جیغ آیدا از اتاق می اومد یک لحظه فکر کردم اگر کارن بود الان بچه اش هم سن و سال آیدا بود. اگر اون هم به من می رفت شیطون می شد. مثل خود آیدا.

- شیرین؟

- بله؟

- آیدا چند سالشه؟

- سه سال و نیم. نزدیک چهار.

- کارن خیلی اسم آیدا رو دوست داشت.

بی حواس پرسید- کارن کیه؟

با چشم های گرد شده برگشتم طرفش که دوزاریش افتاد. ساکت بود. چیزی نمی گفت.

- اگه بود الان بچه اش هم سن و سال آیدا بود. فکر کنم اگر اون هم به عمه اش می رفت شیطون می شد.

شیرین فقط لبخند تلخی زد. آه حسرت باری کشیدم. کاش من هم برادرزاده داشتم حتی اگر یک زلزله ای مثل آیدا بود.

- راستی شیرین؟

- ها؟

- الان با این اوضاع و احوال خانواده ات حاضر اند به ما کمک کنند؟

شیرین آهی کشید و گفت:

- این فسقلی آیدا رو میبینی؟

- خب؟

- دو ماه پیش خونه ما بودند. سر سفره خون بالا آورد.

- وای چرا؟

- بردیمش دکتر گفت خونریزی معده. زخم معده داشت. مامان من هم نذر کرد اگر چیزیش نشه به یک بیمار کمک کنه. خب رها هم یک بیماره. می تونم راضیش کنم. این که اون مبتلا به یک بیماری مادرزادیه هیج ربطی به اتفاقی که براش افتاده نداره.

آهی کشیدم و به رومیزی رو به روم خیره شدم. چه خوب میشه اگر کار پیدا کنم. تو خیالات سیر می کردم که آیفون به صدا در اومد. شیرین به تقلید از فیلم ها گفت:

- هه. یعنی کی می تونه باشه این موقع روز؟

- مسخره.

و از جا بلند شدم و رفتم آیفون رو جواب دادم.

- بله؟

- رکسان خونه ای؟ کشتیم از نگرانی.

فرهاد بود یخ کردم. از پریروز جواب تلفن هاش رو نداده بودم. عصبی بودم از دستش می رفت گم و گور می شد یک خبر هم نمی داد من هم نگران می شدم، می شدم دیگه به جهنم. شیرین به سمتم اومد و آیفون رو که بین انگشت هام مونده بود رو بیرون کشید و گفت:

- بفرمایید بالا آقا فرهاد.

و در رو باز کرد و دست من رو کشید و انداختم تو اتاق.

- یکم به خودت برسس شکل کزت شدی.

و از اتاق رفت بیرون نگاهی در آینه به خودم انداختم راست می گفت. موهام رو با کیلیپس بالا سرم جمع کردم. یک شلوار گشاد مشکی و تی شرت رنگ و رو رفته ی آبی نفتی تنم بود. خنده ام گرفت مثل کارگرها شده بودم. موهام رو باز کردم و شونه اشون کردم. لباسم رو با شلوار جین و تی شرت پرتقالی عوض کردم و با یک آرایش ملایم یکم رنگ و روی پریده ام رو استتار کردم با ادکلن دوش گرفتم و در رو باز کردم تا از اتاق برم بیرون که با چهره ی سرخ و عصبی فرهاد مواجه شدم. نذاشت بیام بیرون هلم داد داخل و در رو بست.

- چی کار می کنی دیوونه شیرین متلک بارونم میکنه.

با صدایی که سعی در کنترلش داشت گفت:

- به جهنم. خودش میدونه چی کار کردی. چرا جواب تلفن هام رو نمیدی؟

حق به جانب گفتم:

- ها نه که تو خیلی جواب میدی.

- آها چون من جواب نمی دم تو هم نباید جواب بدی دیگه. بابا شاید گوشی من رو ازم زدن. گوشیت هیچی چند بار اومدم دم خونه نبودی. دانشگاه رو هم که این روزا درگیر بودم نرسیدم سر بزنم. تو فکر من رو نکردی.

- آخی...نگران شدی؟ می دونی چیه عزیزم؟ به جهنم. اصلا اهمیت نداره. این به اون بیست تا میسد کالی که من انداختم رو گوشیت در.

- میسد کال هات بی جواب موند مگه؟

- نه. فقط جوابش بعد از بیست ساعت رسید.

- خب نباید جواب میدادی؟من دیر دیدم.

وقتی زنگ زد پیش خودم گفتم یعنی زنده است. بذار جواب ندم تنبیه بشه. چه فکر احمقانه ای گاهی ایدم می رفت بزرگ شدم. جند تا فحظ آبدار خودم رو مهمون کردم ولی فرهاد نباید این رو می فهمید. جلو این کم بیارم رکسانا نیستم. وجدانم تز داد: نه که تا حالا هیچ کم نیوردی! نفس عمیقی کشیدم و حرف آخرم رو زدم.

- فرهاد کجا بودی که یک روز کامل گوشیت رو جواب ندادی. دو روزم اصلا ازت خبری نبود انگار تهران نبودی.

پوزخندی زد و گفت:

-آها پس مسئله اینه. خانم بعد از دو ماه هنوز به من شک دارن.

- آره شک دارم. تو به من یک قول هایی داده بودی. فکر نکن نفهمیدم آخرین باری که دیده بودمت سیگار کشیده بودی.داد زد:

- ولی سه هفته بود نکشیده بودم. به خاطر تو دیوونه. یک دختر خودخواه بی احساس که تا حالا سیگار دستش نگرفته که بخواد بدونه ترک سیگار یعنی چی. به خاطر تو سوءاستفاده گر که از وقتی فهمیدی دوستت دارم داری همین طوری من رو دنبال خودت می کشونی و هزار تا شرط میذاری بدون این که یک لحظه خودت رو جای من بذاری.

صدای من هم مثل خودش رفت بالا.

- تو چه انتظاری از من داری؟ من یک دختر تنهام فرهاد. به چشم هام اعتماد ندارم چه برسه به یک ادم الکلی خوش گذرونی مثل تو.

- من یک الکلی خوش گذرون نیستم. بودم. ولی دیگه نیستم. چون تو خواستی همه اش رو گذاشتم کنار. وقتی بهت گفتم هستم. یعنی هستم تا آخرش. وقتی قول دادم یعنی رو حرفم می ایستم. تو هم اینقدر من رو نذار لای منگنه. این چیز ها زمان می خواد رکسانا. من هم داشتم خوب پیش می رفتم فقط هفته پیش مهرنوش پیداش شد. فهمیده بود با یکی دوستم. بلند شد اومد برای من خط و نشون کشید که اگر خودم ولت نکنم داغت رو به دلم میذاره. هارت و پورت بود ولی مطمئن بودم میاد سراغت. من هم چند روزی نیمدم سراغت تا تعقیبم نکنه و پیدات نکنه. فکر نمی کردم این طوری بشه. برای این که بابام هم سوال پیچم نکنه دو روزی رفتم ویلای کاوه تو لواسون. که باز به خاطر جنابعالی که گوشیت رو جواب نمیدادی مجبور شدم برگردم.

حرف هاش که تموم شد در حالی که نفس نفس می زد نشست رو تختم و سرش رو بین دست هاش گرفت. باز بچه بازی کار دستم داد. راست میگفت یکم زیاده روی کرده بودم. خاک تو سرت دیونه که هنوز به عمق فاجعه پی نبردی. به این میگی یکم؟ بلاتکلیف وسط اتاق ایستاده بودم و مثل سگ از رفتار بچگانه ام پشیمون بودم. نمی دونستم چه جوری باید اشتباهم رو جبران کنم که در اتاق یکهو باز شد و شیرین کله اش رو از لای در آورد تو.

- دِ تو چرا ایستادی اون وسط؟

گنگ نگاهش کردم. که به فرهاد اشاره کرد. برگشتم دیدم اون هم یک تای ابروش رو داده بالا داره شیرین رو نگاه می کنه. دوباره برگشتم طرف شیرین و با گیجی نگاهش کردم.

- ای خدا نکشتت که دو ساله با من دوستی هنوز این چیز ها رو نمی دونی. الان تو باید بری بوسش کنی. خودت رو لوس کنی از دلش در بیاری.

یک لحظه حس کردم حالت تهوع بهم دست داد. دستم رو به کمرم زدم و گفتم:

- آیدا یک وقت چیزی نشکنه.

- اتفاقا به خاطر اون اومده بودم. بچه ترسیده اومدم بگم اینقدر هوار نکشید که یکهو هوار ها فروکش کرد. فکر کردم دارید آشتی می کنید گفتم مزاحم نشم ولی بعد به مخم خطور کرد که نه رکسان گاگول تر از این حرف هاست که پنج دقیقه ای آشتی کنند. گفتم میام تو یا آشتیتون میدم یا این که یک فیلم صحنه دار مفت و مجانی نصیبم میشه...

همون جا ایستاده بود و چرت و پرت می گفت من هم نامردی نکردم و دمپاییم رو در آوردم و پرت کردم طرفش تا بیشتر از این آبرومون رو جلو فرهاد نبرده که اونم جا خالی داد و رفت بیرون و در رو بست. رفتم سمت در و قفلش کردم که از اون ور صداش اومد:

- چرا قفلش می کنی؟ نترس سرزده نمیام تو. اگر اومدم هم اشکال نداره هجده سالم تموم شده.

- شیرین من و تو بالاخره تنها میشیم دیگه.

- تو برو فعلا به گرفتاری در لحظه ات برس.

زیر لب گفتم: دارم برات.

و برگشتم سمت فرهاد که همون جور که نشسته بود رو تخت داشت می خندید. اخم کردم:

- همیشه آبروی من رو میبره این شیرین عقل.

چیزی نگفت. همچنان لبخند می زد. مثل این که این دخالت های شیرین همیشه هم بد نیست یکسری نکات مثبت هم داره. مطمئن شدم که از نقطه جوشش اومده پایین تر و به دمای معمولی رسیده! رفتم کنارش رو تخت نشستم و سرم رو انداختم پایین. از ببخشید گفتن متنفر بودم.به نظرم ببخشید کار آدم ها احمق بود. خب آدم عاقل که اشتباه نمی کنه که بخواد بگه ببخشید. باز وجدان من شروع کرد تز دادن: کار تو هم احمقانه بود قبول کن.

برگشتم و به فرهاد نگاه کردم. بی خیال نشسته بود و زل زده بود به من. نفس عمیقی کشیدم. داشتم کلمات رو تو ذهنم مرتب می کردم که البته تلاش بیهوده ای بیش نبود و طبق معمول اون سکوت رو شکست:

- تو کی می خوای دست از این شکت برداری؟ها؟

چیزی نگفتم:

- رکسانا من دوستت دارم ولی با این وضع...

حرفش رو با آهی نیمه تموم گذاشت. با وحشت نگاهش کردم. نگاهش به سرامیک کف اتاق بود. جدی بود. نه فیلمه می خواد ببینه من چی میگم. رکسانا لال میشی منتش رو هم نمی کشی. منتظر بودم هر لحظه سرش رو بیاره بالا و بگه با این وضع همه چیز تمومه. اون موقع شاید می تونستم با اعتماد به نفس التماسش رو بکنم! ولی این طوری که جمله اش رو بلا تکلیف گذاشته بود عذاب آور بود. نه...لعنتی جمله ات رو تموم کن. با بغض گفتم:

- با این وضع چی؟

برگشت نگاهم کرد با سر انگشت گونه ام رو نوازش کرد و گفت:

- تو می تونی با کسی که بهش شک داری باشی؟ نمی تونی.

اخم کردم و گفتم:

- تو جای من تصمیم نگیر لطفا. من رو هم بهانه نکن. اگه خسته شدی یک کلمه بگو تو هم شدی برام مثل بقیه و خلاص.

و از جام بلند شدم و با ابرو های گره خورده جلوش ایستادم. لبخند تلخی زد و گفت:

- میبینی؟ این مسئله که بهم شک داری تو همه حرف هات مشخصه. اگه عشقم رو باور داشتی به این سادگی این حرف رو نمی زدی. این رو باور کن رکسانا تو به من و عشقم شک داری.

اختیار خودم رو نداشتم. آره شک داشتم. معلومه که داشتم. چرا فرهاد اون همه دختر رو که براش می مردند ول کرده بود اومده بود سراغ من.یک آدم بیچاره که تنها امیدش به مدرکیه که دو سال دیگه آیا بگیره آیا نگیره. نه مثل اون پولدار بودم نه زیبایی افسانه ای داشتم.نه اصلا کس و کاری داشتم. اون بدون این که حتی اسمم رو بدونه از من خوشش اومده بود. با اون سابقه ی درخشانش و شرایط من و بی کسیم چرا نباید شک داشته باشم.ولی اون هر بار بهم ثابت کرده بود. بار ها با من تنها بود و از حریمش تجاوز نکرد. هیچ وقت نذاشت احساس نا امنی کنم حتی اون موقعی ه دو تایی تو ویلای اطراف لواسون بودیم. تو راه شک کردم ولی اون مطمئنم کرد. به خودم که شک نداشتم. عاشقش بودم. از این یکی مطمئن بودم.نباید از دستش بدم. به هر قیمتی حتی غرورم. بهش نزدیک شدم و نشستم رو پاهاش دستش رو شل انداخت دورم. صورتش رو با دست هام قاب کردم و خیره شدم به چشم های خوش رنگش.بغضم ترکید در حالی که صدای ترک خوردن غرورم رو می شنیدم گفتم:

- ندارم. دیگه شک ندارم. باورت دارم فرهاد. خواهش می کنم تنهام نذار.

نگاهش نرم شد محکم بغلم کرد. گریه ام شدید شد. سرم رو گذاشتم رو شونه اش. من اون کلمه رو به زبون آورده بودم«خواهش می کنم» در عمرم فقط از عمو و رها خواهش کرده بودم اون هم در اوج عجز که حال نداشتم از جام بلند شدم یک لیوان آب بخورم. خدایا داری چه بلایی سرم میاری؟ نمی دونم چقدر سرم رو شونه اش بود که آروم من رو از خودش جدا کرد و خوابوند رو تخت. روم خم شد و لب هام رو سریع و کوتاه بوسید. بعد همون جور که موهام رو ناز می کرد آروم پرسید:

- مطمئنی می تونی؟

نفس عمیقی کشیدم تا هق هقم بند بیاد.

- اگه بری نمی تونم.

گونه ام رو بوسید و گفت:

- قربونت برم. تا تو نخوای نمیرم. قول میدم بهت.

همون موقع در کوبیده شد. از جا پریدم.نزدیک بود کله ام بخوره به بینی فرهاد. مثل بچه ها با آستینم اشک هام رو پاک کردم. که فرهاد به خنده افتاد. صدای شیرین از اون ور در اومد.

- بله باید هم بخندی آقا من رو با یک زلزله گذاشتید این بیرون خودتون معلوم نیست دارید چی کار می کنید. رکسان کارتون تموم نشد؟ حوصله ام سر رفت.

قیافه ی بدبخت بیچاره ها رو به خودم گرفت و به فرهاد نگاه کردم که بلند تر خندید و سرم رو گذاشت رو سینه اش. ای تو روحت شیرین که همیشه ی خدا پارازیتی

دست هام رو گذاشتم رو دسته های صندلی و تکیه دادم. لحظه ای چشم هام رو بستم و اون چه خونده بودم رو دوره کردم. بعد از دو دقیقه چشم هام رو باز کردم و با سر انگشت شقیقه هام رو فشار دادم. ای خدا مخم داغ کرد بس درس خوندم. از جام بلند شدم تا یک چیزی بخورم چهار ساعت بود یک کله نشسته بودم پای درس. به آشپزخونه رفتم و در فریزر رو باز کردم. بخشکی شانس بستنی هام تموم شده بود. در حالی که در فریزر رو می بستم داشتم فکر می کردم چی بخورم که تلفن زنگ خورد. از اون جایی که خونه رو مرتب کرده بودم و به خودم قول داده بودم مرتب بمونه سریع تر از قبل گوشی رو جواب دادم چون سر جاش بود.

- بله؟

صدای شاد و سر حال شیرین تو گوشی پیچید.

- سلاااام. رکسان مژده بده یک خبر خوب.

- چیه؟ مادرشوهرت مرده؟

- مرده شورت رو ببرن این که نشد خبر خوب اون بمیره عروسی ما که تابستونه کنسل میشه. نه خبر مربوط به توست.

- خودت داری میمیری من و دنیا رو راحت کنی؟

- ای بابا. از قبرستون اومدی مگه؟

خندیدم و گفتم:

- خب بگو مخم داغ کرده قوه حدساییم از کار افتاده.

- یعنی من مرده ی اون قوه ی لغت سازتم. مگه تو مخ هم داری که داغ کنه؟

- بسه هر چی چرت و پرت گفتی خبر خوبت چیه؟

- نمی گم بمون تو خماری.

- شیرین...

- خب خبر خوب رو که مفت و مجانی نمیدن.

- خب مژدگانیت هم محفوظه.

- قول؟

- قول.

- ببین من شیشلیک می خوام ها. پشیمون نشی.

سنگینی دو تا شاخ رو روی سرم حس می کردم.

- سردیت نکنه. بچه من پول شیشلیک از کجا بیارم؟

- نترس اونقدر حقوق میدن که یک شیشلیک ازش دربیاد.

- حقوق چیه؟ حالت خوبه تو...

حرفم رو خوردم و گفتم:

- شیرین جان من سر کارم یا جدی جور شده؟

- سرکاار...سرکار...سرکار...سرکا� �...

- شیرین...

- نیستی!

جیغ کشیدم.

- آی بچه من این گوش ها رو لازم دارم.

- نه پدرام زبون اشاره بلده خودش بهم گفت.

- پدرام بلده تو حوصله ات سر رفت می خوای تو گوش کدوم بیچاره ای ور ور کنی؟

- دیگه حالا پررو نشو.

خندید. گفتم:

- خب حالا درست توضیح بده ببینم چی شد.

- هیچی دیگه به مامانم گفته بودم دوستم دنبال کاره. دیپلم ریاضی دانشگاه سراسری رشته معماری. خلاصه کلی تعریفت رو کردم. مامانم هم گفت باید ببینه. امروز اومد گفت که یکی از همکار هاش یک کانون ریاضی زده برای بچه های ابتدایی. کارش بعد از ظهر هاست یعنی با ساعت دانشگاهت جوره. مامان سفارشت رو کرده فقط باید بری ببیننت.

- وااای. مرسی شیرین. کی باید برم؟

- از شنبه تا پنج شنبه ساعت پنج به بعد باز اند. هرچه زودتر بهتر.

به ساعت نگاه کردم. شش بود.

- پس من الان میرم کاری ندارم.

- ا نه دیگه بذار یک موقع با هم بریم تنها نرو.

- نه من باید برم. نمی تونم صبر کنم. کاری نداری؟

- نه. فقط بپا ذوق مرگ نشی.

خندیدم و خداحافظی کردم. همه وجودم از هیجان می لرزید. خدایا یعنی میشه من از این عذاب وجدان راحت بشم. یعنی ممکنه حقوقش اونقدر باشه که بتونم از کسی پول قرض بگیرم؟ ای خدا اگه بشه چی میشه. تمام مدتی که لباس پوشیدم و آژانس گرفتم و رفتم و رسیدم این حرف ها رو با خودم تکرار می کردم.

پول آژانس رو حساب کردم و پیاده شدم. یک خونه قدیمی دو طبقه بود که کرده بودنش موسسه. به تابلو ی زرد و آبی رنگش نگاه کردم. «کانون ریاضی فرزانه» نفس عمیقی کشیدم و داخل شدم. یک سالن مستطیل شکل بود با سرامیک ها ی سفید و دیوار های لیمویی. چند تا چارت و پوستر و یک برد به دیوار ها آویزون بود. روی برد هم پر بود از کاغذ و اعلامیه. یک گوشه بسته های کاغذ به چشم می خورد. و یک دستگاه کپی یک گوشه اتاق بود.یک طرف هم پله می خورد و می رفت بالا. دو تا در هم به چشم می خورد که یکیش دستشویی بود و روی دیگری با پلاک مشکی نوشته بودند «مدیریت» قسمت پذیرش بوسیله ی یک میز که به صورت نیم دایره تو خالی بود از سالن جدا شده بود. و یک دختر جوون پشتش نشسته بود و خیره به صفحه ی کامپیوتر داشت چیزی رو تایپ می کرد.دختر قشنگی بود. چشم های قهوه ای روشن داشت با موهای فندقی که یکمش از زیر مقنعه پیدا بود. به سمتش رفتم و سلام کردم. چشم از صفحه ی کامپیوتر برداشت و به من نگاه کرد.

- بفرمایید امرتون؟

- مسیحا هستم. برای استخدام اومدم. خانم کاشانی معرفیم کردن.

چشم هاش رو لحظه ای تنگ کرد و گفت:

- بله بله چند لحظه لطفا بنشینید تا من هماهنگ کنم.

و از جاش بلند شد و به سمت اتاق مدیریت رفت. به یک دقیقه نکشید که بیرون اومد و گفت می تونم برم داخل.

لبخندی بهش زدم و داخل شدم. یک خانم حدودا چهل پنجاه ساله با مانتو مقنعه ی سرمه ای نشسته بود پشت میز. حاضر بودم قسم بخورم دبیره. از قیافه اش معلوم بود. صدام رو صاف کردم و سلام کردم.سرش رو خم کرد و از بالای عینک نگاهی بهم انداخت و سلام کرد. ای خدا این چقدر من رو یاد دبیر ریاضی دبیرستانم میندازه! اون هم همین جوری همه رو از بالای عینکش نگاه می کرد. تعارف کرد بنشینم. یکی از سه صندلی رو به روی میزش رو انتخاب کردم و نشستم.

- پس خانم مسیحا شمایید. خانم کاشانی خیلی تعریفتون رو می کرد.

یکی از اون لبخند های متینم رو تحویلش دادم و گفتم: ایشون لطف دارند.

خندید و گفت: اون طور که من میدونم. دیپلم ریاضی دارید و دانشجو معماری هستید درسته؟

- بله.

- همین جا؟

- بله.

- آفرین. عالیه. خب از اون جایی که معرفتون یکی از همکار های خوب من بوده، روش رو زمین نمی ندازم و چشم بسته قبولتون می کنم. ولی انتظار یک تدریس با کیفیت دارم. وقت شناسی هم برای من خیلی مهمه امیدوارم خوش قول باشید و دیر نکنید. در مورد دانشگاهتون هم اگر مشکل دارید بگید من کلاس هاتون رو تنظیم می کنم.

- خیلی ممنون. من به جز دو شنبه ها بعد از ظهر هام آزاده می تونم بیام.

- عالیه. هر کلاسی سه روز در هفته تشکیل میشه. برای شما می ذارم روز های فرد. مشکلی که نیست؟

- نه اشکالی نداره.

- بسیار خب. بفرمایید این فرم رو پر کنید لطفا.

و یک فرم رو از کشوی میز در آورد و به سمتم گرفت. بلند شدم فرم رو گرفتم و نشستم سر جام. یک ربعی طول کشید تا پرش کردم. بعد هم مدارکم رو خواست که بهش دادم. کپی شناسنامه ام رو نگه داشت و بقیه رو بهم پس داد. قرار شد. از ترم بهار شروع به کار کنم. حقوقم هم خوب بود. فکر کنم دو سه سال طول میکشید پول شیرین اینا رو پس بدم!

از در موسسه که خارج شدم یک حس خیلی خوبی داشتم. احساس سبکی می کردم. یک نفس عمیق کشیدم تا یکم هیجانم بخوابه. بوی بهار میومد. ساعت شش بود و هوا روشن بود. عاشق بهار بودم. یاد عید پارسال افتادم که چقدر خوش گذشت. وقتی یادم اومد امسال نه سهراب هست و نه عمو دلم گرفت ولی گفتم اشکال نداره عوضش خاله هست. مانی هست. رها هست. وای سال دیگه جوجه ش هم هست. آخ. به رها قول داده بودم براش اسم انتخاب کنم. هر چی می گشتم یک اسم تاریخی پیدا نمی کردم که به دلم بشینه. تو فکر و خیال بودم که گوشیم زنگ خورد. فرهاد بود.آخی. دیگه وقتی پیششم عذاب وجدان ندارم.

- الو سلام.

- سلام عزیزم. خوبی؟

- عاااالیه عالی ام.

خندید و گفت:

- چرا؟

- کار گیر آوردم.

بعد از مکثی پرسید:

- مگه دنبال کار بودی؟

یکم من و من کردم و گفتم:

- نه زیاد ولی به یکی سپرده بودم. یک موسسه دخترونه است برای ریاضی. فکر نمی کردم جور بشه. برای همین خیلی خوش حالم.

- خیلی خب. مبارکه. شیرینش هم که محفوظه دیگه؟

همون موقع چشمم به مغازه شیرینی فروشی افتاد.

- خشک دوست داری یا تر؟

- من عاشق ناپلئونی ام.

- چه حسن تفاهمی.

خندید و پرسید:

- بیرونی؟

- آره.

- کی میای؟

- تا شیرینی بگیرم و بیام فکر کنم چهل دقیقه ای طول بکشه.

- زودتر بیا پس من جلو خونتون ام.

- راست میگی؟ چرا قبلش زنگ نزدی ؟

- خب همیشه این موقع خونه بودی.

- باشه. وایسا الان میام.

خداحافظی کردم و داخل شیرین فروشی شدم. در کمال صرفه جویی نیم کیلو ناپلئونی گرفتم تا دو تایی بخوریم می دونستم شیرین عاشق نون خامه ایه. عقیده داشت خوردن ناپلئونی خیلی سخته. فقط هم مواقعی میشه خوردش که تنها باشی وگرنه همه جوری نگاهت می کنند انگار قحطی زده ای! با نهایت سرعت تاکسی گرفتم و حرکت کردم. بیچاره فرهاد فکر کنم خوابش ببره تا من برسم. کل راه نگران فرهاد بودم. اه تقصیر خودشه خب یک زنگ می زدی. سر کوچه از ماشین پیاده شدم و تغریبا شروع کردم دویدن که گفتم نه الان ببینه دارم می دوم پر رو میشه. در کمال خونسردی شروع کردم قدم زدن. دو دقیقه هم بیشتر از حد معمول طول کشید تا رسیدم به خونه. ماشینش رو درست زیر پنجره اتاق من پارک کرده بود و خودش هم بهش تکیه داده بود. اه حقت بود یک ساعت دیگه هم می کاشتمت. اقدس خانم امشب مخ من رو تلیت می کنه.

- سلام.

تکیه اش رو از ماشین برداشت و همراه من به سمت در اومد.

- علیک سلام. هی خدا خداییش خودت بودی اینقدر منتظر یک پسر می موندی؟

طلبکارانه نگاهش کردم:

- من قبلش زنگ می زدم که مجبور نشم یک ساعت منتظر پسر بمونم.

- بحث من چیز دیگه است. من میگم ما پسر ها اصولا ساخته شدیم برا ناز خریدن. شما هم که کم نمیارید هی طاقچه بالا میذارید. دارم میگم هیچ دختر چهل دقیقه منتظر یک پسر نمی مونه اگر بمونه هم کلی منت میذاره. ولی یک پسر مجبوره بمونه اگه نمونه که روزگارش سیاهه.

- آخی بمیرم نه که شما الان منت سر من نمی ذاری.

خندید و گفت: باز چشات چپ شد؟ خود تو اگر همین الان من می گفتم حال ندارم چهل دقیقه صبر کنم عمرا تا یک هفته جواب سلامم رو میدادی. بد می گم بگو بد میگی.

سرم رو تکون دادم . به واحد خودم رسیده بودیم در حالی که در رو باز می کردم گفتم:

- مگه دل ما دختر های بیچاره به همین ناز کشیدن های الکی خوش باشه دیگه.

در حالی که میومد داخل و در رو می بست با خنده گفت:

- روت رو برم هی!

خندیدم و رفتم تو اتاق تا لباس هام رو عوض کنم. رفتم سمت پرده ی اتاقم تا بکشمش که متوجه شدم هوا هنوز روشنه. امروز چندم بود؟ به تقویم نگاه کردم. 25 اسفند! امرور آخرین روز دانشگاه بود. به رها گفته بودم 28میام. چون قرار بود 27 کلاس داشته باشیم که کنسل شد. نمی تونستم برای رفتن صبر کنم وای به فرهاد نگفتم. لباس هام رو عوض کردم و رفتم بیرون. تو هال نبود.از تو آشپزخونه سر و صدا میومد سرم رو برگردوندم سمت آشپزخونه. اون جا بود.

- چی کار می کنی؟

برگشت سمتم:

- چای میذارم. تو چرا چاییت رو نمی ذاری تو کابینت؟

- خیلی ها میذارن کنار گاز تو چرا به من گیر دادی؟

سری تکون داد و گفت:- من فقط خونه خودمون رو دیدم که اون هم چاییش تو کابینته.یا تو ظرف چینی کنار شکر و نمک.

شانه بالا انداختم.

- ظرف چینیم شکست. من هم فکر کردم همون قوطی فلزیش رو بذارم کنار گاز بهتره. چون نمیشکنه.

خندید و گفت: چه اقدام هوشمندانه ای.

با خنده گفتم: آره مخصوصا برای دست و پا چلفتی ای مثل من.

بعد جفتمون خندیدیم. دم کن رو روی کتری گذاشت و از آشپزخونه بیرون اومد. کنار هم روی مبل نشستیم.

- میگم عید همین جایی؟

- نه اتفاقا می خواستم بهت بگم. دارم میرم پیش رها. بابلسر.

سرش رو تکون داد و گفت:

- کی میری؟

- نمی دونم. به رها قول دادم دانشگاهم که تموم شه میام.

- امروز روز آخرش بود نه؟

- آره.

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

- یعنی فردا میری؟

- برم؟

خندید و گفت:

- الان داری اجازه میگیر؟

با خنده مشتی به بازوش زدم که بیتشر دست خودم درد گرفت تا بازوی اون. دستش رو انداخت دور شونه ام و تکیه ام رو به خودش داد.آروم زیر گوشم گفت:

- هنوز نرفتی دلم برات تنگ شده.

لبخندی زدم و نفس عمیقی کشیدم. چقدر این حرف هاش رو دوست داشتم.آروم گفتم: من هم همین طور.

- برای پس فردا برات بلیط بگیرم خوبه؟

با سپاس نگاهش کردم و گفتم:

- آره خوبه.

لبخندی به رویم پاشید و از جاش بلند شد و دست رو به طرفم دراز کرد.

- پس بلند شو بریم بیرون. عید اصلی رو که پیشم نیستی امشب یک عید الکی بگیریم دو تایی.

خندیدم ودستش رو گرفتم و بلند شدم. در حالی که به اتاقم می رفتم فکر کردم امروز چقدر روز خوبیه. ولی همیشه از روز های خوب وحشت داشتم. به نظرم آرامش قبل از طوفان واقعیت داشت. معلوم نبود فردای من چه طوریه

دست هام رو گذاشتم رو دسته های صندلی و تکیه دادم. لحظه ای چشم هام رو بستم و اون چه خونده بودم رو دوره کردم. بعد از دو دقیقه چشم هام رو باز کردم و با سر انگشت شقیقه هام رو فشار دادم. ای خدا مخم داغ کرد بس درس خوندم. از جام بلند شدم تا یک چیزی بخورم چهار ساعت بود یک کله نشسته بودم پای درس. به آشپزخونه رفتم و در فریزر رو باز کردم. بخشکی شانس بستنی هام تموم شده بود. در حالی که در فریزر رو می بستم داشتم فکر می کردم چی بخورم که تلفن زنگ خورد. از اون جایی که خونه رو مرتب کرده بودم و به خودم قول داده بودم مرتب بمونه سریع تر از قبل گوشی رو جواب دادم چون سر جاش بود.

- بله؟

صدای شاد و سر حال شیرین تو گوشی پیچید.

- سلاااام. رکسان مژده بده یک خبر خوب.

- چیه؟ مادرشوهرت مرده؟

- مرده شورت رو ببرن این که نشد خبر خوب اون بمیره عروسی ما که تابستونه کنسل میشه. نه خبر مربوط به توست.

- خودت داری میمیری من و دنیا رو راحت کنی؟

- ای بابا. از قبرستون اومدی مگه؟

خندیدم و گفتم:

- خب بگو مخم داغ کرده قوه حدساییم از کار افتاده.

- یعنی من مرده ی اون قوه ی لغت سازتم. مگه تو مخ هم داری که داغ کنه؟

- بسه هر چی چرت و پرت گفتی خبر خوبت چیه؟

- نمی گم بمون تو خماری.

- شیرین...

- خب خبر خوب رو که مفت و مجانی نمیدن.

- خب مژدگانیت هم محفوظه.

- قول؟

- قول.

- ببین من شیشلیک می خوام ها. پشیمون نشی.

سنگینی دو تا شاخ رو روی سرم حس می کردم.

- سردیت نکنه. بچه من پول شیشلیک از کجا بیارم؟

- نترس اونقدر حقوق میدن که یک شیشلیک ازش دربیاد.

- حقوق چیه؟ حالت خوبه تو...

حرفم رو خوردم و گفتم:

- شیرین جان من سر کارم یا جدی جور شده؟

- سرکاار...سرکار...سرکار...سرکا� �...

- شیرین...

- نیستی!

جیغ کشیدم.

- آی بچه من این گوش ها رو لازم دارم.

- نه پدرام زبون اشاره بلده خودش بهم گفت.

- پدرام بلده تو حوصله ات سر رفت می خوای تو گوش کدوم بیچاره ای ور ور کنی؟

- دیگه حالا پررو نشو.

خندید. گفتم:

- خب حالا درست توضیح بده ببینم چی شد.

- هیچی دیگه به مامانم گفته بودم دوستم دنبال کاره. دیپلم ریاضی دانشگاه سراسری رشته معماری. خلاصه کلی تعریفت رو کردم. مامانم هم گفت باید ببینه. امروز اومد گفت که یکی از همکار هاش یک کانون ریاضی زده برای بچه های ابتدایی. کارش بعد از ظهر هاست یعنی با ساعت دانشگاهت جوره. مامان سفارشت رو کرده فقط باید بری ببیننت.

- وااای. مرسی شیرین. کی باید برم؟

- از شنبه تا پنج شنبه ساعت پنج به بعد باز اند. هرچه زودتر بهتر.

به ساعت نگاه کردم. شش بود.

- پس من الان میرم کاری ندارم.

- ا نه دیگه بذار یک موقع با هم بریم تنها نرو.

- نه من باید برم. نمی تونم صبر کنم. کاری نداری؟

- نه. فقط بپا ذوق مرگ نشی.

خندیدم و خداحافظی کردم. همه وجودم از هیجان می لرزید. خدایا یعنی میشه من از این عذاب وجدان راحت بشم. یعنی ممکنه حقوقش اونقدر باشه که بتونم از کسی پول قرض بگیرم؟ ای خدا اگه بشه چی میشه. تمام مدتی که لباس پوشیدم و آژانس گرفتم و رفتم و رسیدم این حرف ها رو با خودم تکرار می کردم.

پول آژانس رو حساب کردم و پیاده شدم. یک خونه قدیمی دو طبقه بود که کرده بودنش موسسه. به تابلو ی زرد و آبی رنگش نگاه کردم. «کانون ریاضی فرزانه» نفس عمیقی کشیدم و داخل شدم. یک سالن مستطیل شکل بود با سرامیک ها ی سفید و دیوار های لیمویی. چند تا چارت و پوستر و یک برد به دیوار ها آویزون بود. روی برد هم پر بود از کاغذ و اعلامیه. یک گوشه بسته های کاغذ به چشم می خورد. و یک دستگاه کپی یک گوشه اتاق بود.یک طرف هم پله می خورد و می رفت بالا. دو تا در هم به چشم می خورد که یکیش دستشویی بود و روی دیگری با پلاک مشکی نوشته بودند «مدیریت» قسمت پذیرش بوسیله ی یک میز که به صورت نیم دایره تو خالی بود از سالن جدا شده بود. و یک دختر جوون پشتش نشسته بود و خیره به صفحه ی کامپیوتر داشت چیزی رو تایپ می کرد.دختر قشنگی بود. چشم های قهوه ای روشن داشت با موهای فندقی که یکمش از زیر مقنعه پیدا بود. به سمتش رفتم و سلام کردم. چشم از صفحه ی کامپیوتر برداشت و به من نگاه کرد.

- بفرمایید امرتون؟

- مسیحا هستم. برای استخدام اومدم. خانم کاشانی معرفیم کردن.

چشم هاش رو لحظه ای تنگ کرد و گفت:

- بله بله چند لحظه لطفا بنشینید تا من هماهنگ کنم.

و از جاش بلند شد و به سمت اتاق مدیریت رفت. به یک دقیقه نکشید که بیرون اومد و گفت می تونم برم داخل.

لبخندی بهش زدم و داخل شدم. یک خانم حدودا چهل پنجاه ساله با مانتو مقنعه ی سرمه ای نشسته بود پشت میز. حاضر بودم قسم بخورم دبیره. از قیافه اش معلوم بود. صدام رو صاف کردم و سلام کردم.سرش رو خم کرد و از بالای عینک نگاهی بهم انداخت و سلام کرد. ای خدا این چقدر من رو یاد دبیر ریاضی دبیرستانم میندازه! اون هم همین جوری همه رو از بالای عینکش نگاه می کرد. تعارف کرد بنشینم. یکی از سه صندلی رو به روی میزش رو انتخاب کردم و نشستم.

- پس خانم مسیحا شمایید. خانم کاشانی خیلی تعریفتون رو می کرد.

یکی از اون لبخند های متینم رو تحویلش دادم و گفتم: ایشون لطف دارند.

خندید و گفت: اون طور که من میدونم. دیپلم ریاضی دارید و دانشجو معماری هستید درسته؟

- بله.

- همین جا؟

- بله.

- آفرین. عالیه. خب از اون جایی که معرفتون یکی از همکار های خوب من بوده، روش رو زمین نمی ندازم و چشم بسته قبولتون می کنم. ولی انتظار یک تدریس با کیفیت دارم. وقت شناسی هم برای من خیلی مهمه امیدوارم خوش قول باشید و دیر نکنید. در مورد دانشگاهتون هم اگر مشکل دارید بگید من کلاس هاتون رو تنظیم می کنم.

- خیلی ممنون. من به جز دو شنبه ها بعد از ظهر هام آزاده می تونم بیام.

- عالیه. هر کلاسی سه روز در هفته تشکیل میشه. برای شما می ذارم روز های فرد. مشکلی که نیست؟

- نه اشکالی نداره.

- بسیار خب. بفرمایید این فرم رو پر کنید لطفا.

و یک فرم رو از کشوی میز در آورد و به سمتم گرفت. بلند شدم فرم رو گرفتم و نشستم سر جام. یک ربعی طول کشید تا پرش کردم. بعد هم مدارکم رو خواست که بهش دادم. کپی شناسنامه ام رو نگه داشت و بقیه رو بهم پس داد. قرار شد. از ترم بهار شروع به کار کنم. حقوقم هم خوب بود. فکر کنم دو سه سال طول میکشید پول شیرین اینا رو پس بدم!

از در موسسه که خارج شدم یک حس خیلی خوبی داشتم. احساس سبکی می کردم. یک نفس عمیق کشیدم تا یکم هیجانم بخوابه. بوی بهار میومد. ساعت شش بود و هوا روشن بود. عاشق بهار بودم. یاد عید پارسال افتادم که چقدر خوش گذشت. وقتی یادم اومد امسال نه سهراب هست و نه عمو دلم گرفت ولی گفتم اشکال نداره عوضش خاله هست. مانی هست. رها هست. وای سال دیگه جوجه ش هم هست. آخ. به رها قول داده بودم براش اسم انتخاب کنم. هر چی می گشتم یک اسم تاریخی پیدا نمی کردم که به دلم بشینه. تو فکر و خیال بودم که گوشیم زنگ خورد. فرهاد بود.آخی. دیگه وقتی پیششم عذاب وجدان ندارم.

- الو سلام.

- سلام عزیزم. خوبی؟

- عاااالیه عالی ام.

خندید و گفت:

- چرا؟

- کار گیر آوردم.

بعد از مکثی پرسید:

- مگه دنبال کار بودی؟

یکم من و من کردم و گفتم:

- نه زیاد ولی به یکی سپرده بودم. یک موسسه دخترونه است برای ریاضی. فکر نمی کردم جور بشه. برای همین خیلی خوش حالم.

- خیلی خب. مبارکه. شیرینش هم که محفوظه دیگه؟

همون موقع چشمم به مغازه شیرینی فروشی افتاد.

- خشک دوست داری یا تر؟

- من عاشق ناپلئونی ام.

- چه حسن تفاهمی.

خندید و پرسید:

- بیرونی؟

- آره.

- کی میای؟

- تا شیرینی بگیرم و بیام فکر کنم چهل دقیقه ای طول بکشه.

- زودتر بیا پس من جلو خونتون ام.

- راست میگی؟ چرا قبلش زنگ نزدی ؟

- خب همیشه این موقع خونه بودی.

- باشه. وایسا الان میام.

خداحافظی کردم و داخل شیرین فروشی شدم. در کمال صرفه جویی نیم کیلو ناپلئونی گرفتم تا دو تایی بخوریم می دونستم شیرین عاشق نون خامه ایه. عقیده داشت خوردن ناپلئونی خیلی سخته. فقط هم مواقعی میشه خوردش که تنها باشی وگرنه همه جوری نگاهت می کنند انگار قحطی زده ای! با نهایت سرعت تاکسی گرفتم و حرکت کردم. بیچاره فرهاد فکر کنم خوابش ببره تا من برسم. کل راه نگران فرهاد بودم. اه تقصیر خودشه خب یک زنگ می زدی. سر کوچه از ماشین پیاده شدم و تغریبا شروع کردم دویدن که گفتم نه الان ببینه دارم می دوم پر رو میشه. در کمال خونسردی شروع کردم قدم زدن. دو دقیقه هم بیشتر از حد معمول طول کشید تا رسیدم به خونه. ماشینش رو درست زیر پنجره اتاق من پارک کرده بود و خودش هم بهش تکیه داده بود. اه حقت بود یک ساعت دیگه هم می کاشتمت. اقدس خانم امشب مخ من رو تلیت می کنه.

- سلام.

تکیه اش رو از ماشین برداشت و همراه من به سمت در اومد.

- علیک سلام. هی خدا خداییش خودت بودی اینقدر منتظر یک پسر می موندی؟

طلبکارانه نگاهش کردم:

- من قبلش زنگ می زدم که مجبور نشم یک ساعت منتظر پسر بمونم.

- بحث من چیز دیگه است. من میگم ما پسر ها اصولا ساخته شدیم برا ناز خریدن. شما هم که کم نمیارید هی طاقچه بالا میذارید. دارم میگم هیچ دختر چهل دقیقه منتظر یک پسر نمی مونه اگر بمونه هم کلی منت میذاره. ولی یک پسر مجبوره بمونه اگه نمونه که روزگارش سیاهه.

- آخی بمیرم نه که شما الان منت سر من نمی ذاری.

خندید و گفت: باز چشات چپ شد؟ خود تو اگر همین الان من می گفتم حال ندارم چهل دقیقه صبر کنم عمرا تا یک هفته جواب سلامم رو میدادی. بد می گم بگو بد میگی.

سرم رو تکون دادم . به واحد خودم رسیده بودیم در حالی که در رو باز می کردم گفتم:

- مگه دل ما دختر های بیچاره به همین ناز کشیدن های الکی خوش باشه دیگه.

در حالی که میومد داخل و در رو می بست با خنده گفت:

- روت رو برم هی!

خندیدم و رفتم تو اتاق تا لباس هام رو عوض کنم. رفتم سمت پرده ی اتاقم تا بکشمش که متوجه شدم هوا هنوز روشنه. امروز چندم بود؟ به تقویم نگاه کردم. 25 اسفند! امرور آخرین روز دانشگاه بود. به رها گفته بودم 28میام. چون قرار بود 27 کلاس داشته باشیم که کنسل شد. نمی تونستم برای رفتن صبر کنم وای به فرهاد نگفتم. لباس هام رو عوض کردم و رفتم بیرون. تو هال نبود.از تو آشپزخونه سر و صدا میومد سرم رو برگردوندم سمت آشپزخونه. اون جا بود.

- چی کار می کنی؟

برگشت سمتم:

- چای میذارم. تو چرا چاییت رو نمی ذاری تو کابینت؟

- خیلی ها میذارن کنار گاز تو چرا به من گیر دادی؟

سری تکون داد و گفت:- من فقط خونه خودمون رو دیدم که اون هم چاییش تو کابینته.یا تو ظرف چینی کنار شکر و نمک.

شانه بالا انداختم.

- ظرف چینیم شکست. من هم فکر کردم همون قوطی فلزیش رو بذارم کنار گاز بهتره. چون نمیشکنه.

خندید و گفت: چه اقدام هوشمندانه ای.

با خنده گفتم: آره مخصوصا برای دست و پا چلفتی ای مثل من.

بعد جفتمون خندیدیم. دم کن رو روی کتری گذاشت و از آشپزخونه بیرون اومد. کنار هم روی مبل نشستیم.

- میگم عید همین جایی؟

- نه اتفاقا می خواستم بهت بگم. دارم میرم پیش رها. بابلسر.

سرش رو تکون داد و گفت:

- کی میری؟

- نمی دونم. به رها قول دادم دانشگاهم که تموم شه میام.

- امروز روز آخرش بود نه؟

- آره.

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

- یعنی فردا میری؟

- برم؟

خندید و گفت:

- الان داری اجازه میگیر؟

با خنده مشتی به بازوش زدم که بیتشر دست خودم درد گرفت تا بازوی اون. دستش رو انداخت دور شونه ام و تکیه ام رو به خودش داد.آروم زیر گوشم گفت:

- هنوز نرفتی دلم برات تنگ شده.

لبخندی زدم و نفس عمیقی کشیدم. چقدر این حرف هاش رو دوست داشتم.آروم گفتم: من هم همین طور.

- برای پس فردا برات بلیط بگیرم خوبه؟

با سپاس نگاهش کردم و گفتم:

- آره خوبه.

لبخندی به رویم پاشید و از جاش بلند شد و دست رو به طرفم دراز کرد.

- پس بلند شو بریم بیرون. عید اصلی رو که پیشم نیستی امشب یک عید الکی بگیریم دو تایی.

خندیدم ودستش رو گرفتم و بلند شدم. در حالی که به اتاقم می رفتم فکر کردم امروز چقدر روز خوبیه. ولی همیشه از روز های خوب وحشت داشتم. به نظرم آرامش قبل از طوفان واقعیت داشت. معلوم نبود فردای من چه طوریه

سرکار...سرکار...سرکار...

- شیرین....

- نیستی!

جیغ کشیدم.

- آی بچه من این گوش ها رو لازم دارم.

- نه پدرام زبون اشاره بلده خودش بهم گفت.

- پدرام بلده تو حوصله ات سر رفت می خوای تو گوش کدوم بیچاره ای ور ور کنی؟

- دیگه حالا پررو نشو.

خندید. گفتم:

- خب حالا درست توضیح بده ببینم چی شد.

- هیچی دیگه به مامانم گفته بودم دوستم دنبال کاره. دیپلم ریاضی دانشگاه سراسری رشته معماری. خلاصه کلی تعریفت رو کردم. مامانم هم گفت باید ببینه. امروز اومد گفت که یکی از همکار هاش یک کانون ریاضی زده برای بچه های ابتدایی. کارش بعد از ظهر هاست یعنی با ساعت دانشگاهت جوره. مامان سفارشت رو کرده فقط باید بری ببیننت.

- وااای. مرسی شیرین. کی باید برم؟

- از شنبه تا پنج شنبه ساعت پنج به بعد باز اند. هرچه زودتر بهتر.

به ساعت نگاه کردم. شش بود.

- پس من الان میرم کاری ندارم.

- ا نه دیگه بذار یک موقع با هم بریم تنها نرو.

- نه من باید برم. نمی تونم صبر کنم. کاری نداری؟

- نه. فقط بپا ذوق مرگ نشی.

خندیدم و خداحافظی کردم. همه وجودم از هیجان می لرزید. خدایا یعنی میشه من از این عذاب وجدان راحت بشم. یعنی ممکنه حقوقش اونقدر باشه که بتونم از کسی پول قرض بگیرم؟ ای خدا اگه بشه چی میشه. تمام مدتی که لباس پوشیدم و آژانس گرفتم و رفتم و رسیدم این حرف ها رو با خودم تکرار می کردم.

پول آژانس رو حساب کردم و پیاده شدم. یک خونه قدیمی دو طبقه بود که کرده بودنش موسسه. به تابلو ی زرد و آبی رنگش نگاه کردم. «کانون ریاضی فرزانه» نفس عمیقی کشیدم و داخل شدم. یک سالن مستطیل شکل بود با سرامیک ها ی سفید و دیوار های لیمویی. چند تا چارت و پوستر و یک برد به دیوار ها آویزون بود. روی برد هم پر بود از کاغذ و اعلامیه. یک گوشه بسته های کاغذ به چشم می خورد. و یک دستگاه کپی یک گوشه اتاق بود.یک طرف هم پله می خورد و می رفت بالا. دو تا در هم به چشم می خورد که یکیش دستشویی بود و روی دیگری با پلاک مشکی نوشته بودند «مدیریت» قسمت پذیرش بوسیله ی یک میز که به صورت نیم دایره تو خالی بود از سالن جدا شده بود. و یک دختر جوون پشتش نشسته بود و خیره به صفحه ی کامپیوتر داشت چیزی رو تایپ می کرد.دختر قشنگی بود. چشم های قهوه ای روشن داشت با موهای فندقی که یکمش از زیر مقنعه پیدا بود. به سمتش رفتم و سلام کردم. چشم از صفحه ی کامپیوتر برداشت و به من نگاه کرد.

- بفرمایید امرتون؟

- مسیحا هستم. برای استخدام اومدم. خانم کاشانی معرفیم کردن.

چشم هاش رو لحظه ای تنگ کرد و گفت:

- بله بله چند لحظه لطفا بنشینید تا من هماهنگ کنم.

و از جاش بلند شد و به سمت اتاق مدیریت رفت. به یک دقیقه نکشید که بیرون اومد و گفت می تونم برم داخل.

لبخندی بهش زدم و داخل شدم. یک خانم حدودا چهل پنجاه ساله با مانتو مقنعه ی سرمه ای نشسته بود پشت میز. حاضر بودم قسم بخورم دبیره. از قیافه اش معلوم بود. صدام رو صاف کردم و سلام کردم.سرش رو خم کرد و از بالای عینک نگاهی بهم انداخت و سلام کرد. ای خدا این چقدر من رو یاد دبیر ریاضی دبیرستانم میندازه! اون هم همین جوری همه رو از بالای عینکش نگاه می کرد. تعارف کرد بنشینم. یکی از سه صندلی رو به روی میزش رو انتخاب کردم و نشستم.

- پس خانم مسیحا شمایید. خانم کاشانی خیلی تعریفتون رو می کرد.

یکی از اون لبخند های متینم رو تحویلش دادم و گفتم: ایشون لطف دارند.

خندید و گفت: اون طور که من میدونم. دیپلم ریاضی دارید و دانشجو معماری هستید درسته؟

- بله.

- همین جا؟

- بله.

- آفرین. عالیه. خب از اون جایی که معرفتون یکی از همکار های خوب من بوده، روش رو زمین نمی ندازم و چشم بسته قبولتون می کنم. ولی انتظار یک تدریس با کیفیت دارم. وقت شناسی هم برای من خیلی مهمه امیدوارم خوش قول باشید و دیر نکنید. در مورد دانشگاهتون هم اگر مشکل دارید بگید من کلاس هاتون رو تنظیم می کنم.

- خیلی ممنون. من به جز دو شنبه ها بعد از ظهر هام آزاده می تونم بیام.

- عالیه. هر کلاسی سه روز در هفته تشکیل میشه. برای شما می ذارم روز های فرد. مشکلی که نیست؟

- نه اشکالی نداره.

- بسیار خب. بفرمایید این فرم رو پر کنید لطفا.

و یک فرم رو از کشوی میز در آورد و به سمتم گرفت. بلند شدم فرم رو گرفتم و نشستم سر جام. یک ربعی طول کشید تا پرش کردم. بعد هم مدارکم رو خواست که بهش دادم. کپی شناسنامه ام رو نگه داشت و بقیه رو بهم پس داد. قرار شد. از ترم بهار شروع به کار کنم. حقوقم هم خوب بود. فکر کنم دو سه سال طول میکشید پول شیرین اینا رو پس بدم!

از در موسسه که خارج شدم یک حس خیلی خوبی داشتم. احساس سبکی می کردم. یک نفس عمیق کشیدم تا یکم هیجانم بخوابه. بوی بهار میومد. ساعت شش بود و هوا روشن بود. عاشق بهار بودم. یاد عید پارسال افتادم که چقدر خوش گذشت. وقتی یادم اومد امسال نه سهراب هست و نه عمو دلم گرفت ولی گفتم اشکال نداره عوضش خاله هست. مانی هست. رها هست. وای سال دیگه جوجه ش هم هست. آخ. به رها قول داده بودم براش اسم انتخاب کنم. هر چی می گشتم یک اسم تاریخی پیدا نمی کردم که به دلم بشینه. تو فکر و خیال بودم که گوشیم زنگ خورد. فرهاد بود.آخی. دیگه وقتی پیششم عذاب وجدان ندارم.

- الو سلام.

- سلام عزیزم. خوبی؟

- عاااالیه عالی ام.

خندید و گفت:

- چرا؟

- کار گیر آوردم.

بعد از مکثی پرسید:

- مگه دنبال کار بودی؟

یکم من و من کردم و گفتم:

- نه زیاد ولی به یکی سپرده بودم. یک موسسه دخترونه است برای ریاضی. فکر نمی کردم جور بشه. برای همین خیلی خوش حالم.

- خیلی خب. مبارکه. شیرینش هم که محفوظه دیگه؟

همون موقع چشمم به مغازه شیرینی فروشی افتاد.

- خشک دوست داری یا تر؟

- من عاشق ناپلئونی ام.

- چه حسن تفاهمی.

خندید و پرسید:

- بیرونی؟

- آره.

- کی میای؟

- تا شیرینی بگیرم و بیام فکر کنم چهل دقیقه ای طول بکشه.

- زودتر بیا پس من جلو خونتون ام.

- راست میگی؟ چرا قبلش زنگ نزدی ؟

- خب همیشه این موقع خونه بودی.

- باشه. وایسا الان میام.

خداحافظی کردم و داخل شیرین فروشی شدم. در کمال صرفه جویی نیم کیلو ناپلئونی گرفتم تا دو تایی بخوریم می دونستم شیرین عاشق نون خامه ایه. عقیده داشت خوردن ناپلئونی خیلی سخته. فقط هم مواقعی میشه خوردش که تنها باشی وگرنه همه جوری نگاهت می کنند انگار قحطی زده ای! با نهایت سرعت تاکسی گرفتم و حرکت کردم. بیچاره فرهاد فکر کنم خوابش ببره تا من برسم. کل راه نگران فرهاد بودم. اه تقصیر خودشه خب یک زنگ می زدی. سر کوچه از ماشین پیاده شدم و تغریبا شروع کردم دویدن که گفتم نه الان ببینه دارم می دوم پر رو میشه. در کمال خونسردی شروع کردم قدم زدن. دو دقیقه هم بیشتر از حد معمول طول کشید تا رسیدم به خونه. ماشینش رو درست زیر پنجره اتاق من پارک کرده بود و خودش هم بهش تکیه داده بود. اه حقت بود یک ساعت دیگه هم می کاشتمت. اقدس خانم امشب مخ من رو تلیت می کنه.

- سلام.

تکیه اش رو از ماشین برداشت و همراه من به سمت در اومد.

- علیک سلام. هی خدا خداییش خودت بودی اینقدر منتظر یک پسر می موندی؟

طلبکارانه نگاهش کردم:

- من قبلش زنگ می زدم که مجبور نشم یک ساعت منتظر پسر بمونم.

- بحث من چیز دیگه است. من میگم ما پسر ها اصولا ساخته شدیم برا ناز خریدن. شما هم که کم نمیارید هی طاقچه بالا میذارید. دارم میگم هیچ دختر چهل دقیقه منتظر یک پسر نمی مونه اگر بمونه هم کلی منت میذاره. ولی یک پسر مجبوره بمونه اگه نمونه که روزگارش سیاهه.

- آخی بمیرم نه که شما الان منت سر من نمی ذاری.

خندید و گفت: باز چشات چپ شد؟ خود تو اگر همین الان من می گفتم حال ندارم چهل دقیقه صبر کنم عمرا تا یک هفته جواب سلامم رو میدادی. بد می گم بگو بد میگی.

سرم رو تکون دادم . به واحد خودم رسیده بودیم در حالی که در رو باز می کردم گفتم:

- مگه دل ما دختر های بیچاره به همین ناز کشیدن های الکی خوش باشه دیگه.

در حالی که میومد داخل و در رو می بست با خنده گفت:

- روت رو برم هی!

خندیدم و رفتم تو اتاق تا لباس هام رو عوض کنم. رفتم سمت پرده ی اتاقم تا بکشمش که متوجه شدم هوا هنوز روشنه. امروز چندم بود؟ به تقویم نگاه کردم. 25 اسفند! امرور آخرین روز دانشگاه بود. به رها گفته بودم 28میام. چون قرار بود 27 کلاس داشته باشیم که کنسل شد. نمی تونستم برای رفتن صبر کنم وای به فرهاد نگفتم. لباس هام رو عوض کردم و رفتم بیرون. تو هال نبود.از تو آشپزخونه سر و صدا میومد سرم رو برگردوندم سمت آشپزخونه. اون جا بود.

- چی کار می کنی؟

برگشت سمتم:

- چای میذارم. تو چرا چاییت رو نمی ذاری تو کابینت؟

- خیلی ها میذارن کنار گاز تو چرا به من گیر دادی؟

سری تکون داد و گفت:- من فقط خونه خودمون رو دیدم که اون هم چاییش تو کابینته.یا تو ظرف چینی کنار شکر و نمک.

شانه بالا انداختم.

- ظرف چینیم شکست. من هم فکر کردم همون قوطی فلزیش رو بذارم کنار گاز بهتره. چون نمیشکنه.

خندید و گفت: چه اقدام هوشمندانه ای.

با خنده گفتم: آره مخصوصا برای دست و پا چلفتی ای مثل من.

بعد جفتمون خندیدیم. دم کن رو روی کتری گذاشت و از آشپزخونه بیرون اومد. کنار هم روی مبل نشستیم.

- میگم عید همین جایی؟

- نه اتفاقا می خواستم بهت بگم. دارم میرم پیش رها. بابلسر.

سرش رو تکون داد و گفت:

- کی میری؟

- نمی دونم. به رها قول دادم دانشگاهم که تموم شه میام.

- امروز روز آخرش بود نه؟

- آره.

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

- یعنی فردا میری؟

- برم؟

خندید و گفت:

- الان داری اجازه میگیر؟

با خنده مشتی به بازوش زدم که بیتشر دست خودم درد گرفت تا بازوی اون. دستش رو انداخت دور شونه ام و تکیه ام رو به خودش داد.آروم زیر گوشم گفت:

- هنوز نرفتی دلم برات تنگ شده.

لبخندی زدم و نفس عمیقی کشیدم. چقدر این حرف هاش رو دوست داشتم.آروم گفتم: من هم همین طور.

- برای پس فردا برات بلیط بگیرم خوبه؟

با سپاس نگاهش کردم و گفتم:

- آره خوبه.

لبخندی به رویم پاشید و از جاش بلند شد و دست رو به طرفم دراز کرد.

- پس بلند شو بریم بیرون. عید اصلی رو که پیشم نیستی امشب یک عید الکی بگیریم دو تایی.

خندیدم ودستش رو گرفتم و بلند شدم. در حالی که به اتاقم می رفتم فکر کردم امروز چقدر روز خوبیه. ولی همیشه از روز های خوب وحشت داشتم. به نظرم آرامش قبل از طوفان واقعیت داشت. معلوم نبود فردای من چه طوریه.

در حالی که به اتاقم می رفتم فکر کردم امروز چقدر روز خوبیه. ولی همیشه از روز های خوب وحشت داشتم. به نظرم آرامش قبل از طوفان واقعیت داشت. معلوم نبود فردای من چه طوریه.

طبق معمول اولین چیزی که اومد دستم رو برداشتم و پوشیدم. چیز زیادی نداشتم. زیاد هم برام مهم نبود ولی فکر کنم برای سال جدید یک مانتو لازم داشتم. تو دلم گفتم بی خیال رکسان تو این هیر و بیری بی مانتو که نموندی ول خرجی نکن. آهی کشیدم و موبایلم رو از رو میز چنگ زدم. مثل همیشه باید فکر می کردم نیازی به کفش و لباس نو ندارم در حالی که دو سال بود کیف نخریده بودم. فرهاد تو حال نبود. در خروجی هم نیمه باز بود. فهمیدم رفته تو ماشین منتظر بمونه. چراغ ها رو خاموش کردم و از خونه خارج شدم. فرهاد تو ماشین نشسته بود داشت با ضبط ور می رفت. سوار شدم. سرش رو بالا آورد و گفت:

- بریم؟

لبخند زدم: بریم.

حرکت کرد. پخش هم روشن بود. یک آهنگ خارجی شاد بود. از این آهنگ ها خوشم میومد ولی فقط تو پارتی ها! دست بردم و یکم کمش کردم.

- فرهاد چیز دیگه نداری؟

- خوشت نمیاد؟

- چرا ولی این ها به درد رقص می خوره نه گوش دادن.

خندید و به داشبورد اشاره کرد:

- سی دی هام اون جاست خودت ببین.

در داشبورد رو باز کردم و باکس سی دی ها رو بیرون آوردم. اکثرا خارجی بود. دنبال یک چیز بودم زیادی شاد و به قول شیرین قری نباشد. شانسکی یک دونه از ایرانی ها رو گذاشتم داخل ضبط و یکی یکی شروع کردم به چک کردن آهنگ ها. یک آهنگ اومد که تا اون روز نشنیده بودمش خواستم ببینم چیه برا همین گذاشتم کامل پخش بشه.

عادت یا عشق، نمی دونم نمی تونم نبینمت

نمی تونم حتی یک شب به تنهایی بسپرمت

عادت یا عشق، فقط بدون مثل نفس دوستت دارم

خودم اگه از یاد برم، تو رو به خاطر میارم

هر اسمی که می خوای بذار، رو من و احساسم به تو

عادت، هوس، عشق یا هوا یک اسم یا یک واژه نو

اما بدون هزار دفعه اگه باز هم دنیا بیام

دوباره عاشقت میشم، همیشه دنبالت میام

ساده بگم. ساده بگم. سادگیات رو دوست دارم

ساده نمی گذرم ازت. تو رو تو شعر هام میارم

ساده بگم عاشقتم. ساده بگم می خوام تو رو

عادت دارم با تو باشم. یک وقت نگی بهم برو

ساده بگم من ساده بگم سادگیات رو دوست دارم

ساده نمی گذرم ازت تو رو تو شعر هام میارم

ساده بگم عاشقتم. ساده بگم می خوام تو رو

عادت دارم با تو باشم یک وقت نگی بهم برو

دوست ندارم سختش کنم. احساسم رو نسبت به تو

می خوام بهت ساده بگم. فقط تو هم ساده بشو

حرف هام رو گوش بده می خوام، حال دلم رو بدونی

شاید اثر کرد حرف هام و بشه کنارم بمونی

شاید بشه رویای من، به سادگی دنیا بیاد.

حس بد خداحافظی دیگه سراغمون نیاد.

ساده بگم. ساده بگم سادگیات رو دوست دارم...

خیلی خوشم اومده بود از آهنگش.چون صدای آهنگ زیاد بود داد زدم:

- فرهاد؟

- بله؟

- این سی دیِ رو میدی من ببرم. کپی کنم بعد پست بدم؟

- چی؟

صدای ضبط رو کم کردم و گفتم:

- این سی دی رو میدی من ببرم کپی کنم برات بیارم؟

- خوشت اومد؟

- آره.

- من هم خیلی آهنگ رو دوست دارم. ببر برا خودت.

- تعارف ایرانی هات رو برا خودت نگهدار. کپی می کنم میدم بهت.

خندید و گفت:

- خب حالا کجا بریم خانم رک؟

- چه می دونم تو من رو آوردی بیرون.

- دربند خوبه؟

ای خدا اگه دست من بود اون در اون دربند رو تخته می کردم. این همه جا تو تهران چرا همه مرد ها اون جا رو پیشنهاد میدن؟ فکر کنم تا آخر عمرم از اون محله فرار کنم!

- نه بریم یک جا دیگه.

- بام تهران؟

- نه بابا پاتوق بچه های دانشگاست زیاد میرم.

چند جا دیگه رو پیشنهاد کرد و من هی نه و نو آوردم آخرش هم نفس عمسقس کشید و گفت:

- خب پس بریم یک جا من باید برا چند نفر عیدی بخرم.

- کجا مثلا؟

- چه می دونم این همه مرکز خرید. خانم ها که هیچ وقت به خرید نه نمی گن می گن؟

انگشت اشاره ام رو تکون دادم و گفتم: هرگز.

خندید و راه رو به سمت مرکز خرید کج کرد. خودم که نمی تونم چیزی بخرم حداقل برم مغازه ها رو نگاه کنم ببینم دنیا چه خبره. فکر می کردم اون جایی که فرهاد خرید می کنه رو تا حالا ندیده باشم که حدسم هم درست بود. مقصد اول پاساژ تندیس بود. شاید یک جای عادی برای خیلی ها ولی من تا اون روز واردش نشده بودم. می دونستم چیزی در حد پول تو جیبی من اون جا پیدا نمیشه.کنار فرهاد قدم بر می داشتم و به ویترین های پرنور و شیک مغازه ها نگاه می کردم.

- خب...برای کی ها می خوای بگیری؟

- به سفارش بابا باید برای چهار نفر کادو بگیریم. دختر خاله هام و پسر خاله ام. و صد البته یک کادوی ویژه برای مهرنوش.

اسم مهرنوش که اومد ناخودآگاه اخم هام رفت تو هم. خندید و گفت:

- ترش نکن گفتم که سفارش باباست.

شونه بالا انداختم.- من کی ترش کردم؟ برای چیز دیگه ای اخم کردم.

در حالی که هنوز هم می خندید گفت:

- آها...ببخشید برای چی؟

- به خاطر این که دختر خاله هات و مهرنوش با هم میشن سه نفر. احتمالا من رو هم همراه خودت آوردی که مدل بشم دیگه. من هم حوصله اش رو ندارم.

سرش رو تکون داد و همون جور که خنده اش رو می خورد گفت:

- بله. بله. شما درست می فرمایید.

بازوم رو زدم تو پهلوش.

- عمه ات رو مسخره کن.

آروم گفت:

- آخه دیونه من مگه صبحونه مغز خر می خورم که تو رو ول کنم برم سراغ مهرنوش که این طوری اخم می کنی؟

آهی کشیدم و در حالی که نگاهم رو یک مانتو ثابت مونده بود گفتم:

- گاهی اوقات فکر می کنم واقعا مغز خر خوردی.

- این اعتماد به نفست من رو کشته. چرا دختر؟

- چون مهرنوش از هر لحاض از من سره.

- تو اصلا مهرنوش رو دیدی؟

- نه ولی خب...حداقل اون خانواده داره. مثل من بی کس و کار نیست...خیلی هم دوستت داره.

- مگه تو دوستم نداری؟

لظه ای مکث کردم و بدون این که نگاهش کنم راه افتادم و از جلوی ویترین کنار رفتم.

- چرا دارم.

دنبالم اومد.

- نه...با شک گفتی.

جوابش رو ندادم.داخل مغازه شدم. اه اصلا نسبت به اسم مهرنوش آلرژی پیدا کرده بودم. خاک تو سرت رکسانا ببین کارت به کجا رسید. حسود نبودی که اون هم شدی. فرهاد پشت سرم اومد داخل.

- اول برا کی بگیریم؟

- مهرنوش.

ای درد مهرنوش. می دونستم برای این که حرص من رو دربیاره میگه.

- خب...قد و هیکلش چه طوریه؟

- مثل خودته.

خدا نکنه مثل اون باشم من. لبخند شیطونی زدم و گفتم:

- خب پس خوش هیکله. چی می خوای بگیری؟

- خودت انتخاب کن من اگه حالیم میشد خودم یک چیزی می گرفتم ولی متاسفانه در این جور موارد از چیزی سر در نمیارم.

از دستش حرصم گرفته بود برای همین همون طور که مانتو های رگال رو به روم رو زیر و رو می کردم گفتم:

- چه بد من از مرد هایی خوشم میاد که موقع خرید خانم هاشون رو همراهی می کنند.

بعد هم بدون این که نگاهش کنم یک مانتو برداشتم و رفتم سمت اتاق پرو. مغازه بزرگی بود و از صدقه سری شب عید خیلی هم شلوغ بود. وارد اتاق شدم. یک مانتوی سرمه ای روشن بود که با سفید روش کار شده بود. خوشم اومده بود ازش. یک کمر بند خوش گلم داشت. وقتی پوشیدمش کلی به فرهاد فحش دادم که من رو با خودش اورده. فقط دلم آب میشه. چقدر هم خوش گل بود و خوش ایست بود. همیشه همه بهم می گفتند سرمه ای بهت میاد ها. دستم رو بالا آوردم اتیکت روی مانتو رو نگاه کردم. مخم سوت کشید.نه خیر اصلا هم خوش ایست نیست سرمه ای هم برای من بدترین رنگ ممکنه. اصلا داره گریه می کنه تو تنم.خنده ام گرفت. دستم رفت دکمه اش رو باز کنم که در اتاق پرو یکهو باز شد. مثل برق گرفته ها برگشتم پشتم رو نگاه کردم. فکر کنم مد جدیده که برا اتاق پرو قفل نمی ذارن. شاید هم قفل گرون شده! فرهاد بود. تک ابروش رو بالا داده بود و داشت نگاهم می کرد.

- چی کار می کنی؟

با همون حالت گفت:

- مشارکت در خرید.

اخم کردم و در رو گرفتم تا ببندمش.

- برو بیرون ببینم. الحق که این چیز ها حالیت نمیشه.

خندید و گفت:

- خوش گله.

با گیجی گفتم:

- چی؟

- عکس من تو آینه. مانتوت رو میگم دیگه.

- ممنون ولی این مانتوی من نیست.

- قشنگه به هر حال. همین رو برداریم؟

شونه بالا انداختم: من که خوشم اومده. مهرنوش سرمه ای میپوشه؟

- زیاد مهم نیست اون چی می پوشه مهم اینه که من نباید عید دست خالی باشم وگرنه باز گیر های بابام شروع میشه.

آخی. تو این زبون رو نداشتی چی کار می کردی.با این که تو دلم قند آب می کردن ولی با همون چهره ی بی تفاوت گفتم:

- پس بر میداری همین رو؟

- دوستش داری؟

شونه بالا انداختم و همون طور که در اتاق پرو رو می بستم گفتم:

- چه فرقی می کنه.

این بار خدا خدا کردم دیگه در رو باز نکنه. خب برای اتاق هاتون قفل بذارید دیگه میمیرید؟ مانتوی خوش گلی که قرار بود تو تن مهرنوش حیف بشه رو در آوردم و مانتوی خودم رو پوشیدم. یک لحظه با اون مانتو مقایسه اش کردم و تفاوت اقشار مختلف جامعه رو حس کردم. وجدان متفکرم هم تز داد: رکسانا برو خدا رو شکر کن جز متوسط جامعه هستی.

از اتاق خارج شدم. فرهاد جلو پیشخون ایستاده بود رفتم جلو و مانتو رو به دستش دادم. حساب کرد و خارج شدیم.

- خب این هم کادوی مهرنوش. دختر خاله هات چند سالشونه؟

- هم سن و سال تو یکی دو سال بزرگتر.

- خب چی می خوای بخری؟

- بلوز شلوار.

لابد هیکل اون ها هم مثل منه؟

- نه یکیشون برج میلاده ولی اون یکی تقریبا هم هیکل خودته.یکم چاق تر.

- یعنی چی برج میلاده؟

- یعنی هم لاغره و هم دراز سیخکی رفته بالا فقط عین درخت. فرم نداره.

اخم کردم و گفتم: وا هیکل عمه ات رو مسخره کن مگه دست خودشه؟

خندید و گفت: اون توپ رو که بیست و چند ساله دارم مسخره می کنم.

اخم هام باز نشد. اون شب هر کاری فرهاد می کرد به نظرم بد میومد. شوخی هاش رو جدی می گرفتم. بد خلقی می کردم. دو دست بلوز و شلوار رو با اخم و تخم خریدم. دیگه خودم انتخاب نکردم. گفتم حوصله ندارم خودت انتخاب کنم. اون هم یک شلوار جین سفید و یک مشکی انتخاب کرد با دو تا بلوز دخترونه خوش گل.یکشی سرخابی بود و یکیش نارنجی. وقتی پرو کردم طبق دفعات قبل یکهو در رو باز کرد و نگاهم کرد.

- چه طوره؟

لب هام رو کج کردم تمام سعیم رو کردم ولی نتونستم دروغ بگم با صداقت گفتم:

- خوش سلیقه ای.

- خندید و به صورتم اشاره کرد.

- این رو اون موقع که از کار و زندگیم می زدم میفتادم دنبالت باید می فهمیدی.

خندیدم و هلش دادم بیرون. بیچاره رو چقد اذیتش کردم. اشکال نداره تا اون باشه جلو من مهرنوش مهرنوش نکنه. لباس ها رو با حسرت در آوردم و از اتاق پرو خارج شدم. فرهاد حساب کرد و بیرون اومدیم. خرید ها رو به یک دستش داد و با اون یکی دستش دستم رو گرفت.

- خب فقط میمونه دو تا پیرهن مردونه.

- چرا دو تا؟

- پس چند تا؟

- با نمک جدی پرسیدم.

آهی کشید و گفت:

- یکی برا خودم یکی برا پژمان.

- اسم پسرخاله ته؟

- آره.

خواستم حرصش رو در بیارم.

- چه اسم قشنگی داره.

نفس عمیقی کشید و گفت:

- مادرم انتخاب کرد.

خیط شده بودم. خب اسم خودش رو هم مامانش انتخاب کرده بود دیگه. وای خدا. چاکریم من چه گناهی کردم که چپ و راست جلو این خیط میشم؟

وارد مغازه شدیم. به پیرهن ها اشاره کرد و گفت:

- تو انتخاب کن.

حوصله بحث نداشتم.همون طور که پیرهن های اسپورت رو نگاه می کردم پرسیدم.

- پژمان چند سالشه؟

اخم کرد:

- برای چی؟

- وا خب برا پسر سی ساله که نمیشه لباس بیست ساله ها رو بخریم.

اخم هاش رو یکم باز کرد.

- برا پژمان رو خودم انتخاب می کنم. تو مال من رو انتخاب کن.

دلم می خواست باهاش لج کنم ولی از طرفی خیلی دوست داشتم چیزی که باب سلیقه من هست رو بپوشه برا همین بر خلاف ذوقی که تو دلم داشتم با خونسردی شروع کردم به نگاه کردن پیرهن ها. یک پیرهن چهارخونه ی قرمز و سفید چشمم رو گرفت. عاشق این رنگ و مدل بودم. پیرهن رو گرفتم جلوش.

- این رو بپوش.

پیرهن رو ازم گرفت و رفت داخل اتاق پرو. شیطونه میگه من هم عین خودش در رو یکهو باز کنم ها. وای نه لخت باشه چی؟ مگه احتمال نداشت من لخت باشم؟ نه خب من داشتم مانتو پرو می کردم نه بلوز.دفعه دوم چی؟ اون جا که بلوز شلوار بود؟ اه رکسان دنبال شری ها. خلاصه یک جوری آقا شیطونه رو دکش کردم و باز هم بین بلوز ها جست و جو کردم که صدام زد. رفتم جلو اتاق ایستادم. در رو باز کرد و پرسید:

- خوبه؟

پَ نَ پَ. سلیقه رکسانا خانم میشه بد باشه؟ با اعتماد به نفس گفتم:

- خیلی خوش گله.

- چون خودت انتخاب کردی میگی دیگه؟

- پ ن پ چون تو پوشیدی میگم.

سری تکون داد و پرسید:

- همین رو بخرم؟

- آره.

- پس برو یکی دیگه هم بردار برای پژمان من دیگه نیام بیرون.

- لابد اون هم هم هیکل توست؟

- ای بابا چرا اینقدر این موضوع برات عجیبه برو دیگه.

آهی کشیدم و رفتم سمت لباس ها. نمی دونستم پژمان چند سالشه. بی خیال اصلا همین فرهاد رو الگو قرار میدم دیگه. یک چیز مردونه تر و به قول معروف سنگین تر برداشتم. اون قبلیه اسپورت بود. یک بلوز سفید بود با خط های مشکی. سر رهام یک کلاه و کروات مشکی هم برداشتم و دادم دستش.

- این ها رو هم بپوش ببین چه جوری میشه.

- باشه.

بعد از این که پوشید در رو باز کرد تا من ببینم. ای ایشالله بابات دامادیت رو ببینه چقدر بهش میومد.با اون کلاهش مثل مدل های مجله مد شده بود. لبخندی زدم و گفتم:

- اون قبلی رو بده به پژمان. این خوش گل تره.

خندید و همون طور که تو آینه ژست می گرفت گفت:

- جفتش رو خودم بر میدارم گور بابای پژمان.

- اِ...

- والله. پژمان بره به دوست دخترش بگه براش بخره.

سری تکان دادم و گفتم:

- پس عیدی چی میگیری براش؟

- براش نقاشی می کشم!

خندیدم و گفتم:

- خود دانی. حالا دیگه خیلی از خودت خوشت نیاد بیا بیرون.

برگشت طرفم و با شیطانت گفت:

- خدایی دلت میاد بوسم نکنی اینقدر خوش گل شدم؟

- بشین سر جات بچه بیا بیرون خسته شدم.

و در رو بستم. تازه خنده ام گرفت. خدایی دلم می خواست بوسش کنم ها... خاک تو سر دل بی جنبه ات رکسانا.

چند دقیقه بعد در حالی که دو تا دست فرهاد پر بود راه افتادیم سمت ماشین. من هم زحمت یک تعارف رو به خودم ندادم. از دستش شکار بودم بد جور. واسه کل دختر های فامیل کادو گرفت به من یک تعارف هم نزد. به ماشین رسیدیم. در حالی که خرید ها رو تو صندوق میذاشت پرسید:

- ساعت چنده؟

نگاهی به مچ چپم انداختم. چشمم به ساعت اهدایی سهراب افتاد. هنوز درش نیورده بودم. می دونستم که این کار رو هم نمی کنم. اون روزی عضوی از زندگی من بود. حق نداشتم پاکش کنم.

- کجایی رکسان می گم ساعت چنده؟

به خودم اومدم و گفتم:

- نزدیک هشت و نیم.

- بریم شام بخوریم؟

با این که شدیدا گرسنه بودم ولی گفتم:

- نه من گرسنه ام نیست. میشه من رو برسونی خونه؟ خسته ام.

اخم هاش رو تو هم کشید:

- تو نمی خوای دست از این لجبازیت برداری؟

آهی کشیدم و خیلی شمرده گفتم:

- خسته ام فرهاد.

نفسش رو با شدت بیرون داد و بدون حرفی سوار ماشین شد. من هم از خدا خواسته سوار شدم. بدون این که ضبط رو روشن کنه حرکت کرد. فهمیدم زیاده روی کردم ولی حقش بود. بهم برخورده بود. سهراب با اون وضعش برام ساعت به این گرونی خرید اون وقت فرهاد یک تعارف هم نزد...باز وجدانم تز داد: چشمم روشن تو که مادی نبودی. گاهی دلم می خواست وجدانم رو خفه کنم. ولی من واقعا مادی نبودم. چم شده بود؟ دلم اون مانتوی سرمه ای یا اون شلوار جین سفید رو نمی خواست. دلم توجه و محبت فرهاد رو می خواست. چشم هام رو بستم و سعی کردم بهش فکر نکنم.

- میشه ضبط رو روشن کنی؟

جوابم رو نداد. چشم هام رو باز کردم.

- فرهاد؟

باز جواب نداد. با حرص روم رو برگردوندم سمت پنجره. مسیر نا آشنا بود. صاف سر جام نشستم.

- کجا داریم میریم؟

باز جواب نداد. یک ربع بعد ما از شهر خارج شده بودیم. ای خاک تو سرت باز دیوونه اش کردی. اشکال نداره الان می برتم یک جا یکم داد میزنه سرم یکم می ترسونتم باز یکم ضایئم می کنه بعد باز اعتراف میگیره. بعد اشکم رو در میاره بعد که عصبانیتش فرو کش کرد قربون صدقه ام میره بعد هم همه چیز خوب میشه. من هم پس فردا میرم پیش رها. نفس عمیقی کشیدم. فرهاد انسان بود. کاریم نداشت. همون طور که حدس می زدم رفتیم همون باغ اطراف لواسون. دلم برا اون جا تنگ شده بود اولین و آخرین باری که رفتیم اون جا همون روزی بود که کلی تو راهش دعوا کردیم. ماشین رو نگه داشت و پیاده شد. من هم پشت سرش پیاده شدم. به محض خروج از ماشین شروع کردم به لرزیدن. طوری که دندون هام بهم می خورد. فرهاد داشت به سمت ویلا می رفت. با دو خودم رو بهش رسوندم. متوجه شد سردمه. کتش رو در آورد و انداخت رو شونه هام.نگاهش کردم:

- خودت سردی میشه هیچی تنت نیست.

لبخند بیجونی زد و چیزی نگفت. سریع تر راه رفتم تا سریع تر به ویلا برسیم. کلید انداخت و در رو باز کرد. ایستاد تا داخل بشم بعد هم پشت سرم اومد تو و در رو بست. داخل ویلا هم سرد بود. رفت در یکی از اتاق ها رو باز کرد. اون طور که یادم بود اتاق مادرش نبود.بدون این که نگاهم کنه گفت:

- بیا برو اینجا اسپلیتش رو روشن کن.

سریع حرفش رو گوش کردم و کتش رو دادم دستش و وارد اتاق شدم و در رو بستم. اون هم رفت سمت آشپزخونه. اسپلیت رو روشن کردم و گذاشتم روی گرم ترین درجه خودم هم رو تخت که درست رو به روش بود نشستم. اون جا همون اتاقی بود که فرهاد هر وقت میومد ویلا داخلش می خوابید. یاد حرفش افتادم: تو اولین نفری که بعد از مرگ مادرم میاد اینجا. تو دلم ذوق کردم. کجایی کارن ببینی هنوز تاخیر فاز دارم. یک ماه پیش گفته تازه من دارم ذوق می کنم. خندیدم و روی تخت دراز کشیدم. بوی فرهاد رو می داد. بی اراده دمر خوابیدم و بالشش رو بغل کردم. چه بوی خوبی می داد. از بیرون صدای تق وتوق می اومد. رکسانا خیلی خری اگه امشب ازش عذر نخوای. خیلی کارم بچگانه بود می دونستم. سرم رو بیشتر داخل بالش فرو کردم.نمی دونم چقدر گذشت که فرهاد باز در نزده با سینی چای وارد شد. مثل برق گرفته ها بالش رو ول کردم و صاف نشستم. لبخندی زد و سینی رو روی پاتختی گذاشت و خودش کنارم نشست. هنوز حس می کردم سردمه. پاهام رو تو شکمم جمع کردم. لیوان چای رو به دستم داد.

- بگیر بخور گرم شی.

بی چک و چونه فنجون رو قاپیدم و یک نفس سر کشیدم. گلوم سوخت و چهره ام در هم رفت. لیوان رو ازم گرفت.

- این چه کاری بود؟ زبونت نسوخت؟

سرم رو به علامت منفی تکون دادم.

- من خوبم. فقط سردمه.

دست هاش رو باز کرد. تغریبا با کله رفتم بغلش. سرم رو بوسید و همون طور که بغلش بودم خودش رو کشید بالا و به پشتی تخت تکیه داد. شالم از سر افتاده بود کلیپس دور موهام رو باز کرد. موهام ریختند دور صورتم. شروع کرد باهاشون بازی کردن. من هم چیزی نمی گفتم. گذاشتم ادامه بده. اون لحظه یک حس خوبی داشتم که نمی خواستم تموم بشه. یک جور حس حمایت. محبت.امنیت. چیز هایی که تموم عمرم حسرتش رو داشتم.

- فرهاد؟

- جونم؟

- ببخشید. نمی خواستم شبمون رو خراب کنم دست خودم نبود.

خندید و گفت:

- تقصیر منه. یادم رفته بود از سورپرایز خوشت نمیاد.

سرم رو از رو سینه اش برداشتم و نگاهش کردم.

- سورپرایز؟

- آره خیر سرم می خواستم سر شام دو نفرمون بهت بگم اون لباس ها رو برا تو خریدم. بابام من رو بکشه هم برا مهرنوش چیزی نمی خرم.

مات و مبهوت نگاهش می کردم. خدایا چرا اینقدر من خنگم؟

- چی میگی؟

- باور کن.

- وااای. یعنی من اینقدر بی خودی حرص خوردم؟

خندید و سرم رو گذاشت رو سینه اش.

- دفعه دیگه سورپرایزت نمی کنم این طوری نشه.

با ناراحتی گفتم:

- خوب کاری می کنی.

- خب حالا جدی گرسنه ات نیست یا لج کرده بودی؟

- دارم میمیرم از گرسنگی.

موهام رو بوسید و گفت:

- خب حالا برای این یادت باشه دیگه لج نکنی به جای پیتزا تخم مرغ نوش جان می کنی. بلند شو.

ازش جدا شدم و رو تخت نشستم. نگاهم کرد و گفت:

- برو دیگه.

چشم هام رو گرد کردم:

- من درست کنم؟

- نه پ من درست کنم. بلند شو تا تو باشی لج نکنی.

آهی از ته دل کشیدم و بلند شدم رفتم بیرون. مانتوم رو در آوردم و رفتم تو آشپزخونه. کل کابینت ها رو زیر و رو کردم تا وسایل مورد نیاز رو پیدا کردم. تابه رو گذاشتم رو گاز و توش روغن ریختم.چهار تا تخم مرغ هم انداختم. داشتم همشون می زدم که حس کردم یکی از پشت دست هاش رو دورم حلقه کرد. جیغ کشیدم و از جا پریدم که دستم خورد به گوشه ماهیتابه و سوخت. آخ بلندی کشیدم. فرهاد با نگرانی دستم رو گرفت و داشت بررسی می کرد که یکهو یادم اومد غذا رو گازه. دستم رو از دستش بیرون کشیدم و زیر گاز رو خاموش کردم. بعد هم با پرخاش گفتم:

- این چه کاری بود دیوونه تو که می دونی من می ترسم یکی یکهو پشتم ظاهر بشه.

خندید و گفت:

- ببخشید. بده من ببینم دستت رو.

- چیزیش نیست.

و رفتم سمت ظرف شویی و دستم رو گرفتم زیر آب سرد. فرهاد هم رفت تو اتاق و با پماد سوختگی برگشت. دستم رو با دستمال کاغذی خشک کردم.

- نمی خواد بابا چیزی نیست.

- چرا اتفاقا می خواد.

- نه نمی خواد.

- میگم می خواد اینقدر از من چونه نگیر بشین رو میز.

طبق دستور حضرت والا نشستم رو میز و دستم رو گرفتم سمتش. رو قسمت سوختگی پماد زد. پوستم سوخت و چهره ام در هم رفت. با بغض گفتم:

- تقصیر توه.

لپم رو کشید و گفت:

- این طوری بغض نکن موشی من. ببخشید.

حق به جانب دست به سینه نشستم و گفتم:

- حالا به عنوان جریمه میز رو بچین پسر خوب.

خندید و در حالی که به سمت کابینت ها می رفت گفت:

- ای خدا حالا اگه دست من سوخته بود یک چیزی هم بدهکار می شدم.

خندیدم و از رو میز پریدم پایین. از تو یخچال ماست برداشتم و پرسیدم:

- کاسه هات کجان؟

- قرار بود من بچینم که.

حالا دلم برات سوخت ماست رو خودم می کشم.

کاسه رو جلوم گذاشت من هم توش ماست ریختم.بعد هم منتظر شدم فرهاد بقیه سفره رو بچینه. سردم شده بود یک آستین کوتاه تنم بود فقط.

- فرهاد؟

- جانم؟

- این جا لباس داری؟

- سردته؟

- آره.

- تو کمدم یک چیز هایی هست ولی برات مثل مانتوهه.

- اشکال نداره. اتفاقا من همیشه پیرهن های عموم رو کش می رفتم.

خندید و گفت:

- هرکدوم خواستی بردار.

رفتم تو اتاق و در کمد رو باز کردم. چهار پنج تا پیرهن آویزون بود. یک دونه آبی آسمانیش رو که به نظرم از بقیه کوچکتر بود رو برداشتم. قدش تا پایین باسنم بود. و سرشونه هاش هم سه برابر شونه های خودم. کلا فکر کنم دو تای من راحت توش جا می شد. ولی خوشم میومد ازش. اون هم بوی ادکلن همیشگی فرهاد رو میداد. آستین هاش رو که برام بلند بود تا زدم و نگاهی تو آینه به خوم انداختم. خنده ام گرفت. مثل این بچه ها شده بودم که لباس باباشون رو می پوشند. صدای فرهاد از بیرون اومد.

- رکسانا؟ بیا خانمی.

همیشه از لفض خانمی خوشم میومد. یادمه بابام همیشه به مامانم می گفت. آخی خدا می دونه چقدر دلم براشون تنگ شده بود. رفتم تو هال. فرهاد پشت میز نشسته بود با دیدنم خندید.

- چقدر بهت میاد.

مثل مانکن ها ژست گرفتم و گفتم:

- فقط یک کوچولو گریه می کنه تو تنم.

چشمکی زد و گفت: فقط یک کوچولو.

پشت میز نشستم.

- اینم شام شب عید.

در حالی که تکه ای نون جدا می کرد گفت:

- آره چشم هامون رو می بندیم فکر می کنیم. سبزی پلو ماهیه.

خندیدم و مشغول شدم. اون شب با فرهاد تخم مرغ خوردیم. غذایی که هر شب می خوردم.ولی اون شب از سبزی پلو با ماهی هم برام خوش مزه تر بود. شام که تموم شد با کمک هم ظرف ها رو جمع کردیم. یک لحظه فکر کردم مثل دوست دختر دوست پسر ها نیستیم. تو ذهنم گذشت که اگر ازدواج کرده بودیم هم این طوری بود. با هم تو خونه خودمون. شام می خوردیم بدون این که برامون مهم باشه چیزی که داریم می خوریم سبزی پلوست یا تخم مرغ سرخ شده.همون طور که ظرف ها رو تو ظرفشویی می ذاشتم گفتم:

- میگم فرهاد؟

- بله؟

- تو زیاد میای این جا؟

- چه طور؟

- آخه یخچالت پر بود.

- ماهی چند بار سر می زنم.

- بدجنس تنها؟

خندید و گفت:

- نه که تو میای. خدایی امشب اگه عصبی نبودم مثل آدمیزاد بهت پیشنهاد میدادم بیایم این جا قبول می کردی؟

خندیدم و گفتم:

- خدایی نه.

بعد از جمع و جور میز خمیازه هام شروع شد. دستم رو به میز تکیه دادم و با اون یکی دستم پشت گردنم رو ماساژ دادم. فرهاد از پشت بغلم کرد.

- خوابت گرفته؟

- آره. کی میریم؟

- بریم دیگه کم کم. فقط من باید برم یکم پایین تر یک ویلا هست یک پیرزن پیر مرد هستن هر سال بهار برای خودشون که می خوان گل بکارند برای اینجا هم می کارند.کلا وقتی من نمی تونم بیام میان یک سر می زنند این جا. باید یک سر بهشون بزنم. تو میای؟

اونقدر خوابم می مود که سرم رو گذاشته بودم رو سینه اش و چشم هام رو بسته بودم.

- نه من می مونم یک چرت می زنم تا تو بیای.

- نمی ترسی؟

- نه بابا.

سرم رو بوسید و گفت:

- باشه. زود میام.

همون طور که چشم هام بسته بود لبخند زدم. سرم رو برداشتم خواستم ازش جدا بشم که دستش رو انداخت زیر پاهام و بلندم کرد. من هم از خدا خواسته فقط یکم تو بغلش جا به جا شدم تا راحت تر بخوابم! من رو برد تو اتاق و گذاشت رو تخت. سرم رو بوسید و پتو رو کشید روم و در حالی که می گفت:«در رو قفل می کنم» رفت.

از شدت سرما از خواب بیدار شدم. یخ کرده بودم. سر جام نشستم و چشم هام رو مالیدم تا درست رو به روم رو ببینم. بعد از چند بار پلک زدن تاری دیدم از بین رفت. یکم طول کشید تا تشخیص بدم تو ویلای لواسونم. به اسپلیت نگاه کردم خاموش بود. به چراغ نگاه کردم اون هم خاموش بود. پس چرا هوا اینقدر روشنه؟ وای صبح شده بود ولی مگه قرار نبود بریم؟ فرهاد کجا بود؟ از جام بلند شدم.دستم رو بردم و کلید چراغ رو فشار دادم. ولی روشن نشد. برق رفته بود. لباس فرهاد هنوز تنم بود ولی باز سرد بود. چشمم به شالم افتاد انداختمش رو شونه هام و اومدم بیرون.با صدایی خش دار صداش زدم. جوابی نیمد. چشمم افتاد به کاناپه رو اون خوابیده بود. یک ملاحفه ی نازک هم بیشتر روش نبود. حال گرم تر از اتاق بود. شومینه روشن بود ولی باز یک ملحفه کم بود.چه خرس های قطبی ای هستند این مرد ها. رفتم جلو و گوشه کاناپه نشستم.به ساعتم نگاه کردم. هشت صبح بود.دستم رو گذاشتم رو شونه اش.

- فرهاد؟ فرهاد پاشو.

چشم هاش رو به زور باز کرد و نگاهم کرد.

- چی شده؟

- نمی دونم ما چرا نرفتیم؟

- دیروز که رفتم دیدن آقای محسنی گفت که کوه ریزش کرده تا امروز بعد از ظهر هم راه بسته است.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- وای. تا عصر دیگه بلیط نمیمونه برای من.

خندید و من رو کشید سمت خودش. کنارش دراز کشیدم و سرم رو گذاشتم رو شونه اش. همون طور که موهام رو نوازش می کرد گفت:

- آقا فرهادت فکر همه جا رو کرده پیشی. دیروز تلفنی هماهنگ کردم.

اونقدر ذوق کردم که نگو. وای دلم برای رها یک ذره شده بود. آروم گونه اش رو بوسیدم و گفتم: عاشقتم.

چشم هاش کامل باز شد.

- چی گفتی؟

- هیچی گفتم آفرین پسر خوب.

- یک چیز دیگه گفتی ها.

- آهان. گفتم خوابم میاد.

- نه یک چیز دیگه گفتی.

- آره گفتم چقدر بده وقتی می خوای بخوابی یکی سریش بشه.

لپم رو کشید:

- پیشی پررو.

- من آخر نفهمیدم. پیشی ام؟ موشی ام؟

- فرق نداره هر کدوم باشی مال منی.

- مگه من لباسم؟

- نه تو پیشی منی.

خندیدم و خمیازه کشیدم.

- فرهادی؟

- جان؟ باز چی می خوای این طوری صدام می کنی.

خندیدم:

- امروز دلم می خواست برم سر خاک خانواده ام.

سرم رو بوسید و گفت:

- چشم میریم. حالا بگیر بخواب جون داشته باشیم بریم.

چشم هام رو بستم. طولی نکشید که با صدای ضربان قلبش به خواب رفتم.

در حالی که سرم رو به شیشه ی سرد اوتوبوس تکیه داده بودم و به جاده خیره بودم خاطره های دیروزم رو مرور می کردم و فکر می کردم چقدر نرفته دلم براش تنگ شده. من چه طوری می خوام بذارمش و برم؟ گوشیم رو در آوردم و به عکس دو نفره مون که گذاشته بودمش برای والپیپر نگاه کردم. خدایا خودت کمکمون کن. کاش جرئت این رو داشتم که حقیقت رو بهش بگم. کاش می شد بزنم زیر همه چیز. کاش دوباره ده سالم می شد و از بابا می خواستم عید رو تهران بمونیم. کاش رها سالم بود. کاش کاش. همون طور که به عکسش زل زده بودم تو دلم گفتم:« کاش این طور که میگی عاشقم باشی و درکم کنی.».دیروز با هم رفتیم سر خاک خانوده ام و مادرش.باز کلی گریه کردم. دو ساعت تو شهر گردوندم تا حالم بهتر شد. بعد هم اومدیم خونه نصف شب شده بود و اونقدر خسته بودم که عذا گرفته بودم چه طوری وسیله جمع کنم اون بیچاره هم باهام اومد و کمکم کرد تا وسایلم رو جمع کنم. اصلا حال روحی خوبی نداشتم. صبح هم که از رو دنده چپ بلند شده بودم. می دونستم به خاطر اینه که دارم ازش دور میشم. مثل بچه ها بد اخلاق شده بودم و اخم هام باز نمی شد. تو ترمینال هم باز گریه ام گرفت. از خودم بدم میومد اینقدر گریه می کردم. بیچاره فرهاد هم مجبور بود اخلاق گند من رو تحمل کنه. خدایی فکر کنم باباش صبح ها مغر خر به خوردش میده. همون موقع یک پیامک اومد برام. با ذوق بازش کردم خود حلال زاده اش بود.

- هنوز نرسیدی؟

براش نوشتم:

- نه. ولی نزدیکم.

- دلم برات تنگ شده.

- من هم.

- تو هم چی؟

- من هم دلم برا رها تنگ شده!

- شیطون.

- خودتی.کجایی؟

- در جوار عمه ی محترم و خانواده. به خدا حاضرم هر چی تو جیبم دارم بذارم جلوشون فقط اجازه بدن من برم خونه.

یک شکلک گریه هم گذاشته بود. براش نوشتم.

- حقته یکم سختی بکش بچه پولدار چیزی نمیشه.

- ولی مهرنوش خوش گل شده امشب ها...

ای کوفت این مهرنوش عین نخودآش همه جای حرف های ما هست.

- فرهاد به خدا از اوتوبوس پیاده میشم پیاده میام یک کتکت مفصل میزنمت برمیگردم ها.

- تو زحمت نکش تا برسی این مهرنوش با اون چشم های ورقلمبیده اش فرهادت رو خورده.

بلند زدم زیر خنده که چند نفر برگشتند نگاهم کردم. لبم رو گاز گرفتم وسرم رو انداتم پایین که یک اس ام اس دیگه اومد.

- مهرنوش می پرسه با کی اس ام اس بازی می کنی.

- بگو با فضول سنج.

- گفتم.

- جدی؟

- نه.

- ای دختر عمه ذلیل.

انیمیشن خنده گذاشت. براش نوشتم.

- برو آقای خوش خنده در کنار خانواده ی محترم خوش بگذره من یک چرت بخوابم که رها امشب تا صبح می خواد باهام حرف بزنه.شب به خیر.

- شب به خیر عزیزم.

گوشیم رو گذاشتم تو جیبم و سرم رو به پشتی صندلی زهوار در رفته اوتوبوس تکیه دادم. حس می کردم از دلتنگی ام یکم کم شده. چشم هام رو بستم و راحت خوابیدم.

با صدای خانمی که کنارم نشسته بود چشم هام رو باز کردم.

- دخترم پاشو رسیدیم.

چند بار پلک زدم و سرم رو به اطراف چرخوندم. هوا تاریک شده بود از اون خانم تشکر کردم و از جام بلند شدم. ساک دستی ام رو از قفسه بالا سرم برداشتم و راه افتادم از اوتوبوس که پیاده شدم هوای خنکی به صورتم خورد و خواب رو از سرم پروند. نفس عمیقی کشیدم و هواس تمیز بابلسر رو وارد ریه هام کردم. چمدونم رو تحویل گرفتم و وارد سالن ترمینال شدم. چقدر هم شلوغ بود. داشتم این ور و اون ور رو نگاه می کردم که صدای دوست داشتنی و آشنایی رو از پشت سرم شنیدم.

- رکسانا.

برگشتم.

- واااای. رها.

دویدم سمتش و در آغوشش گرفتم.سرم رو گذاشتم رو شونه اش و محکم به خودم فشردمش که آخش در اومد.

- چند ماهته دختر؟

- چاق شدم نه؟

- با نمک شدی.

نیشگونی ازم گرفت.

- دلداریم نده. خودم می دونم چقدر چاق شدم.

خندیدم و محکم تر فشارش دادم.

- دلم برات یک ذره شده بود. چه طوری؟

- من هم همین طور. خیلی خوش حالم این جایی.

خندیدم و قبل از این که فرصت کنم بگم من هم همین طور صدای آقای نیمچه دکتر آمد. از روی شونه ی رها میدیدمش که داره به سمتمون میاد.

- وااای رکسانا چقدر بزرگ شدی... چند وقته همدیگه رو ندیدید شما ها؟

از آغوش رها بیرون اومدم و با مانی دست دادم.

- تو هم بزرگ شدی آقای دکتر ولی هنوز دلقکی.

خندید و خواست چیزی بگه که خاله نسرین بدو بدو اومد سمتم.

- پیداش کردید؟ قربونت برم خاله جون اومدی بالاخره.

و بدون این که به من فرصت حرف زدن بده همون طور که قربون صدقه ام می رفت در آغوشم گرفت. مانی هم از اون ور شروع کرد.

- نه نیمده مامان من هنوز تو راهه این هم پیش صحنه اشه.

برای مانی زبون در آوردم و گفتم:

- خاله لهجه رها روتون اثر گذاشته ها.

همون طور که می خندید ازم جدا شد و گفت:

- لهجه ما هم ظاهرا رو رها اثر گذاشته.

مانی- آره آره. دیروز یک شمالی ای حرف می زد از من بهتر.

خندیدم و گفتم: بله خودم پشت تلفن متوجه شدم.

چمدونم رو بلند کردم. وای چدقر سنگین بود. مانی از دستم گرفتش.

- بده من بچه خودت رو نکش.

- باز تو سوپرمن شدی.

- بودم.

- اوووی. سر این همه راهی که داری میری برای خودت یک دسته گل هم بخر.

رها نفس عمیقی کشید و رو به خاله گفت:

- باز شروع شد.

خندیدم و با بدجنسی به مانی گفتم:

- خیلی خب جناب سوپرمن بیا مسابقه

و خودم دویدم از پشت سرم صدای خنده هاشون میومد. تا خود پارکنیگ رو دویدم. تازه بارون زده بود و بوی بارون همه جا رو پر کرده بود. عاشق این هوا بودم. به پارکینگ که رسیدم کمی ایستادم و نفس عمیق کشیدم. آخیش. مردم تو اون خوای تهران. همون موقع گوشیم زنگ خورد.

- بله؟

- سلام بی معرفت بی فرهنگ.

- علیک سلام شیرین عقل من. کجایی؟

- والله ما که جایی رو نداریم بریم. ولی مثل این که بچه های بالا شما رو فرستادن دیدن خواهر محترم. حالا اون بلیطی که مجانی فرهاد برات خرید به جهنم. نمی گم کوفتت بشه ولی تو ده شما موقع رفتن خداحافظی نمی کنند؟

خندیدم و گفتم:

- چه از جزئیات هم خبر داره.

- بله دیگه شما خاله سوسکه رو دست کم گرفتی.

- خب خانم شاخک در هوا باید خدمتتون بگم که به دلیل بسته بودن راه لواسون من ساعت دوازده رسیدم و ساعت نه فرداش هم باید فرودگاه می بودم به همین خاطر خیلی خاطرم مکدر بوده و به دلیل تاخیر اوتوبوس و پنچری تو راهش هم کلی فشار برم مستولی شد و کلا جنابعالی رو یادم رفت. حالا شما به بزرگی خودت ببخش.

- روت رو برم هی. ولی خب چه کنم که بزرگیم بی حد و اندازه است و می بخشمت.

خندیدم. صدای مانی اومد که می گفت:

- بخند رکسان خانم. بخند. شما که مجبور نیستی با مدرک دکتری بشی حمال یک دختر لوس و بعد به ریشت بخندند.

رها یکی زد به بازوش و گفت:

- به خواهر من توهین نکن ها. تازه تو کجا مدرک دکتری داری؟ یک سال مونده هنوز.

مانی اشاره ای به رها کرد و گفت:

- میبینی جای دستت درد نکنه است.

داشتم به اون دو تا می خندیدم که صدای شیرین از پشت تلفن بلند شد.

- رکِس؟ چه خبر اون جا.

- رکس عمه اته. هیچی من باید برم کاری نداری؟

- نه ولی از الان خودت رو مرده فرض کن.

- زُرت. کاری نداری.

- تو کلات خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم و به سمت ماشین رفتم و به مانی گفتم.

- چقدر غر میزنی خودت گرفتی من که مجبورت نکردم.

بعد هم با کمال پررویی در جلو رو باز کردم و نشستم چون می دونستم خاله رعنا از کمربند خوشش نمیاد و جلو نمیشینه. مانی هم با حرص چمدونم رو گذاشت صندوق عقب و خودش نشست و تغریبا در رو کوبید که رها جیغ کشید.

مانی- ببخشید محکم خورد.

در حالی که با ناخن شصتم زیر یکی دیگه از ناخن هام رو تمیز می کردم گفتم:

- محکم نخورد محکم زدیش.

برگشت طرفم و در حالی که نگاهم می کرد گفت:

- رها ببخشید که محکم خورد.

- گفتم که محکم نخورد محکم کوبوندیش. بعد هم من رکسانام. دو دقیقه هم بیشتر نیست رسیدم هیچ هم شبیه رها نیستم که قاطیمون کردی.

نفسش رو با حرص بیرون داد و ماشین رو روشن کرد.آخ حال می کنم حرص می خوره. یکم که رفتیم شیشه رو دادم پایین و سرم رو بردم نزدیک پنجره و نفس عمیق کشیدم. مانی تشر زد.

- شیشه رو بده پایین.

- چرا؟

- باد میزنه داخل.

- خب بزنه. مشکلش چیه؟

بعد سرم رو یکم به عقب متمایل کردم.

- رها؟ خاله شما اذیت میشید؟

جفتشون در حالی که داشتند خنده اشون رو می خوردند گفتند: نه.

من هم حق به جانب برگشتم سمت مانی.

- کسی اذیت نمیشه.

و دوباره سرم رو نزدیک پنجره کردم. یک نفس سر و صدا دار کشید که یعنی این کارات بی جواب نمی مونه رکسانا خانم. به خونه که رسیدیم مانی بدون حرف چمدون من رو برداشت و رفت داخل. رو به رها گفتم:

- این یعنی خیلی عصبانیه؟

رها همون طور که چشمش به مسیری بود که مانی طی کرده بود گفت:

- نه بابا مانی عصبانی شدن بلد نیست.

- اِ! چه جالب. این هم یکی دیگه از مورد های مانی که به آدم نرفته.

خاله دستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت:

- داری راجع به پسر من حرف میزنی دیگه؟

- آره خاله جون به قول شاعر مگه فرشته هم بده؟

خاله خندید و سری تکان داد:

- از دست تو رکسانا.

کفش هام رو در آوردم و بعد از تعارف به خاله و رها وارد شدم. خاله بهم گفت که اتاق رها رو اوردند پایین پیش خودش تا راحت تر باشه و من می تونم تو اتاق سابق رها طبقه بالا بمونم. ازش تشکر کردم و رفتم تا لباس هام رو عوض کنم. مانی تو اتاق ایستاده بود. چمدونم هم کنار تخت گذاشته بود و داشت به عکس رها و من که به دیوار آویزون بود نگاه می کرد.دکور اتاق مثل قبل بود ظاهرا تخت و کمدش رو پایین نبرده بود. چه عکس قشنگی بود خودم ازش نداشتم. سرفه ای کردم تا متوجه حضورم بشه. برگشت و نگاهم کرد.شالم رو در آوردم و همون طور که تاش می کردم به چمدون اشاره کردم و گفتم:

- ممنون.

لبخندی زد و گفت:

- تو تشکر هم بلدی؟

- پ ن پ فقط تو بلدی.

لبخندی زد و فقط نگاهم کرد که پرسیدم.

- راستی مگه نگفتی اتاق رها رو بردید پایین؟

- چرا ولی پایین یک اتاق بیشتر نداشت. این ها جا نمی شد اونجا. تخت مامان دو نفره است. کمد هم بود. برای همین این ها رو نبردی.

- آهان. چه تحویل بازاریه اینجا. میگم رها استثناست یا من هم بیام این جوری تحویلم میگیرید؟

خندید و همون طور که از اتاق می رفت بیرون طبق عادت همیشگیش موهام رو بهم ریخت و در حالی که در رو می بست گفت:

- زودتر بیا شام یخ نکنه.

- چشم قربان.

سریع وسایلم رو برداشتم و در حمام طبقه بالا یک دوش جانانه اما سریع گرفتم و اومدم بیرون. لباس پوشیدم و موهای خیسم رو بستم و داشتم می رفتم پایین که صدای اس ام اس موبایلم بلند شد. فرهاد بود می خواست ببینه رسیدم یا نه. جوابش رو دادم و رفتم پایین. همه دور سفره نشسته بودند. کنار رها نشستم و دستم رو انداختم دور گردنش و لپش رو یک ماچ گنده کردم.

- کپل من چه طوره؟

- بی حال.

- بی خود. من این جام چرا بی حال؟

- از من به تو نصیحت هیچ وقت بچه دار نشو اگه خیلی به بچه علاقه داری یکدونه از همین بی سرپرست هاشون رو به فرزندی بگیر. یک خیری هم کردی بی درد و دردسر هم هست.

- باشه چشم تو دفترچه ام می نویسم راستی یادم رفت حال جوجه ات رو بپرسم...

- ای خدا خسته شدم بس جوجه صداش کردم.

- من رو لطفا از این وضیفه مواف کنید من شرطم رو پس میگیرم خیلی کار سختیه برا بچه اسم گذاشتن.

مانی همون طور که لقمه اش رو قورت میداد گفت:

- کاری نداره که این همه اسم.

- مثلا؟

- مثلا...کبری.

رها- اِ...مانی...

مانی- خب ضغری

رها- مانی...

- خب اوسط

این بار رها جیغ کشید: مانی...

دست رها رو گرفتم: ای بابا چرا جیغ میکشی شوخی کرد باهات.

رهابا دلخوری لب برچید- بچه ی من شوخی بردار نیست. یک اسم اصیل خوش گل بذارید به پرنسس من بیاد.

- وااای. یکی تو رو بگیره.

رها - پ چند تا؟ جز این نمی تونه باشه.

پوفی کردم و گفتم:

- کتاب اسم خریدی.

مانی با دهن پر گفت:- آره بابا دو تا.

خاله تشر زد: من بیست و پنج سال خودم رو کشتم تو یاد نگرفتی با دهن پر حرف نزنی؟

خندیدم و به رها گفتم: بدجنس من قرار بود انتخاب کنم تو چرا گشت؟.

اخم کرد و گفت: ببخشید ها حق نداریم برا بچه خودمون دنبال اسم بگردیم؟

- مگه تو چند نفری؟

- اِاِاِ. تو معنی حرفم رو بچسب چی کار داری؟

- باشه بابا چرا دعوا داری؟

کل طول شام رو راجع به اسم جوجه ی رها حرف زدیم. خاله هم پنجاه و سه بار به مانی گفت با دهن پر صحبت نکن. سی و هفت بار هم به من گوشزد کرد که غذا سرد شد و ده بار هم به رها توصیه کرد که زیتون بخوره و خلاصه شام پرهیاهویی رو کنار هم زدیم تو رگ و بعد از این که به کمک هم سفره رو جمع کردیم هر کی رفت اتاق خودش تا بخوابه. رها هم با کلی خواهش التماس خاله رو راضی کرد که امشب رو بیاد پیش من طبقه بالا بخوابه. که سر همین مسئله کلی بساط داشتیم. خلاصه که رفتیم تو اتاق من. تخت رو دادم به رها و پایین برای خودم رخت خواب پهن کردم. همون طور که بالشم رو صاف می کردم پرسیدم:

- رها این عکس رو از کجا آوردی؟ من ازش ندارم.

آهی کشید و گفت:

- سیزده به در پارسال یادته؟

- آره.

- سهراب با موبایل من این رو ازمون گرفت.

دلم گرفت. راست میگه به لباس هامون و محیط که دقت کردم یادم اومد. رها پرسید:

- راستی از سهراب چه خبر؟ قرار نیست سر و سامون بگیرید؟

وای خدا حالا چی بهش بگم تمام این مدت خوش حال بودم که اونقدر سرش شلوغه که حواسش نیست حال سهراب رو بپرسه.

- راستش...ما خیلی فکر کردیم و فهمیدیم که...به درد هم نمی خوریم.

شوکه شد. کمی به سمتم متمایل شد و پرسید.

- چی؟

- ما جدا شدیم.

- وای باورم نمیشه.

شانه بالا انداختم: خودم هم همین طور.

- تو خواستی یا اون؟

- جفتمون.

- چی شد آخه یکهو شما که خیلی همدیگه رو دوست داشتید.

- شاید ولی اون عشقی که برای ازدواج لازم بود رو نداشتیم. حداقل من نداشتم.

آهی کشیدم و به عکس رو دیوار خیره شدم.رها پرسید:

- حالا دیگه خبری نداری ازش؟

بدون این که چشم از عکس بردارم گفتم:

- نه. ولی همین روز ها ازدواج می کنه.

- چی؟ با کی؟

دراز کشیدم و به سقف خیره شدم.

- نمی دونم.

رها هم که دید من نارات شدم سریع حرف رو عوض کرد و بحث رو کشوند به مانی و خاله و کلا خاطرات این چند وقتی که از هم دور بودیم

_________________________صدای آهنگ Love story تو گوشم می پیچید. اه چرا اینقدر این آهنگ آشناست؟ صدای چیه؟ طاق باز خوابیدم تا گوش هام رو بالش نباشه و راحت بشنوم. چشم هام رو به زور باز کردم. خودم رو تو یک محیط غریبه دیدم. یکم به در و دیوار نگاه کردم. هنوز صدای آهنگ می اومد. چند بار پلک زدم. تازه یادم اومد اومدم بابلسر. بعد هم کم کم مغزم روشن شد و تشخیص دادم که این صدای زنگ موبایلمه. آهی کشیدم و دستم رو کشیدم بالا سرم فکر کنم دیشب گذاشتمش بالا سرم خوابیدم. چیزی پیدا نکردم. هنوز زنگ می زد. خواب آلود تر از اونی بودم که بفهمم از کجا داره صداش میاد. نفس عمیقی کشیدم و از جام کنده شدم. رو شکم خوابیدم و به بالا تشکم نگاه کردم هیچی نبود. روم رو برگردوندم سمت پاتختی که چشمم به رها خورد که با ناباوری لبه تخت نشسته بود و به صفحه موبایلم که هنوز زنگ می زد خیره بود.

- سلام. میشه گوشیم رو بدی؟

یک نگاه به من و یک نگاه به صفحه گوشی انداخت بعد دوباره به من نگاه کرد.

- رکسان فرهاد کیه؟

ای خدا. پس فرهاده داره خودش رو می کشه.

- یکی از بچه های دانشگاست. تازه انتقالی گرفته.

سری تکون داد و گوشی رو پرت کرد جلوم. گوشی صاف فرود آمد و من تونستم عکس خودم و فرهاد رو ببینم که رو صفحه همراه اسم فرهاد چشمک می زد و خبر می داد که اون پشت خطه. ای میمردی عکس تکی اش رو میذاشتی. یک عکس دو نفره که تو ویلا لواسون انداخته بودیم رو گذاشته بودم. گوشی بالاخره قطع شد. به رها نگاه کردم. متظر توضیح بود. رها که گاگول نبود باید بهش می گفتم. ولی آخه چه طوری ای خدا. نمیگه تو چه دختری هستی شش ماه نیست از سهراب جدا شدی با یکی دیگه ریختی رو هم؟ تو که ادعا داشتی سهراب اولی و آخریه چرا؟ لابد می خوای این رو هم بعد از یک سال ول کنی و دو ماه بعد بری سراغ یکی دیگه. اه ای کاش اصلا راستش رو از اول می گفتم الان کلی سوال پیچم می کنه که چرا دورغ میگی که یکهو یک فکری به سرم زد. سر جام نشستم و به رها نگاه کردم. نمی دونستم از کجا شروع کنم. همون طور بر و بر نگاهش می کردم که گفت:

- من منتظرم.

- چی بگم؟ خودت که فهمیدی.

- رکسانا خیلی رو داری. چرا به من نگفتی؟ فکر می کردم سنگ صبورتم. در حالی که نه قضیه ی سهراب رو بهم گفتی و نه این یکی. اسمش چی بود؟ ...آها فرهاد.چرا؟

تو دلم گفتم تو هیچ وقت سنگ صبور من نبودی همیشه من بودم که به حرفات گوش میدادم. همیشه تو بودی که تو بغلم گریه می کردی. این هم به همه ی اون چیز هایی که بهم نگفتی در.با این حال گفتم:

- خودم هم تو شوک بودم. راستش بعد از جدایی از سهراب خیلی ضربه خوردم حالم خوب نبود. از طرفی نگران تو هم بودم. دنبال کار هم بودم که گیرم نمی اومد. افت تحصیلی داشتم. از چند تا کلاس اخراج شدم. همون روز هایی بود که تو هم متوجه شده بودی حالم خوب نیست و شیرین رو مامور کرده بودی مراقبم باشه. فکر هم کردی من نمی فهمم. ولی اون موقع حتی حوصله شیرین رو هم نداشتم. یک روز تو تریا دانشگاه نشسته بودم. خیلی شلوغ بود دیدم یکی از پسر های کلاسمون لیوان به دست دنبال جا می گرده. من هم تنها بودم. رو یک میز دو نفره. همون طور که می گشت چشمش به من افتاد و اومد سمتم. می شناختمش. در حد سلام علیک بعد از رفتن تو اومد. خب به هر حال همکلاسی بودیم ازم پرسید می تونه کنارم بشینه من هم اجازه دادم. یکم با هم حرف زدیم. گفت از بقیه شنیده که من یک روزی از بهترین ها بودم و دلیل افتم رو پرسید. من هم نمی دونم چرا ولی بهش اعتماد کردم و گفتم با کسی که فکر می کردم به زودی همسرم میشه بهم زدم. اون هم کلی باهام حرف زد و گفت خوش حال میشه کمکم کنه و خب شماره اش رو هم بهم داد و گفت می تونم روش حساب کنم. من هم تعریفش رو زیاد شنیده بودم. با شیرین که مشورت کردم گفت پسر خوبیه خب...بقیه اش هم که مشخصه. اون خیلی کمکم کرد که با شرایطم کنار بیام.

و بعد در حالی که دهنم از این همه دروغی که گفته بودم کف کرده بود سرم رو انداختم پایین و با گوشه ملحفه ور رفتم.نمی دونم چرا همش اون اون می کردم. انگار می ترسیدم جلو رها اسمش رو بیارم. گاهی فکر می کردم واقعا رها گاهی میشه مامانم! رها آهی کشید و گفت:

- مگه من گفتم چرا باهاش دوست شدی؟ گفتم چرا به من نگفتی.

مظلومانه سرم رو آوردم بالا و گفتم:

- نمی دونم.

آهی کشید و سرش رو تکون داد. خواست چیزی بگه که دوباره صدای گوشیم تو اتاق پیچید. خودش بود. رها دهنش رو که برای گفتن حرفی باز شده بود بست و از اتاق خارج شد. با عصبانیت گوشیم رو جواب دادم.

- بله؟

در حالی که معلوم بود از لحنم جا خورده گفت:

- سلام خانم بد اخلاق.

- علیک.

- چی شده باز؟

ای خدا رکسان مرض داری آخه؟ خب درست جوابش رو بده الان می خوای چی بهش بگی؟ در حلای که سعی می کردم لحنم دوستانه تر باشه گفتم:

- سر صبحی برا چی زنگ زدی به گوشی من. نمیگی خواب باشم؟

با خنده گفت:

- آها از خواب بیدارتون کردم بانو اینقدر عصبانی اید؟ شرمنده نمی دونستم آب و هوای بابلسر اینقدر به آدم میسازه که تا ساعت یازده بخوابه.

یکهو عین جغد سرم رو صد و هشتاد درجه چرخوندم سمت ساعت دیواری پشت سرم که فکر کنم یکی از مهره های گردنم در رفت بس ناگهانی این کار رو کردم. وای راست می گفت ساعت یازده بود.

- وایی. ببخشید دیشب این رها تا صبح حرف زد.

خندید و گفت:

- اشکل نداره. خوبی؟

دوباره سر جام دراز کشیدم. داد هام رو سرش زده بودم حالا یادم اومده بود دلم براش تنگ شده.

- نه...این رها اینقدر حساس شده که نگو.

- چرا؟

- چه میدونم. خاله میگه مال حاملگیشه.

- آره من هم یادمه پونه موقع حاملگیش خیلی نحس شده بود.

- پونه کیه دیگه؟

- دختر خاله ام دیگه.

تغریبا داد زدم:

- تو که گفتی هم سن و سال منه؟

با خنده گفت:

- اون ها رو که خالی بستم ولی خب باشه مگه دختر هم سن و سال تو نمی تونه مادر بشه؟ اصلا مگه رها هم سن خودت نیست؟

- وای چرا. ولی فکرش رو هم می کنم تنم می لرزه که تو بیست و یک سالگی مجبور باشی ونگ بچه تحمل کنی.

با خنده گفت:

- مادربزرگ هامون رو چی میگی؟ پونزده سالشون بود دو تا شکم زاییده بودن.

- نههههه.

خنده اش تبدیل به قهقهه شد.

- کوفت. باید هم بخندی. بدبختیش رو که تو نمیکشی. زن های بدبخت می کشند.

در حالی که سعی داشت خنده اش رو کنترل کنه گفت:

- مگه من حرفی زدم.

با تحکم- نخند میگم.

یکم که خنده اش رو کرد و من غر زدم بالاخره گفت:

- حالا کی برمیگردی؟

- سیزده به در انشالله.

حالا نوبت اون بود که بگه«نهههههه» و من قهقهه بزنم.

- نخند دختر.

- چیه؟ دو هفته از سال رو می خوام پیش خواهرم باشم نمیشه؟

- آخه چه خبره دو هفته؟ تو بیا. بعد تو تابستون باز یک هفته برو.اصلا خودم برات بلیط می خرم.

تو دلم گفتم: من و تو تا تابستون با هم نمی مونیم که بخواب برام بلیط بخری.

- تابستون که فکر کنم رها خودش بیاد.

- راستی کی خاله میشی؟

- تیر ماه. وای فرهاد خیلی ذوق دارم.

- رها باهاش کنار اومده؟

- با چی؟

- با شرایطش. بچه اش. این که پدر نداره.

در حالی که موهام رو دور دستم حلقه می کردم گفتم:

- من و رها از ده سالگی عادت کردیم که بازندگیمون کنار بیایم. این هم یک بخشی از زندگیه.

همون موقع رها صدام کرد.

- رکسان؟ بیا صبحونه.

داد زدم: الان میام.

- الو فرهاد من احضار شدم.

- باشه عزیزم برو عصر بهت زنگ می زنم.

نفس عمیقی کشیدم.تو دلم گفتم کاش زودتر عصر بشه آب دهنم رو قورت دادم و گفتم: دلم برات تنگ شده. خداحافظ.

و سریع تماس رو قطع کردم.دست هام رو گذاشتم رو گونه هام که فکر می کردم دارن آتیش میگیرند. جونم در اومده بود تا این چهار تا کلمه رو گفته بودم. از جام بلند شدم. تو آیینه مشغول شونه زدن موهام شدم. با خودم فکر کردم چقدر اتفاق افتاده تو این مدت. همه چیز از اون روزی شروع شد که عمو یک روز سرخ از عصبانیت اومد خونه و ما فهمیدیم که با پاپوش کارش رو از چنگش در آوردن. صرفه جویی های من و رها و تلاش های بی وقفه ی عمو برای تامیین مخارج ما. بعد هم تنها راهی که براش موند. رفتن به مالزی. بعد هم که رها می گفت نمی تونه قبول کنه عمو اینقدر زحمت بکشه و ما فقط بخوریم و بخوابیم. عمو گفت من این کار ها رو می کنم که شما درس بخونید. ولی رها زیر بار نرفت. افتاد دنبال کار. آخرش هم که بعد از کلی این در اون در زدن و اون کار مسخره اش که پدرام براش پیدا کرده بود و استفاء ی رها بعد از سه هفته و بعد من که به لطف ویراژ دادن فرهاد تا پای مرگ رفتم و رها روانه ی بیمارستان شد و من بعد از ده سال زندگی با اون تازه فهمیدم مشکل قلبی داره و آغاز مشکلات من. تازه فهمیدم تلاش هاش برای کار پیدا کردن چیه. بیماریش داشت جدی می شد. و بعد ماجرای خشایار. باردار شدن رها. دوباره بیمارستان. خونه. قهرمون. گریه های رها.مزاحمت های پسر غریبه ای که بی دلیل همه چیز رو از چشم اون میدیدم و بعد فهمیدم اسمش فرهاده. مهاجرت به بابلسر. اضطراب و ناآرامی رها که از پشت تلفن مشهود بود و من هیچ وقت نفهمیدم چرا. در به در دنبال کار گشتن ها. تبدیل همون فرهاد مزاحم به فرشته ی نجات من. از دست دادن سهراب که یک ضربه ی بزرگ بود.عذاب وجدان و حس های ضد و نقیضم که تبدیل شد به عشق و کمک شیرین که باعث شد این شانس رو داشته باشم تا عشقم رو پاک نگه دارم. حالا من بابلسر پیش رها و خاله و مانی که یک جورایی خانواده ام بودن داشتم وارد سال جدید می شدم. اون روز یست و هشتم بود. تو آینه نگاه کردم و با پارسال خودم رو مقایسه کردم. هنوز همون دختر محکم و جوون بودم ولی خسته. خستگی رو توی تک تک اجزای صورتم می شد دید. حس می کردم همین طور پیش بره به زودی پیر میشم. با خودم گفتم این همه مصیبت برای چی؟ دلم داد زد«به خاطر رها» نمی دونستم چه اتفاق هایی قراره بیفته ولی می دونستم به خاطر رها هر کاری می کنم. حتی از فرهاد هم دست می کشم. اگر تا این جا اومدم اگر فرهاد اومد تو زندگی من اگر سهراب رو از دست دادم به خاطر رها بود. پس به خاطر رها تا آخرش ادامه میدم. خودم مهم نیستم. فقط می خوام به رها و بچه اش کمک کنم. نمی خوام بچه اش هیچ حس کمبودی بکنه. خصوصا که پدری بالا سرش نبود. یک نفس عمیق کشیدم موهام رو بالا سرم بستم. به خودم تو آیینه لبخند زدم و از اتاق خارج شدم. دست و روم رو شستم و رفتم پایین. همه تو هال نشسته بودن. سلام کردم. جواب هم شنیدم. خاله با مهربونی گفت:

- صبحونه رو جمع نکردم عزیزم اگر گرسنته.

- نه دیگه خاله مرسی. یکهو ناهار می خورم.

- نه یک چیزی بخور مونده تا ناهار.

چشمی گفتم و به آشپزخونه رفتم. چه صبحونه مفصلی هم بود. دلم ضعف رفت عمرا این چند روز غذاهای گرم و آماده ی خاله رو از دست بدم! مردم بس تخم مرغ و سوسیس و املت و ماکارونی سوخته خوردم. داشتم برای خودم چای می ریختم که مانی اومد داخل و گفت:

- برای من هم بریز لطفا.

- چشم اقای دکتر.

- صد و بیست و یک بار به رها گفتم اشکال نداره یک بار دیگه هم به تو میگم بشه صد و بیست و دو بار. من خوشم نمیاد تو خونه کسی دکتر صدام کنه حس می کنم تو بیمارستانم.

لیوان چایی رو به دستش دادم و گفتم:

- باشه بابا چه دکتر بی اعصابی.

با بیچارگی نگاهم کرد و لیوان رو گرفت.خندیدم و گفتم:

- یک سوال. وقتی میگی فکر می کنم تو بیمارستانم یک وقت منظورت این نیست که ما مریضیم؟هست؟

خندید و گفت:

- همه ی همه نه ولی بعضی ها...

با اخم نگاهش کردم که بلند زد زیر خنده.

- رکی وقتی اخم می کنی خیلی ترسناک میشی.

لبخندی زدم و پشت میز نشستم. اون هم اومد رو به روم نشست.

- مانی؟

- بله؟

- من یک سوالی هست که خیلی وقت بود می خواستم بپرسم یادم می رفت.

- بگو.

- شاید مسخره باشه که انتظار داشته باشم یادت بیاد ولی چند وقت پیش رها به من زنگ زده بود حس کردم حالش خوب نیست. بعد از اون هم یکی دو روزی با هم تماس نداشتیم بعدش هم حالش خوب شد و من دیگه یادم رفت ولی الان یادم اومد که طی دو سه روزی که با هم حرف می زدیم همش مضطرب بود.هیچ وقت هم به من نگفت چرا.

در حالی که چند تا قند انداخته بود تو چاییش و همشون میزد پرسید:

- کی بود اینی که میگی؟

- حدود دو سه ماه پیش.

آهی کشید و گفت:

- فکر کنم مال همون موقعی بود که می خواست دست به خودکشی بزنه.

خشکم زد. دستم که برای برداشتن یک تکه نون دراز شده بود برگشت سر جاش و افتاد رو پام.

- چی ؟

- نگران نشو. به موقع جلوش رو گرفتم. ظاهرا تو دانشگاه با یکی دعواش میشه. اون هم برمیگرده میگه معلوم نیست این بچه رو از کجا آوردی اون هم عصبی میشه و یک شب که رفتم تو اتاقش دیدم یک عالمه قرص و یک لیوان آب و عکس تو جلوشه و زل زده بهشون. من رو که دید هل کرد. اونقدر عصبی بودم که نفهمیدم چی کار می کنم. فقط یکی خوابوندم کنار گوشش.بهش گفتم تو که عرضه زندگی نداری چرا زودتر به رکسانا نمیگی که جون نکنه برای عملت پول جور کنه. چرا اصلا اومدی اینجا همون تهران خودت رو می کشتی. چرا صیغه ی خشایار شدی وقتی نمی خواستی زنده بمونی...

پریدم وسط حرفش:

- کی بهت داستان خشایار رو گفت؟

- خودش.

- چی؟

- یکم که با هم راحت تر شدیم همه چیز رو بهم گفت. البته مامان نمیدونه. من درکش می کنم ولی وقتی دیدم به فکر خودکشی افتاده خیلی عصبی شدم. همه تلاش های ما به خاطر زنده بودن اونه نمی دونم با چه عقلی می خواست این کار رو بکنه. خلاصه اونقدر سرش داد زدم که خودم خسته شدم. لیوان رو شکوندم. همه قرص ها رو ریختم تو سطل آشغال. فقط شانس آوردم مامان اون شب رفته بود دوره یکی از دوست هاش. رها فقط گریه می کرد. هیچی نمی گفت. بعد برام تعریف کرد که تو دانشگاه چی شده. دو روز تمام باهاش حرف زدم و منتش رو کشیدم تا از لاک خودش اومد بیرون.بهش گفتم مهم نیست دیگران چی میگن تو که صیغه ی اون بودی. ولی وجدان اون در عذابه. تا ابد هم در عذاب خواهد موند. اون بزرگترین اشتباه ممکن رو کرد نباید انتظار داشته باشیم خودش رو ببخشه. اگر هم الان تو بخشیدیش باور کن به خاطر اینه که تنها کسته. به خاطر اینه که یک بچه تو راه داره. دلت سوخته وگرنه هرگز نمی بخشیدیش. جامعه هم اون رو نمی بخشه. اون تغریبا خودش رو نابود کرد.

حرفش رو با آه بلندی قطع کرد و گفت:

- رکسان تنها امید زنده موندن رها تویی. او حتی به بچه اش هم احساسی نداره. حتی یک بار سعی کرد از بین ببرتش.

با ناباوری نگاهش کردم.

- دروغ میگی.

سرش رو تکون داد.

- کاش دروغ بود ولی یک روز خودش رو از رو پله ها انداخت. فکر می کرد تنهاست ولی باز از شانسش من اون روز گوشیم رو جا گذاشته بودم برگشتم تا برش دارم همزمان با این که در رو باز کردم دیدم که خودش رو انداخت. میگه افتادم ولی اصلا لزومی نداشت اون بره بالا وسایلش رو براش آورده بودم پایین.خوش بختانه به خیر گذشت ولی این مسئله باعث شد هیچ وقت تو خونه تنهاش نذارم. همیشه یا من پیششم یا مامان.

گریه ام گرفت. اشکهام یکی یکی راه خودشون رو باز می کردن و می افتادن تو چاییم. لیوان چای رو پس زدم و به ناراحتی سرم رو بین دست هام گرفتم. من کیلومتر ها دور از اون نشسته بودم و فکر می کردم رها حالش خوبه و این جا داره در رفاه کامل زندگی می کنه در حالی که تصمیم داشت به زندگی خودش و بچه اش خاتمه بده. چه خوش خیال بودم که فکر می کردم با این مسائل کنار میاد. من که کنار اومده بودم ولی اون ظاهرا هنوز نتونسته بود بپذیره. تو دلم گفتم: بله تو مجبور نیستی تو بیست و یک سالگی ونگ ونگ بچه تحمل کنی. بدبختی هاش مال رهاست نه تو. مانی یک دستمال کاغذی جلوم گرفت. ازش گرفتم و تشکر کردم. همون طور که اشک هام رو پاک می کردم با هق هق گفتم:

- ولی اون هروقت باهاش حرف می زدم با شوق از بچه اش حرف می زد. باورم نمیشه.

- خب تو تنها کسی هستی که جلوش حفظ ظاهر می کنه. نمی خواد زیاد فکرت رو درگیر اون کنی.

- چرا به من نگفتی؟

- چون چیزی رو عوض نمی کرد فقط مثل الان مینشستی آبغوره می گرفتی یا از فرط نگرانی بلند می شدی می اومدی اینجا که باز اوضاع بدتر می شد. رها الان خیلی بهتره. یک روز برا بچه اش چند دست لباس خریده بودم. همه رو پرت کرد یک گوشه و رفت تو اتاقش ولی چند شب پیش دیدم یواشکی رفته تو اتاقم لباس ها رو برداشته داره نگاه می کنه. دیروز هم که مامان بهش گفت بریم برای بچه ات خرید مثل قبل واکنش نشون نداد. ذوق نکرد ولی راحت قبول کرد. باید بهش زمان داد. مطمئنم وقتی دخترش به دنیا بیاد وضع روحیش بیشتر میشه.

سرم رو تکون دادم و به مانی نگاه کردم. هیچ وقت فکر نمی کردم این دلقک اینقدر حالیش بشه. یا اصلا بلد باشه داد بزنه یا جدی فکر کنه و حرف بزنه! اون همیشه برای من یک پسر شوخ و شاد و صد البته دلقک بود که من کاری جز سر کار گذاشتنش و کل کل کردن باهاش نداشتم. لبخندی به روش زدم و گفتم:

- ممنون مانی.

- بابت چی؟

- بابت همه زحمت های که برای رها می کشی. من...مدیونتم.

لبخد تلخی زد و گفت:

- به خاطر خودم این کار ها رو می کنم.

منظورش رو نفهمیدم.ادامه داد:

- وقتی داشتی می رفتی بهت قول دادم که مراقبش باشم

لبخندی زدم و دوباره ازش تشکر کردم. تا آخر عمرم هم ازش تشکر می کردم کم بود.همون موقع صدای رها از تو هال اومد.

- رکسانا گوشیت خودش رو کشت. تو چرا اینقدر زنگ خور داری دخترك؟

از مانی عذر خواستم و بلند شدم رفتم تو هال.

- کجاست گوشیم؟

- تو اتاق.

- تو از این جا صداش رو شنیدی؟

- وا آره خب.

از پله ها رفتم بالا. گوشیم داشت آهنگ پت و مت میزد. لابد شیرین زنگ زده بود تا گزارش کار بگیره.

ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ــــ

_________________________نمی دونستم کی بود که پنج دقیقه مدام اسمم رو صدا می زد و تکونم میداد می گفت پاشو. اون از صبح که با زنگ موبایل بیدار شدم این هم از چرت بعد از ظهرمون. اونقدر صداش آروم بود که نمی تونستم تشخیص بدم زنه یا مرده! همون طور که به پهلو خوابیده بودم گفتم:

- چیه؟

- پاشو بابا من یک کار مهم دارم.

مانی بود...وای مانی تو اتاق من چی کار می کرد؟ انگار برق سه فاز بهم وصل شده بود. چشم هام رو باز کردم و پتو رو کشیدم رو خودم.دادم زدم:

- ماااانییی.

سریع دستش رو گذاشت رو دهنم.

- جیغ نکش دختر الان مامان اینا بیدار میشن.

دستش رو پس زدم و نگاهی به خودم انداختم.خب خدا رو شکر لباسم که بدجور نبود ولی متنفر بودم که از خواب بلند میشم کسی من رو با اون موهای ژولیده و چشم های پف کرده ببینه. همین طوری چشمام درشت بود چه برسه پف هم بکند. شبیه قورباغه ی خواب آلو می شدم. سر جام نشستم و پرسیدم:

- چی می خوای؟

- ببین بلند شو بریم بیرون من هنوز عیدی نخریدم.

- کجا بریم؟

- بریم عیدی بخریم دیگه. تو خریدی؟

- برا کی؟

- برا ننه ی من.

- مگه تو برا ننه ات عیدی میگیری؟ اون باید برای تو بگیره.

- واای گیج رها رو میگم.

- آهااا. راست میگی اتفاقا می خواستم بخرم از تهران یادم رفت.

- خب بلند شو بریم بخریم دیگه.

بالشم رو زدم تو صورتش که رفت عقب تر نشست.

- بیست و هشت اسفند اومدی چرت بعد از ظهر من رو پاره کردی که بریم عیدی بخریم؟

- ای بابا چرا اینجوری می کنی؟

- آخه الان چیزی مونده تو مغازه ها؟

- خالی که نکردن مغازه ها رو. تو هم به جای داد زدن بلند شو سریع بپوش بریم. الان این ها بیدار میشن اون وقت باید هفت خان رستم رو رد کنیم تا بتونیم بریم بیرون.

- چرا خودت نمیری؟

- مطمئن باش من اگه می دونستم چی بخرم تا حالا خریده بودم. بعدم مگه نمیگی خودت هم چیزی نگرفتی؟ بیا بریم تو برا بچه اش بگیر. من برای خودش.

و از اتاق خارج شد. با حسرت نگاهی به رخت خوابم انداختم. با خودم گفتم فقط پنج دقیقه. و سرم رفت تا روی بالش قرار بگیره که در توسط یک موجود کم خرد کوبیده شد.

- رکسان نگیری بخوابی ها. بپاش.

آهی کشیدم و پتو رو با شدت کنار زدم. ای خدا چقدر سخته که بزرگترین آرزوی آدم خواب باشه. من چقدر بدبختم آخه. لباس پوشیدم و در حالی که هنوز به چرت شیرین بعد از ظهر فکر می کردم همراه مانی با حد اقل سر و صدا خونه رو ترک کردم. با هم رفتیم بازار و به جای سخت کار رسیدیم. یک درصد فکر کنید که من و مانی با هم بریم بازار و با یک خرید موفقیت آمیز برگردیم خونه! هه. جوک سال. عمرا من و این دلقک سلیقه هامون یکی نمی شد. اول از همه سر انتخاب عیدی دعوامون شد. می خواستیم اول برای رها بخریم. اون می گفت عطر ولی من می گفتم نه رها هر عطری رو نمیزنه بهتره براش لباس بگریم. بعد اون گفت که رها الان چاق شده هر لباسی بهش نمی خوره بذار برای یک موقع دیگه. بعد خودش صنایع دستی رو پیشنهاد داد که من به شدت تکذیب کردم. خونه نداشت که بخواد با صنایع دستی پرش کنه. بعد هم خودم کفش رو پیشنهاد دادم که باز به این نتیجه رسیدیم که الان حامله است هر کفشی نمی تونه بپوشه و خلاصه همون طور که با هم بحث می کردیم به یک مغازه ی ساعت فروشی رسیدیم. بعد همزمان با هم ساعت رو پیشنهاد دادیم و خوشنود از این که اولین خان رستم رو رد کردیم یک نفس راحت کشیدیم. بعد رسیدیم به دومین خان رستم که انتخاب ساعت بود. من می گفتم یک چیز ساده ی دخترونه ولی مانی می گفت یک چیز شلوغ تر و سنگین تر. من می گفتم استیل مانی می گفت بند چرم. من می گفتم صفحه دایره ای مانی می گفت مربعی. خلاصه اونقدر بگو مگو کردیم که صاحب مغازه از ترس برخورد فیزیکی ما خودش چند تا مدل پیشنهاد داد و یک جورایی مخمون رو زد تا خریدیمشون. حالا نوبت به خان سوم رسید. من می گفتم من این ساعت رو می خرم. مانی گفت من می خرم قرار بود تو برا بچه اش بخری.ولی من گفتم بچه اش کیه هنوز به دنیا نیمده من چی بخرم لباس رو هم که می گفت خودش چند دست خریده. خلاصه یک ربعی هم سر اون چونه زدیم که باز با همفکری جناب مغازه دار که خدا انشالله پدرش رو بیامرزه قرار شد پول بزاریم و با هم بخریم. هیچی دیگه پول گذاشتیم و ساعت رو برداشتیم از مغازه اومدیم بیرون و رسیدیم به خان چهارم. من ساعت رو گرفته بودم دستم مانی می گفت بده دست من. گفتم:

- فرقش چیه؟

- اگه فرق نداره بده دست من.

- نمی دم.

- بده.

- نمی دم.

- ده میگم بده.

تشر زدم: اِ. بی تربیت وسط خیابون چیه بده نده راه انداختی مثل بچه ها.

- چی چی راه انداختم؟

با کیفم به بازوش زدم.

- منحرف.

خندیدو گفت:

- میگم بده به من...

بدنگاش کردم که گفت:

- اون ساعت رو.

- نمی دم بهت این ساعت رو.

- چرا؟

- چرا بدم بهت؟

- چی رو؟

جیغ کشدیم:

- مانی...

خندید و گفت:

- آخه تو حواست نیست میندازیش میشکنه کلی پولش رو دادم.

- اولا که من بهتر از تو نگهش ندارم بد تر از تو هم نگهش نمی دارم. تو خودت باید یکی مواظبت باشه. بعد هم جهت یادآوری نصف پول اون ساعت رو بنده دادم.

- خب نصفش رو هم من دادم.

- وااای. مانی کامل حرف بزن.

- خب بابا نصف پولش رو هم من دادم.

- اذیت نکن دیگه مثل بچه ها با من کل کل می کنه.

خلاصه اونقدر من گفتم و اون گفت که قرار شد نیم ساعت دست من باشه و نیم ساعت دست اون! خب از خان چهارم که گذشتیم رسیدیم به خان پنجم. می خواستیم یک جعبه ی خوش گل بگیریم که ساعت رو بذاریم داخلش. یک مغازه لوازم تزئینی پیدا کردیم و رفتیم داخل.پاکت ها و جعبه های خوش گلی داشت. رفتم سمت جعبه ها و مانی هم شروع کرد گشتن بین پاکت ها.فروشنده که یک دختر جوون بود نزدیک اومد و پرسید:

- می تونم کمکتون کنم.

من و مانی همزمان شروع کردیم حرف زدن که بیچاره نفهمید. یک نگاه به مانی انداختم و گفتم:

- ما دنبال یک جعبه ی قشنگیم.

مانی- منظورشون یک پاکت قشنگه.

- نه خیر منظورم همون جعبه است.

- جعبه برا چی ساعت خودش جعبه داره.

- اون جعبه اش زشته تازه جعبه در جعبه قشنگ میشه.

- ای بابا خب اون که خودش جعبه است میذاریمش تو پاکت.

- نه از پاکت خوشم نمیاد.

- آخه جعبه برا چی؟

- چرا جعبه نه.

آروم گفت: چون گرون تره و نیازی هم بهش نیست.

زیر لب گفتم: خصیص خب تو پولش رو نده.

- ای بابا اصلا پاکت قشگن تره ببین چه پاکت های خوش گلی دارند.

- تو ببین چه جعبه های خوش گلی دارند.

هی من از جعبه ها تعریف می کردم هی اون از پاکت ها. بیچاره دختره داشت سرگیجه می گرفت آخر هم بهمون پیشنهاد داد که جفتش رو بگیریم ساعت رو بذاریم تو جعبه و بذاریمش تو پاکت! ما هم قبول کردیم. خلاصه حساب کردیم و رفتیم بیرون. مانی گفت:

- نیم ساعتت تموم شد ساعت رو بده به من.

ساک ساعت رو با بی میلی دستش دادم. داشتم می رفتم به سمت خروجی پاساژ که گفت:

- کجا؟

- مگه نمیریم خونه؟

- نه. واسه بچه اش هنوز هیچی نخریدیم.

- بچه چیه بابا بذار به دنیا بیاد خودم براش کل پاساژ رو می خرم.

- اِ. نه ذوق داره باید براش بگیریم.

- نه. نمی خواد.

آخرش هم حرف حرف مانی شد. من هم لج کردم و یک گوشه ایستادم تا رفت خرید کرد و برگشت. یک لباس دخترونه خوش گل خریده بود با این که سلیقه اش رو در دل تحسین می کردم ولی برای کور کردن ذوقش و تلافی اون یک ربعی که ایستادم منتظرش گفتم:

- این چیه؟ بچه نوزاد ندیدی؟ این تا یک سالگی اندازه اش نمیشه.

نگاهی به لباس کرد و گفت:

- ولی خوش گله. اشکال نداره. یک سالش که شد می پوشه.

خلاصه خان ششم هم با هر بدبختی بود رد کردیم و راه افتادیم سمت ماشین و خان هفتم که خودم ساختمش.

- مانی؟

- چیه؟

- چیه نه بی تربیت آدم به یک خانم محترم میگه جانم.

- خیلی خب جانم؟

- میذاری من برونم؟

- مگه گواهینامه داری؟

- پ ن پ فقط تو داری.

- آخه تو که ماشین نداری.

- چه ربطی داره یعنی هرکی ماشین داره فقط گواهینامه میگیره؟

- نه ولی تا حالا چند بار پشت رول نشستی؟

-همون موقع تعلیم رانندگی.

- خسته نباشی. حالا انتظار داری من ماشینم رو بدم دستت؟

- نگران نباش نمی کوبونمش.

- رکسان تو رو خدا دم عیدی خرج رو دستم نذار مثل بچه آدم بیا سوار شو.

- اِ مانی تو که خصیص نبودی.

- چرا بودم خودت نیم ساعت پیش گفتی.

- حالا من یک چیزی گفتم.

- نه نمیشه بیا بشین.

- مانی...

- زوره؟

- نه خیر من دارم ازت یک چیزی می خوام.

- خب من هم می گم نه.

- مانی خیلی لوسی.

- بشین بریم دیر شد.

و خودش طرف راننده نشست و در رو بست.

___ و خودش طرف راننده نشست و در رو بست. حالیت می کنم مانی خان. تا تو باشی دیگه روی رکسانا خانم رو زمین نندازی. با کمال خونسردی در عقب رو باز کردم و نشستم. با تعجب برگشت سمتم.

- چرا عقب نشستی؟

جوابش رو ندادم و روم رو کردم سمت پنجره. برگشت و همون طور که استارت می زد گفت:

- لوس مسخره.

- عمه ته.

برگشت سمتم:

- تو به عمه من چی کار داری؟

باز جوابش رو ندادم. دوباره برگشت و دنده رو عوض کرد و راه افتاد. به خونه که رسیدیم در رو باز کردم و خیلی سریع پاکت ساعت رو از روی صندلی جلو قاپیدم و از ماشین پریدم بیرون و رفتم تو خونه. اونقدر سریع این کار رو کردم که مانی فرصت نکرد داد بزنه. خاله و رها بیدار بودند. تو هال نشسته بودند و با یکسری طرف و روبان ور می رفتند. رفتم سمتشون و سلام کردم.

- سلااااام. به مامان کوچولو و خاله جون خودم.

خاله لبخندی زد و گفت:

- سلام زبون دراز من چه طوری خاله؟

اخم کردم و گفتم:

- ممنون. من زبون درازم؟

رها و مانی که تازه اومده بود همزمان گفتند:

- نیستی؟

به سمت بالا نگاهی انداختم و گفتم:

- قروبنت خدا حالا من با این همه طرفدار چی کار کنم؟

خاله همون طور که می خندید گفت:

- خیلی خب حرفم رو پس میگیرم. زبون دراز نیستی. شیرین زبونی.

مانی- البته در عمق مطلب فرق زیادی نداره.

برگشتم یک دونه از اون نگاه های دراکولاییم رو بهش بندازم که مثل تیر از پله ها بالا رفت. زیر لب گفتم:

- پررو.

که صداش از بالا اومد:

- عمه اته.

داد زدم: من که عمه ندارم ولی تو هم گوش هات خیلی دراز اند ها بزنم به تخته.

رها و خاله خندیدند و من نفهمیدم مانی چی گفت. خیلی هم مهم نبود. رو به رها و خاله گفتم:

- چی کار دارید می کنید شما حالا؟

رها در حالی که روبانی رو دور ظرفی می بست گفت:

- بساط هفت سین میچینیم.

با ذوق دست هام رو بهم کوبوندم.

- آخ جون. صبر کنید من لباس هام رو عوض کنم و بیام.

و تند تند پله ها رو بالا رفتم. جعبه ی ساعت رو در دور از ذهن ترین نقطه پنهان کردم تا دست مانی بهش نرسه بعد هم سریع لباسم رو عوض کردم اینقدر با عجله لباس پوشیدم که نفهمیدم چی پوشیدم بعد هم مثل تیر پله ها رو رفتم پایین. فکر کنم کلش پنج دقیقه هم طول نکشید. رها روبان گلبهی و سرخابی گرفته بود. خاله هم سفیدش رو داشت. ظرف ها هم سفید بودند با حاشیه های گلبهی و گل های سرخابی ریزی در لبه و پایه. رها یک مدل گذاشت جلوم و بعد پنج تا ظرف و دو متر روبان رو داد دستم و گفت بپیچ. سر اولی جونم در اومد. عمرا در این جور موارد به پای رها نمی رسیدم. کلا از این جور کار های خانمانه زیاد سر در نمی آوردم. با این که تزئین کردن رو خیلی دوست داشتم ولی خیلی مهارتی در صاف و تمیز تزئین کردن اجسام نداشتم. اولی و دومی رو رها کمکم کرد. سومی رو دیگه راه افتادم و تا آخرش رو راحت بستم. این هم یکی دیگه از نشونه هایی که ثابت می کنه من با استعدادم!قربون خودم برم. ظرف ها که تموم شد خاله رفت از تراس سبزه رو آورد. با شوق سبزه رو گرفتم و دور تا دورش رو نگاه کردم.

- واای. خاله چه سبزه ی خوش گل و یکدستی کی سبز کردید؟

- دو سه هفته ای میشه خاله.

- وای تا حالا سبزه به این خوش گلی ندیده بودم. بده من اون روبان ها رو رها.

رها سبزه رو از دستم گرفت و گفت:

- لازم نکرده. خودم می پیچم. این یکی موجود زنده است نمیشه مثل اون ظرف ها باهاش کشتی بگیری.

لب برچیدم و گفتم:

- من کی کشتی گرفتم وا؟

خاله خندید و گفت:

- قروبنت برم خاله قیافه ات رو این طوری نکن. قربون دستت برو تو آشپزخونه سمنو و سنجد و این چیز ها رو میزه بیار تا رها سبزه رو تزئین می کنه ما ظرف ها رو پر کنیم.

بلند شدم و با قیافه ی دلخور ساختگی رفتم آشپزخونه و سینی بزرگی رو که روی میز بود رو به زور بلند کردم و تلو تلو خوران به هال رفتم. از ترس این که محتویات سینی چپه نشه آروم قدم بر میداشتم. به قول شیرین مورچه ای که همون موقع مانی جلوم ظاهر شد. ای بخشکی شانس حالا لج می کنه تا این ها رو نندازه ول کن نیست که. این باید ابروی من رو ببره من که می دونم دلش از من پره. از ترس این که سینی چپ بشه با صدای بلند گفتم:

- مانی جان مادرت از جلو راه برو کنار.

نگاهی به دو طرفش که هر طرف اندازه دو متر جا بود انداخت و گفت:

- این همه راه من که جلوت نیستم.

- آخه این سنگینه من باید فضای باز داشته باشم بتونم تعادلم رو حفظ کنم.

سری تکون داد و به سمتم اومد که جیغ کشیدم و یک قدم عقب رفتم.

- چته؟

- می افته. شوخی خرکی نکن تو رو خدا.

- ای بابا بیا و خوبی کن می خواستم ببرم برات.

- نمی خواد ببری برام فقط راه رو باز کن بذار من با آرامش خیال برم.

آهی کشید و از جلوم کنار رفت و دستش رو به طرف هال گرفت. در حالی که می ترسیدم یک دفعه بزنه زیر دستم،در حالی که با ترس آمیخته به التماس نگاهش می کردم با بالاترین سرعت ممکن از جلوش رد شدم و رفتم پیش رها اینا. سینی رو گذاشتم پایین و گفتم:

- بفرمایید. خب حالا من چی کار کنم؟

رها- هیچی. بشین نگاه کن.

-اِ...رها منم می خوام ظرف ها رو پر کنم.

رها - نمی خواد گند میزنی.

-رها...

خاله- اذیتش نکن بچه ام رو رها. بیا خاله جون. تو سنجد ها رو بریز.

- نه من سمنو رو می خوام بریزم.

رها- نه تو رو خدا. دور ظرف رو کثیف می کنی.

- خاله من یک چیز به این میگم ها.

خاله خندید و سنجد ها رو به سمتم گرفت.

- تو حالا این ها رو بریز سمنو رو هم خودم نظارت می کنم که خراب نکنی.

گونه اش رو محکم بوسیدم و سنجد ها رو ازش گرفتم و داخل ظرف چیدم.چقدر من زود خر میشدم! روش رو هم با نهایت سلیقه چیدم و با افتخار گرفتمش رو هوا.

- خوب شد خاله؟

نگاهی کرد و گفت:

- آره عزیزم عالی شد.

همون طور داشتم به شاهکار هنریم تو هوا نگاه می کردم که یکهو صدای وحشتناکی اومد که هرسه از جا پریدیم و ظرف از دست من افتاد و شکست. برگشتم عقب تا ببینم این صدا چی بوده که متوجه شدم بادکنکی بوده که توسط مانی ترکونده شده. رها همون طور که دستش رو قلبش بود گفت:

- وای مانی این چه کاری بود؟

مانی شونه ای بالا انداخت و گفت:

- ببخشید داشتم بادش می کردم ترکید.

خاله هم شروع کرد نفرین کردن.

- د آخه خیر ندیده من چند بار باید در روز یادآوری کنم زن حامله تو خونه است یکم مراقب باش. رعایت کن. ها؟ چند بار؟

مانی ببخشیدی گفت و از جلو چشم دور شد. لحظه ی آخر نگاه پیروزمندانه اش رو روی خودم حس کردم. ای خدا من که می دونم عمدا ترکوندیش تا من رو بترسونی و اون ظرف بشکنه. حالیت می کنم. تو فکر انتقام بودم که با صدای جیغ مانند رها به خودم اومدم:

-رکسانا... سرویس رو زدی ناقص کردی.

- چی رو؟

- سرویس هفت سین رو.

چه زود یادش اومد انگار فقط من نیستم که تاخیر فاز دارم.رها با همون صدای جیغ مانند ادامه داد:

- زدی یکیشون رو شکستی دیگه حالا یک ظرف کم میاد باید یک چیز دیگه بذاریم حالا یک چیزی که به اینا بیاد از کجا پیدا کنم؟ می دونی چند وقته دارم این ها رو با هم ست می کنم.

با ناباوری به رها که یکریز سرم جیغ می کشید نگاه کردم. این همون رها بود؟ کسی که هیچ وقت صداش رو بالا نمی برد. کسی که همه به متانت و خانمی می شناختنش. اون رهای صبور و کم حرف که به همه ی غر های من گوش می داد. به همه ی حرف هام می خندید. جوابش به همه ی سهل انگاری هام یک چشم غره ی کوچیک بود و بس. واقعا این زنی که جلوم نشسته و طلبکارانه نگاهم می کرد همون رها بود؟ خاله نگاهی به چهره ی بق کرده ی من و صورت اخموی رها انداخت و گفت:

- خب حالا اتفاقیه که افتاده دیگه اشکالی هم نداره. چیزی نشده که. تقصیر رکسانا هم نبود. نقصیر این ورپریده مانی بود. خودت رو ناراحت نکن رها جان.

رها چشم ازم گرفت و خودش رو با روبان سبزه مشغول کرد ولی چهره اش هنوز گرفته بود. حالم گرفته شد. لعنت به تو مانی. از جام بلند شدم و در جواب خاله که می پرسید کجا گفتم: من به اندازه کافی مشارکت کردم می خوام برم یک هوایی بخورم.

به اتاقم رفتم و مانتو شلوارم رو پوشیدم. می خواستم یکم برم پیاده روی. حالا یک ظرف اینقدر ارزش داشت؟ ارزش این که سر من داد بزنه؟ خب به جای سرکه سنبل بذارند که ظرف نخواد اصلا بر فرضم که بی هفت سین می شدیم حق نداشت سرم داد بزنه. هر کسی بود ناراحت نمی شدم ولی رها...

از اتاقم خارج شدم داشتم از پله ها پایین می رفتم که چشمم به در اتاق مانی افتاد که باز بود.دو تا پله ای که رفته بودم پایین رو برگشتم. بی سر و صدا رفتم داخل. دیدم رو تخت دراز کشیده و هدفون تو گوششه و چشم هاش بسته است. آروم برای بار اول وارد اتاقش شدم. اتاقش معمولی بود. مثل هر اتاق دیگه ای تشکیل شده بود از یک تخت و میز و کتابخونه و کمد دیواری که در اطراف فضای سه در چهار و مستطیل شکل اتاق جاسازی شده بودند. نگاهی به مانی انداختم. ظاهرا که خواب بود. صدای آهنگش هم اونقدر زیاد بود که من به وضوح می شنیدم. همون طور که چشم می چرخوندم نگاهم افتاد به سوییچ ماشینش که روی میز بود.ای خدا کرمت رو شکر تو که می خواستی این رو بذاری جلو چشم ما حداقل می ذاشتیش رو کتابخونه که من مجبور نباشم از جلو تختش رد بشم. بدبختانه اول کتابخونه بود و بعد تخت مانی و بعد میز تحریر که روش سوییچ قرار داشت. نه راه نداشت من باید اون سوییچ رو برمیداشتم. حتی اگر ماشین سوار نمی شدم باید برش می داشتم. نفس عمیقی کشیدم و پاورچین پاورچین روی پنجه ی پا در حالی که سعی می کردم صدای نفس هام هم در نیاد وارد شدم. در حالی که نفسم رو حبس کرده بودم و روی نوک پنجه هام راه می رفتم. کتابخونه رو رد کردم رسیدم به تخت. اگه چشم هاش رو باز می کرد راه فراری نداشتم درست جلوش بودم. در حالی که نگاهم به مانی بود آروم آروم از جلو تختش رد شدم که حس کردم پام رفت رو یک چیز تیزی. نزدیک بود جیغ بکشم که سریع با دست جلو دهنم رو گرفتم. اونقدر درد می کرد که نشستم رو زمین. به پام نگاه کردم پونز بود. اه مرده شور ریخت شلخته ات رو ببرن پونز کف اتاقت چی کار می کنه؟ همون طور که پام رو گرفته بودم زبونم رو گاز می گرفتم تا داد نزنم. چند دقیقه نشسته بودم رو زمین تا یکم دردش بخوابه. داشت خون می اومد. من هم جهود! یک قطره خون میدیدم دردم می گرفت! درست نشسته بودم پایین تخت مانی و نسبت بهش دید نداشتم. چه تخت گنده ای هم داره خوش به حالش. می خواستم از رو زمین بلند شم که تخت صدا داد و بعد هم صدای خمیازه مانی اومد. ای وااای. نه بیدار نشو پسر بگیر نیم ساعت دیگه چرت بزن آفرین. نه خیر. متوجه شدم که از رو تخت داره بلند میشه. سریع خودم رو به تخت رسوندم و خودم رو طوری جمع کردم و چسبوندم به پایین تخت که دیده نشم. مانی هم بلند شد و همون طور که هنوز هندزفری تو گوشش بود رفت سمت میزش.خوش بختانه صدای آهنگش اونقدر بلند بود که متوجه حضور من نشه پشتش هم به من بود و هنوز روئیت نشده بودم. تا پشتش به من بود با نهایت سرعت خودم رو از پایین تخت به کنار تخت رسوندم و خزیدم زیر تخت بزرگش و گوشه ی پتو رو که آویزون بود رو هم گرفتم و کشیدم پایین تا دیده نشم. فقط یک روزنه ی کوچیک برای تنفس و دید خودم گذاشتم. باید میدیدم چی کار می کنه. نمی دونم داشت تو کشوش دنبال چی می گشت که آخر هم پیدا نکرد و در کمد دیواری اش رو که کنار میز بود رو باز کرد. و آخ نه می خواست لباس عوض کنه. بلوزش رو در آورد. سریع گوشه پتو رو کشیدم تا نبینم که حس کردم دارم خفه میشم دوباره روزنه رو باز کردم. وای. ای خدا چه گیری کردم ها. ورزشکار هم هست مثل این که. یک خاک بر سر نثار خودم کردم و چشم هام رو بستم. اه نه این طوری که نمی بینمش یک وقت نخواد جعبه کفشی چیزی از زیر تخت دربیاره. اصلا لباس عوض کردنت چیه الان. وای داشتم روانی میشدم. بالاخره تصمیم گرفتم چشم هام رو باز کنم ولی به بالا تنه اش نگاه نکنم. خوش بختانه قصد تعویض شلوار نداشت.همون شلوار جین تنش بود. تی شرت سفید خوش گلش رو که به سلامتی پوشید یک نفس راحت کشیدم. خوش بختانه هنوز هندزفری تو گوشش بود وگرنه صدای نفسم رو می شنید. درد پام رو کلا یادم رفته بود و همه حواسم متمرکز بود روی حرکات مانی که یک دقیقه با موهاش رو می رفت و یک دقیقه شیشه ادکلن روی خودش خالی می کرد و همون طوری زیر لب آهنگ رو هم زمزمه می کرد. اه ساسی مانکن هم گوش میکنه که. کجایی تو پسر ساسی دو ساله از مد افتاده. از ساسی مانکن متنفر بودم. وقتی میگم متنفر منظورم به معنی واقعی کلمه است. آخر سر بعد از یک ربع رضایت داد و از اتاق بیرون رفت.همون طور زیر تخت چرخیدم و از اون سمت دیدم که از اتاق رفت بیرون. سریع بیرون اومدم و روی میز رو نگاه کردم. بخشکی شانس سوییچ رو کجا برد؟ شاید همون جا هاباشه.شروع کردم گشتن. هی این ور میز رو بگرد اون ور رو بگرد هیچی نبود. وای خدا الان موهای خودم رو می کشم ها. وای یعنی سوییچ رو برده می خواد بره بیرون؟ نه. سریع از اتاق خارج شدم. دیدم چراغ دستشویی طبقه بالا روشنه و کنار در روی صندلی یک کت هست و یک کیف مردونه. خدایا این فقط وسط کار من از دستشویی نیاد بیرون من خودم یک عمر نوکرتم. یک نفس عمیق کشیدم و رفتم جلو.اوه اوه بو ادکلنش از شش متری میومد. فکر کنم نصف شیشه رو روی خودش خالی کرده بود و نصف دیگه اش رو روی کتش. نمی دونم مرگم چی بود که اینقدر اصرار داشتم اون سوییچ رو بردارم. شروع کردم گشتن جیب هاش. تجربه ثابت کرده بود که سوییچ ماشین دو تا جا می تونه باشه. تو جیب کت و یا آویزون کمربند آقایون. و از شانس خوب من تو جیب کتش بود. با ذوق سوییچ رو تو دستم چرخوندم و مثل بچه ها در حالی که بالا و پایین می پریدم رفتم تو اتاقم کیفم رو برداشتم و قبل از این که مانی از دستشویی خارج بشه و متوجه نبود سوییچش بشه با سرعت نور از رها و خاله خداحافظی کردم و از خونه زدم بیرون! تو حیاط دویست و شش خوش گل مانی بهم چشمک می زد. لا مذهب یک دونه خش نداشت روش. مثل صفرش میموند. معلومه جونش به جون ماشنش بسته بود که همیشه برق می زد. به قول شیرین ماشین برای مرد ها مثل بچه برای زن هاست! پیش خودم گفتم بیخیال رکسانا بیچاره خیلی ماشینش رو دوست داره تو خوشت میاد یکی بچه ات رو بی اجازه برداره ببره؟ همون سوییچش رو برداشتی از قرارش جا میمونه بسه. ولی از اون ور یک حسی گفت حالا تو که بچه نداری بخوای نگرانش باشی این هم ممکنه یعنی ممکن نیست. به احتمال صد درصد.این آقا یک دونه زاپاسش رو داره. بردار برو بی خیال. باز حس انسان دوستیم گفت: نه تو دو ساله پشت فرمون ننشستی اومدیم و زدی ماشین مردم رو ناقص کرید اون وقت چی؟ تازه بهت هم که اجازه نداده. تو هم که بابای پولدار نداری که بخواد پولش رو بده.

خلاصه با خودم در کشمکش بودم که صدای خداحافظی مانی رو از داخل شنیدم. معطلش نکردم. مثل تیر رفتم در پارکینگ رو باز کردم و سوار ماشین شدم و زدم بیرون. در رو سریع بستم و گازش رو گرفتم و از کوچه خارج شدم. تا اون جایی که خودم تشخیص دادم هم حین این کار ها دیده نشدم. آخ الان مانی میاد پایین میبینه تو حیاط روغن موتور ریخته و ماشینش نیست. وای چه حالی میده. لبخند شیطانت باری زدم و پیش خودم گفتم: خب حالا آقا مانی از قرارت جا بمون تا تو باشی به رکسانا مسیحا دختر داریوش مسیحا نه نگی. وای اگر بابام خدابیامرز بود می فهمید چنین کاری کردم یکی می زد تو سر خودش و یکی تو گوش من با این دختر تربیت کردنش! یک چیزی ته دلم گقت شاید تو اگر بابا داشتی این طوری نمی شدی. سریع اون چیز رو خفه کردم. اصلا حوصله ی غمبرک گرفتن رو نداشتم دم عیدی. وای راستی پس فردا عید بود. سال تحویل هشت صبح بود. چه خوب. خرید هام رو که فرهاد زحمتشون رو کشید. عیدی رها رو هم که دو ساعت پیش خریدم. چی کار کنم حالا؟ به چهار راه رسیدم. چراغ قرمز بود. ایستادم و ترمز دست رو کشیدم. بعد به دو تا مطئله ی مهم پی بردم. یکی این که من جایی رو بلد نبودم بعد هم اصلا کاری نداشتم. فقط می خواستم ماشین رو ببرم که مثلا به مانی ثابت بشه نباید به من نه بگه. همین؟ خب دختره ی دیوونه ماشین خودشه اختیارش رو داره. اه چرا من قبل از انجام کاری فکر نمی کردم خدایا؟ چراغ سبز شد.دور زدم سمت خونه. سر کوچه دیدم که مانی داره سوار آژانس میشه. دیدم اوضاع خیطه دنده عقب گرفتم و از کوچه اومدم بیرون. ای خدا حالا چه خاکی به سر بریزم؟ همون طور ایستاده بودم دیدم آژانس از کوچه خارج شد. ای خدا شکرت من رو ندید. ولی من دیدمش با یک من عسل هم نمی شد خوردش. کتکه رو خوردم.

همون طور ایستاده بودم دیدم آژانس از کوچه خارج شد. ای خدا شکرت من رو ندید. ولی من دیدمش با یک من عسل هم نمی شد خوردش. کتکه رو خورده بودم.همون طور که از تو آیینه به پژو آردی که مانی نشسته بود داخلش نگاه می کردم یک فکری به ذهنم رسید. لبخند شیطانت باری زدم و سوییچ رو چرخوندم. ماشین یهو پرید. یکی با دست زدم تو پیشونیم. باز یادم رفت این دنده رو خلاص کنم. دنده رو خلاص کردم و راه افتادم. حالا که قراره کتک بخورم بذار حداقل قبلش یکم تفریح کنم ببینم این آقا مانی برای کی اینقدر تیپ زده. کوچه رو دور زدم و افتادم دنبال پژو آردی. چشمم خورد به عینک آفتابی مانی که روی صندلی بغلیم افتاده بود. برش داشتم و نگاهی بهش انداختم. مردونه بود ولی خب کاچی به از هیچی. عینک رو به چشمم زدم و شالم رو جلو کشیدم. فقط خدا کنه پلاک رو نبینه. ای خدا ماشین خودش رو برداشته بودم داشتم تعقیبش می کردم. مطمئن بودم اون شب مانی نمیذاره من سرم راحت به بالش برسه. بعد از رد کردن دو سه تا چهارراه و چراغ قرمز های استرس زا برای من بالاخره ماشین نگه داشت. من هم چند متر عقب تر ایستادم و نگاه کردم. مانی پیاده شد و ماشین رفت. یکم بیشتر تو صندلیم فرو رفتم تا یک وقت نبینتم. داشت این ور اون ور رو نگاه می کرد. وای اگه پلاک رو میدید...داشتم خدا خدا می کردم که همون موقع یک ماشین شاسی بلند اومد جلوم ایستاد. حالا خر بیار و باقالی بار کن. عمرا دیگه می تونستم مانی رو ببینم. ماشین خوب استتار شده بود ولی خودم هم متاسفانه تو ماشین بودم. خودم رو سپردم دست خدا و سوییچ رو برداشتم و از ماشین پیاده شدم. دزدگیر رو زدم. ماشین با صدا قفل شد. مثل بچه ها خندیم. چه کیفی می داد. مانی رو دیدم که رفت اون سمت خیابون و وارد یک کافی شاپ شد. من هم دنبالش. سرم رو انداخته بودم پایین تا اگر دیدم نشناستم. کل صورتم زیر عینک آفتابی بزرگ مانی و شالم که کشیده بودمش جلو پنهان شده بود. به زور جلوم رو میدیدم. وارد که شدم از بخت بدم کافی شاپ زیاد شلوغ نبود. مانی به سمت یک میز شلوغ رفت. میزی که چهار تا دختر و سه تا پسر دورش نشسته بودند. با دیدن مانی با سر و صدا سلام کردم. مانی بین یک پسر و دختر نشست. من هم رفتم در دور ترین نقطه ای که به اون ها دید داشت ایستادم. می تونستم صورت مانی رو ببینم.خب پس با دوست هاش قرار داشته. بی معرفت یک تعارف هم به من نزد. دیگه حس کنجکاویم ارضا شده بود. دیگه بهانه ای برای اونجا موندن نداشتم. شاید بهتر بود می رفتم خونه ولی قبلش باید یک بهانه ای برای بردن ماشین مانی جور می کردم. خاله نباید می فهمید از رو لجبازی این کار رو کردم. ترجیح دادم بشینم تو کافی شاپ و راجع بهش فکر کنم. همون جایی که ایستاده بودم یک میز دو نفره ی خالی بود. نشستم و شروع کردم نقشه ریزی. انواع راه ها اومد تو ذهنم ولی همه شون یک جایی با شکست مواجه میشدن. در حال دو دو تا چهار تا بودم که یک صدایی کل افکارم رو متلاشی کرد.

- ببخشید خانم می تونم اینجا بشینم.

سرم رو اوردم بالا. یک پسر هم سن و سال خودم بود. شلوار جین آبی پوشیده بود با تی شرت سفید و یک کت سرمه ای هم روش. صداش رو مثل این دوبلر ها یکم بم کرده بود. از همون حالت هایی که شیرین همیشه مسخره شون می کرد. یک بار که با پدارم بحثش بود پدارم لو داده بود که این نوع حرف زدن از نظر خود پسر ها بسی دختر کشه. یاد قیافه ی پدرام وقتی که این حرف از دهنش پرید بیرون افتادم و خنده ام گرفت. این یارو هم به خودش گرفت. داشت صندلی مقابلم رو می کشید بیرون که بشینه که اخم هام رو در هم کشیدم و گفتم:

- من به شما اجازه دادم بشینید؟

با همون لحن ادامه داد:

- ولی نگفتید نشین.

- خب حالا میگم. نشین.

- میشه بپرسم چرا؟

ای خدا هیچ کس رو گرفتار آدم سیریش نکن. شونه بالا انداختم و از جام بلند شدم. کیفم رو برداشتم و همون طور که از میز فاصله می گرفتم گفتم:

- خب بشین به من چه؟

دنبالم اومد و گفت:

- تنهایید؟

می خواستم برگردم یکی بزنم تو دهنش ها. آره تنهام. همیشه تنها بودم. تنها بودن جرمه؟ یاد اون روز هایی افتادم که تا می رفتم برای مصاحبه می گفتم تنهام یک جور دیگه نگاهم می کردند. یاد رها که از وقتی فهمیدند دختر تنهاست تو اون شرکت هزار جور پیشنهاد بهش شد. بغض کرده بودم. من تنهام. چرا بقیه به خودشون اجازه میدن مزاحم یک آدم تنها بشن؟ قدم هام رو محکم تر و بلند تر برداشتم که بازوم رو گرفت و خواست نگهم داره که برگشتم و یکی خوابوندم تو گوشش. شوکه فقط نگاهم می کرد. بعد از چند لحظه قرمز شد. رگ های گردنش رو به وضوح میدیدم. دهنش رو باز کرد تا چیزی بگه که صدای مانی رو از پشت سرش شنیدم.

- رکسانا؟

برگشتم نگاهی کردم. وااای. ماشین کم بود این هم اضافه شد. مانی با عصبانیت اومد جلو و گفت:

- چی شده؟

زبونم بند اومده بود. نمی دونم چرا یک لحظه تمام عذاب هایی که کشیده بودم اومد جلو چشمم یک لحظه فکر کردم تا آخر عمرم باید به عنوان یک دختر تنها این چیز ها رو تحمل کنم و جوش آوردم. اون به خودش اجازه داد بازوم رو بگیره چون تنها بودم. چرا این طوری بود؟ تنها چیزی که اون لحظه می خواستم یک گوشه ی دنج و خالی برای گریه کردن بود. مانی دوباره سوالش رو تکرار کرد که اون پسر مزاحم شروع کرد حرف زدن. اون لحظات فقط می خواستم دهنش رو گل بگیرم.

- من و دوست دخترم یک مشکل جزئی داریم فکر نمی کنم به شما مربوط باشه.

مانی با چشم های گرد شده برگشت سمت من.

- این چی میگه.

اون یارو هم با پررویی برگشت سمت من و گفت:

- اِ؟ شما همدیگه رو میشناسید؟

مانی با بهت نگاهم می کرد بالاخره زبونم باز شد.

- مانی این چرت و پرت میگه این مزاحم منه.

پسره پوزخندی زد و گفت:

- حالا شدم مزاحم دیگه؟

نزدیک بود گریه ام بگیر.

- چرا چرت و پرت میگی یارو من دو روز نیست اومدم بابلسر اونوقت چه جوری دوست دختر تو ام؟

برگشت با پررویی گفت:

- مگه همین دو ساعت پیش قبول نکردی.

فقط با التماس مانی رو نگاه کردم که مانی هم برگشت با عصبانیت بهش گفت:

- این خانم یک ساعت پیش تو خونه من بودند. کمتر دروغ بگو دماغت دراز مشه. یک لطف دیگه هم بکن.همین الان گورت رو از انیجا گم کن و دیگه تو کافی شاپ من پیدات نشه وگرنه می دونم چی کارت کنم.

و دست من رو گرفت و کشید سمت دوست هاش که همه داشتند به ما نگاه می کردند. خب کتک های اون شبم چند برابر شده بود این رو میشد از رو چهره ی سرخ مانی فهمید. مانی یک لحظه از دوست هاش معذرت خواست و من رو دنبال خودش کشید تو محوطه پشت کافی شاپ که فضای باز بود. من رو نشوند روی یک از تخت ها و خودش جلو پام زانو زد و با خشم بهم خیره شد.

- خب...توضیح بده.

سرم رو انداختم پایین و همون طور که با بند کیفم بازی می کردم گفتم:

- چی رو؟ به خدا مزاحم بود.

- اون رو خودم فهمیدم. من که تو رو میشناسم.

- آره جون خودت حرفش رو باور کرده بودی اولش.

- یک لحظه آره. ولی بعدش...

حرف شرو نیمه تموم گذاشت. بلند شد و کنارم نشست.

- وقتی یکهو غیبت می زنه بعد تو کافی شاپ با یک پسر ظاهر میشی چه انتظاری از آدم داری؟ واسه چی ماشینم رو برداشتی؟

با صداقت گفتم:

- لج و لج بازی.

- دلت خنک شد؟

- آره.

- حالا میشه سوییچش رو بدی؟

دست بردم داخل کیفم و سوییچش رو با بی میلی گذاشتم کف دستش. بعد هم بغضم شکست. کاش از خونه نمی اومدم بیرون. مانی همون طور که سوییچ رو تو دست هاش می چرخوند گفت:

- چرا پا شدی بی خبر از خونه اومدی بیرون؟ نگفتی گم میشی؟

- خاله و رها می دونستند.

- اون ها فکر می کردند پیاده میری تا پارک سر کوچه و برمیگردی.

با هق هق گفتم:

- تقصیر توست.

با خنده پرسید:

- من؟

- آره دیگه اگه ماشینت رو میدادی به من هم لج نمی کردم قایمکی برش دارم. تازه اگر بادکنک رو نمی تکوندی اصلا اتفاقی نمی افتاد که من بخوام از خونه بیام بیرون.

- خب حالا برا چی تعقیبم کردی؟

- خب جایی رو بلد نبودم. بیکار بودم.

خندید و گفت:

- دوست هام رو دیدی؟

- نه بابا وقت نکردم همه رو دید بزنم. داشتم فکر می کردم چه جوری برم خونه که کتکتم نزنی که اون یارو نمی دونم از کجا پیداش شد.

گریه ام هر لحظه بیشتر میشد.صورتم رو با دست هام پشوندم و آرنج هام رو گذاشتم رو زانو هام و ستونشون کردم. حس کردم مانی بهم نزدیک شد. دستش رو انداخت دور شونه هام.

- خب حالا گریه ات برای چیه؟

سرم رو آوردم بالا و به مانی نگاه کردم.

- مانی؟

- جانم؟

- تو...اگر یک دختر تنهایی رو ببینی، مزاحمش میشی؟

یکم مکث کرد و گفت:

- من نه. ولی خیلی ها میشن. براشون تنها و غیر تنها هم فرق نمی کنه ولی خب مزاحم یک آدم تنها شدن راحت تره.

- تو چرا مزاحم نمیشی؟

- چون تربیت و شخصیتم با اون ها فرق می کنه. همه که مثل هم بزرگ نمیشن. همه باور هاشون مثل هم نیست.

- من دلم نمی خواد تنها باشم.

- نیستی. رها رو داری...فرهاد رو داری... منو داری... مامانم رو داری...

با کنجکاوی نگاهش کردم.

- تو فرهاد رو از کجا میشناسي؟

خندید و گفت:

- رازه.

- مانی تو رو خدا.

- شب بهت میگم.

- مانی...

- راه نداره.

با حرص نفسم رو دادم بیرون دستش رو از رو شونه هام برداشتم. خندید و گفت:

- تو جز قهر کردن کار دیگه هم بلدی.

- نوچ.

بلند تر خندید.

- راستی این کافی شاپ جدی مال خودته؟

- یک هشتمش.

- چی؟

- با اون هفت نفری که اون بیرون دیدی دو سال پیش پول گذاشتیم و این جا رو زدیم. هم کلاسی هام اند. از سال اول باهاشون بودم. می خوای باهاشون آشنا بشی؟

سرم رو تکون دادم.

- پس پاشو.

بلند شدم و همراه مانی به سالن رفتیم. همزمان با ورودمون هفت جفت چشم کنجکاو به سمتمون برگشتند. مانی دستم رو گرفت و به میز نزدیک کرد.

- خب رکسان بیا با بچه ها آشنا شو.

و شروع کرد یکی یکی معرفی کردن. لاله و سپیده و سارا و مریم دختر های گروهشون بودند. مریم شبیه خانم دکتر ها بود واقعا. نمی دونم چرا ولی از قیافه اش معلوم بود پزشکه!. سارا هم یک دختر چشم سبز و به نظرم آروم بود. ولی سپیده و لاله جفتشون از اون شلوغ های پر حرف و با نمک بودند. مثل شیرین. بعد هم اشکان و ماهان و سینا رو بهم معرفی کرد. اشکان نامزد مریم بود. ماهان هم طبق گفته ی بقیه یک سال از همه کوچکتر بود. یک سال رو جهش زده بود. سینا هم مثل مانی یکی از دلقک های جمع بود. کلا از جمعشون خوشم اومد. محیط دوستانه و گرمی داشتند. با همشون دست دادم. به مانی حسودیم میشد که چنین دوست هایی داره. بعد از جریان رها من هم کمتر وقت کرده بودم با دوست هام وقت بگذرونم ولی یک روزی عضو چنین گروهی بودم. در آخر مانی رو به همه من رو معرفی کرد.

- بچه ها رکسانا دختر یکی از دوست های قدیمی مامان منه. یک جورایی خواهر رها.

لاله با ذوق گفت:

- خواهر رها شمایی پس؟

با کنجکاوی مانی رو نگاه کردم که گفت:

- رها براشون یک چیز هایی تعریف کرده.

لاله از جاش بلند شد و رفت از اون سمت یک صندلی آورد و بین خودش و سپیده گذاشت.

- بیا عزیزم. بیا بشین غریبی هم نکن رها گفته مثل خودم و سپیده زلزله ای.

خندیدم و کنارشون نشستم.

- اون طور که رها گفته نه ولی خب یکم.

مانی هم بین سارا و سینا نشست و شروع کردند به بحث ها مختلف. لاله که من رو ول نمی کرد یک ریز باهام حرف میزد . البته از این بابت ممنونش بودم باعث میشد حس غریبی نکنم. آخه از همه کوچکتر بودم. هی لاله حرف میزد و من ساکت بودم که آخرش گفت:

- اینقدر ساکت نباش آخر به کوچکترین بودت تو جمع عادت میکنی مثل ماهان.

صدای ماهان بلند شد.

- بزرگی به سال نیست به اینجاست.

و با انگشت ضربه ای به پیشانی اش زد. لاله خندید و گفت:

- خب در این صورت هر طوری بخوایم حساب کنیم تو باز کوچکترینی.

خندیدم و گفتم:

- شما ها همتون پزشکی می خونید؟

سپیده- آره. تو چی می خونی راستی؟

- معماری.

سپیده تریبا رو میز ولو شد.

- خوش به حالت. من عاشق معماری ام. اینقدر این مامانم دم گوشم خوند که دیپلم ریاضی رو ول کردم اومدم چسبیدم به خون و رگ و معده و روده و مثانه و...

صدای مانی در اومد.

- سپی....جان مادرت داریم قهوه می خوریم ها.

لاله یکهو داد زد.

- وااای دیدی چی شد یادم رفت برای رکسان قهوه بیارم.

و از جاش بلند شد. خواستم بگم زحمت نکشید که ماهان گفت:

- زحمت نکش رکسان جان این یک کاری بخواد بکنه خدا بیاد پایین نمیشه جلوش رو گرفت.

صدای غر غر های نا مفهوم لاله از دور اومد و جمع از خنده روده بر شد.

دو ساعت بعد همراه مانی از بچه ها خداحافظی کردیم و اومدیم بیرون. لاله و سپیده هم شماره هاشون رو بهم دادند و شماره ام رو گرفتند تا تو این مدتی که بابلسرم باهاشون در ارتباط باشم. تو ماشین که نشستیم فکر کردم اگه اون یارو مزاحمم نشده بود الان باید خودم رو برای کتک جانانه آماده می کردم از این فکر خنده ام گرفت. مانی پرسید:

- چیه؟ چرا می خندی؟

- هیچی. مانی؟

- بله؟

- خیلی خوش حالم که تو پیش رهایی.

بخندی زد و دنده رو عوض کرد.

- من هم خوش حالم که رها پیشمه.

چشم هام رو ریز کردم و به خطوط در هم رفته ی چهره اش نگاه کردم

.- مانی؟

- بله؟

- نکنه...

خندید و گفت:

- چیه؟ به من تریپ مجنونیت نیمده؟

- دیوونه.

- ما رو چه به عشق و عاشقی خواهر من.

- آخه حرفت دو پهلو بود ها.

- خداییش من رها رو دوست دارم رکسان ولی فکر کردن به رها...یک جورایی خیانت به جفتمونه.

- منظورت خودت و رهاست؟

- آره...مامانم عاشق رهاست ولی می دونم هیچ وقت به عنوان عروس قبولش نمیکنه.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- هیچ کس رها رو قبول نمی کنه.

- چرا. این طوری نیست که هیچکس قبولش نکنه ولی خب خیلی ها با شرایطش کنار نمیان.

آهی کشیدم و گفتم:

- کاش میشد زمان رو به عقب برگردوند. اگه میشد...هیچ وقت نمیذاشتم خشایار همین طوری رها رو ول کنه و بره.

- چرا نمیگی جلوی رها رو می گرفتم؟

- چون یکسری چیز ها دست من نیست. من اصلا نفهمیدم درد اون چیه. ولی...خشایار حقش نبود. باید میایستاد و تاوان تک تک کاراش رو می داد. اون اصلا...آب شده رفته زیر زمین. اگر می تونستم برگردم عقب...هیچ وقت نمی ذاشتم از زبون لال شده ام بپره بریم پیش مانی...

بغض کردم. مانی با تعجب برگشت و نگاهم کرد. با همون بغض ادامه دادم:

- همیشه خودم رو مقصر می دونم. ما هیچ وقت عید مسافرت نمی رفتیم. نمی دونم چه مرگم شد اون سال پیله کردم بیایم پیش شما. آخه بچه هم سن و سالم فقط رها بود. فامیلی نداشتیم.می خواستم بیام پیش شما با تو بازی کنم. میشه گفت تنها کس و کارمون شما بودید. هرچی گفتم بابام گفت نه. من هم رفتم رها رو شیر کردم. بهش گفتم بریم پیش مانی خوش میگذره اون هم رفت مخ مامان باباش رو زد. باباش هم به بابای من پیشنهاد داد که بریم...

بغضم شکست. با صدای بلند زدم زیر گریه. هیچ وقت نه به روی خودم آورده بودم که اصرار من بوده و نه به روی رها. چون می خواستم فراموش بشه . می خواستم خودم رو تبرئه کنم. با هق هق ادامه دادم:

- هیچ وقت خودم رو نمی بخشم. همش تقصیر من بود.

با دست جلوی دهنم رو گرفتم تا هق هقم یکم بند بیاد. اشک کرد هام رو پاک کردم ولی سریع جاشون پر شد. مانی هم با تعجب فقط دیوونه بازی من رو نگاه می کرد. بعد از چند دقیقه هم ماشین رو پارک گوشه و برگشت من رو نگاه کرد. دستش رو گذاشت رو شونه ام و همون طور که نگاه تاسف بارش روم ثابت بود یک برگ دستمال کاغذی برداشت و اشک هام رو پاک کرد.

- بسه رکسان انقدر امروز گریه کردی چشم هات باد کرده.

هق هقم کمتر شده بود ولی هنوز اشکم می اومد. مانی هم چیزی نگفت گذاشت تو حال خودم باشم. به یک تخلیه ی درست حسابی نیاز داشتم. ماشین رو روشن کرد و راه افتاد. یکم که آروم شدم گفت:

- خب...اخر سالی یک دل تکونی کردی نه؟

بین گریه خندیدم. یک دستمال کاغذی از رو داشبور برداشتم که مانی گفت:

- راستی قرار بود یک چیزی رو شب بهت بگم.

با کنجکاوی برگشتم سمتش.یک نفس عمیق کشید و گفت:

- نه ولش کن الان نمی گم.

- وای مانی جان من....

-نچ.

- مانی...

- زبون به دهن بگیر دختر الان می برمت یک جای خوب قشنگ برات تعریف می کنم.

با کلافگی پوفی کشیدم و تو صندلی فرو رفتم. می دونستم تا نخواد من خودم رو هم بکشم حرفی نمی زند. زل زدم به چراغ های خیابون که یکی یکی عقب می رفتند. متوجه نشدم دراه کجا میره. به خودم که اومدم دیدم تو ساحلیم. ماشین رو پارک کرد و گفت پیاده شو. کمربندم رو باز کردم که گوشیم زنگ خورد.

- بله؟

- الو رسکانا؟ کجایی؟

- رسکانا عمته.

- خیلی خب بد اخلاق کجایی؟ یکهویی قهر کردی رفتی. الان بچه ام میگه چه خاله ی لوسی دارم من. وای.

نفس عمیقی کشیدم که تبدیل به آه شد. حالم گرفته بود اصولا. روز خوبی نبود.

- با مانی ام.

- راستی ماشینش رو کجا برداشتی بردی؟

ای نامرد پس لو داده بود.

- برای خودش توضیح دادم. کار ضروری پیش اومد.

- خیلی خب حالا ما شدیم غریبه؟

از ماشین پیاده شدم و همون طور که به طرف آب می رفتم گفتم:

- حالا اومدم برات توضیح میدم.

- باشه. زنگ زدم فقط ببینم کجایی. نگران شدم. حدس می زدم با مانی باشی.

- نگران نباش. یکی دو ساعت دیگه میایم.

- باشه خوش بگذره. خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. داشتم می رفتم سمت مانی که یک نفر از پشت دستاش رو دورم حلقه کرد و جلوم رو گرفت. خواستم جیغ بزنم که با دست جلوی دهنم رو گرفت. هیچ کس تو ساحل نبود جز من و مانی و اون یک نفر که هنوز موفق نشده بودم ببینم کیه. تو بغلش داشتم دست و پا می زدم و از طرفی هم منتظر بودم مانی بیاد کمکم که با شنیدن صدای خنده های آشناش دست از تقلا برداشتم. دستش از رو دهنم برداشته شد و روی چشم هام قرار گرفت. نمی تونستم اون چیزی که تو ذهنم بود رو باور کنم. حلقه ی دست هاش دورم تنگ تر شد. بوی ادکلن همیشگیش به مشامم خورد. خندیدم و دستم رو گذاشتم رو دستش که روی چشمام بود.

- این چه وضع اعلام حضور کردنه؟ زهره ترکم کردی.

خندید و زیر گوشم رو بوسید. نا خودآگار خودم رو جمع کردم. رو این تیکه حساس بودم. انگشت کسی بهش می خورد نیم متر می پریدم هوا. دستاش هنوز رو چشم هام بود.

- نمی خوای دستت رو برداری؟

باز خندید و آروم دم گوشم گفت:

- نه.

من هم خندیدم.

- دیوونه ای چون.

- مگه شک داشتی؟

شروع کردم دست و پا زدن.

- آره. ولی الان مطمئن شدم. ولم کن دیوونه ببینمت.

- نمیشه.

- چرا خب؟

- نبینیم بهتره.

- برای چی؟ ولم کن.

- اخه داشتم میومدم مهرنوش بوسم کرد فکر کنم جای رژش مونده باشه رو لپم.

به رگ غیرتم بدجور برخورد. با یک حرکت خودم رو از چنگش بیرون آوردم و برگشتم زل زدم به صورتش. تغریبا جیغ زدم.

- فرهااااد...

خندید و گفت:

- گفتم که نبینی بهتره.

- چرا این شکلی شدی دیوونه؟

- همین چهار ساعت پیش از کیش پریدم.آفتاب اون جا هم که خودت میدونی چیه.

- نه. نمی دونم تا حالا نرفتم. کیش چی کار داشتی؟

- مسافرت دیگه.

- با کی؟

- خانواده ی محترم. به زور برداشتند من رو با خودشون بردند.

- خانواده یعنی بابات و عمه ات و مهرنوش دیگه.

- پژمان هم خودش رو آویزون ما کرد.

خندیدم و تازه یادم اومد که مانی هم اونجا ایستاده بود برگشتم سمتی که ایستاده بود رو نگاه کردم که دیدم نیست. فرهاد خندید و در حالی که دستم رو می کشید گفت:

- بیا اون ماموریتش رو انجام داد رفت دنبال کار و بار خودش.

با چشم های گرد شده دنبالش راه افتادم.

- شما همدیگه رو از کجا میشناسید دیگه؟

- نمیشناختیم. شیرین گفت اون می تونه کمک کنه من یک جوری ببینمت. گفتم شاید دوست نداشته باشی خاله ات بدونه.

- پس کار شیرینه. اون شماره مانی رو از کجا آورد.

- رها.

- چشمم روشن پس فقط خاله نمی دونه.

- آره دیگه.

رو شن ها نشست و من رو هم کنار خودش نشوند و تکیه ام رو داد به خودش.دستم رو گرفت و همون طور که با انگشت هام بازی می کرد گفت:

- بابا تو این مدت از هیچ کاری برای این که من رو یک جوری بشونه کنار مهرنوش دریغ نکرد. مهرنوش هم بدتر از اون. تا جایی که تونستم در رفتم. این دو روز آخر هم که تو نبودی من بیشتر خونه بودم و اوضاع بدتر بود. بابا دیشب بی مقدمه گفت چمدونت رو ببند داریم میریم کیش. لج کردم گفتم نمیام بابام هم داشت بدتر لج می کرد که پژمان سپر بلای من شد. گفت بیا برو من هوات رو دارم اینقدر هم با بابات بحث نکن بهش نیاز داری. به محض رسیدنم دور از چشم بابا رفتم یک بلیط گرفتم. امروز ظهر هم بدون وسیله و چیزی شناسنامه و بلیطم رو برداشتم با کوله ام اومدم اینجا. صبحم که زنگ زدم کیش بودم.اگه شیرین نبود نمی تونستم پیدات کنم.

سرم رو از رو شونه اش برداشتم و گذاشتم رو سینه اش.امن ترین جایی که سراغ داشتم. آروم گفتم:

- از این جور سورپرایز ها خوشم میاد.

خندید و شالم رو از رو موهام برداشت و انداخت دور گردنم. موهام رو باز کرد. باد زد هر شاخه اش رو یک طرف برد. شروع کرد بازی با موهام. یک جورایی وقتی این کار ها رو می کرد خجالت می کشیدم. برای این که حواس خودم و اون رو پرت کنم گفتم:

- تو این یک روز که کیش بودی این طوری سوختی؟

- صبح پژمان زد به سرش به زور بردم شنا.

خندیدم که سرش رو خم کرد آروم دم گوشم گفت:

- خوش تیپ تر شدم؟

با بدجنسی گفتم:

- ای آره...تازه میشه یکم نگات کرد.

آروم مو هام رو کشید و گفت:

- می دونستی خیلی ضد حالی؟

خندیدم.

- اشکال نداره. تو دروغ بگو. من که می دونم همون روز که جلو دانشگاه نزدیک بود زیر بگیرم جلو ماشین خشکت زده بود تو کف قیافه ی من بودی.

دهنم باز شد که اعتراض کنم که لباش رو گذاشت رو لبام و اجازه ی این کار رو بهم نداد.دلم می خواست همون موقع ازش جدا شم و خفه اش کنم. قلبم محکم می زد. ولی اون موقع هیچ اراده ای از خودم نداشتم. نمی دونم چقدر گذشت که ازش جدا شدم. با سگرمه های درهم نگاهش کردم که گفت:

- باز چیه؟

- گفته بودم از سورپرایز خوشم نمیاد.نه؟

با خنده رو شن ها دراز کشید و من رو هم کنار خودش خوابوند.

- کیفش به سورپرایزشه.

با قهر روم رو برگردوندم و به پهلو دراز کشیدم. روم به دریا بود. از پشت دست هاش رو انداخت دورم. محو تماشای منظره رو رو به روم بودم. آسمون صاف صاف بود و نور ماه روی دریا افتاده بود. دریا هم آروم بود.

- دریا خیلی قشنگه.

- آره.

- دفعه ی اولمه دریای آروم رو میبینم.

- جدی؟

- آره. فقط یک بار اومدم شمال که اونم زمستون بود. دریا طوفانی بود. تازه می فهمم چقدر قشنگه.

- آره قشنگه.

- فرهاد؟

- جانم؟

- فکر کن چه حالی میده یک روز از خواب بلند شی ببینی تو یک قایق سفیدی وسط دریا.

خندید و مسخره ام کرد:

- آره. خیلی حال میده. مخصوصا اگر بعدش بفهمی توسط قاچاقچی ها دزدیده شدی.

- اه تو ام. فقط بلده رویا های کودکانه ی من رو تخریب کنه.

خندید و گفت: این کودک درونت و رویا هاش تو حلقم.

با تعجب ابرو هام رو انداختم بالا و گفتم:

- با کی گشتی این دو روز.ها؟

همون طور که می خندید صورتش رو تو موهام پنهان کرد و گفت:

- آخه آرزوهات خیلی دور و درازه1 خب این همه قایق یکیش رو میگیریم میریم تو آب شب تا صبح می مونیم. این که نشد رویای کودکانه.

- چشه مگه؟

- خیلی ساده است. رویا وقتی کودکانه است که دست نیافتنی باشه.

یکمی فکر کردم و گفتم:

- رویای کودکانه ی تو چیه؟

- من...دلم می خواد مامانم رو دوباره ببینم. فقط یک بار دیگه صداش رو بشنوم. فقط یک بار دیگه. تو هم که لابد قایق سفید وسط آب نه؟

خندیدم و گفتم: ما فقیر بیچاره ها قایق وسط آب هم برامون دست نیافتنیه.

خندید. من هم خندیدم. ولی با حسرت. ما حتی آرزو هامون هم طبقه بندی شده بود!

- تا کی هستی؟

- فردا میرم. دلم می خواست تا سال تحویل بمونم ولی بابا فهمید اومدم جوشی شد شرط کرد فردا تهران باشم. لابد کلی هم باید جواب پس بدم.

- خب چرا کاری می کنی که مجبور بشی جواب پس بدی؟

- به خاطر عشقم.

سرم رو با خجالت پایین انداختم و هون طور که با گوشه شالم بازی می کردم صدام رو مثل خاله سوسکه زیر کردم و گفتم:

- کدوم عشق؟

- همون که خیلی زبونش درازه.

- لال بشی ایشالله.

- تو مال من میشی؟

- استغفرالله.

خندید و گفت:

- خاله سوسکه رو خیلی دوست داری؟

- آره. همیشه با رها گوش می کردیم نوار هاش رو.

- خودت هم عین خاله سوسکه ای.

- پس تو هم اقا موشه ای.

- خب همون موش نشده بودیم آخر عمری که اون هم شدیم.

خندیدم. گاهی واقعا بچه می شدم.

- خیلی دلم می خواست سال تحویل پیشت باشم ولی خب نشد. باید یکم با بابا راه بیام. یک چیز هایی می خوام که رضایت اون براش شرطه.

بعد از چند لحظه سکوت آروم گفت:

-عیدت مبارک.

من هم به آرومی خودش جواب دادم:

- عید تو هم مبارک...

هنوز جمله ام تموم نشده بود که حس کردم گردنم خنک شد. به گردنم نگاه کردم که یک پلاک طلا سفید روش می درخشید.

- سرت رو بلند کن این رو رد کنم.

مثل مسخ شده ها سرم رو یکم بلند کردم تا زنجیر رو ببنده. کارش که تموم شد. طاق باز خوابیدم و به پلاک نگاه کردم. دو تا قلب بودند که نصفشون روی هم منطبق شده بود و روش به انگلیسی نوشته بود«برای همیشه با هم»

- پشتش رو نگاه کن.

پلاک رو برگردوندم و در کمال نا باوری اسم خودمون رو دیدم که پشتش با حروف لاتین با خط قشنگی حک شده بود.

- فرهاد..

- جونم؟

- خیلی خوش گله .

- قابل تو رو نداره.

سپاس گزار نگاهش کردم و گفتم:

- قول میدی؟

- که چی؟

- برای همیشه با هم؟

- آره. قول مردونه.

و انگشت کوچکش رو جلو آورد. یاد بچگی هام افتادم. یک همچین قولی هم به رها داده بودم. به هم قول داده بودیم تا آخر عمرمون دوست های وفادار بمونیم. انگشتم رو دور انگشتش قلاب کردم و اون قول داد. کاش من هم می تونستم قول بدم که ترکش نمی کنم. حلقه ی انگشتم رو باز کردم و گفتم:

- دوستت دارم فرهاد.

لبخندی زد و پیشونیش رو گذاشت رو پیشونیم و این بار من بودم که غافلگیرش می کردم

رها لیوان چای رو جلوم گذاشت و گفت:

- اینقدر فکر نکن یا خودش میاد یا نامه اش.

خندیدم و لیوان رو به لب هام نزدیک کردم. خیلی داغ بود. پشیمون گشته و برش گردوندم سر جاش.

- رها؟

- بله؟

- هنوز یک سوالی تو ذهن من داره چرخ می خوره.

- چی؟

- چرا این کار رو کردی.

- چی کار؟

- خشایار رو می گم.

دستش که رفته بود تا شکلات برداره برگشت سر جاش رو دامنش. چایش رو تلخ خورد. دو تا فحش آبدار خودم رو مهمون کردم. خب می ذاشتی بچه چایش رو بخوره به تو چه که چرا.

- راستش...اول نمی خواستم. بعد دیدم یک جورایی بهترین راهه برای من. رکسان وقتی یادم میاد چقدر احمق و خیال باف بودم دلم می خواد بمیرم. فکر می کردم خشایار ولم نمی کنه. فکر کردم بهم وابسطه میشه. احمق بودم. فقط من وابسطه شدم اون راحت رفت.

چشم هام گرد شد.

- وابسطه شدی یعنی چی؟

- من دوستش داشتم رکسان. اگر نداشتم هیچ وقت صیغه اش نمی شدم.

- یعنی چی؟

- نذاشتم تو بفهمی. نذاشتم هیچ کس بفهمه. چون می دونستم یک خیال خام مسخره است. دوستش داشتم ولی می دونستم اون هیچ وقت نگاه یک دختر بی کس و کار یتیمی مثل من نمی ندازه. خانواده اش اجازه نمی دن از طبقه ی ما دختر بگیره. وقتی ساره پیشنهادش رو گفت سریع رد کردم. ولی وقتی گفت خشایار، سست شدم.شروع کردم پیش خودم فکر های الکی کردن که اون من رو دوست داره و چون خانواده اش اجازه نمی دن می خواد اول از این در وارد بشه بعد از یک مدت هم یک برنامه ای میریزه که عقد دائم بشیم. خیلی احمق بودم رکسان. خیلی. ما دختر ها هر چی می کشیم از این خیال های الکی بافتنمون می کشیم.

با چشم های ماتم زده زل زده بودم به رها که با حسرت و حرص اون کلمه ها رو ادا می کرد. حرفش که تموم شد بلند شد و با کلافگی اتاق رو ترک کرد. نگاه ماتم زده ام از در کنده شد و دوخته شد به چمدون جلوی روم.مردد به چمدون نگاه می کردم و پیش خودم فکر می کردم می تونم یکم دیگه هم پیشش بمونم ولی دانشگاه....فرهاد....خدا می دونست چقدر دلم براش تنگ شده بود. از شبی که کنار دریا باهام خداحافظی کرد و فرداش رفت تهران دو هفته می گذشت. اون روز سیزدهم بود. تا همون روزش هم به زور مونده بودم. رها مدام اصرار داشت زودتر برم. فرهاد هم که یک بار پشت تلفن باهام دعواش شد اینقدر که اصرا کرد برم و من گفتم سیزدهم زودتر نمیام.

سیزدهم هم رسیده بود و من هنوز در برگشت مردد بودم. نمی دونستم می خوام بمونم چی کار کنم ولی حس می کردم رها با حضور من حالش بهتره یعنی مانی این طوری گفته بود.اونقدر محو چمدون بودم که متوجه نشدم مانی کی وارد اتاق شد. فقط یکهو با صداش از جا پریدم. برگشتم سمتش و همون طور که دستم رو قلبم بود گفتم:

- مرض. چرا مثل جن ظاهر میشی؟

- دو بار در زدم سه بار هم صدات کردم دفعه چهارم شنیدی. کجایی تو چند روزه اصلا تو هپروت سیر می کنی.

زانو هام رو بغل کردم و همون طور که زیر چشمی به چمدونم نگاه می کردم گفتم:

- می ترسم برم بلایی سر رها بیاد.

کنارم نشست و گفت:

- دست شما درد نکنه ما بوقیم دیگه؟

- نه. ولی خودم هم بهش عادت کرده بودم. رها خیلی زودرنج شده اصلا اون رهایی که من می شناختم نیست. از طرفی نگرانم نتونم برای زایمانش خودم رو برسونم.

- چرا؟

- گفته میفته تیر. من امتحان دارم.

- حالا یک کاریش می کنیم. اصلا شاید رها رو برای زایمان بیاریم تهران. همون جا هم عملش کنیم.راستی تکلیف کارت چی میشه؟ رها می گفت می خوای پول قرض بگیری.

- آره...کارش رو فقط گرفتم که بدونند منبع درآمد دارم و بهم پول قرض بدن.

- آخه مبلغ کمی نیست. تو تا کی می خوای کار کنی.

- حساب کردم اگر این دو سالی که مونده تا لیساسنم رو کار کنم و همه ی حقوقم رو بدم حدود یک سومش رو پرداخت کردم. مدرکم رو هم بگیرم در آمدم میره بالا بالاخره بهشون میدم. اون ها اون پول رو نمی خوان. یعنی نیازی بهش ندارند. اگر پس میدم به خاطر اینه که نمی خوام زیر دین باشم.

- میتونی کارت رو بیاری اینجا؟

- خب اگر بیام این جا شماها هستید می تونم شاگرد خصوصی بگیرم. تهران تنهام جرئت نمی کنم.

- کی میای اینجا؟

- امتحان های دانشگاهم که تموم بشه میرم دنبال انتقالی. از کارم هم استفاء می دم. رها رو که عمل کردیم و یکم حالش خوب شد اسباب کشی می کنم. احتمالا میشه شهریور.

مانی سری تکون داد و با اشاره ای به چمدون گفت:

- خیالت از بابت رها راحت باشه. هنوز سر قولم هستم.

لبخندی زدم و گفتم:

- ممنون.

لبخند تلخی زد و از جاش بلند شد اتاق رو ترک کرد.دوباره به چمدونم نگاه کردم. دستم رو بردم جلو و درش رو بستم. نمی تونستم تا آخر عمرم اونجا لنگر بندازم...

با توقف پر سر و صدای اوتوبوس چشم هام رو باز کردم. اونقدر تو راه گریه کرده بودم که همه چپ چپ نگاهم می کردند. انگار عزیزم رو از دست داده بودم. این دو هفته بدجور به همه شون عادت کرده بودم. دلم فقط برای رها تنگ نشده بود. دلم برای مانی هم تنگ شده بود. برای دلقک بازی هاش که همیشه تو بدترین شرایط می خندوندم. برای مهربونی های خاله رعنا و غذا های گرمش که فکر نکنم دیگه تا موقعی که ببینمش نصیبم بشه. برای رها که دیگه گفتن نداره چقدر دلم تنگ شده بود. حتی با همه ی اون غرغر هاش و حساسیت های بی موردش. برای جوجه ی تنبلش که تازه شروع کرده بود ول خوردن. بغض کردم. دوباره داشت گریه ام می گرفت. بسم بود دیگه نمی خواستم اشک بریزم اونقدر گریه کرده بودم که سر درد گرفته بودم. از جام بلند شدم و ساک دستیم رو برداشتم. یادم افتاد که موقع پیاده شدن از اوتوبوس تهران بابلسر چقدر ذوق داشتم و حالا از بابلسر به تهران... حتی دلم نمی خواست از جام بلند شم چه برسه به پیاده شدن. دلم می خواست با همون اوتوبوس برگردم. افکار به قول رها دپرسونه ام رو ریختم دور و از رو پله ی اوتوبوس پایین پریدم. چمدونم رو گرفتم و رفتم تو سالن ترمینال. باید با یک تاکسی خودم رو می رسوندم خونه و می افتادم رو تخت و تا فردا شب می خوابیدم تا سرم خوب بشه ولی حیف که فردا دانشگاه داشتم. چقدر فرهاد اصرار کرده بود زودتر برگردم یکم استراحت کنم ولی من می خواستم سیزده به در پیش رها باشم. تقصیر خودمه باید حرفش رو گوش می کردم. خدایی هرچی سرم میاد تقصیر خودمه. چقدر از خودم و عقل ناقصم تو اون لحظات بدم میومد.اه کاش حداقل از فرهاد می خواستم بیاد دنبالم. بهش گفته بودم میام. خواسته بود نزدیک که شدم بهش زنگ بزنم ولی من خوابم برد. حوصله هم نداشتم بمونم تا برسه. با تنی خسته داشتم چمدونم رو دنبال خودم می کشوندم که صدای همیشه شاد شیرین رو شنیدم. انگار دنیا رو بهم داده بودن. با ذوق برگشتم طرفش.

- وااای شیرین تو اینجا چی کار می کنی؟

با خنده بغلم کرد و گفت:

- علیک سلام. تو مطمئنی رفتی بابلسر؟ آخرین باری که رفتم اونجا مردم اونجا هم بهم سلام می کردن. تو هم که قبل از رفتنت سلام می کردی. چی شده؟

ازش جدا شدم و گفتم:

- سلام خاله سوسکه. از کجا فهمیدی من میام؟

- کلاغه بهم گفت.

- کلاغه کیه؟

صدای پدرام از پشت سر شیرین اومد:

- دوست پسر محترمت رو میگه.عذر خواهی کرد گفت کار براش پیش اومده.

به چهره ی خسته ی پدارم نگاه انداختم. آخی معلومه شیرین به زور برش داشته آوردتش. حق هم داره دوازده شب به زور بیاد دنبال دوست نامزدش. دستم رو به طرفش دراز کردم و گفتم:

- علیک سلام آقا پدارم. سال نو مبارک.

- سلام. مرسی. سال نو تو هم مبارک.

- شیرین بمیره برات به زور آوردتت نه؟

خندید و گفت:

- به زور نیاوردم. به زور از خواب بیدارم کرد.

- مگه مرغی به این زودی می خوابی؟

شیرین- دست رو دلم نذار خواهر. از ساعت هفت شب خمیازه هاش شروع میشه.

خم شدم و آروم دم گوش شیرین گفتم:

- تو هم خودت رو کم کم عادت بده زود بخوابی پس فردا اذیت نشی.

چنان ضربه ای با بازوش به پهلوم زد که صدای آخم به گوش اقدس خانم هم رسید! پدرام هم دید ما یک دقیقه دیگه بیاستیم اونجا کمیته میاد جمعمون می کنه سریع راهنماییمون کرد سمت ماشین. تو ماشین فک شیرین یکریز جنبید. و من برعکس پدارم که با عشق حرکات بچگونه ی شیرین رو نگاه می کرد تمام آرزوم این بود که شیرین یک ثانیه به اون فکش استراحت بده.

- فرهاد اینقدر حالش گرفته بود که نگو. من که هرچی پرسیدم نگفت چی شده ولی گفت ازت یک عدر خواهی ویژه بکنم از طرف اون. گفت فردا شخصا برای دست بوسی خدمت میرسه. کلی هم سفارش کرد که حتما به موقع برسیم که تو یک وقت نری. بیچاره می خواست بی خبر بیاد خوش حالت کنه. نمی دونم کی زده کاسه کوزه اش رو بهم ریخته...

داشتم می مردم از سردرد. دلم می خواست بزنم زیر گریه و این خواسته وقتی تشدید یافت که شیرین در کمال از خودگذشتگی بهم گفت امشب پیشم میمونه تا تنها نباشم. دیگه دلم می خواست همون موقع خودم رو از ماشین بندازم پایین. ولی با این خواسته مبارزه کردم و پلک هام رو بستم تا شاید شیرین یک لحظه پیش خودش فکر کنه که خسته ام و نباید اینقدر حرف بزنه اما دریغ!

پدارم من و شیرین رو تا دم در خونه رسوند و رفت. شیرین یکم با مصرفی به خرج داد و کمکم کرد چمدون رو ببرم بالا. ساعت نزدیک به دو بود و فکر کنم صد بار تو این دو سه دقیقه ای که از راهرو عبور می کردیم از شیرین خواستم آروم باشه. به خونه که رسیدم چمدون رو به دیوار تکیه دادم و نفس راحتی کشیدم.شیرین هنوز داشت از فرهاد می گفت ولی من داشتم گوشه گوشه ی خونه رو نگاه می کردم و برای بار هزارم فکر می کردم چقدر جای رها خالیه. دلم برای خونه ام هم تنگ شده بود. شیرین به اتاق سابق رها که حالا به خودش اختصاصش داده بود رفت تا لباس هاش رو عوض کنه. من هم به اتاق خودم رفتم. برای لحظاتی روی تختم دراز کشیدم. آخیش... مردم بس رو زمین خوابیدم. رها تو اون مدت نامردی نکرده بود و هرشب پیشم خوابیده بود و من هم چون باید رعایت حالش رو می کردم رو زمین می خوابیدم. از جام بلند شدم تا لباس هام رو عوض کنم که صدای زنگ در اومد. به ساعت نگاه کردم. یک و چهل و پنج دقیقه. کی بود این موقع؟ رفتم در رو باز کردم که با چهره ی عبوس اقدس خانم مواجه شدم.

- اِ؟ سلام اقدس خانم. شمایید؟ طوری شده؟

با لحن خشکی گفت:

- نه. طوری نشده. چطور؟

- آخه...این موقع شب...

- آها...برا اون میگی؟چه کنم مادر؟ مردم که خواب برا آدم نمیذارن. اون از پیک که ساعت ده اومد یک بار بیدارم کرد یک بار هم جنابعالی که الان دخول فرمودید.

و با لحن کنایه آمیزی افزود:

- سفر بی خطر. خوش گذشت؟

لبخند کج و کوله ای زدم و گفتم:

- جای شما خالی.

فکر کنم در تمام عمرم چنین دروغ شاخداری نگفته بودم.

- راستی خبری از رها نیست. اصلا کجا بود این مدت. تا اون جایی که من خبر دارم شما دو تا کسی رو ندارید.

نفس عمیقی کشیدم تا اعصابم رو کنترل کنم. آخه به تو چه زنیکه فضول؟

- راستش عموی رها بعد از بیست سال از خارج اومده و خب رها رفته پیش اون یک مدت زندگی کنه. چون جز رها کس دیگه ای رو نداره. من هم قراره کار هام رو درست کنم و برم پیششون. این دو هفته هم اونجا بودم.

اقدس خانم سری تکان داد و چادر گل منگلی اش رو روی سرش جا به جا کرد.سرم رو کج کردم و گفتم.

- نمی فرمایید تو؟

- نه دیگه اومدم فقط این امانتی رو بدم و برم.

و پاکت کوچکی رو به سمتم گرفت.

- امشب پیک آوردش. من رو هم از خواب بیدار کرد. حالا تا صبح خوابم نمیبره. اصلا مادر خواب شب آدم که بهم بریزه دیگه درست نمیشه.نمی دونم کی بود اینقدر عجله داشت. ساعت ده شب پیک فرستادنت جی بود؟ مگه روز رو ازت گرفتن آخه.

پاکت رو از دستش گرفتم و همون طور که زیر و روش رو نگاه می کردم گفتم:

- بله. متوجهم.میگم...اقدس خانم. کی آورده این رو؟

- من چه میدونم. کدوم از خدا بی خبری پیک فرستاده این جا ساعت ده شب؟

- خب آخه نگفت از طرف کیه؟

- چرا... گفت پروژه های دانشگاست از طرف کی گفت؟ آها. گفت اقای کیانی.

یخ کردم. پاکت از دستم افتاد.

- وا چی شد مادر؟

همون طور که خم میشدم تا پاکت رو بردارم گفتم:

- هیچی. من..باید برم اقدس خانم می بخشید برای فردا کلی پروژه باید کامل کنم یادم نبود. با اجازه.

و با گیجی بدون این که برام مهم باشه یک پیرزن غرغرو ی فضول پشت در خشکش زده در رو بستم و زل زدم به پاکت کوچیک داخل دستم. درش رو باز کردم. یک فلش مموری توش بود. همون موقع شیرین از اتاق بیرون اومد.بر خلاف من که هنوز شالم رو سرم بود اون لباس راحتی پوشیده بود.

- کی بود دو ساعت دم در؟

با گیجی گفتم:

- اقدس.

- اقدس کیه؟

- زن پدر بزرگ من.

- کی؟

- ای بابا همسایه پایینیم دیگه.

- آها همون که خیلی گیره. همش مادر مادر میکنه.

- آره همون.

- خب این چیه دستت؟

در حالی که به سمت اتاق می رفتم گفتم:

- این رو داد گفت پیک آورده.

- از طرف کی؟

- ظاهرا سهراب.

شیرین جیغی کشید و گفت:

- وای چی توشه؟

- نمی دونم.

- آخ خدا بازش کن دارم میمیرم از فضولی.

فلش رو به لژ تاژم وصل کردم و فایل رو باز کردم. هنوز وقت نکرده بودم مانتوم رو در بیارم. گرمم بود. ولی اونقدر فکرم مشغول محتویات اون فلش بود که انگار قوه ی حساییم خاموش شده بود. یک فایل ویدئو توش بود. بازش کردم. اولش یک فیلم از سهراب بود. نشسته بود جلو دوربین و داشت با من حرف میزد.

- سلام رکسانا. امیدوارم هر جا هستی الان حالت خوب باشه...من...فکر کردم که خب... خب امشب دوازدهم فروردینه و من نزدیک یک ماهه که نامزد کردم. امروز فردا هم عروسیمونه. دختر خوبیه. انتخاب مامانه ولی خوبه. دوستش دارم. ولی خودم هم میدونم این حسی که دارم. حسی نیست که یک روزی نسبت به تو داشتم. اصلا قابل مقایسه نیست. ولی خب...به قول خودت هر عشقی به فرجام نمی رسه. شاید قشنگیش هم به همینه. خب...من عشق تو نبودم. این رو از همون اول می دونستم. ولی برام مهم نبود. تا این که تو نتونستی تحمل کنی...خب. اصلا نمی دونم چرا دارم این ها رو میگم شاید چون باید فراموشت کنم. چون. نباید وقتی کنار همسرمم به تو فکر کنم و نمی خوام همه ی عمرم این حرف ها رو تو دلم نگه دارم می خوام با همه ی خاطراتی که باهات داشتم خداحافظی کنم. دیگه بهت فکر نمی کنم. می دونم که تو خیلی وقته که بهم فکر نمی کنی ولی هر اتفاقی بیفته من عاشقتم. این حس رو فقط فراموش می کنم. از بین نمی برمش. چون نمی تونم. این فایل رو برات فرستادم شاید چون دلم می خواست یکم سبک بشم. و ادامه ی این فیلمی که داری میبینی یک کلیپه از همه ی عکس هایی که با هم داشتیم. هر چی بود پاک کردم اون هایی رو هم که ظاهر کرده بودم رو هم سوزوندم. فکر کردم شاید بخوایشون. شاید هم احمقانه فکر کردم ولی خب گفتم من که نمی تونم نگهشون دارم شاید تو بتونی از تنها یادگاری هایی که از دوران با هم بودنمون مونده مراقبت کنی. اگه نخواستی هم مجبور نیستی. می تونی بریزیشون دور یا مثل من آتیششون بزنی. در آخر هم این که...با این که ضربه ی سختی بهم زدی ولی من می بخشمت. می دونم که برای کارت دلیل داشتی. حتی برای دروغ گفتنت دلیل داشتی. من باید از تو معذرت بخوام که گذاشتم به اینجا بکشه باید ازت می پرسیدم. و باور کن هر وقت که تو بخوای حاضرم مثل برادرت کمکت کنم و پشتت باشم. می خوام که برای همیشه به عنوان یک دوست قدیمی و بیشتر یک برادر روم حساب کنی. برات بهترین آرزو ها رو دارم. امیدوارم عشقت رو پیدا کنی و باهاش خوش بخت بشی. تو هم دعا کن بتونم فرزانه رو خوش بخت کنم. خداحافظ.

همزمان با قطع شدن فیلم اشک های من هم شروع کردن به ریختن و از پشت پرده ی اشک عکس های تدوین شده ی خودم و سهراب رو دیدم که همراه با آهنگ روی صفحه ظاهر می شدند.اولین عکس از من و سهراب رو همون نیمکتی بود که من عاشقش بودم و همیشه می نشستم روش. همون جایی که برای اولین بار دیدمش و عکس ها ادامه داشت تا آخرین روزی که من و اون و دوربین کنار هم بودیم!

نیمکت کنار فواره ی نور

یه بهانه واسه از تو گفتنه

جای خالی تو گریه آوره

مرگ لحظه های شیرین منه

یادته به روی اون نیمکت نور

از تو واژه ها غمو خط میزدیم

دست من به دور گردن تو بود

وقتی که تکیه به نیمکت می زدیم

دورمون پرنده ها بودند و عشق،

با نگاه من و تو یکی میشد

من می خواستم با تو پرواز کنم و

برسم به عاشقی اما نشد

دورمون پرنده ها بودند و عشق،

با نگاه من و تو یکی میشد

من می خواستم با تو پرواز کنم و

برسم به عاشقی اما نشد.

یه سبد خاطره داره یاد تو

وقتی که تنها رو نیمکت میشینم

شکر رویا که هنوز هم میتونم

توی رویا روی ماهتو ببینم

از خدا می خوام که عطر دلخوشی

هرجا باشی به مشامت برسه

ممنونم از شب رویا که بازم

وقت دلتنگی به دادم میرسه

نیمکت کنار فواره ی نور

یک بهانه واسه از تو گفتنه

جای خالی تو گریه آوره

مرگ لحظه های شیرین منه

ویدئو که تموم شد یک خداحافظ بزرگ رو صفحه ظاهر شد و بعد سیاهی مطلق. با صدای بلند زدم زیر گریه. در واقع داشتم زجه میزدم.طوری که صدام داشت گوش خودم رو هم کرد می کرد. کم مونده بود سرم رو بکوبونم به دیوار. خدایا با من چی کار کردی؟ چی رو از من گرفتی؟ من عشق نمی خوام. سهراب رو می خوام. کی گفته عشق بهتر از دوست داشتنه؟ من عشق رو نمی خوام. این حس جنون وار رو نمی خوام. سهراب رو می خوام و دوست داشتن ساده ی خودم رو. وقتی مطمئن بودم هیچ کس به اندازه ی اون درکم نمی کنه و حالا می فهمم که درست فکر می کردم. اون که عاشق من بود چه اهمیتی داره من چه حسی داشتم؟ شیرین بغلم کرد. سرم رو روی شونه اش گذاشتم و گریه کردم. شونه های اون هم می لرزید.تو دلم گفتم: خدایا چرا من؟ چرا من؟ چرا من؟ من الان نباید اینجا باشم. باید توی خونمون می بودم. و یواشکی با سهراب رجع به آیندمون حرف می زدم و مدام مضطرب بودم که نکنه بابام سر برسه و بگه دختر تو نصف شبی هم دست از سر کچل این نامزدت برنمیداری. نه این طوری اینجا تو بغل شیرین به حال سهراب از دست رفته ام زجه بزنم. خوش به حال فرزانه. اصلا نفهمیدم کیه. فرزانه. چند تا فرزانه می شناختم. کدوم فرزانه؟ وای خدایا همه از قضیه ی ما خبر داشتند. تو دانشگاه مشهور بودیم. حالا چی میگن وقتی کارت عروسیش رو ببین وقتی که توش نوشته فرزانه و سهراب.

شیرین همون طور که مو هام رو ناز می کرد گفت:

- رکسان آروم تو رو خدا داری خودت رو می کشی.

ولی من همچنان با صدای بلند گریه می کردم. ازش جدا شدم. دست هاش رو گرفتم و تو چشم هاش نگاه کردم بریده بریده گفتم:

- شیرین...شیرین تو... بگو من چی کار کردم؟ چی کار... کردم که تو ده سالگی خدا خانواده ام رو ازم... گرفت؟ چی کار کردم که عمو رفت؟ چی کار کردم که تنها... کسم... مریضه؟ چی کار... کردم که باید سهراب... رو از دست می دادم. امید هام رو از دست دادم... همه چیزم رو... از دست دادم. بخدا.... به خدا دیونه شدم بس فکر کردم. دیگه...نمی تونم. طاقت... ندارم. خسته شدم بس... هر روز از ...خدا پرسیدم خدایا گناه... من چی بود که.... اینقدر عذابم میدی خب بکش راحتم کن. کاش... حداقل جرئت خودکشی... داشتم. ولی باز میگم... به خاطر رها... باید زنده بمونم. ولی میبینم... دارم... به خاطر رها همه چیزم رو... میبازم. همه رو باختم...تموم شد... سهراب که.... داره عروسی میکنه. من هم که تنها شدم. از اون ...ور کسی که بهش... وابسته شدم...و ... فکر می کنم عاشقشم... رو قراره چند وقت.... بعد ول کنم برم باباش نمیذاره بیاد دنبالم. من میدونم... تازه نصفش مونده. حالا حالا ها باید بکشم. تو به من بگو چی کار کردم.... شیرین تو رو خدا بگو... چی کار کردم؟ دارم دیونه میشم... شیرین...اصلا خدا من رو میبینه؟...اصلا خدا...وجود داره؟...شیرین.

نمی دونم چقدر حرف زدم و ازش سوال پرسیدم. در تمام مدت حرف زدنم با نگرانی ازم می خواست آروم باشم. آخرش هم مجبور شد برای این که به خودم بیام یکی بخوابونه دم گوشم. تازه فهمیدم نیم ساعته دارم حرف میزنم و ساکت شدم. سرم رو گذاشتم رو پای شیرین و اونقدر زار زدم تا خوابم برد.

×××

به قرص گرد و سفید بین انگشت هام نگاهی انداختم و بعد از لحظه ای گذاشتمش تو دهنم و با یک لیوان آب قورتش دادم صدای فریاد شیرین از جلو در شنیده شد.

- رکسان بدو دیگه دیرمون شد.

کلیدم رو از رو اوپن قاپیدم و رفتم سمت در. کفش هام رو پوشیدم و خارج شدم. در رو بستم و همون طور که قفلش می کردم فکر کردم چقدر سرم درد می کنه. سنگینی نگاه شیرین رو روی خودم حس می کردم. همون طور که با قفل در ور می رفتم گفتم:

- چیه؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

- کی می خوای درستش کنی.

- من چیزی رو خراب نکردم.

- خب من خراب کردم.

با عصبانیت برگشتم سمتش.

- شیرین حوصله نصیحت ندارم خب؟

شانه بالا انداخت و گفت:

- وا به من چه. تا آخر عمرت با در کشتی بگیر و منتظر بشین که هرکی خرابش کرده بیاد درستش کنه. دیوونه.

و از پله ها پایین رفت. آخ. از دیشب همش فکرم دور و بر سهراب می چرخید هر چیزی رو به اون ربط می دادم. کلافه از پله ها پایین رفتم. از شب قبل یکسره رو نرو شیرین بودم. بدجور از دستم شکار بود. صبح به زور یک لقمه صبحونه خورده بودم تا بتونم مسکن بخورم. دیشب هم تا ساعت چهار صبح بیدار بودم و گریه می کردم. طفلکی شیرین ساعت نزدیک به سه بود که بیهوش شد. هرچی بهش گفتم برو تو اتاق بخواب من خوابم نمی بره گوش نکرد. باید از دلش در می آوردم. در پارکینگ باز بود. رفتم بیرون و در رو بستم. چشمم به ماشین پدرام افتاد. شیرین با اخم تو ماشین نشسته بود و با پدرام حرف می زد. اون هم سرش رو تکیه داده بود به پشتی صندلیش و چشم هاش رو بسته بود و گوش می کرد. لابد قضیه ی دیشب رو داشته تعریف می کرده. چشم هام رو برای لحظه ای بستم تا به اعصابم مسلط باشم. بعد هم با قدم های بلند خودم رو به ماشین رسوندم. در رو باز کردم و نشستم.

- سلام.

شیرین ساکت شد و پدارم چشم هاش رو باز کرد.

- سلام رکسان چه طوری؟

- بد نیستم.

دروغ بزرگی بود از بد هم اونور تر بودم. کسی دیگه حرفی نزد. پدرام هم ماشین رو روشن کرد و راه افتاد سمت دانشگاه. دلم گرفته بود. هنوز می خواستم گریه کنم. دیشب سه ساعت تمام گریه کرده بودم.بعد از دیدن اون فیلم خوابم برده بود. ولی یک ربع بیست دقیقه بعدش بر اثر کابوس بیدار شده بودم. شیرین خواب بود من هم لپ تاپ رو برداشتم رفتم بیرون و دو باره و سه باره اون فیلم رو دیدم و گریه کردم. شیرین بیچاره هم از سر و صدای من بیدار شد و دیگه تا ساعت سه خوابش نبرد ولی من تا نزدیک های چهار،پنج بیدار بودم. اون لحظه هم داشتم می مردم از خواب.مدام مقاومت می کردم که خوابم نبره. آخر هاش دیگه پلک هام داشت رو هم می افتاد که رسیدیم دانشگاه. پیاده شدم. از پدرام تشکر کردم و همراه شیرین رفتیم سمت دانشکده ی خودمون. تو حیاط بازوی شیرین رو گرفتم و وایسوندمش.

- شیرینی؟

- چی میگی قند؟

لبخند کمرنگی زدم و گفتم:

- ببخشید دیشب خیلی اذیتت کردم.

به شوخی یکی زد پس سرم و گفت:

- دفعه آخرت باشه اینقدر من رو بیدار نگه میداری ها. حالا امروز باید مدام سر کلاس ها چرت بزنیم دو تایی.

خندیدم که گفت:

- یک چیزی رو میدونی رکسان؟

با کنجکاوی نگاهش کردم گه گفت:

- حس می کنم داری شبیه به رها میشی.

باز با خنده شونه بالا انداختم. راست می گفت. مثل رها به همه چیز فقط می خندیدم. شاید چون رها هم اون موقع ها یک حالی مثل الان من داشت.با یک درون پر از درد که نمی خواست درد هاش باعث ناراحتی دیگران بشن.

همراه شیرین وارد کلاس شدیم. همه وسط کلاس حلقه زده بودند. فکر کردم شاید بعد از عید همدیگه رو دیدند دارند سلام و احوال پرسی می کنند. با شیرین به سمتشون رفتیم که حلقه شون باز شد و همه به من خیره شدند. در مرکز جمع چشمم به دختر بور با موهای فندقی افتاد که چشم های قهوه ای و درشتش روی من متمرکز شده بود. حس می کردم دارم زیر سنگینی نگاه بیست جفت چشم خرد میشم. به بازوی شیرین چنگ انداختم. حس خوبی نداشتم.چرا اینطوری نگاهم می کنند. سعی کرد به یاد بیارم این دختر کیه. اسمش چی بود خدایا فرناز؟ فرحناز؟ فروزان؟ چرا یادم نمی اومد.چهار ترم همکلاسیم بود چرا اسمش رو نمی دونستم؟ به حواس پرت خودم لعنت فرستادم. نگاهم سر خورد روی دست هاش که چند تا پاکت سفید با حاشیه های فیروزه ای رو نگه داشته بودند و همزمان اسمش تو ذهنم اکو پیدا کرد«فرازنه فیروزآذر» دختری که همیشه با تندی باهام برخورد می کرد و من هیچ وقت نمی فهمیدم چرا. نگاهم هنوز روی پاکت های توی دستش ثابت بود که صدای آشنایی رو از پشت سرم شنیدم.

- ببخشید اجازه میدید؟

برگشتم و چشم تو چشم سهراب شدم. خشک شده بودم نمی دوسنتم چی کار کنم. برخلاف من اون خیلی ریلکس منتظر بود تا راه رو براش باز کنم. از خودم اراده ای نداشتم. توسط شیرین عقب کشیده شدم و سهراب تونست رد بشه. جو بدی بود همه به من نگاه می کردند. سهراب به سمت فرزانه رفت.

- کارت ها رو اگه تموم شدند بقیه اش رو بده لطفا بدم به همکلاسی هام.

فرزانه لبخندی زد و کارت ها رو به سمت سهراب گرفت.

- آره عزیزم بیا.

فقط خودم می دونم و خدا که چه حرصی خوردم وقتی بهش گفت عزیزم. به رعشه افتاده بودم. دلم می خواست از اون کلاس فرار کنم. سهراب نگاهی به کارت ها کرد و کارت رویی رو برداشت و به سمت من اومد. کارت رو به سمتم گرفت.

- خوش حال میشیم تشریف بیارید خانم مسیحا.

صدای پچ پچ یک سری از میان جمع بلند شد. با دست های لرزان پاکت رو ازش گرفتم. هیچی نداشتم بگم. سهراب یک کارت دیگه به سمت شیرین گرفت.

- کارت شما و پدرام رو با هم نوشتم.

شیرین لبخندی زد و کارت رو گرفت و تبریک گفت. ولی زبون من به هیچی نمی چرخید. سهراب بعد از لحظه ای از کلاس بیرون رفت. حتی نگاهی هم به من ننداخت. سرم رو به سمت بچه ها چرخوندم. همه بدون استثنا زل زده بودند به من. نگاه دختر ها تحقیر آمیز و نگاه پسر ها دلسوزانه بود. یکسریشون هم به چشم یک آشغال نگاهم می کردند. خیلی هاشون می دونستند بعد از سهراب با فرهاد دوست شدم. کسی نمی دونست فرهاد کیه فقط همه می گفتند آره رکسانا سهراب رو ول کرد رفت با یک بچه خرپول میگن پسره چند سال پیش از همین دانشگاه اخراج شده. نگاهم افتاد به فرزانه از همه بیشتر تحقیر رو میشد تو چشم های اون خوند. پس چشمش سهراب رو گرفته بود که از همون اول با من بد بود. دیگه نمی تونستم اونجا بیاستم. نفس کم آورده بودم. سریع رو پاشنه پا چرخیدم و از کلاس خارج شدم. صدای فریاد شیرین که اسمم رو صدا می زد و صدای ماهان یکی از پسر های کلاس رو که می گفت بذار یکم تنها باشه رو شنیدم و سرعتم رو بیشتر کردم. همه نگاهم می کردند. در حالی که سعی در حفظ بغضم داشتم دویدم تو حیاط. سمت همون نیمکت همیشگی که همه ی روز های زمستون خیس بود ونمی تونستم روش بشینم. شاید هم چون سهراب نبود سراغش نمی رفتم. شاید هم چون رها نبود که بخواد بره کتابخونه و من بیکار باشم. به نیمکت رسیدم بغضم شکست. رفتم و آروم روش نشستم. سرم رو بلند کردم. درخت کنار نیمکت جوونه زده بود. بهار پارسال اومد تو ذهنم....

- سهراب این جوونه ها رو نگاه کن چه فینگیلی اند.

خندید و گفت:- فینگیلی چیه دیگه؟

- فینگیلی یعنی...فسقلی کوچولوی با نمک...اصلا من نباید به تو بگم فینگیلی چیه که. تو باید خودت بفهمی.

- شرمنده. من فرهنگ لغات رو هم حفظ کنم باز فکر نکنم این واژه هایی که تو استفاده می کنی رو بفهمم.

- بله. واژه هایی که من استفاده می کنم تو فرهنگ لغات نیست ولی تو باید بفهمیشون.

- چه طوری ببخشید؟

- مگه نمیگی عاشقی؟ آدم عاشق احتیاج به فرهنگ لغت نداره برای درک عشقش.

- تو که میگفتی به عشق اعتقاد نداری.

- من ندارم تو که ادعا می کنی داری چی؟

- قبول. ولی تو که به عشق اعتقاد نداری چه جوری میدونی آدم عاشق چه جوریه؟

- تو کتاب ها خوندم.

و زدم زیر خنده...

اون موقع ها چه بی خود و بی جهت می خندیدم. راحت. بی دقدقه. بلند بلند می خندیدم و نمی ترسیدم که غم صدای خنده ام رو بشنوه و بیاد خوشی هام رو ازم بگیره. کاش یکم آروم تر می خندیدم. دوباره برگشتم به اون روز...

- سهراب؟

- جونم؟

- اگه بهت بگن چه چیزی رو بیشتر دوست داری چی میگی؟

- میگم رکسانا.

- اون رو خودم می دونم. منظورم شخصیت نبود گفتم چه چیزی رو.

لپم رو کشید و گفت:

- بچه پر رو.

- حالا جواب بده.

- خب...این نیمکت رو.

- چیز دیگه نبود تو دنیا تو دل بستی به نیمکت دانشگاه؟

- این باز برمیگرده به عشق و عاشقی که جنابعالی چیزی ازش نمی دونی.

من شروع کردم غر غر کردن و سهراب زد زیر خنده...

نگاهی به جای خالی سهراب کنارم انداختم. دستم رو روی بدنه ی فلزی و سرد نیمکت کشیدم و زمزمه کردم.

نیمکت کنار فواره ی نور ،

یک بهانه واسه از تو گفتنه

جای خالی تو گریه آوره.

مرگ لحظه های شیرین منه

یادته به روی اون نیمکت نور

از تو واژه ها غمو خط می زدیم

دست من به دور گردن تو بود

وقتی که تکیه به نیمکت می زدیم

دورمون پرنده ها بودن و

عشق، با نگاه من و تو یکی میشد

من می خواستم با تو پرواز کنم و

برسم به عاشقی اما نشد

دورمون پرنده ها بودن و عشق

با نگاه من و تو یکی میشد

من می خواستم با تو پرواز کنم و

برسم به عاشقی اما نشد

یه سبد خاطره داره یاد تو

وقتی که تنها رو نیمکت میشینم

شکر رویا که هنوزم میتونم

توی رویا روی ماهتو ببینم

از خدا می خوام که عطر دلخوشی

هرجا باشی به مشامت برسه

ممنونم از شب رویا که بازم

وقت دلتنگی به دادم میرسه

نیمکت کنار فواره ی نور

یک بهانه واسه از تو گفتنه

جای خالی تو گریه آوره.

مرگ لحظه های شیرین منه.

دستم رو روی گونه هام کشیدم. خیس شده بودند. از جام بلند شدم باید می رفتم سر کلاس. خودم خواستم. خودم این کار رو با زندگیم کردم. ولی نه...این کار رو خودم کردم ولی خودم نخواستم. کاش شیرین یکم زودتر اون کار رو برام پیدا می کرد. کاش اصلا قبل از این که این کار رو بکنم و با سهراب بهم بزنم و پیشنهاد فارس منش رو قبول کنم با شیرین مشورت می کردم. اونقدر کاش کاش کردم تا رسیدم به در کلاس. در بسته بود. وای نه. حوصله جواب پس دادن به استاد رو نداشتم. پشت در کلاس رو زمین نشستم و تکیه ام رو دادم به دیوار به انتهای راهروی دراز و خالی و ساکت دانشگاه نگاه کردم. اونقدر به آخرش خیره شدم تا شروع کرد به چرخیدن و دیگه هیچی نفهمیدم.

چشم که باز کردم چشمم به ساعت آشنای رو به روی تختم افتاد. تو اتاق خودم بودم. تمام بدنم یخ کرده بود به جز دست چپم. سرم رو به زور برگردوندم و فرهاد رو کنارم دیدم که دستم رو گرفته و سرش رو گذاشته روش و خوابیده. دستم رو از دستش بیرون کشیدم تا موهاش رو ناز کنم که بیدار شد. با دیدنم از روی زمین بلند شدم و لبه ی تخت نشست.

- بیدار شدی؟

گلوم خشک شده بود و صدام در نمی اومد به زور و با صدایی خش دار گفتم:

- چی شده؟

- شیرین میگفت تو دانشگاه از حال رفتی.

- آب...

از جاش بلند شد و از روی پا تختی یک لیوان و پارچ برداشت و لیوان رو پر آب کرد و داد دستم. کمکم کرد نشستم و آب رو خوردم. گلوم یکم نرم تر شد. تازه یادم اومد چی شده. آخ. چه آبرور ریزی ای شده بود تو دانشگاه. به فرهاد نگاه کردم که به ملحفه زل زده بود و نگاهم نمی کرد.

- فرهاد؟

سرش رو بلند کرد و نگاهم کرد.نگاهش با همیشه فرق می کرد. فهمیده بود. همین یکی رو کم داشتم. با سستی به پشت تختم تکیه دادم. اون هم صاف تر نشست و گفت:

- چرا بهم نگفتی؟

- چی رو باید می گفتم؟

- رکسان من احمق نیستم.

- فکر نکردم احمقی.

- پس چرا نگفتی که دوست پسر نداشتی؟

- من گفتم؟

- نه...ولی نگفتی که داشتی.

- مگه تو پرسیدی؟

با صدایی که سر در کنترلش داشت گفت:

- تو هم نپرسیدی ولی من همه چیز رو بهت گفتم. من فکر می کردم ...

نذاشتم حرفش رو تموم کنه.

- فکر کردی چی؟ من چیم؟ ما فقط دوست بودیم. یک دوستی سالم. حتی بهم درخواست ازدواج داد ولی من دیدم نمی تونم. چون اونقدر که باید دوستش نداشتم برای همین جدا شدیم.

حالم از خودم و دروغ هایی که بهش می گفتم بهم می خورد. گاهی وقتی به خودم فکر می کردم و میدیدم که چقدر پستم میل به خودکشی رو در تک تک سلول های بدنم حس می کردم.اگر به خاطر رها نبود خیلی وقت پیش خودم رو خلاص کرده بودم. تمام بدنم داشت می لرزید. متوجه حالم شد. نگاهش نرم تر شد. نزدیک تر اومد من هم از خدا خواسته آغوشش فرو رفتم. سرم رو گذاشتم رو سینه اش و چشم هام رو بستم. تازه یادم اومد دو هفته است ندیدمش و چقدر دلم براش تنگ شده بود.با بغض گفتم:

- به خدا من نمی خواستم چیزی رو ازت مخفی کنم.

موهام رو بوسید و گفت:

- می دونم عزیزم. می دونم.

- فرهاد؟

- جانم.ویدئو که تموم شد یک خداحافظ بزرگ رو صفحه ظاهر شد و بعد سیاهی مطلق. با صدای بلند زدم زیر گریه. در واقع داشتم زجه میزدم.طوری که صدام داشت گوش خودم رو هم کرد می کرد. کم مونده بود سرم رو بکوبونم به دیوار. خدایا با من چی کار کردی؟ چی رو از من گرفتی؟ من عشق نمی خوام. سهراب رو می خوام. کی گفته عشق بهتر از دوست داشتنه؟ من عشق رو نمی خوام. این حس جنون وار رو نمی خوام. سهراب رو می خوام و دوست داشتن ساده ی خودم رو. وقتی مطمئن بودم هیچ کس به اندازه ی اون درکم نمی کنه و حالا می فهمم که درست فکر می کردم. اون که عاشق من بود چه اهمیتی داره من چه حسی داشتم؟ شیرین بغلم کرد. سرم رو روی شونه اش گذاشتم و گریه کردم. شونه های اون هم می لرزید.تو دلم گفتم: خدایا چرا من؟ چرا من؟ چرا من؟ من الان نباید اینجا باشم. باید توی خونمون می بودم. و یواشکی با سهراب رجع به آیندمون حرف می زدم و مدام مضطرب بودم که نکنه بابام سر برسه و بگه دختر تو نصف شبی هم دست از سر کچل این نامزدت برنمیداری. نه این طوری اینجا تو بغل شیرین به حال سهراب از دست رفته ام زجه بزنم. خوش به حال فرزانه. اصلا نفهمیدم کیه. فرزانه. چند تا فرزانه می شناختم. کدوم فرزانه؟ وای خدایا همه از قضیه ی ما خبر داشتند. تو دانشگاه مشهور بودیم. حالا چی میگن وقتی کارت عروسیش رو ببین وقتی که توش نوشته فرزانه و سهراب.

شیرین همون طور که مو هام رو ناز می کرد گفت:

- رکسان آروم تو رو خدا داری خودت رو می کشی.

ولی من همچنان با صدای بلند گریه می کردم. ازش جدا شدم. دست هاش رو گرفتم و تو چشم هاش نگاه کردم بریده بریده گفتم:

- شیرین...شیرین تو... بگو من چی کار کردم؟ چی کار... کردم که تو ده سالگی خدا خانواده ام رو ازم... گرفت؟ چی کار کردم که عمو رفت؟ چی کار کردم که تنها... کسم... مریضه؟ چی کار... کردم که باید سهراب... رو از دست می دادم. امید هام رو از دست دادم... همه چیزم رو... از دست دادم. بخدا.... به خدا دیونه شدم بس فکر کردم. دیگه...نمی تونم. طاقت... ندارم. خسته شدم بس... هر روز از ...خدا پرسیدم خدایا گناه... من چی بود که.... اینقدر عذابم میدی خب بکش راحتم کن. کاش... حداقل جرئت خودکشی... داشتم. ولی باز میگم... به خاطر رها... باید زنده بمونم. ولی میبینم... دارم... به خاطر رها همه چیزم رو... میبازم. همه رو باختم...تموم شد... سهراب که.... داره عروسی میکنه. من هم که تنها شدم. از اون ...ور کسی که بهش... وابسته شدم...و ... فکر می کنم عاشقشم... رو قراره چند وقت.... بعد ول کنم برم باباش نمیذاره بیاد دنبالم. من میدونم... تازه نصفش مونده. حالا حالا ها باید بکشم. تو به من بگو چی کار کردم.... شیرین تو رو خدا بگو... چی کار کردم؟ دارم دیونه میشم... شیرین...اصلا خدا من رو میبینه؟...اصلا خدا...وجود داره؟...شیرین.

نمی دونم چقدر حرف زدم و ازش سوال پرسیدم. در تمام مدت حرف زدنم با نگرانی ازم می خواست آروم باشم. آخرش هم مجبور شد برای این که به خودم بیام یکی بخوابونه دم گوشم. تازه فهمیدم نیم ساعته دارم حرف میزنم و ساکت شدم. سرم رو گذاشتم رو پای شیرین و اونقدر زار زدم تا خوابم برد.

×××

به قرص گرد و سفید بین انگشت هام نگاهی انداختم و بعد از لحظه ای گذاشتمش تو دهنم و با یک لیوان آب قورتش دادم صدای فریاد شیرین از جلو در شنیده شد.

- رکسان بدو دیگه دیرمون شد.

کلیدم رو از رو اوپن قاپیدم و رفتم سمت در. کفش هام رو پوشیدم و خارج شدم. در رو بستم و همون طور که قفلش می کردم فکر کردم چقدر سرم درد می کنه. سنگینی نگاه شیرین رو روی خودم حس می کردم. همون طور که با قفل در ور می رفتم گفتم:

- چیه؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

- کی می خوای درستش کنی.

- من چیزی رو خراب نکردم.

- خب من خراب کردم.

با عصبانیت برگشتم سمتش.

- شیرین حوصله نصیحت ندارم خب؟

شانه بالا انداخت و گفت:

- وا به من چه. تا آخر عمرت با در کشتی بگیر و منتظر بشین که هرکی خرابش کرده بیاد درستش کنه. دیوونه.

و از پله ها پایین رفت. آخ. از دیشب همش فکرم دور و بر سهراب می چرخید هر چیزی رو به اون ربط می دادم. کلافه از پله ها پایین رفتم. از شب قبل یکسره رو نرو شیرین بودم. بدجور از دستم شکار بود. صبح به زور یک لقمه صبحونه خورده بودم تا بتونم مسکن بخورم. دیشب هم تا ساعت چهار صبح بیدار بودم و گریه می کردم. طفلکی شیرین ساعت نزدیک به سه بود که بیهوش شد. هرچی بهش گفتم برو تو اتاق بخواب من خوابم نمی بره گوش نکرد. باید از دلش در می آوردم. در پارکینگ باز بود. رفتم بیرون و در رو بستم. چشمم به ماشین پدرام افتاد. شیرین با اخم تو ماشین نشسته بود و با پدرام حرف می زد. اون هم سرش رو تکیه داده بود به پشتی صندلیش و چشم هاش رو بسته بود و گوش می کرد. لابد قضیه ی دیشب رو داشته تعریف می کرده. چشم هام رو برای لحظه ای بستم تا به اعصابم مسلط باشم. بعد هم با قدم های بلند خودم رو به ماشین رسوندم. در رو باز کردم و نشستم.

- سلام.

شیرین ساکت شد و پدارم چشم هاش رو باز کرد.

- سلام رکسان چه طوری؟

- بد نیستم.

دروغ بزرگی بود از بد هم اونور تر بودم. کسی دیگه حرفی نزد. پدرام هم ماشین رو روشن کرد و راه افتاد سمت دانشگاه. دلم گرفته بود. هنوز می خواستم گریه کنم. دیشب سه ساعت تمام گریه کرده بودم.بعد از دیدن اون فیلم خوابم برده بود. ولی یک ربع بیست دقیقه بعدش بر اثر کابوس بیدار شده بودم. شیرین خواب بود من هم لپ تاپ رو برداشتم رفتم بیرون و دو باره و سه باره اون فیلم رو دیدم و گریه کردم. شیرین بیچاره هم از سر و صدای من بیدار شد و دیگه تا ساعت سه خوابش نبرد ولی من تا نزدیک های چهار،پنج بیدار بودم. اون لحظه هم داشتم می مردم از خواب.مدام مقاومت می کردم که خوابم نبره. آخر هاش دیگه پلک هام داشت رو هم می افتاد که رسیدیم دانشگاه. پیاده شدم. از پدرام تشکر کردم و همراه شیرین رفتیم سمت دانشکده ی خودمون. تو حیاط بازوی شیرین رو گرفتم و وایسوندمش.

- شیرینی؟

- چی میگی قند؟

لبخند کمرنگی زدم و گفتم:

- ببخشید دیشب خیلی اذیتت کردم.

به شوخی یکی زد پس سرم و گفت:

- دفعه آخرت باشه اینقدر من رو بیدار نگه میداری ها. حالا امروز باید مدام سر کلاس ها چرت بزنیم دو تایی.

خندیدم که گفت:

- یک چیزی رو میدونی رکسان؟

با کنجکاوی نگاهش کردم گه گفت:

- حس می کنم داری شبیه به رها میشی.

باز با خنده شونه بالا انداختم. راست می گفت. مثل رها به همه چیز فقط می خندیدم. شاید چون رها هم اون موقع ها یک حالی مثل الان من داشت.با یک درون پر از درد که نمی خواست درد هاش باعث ناراحتی دیگران بشن.

همراه شیرین وارد کلاس شدیم. همه وسط کلاس حلقه زده بودند. فکر کردم شاید بعد از عید همدیگه رو دیدند دارند سلام و احوال پرسی می کنند. با شیرین به سمتشون رفتیم که حلقه شون باز شد و همه به من خیره شدند. در مرکز جمع چشمم به دختر بور با موهای فندقی افتاد که چشم های قهوه ای و درشتش روی من متمرکز شده بود. حس می کردم دارم زیر سنگینی نگاه بیست جفت چشم خرد میشم. به بازوی شیرین چنگ انداختم. حس خوبی نداشتم.چرا اینطوری نگاهم می کنند. سعی کرد به یاد بیارم این دختر کیه. اسمش چی بود خدایا فرناز؟ فرحناز؟ فروزان؟ چرا یادم نمی اومد.چهار ترم همکلاسیم بود چرا اسمش رو نمی دونستم؟ به حواس پرت خودم لعنت فرستادم. نگاهم سر خورد روی دست هاش که چند تا پاکت سفید با حاشیه های فیروزه ای رو نگه داشته بودند و همزمان اسمش تو ذهنم اکو پیدا کرد«فرازنه فیروزآذر» دختری که همیشه با تندی باهام برخورد می کرد و من هیچ وقت نمی فهمیدم چرا. نگاهم هنوز روی پاکت های توی دستش ثابت بود که صدای آشنایی رو از پشت سرم شنیدم.

- ببخشید اجازه میدید؟

برگشتم و چشم تو چشم سهراب شدم. خشک شده بودم نمی دوسنتم چی کار کنم. برخلاف من اون خیلی ریلکس منتظر بود تا راه رو براش باز کنم. از خودم اراده ای نداشتم. توسط شیرین عقب کشیده شدم و سهراب تونست رد بشه. جو بدی بود همه به من نگاه می کردند. سهراب به سمت فرزانه رفت.

- کارت ها رو اگه تموم شدند بقیه اش رو بده لطفا بدم به همکلاسی هام.

فرزانه لبخندی زد و کارت ها رو به سمت سهراب گرفت.

- آره عزیزم بیا.

فقط خودم می دونم و خدا که چه حرصی خوردم وقتی بهش گفت عزیزم. به رعشه افتاده بودم. دلم می خواست از اون کلاس فرار کنم. سهراب نگاهی به کارت ها کرد و کارت رویی رو برداشت و به سمت من اومد. کارت رو به سمتم گرفت.

- خوش حال میشیم تشریف بیارید خانم مسیحا.

صدای پچ پچ یک سری از میان جمع بلند شد. با دست های لرزان پاکت رو ازش گرفتم. هیچی نداشتم بگم. سهراب یک کارت دیگه به سمت شیرین گرفت.

- کارت شما و پدرام رو با هم نوشتم.

شیرین لبخندی زد و کارت رو گرفت و تبریک گفت. ولی زبون من به هیچی نمی چرخید. سهراب بعد از لحظه ای از کلاس بیرون رفت. حتی نگاهی هم به من ننداخت. سرم رو به سمت بچه ها چرخوندم. همه بدون استثنا زل زده بودند به من. نگاه دختر ها تحقیر آمیز و نگاه پسر ها دلسوزانه بود. یکسریشون هم به چشم یک آشغال نگاهم می کردند. خیلی هاشون می دونستند بعد از سهراب با فرهاد دوست شدم. کسی نمی دونست فرهاد کیه فقط همه می گفتند آره رکسانا سهراب رو ول کرد رفت با یک بچه خرپول میگن پسره چند سال پیش از همین دانشگاه اخراج شده. نگاهم افتاد به فرزانه از همه بیشتر تحقیر رو میشد تو چشم های اون خوند. پس چشمش سهراب رو گرفته بود که از همون اول با من بد بود. دیگه نمی تونستم اونجا بیاستم. نفس کم آورده بودم. سریع رو پاشنه پا چرخیدم و از کلاس خارج شدم. صدای فریاد شیرین که اسمم رو صدا می زد و صدای ماهان یکی از پسر های کلاس رو که می گفت بذار یکم تنها باشه رو شنیدم و سرعتم رو بیشتر کردم. همه نگاهم می کردند. در حالی که سعی در حفظ بغضم داشتم دویدم تو حیاط. سمت همون نیمکت همیشگی که همه ی روز های زمستون خیس بود ونمی تونستم روش بشینم. شاید هم چون سهراب نبود سراغش نمی رفتم. شاید هم چون رها نبود که بخواد بره کتابخونه و من بیکار باشم. به نیمکت رسیدم بغضم شکست. رفتم و آروم روش نشستم. سرم رو بلند کردم. درخت کنار نیمکت جوونه زده بود. بهار پارسال اومد تو ذهنم....

- سهراب این جوونه ها رو نگاه کن چه فینگیلی اند.

خندید و گفت:- فینگیلی چیه دیگه؟

- فینگیلی یعنی...فسقلی کوچولوی با نمک...اصلا من نباید به تو بگم فینگیلی چیه که. تو باید خودت بفهمی.

- شرمنده. من فرهنگ لغات رو هم حفظ کنم باز فکر نکنم این واژه هایی که تو استفاده می کنی رو بفهمم.

- بله. واژه هایی که من استفاده می کنم تو فرهنگ لغات نیست ولی تو باید بفهمیشون.

- چه طوری ببخشید؟

- مگه نمیگی عاشقی؟ آدم عاشق احتیاج به فرهنگ لغت نداره برای درک عشقش.

- تو که میگفتی به عشق اعتقاد نداری.

- من ندارم تو که ادعا می کنی داری چی؟

- قبول. ولی تو که به عشق اعتقاد نداری چه جوری میدونی آدم عاشق چه جوریه؟

- تو کتاب ها خوندم.

و زدم زیر خنده...

اون موقع ها چه بی خود و بی جهت می خندیدم. راحت. بی دقدقه. بلند بلند می خندیدم و نمی ترسیدم که غم صدای خنده ام رو بشنوه و بیاد خوشی هام رو ازم بگیره. کاش یکم آروم تر می خندیدم. دوباره برگشتم به اون روز...

- سهراب؟

- جونم؟

- اگه بهت بگن چه چیزی رو بیشتر دوست داری چی میگی؟

- میگم رکسانا.

- اون رو خودم می دونم. منظورم شخصیت نبود گفتم چه چیزی رو.

لپم رو کشید و گفت:

- بچه پر رو.

- حالا جواب بده.

- خب...این نیمکت رو.

- چیز دیگه نبود تو دنیا تو دل بستی به نیمکت دانشگاه؟

- این باز برمیگرده به عشق و عاشقی که جنابعالی چیزی ازش نمی دونی.

من شروع کردم غر غر کردن و سهراب زد زیر خنده...

نگاهی به جای خالی سهراب کنارم انداختم. دستم رو روی بدنه ی فلزی و سرد نیمکت کشیدم و زمزمه کردم.

نیمکت کنار فواره ی نور ،

یک بهانه واسه از تو گفتنه

جای خالی تو گریه آوره.

مرگ لحظه های شیرین منه

یادته به روی اون نیمکت نور

از تو واژه ها غمو خط می زدیم

دست من به دور گردن تو بود

وقتی که تکیه به نیمکت می زدیم

دورمون پرنده ها بودن و

عشق، با نگاه من و تو یکی میشد

من می خواستم با تو پرواز کنم و

برسم به عاشقی اما نشد

دورمون پرنده ها بودن و عشق

با نگاه من و تو یکی میشد

من می خواستم با تو پرواز کنم و

برسم به عاشقی اما نشد

یه سبد خاطره داره یاد تو

وقتی که تنها رو نیمکت میشینم

شکر رویا که هنوزم میتونم

توی رویا روی ماهتو ببینم

از خدا می خوام که عطر دلخوشی

هرجا باشی به مشامت برسه

ممنونم از شب رویا که بازم

وقت دلتنگی به دادم میرسه

نیمکت کنار فواره ی نور

یک بهانه واسه از تو گفتنه

جای خالی تو گریه آوره.

مرگ لحظه های شیرین منه.

دستم رو روی گونه هام کشیدم. خیس شده بودند. از جام بلند شدم باید می رفتم سر کلاس. خودم خواستم. خودم این کار رو با زندگیم کردم. ولی نه...این کار رو خودم کردم ولی خودم نخواستم. کاش شیرین یکم زودتر اون کار رو برام پیدا می کرد. کاش اصلا قبل از این که این کار رو بکنم و با سهراب بهم بزنم و پیشنهاد فارس منش رو قبول کنم با شیرین مشورت می کردم. اونقدر کاش کاش کردم تا رسیدم به در کلاس. در بسته بود. وای نه. حوصله جواب پس دادن به استاد رو نداشتم. پشت در کلاس رو زمین نشستم و تکیه ام رو دادم به دیوار به انتهای راهروی دراز و خالی و ساکت دانشگاه نگاه کردم. اونقدر به آخرش خیره شدم تا شروع کرد به چرخیدن و دیگه هیچی نفهمیدم.

چشم که باز کردم چشمم به ساعت آشنای رو به روی تختم افتاد. تو اتاق خودم بودم. تمام بدنم یخ کرده بود به جز دست چپم. سرم رو به زور برگردوندم و فرهاد رو کنارم دیدم که دستم رو گرفته و سرش رو گذاشته روش و خوابیده. دستم رو از دستش بیرون کشیدم تا موهاش رو ناز کنم که بیدار شد. با دیدنم از روی زمین بلند شدم و لبه ی تخت نشست.

- بیدار شدی؟

گلوم خشک شده بود و صدام در نمی اومد به زور و با صدایی خش دار گفتم:

- چی شده؟

- شیرین میگفت تو دانشگاه از حال رفتی.

- آب...

از جاش بلند شد و از روی پا تختی یک لیوان و پارچ برداشت و لیوان رو پر آب کرد و داد دستم. کمکم کرد نشستم و آب رو خوردم. گلوم یکم نرم تر شد. تازه یادم اومد چی شده. آخ. چه آبرور ریزی ای شده بود تو دانشگاه. به فرهاد نگاه کردم که به ملحفه زل زده بود و نگاهم نمی کرد.

- فرهاد؟

سرش رو بلند کرد و نگاهم کرد.نگاهش با همیشه فرق می کرد. فهمیده بود. همین یکی رو کم داشتم. با سستی به پشت تختم تکیه دادم. اون هم صاف تر نشست و گفت:

- چرا بهم نگفتی؟

- چی رو باید می گفتم؟

- رکسان من احمق نیستم.

- فکر نکردم احمقی.

- پس چرا نگفتی که دوست پسر نداشتی؟

- من گفتم؟

- نه...ولی نگفتی که داشتی.

- مگه تو پرسیدی؟

با صدایی که سر در کنترلش داشت گفت:

- تو هم نپرسیدی ولی من همه چیز رو بهت گفتم. من فکر می کردم ...

نذاشتم حرفش رو تموم کنه.

- فکر کردی چی؟ من چیم؟ ما فقط دوست بودیم. یک دوستی سالم. حتی بهم درخواست ازدواج داد ولی من دیدم نمی تونم. چون اونقدر که باید دوستش نداشتم برای همین جدا شدیم.

حالم از خودم و دروغ هایی که بهش می گفتم بهم می خورد. گاهی وقتی به خودم فکر می کردم و میدیدم که چقدر پستم میل به خودکشی رو در تک تک سلول های بدنم حس می کردم.اگر به خاطر رها نبود خیلی وقت پیش خودم رو خلاص کرده بودم. تمام بدنم داشت می لرزید. متوجه حالم شد. نگاهش نرم تر شد. نزدیک تر اومد من هم از خدا خواسته آغوشش فرو رفتم. سرم رو گذاشتم رو سینه اش و چشم هام رو بستم. تازه یادم اومد دو هفته است ندیدمش و چقدر دلم براش تنگ شده بود.با بغض گفتم:

- به خدا من نمی خواستم چیزی رو ازت مخفی کنم.

موهام رو بوسید و گفت:

- می دونم عزیزم. می دونم.

- فرهاد؟

- جانم.

I’m not a perfect person

من انسان کاملی نیستم

There's many things I wish I didn't do

خیلی کارها رو انجام دادم که ای کاش انجام نمیدادم

But I continue learning

ولی باز سعی می کنم که یاد بگیرم

I never meant to do those things to you

هیچ وقت نمیخواستم اون کارها رو با تو انجام بدم

And so I have to say before I go

و خیلی چیز ها دارم که باید قبل از رفتنم بهت بگم

That I just want you to know

که میخوام فقط بدونی

I've found a reason for me

دلیلی برای خودم پیدا کردم

To change who I used to be

که کسی رو که بودم رو تغییر بدم

A reason to start over new

تا از نو شروع کنم

and the reason is you

و اون دلیل تو هستی

I'm sorry that I hurt you

ببخشید که آزارت دادم

It's something I must live with everyday

و این اون عذابی هست که باید هر روز باهاش زندگی کنم

And all the pain I put you through

و تمام دردهایی که باعث شدم دچارشون بشی

I wish that I could take it all away

ای کاش میشد همشون رو از تو دور کنم

And be the one who catches all your tears

و کسی باشم که تمام اشکهات رو پاک می کنه

That’s why I need you to hear

به همین خاطر هست که میخوام بشنوی

I've found a reason for me

دلیلی برای خودم پیدا کردم

To change who I used to be

که کسی رو که بودم رو تغییر بدم

A reason to start over new

تا از نو شروع کنم

and the reason is you

و اون دلیل تو هستی

and the reason is you

و اون دلیل تو هستی

and the reason is you

و اون دلیل تو هستی

and the reason is you

و اون دلیل تو هستی

I'm not a perfect person

من انسان کاملی نیستم

I never meant to do those things to you

هیچ وقت نمیخواستم اون کارها رو با تو انجام بدم

And so I have to say before I go

وخیلی چیز ها دارم که باید قبل از رفتنم بهت بگم

That I just want you to know

که میخوام فقط بدونی

I've found a reason for me

دلیلی برای خودم پیدا کردم

To change who I used to be

که کسی رو که بودم رو تغییر بدم

A reason to start over new

تا از نو شروع کنم

and the reason is you

و اون دلیل تو هستی

I've found a reason to show

دلیلی پدا کردم تا بهت نشون بدم

A side of me you didn't know

اون نیمه ای از خودمو که تو نمیشناختی

A reason for all that I do

دلیلی برای تمام کارهایی که کردم

And the reason is you

و اون دلیل تو هستی

نا خودآگاه بعد از تموم شدن آهنگ لبخند زدم. ضبط رو خاموش کردم تا با شروع یک آهنگ دیگه اون آهنگ از ذهنم نپره. تو کف معنی آهنگ بودم که فرهاد برگشت.

خرید ها رو تو صندوق گذاشت اومد کنارم رو صندلی راننده نشست و با نگرانی نگاهم کرد و حالم رو پرسید. فقط با لبخند نگاهش می کردم. چشم هاش رو تنگ کرد و دستش رو جلوی صورتم تکون داد.

- خوبی؟

همون طور با لبخند سرم رو تکون دادم و صاف نشستم.

- آره ولی گشنمه.

ماشین رو روشن کرد و گفت:

- الان میریم خونه یک چیز خوش مزه میدم بهت بخوری شکل میت شدی.

مشتی به بازوش زدن که بیشتر دست خودم درد گرفت. آخم رفت هوا. فرهاد هم زد زیر خنده.

- کوفت.

- خب راست میگم دیگه زورت از میت هم کمتره.

- میت دختر عمه اته.

- بر منکرش لعنت.

خندیدم و به صندلیم تکیه دادم.

- فرهاد؟

- جان؟

- مهرنوش چه شکلیه؟

- تو خوش گل تری.

- مسخره. اون رو که خودم می دونم.

- اعتماد به نفست تو حلقم.

خندیدم و گفتم:

- نه خدایی چه شکلیه؟

- عکسش رو صفحه دسکتاپم هست. لپ تاپم هم صندوق عقبه رسیدیم برش دار ببین.

این بار جعبه عینکش رو از جلو داشبورد برداشتم و محکم زدم به بازوش که صدای آخش نزدیک بود گوشم رو کر کند.

- نمیشه یک کلمه با تو جدی حرف زد.

- جدی گفتم جون مهرنوش.

- آره جدی گفته باشی که باید خودت رو برای ملاقات با حضرت عزرائیل آماده کنی.

- اون که همین الان کنارم نشسته.

بدون این که خودم بخوام همه ی اون حس خوب یکهو نابود شد به طرز احمقانه ای شوخیش رو جدی گرفتم. این هم از عواقب حس انگار ناژذیر حسادت. اسم مهرنوش می اومد هنگ می کردم.

- ها ها ها. چشم نخوری تو. این دو هفته ی عید رو تو آب نمک نخوابیدی یک وقت؟

- نمی دونم. به نظرت اتاق مهرنوش تو ظرف آب نمکِ؟

این بار جدی عصبانی شدم. تغریبا داد زدم:

- فرهاد نگه دار.

در حالی که می خندید گفت:

- از وقتی به هوش اومدی بی جنبه شدی.

- شوخی ندارم باهات میگم نگه دار.

- آخه من می دونم دیگه از ماشین پیاده شی میفتی تو جوب دوباره باید دور بزنم بریم بیمارستان.

- فرهاد نگه دار میگم.

- کاش بهت آبمیوه نمی دادم اخلاقت موقع بی حالیت بهتر بود.

فشار خونم بدجور رفته بود بالا. می تونستم قرمز شدن صورتم رو حس کنم. اصلا شوخی هاش به نظرم خنده دار نمی اومد هیچ خیلی هم بی مزه بود.

- فرهاد نگه دار وگرنه در رو باز می کنم میپرم پایین ها.

این بار اون هم عصبی شد. و سرم داد زد.

- چرا دیوونه میشی تو یکهو.

- نگه دار.

- نمی خوام. راننده منم هر وقت خواستم نگه میدارم.

- پس من هم در حال حرکت پیاده میشم.

- جهنم. شعورت رو میرسونی.

- واقعا که.

- آخه چرا این طوری می کنی.

- تو چرا فکر می کنی این شوخی هات خیلی با مزه اند.

- این ها فقط شوخی اند.

- ولی من از شوخی راجع به این مباحث بدم میاد.

- نه خیر شما رو مهرنوش حساسید.

خوبه می دونست این قدر هم جلو من مهرنوش مهرنوش می کرد. عصبی شدم. جدا مایل نبودم دیگه رو اون صندلی بشینم در رو باز کردم بلکه بترسه و ماشین رو بزنه کنار ولی همین که در دستگیره رو کشیدم در تا آخر باز شد...

در رو باز کردم بلکه بترسه و ماشین رو بزنه کنار ولی همین که در دستگیره رو کشیدم در تا آخر باز شد... فرهاد هم خم شد تا از افتادن من جلوگیری کنه که فرمون از دستش در رفت و محکم خوردیم به گوشه جدول.برا یک لحظه هیچی نفهمیدم جز این که در بسته شد و ماشین با صدای وحشتناکی به چیزی برخورد کرد و بعد درد شدید تو همه ی بدنم. ترسیده بودم. نفهمیدم چه طوری این دیونه بازی رو انجام دادم. فقط با وحشت زل زده بودم به کاپوت که ازش دود بلند می شد. طولی نکشید که جمعیت دورمون رو گرفتند. فرهاد چشم غره ای بهم رفت و پیاده شد.خدا رو شکر جفتمون سالم بودیم. صدای مردی رو شنیدم که با فرهاد حرف می زد.

- چی شده آقا؟

- هیچی اقا در سمت خانمم خوب بسته نشده بود. وسط راه باز شد. من هم فرمون از دستم در رفت.

- خوبید الان؟

- بله. مشکلی نست. ممنون.

سرم بر اثر برخورد محکم به جلوداشبورد درد گرفته بود. حال پیاده شدن نداشتم. فشارم از ترس افتاده بود. همه بدنم یخ کرده بود. تو صندلیم فرو رفته بودم و به چشم های متعجب زن هایی که از بیرون ماشین بهم زل زده بودند نگاه می کردم. حالم از چند دقیقه پیش هم بدتر بود دیگه صدای فرهاد و بقیه رو نمی شنیدم. دوباره داشتم غش می کردم. یک نفر در سمت من رو باز کرد. به زور چشم هام باز بود می تونستم تشخیص بدم یک زن نسبتا مسنه چهره اش رو تار میدیدم...

- دخترم؟ حالت خوبه؟

نتونستم جواب بدم. اون هم بلند شد و فرهاد رو صدا کرد.

- آقا...حال خانمتون خوب نیست.

فرهاد سریع اومد طرف من. خم شد و دستم رو گرفت.

- فشارش باز افتاده چیزی نیست

و از داشبور یک آبمیوه بیرون اورد و بازش کرد و داد دستم. به زور یک قلپ خوردم.

- بازم بخور.

یکمی دیگه خوردم. چند لحظه بعد دیدم درست شد و یکم بهتر شدم. چرخ جلوی ماشین افتاده بود تو جوب. به کمک یک خانم پیاده شدم. چند نفر کمک کردند و ماشین رو در آوردند.فرهاد ازشون تشکر کرد و مردم هم به تدریج پراکنده شدند.در ماشین رو باز کردم و با بیحالی رو صندلی ولو شدم. فرهاد هم رفت سمت راننده سر جاش نشست. جرئت نداشتم حرف بزنم. اون هم حرفی نزد. استارت زد و راه افتاد. جلوبندی ماشین تازه اش رو رسما داغون کرده بودم. احساس می کردم ازش می ترسم. از کسی که چند دقیقه ژیش حس می کردم بی نهایت دوستش دارم. تو صندلیم ساکت فرور فته بودم و به خیابون نگاه می کردم. متوجه شدم نمیره سمت خونه.

- کجا میری؟

- ساکت باش رکسان عصبی ام.

لازم نبود بگه خودم از حرکاتش می فهمیدم چقدر کلافه است. آخ اصلا یادم نبود تو ترکه. باز شروع کردم لعنت کردن خودم. آخه دختر مگه مرض داشتی اون دیوونه بازی رو در آوردی؟ مثل سگ از کرده خودم پشیمون بودم که پیچید تو یک کوچه و جلوی یک خونه نگه داشت. یکم که دقت کردم فهمیدم همون خونه ایه که یک روز نشونم داد گفت خودش خریده.

- برای چی اومدی اینجا؟

- پیاده شو.

با ترس گفتم:

- فرهاد بریم خونه تو رو خدا.

- رکسان پیاده شو اینقدر رو نرو من پیاده روی نکن.

- من نمیام بالا.

عصبی شد سرم داد دز:- آخه تو که به من اعتماد نداری برای چی پا میشی با من میای بیرون؟ چرا راهم میدی تو خونه ات؟

- بحث اعتماد نیست من نمی تونم از جام بلند شم من رو برسون خونه.

- این جا هم خونه است. چه فرقی داره.

- فرهاد..

- مرض. پیاده شو.

و خودش هم پیاده شد و در رو بست.

و خودش هم پیاده شد و در رو بست. تا اون موقع اینقدر عصبی ندیده بودمش. ترسیدم برم بالا بکشتم. با تردید در رو باز کردم و پیاده شدم. تمام سعیم رو کردم که غش نکنم. دنبال فرهاد راه افتادم. در خونه رو باز کرد. برخلاف همیشه که تعارف می کرد خودش رفت داخل و بدون این که برگرده ببینه دبنالش میام به راهش ادامه داد. حرصم گرفت. خواستم از همون راه پیاده برگردم که یادم اومد جون دویدن ندارم. دنبالش راه افتادم. با آسانسور رفتیم بالا. طبقه چهارم بود. پیاده که شدم متوجه شدم ساختمون چهار تا تک واحدیه. در رو باز کرد. این بار منتظر موند برم داخل بعد خودش اومد. به اطرافم نگاه کردم. خونه مبله بود!

- کی این جا رو وسیله چیدی؟

خندید و همون طور که به سمت آشپزخونه می رفت گفت:

- یک سالی میشه.

با وحشت آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- تو گفتی ...

خندید و گفت:

- دروغ گفتم.

با وحشت نگاهش کردم که خندید و اومد جلو. خنده هاش مثل همیشه نبود. می ترسوندم. با هر قدمی که اون می اومد جلو من می رفتم عقب.

- چیه؟ از چی می ترسی؟ مگه تو سهراب رو از من پنهون نکردی؟ من هم یک چیز هایی رو از تو پنهون کردم.

هنوز با وحشت بهش نگاه می کردم. حس می کردم دمای بدنم داره لحظه به لحظه میاد پایین تر.

- فرهاد...

- چیه؟ می دونی این جا کجاست؟ جایی که خیلی ها مثل پرستو و هانی شب رو توش صبح کردند. البته من هم کنارشون بودم.

دلم می خواست گوش هام رو می گرفتم و دیگه نمی شنیدم. تمام صحنه هایی که از دانشگاه تا خونه تعقیبم می کرد اومد جلو چشمم. اون شبی که جلوی چشم های خودم سیم کارت و جعبه سیگارش رو انداخت تو جوب. چشمم دور خونه چرخید و روی بوفه ی پر مشروبش ثابت موند. بغضم گرفت. باور نمی کردم. داشت سر به سرم می ذاشت. مطمئن بودم هر لحظه میزنه زیر خنده و میگه شوخی کردم. از همون خنده های همیشگیش که عاشقشون بودم ولی اون لحظه...حس می کردم این کسی که جلوم ایستاده رو نمی شناسم.

- فرهاد خواهش می کنم.

- خواهش می کنی چی؟ تو خودت اسم مهرنوش میاد کهیر میزنی. قاطی می کن اونوقت از من انتظار داری راحت از کنار این قضیه بگذرم؟

گریه ام گرفته بود.

- تو هیچ وقت نخواستی بدونی. هیچ وقت نپرسیدی. من...من هیچ ترسی نداشتم که بهت بگم ولی تو نخواستی بدونی. هیچ وقت از گذشته ام نپرسیدی فکر هم نمی کردم برات مهم باشه.خودت اون شب گفتی بیا از گذشته حرف نزنیم سادت رفته؟ همه چیز بین من و سهراب تموم شده ولی تو و مهرنوش...

داد زد: بین من و مهرنوش هیچ وقت چیزی نبوده که بخواد تموم بشه.

- چرا بوده. بابات اون رو عروس خودش می دونه.

- تو از کجا می دونی.

- خودت گفتی.

- من گفتم بابام می خواد ما ازدواج کنیم نه من.

- ولی تو کل دو هفته ی عید رو پیش اون بودی.

- تو هم کل دو هفته ی عید رو دویست سیصد کیلومتر ازم دور بودی. راستی چرا تا حالا بهش فکر نکرده بودم. اونجا چی کار می کردی؟

تغریبا جیغ زدم: فرهاد بس کن

- چی رو بس کنم. می دونی چیه؟ تو هم مثل همه ی دختر هایی هستی که تو عمرم دیدم. مثل همه ی اون ها. اشتباه کردم که فکر می کردم فرق داری.

اختیار اشک هام رو نداشتم. تصویر فرهاد تار شده بود.

- برای این حرف ها آوردیم اینجا؟

- نه. آوردم نشونت بدم چقدر پستی. نزدیک میز رفت و دستش رو روی سطح میز کشید و گرفت جلوم.

- نگاه کن. خاک رو میبینی؟ نزدیک به چهار ماهه پام رو تو این خونه نذاشتم. از همون شبی که سیم کارتم رو انداختم تو جوب. سیگار رو ترک کردم. به خاطر تو. الکل رو ترک کردم. به خاطر تو. دوست دخترهام رو گذاشتم کنار تا بتونم فقط به تو فکر کنم و بهت خیانت نکرده باشم. همه چیزم بهت گفتم. جز این خونه ولی تو می دونستی که باهاشون رابطه داشتم. اون وقت یک روز شیرین باید زنگ بزنه به من برم دانشگاه بفهمم دوست پسر قبلیت ازدواج کرده و تو غش کردی؟ آره؟

سرم داشت گیج می رفت. خیلی هنر کرده بودم سر پا ایستاده بودم. انقدر تو این یک ساعت فشارم پایین بالا رفت سیستم بدنم بهم ریخته بود. تار میدیدم. نفسم به زور بالا می اومد. اون هیچی نمی دونست. نمی دونست چقدر دوستش دارم. نمی دونست چرا صبح از حال رفتم. نمی دونست سهراب تنها چیزی نیست که از دستش دادم. من شانس یک زندگی بی دققه رو از دست دادم اگر هم تصمیم می گرفتم که با فرهاد بمونم باید خیلی چیز ها رو تحمل می کردم. پدرش هیچ وقت اجازه نمی داد آب خوش از گلوم پایین بره. دیگه طاقت اونجا ایستادن رو نداشتم. برگشتم و رفتم سمت در ولی نرسیده به در مجبور شدم بیاستم. سرم گیج می رفت. دیدم تقریا از بین رفته بود. حس می کردم سرم الان می ترکه. سردم بود. می لرزیدم. با زانو افتادم رو زمین صدای نگران فرهاد رو شنیدم. فکر کردم چقدر صداش وقتی نگران میشه دوست داشتنیه. کاش همیشه نگران باشه. کاش...دیگه فرصت نکردم فکر کنم کاش چی؟

چشم هام رو که باز کردم تو یک محیط غریبه بودم. روی یک تخت دو نفره وسط یک اتاق آبی رنگ. یک میز آرایش و کمد هم تو اتاق بود. تمام بدنم درد می کرد خصوصا سرم. به زرو بلند شدم و تو جام نشستم. صبح شده بود. وای اون روز دانشگاه داشتم. چی شده بود؟ کجا بودم؟ کلی فکر کردم تا یادم اومد دیشب چی شده بود. به در و دیوار اتاق نگاه کردم. نه ساعتی بهش بود و نه قاب عکسی. به سمت دیگه ی تخت نگاه کردم که بهم ریخته بود. نگاهم رفت پایین تر و روی ملحفه چشمم به قطره های خون افتاد. یک لحظه یک فکری از سرم گذشت و وحشت کردم. به لباس هام نگاه کردم. نه. لباس های خودم نبود. با وحشت جیغ کشیدم. در باز شد و یک دختر جوون اومد داخل.همون طور که چشمش به من بود داد زد:

- لیلا. بیا به هوش اومد.

لحظاتی بعد یک دختر دیگه با موهای بور و چشم های سبز در آستانه ی در ظاهر شد.وحشت زده با چشم های خیس نگاهشون می کردم. دختری که ظاهرا اسمش لیلا بود جلو اومد و کنارم رو تخت نشست. با لبخند دلگرم کننده ای نگاهم کرد و گفت:

- خوبی؟

صدام در نمی اومد. تو شوک بودم. یعنی ممکن بود؟ تمام بدنم می لرزید. چی کار کردی فرهاد؟

- سرت داره خون میاد باز.

دستی به سرم کشیدم. دستم خونی شد. سرم کی خون اومد؟ میگم چقدر درد می کرد. لیلا کمی جلو اومد ولی من رفتم عقب.

- باید سرت رو ببینم.

- من کجام؟

دختر دیگه ی که هنوز اسمش رو نمی دونستم و جلوی در ایستاده بود خندید و نزدیک تخت اومد و اون سمتش نشست.

- بیچاره حق داره خب این طوری وحشت کنه لیلا خودت از خواب بلند شی خودت رو تو محیط غریبه ببینی چی کار می کنی؟

و بعد از خنده ی کوتاهی ادامه داد:

- من پونه ام. دختر دایی فرهاد. این هم دوستم. خانم دکتر لیلا افشار. دیشب فرهاد زنگ زد گفت بیایم پیشش.

هنوز با گنگی نگاهش می کردم که لیلا نزدیک تر اومد و گفت:

- اول بذار پانسمان سرت رو عوض کنم بعد بیشتر برات توضیح میدیم.

چیزی نگفتم. لیلا هم به پونه اشاره ای کرد و پونه رفت بیرون و با جعبه ی پانسمان برگشت. هنوز تو شک بودم. با تردید زبون باز کردم و پرسیدم:

- اون خون چیه؟

لیلا مسیر نگاهم رو دنبال کرد و شونه بالا انداخت:

- لابد خون سرته.

پونه هم برای تکمیل اطلاعاتم افزود:

- فرهاد دیشب باهام تماس گرفت گفت مجروح داره. آخه من پرستارم.زنگ زد گفت با لباس و جعبه پانسان پاشم بیام از شانسش دیشب لیلا خونه امون بود. به مامان گفتم باید بریم بیمارستان و اومدیم اینجا. لباس هات خونی شده بود. مجبور شدم عوضشون کنم.

یک نفس راحت کشیدم. یک صدایی بهم گفت خاک بر سر منحرف بی اعتمادت کنند. لیلا داشت به کمک پونه پانسمانم رو عوض می کرد. سرم می سوخت.

- شکسته؟

- نه چیزی نیست. پیشونیت خورده به گوشه مبل فقط خونریزی داره.

با صدای آرومی پرسیدم:

- فرهاد کجاست؟

- صبح یکی به گوشیت زنگ زد. فرهاد جواب داد. بعد هم رفت. نفهمیدیم کجا. به ما که چیزی نگفت. از دانشگاه امروزش هم موند.

حرصم گرفت. به چه حقی گوشیم رو جواب داده بود. خیلی از دستش عصبی بودم.فقط اگر حالم خوب میشد دیگه پشت گوشش رو میدید من رو هم میدید. من که فعلا به اون پول احتیاج ندارم. میرم پشت سرم رو هم نگاه نمی کنم. همین فردا میرم دنبال انتقالی شده وسط ترم انتقالی میگیرم. دیروز چه طوری تونست او کار ها رو بکنه اون که از حالم خبر داشت. تو همین افکار بودم که زنگ خونه رو زدند. پونه رفت در رو باز کرد. لیلا هم که کارش تموم شده بود رفت تا دست هاش رو بشوره. از روی تخت پایین اومدم و رفتم جلوی آینه. چشم هام پف کرده بود. موهام هم رفته بود تو هم. دستی به موها کشیدم و دادمشون پشت گوشم. روی باند پیشونیم دست کشیدم. دردم گرفت. دستم رو سریع کشیدم عقب. متوجه شدم یکی اومد تو اتاق. برگشتم و فرهاد رو تو بلوز و شلوار مشکی دیدم ...

________________________________

برگشتم و فرهاد رو تو بلوز و شلوار مشکی دیدم. یک لحظه تمام نفرتم یادم رفت. تا اون روز ندیده بودم سر تا پا مشکی بپوشه. چشم هاش به نظرم مشکی تر می رسید. لب هم داشت به یک لبخند باز می شد ولی با یادآوری داد هایی که سرم زد، همه ی نفرتم رو ریختم تو چشم هام و نگاهش کردم. در رو بست و به سمتم اومد. نزدیکم که شد رفتم عقب.با هر قدمی که جلو می اومد من می رفتم عقب. تا با یک قدم بلند بهم نزدیم شد بازوم رو گرفت و من رو کشید سمت خودش. محکم بغلم کرد و لبام رو بوسید. مدام منتظر بودم ولم کنه ولی مثل این که خیال این کار رو نداشت. حالم داشت بهم می خورد هیچ وقت تو زندگیم اینقدر از کسی بدم نیمده بود. البته بعد از خشایار.باور نمی کردم داشتم فرهاد رو با خشایار مقایسه می کردم. واقعا فرقش چی بود؟ چند تا دختر مثل رها رو بدبخت کرده بود؟ سعی کردم ازش دور بشم ولی هرچی بیشتر تلاش می کردم کمتر موفق می شدم. نمی دونم چقدر گذشت که دست از بوسیدنم برداشت و آروم گفت:

- معذرت می خوام.

برام مهم نبود فقط تونستم بگم:

- می خوام برم خونه.

- بهتره همین جا باشی.

- نمی خوام.

- خیلی ضعیف شدی رکسان. خواستم ببرمت بیمارستان ترسیدم بهمون گیر بدن آخه نسبتی باهات ندارم.

- چه جالب این رو می دونستی و دیشب اینقدر سرم داد زدی؟

- دیشب خیلی حالم بد بود. از وقتی قضیه سهراب رو فهمیدم حالم بد بود. خیلی سعی می کردم خودم رو کنترل کنم ولی وقتی دیدم بحث مهرنوش شد و تو اینقدر عصبی شدی...کنترلم رو از دست دادم.

- توضیحت تموم شد؟ ولم کن.

توجهی به حرفم نکرد. دستش رو انداخت زیر پام و بلندم کرد و گذاشتم رو تخت. سر باندپیچی شده ام رو بوسید و گفت:

- لجبازی نکن اینقدر.

کنارم نشست و همون طور که به دیوار رو به رو خیره بود گفت:

- صبح از طرف موسسه به گوشیت زنگ زدند.

- موسسه چیه؟

- همون جایی که استخدام شده بودی.

- خب؟

- گفتند فعلا تعطیل شده.

دنیا رو سرم اوار شد. با ناباوری نگاهش کردم. در حالی که سعی می کردم بغضم نشکنه گفتم:

- دروغ میگی.

سرش رو با ناراحتی تکون داد و گفت:

- مدیرش فوت شده. همین الان هم دارم از مراسم سومش میام. زنگ زده بودند بگن فردا نری سر کار. فعلا تعطیله.

- تا کی؟

- معلوم نیست. تا وقتی که مدیر جدید پیدا بشه

بغضم باز شکست. با بیچارگی سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و چشم هام رو بستم.باز هم بلا تکلیفی. خدایا یعنی میشه همین هفته یکی پیدا بشه؟ اشک از بین پلک های بستم ریخت رو گونه هام. فرهاد اشک هام رو با بوسه پاک کرد. چیزی نگفتم.انرژی دعوا با فرهاد رو نداشتم. تو اون لحظه تنها آرزوم این بود که از اون در بره بیرون. از دیشب حس بدی بهش داشتم.از همون وقتی که گفت مثل بقیه ی دختر هام.ولی خبر مرگ مدیر موسسه اونقدر شوکه ام کرده بود که حوصله ی جنگ و دعوا برام نمونده بوداگر کارم درست نمی شد یعنی باید حالا حالا ها فرهاد رو تحمل می کردم. سرم رو گذاشت رو شونه اش و گفت:

- پول رو برای رها می خواستی؟

یک نفس عمیق کشیدم تا هق هقم بند بیاد.

- از کجا فهمیدی؟

- من که پیشی خودم رو میشناسم می دونم نمیذاره کسی کمکش کنه.

- ولی ظاهرا باید بشینم مردن رها رو تماشا کنم.

- مگه من مردم؟

- پس منو نمیشناسی.

بیشتر در آغوشم کشید و گفت:

- فکر کنم من با هر کسی فرق دارم.

بوی سیگار زد تو بینیم...

بوی سیگار زد تو بینیم. ای خدا نکشتت رکسان زحمت چهار ماهت رو یک شبه به باد دادی که. به روی خودم نیوردم. با بغض گفتم:

- نه نداری.

- واقعا؟

- فعلا که من هیچ نسبتی باهاتون ندارم.

- چرا داری.

- خودت الان گفتی.

- خب از نظر دیگران آره ولی خودمون چی؟

- میشه بگید چیه؟

خندید و گفت:

- باز چشات چپ شد؟

- این جواب سوالم نیست.

- جناب عالی عشق منی. این نسبت نیست؟

از آغوشش بیرون اومدم و سر جام دراز کشیدم در حالی که پتو رو می کشیدم رو خودم گفتم:

- دیشب که یکی بودم مثل همه. مگه آدم چند تا عشق داره؟

خندید و کنارم دراز کشید. دست هاشو رو به آسمون گرفت و گفت:

- خدایا. هزار بار بهش گفتم با همه فرق می کنی به روی خودش هم نیورد یک بار گفتم مثل همه ای حالا تا آخر عمرم میزنتش تو سرم.

- جناب عالی لازم نیست تا آخر عمرت من رو تحمل کنی.

روم خم شد و با شیطانت گفت:

- مگه دست توست؟

با عصبانیت گفتم:

- نه خیر دست عمه ی جنابعالیه.

و پتو رو کشیدم رو سرم.

خندید و یکم رفت اون طرف تر.

- حالا برای عمل رها چقدری می خوای؟

- فضولیش به شما نیمده.

- پتو رو بردار از رو سرت نمی فهمم چی میگی.

پتو رو زدم کنار که صورتش رو تو دو میلیمتری صورتم دیدم. غیر منتظره بود.ناخداگاه دهنم رو باز شد تا جیغ بکشم که لبام رو بوسید و نذاشت.هولش دادم عقب و گفتم:

- اه. فرهاد ولم کن دیگه.

- اِ؟ خدا رو شکر چپی چشاتون برطرف شد؟

- نه مثل این که واقعا شب ها تو آب نمک می خوابی تازگی ها.

لبخندی زد و گفت:

- دوباره می خوای دعوا راه بندازی؟

چیزی نگفتم. نگاهم رو ازش دزدیدم و دور اتاق دنبال یک چیز جالب گشتم که نگاهش کنم ولی جالب ترین چیز برای چشم هام چشم های اون بود. بی اراده بعد از چند لحظه بهشون خیره شدم. خندید. خم شد و چشم هام رو بوسید.آروم گفتم:

- چرا دوباره سیگار کشیدی؟

آهی کشید و گفت:

- من میرم یکم استراحت کن.

نمی دونستم خوش حال بشم یا ناراحت! از طرفی حوصله فرهاد رو نداشتم و از طرفی اگر می رفت می نشستم و اونقدر فکر می کردم که مخم می ترکید. بدون این که نگاهش کنم همون طور که با انگشت هام بازی می کردم گفتم:

- نمی خوام تا حالا داشتم استراحت می کردم.

- این یعنی من نرم دیگه؟

قربونم بره چقدر هم زود پر رو می شد! روم رو برگردوندم و چشم هام رو بستم.با لحن بی حوصله ای گفتم:

- در از اون طرفه.

نفس عمیقی کشید و گفت:

- عصر بهت سر می زنم.

حس کردم از رو تخت بلند شد. چند لحظه بعد هم صدای بسته شدن در اومد.

چند لحظه بعد هم صدای بسته شدن در اومد. انتظار نداشتم بره. دلم می خواست به حرفم گوش نمی کرد. ولی از طرفی اونقدر از دستش عصبانی بودم که احساس پشیمونی نکنم.دیگه داشتم دچار دوگانگی شخصیت می شدم جدی جدی. وقتی مطمئن شدم از خونه خارج شد از جام بلند شدم و از تخت پایین اومدم. سرم بد جور درد می کرد. خدایا دانشگاه رو چی کار می کردم؟ اون روز صبح رو هم که از دست داده بودم. کارم چی؟ به سمت پنجره رفتم. پرده رو کنار زدم و بیرون رو نگاه کردم. فقط ساختمون جلوم بود و ساختمون. دلم می خواست یک پتک بردارم کل ساختمون ها رو خراب کنم تا وقتی پنجره رو باز می کنم یادم بیاد هنوز خورشیدی هست که بتابه. سرم رو به شیشه ی سرد تکیه دادم و زمزمه وار گفتم:

- خدایا همون روزی که کارم درست بشه فرهاد رو ترک می کنم. دیگه باهاش بازی نمی کنم فقط یک راهی پیش روم بذار.

صدای مجهولی از پشت سرم گفت:

- با کی حرف می زنی؟

برگشتم و پونه رو با یک لبخند گنده رو لبش در آستانه ی در دیدم. بهش حسودیم میشد. کاش من هم می تونستم بخندم. از همون روزی که رها جلوی دانشگاه حالش بد شده بود از ته دل نخندیده بودم.

- هیچ کس.

هیچ کس! خدا هیچ کس نبود؟ خدا کی بود؟ خدا کجا بود؟ خدا چرا من رو نمی دید؟ خدا چشم داشت؟ خدا حس می کرد؟ خدا می دونست بدبختی چیه؟ خدا می دونست غم یعنی چی؟ خدا عاشق بود؟ خدا کی بود؟

لبخند پونه پررنگ تر شد و گفت:

- یکی اومده دیدنت.

و از جلوی در کنار رفت.هنوز تو افکارم غوطه ور بودم و وقتی پشت سرش شیرین با مانتو و مقنعه ظاهر شد یکم طول کشید تا تشخیص دادم اون دختر با مانتوی قهوه ای چشم های سبز. مقنعه ی مشکی. پوست بی نهایت سفید و موهای فندقی دوست منه. آه از نهادم برخاست. می دونستم کار فرهاده. اصلا حال و حوصله ی حرف های شیرین رو نداشتم.نمی خواستم بدونم اون روز تو دانشگاه چه اتفاقی افتاده. زیر لب سلام بلند و بالاش رو جواب دادم و لبه ی تخت نشستمکنارم نشست و صورتم رو بوسید.

- چه طوری؟

بدون این که جوابش رو بدم یا حتی نگاهش کنم گفتم:

- فرهاد چقدر حالم رو بد توصیف کرده که از دانشگاه یک راست اومدی اینجا؟

آهی کشید و گفت:

- خیلی بد.

- با چی اومدی؟

- پدرام.

- این بیچاره هم که شده راننده شخصی. رفت؟

- آره.

- زنگ بزن بگو بیاد دنبالت.

با چشم های گرد شده نگاهم کرد.

- چی کار کنم؟

از جام بلند شدم و همون طور که بیرون می رفتم گفتم:

- بگو بیاد دنبالت به فرهاد هم بگو من نیاز به وسیله برای سرگرمی ندارم.

از اتاق بیرون اومدم و داد زدم.

- پونه جون؟

شیرین هم دنبالم اومد.

- حالا من شدم اسباب بازی دیگه؟

- هرچی. خودم می تونم سر خودم رو گرم کنم. می خوام تنها باشم.

- آخه عقلت می رسید که لازم نبود فرهاد من رو بفرسته به قول تو.

- اصلا من ناقص العقل زندگی منه به شما ها چه؟

و دوباره پونه رو صدا زدم. پونه از یک اتاق دیگه بیرون اومد و گفت:

- جانم؟

- لباس های من کجان؟

- خونی شدن. فرهاد بردشون.

از حرص نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- می خوام برم خونه.

شیرین- رکسانا.

- ساکت باش شیرین.

- خدایا فقط همین مونده بود که بهم بگه اسباب بازی.

- آره راست میگی من بچه ام چرا به عقلم نرسید که تو هم یکی دیگه از بادیگارد هایی نه یک اسباب بازی. ای خدا مگه تو به من عقل ندادی چرا اینا به جای من تصمیم میگیرند؟

شیرین- رکسان؟

- ها؟

و سرم رو بین دست هام گرفتم. صدای مرتعش پونه بعد از لحظاتی به گوشم رسید.

پونه- خونه؟ چرا؟

با کمی تاخیر دست هام رو پایین آوردم و گفتم:

- چرا نداره می خوام برم به کار و زندگیم برسم.

- امکان نداره. فرهاد کله ی من رو می کنه.

- فرهاد با من شما یک لباس به من بده.خواهش می کنم. باید برم.

- آخه فرهاد...

- گفتم که اون با من. چیزی گفت بگو خودش اصرار کرد.

- آخه بری حالت بد بشه چی؟ تو یک روز دوبار از هوش رفتی. خونریزی داشتی. خیلی ضعیفی. تنها کجا بری؟

دهن باز کردم حرف بزنم که شیرین دستش رو به علامت سکوت جلو صورتم گرفت و رو به پونه گفت:

- پونه جون این مشکلش منم. من هم میریم که رکسان راحت باشه. فقط کاش می فهمیدم چه هیزم تری بهش فروختم.

نیم نگاهی به من انداخت و بعد از گفتن خداحافظ به سمت در رفت.پونه هم در حالی که می گفت«شیرین جون کجا؟» به دنبالش راه افتاد. از خودم بدم اومد. از دست اون فرهاد عصبی ام سر شیرین بیچاره چرا خالی می کنم؟ تقصیر خودشه. سی صد بار بهش گفتم تو کار های من دخالت نکن. از اول هم هیچی از زندگیم بهش نگفتم از ترس همین دخالت های بی جاش.رو به پونه که تازه از بدریقه ی شیرین برگشته بود گفتم:

- مشکلم شیرین نبود. توهم زده. می خوام برم خونه.

پونه جلو اومد و لبخند مهرآمیزی به روم زد.

- من نمی تونم اجازه بدم بری. نگرانتم. نه به عنوان دختر دایی فرهاد به عنوان پرستارت. فکر کن اینجا بیمارستانه تا فردا هم نمی تونی ازش خارج بشی. فرهاد می گفت فردا دانشگاه نداری.

- نه پس فردا.

- خب. پس...دلیلی نداره بری.

نگاه ناامیدم به زمین خیره شد. واقعا دلم خونه ی خودم رو می خواست.دلم می خواست یک محیط آروم برای فکر کردن داشته باشم. واقعا برام سخت بود تحمل اون وضعیت بلاتکلیفی. حس می کردم بین زمین و هوا معلقم. دلم می خوست دلم می خواست....دلم چی می خواست؟ تو اون لحظه فقط دلم می خواست فارغ از همه چی سرم رو بذارم زمین بمیرم. ولی چه اهمیتی داره دل من چی می خواد. کی دنیا به دل من بوده؟

پونه دستش رو روی شونه ام گذاشت و در حالی که به سمت اتاق راهنماییم می کرد گفت:

- راستی من خیلی کنجکاو بودم تو رو ببینم ها. فرهاد که خیلی تعریفت رو می کرد. البته فقط پیش من و پژمان. بیچاره جلو باباش اینا اسمی غیر مهرنوش بیاره روزگارش سیاهه.

با بی خیالی گفتم:

- مثلا چی کارش می کنند؟

- خب... اول حمایت مالی رو قطع می کنند بعد هم میان سراغ دختره و یک جوری پاش رو از زندگی فرهاد می برن.

- خب پس من هیچ آینده ای با فرهاد ندارم.

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

- فرهاد عاشقته رکسانا.

رو تخت نشستم و سرم رو بین دست هام گرفتم. با لحن سردی که برای خودم هم عجیب بود گفتم:

- عشق فرهاد به چه دردم می خوره؟ عشق فرهاد برا من آینده نمیشه. زندگی نمیشه. امنیت نمیشه. وقتی جرئت نداره اسم من رو جلو خانواده اش بیاره چه طوری می خواد من عضوی از اون خانواده باشم؟ فرهاد بی عرضه است. ذاتا بی عرضه است. همیشه هم جلو من کم میاره. تو سری خوره. یک مرد باید اونقدر اقتدار داشته باشه که اگه حمایت مالی باباش قطع شد بتونه حداقل از پس خودش بر بیاد.

- از پس خودش آره ولی تو چی؟ اون نگران توست. برای تو بهترین چیز ها رو می خواد. فرهاد حتی تا یک دوره هم بدون حمایت مالی پدرش زندگی می کرد. من یادمه. ولی به این جریانات انحرافی که کشیده شد دید با پول باباش بیشتر می خوانش. این بود که دوباره برگشت تو اون خونه. از اونجایی که تنها وارث هم هست در اون خونه همیشه بازه به روش. جلوی تو هم کم نمیاره. رعایتت رو می کنه. اون....واقعا عاشقته رکسان چه طوری بگم بهت؟ فرهاد خیلی با من نزدیکه حرف هاش رو به من و پژمان میزنه از بعد از فوت مادرش خصوصا شاید اگر ما حواسمون بیشتر بهش بود این طوری نمیشد.

- ولی شد. اون بی اراده است.

- اگر بی اراده بود تو چهار ماه روزی یک بسته سیگار رو نمیذاشت کنار. باور کن این یک چیز غیر ممکنه به هر کس بگی شاخ درمیاره اون وقت تو بهش میگی بی اراده. می دونی ترک سیگار چقدر اعصاب خردی داره می دونی چقدر فشار رو این بدبخت بود؟ تا حالا چند بار دعوای جدی داشتی باهاش؟

به ارومی گفتم:

- فقط دیشب.

- خب. این یعنی چی؟ یعنی اون کنارت اونقدر آرومه اونقدر براش ارزش داری که اعصاب خردی هاش رو به خاطر آرامش خیال تو فراموش کنه.

نفس عمیقی کشیدم. تا حالا این طوری بهش فکر نکرده بودم. با این که دوستش داشتم ولی ته قلبم حس می کردم از بقیه مرد ها یک چیزی کم داره. یک چیزی مثل...عرضه...شاید تعصب...شاید جذبه؟ ولی من این طوری دوستش داشتم. وقتی هیچ وقت کنارش حس نمی کردم من برده ام. یک مطیعم حسی که کنار همه ی مرد ها داشتم و ازش بیزار بودم. برای همین همیشه دلم می خواست پسر باشم. پسرونه می پوشیدم. خوب یادمه تو شونزده سالگی پیرهن های عمو رو کش می رفتم و تو خونه می پوشیدم. عاشق مدل موی پسرونه بودم که بابام هیچ وقت نذاشت احتمانش کنم چون موهام رو دوست داشت. چقدر به خاطر این موضوع ناراحت بودم. موهای من بود. چرا من نباید براش تصمیم می گرفتم؟ به خوبی یادمه. حتی کارن از همون بچگی برای من غیرت بازی در می آورد. برای همین من کلی عکس با تفنگ و شمشیر دارم برای همین هنوز هم عروسک ها و چیز های دخترونه ام رو قایم می کنم. از برده بودن متنفر بودم. نمی خواستم مطیع باشم. فرهاد مثل اون ها نبود. شاید به خاطر همین بود که دوستش داشتم به خاطر احترام و اعتماد بیش از حدی که بهم داشت. گاهی اوقات زورگویی های خاص خودش رو داشت ولی وقتی با بقیه مقایسه اش می کردم میدیدم که شخصیت فرهاد شاید از دید خیلی ها بی غیرت هم باشه ولی دید من مهم بود. واقعا این در ذاتش بود یا چون من رو شناخته بود سعی می کرد یک راه بی جدال و تعصب رو پیش بگیره؟ یاد اون روز تو اوتوبوس افتادم. رفتار بدی نشون نداد. حتی یک درگیری لفظی ولی می تونستم حس کنم که به غیرتش برخورده. فقط کافی بود اون روز تو اوتوبوس مثل لات های چاله میدون با اون جوجه فکلی دعوا کنه تا برای همیشه این پروژه ی فارس منش رو ببوسم و بذارم کنار. واقعا داشتم به چی ایراد می گرفتم؟ به خصوصیتی که خودم ندونسته عاشقش شده بودم؟

واقعا داشتم به چی ایراد می گرفتم؟ به خصوصیتی که خودم ندونسته عاشقش شده بودم؟ با صدای بغض دار پونه از تو افکارم پرتاب شدم بیرون.

- تو نمی دونی چند تا آدم دلشون می خواد جای تو باشن.

سرم رو بلند کردم و با ناباوری چشم هاش رو که بر اثر اشک برق می زد نگاه کردم. چرا گریه می کرد؟ کی می خواست جای من باشه که پونه براش غصه می خورد؟ پونه؟ پونه؟ فرهاد با پونه چه جوری رفتار می کرد؟ مثل من یا مثل همه؟ با تردید چند بار دهنم و باز و بسته کردم و دست آخر به زور تونستم بگم:

- پونه تو...

کنارم نشست و سرش رو تکون داد:

- از وقتی خودم رو شناختم دوستش داشتم.

پوزخندی زدم و گفتم:

- تو اصلا می دونی اون کیه؟ می دونی چی کار ها کرده؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

- این طوری نبود. من یادمه فرهاد سالم ترین پسری بود که می شناختم. همش تقصیر باباشه. بعد از مرگ عمه ام خیلی ضربه خورد. تا مدت ها افسرده بود. حتی درسش رو هم داشت ول می کرد. کاوه به دادش رسید. کاوه خواستگارم بود. من ازش خواستم. وقتی هم که بهش جواب رد دادم با کمال نامردی رابطه اش رو با فرهاد کمرنگ کرد و اجازه داد این بلاها سرش بیاد. بره با چهار تا آدم خلاف و منفی. بره تو این مهمونی های کوفتی. تا دو قدمی اعتیاد بره. الکلی بشه. روزی دو بسته سیگار بکشه. عصبی بشه. تا باهاش حرف می زنی بهت بپره. چند وقت پیش فهمیدم. کاوه نامرد آمار فرهاد رو میذاره کفش دست شوهر عمه ام.فرهادی که من می شناختم تقریبا مرد.

بغضش شکست. صورتش رو با دست هاش پنهان کرد و شروع کرد گریه کردن. دستم رو دور شونه هاش انداختم و گفتم:

- قبول دارم که تقصیر خودش نبود ولی اون بالاخره یک کار هایی کرده...

سرش رو بالا آورد و گفت:

- تاوانش هم پس داده. به خدا پس داده. همه چیز رو برای من تعریف کرد. راجع به تو. میگفت وقتی کنارته یک حسی داره که مجبروه خودش رو کنترل کنه. مجبوره داد نزنه. مجبوره با میلش برای سیگار کشیدن مبارزه کنه چون نمی خواد تو رو ناراحت کنه. بودن تو کنارش باعث میشه که اون برای خوب بودن تلاش کنه رکسانا. بعد از عمه ام تو اولین نفری که میبینم فرهاد اینقدر دوستش داره. مصرف سیگارش از دو بسته رسیده به دو نخ. حتی می گفت چند روز شده که نکشیده اگر هم کشیده باز به اثر فشار های عصبی ای بوده که پدرش بهش وارد کرده. خواهش می کنم رکسان نذار دوباره نابود بشه. فرهاد واقعی تازه داره زنده میشه.

اشک تو چشم هام حلقه زد. من اون رو به بازی گرفته بودم. با یک نقشه بهش نزدیک شده بودم. به چهل میلیون فروخته بودمش. ده میلیونش هم همین چند وقت پیش فرستاده بودم برای خشایار که البته نمی دونم به دستش رسید یا نه به جبران اون ده تومنی که از اون پول برداشته بودم. کارم رو درست انجام داده بودم. فرهاد دیگه فرهاد چند ماه پیش نبود. یک آدم سالم بود. ولی اگر می رفتم؟ نه. نمی تونستم بمونم. نمی تونستم. اگر می موندم باید همه چیز رو بهش می گفتم. نمی خواستم بدونه. چقدر دلم می خواست از من یک تصویر خوب تو ذهنش بمونه. چقدر بد بود که می دونستم فریبرز همه چیز رو بهش میگه. کاش بهش بگه من مردم ولی نگه باهاش چی کار کردم. سرم دوباره درد گرفته بود. چشم هام رو بستم. من فقط یک چیز می دونستم. این که چه اون پول رو بگیرم و چه نگیرم نمی تونم با فرهاد بمونم. چون هر وقت که صورتش رو میبینم یادم میاد که چقدر پستم که عشقم رو فروختم

×××

پونه اون روز به خواست خودم به فرهاد زنگ زد و گفت بهم سر نزنه.فرداش هم خود پونه رسوندم خونه ی خودم. نمی خواستم فعلا فرهاد رو ببینم. باید یک فکر درست حسابی می کردم. هرچی فکر می کردم میدیدم طوری خرابش کردم که نمی تونم بسازمش. نمی تونستم هم رها رو نجات بدم هم فرهاد رو داشته باشم. هنوز تکلیف کارم مشخص نبود. با شیرین هم که میونه ام خراب شده بود. از اون روز جواب تلفن هام رو نمی داد. تو عصبانیت چیزی گفته بودم و نمی تونستم درستش کنم. کاش یکم به اعصابم مسلط تر بودم. رها چند بار تماس گرفته بود. از وقتی رسیده بودم جواب تلفن هاش رو نداده بودم و اون هم بدجور نگران شده بود و سرزنش بارونم کرد. مانی می گفت وضع جسمی رها زیاد خوب نیست. میگفت ضعیف شده. امکان داره بچه رو هفت ماهه به دنیا بیارن. هفت ماهه یعنی حدود یک ماه دیگه. و من باید اون ده میلیونی رو که از اون بیست میلیون خشایار نگه داشته بودم می فرستادم براش ولی من حساب خشایار رو با پولی که فریبرز داده بوود تصویه کرده بودم. در واقع اون پول، پولی بود که به خاطر فریب دادن فرهاد گرفته بودم. سعی می کردم بهش فکر نکنم. گاهی فکر می کردم این همه آدم کار خلاف می کنند واقعا همه شون به هر چیزی که می دزدند فکر می کنند؟ یعنی مانی نمی گفت این همه رو از کجا آوردی؟ دلم شور می زد. مانی گفته بود معلوم نیست شاید تا نه ماهگش هم صبر کنند. از این بلاتکلیفی بی پایان خسته شده بودم. نه وضعیت رها مشخص بود نه رابطه ام با فرهاد و نه کارم. هر روز منتظر یک تلفن بودم. منتظر یک خبر. ولی دریغ.

یک هفته از اتفاقاتی که برام افتاده بود می گذشت.تو این مدت فرهاد رو ندیده بودم. زنگ هم نزده بودم. ولی پونه زنگ می زد. فکر هم می کرد نمی فهمم فرهاد کنارش ایستاده و مکالمه مون رو گوش می کنه! ولی یک روز صبح که داشتم می رفتم دانشگاه از کوچه که خارج شدم ماشینش رو دیدم. اثری از تصادف روش نبود. کاش می دونستم چقدر خرج انداختم رو دستش.از ماشین پیاده شد و نزدیکم اومد. عینک آفتابیش رو از صورتش برداشت و سلام کرد. جوابش رو دادم.

- حالت خوبه؟

- تا به چی بگی خوب.

نفس عمیقی کشید و با اشاره به پیشونیم گفت:

- سرت چه طوره؟

- سر جاشه فعلا.

سرش رو تکون داد و گفت:

- بشین میرسونمت.

- تاکسی گیرم میاد.

پوفی کشید و گفت:

- رکسان با کی داری لج میکنی؟

- من با کسی لج نمی کنم. اگر تمام این مدت کنارت بودم برای این بود که فکر می کردم برات مهم ام.

- آهان ولی چی باعث شده فکر کنی برای من مهم نیستی؟

نفی عمیقی کشیدم گفتم:

- ببین فرهاد من دیگه نمی تونم به این رابطه ادامه بدم. ما حداقل هفته ای یک بار با هم دعوا داریم. تا حالا سر سیگار تو بود از این به بعد هم لابد سر سهرابه.تازه سیگار رو باز شروع کردی.

- اولا فشار روم بود. داشتم دیوونه می شدم. د آخه تو چه می دونی اعتیاد چیه؟ من تا آخر عمرم حسرت سیگار رو دلمه به خاطر تو تحمل می کنم. اون یک بارم که کشیدم گفتم خیلی عصبی بودم. بعدش هم تو این یک هفته دو سه تا دیگه کشیدم و دوباره گذاشتم کنار. قضیه ی تو و سهراب هم به من هیچ ربطی نداره رکسان.اون قبل از من بوده. حتی قبل از این که منو ببینی تو زندگیت بوده. اگر اون روز عصبی شدم به خاطر این بود که تو ر.وی مهرنوشی که من هیچ وقت حسی بهش نداشتم حساسی و از من می خوای نسبت به مردی که یک روز می خواستی باهاش ازدواج کنی بی تفاوت باشم.تازه ازم پنهانش هم کرده بودی.

- اون مرد آخر این هفته داره ازدواج میکنه. ماه هاست که میونه امون تموم شده. می فهمی؟

نفس عمیقی کشید و گفت:

- باشه. من دیگه راجع به اون حرف نمی زنم. تو هم مهرنوش رو تو سرم نزن.

- اگه شوخی های بی نمک تو نبود من هیچ وقت فکرم رو با یاد مهرنوش خسته نمی کنم.

- باشه دیگه از این شوخی های بی نمک هم نمی کنم. آشتی؟

- نه.

- دیگه چرا؟

- فرهاد من فقط...نمی تونم...

نفس عمیقی کشیدم. تو یک لحظه تصمیمم رو گرفتم. باید بهش بگم. بهش می گم که تمام این مدت چه اتفاقی افتاده. دیگه عشق هم برام مهم نیست. من و فرهاد آینده ای نداشتیم. پول هم از یک جایی میرسید.هرچند من کاری که فارس منش خواسته بود رو انجام داده بودم ولی هنوز یک موضوع بود که حل نشده بود.تنفر فرهاد نسبت به پدرش.اما دیگه نبودم. نمی کشیدم. دهن باز کردم تا همه چیز رو لو بدم که گوشیم زنگ خورد.خروس بی محل. جواب دادم.

- بله؟

- خانم مسیحا؟

- بله خودم هستم. بفرمایید.

- سلام. خانم. از کانون ریاضی تماس میگیرم خدمتتون.

هیجان زده گفتم:

- بله بله. بفرمایید.

- خواسم به اطلاعتون برسونم کانون به دلیل مشکلات مالی تعطیل شده خانم.

- یعنی چی؟

- یعنی این که دیگه کلاسی تشکیل نمیشه. کلا جمعش کردند. ظاهرا کسی حاضر نیست مدیریت یک کانون در حال برشکستگی رو به عهده بگیره. حتی دختر خود مرحومه قربانی که دبیر آموزش و پرورش هستند هم قبول نکردند. تصمیم گرفتن کانون رو تعطیل کنند.

دنیا رو سرم آوار شد. مثل کره ی آب شده وا رفتم. با صدایی مرتعش تشکر کرده و گوشی رو قطع کردم.مدام نفس عمیق می کشدم تا بغضم نشکنه. مات شده بودم به رو به روم. چشمم فقط کلاغی رو میدید که رو لبه ی سطل آشغال غول پیکری نشسته بود و کله ی سیاهش رو این ور اون ور می چرخوند. چونه ام می لرزید. شانس بود داشتم؟ فرهاد با کنجکاوی نگاهم می کرد.

- چی شد؟

به آرومی گفتم:

- کارم رو از دست دادم. تعطیل شد.

- خب چرا این طوری وا رفتی. فدای سرت.

با همون حالت انگار که تو یک خلصه فرور فته باشم گفتم:

- دختر رها یک ماه دیگه به دنیا میاد.

- جور میشه غصه نخور. حالا چی داشتی می گفتی؟

اصلا حواسم نبود. حالم بدجور خراب بود. تازه یکم امید پیدا کرده بودم. اه. مثل این که پول در آوردن از راه حلال به ما نیمده. ببین خدا خودت خواستی ها. ولی من نمی ذارم رها رو ببری. پولش رو جور می کنم هر طور شده. حتی اگر شده دزدی کنم جورش می کنم. بچه اش که به دنیا بیاد زمان زیادی نمیگذره که عملش کنند. چه طوری جور کنم آخه؟ تو فکر بودم که دست فرهاد جلو چشم هام تکون خورد.

- کجایی رکسان؟ میگم چی داشتی میگفتی؟

فرهاد! فقط باید رابطه اش رو با پدرش درست می کردم. بعد هم با سی میلیون پول میزدم به چاک. خب من که قراره ولش کنم بذار یک ماه دیگه.

- هیچی. داشتم فکر می کردم می تونم به خودمون یک شانس دوباره بدم.

لبخندی زد و دستم رو گرفت و به سمت ماشین راهنماییم کرد. بغض داشتم ولی همه ی انرژیم رو به کار گرفته بودم تا اشکم سرازیر نشه. هیچ وقت برق شادی چشم هاش رو وقتی اون جمله رو گفتم یادم نمیره. هنوز هم اون صحنه جلوی چشممه. اون لحظه به اندازه ی ثانیه های عمرم از خودم و نامردی دنیا و بی توجهی خدا متنفر بودم. خدایی که مدتی بود به وجودش شک کرده بودم

سوار ماشین شدیم و حرکت کردیم مدام سعی می کردم صحنه های دعوامون رو جلوی چشمم مجسم کنم تا یادم نیاد چقدر عاشقشم. تا انقدر فکر نکنم. تا به مرز جنون نرسم. نمی خواستم. نمی خواستم. نمی خواستم... به کی می گفتم دلم وسط راه کار دستم داده؟ .

نمی دونستم اسمش رو چی بذارم. عذاب وجدان؟ اگر وجدان داشتم که آخر هفته من باید می نشستم سر سفره عقد نه فرزانه.؟ انسانیت؟ اون رو که همون شب که پیشنهاد فارس منش رو قبول کردم انداختم دور. پس چی درون من بود که هر لحظه فریاد می زد حقیقت رو بهش بگو. بذار بدونه. از خودم بیزار بودم. حرف اون شبش که گفت مثل بقیه دختر هام بهم برخورده بود. ولی فکر که می کردم میدیدم از بقیه دختر ها بد ترم! هیچ کدوم از اون ها به فرهاد ضربه نزدند. ولی من قرار بود چی کار کنم؟ مطمئن بودم اولین دختری ام که فرهاد منتش رو می کشه و می خواستم اشتباهم رو تکرار کنم. کاش هیچ وقت خشایاری وجود نداشت. خرج عمل تو سرم بخوره.یکی پیدا میشه دلش به حال یک دختر بیست ساله بسوزه و تو خرج و مخارج درمان باهامون راه بیاد. خرج اون بچه رو چه طوری بدیم؟ چه طوری بزرگش کنیم؟ داشتم از پنجره بیرون رو نگاه می کردم که حس کردم چشمام سوخت. لحظه ای بعد هم خنکی دستمال کاغذی رو رو گونه هام حس کردم. برگشتم و به فرهاد نگاه کردم که ماشین رو نگه داشته بود و با دلسوزی به چشم های خیسم زل زده بود و اشک هام رو پاک می کرد. دستمال رو ازش گرفتم و سرم رو انداختم پایین. همون طور که با دستمال کاغذی نم دار رو بین انگشت هام مچاله می کردم سعی داشتم هق هقم رو خفه کنم. چه طوری می خواستم با این موجودی که کنارم نفس میکشه این قدر بی رحمانه تا کنم. از دستش عصبی بودم ولی ازش متنفر نبودم. دوستش داشتم. تا آخر عمرم هم عاشقش می موندم ولی ادامه دادن با اون....عذاب علیم بود. نه. من هیچ چیز رو بهش نمی گفتم. فقط رابطه ای رو با پدرش درست می کردم تا بعد از رفتنم ازدواج با مهرنوش رو راحت تر بپذیره. این طوری خوش بخت تر هم هست. آره. من هیچ وقت نمی ذارم قلبم به مغزم پیروز بشه. هرگز.

دستمال کاغذی رو بالا آوردم و اشک هام رو کامل پاک کردم. با یک نفس عمیق هق هقم رو تموم کردم. فرهاد هم در کمال آرامش تکیه داده بود به پشتی صندلیش و رو به روش رو نگاه می کرد. بدون این که مسیر نگاهش رو تغییر بده گفت:

- تموم شد؟

با گیجی پرسیدم:

- چی؟

- احساسات دخترونه ات.

خندیدم و گفتم:

- آره...و فکر کنم اگر به موقع نرسم دانشگاه باز استادم اشکم رو در بیاره.

ماشین رو روشن کرد و گفت:

- بیجا کرده اشک پیشی منو در بیاره.

بین همون هق هقی که قادر به کنترلش نبودم گفتم:

- آها مثلا چی کار می کنی؟

- شما تو کار های مردونه دخالت نکن.

با لحن کشداری گفتم: بله...

و ادامه دادم:

- فقط حرف بلدید دیگه شما پسر ها.

خندید و گفت:

- بده مگه به شما دخترا امیدواری میدیم.

- بله فقط امید...

- شما همون هم نمیدید.

- نه ما هیچ وقت به مردمون نمیگیم برات این کار رو می کنم ولی اون کار رو انجام میدیم و چون نگفتیم بر نمی گردیم بگیم دیدی گفتم... و بعد این کارمون زیاد به چشم نمیاد. تفاوت در اینجاست.

با تقلید از لحن خودم گفت:

- بله...

خندیدم و دستمال مچاله شدم رو گوشه کیفم چپوندم تا بعدا بندازمش دور

پشت در کلاس مردد ایستاده بودم. حس می کردم وارد که بشم هرچی چشمه می چرخه طرف من. چشم هام رو لحظه ای بستم و تو دلم یک «به درک» نثار همشون کردم و با طمانینه وارد شدم.به کسی نگاه نکردم چون نمی خواستم نگاهم به نگاه خیره ی کسی روی خودم بیفته.متوجه سکوت غیر معمول کلاس بودم. نمی خواستم بدونم فرزانه هم تو کلاس داره با نگاهش تحقیرم می کنه یا نه. یک راست رفتم سر جام نشستم. کنار شیرین که هرچند متوچه حضورم شده بود ولی اون هم خودش رو زده بود به نفهمی. جهنم. از اول هم نباید اون رو قاطی ماجرا می کردم. این زندگی من بود. رهای من بود. شیرین حق دخالت نداشت. از اول هم کارم درست بود که بهش چیزی نمی گفتم. نباید بعد از شروع مشکلاتم هم چیزی بهش می گفتم. یک خودکار از تو کیفم در آوردم و کلاسورم رو باز کردم. با وجود صفحه ی سفید و خالی کاغذ که جلوم بود باز به جون میز افتادم. عادتی که ترک نمی شد. مشغول حکاکی بودم که استاد وارد کلاس شد. از جام بلند شدم. دوباره نشستم. شروع کرد حضور غیاب. فهمیدم فرزانه هم هست. شروع کرد به درس. این بار بدون هیچ مشغله ی فکری بعد از مدت ها به درس گوش کردم. خسته شده بودم از بازی با احساسات خودم...

بعد از کلاس بی توجه به شیرین وسایلم رو جمع کردم و از کلاس بیرون اومدم. خواستم برم کافی شاپ ولی دلم هوای آزاد می خواست. هوای بهاری تهران هرچند پر دود بود ولی باز هم لذت بخش و تازه تر از بقیه اوقات بود. رفتم تو حیاط تا یکم قدم بزنم. بی اختیار به سمت نیمکت همیشگیم کشیده شدم. جایی که با همه روش خاطره داشتم. رها. فرهاد. سهراب. شیرین. خودم! از دور متوجه شدم کسی روش نشسته. پشت نیمکت بودم. صورتش رو نمی دیدم ولی بعد از دو سال می تونستم بفهمم که سهرابه. پس هنوز کاملا براش نمرده بودم. پوزخندی زدم. آخر هفته می مردم هیچی خاکم می شدم. همون جا ایستاده بودم دیدم فرزانه با دو تا لیوان که احتمالا چایی بود از طرف دیگه اومد و رفت با لبخند کنار سهراب نشست. یاد خودمون افتادم. همیشه سهراب چایی می آورد. من یک بار هم نرفتم...سرم رو تکون دادم. پشتم رو به نیمکت کردم و راه دانشکده رو در پیش گرفتم. همه چیز تموم شده بود فکر کردن بهش بی فایده بود. تو راه کلی با خودم فکر کردم. در مورد آخر هفته. باید می رفتم. باید می رفتم و ثابت می کردم که با این وصلت مخالفتی ندارم. باید می رفتم و برای سهراب آرزوی خوش بختی می کردم. ولی با کی؟ شیرین که حرفش رو نزن. تصمیم گرفته بودم تا حد امکان به شیرین نزدیک نشم. بذار حداقل اون بیچاره یک زندگی آروم داشته باشه. چه گناهی کرده؟

به کلاس رسیدم. دم در کلاس شیرین رو دیدم که دست در دست پدارم از ته سالن می اومد. جرقه ای تو ذهنم زده شد. خودش بود باید ثابت می کردم همه چیز تموم شده. باید ثابت می کردم من هم زندگی دارم و چشمم دنبال زندگی مردم نیست.باید ثابت می کردم هیچ دلیل برای زل زدن همکلاسی هام به من وجود نداره. با قلب آروم تری به کلاس برگشتم. هنوز دو تا کلاس دیگه مونده بود. وقت داشتم راجع به آخر هفته ام خوب فکر کنم.

کل اون روز در قهر با شیرین گذشت. بعد از ظهر با این که بهش سلام نکرده بودم ولی ازش خداحافظی کردم و از دانشکده خارج شدم. فرهاد جلو در تو لکسوزش منتظرم بود. سوار شدم و با شادی سلام کردم. جوابم رو داد و حرکت کرد. وقتی داشت از جلو همکلاسی هام رد می شد سنگینی بار نگاه حسرت بارشون رو روی خودم حس کردم. باز نفهمیدم فرزانه بینشون بود یا نه. مهم نبود. یاد برنامه ام افتادم. آخر هفته میشد دقیقا آخر فروردین تاریخ رفتنم داشت نزدیک می شد باید هرچه زودتر میونه ی فرهاد و پدرش رو درست می کردم. چه جوریش رو خودم نمی دونستم. همون طوری که تا اینجاش هر چی خواستم انجام داد.

- فرهادی؟

- جونم؟ باز چی می خوای من شدم فرهادی؟

خندیدم و به سمتش چرخیدم و گفتم:

- از بابات چه خبر؟

ابرو هاش در هم رفت.

- چه خبری می خوای باشه؟ مثل همیشه.

- مثل همیشه یعنی چی؟

- یعنی هنوز مثل یک احمق فکر میکنه خر میشم مهرنوش رو میگیرم. مثل یک بچه داره با پول خرم میکنه. هنوز کاوه زاغ سیام رو چوب میزنه. فکر می کنه نمی فهمم. فکر میکنه نمی دونم که می دونه با توام. داره از راه جدید وارد میشه. تازه فهمیده یک چیزی وجود داره اسمش زبون خوشه. تازه یاد گرفته چه طوری باید پدر بود. هرچند فعلا داره نقش یک پدر رو بازی می کنه.

عصبی شده بود. از طرز رانندگیش معلوم بود. سعی داشتم آرومش کنم.

- چرا باهاش حرف نمی زنی.

- مگه می فهمه؟

- تو امتحان کن. تا حالا شده بهش بگی از این وضع خسته شدی؟

پوزخندی زد و گفت:

- روزی حداقل ده بار میگم. هر لحظه هم با رفتارم ثابتش می کنم.

- تا حالا شده مثل پسرش باهاش حرف بزنی؟

- یعنی چی؟

- یعنی یک روز بشینید مثل یک پدر و پسر با هم حرف بزنید. نه تو اون رو به چشم دیکتاتور نگاه کنی. و نه اون تو رو مثل یک پل برای حفظ ثروتش. تا حالا شده باهاش شطرنج بازی کنی؟

- دلت خوشه ها رکسان. من و بابام یک لحظه نمی تونیم بدون نیش و کنایه و جنگ و دعوا کنار هم بشینیم. شطرنج!

- چرا نمی تونی؟ اگر می خوای به حرفت گوش کنه. یه خواسته هات اهمیت بده باید اول حس کنه تو پسرشی.

- من چی؟ من نباید حس کنم اون پدرمه؟

- یک چیزی بپرسم؟

- بپرس.

- قبل از فوت مادرت رابطه تون چه طور بود؟

یکمی مکث کرد و گفت:

- مثل پدر و پسر.

- بعدش چی شد؟

- من به خاطر فشار های روحی و بی توجهی بابا سیگاری شدم. اون هم کلی تحقیرم کرد و دعوام کرد. از همون موقع زمینه چینی شد. با همه چیزم مخالفت کرد.زن گرفت من هم بدتر از قبل لج کردم. بعدم پای مهرنوش رو کشید وسط. من هم کلا یادم رفت یک بابایی داشتم.

- خیلی مادرت رو دوست داشت؟

لبخند تلخی زد و گفت:

- دوستش نداشت. عاشقش بود. هنوز هم یادمه چه طوری نگاهش می کرد. کسی نمی تونست مادرم رو دوست نداشته باشه رکسان.

با همون لبخند ادامه داد:

- مثل تو بود.

پیش خودم خجالت کشیدم. کاش می تونستم سرش داد بزنم بگم اینقدر من رو با اون مقایسه نکن. مادرت حیفه. نفس عمیقی کشیدم و دنباله بحث رو گرفتم.

- شما جفتتون با فوت مادرت ضربه خوردید. تو یک پسر شونزده ساله بودی و اون یک مرد چهل ساله که عاشق همسرش بود. ولی هیچ کدوم سعی نکردید همدیگه رو درک کنید.

- تو از یک پسر شونزده ساله ی مادر مرده چه انتظاری داری؟

- هیچی. پدرت اشتباه کرد. خیلی اشتباه کرد. تو بهش شاخ و برگ نده. تو تمومش کن. بذار یادش بیاد که تو پسرشی. این چیزیه که جفتتون فراموش کردی.از یک پسر شونزده ساله انتاظری نمیشه داشت ولی از یک مرد بیست و چهار پنج ساله که خیلی بیشتر از یک آدم بیست و چهار ساله بارشه انتظار های زیادی میره.

فکش منقبض شده بود. سعی کردم دیگه ادامه ندم. برای زمینه چینی خوب بود.باید می رفتم سراغ موضوع بعدی.

- فرهاد؟

- بله؟

با خنده گفتم:

- ناراحتی از من؟

- نه برای چی؟

- آخه اون دفعه گفتی جونم!

خنیدد و گفت:

- جونم؟

- آهان. خب می خواستم بگم که...من آخر هفته می خوام برم عروسی...چیز. فرزانه و سهراب.

یکهو وسط خیابون زد رو ترمز برگشت با تعجب نگاهم کرد و گفت:

- مطمئنی؟

با اشاره به رو به رو گفتم:

- راه تو برو.

برگشت جلوش رو نگاه کرد و در حالی که حرکت می کرد گفت:

- می تونی؟

با بیخیالی گفتم:

- چرا که نه. بالاخره یک چیزی بوده و تموم شده. سهراب و فرزانه جفتشون دوست هاش من اند چرا نرم؟

با لحنی که معلوم بود ناراحته گفت:

- آره خب. راست میگی.

- خب پس... تو برنامه ای نداری؟

- برای چی؟

- آخر هفته دیگه.

باز برگشت سمت من که قبل از این که حرف بزنه به رو به رو اشاره کردم. نگاهش رو دوخت به جاده و گفت:

- یعنی می خوای با من بری؟

- آره پس با کی برم؟

- فکر می کردم با شیرین بری.

- من خودم فرهاد دارم شیرین می خوام چی کار؟

خندید و گفت:

- خب حالا اگه من نیام؟

- میای.

- چرا؟

- چون منو خیلی دوست داری.

- اون وقت از کجا این قدر مطمئنی؟

- حالا دیگه.

- خدایی کار دارم آخر هفته نمیام.

- فرهاد...

- بله؟

- بله نه و جانم. بعدم انقدر من رو اذیت نکن.

- شرط داره.

- روت رو زیاد نکن دیگه. یک خانم محترم داره ازت خواهش میکنه باهاش بیای مهمونی داری شرط میذاری؟

- اوه اوه خانم محترم.

با پررویی گفتم:

- هستم دیگه.

خندید و گفت:

- یا قبول می کنی یا نمیام.

- خیلی خب حالا شرطت رو بگو ببینم تحفه.

- شما چه روز هایی کلاس داری؟

- شنبه یک شنبه سه شنبه.

- خب. پس آخر هفته بعد میتونی با من بیای شمال.

- چی؟

- شمال.

- خل شدی؟

- نه. بلا نسبت.

- بله. بلانسبت خل. دیوونه چه طوری بریم شمال؟ گیر میدن بهمون.

- کی می خواد گیر بده؟

- پلیس.

- برو بابا می دونی در روز چند تا دختر پسر میرن شمال؟ نسبتی هم با هم ندارن. از دنیا بی خبری ها.

با غیظ گفتم:

- نه من مثل اون دخترام و نه تو مثل اون پسرا پس مقایسه نکن. بعدش هم اون ها شانس میارن. احتمال این که گیر بدند هست.

-بهانه نیار رکسان. اون حل میشه. بگو میترسی با من بیای دیگه.

با صدای آرومی گفتم:

- نمی ترسم.

با تمسخر گفت:

- آره معلومه.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- تنهایی میریم؟

- نه با دو نفر دیگه.

- کی؟

- اونش رو نمی تونم بگم متاسفم.

- فرهاد شش ماهه با من دوستی هنوز نفهمیدی من از سورپرایز خوشم نمی آد.

خندید و گفت:

- قبوله خاله سوسکه یا نه؟

- حداقل بگو دختراند یا پسر.

- دو تا از دوست دختر های قدیمم اند.

با کلاسورم محکم زدم به بازوش. بین خنده شروع کرد آخ و ناله. بعدش هم گفت:

- بابا دو تا دختر پسر اند. با هم نامزد اند.

- نامزد؟

- آره واقعا نامزد.

آهی کشیدم و گفتم:

- باشه میام ولی همه چیزش پای خودت.

خندید و گفت:

- باشه.

- پس آخر هفته میای دیگه؟

- لباس ندارم.

- آخی بچم...دماغت دراز شده ها...

- جدی میگم. ندارم. آخرین بار که رفتم عروسی کت شلوارم لک شد دیگه هم لکش نرفت.

- خب برو بخر. بزنم به تخته مشکل مالی هم که نداری.

- عصری میام دنبالت با هم بریم.

- نه لازم نکرده.

- چرا؟

- من امروز می خوام برم برای خودم بخرم.

- خب من هم میام.

- نچ.

- چرا؟

- می خوام تنها برم.

- ولی من دوست دارم بیام باهات نظر بدم.

- ولی بنده طبق نظر شما چیزی نمی خرم...

- رکسان نمیام ها...

- من هم نمیام شمال ها...

- اشکال نداره فرصت برای شمال رفتن زیاده انشالله بعد از عروسی.

- فرهاد...

- جانم.

اونقدر حرصم گرفته بود از دستش دلم می خواست کله اش رو بکوبونم به دیوار. با حرص تو صندلیم فرو رفتم و گفتم:

- به جهنم بیا. ولی من به نظرات تو گوش نمی کنم. عمرا.

خندید و گفت:

- خواهیم دید

با صدای آلارم گوشیم چشم هام رو باز کردم. اصلا حوصله بلند شدن نداشتم. ولی وقتی یادم اومد قراره بریم خرید مثل فنر سر جام نشستم. فکر کنم سومین بار در زندگیم بود که بعد از فوت پدر و مادرم می خواستم برم عروسی. اون دو سه بار هم عروسی فامیل های زندایی خدابیامرز بود.چهارده پونزده سالم بود. تازه عروسی مختلط هم نبود. حالا بعد از این همه مدت خرید لباس شب که از پونزده سالگی تجربه اش نکرده بودم خیلی برام هیجان انگیز بود. بلند شدم دست و صورتم رو شستم و نگاهی به ساعت انداختم. نیم ساعت به اومدن فرهاد مونده بود. گاهی آرزو می کردم اینقدر آن تایم نبود. خود من دقیقه نود بودم.سعی می کردم به خاطر فرهاد فرز تر عمل کنم ولی کلا در این مورد با هم نمی ساختیم. رفتم تو اتاقم در مسیرم به سمت کمد چشمم به صورتم در آینه افتاد. فکر کردم بد نباشه امشب یکم بیشتر آرایش داشته باشم! رفتم نزدیک آینه و به خط چشم دست نخورده ام رو از تو کشو در آوردم.این هم مثل کفش پاشنه بلند. فکر کنم فقط سر اون عقد کذایی رها ازش استفاده کردم. به آیینه نزدیک شدم و با بدبختی و در کمال بی تجربگی خط چشم رو پشت پلکم کشیدم. در آخرین لحظه دستم لغزید و خراب شد. پوفی کردم و پاکش کردم. دوباره مشغول شدم. این بار درست شد. عقب تر اومدم و با ذوق به چشم راستم که با اون یکی چشمم تفاوت ملموسی داشت نگاهی انداختم. دوباره به سمت آینه خم شدم و مشغول چشم دیگه ام شدم. وسط هاش به یاد شیرین افتادم که همیشه براش سوال بود که چرا خانم ها موقع آرایش نیم متر خودشون رو می کشند سمت آیینه. خنده ام گرفت و دوباره با خط شکل غول بی شاخ و دم شدم. یاد شیرین افتادم. چقدر اون روز باهاش سرد بودم. آهی کشیدم و شونه بالا انداختم. به خودم گفتم «رکسان بد باش». و دوباره خم شدم سمت آیینه.

یک ربعی رو درگیر چشم هام بودم. تا بالاخره یک چیز قابل قبول از آب در اومد. بعد هم رفتم سراغ همون مانتویی که فرهاد برام خریده بود. پوشیدمش با یک شال سرمه ای و حاشیه های سفید. شلوار جین جذبی رو هم که از خود فرهاد رسیده بود پوشیدم. تو آینه نگاهی به خودم انداختم و برای اولین بار قربون تیپ خودم رفتم! همیشه از تغییر خوشم می اومد حتی اگر قشنگ نباشد! هیچ وقت اینقدر وقت صرف حاضر شدن نکرده بودم. اونقدر مشکل تو زندگیم وجود داشت که به این چیز ها فکر نکنم. تو فکر زندگی سراسر حسرتم بودم که زنگ زدند. کیفم رو برداشتم و چراغ ها رو خاموش کردم. در رو بستم و رفتم پایین. فرهاد تو ماشینش بود. رفتم نشستم و سلام کردم. چشمم خورد به یک شاخه گل رز روی جلو داشبورد. با شیطانت نگاهش کردم و گفتم:

- مال منه؟

- یک درصد فکر کن مال کسی جز تو باشه.

گل رو با خنده بر داشتم و همون طور که بوش می کردم گفتم:

- ا؟ شما از این حرف ها هم بلدی بزنی؟

با صدایی که حس کردم انداخته تو گلوش گفت:

- خیلی نامردی رکسان.

خندیدم و گل رو روی پام گذاشتم و مشغول بازی با گلبرگ هاش شدم. چینی به پیشونیم انداختم و پرسیدم:

- چرا رز؟

برگشت نگاهم کرد و گفت:

- مگه دوست نداری؟

- چرا. خیلی. ولی چرا رز؟

لبخندی زد و گفت:

- کار سختی نبود.

- خب بگو من هم بدونم.

- بالاخره من سنی ازم گذشته دیگه تشخیص این که دختر ها از عشقشون گل رز بگیرن خیلی ذوق می کنند نباید کار سختی باشه.

با خنده گفتم:

- واااای.مامانم اینا. کی گفته اون وقت شما عشق منی؟

- نیستم؟

- به اونش کار نداشته باش. کی گفته؟

خندید و گفت:

- لازم نیست کسی بگه. مشخصه اصلا من رو از ده فرسخی میبینی گوشات می خنده.

روم رو برگردوندم سمت پنجره تا خنده ام رو نبینه و گفتم:

- کی میره این همه راه رو؟

- من.

- معلومه بس که خودشیفته ای. سر این همه راهی که داری میری دو تا کارت پستال و یک دسته گل هم برای خودت سفارش بده.

- چشششم. اتفاقا خودم هم قصد داشتم گل بگیرم حالا که گفتی دو تا کارت هم میزنم تنگش.

- آره حتما یک نامه ی فدایت شوم هم بذار لای کارت ها.

خیلی جدی گفت: ایده ی خوبیه.

برگشتم سمتش و گفتم:

- می دونستی به سنگ پای قزوین گفتی زکی؟

- آخه یکم جدی فکر کن. خوش تیپ نیستم که هستم. کشته مرده ندارم که دارم. بابای پولدار ندارم که دارم. با شخصیت نیستم که هستم. تحصیل کرده نیستم که اون هم انشالله دو سال دیگه میشم. خوش اخلاق نیستم که هستم. چی کم دارم؟

حالت متفکر به خودم گرفتم و گفتم:

- یک جو عقل جهت درک معنی خوش تیپی و خوش اخلاقی و با شخصیتی که انشالله خدا اون رو بهت میده و یک پولی به من اون وقت می فهمی که چرا نباید خودشیفته باشی!

خندید و با شوخی گفت:

- جدی من خوش تیپ نیستم؟

- برو. بابا عمه ات قربون صدقه ات رفته توهم فانتزی زدی.

- جدی پرسیدم.

- نه نیستی.

- ولی تو خوش گلیا.

- هنوز هم نیستی.

- جدی خوش گلی ها.

- اون که بله ولی تو هنوز هم خوش تیپ نیستی.

- رکسان خیلی خوش گلی ها.

- اه بسه دیگه. تا صبح بگی من میگم آقا جان خوش تیپ نیستی.

خندید و با لحنی که دیگه شوخ نبود گفت:

- کلا گفتم. امشب خوش گل شدی.

- مسخره. برو به مهرنوش بگو شاید دو کلوم از حرف هات رو باور کنه.

با خنده گفت: می خوای باور نکن ولی من راست گفتم.

حرفی نزدم. برای اولین بار در عمرم معنی خجالت رو درک کردم! سرم رو انداختم پایین. تا اون روز این جمله رو ازش نشنیده بودم. ازم زیاد تعریف کرده بود ولی از قیافه ام...بار اول بود. حتی سهراب هم با اون سهرابیش هیچ وقت تعریفی از قیافه ام نکرده بود که باورم بشه! همش تعارف بود. قبول داشتم که چهره ام معمولیه. برام عجیب نبود. ولی لحن فرهاد اجازه نمی داد این حرفش رو به حساب تعارف بذارم! شاید باید می ذاشتم به پای دل خوش کنک!

نیم ساعت بعد رسیدیم . پیاده شدیم. فرهاد دستم رو گرفت و راه افتادیم سمت پاساژ یکی دیگه از چندصد مرکز خرید تهران که من پام بهش باز نشده بود. می دونستم فرهاد عمرا بذاره دست تو جیبم کنم پس گذاشتم از هر جا دوست داره خرید کنه. جلوی چند تا مغازه ایستادیم و لباس هاش رو نگاه کردیم. برام جالب بود که برعکس دفعه ی قبل خیلی کارشناسانه نظر می دادانگار هرچی بهش می گفتم برعکس عمل می کرد! از حق نگذریم داشتم از خرید لذت می بردم. جلو یک ویترین لباس بلند و شیری رنگ راسته ای رو نشونم داد. مثل مدل لباس پرنسس های رومی بود بالاش هم دور گلو بسته می شد. خیلی شیک بود. تا اون روز لباس رنگ روشن نداشتم. چشمم که به قیمتش افتاد مخالفت کردم ولی فرهاد به زور بردم داخل مغازه. مزون بزرگی بود. یک دختر جوون جلو اومد و فرهاد ازش خواست اون لباس رو برامون بیاره. در فاصله ای که دختره رفت بهش گفتم:

- فرهاد به خدا من این رو نمی خرم.

- چرا؟ خیلی خوش گله.

- تو قرار بود بیای نظر هم ندی.

- من چنین قراری نذاشتم.

با عصبانیت پوفی کردم که چتری هام یک لحظه در هوا معلق موندند بعد هم گفتم:

- اگه من باز با تو امشب دعوام نشد.

با خنده گفت:

- بابا نخر فقط بپوش می خوام ببینم چه طوریه. شاید خواستم برا کسی بخرم.

دختره از دور پیداش شد و وقت نشد بهش چشم غره برم.پس اداش رو در آوردم:

- یک درصد فکر کن مال کسی جز تو باشه.

و بعد هم در حالی که صدای خنده اش رو اعصابم بود رفتم سمت دختره و لباس رو گرفتم و رفتم تو اتاق پرو. با تصور این که باید همه ی لباس هام رو در بیارم غم عالم ریخت تو دلم. کلی نفرین از سر دل نثار فرهاد کردم! ولی وقتی لباس رو پوشیدم کلا همه چیز رو یادم رفت.تازه دعاش هم کردم. به عمرم لباس به اون خوش گلی ندیده بودم. همیشه رویای همچین لباسی رو داشتم. مثل بچه ها با خودم فکر کردم کاش من هم یک چوب جادویی داشتم باهاش برا خودم لباس درست می کردم! با تقه ای که به در خورد از دنیای سیندرلا بیرون اومدم و در رو باز کردم. فرهاد با دیدنم یک لحظه چشم هاش گرد شد ولی سریع دهن بازش رو باست و با لبخند گفت:

- خیلی بهت میاد.

- ممنون ولی من ازش خوشم نمیاد.

نگاهی به لباس و سپس نگاهی به چشم های من که خیلی سعی داشتم حالتی بی تفاوت بهشون بدم انداخت و گفت:

- باشه. اگه نمی خوای یکی دیگه می خریم.یک لباس دیدم می خوای پرو کنی؟

گردنم رو کج کردم و گفتم:

- حق دارم بگم نه؟

در حالی که در رو می بست گفت:

- نفرمایید بانو اجازه ما هم دست شماست.

- ارواح عمه ات.

و سپس در تق بسته شد. خنده ام گرفته بود. از دست این بشر چی کار می کردم من؟ منتظر موندم تا لباس بعدی رسید. این یکی سرمه ای بود. عاشق رنگش شدم ولی واقعا از مدل این یکی خوشم نیمد زیادی باز بود هرچند فرهاد اصرار داشت که نسبت به خیلی از لباس ها سنگین تر و پوشیده تره ولی اون رو هم نخواستم. بهش گفتم یک لباس مشکی خوش گل برام بیار که قبول نکرد گفت مشکی به درد سنم نمیخوره. این هم شده بود رها... یک بادمجونی اش رو آورد.این یکی شاهکار بود. رنگ در عین شاد بودن سنگین بود. دکلته بود و قسمت سینه اش حالت پلیسه داشت از زیر سینه هم باز می شد و در حاشیه های دامن دنباله دارش با نقره ای خیلی ظریف کار شده بود. یک شال حریر هم روش داشت. قیمتش هم نسبتا مناسب تر بود. همون رو قبول کردم. فرهاد هم درجا خریدش. فکر کنم اون روز قرص هاش رو خورده بود. اخیرا به خاطر اثرات ترک سیگار خیلی باهاش کنتاک داشتم. از مغازه که بیرون اومدیم چشممم به یک لباس فوق العاده خوش گل تو ویترین رو به رو. تازه درک کردم چرا خانم ها هیچ وقت از اولین مغازه خرید نمی کنند و لباس های حداقل ده مغازه رو پرو می کنند. به خودم تلقین کردم: «این که خریدم هم خوش گله» و خیر سرم به روم نیوردم ولی فرهاد فهمید آروم زیر گوشم گفت:

- چشمت اون صدفیه رو گرفته؟

بی تفاوت شونه بالا انداختم و گفتم:

- کدوم رو میگی.

خندید و گفت:

- برای من نقش بازی نکن بیا بریم بخرش.

این بار جدی سر جام ایستادم و نذاشتم حرفش رو تحمیل کنه. دستش رو گرفتم و به سمت مغازه لباس مردونه کشیدمش.

- نه دیگه یک دونه خریدم چه خبره؟ مگه برای یک مهمونی آدم چند تا لباس لازم داره؟ تازه این که خریدم خوش گل تره بیا بریم تو هم لباست رو بخر من گشنمه.

منتظر نموندم مخالفت کنه پریدم تو مغازه.یا اصلا نظر نمی داد یا این طوری... خرید لباس مردونه هم که تعریف نداره. یک سالن بزرگ پر کت و شلوار با رنگ ها مختلف! من ساکت ایستاده بودم. فرهاد هم بی چاره هی منتظر بود من یک نظری بدم. دیدم خیلی تو خرید من کمکم کرد خوب نیست باهاش لج کنم. رفتم جلو و یک کت شلوار نوک مدادی رو نشونش دادم.

- این چه طوره؟

- نوک مدادی؟

- آره. علاقه وافری به این رنگ دارم. تو همه چی.

- مثلا؟

- ماشین.

- می خرّم برات.

خندیدم و برخلاف دلم که می گفت«انشالله» بهش گفتم:

- نمی خواد تو همین کت و شلوارت رو بگیر من دارم تلف میشم از گشنگی.

- اَ کِ هی. هنوز کفش نخریدی که.

- خب زود باش دیگه وقت نمیشه میپوشی این رو؟

کت شلوار رو برداشت و داشت می رفت سمت اتاق پرو که صداش کردم.

- فرهاد؟

برگشت سمتم.

- جانم؟

با خنده گفتم:

- پیرهن؟

- آها...خب بیا انتخاب کن دیگه. برا چی آوردمت؟

با خنده رفتم سمت پیرهن ها و یک سفیدش رو انتخاب کردم دادم بهش. یک کروات بادمجونی با خط های مشکی هم برداشتم و گذاشتم رو لباس ها. با خنده گفت:

- ست می کنی؟

- آره پس چی؟ گمت کردم بتونم پیدات کنم!

- حالا لباس یکی دیگه هم بادمجونی باشه چی؟

- در اون صورت جنابعالی حق تکون خوردن از کنار من رو ندارید.

- نمی گفتی هم من جایی نمی رفتم.بادمجونی مده.

هولش دادم سمت اتاق پرو و گفتم:

- برو دیگه اینقدر حرف نزن

در عرض پنج دقیقه پروش کرد و وقتی گفتم خوبه بی تردید خریدش و رفتیم سراغ کفش! خریدش تقریبا یک پنجم مال من طول کشید! خدایا چی میشد مرد و زن رو برابر می آفریدی قربونت برم؟

اول رفتیم برای من کفش بگیریم. فرهاد به زور مجبورم کرد یک جفت کفش پاشنه دار مشکی بادمجونی رو بخرم. تصور راه رفتن با اون پاشنه های هفت سانتی هم وحشتناک بود. حداقل از من یکی بر نمی اومد. خدا می دونه چقدر فک زدم آخرش بی نتیجه موند.گیر هشت پیچ داده بود ول هم نمی کرد! یعنی خاک بر سر شیرین که از پدرام به خاطر شرکت نکردن در خرید شکایت می کرد! نمی دونست چقدر خوش بخته! آخه مرد ها رو چه به خرید؟

فرهاد خودش کفش نخرید چون من باهاش قهر کردم گفتم عمرا بیام اگر بیام هم نظر نمی دم. اون هم به این نتیجه رسید که کفش هاش مثل کت شلوارش خراب نشده اند و کفش لازم نداره.کلی هم اوقات تلخی شد این وسط. بعد از نیم ساعت هم آشتی کردیم و رفتیم رستوران! یکی از چهار رستوران همون پاساژ رو انتخاب کردیم.رو یک میز دو نفره یک گوشه کنار پنجره نشستیم.اصولا میونه ی خوبی با پنجره داشتم. فرهاد منو رو باز کرد و گفت:

- چی می خوري؟

همون طور که نگاهم رو از پنجره می گرفتم و به او می دوختم گفتم:

- فرق نداره من همه چی دوست دارم.

- پپرونی؟

- عاشقشم.

گارسن رو صدا زد و دو تا پیتزا پپرونی سفارش داد.یکم که گذشت گفت:

- می خوام زندگیم رو کلا از بابا اینا جدا کنم.

آهی کشیدم و گفتم:

- که چی بشه؟

- که یاد بگیرم رو پای خودم بیاستم.

- که بعدش چی بشه؟

با شیطانت نگاهم کرد و گفت:

- لازمه مقدمات یک زندگی رو فراهم کنم.

لبخندی زدم و سرم رو انداختم پایین و مشغول بازی با جعبه دستمال کاغذی شدم.

- بدون جدا شدن از پدرت هم می تونی رو پای خودت بیاستی.

- نمی ذاره. همش کنترلم می کنه. به چشم هام دیگه نمی تونم اعتماد کنم. تنها کسانی که مطمئنم بهش راپورت نمی دن پونه و خانواده اش اند.

- پس اگر جدا بشی باز هم کنترلت می کنه.

- آره ولی حداقل منتش رو سرم نیست. از زنش هم خوشم نمیاد با هم نمیسازیم.

- چرا؟

- از اول رابطه اش با من خوب نبود.

تلخ خندید و با تمسخر ادامه داد:

- احساس می کنه من جاش رو تنگ کردم.

- تو به زنش چی کار داری؟ یک غریبه نباید روابط تو و پدرت رو سرد کنه. رابطه ی پدر و پسری فراتر از این حرف هاست.

آهی کشید و گفت:

- چنین رابطه ای خیلی وقته که بین ما وجود نداره رکسانا.

- به خاطرش احساس کمبود نمی کنی؟

نگاه کنجکاوش بهم می گفت بیشتر توضیح بده..

- منظورم اینه که اون پدرته. تو و اون یک خانواده اید. چرا باید یک غریبه...یک اتفاق شما رو از هم دور کنه. چرا هیچ کدومتون به هم نزدیک نمی شید هیچ کدومتون گذشت ندارید. شاید اگر تو باهاش حرف بزنی شاید اگر تو خواسته هات رو بهش بگی اون هم متقابلا انتظار هاش رو بگه بتونید به یک نتیجه مطلوب برسید تو انقدر در مقابلش گارد نگیر اون هم کم کم استبدادش رو کنار میذاره. تو ازش بپرس اون جواب میده. تو ازش بخواه اون در اختیارت میذاره. تو پسرشی. تنها چیزی که از همسرش براش مونده مگه اون عاشق مادرت نبود؟ مطمئنا عاشق تو هم هست. تو هم اون رو دوست داری. تو فقط یک پدر داری اون هم جز تو بچه ی دیگه نداره پس با وجود چنین روابط عاطفی که جفتتون پنهانش کردید...جفتتون باید یک خلا بزرگ رو تو زندگیتون حس کنید.

سرش رو متفکرانه تکون داد و گفت:

- درست میگی. ولی من واقعا خسته شدم انقدر که خواسته هام رو بهش گفتم.

- چه طوری گفتی؟ با داد و قال. با چه لحنی؟ طلبکارانه؟ شده غیر از مشکلات و داد و قال راجع به چیز دیگه ای با هم حرف بزنید؟ تو می دونی اون چی دوست داره؟ اون می دونه تو از زندگی چی می خوای؟ اصلا اندازه یک غریبه همدیگه رو میشناسید؟ شده حتی برای یک بار اون رو به عنوان پدرت نگاه کنی نه کسی که تو رو دعوا می کنه یا برات تصمیم میگیره یا کنترلت می کنه و سرت منت میذاره؟ اگر می خوای اون برات پدری کنه...تو هم پسرش باش.

چشم هاش رو با درد بست و گفت:

- تو نمی تونی تصور کنی اون چه رفتاری با من داشت.

- قبول دارم. اون اشتباه کرد. اون یک مرد داغ دیده بود که اشتباه کرد ولی الان شما هر دوتون دارید این اشتباه رو کش میدید. بعضی وقت ها گذشت لازمه.

چشم هاش رو باز کرد. چشم هاش برق می زدند. فقط من که تو اون فاصله ازش نشسته بودم می تونستم بفهمم که برق اشکه. سعی کردم لبخند بزنم. دوست نداشتم ناراحت ببینمش. آروم گفت:

- این جمله ی آخرت شعار مادرم بود.

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- پس به خاطر مادرت بهش عمل کن.

آهی کشید و دیگه چیزی نگفت تا غذامون رو آوردند. حس می کردم تو خودشه. سعی کردم یک جورایی از اون حال خارجش کنم.

- میگم پنج شنبه میای دنبالم؟

سرش رو بلند کرد و گفت:

- اگه نیام پس با چی می خوای بیای؟

لبم رو گاز گرفتم سوال مسخره ای بود. مسخره ترین سوال ممکن. در صدد ماست مالی برآمدم:

- منظورم اینه که ساعت چند؟

- هشت خوبه؟

لبخندی زدم و گفتم:

- آره. هشت عالیه.

- شیرین میاد؟

دستی به چتری های فرق کجم کشیدم و گفتم:

- نمی دونم...باهاش صحبت نکردم. فکر کنم میاد اون از نون شبش بزنه مهمونیش رو میره.

اخمی کرد و گفت:

- قهرید هنوز؟

سرم رو به نشونه مثبت تکون دادم.

-چرا؟

- چه می دونم اون دفعه بهش پریدم اینم به دل گرفته.

- می دونم منظورم اینه که چرا آشتی نمی کنید؟.

شونه بالا انداختم. با این که تنها علتش این بود که نمی خواستم شیرین رو بیش از این وارد مسائل خصوصیم کنم گفتم:

- یکم زمان می خواد. برای جفتمون پیش قدم شدن سخته.

پوزخند معنی داری زد که معنیش رو فهمیدم. ابرو هام رو بالا دادم و در حالی که با چنگالم بازی می کردم گفتم:

- ما همش یک هفته است که قهریم...

سری تکون داد و مشغول خوردن ادامه ی پیتزاش شد و من خیره به پنج قاچ باقیمانده در ظرفم به این فکر می کردم که چه طوری با هفت سانت پاشنه راه برم؟!

دستم رو از قفسه جدا کردم و نفس عمیقی کشدم. با احتیاط یک قدم برداشتم. به خیر گذشت. یک قدم دیگه. باز هم سالم موندم. قدم سوم...هنوز پام به زمین نرسیده تعادلم بهم خورد و افتادم. یک لحظه چشم هام سیاهی رفت. از بالا تا پایین کمرم تیر می کشید. چند تا فحش آبدار نثار اون هفت سانت پاشنه کردم و سر جام نشستم. کفش هم رو در آوردم و نگاهشون کردم. الحق خیلی خوش گل بودند. مرده شورش رو ببرند. تحفه ی خوش سلیقه. فکر پای من رو نکرده که تا حالا پاشنه بلند به خودش ندیده. از جام بلند شدم. این طوری نمی شد. یک درصد فکر کن من تو عروسی سهراب در کمال آبرو ریزی بیفتم زمین. عمرا. چه طوری می خواستم برقصم با این کفش ها. اصلا من خیلی وقته عروسی نرفتم چه جوری باید باشم؟ کلافه جلوی آینه ایستادم. موهام بدجور درهم و برهم بود. نگاهم به ابرو هام افتاد. از اول عید دستشون نزده بودم. یکم خم شدم جلو. وایی. قیافه ام داغون بود این همه مو رو صورتم بود من متوجه نشده بودم؟ حالا این ها بخوره تو سرم من با این پاشنه میخی ها چه طوری برقصم؟ نزدیک بود بزنم زیر گریه. کاش شیرین بود ازش کمک می گرفتم. اه مرده شورت رو ببرند الان وقت قهر کردن بود؟ دیگه غیر شیرین از کی می شه کمک گرفت خب؟ یکهو یادم اومد. مثل این کارتون ها حس کردم یک لامپ بالای سرم روشن شد. به سمت گوشیم یورش بردم و شماره ی پونه رو گرفتم.چند لحظه بعد صدای ناز خودش تو گوشی پیچید الحق صداش خیلی ناز و دخترونه بود.

- بله بفرمایید؟

- سلام پونه جون رکسانا ام.

- به به رکسانا خانم. چه عجب یادی از ما کردی. خوبی؟

- مرسی. ممنون. شما خوبی؟

- من هم خوبم مرسی. چه خبر؟

- راستش یک کمکی ازت می خواستم.

- طوری شده؟

- طوری که نه فقط فردا قراره با فرهاد بریم عروسی یکی از بچه ها.

- واقعا؟ چه خوب. خب؟

- خب من می دونی...

یکم من و من کردم. چی بگم بهش؟ باید رک و راست می گفتم دیگه پونه که غریبه نبود. واقعا نبود؟ دل رو زدم به دریا و راست رفتم سر اصل مطلب.

- تا حالا تو چنین جشنی نبودم. آخرین بار که رفتیم عروسی چهارده پونزده سالم بود. با این عروسی هم فرق می کرد هتل بود. خب می خواستم. می خواستم...

پونه وسط حرفم زد زیر خنده و گفت:

- ای بابا این که اینقدر من و من نداره. کجا می تونم ببینمت؟

نفس راحتی کشیدم و گفتم:

- هر جا. فرق نداره برا من.

- خب پس... بیا خونه ما.

- چی؟ نه...مزاحم نمی شم.

- مزاحم چیه بابا ؟ اتفاقا مامانم هم خیلی دلش می خواد ببنتت.

- من رو ببینه؟

- آره. نگران نباش. مامانم از مخالف های سرسخت عمو فریبرزه!

و خودش زد زیر خنده و با همون خنده ی نمکیش ادامه داد:

- وقتی بهش گفتم فرهاد یکی رو دوست داره خیلی خوش حال شد. بیا این جا ناهار پیش ما باش.

همون طور که با پوست کنده شده ی کنار ناخنم ور می رفتم گفتم:

- ناهار نه. ممنون. فکر نمی کنم برسم. بعد از ظهر سر می زنم بهتون. فقط آدرس رو اگه میشه بده.

- باشه. یاد داشت کن...

آدرس رو یاداشت کردم یکی از محله های هایکلاس تهران بود.

- راستی رکسان لباست رو هم بیار می خوام ببینمش. فرهاد دیشب اینجا بود گفت رفتید لباس خریدید.

- باشه. میارم. کاری نداری؟

- نه خداحافظ.

×××

ظهر نخوابیدم تا برای بعد از ظهر خواب نمونم و بدقول نشم.راس ساعت پنج مثل یک دختر خوب و آن تایم وسایلم رو جمع کردم و با یک آژانس به خونه پونه اینا رفتم. وقتی پیاده شدم فکر کردم اشتباه اومدم. خونه ای که جلوم بود خونه نبود. قصر بود. داخلش چی بود خدا می دونست. رفتم جلو و با تردید زنگ زدم. در باز شد. با قدم های سست و فاقد اعتماد به نفس وارد شدم. با یک باغ به جای حیاط مواجه شدم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:«خودت رو نباز دختر» و با قدم های نسبتا محکم تر وارد شدم. ده قدمی که رفتم نوک ساختمان سفید و شیک وسط باغ پیدا شد.کمی جلوتر هم کل نمای شیکش که واقعا زیر نور آفتاب می درخشید. در اشرافی و بزرگ چوبی خونه باز شد و پونه با شلوار جین و تاپ صورتی بیرون اومد. به سمتم دوید و با خنده در آغوشم گرفت.

- سلام. خوش اومدی.

- سلام. ممنون. چه باغ خوش گلی دارید.

- مرسی. بیا داخل.

پشت سر پونه وارد کاخ تجملیشون شدم.قدم هام سست و آروم شده بود. به خودم لعنت فرستدم با چه چیز های ساده ای دست و پام رو گم می کردم.ساده؟ زیارت بزرگترین خونه ای که در عمرم دیدم شاید خیلی هم موضوع کوچیکی نبود. واقعا نمی تونستم بهش به چشم خونه نگاه کنم. آدم حس می کرد وارد یک موزه شده و نباید به مجسمه های قیمتیش دست بزنه یا اگر زیادی به تابلفرش های بزرگش نگاه کنی امکان داره رنگشون بپره! احساس راحتی یک خونه رو به آدم القا نمی کرد. پونه همون طور که به سمت راه پله می رفت گفت:

- مامانم نیست. رفته خونه خاله ام. این دو تا هیچ وقت همدیگه رو ول نمی کنند. بیا اتاقم بالاست.

و از رو پله های مرمر سفید خونه یا بهتر بگم کاخ داد زد:

- مرضی خانم؟

چند لحظه بعد زن میانسال لاغر اندامی با پیرهن بلند و روسری از آشپزخونه خارج شد.

- جانم خانم؟

- مهمون دارم. تو اتاقم هستیم.

- چشم خانم.

پونه سری براش تکون داد و با دست به من تعارف کرد که جلوتر برم. لبخند کم جونی زدم و پله ها رو بالا رفتم. پیش خودم فکر کردم مدرکم رو که گرفتم شاید بتونم یکی از این خونه ها بسازم.بسازم! مگر حتی خواب نقشه کشی چنین خونه ای رو میدیدم. پله ها رو که رد کردیم به یک سالن بزرگ صدفی رنگ رسیدیم. شکل دو تا دایره ی متحدالمرکز بود. دایره ی داخلی تو خالی بود و دور تا دورش با نرده های سنگی سفید محصور شده بود.و اگر نزدیک نرده ها می رفتی سالن پایین رو میدید. در اتاق ها هم دور تا دور دایره ی بزرگ تر و خارجی قرار داشتند. اونقدر محو اطراف بودم که نفهمیدم اتاق پونه دقیقا چندمین اتاقه ولی وسط های سالن یکی از حدود ده تا در دو سالن رو باز کرد و تعارف کرد داخل بشم. اتاقش برخلاف کل خونه ساده و شیک بود ولی مشخص بود پول زیادی خرج ساختن و دکورش شده. اتاقش نارنجی و کرم بود بعضی جا ها هم رگه های گلبهی دیده می شد.یک گوشه هایی قرمز به کار برده شده بود که تنها نقاط شاد و پررنگ اتاق محسوب می شدند. فکر کردم پونه با پوست سفید و رنگ پریده اش و گون های گلبهی با اتاقش سته! وسایلم رو یک گوشه گذاشتم و گفتم:

- اتاقت خیلی نازه.

لبخندی زد و گفت:

- مرسی.

- سلیقه خودته؟

- یکمی هم از دختر عموم کمک گرفتم دکوراتوره.

- خیلی شیکه.

پونه لبه ی تخت نشست و گفت:

- خب...چه کمکی از من ساخته است؟

لبام رو با زبونم تر کردم و دست هام رو به کمرم زدم و گفتم:

- راستش...

چرخیدم و سراغ وسایلم رفتم. کفش های آبرو بر لعنتی ام رو در آوردم و گرفتمشون تو هوا و گفتم:

- مشکلم یک همچین چیزیه...

××××

- صاف تر. صاف تر. راست بیاست دیگه.

- بابا از این راست تر؟

- آره. راست. آها.

نفسم داشت بند می اومد انقدر راست ایستاده بودم.

- شونه هات رو یکم بده عقب. سر بالا. سینه جلو.

- پونه نمی خوام رژه برم که.

- نه باید راست بیاستی.

- وااای.

- وای و آی نکن وقتی از من کمک می خوای باید از تمامی امور اطاعت کنی.

- چشم علیا حضرت. دیگه؟

- خب. این از ایستادنت. بیا کفش هات رو بپوش ببینم راه رفتنت چه جوریه.

بعد از چند دقیقه یک نفس راحت کشیدم و کفش هام رو پوشیدم.ده دقیقه بود فقط داشت روش های ایستادن در موقعیت های مختلف رو یادم می داد. یاد کلاس های آموزشی سیندرلا افتادم. پونه نگاهی به سر تا پام انداخت و گفت:

- چه دراز شدی یکهو.

- تازه شدم تا شونه فرهاد.

خندید و رفت ده قدم دور تر از من ایستاد.

- خب حالا بیا جلو ببینم چه جوری میای.

نفس عمیقی کشیدم و برای آبرو ریزی آماده شدم. یک قدم. دو قدم....طبق معمول سر قدم سوم سکندری خوردم.برای این که پرت نشم نشستم رو زمین. پونه پقی زد زیر خنده. با نا امیدی آمیخته به خجالت مثل یک بچه همون طوری رو زمین نشسته بودم و نگاهش می کردم. به سمتم اومد و کمکم کرد بیاستم بعد هم گفت:

- خب حالا راست بیاست بعد هم آروم تر بیا قدم هات رو هم محکم بذار قدمت شل باشه میفتی.

یک لحظه مکث کردم و بعد همون طور که گفته بود قدم برداشتم.

- آفرین. خوبه. فقط...

رفت سمت کتابخونه اش و یک کتاب نسبتا سنگین برداشت و به سمتم اومد و گذاشتش رو سرم.

- این چه کاریه؟

- یاد بگیر صاف راه بری خیلی شونه هات افتاده اند.

نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم صاف و محکم راه برم. فکر کنم نیم ساعت تمرین کردم تا تونستم رضایت پونه و جلب کنم. وقتی خوب تونستم راه برم لباسم رو هم پوشیدم. حالا یک مرحله سخت دیگه داشتم. فکر کنم کلا یک ساعت وقت گرفت تا پونه موفق شد راه رفتن رو یاد من بده! مدام دامنم زیر پام گیر می کرد پونه یادم اومد جه طوری حرکت لباسم رو با دامنم تنظیم کنم. واقعا برام سوال بود جه طوری مردم بدون آموزش با کفش پونزده سانتی خیلی راحت تو مرکز خرید قدم می زنند!؟ به قول شیرین این هم یکی دیگه از استعداد های زنونه بود که من ازش بی بهره بودم. یادش بخی بابام خدابیامرز همش می گفت رکسان باید پسر می شد.

بعد از یک ساعت پونه رضایت داد کفش هام رو در بیارم و لباسم رو عوض کنم. خسته از یک تمرین طاقت فرسا روی زمین ولو شدم و تکیه ام رو به تخت سلطنتی اش دادم. با خنده رو کاناپه ی رو به روم لم داد و گفت:

- خسته نباشی. کوه نکندی که این طوری وا رفتی.

- جون پونه از کوه کندن هم سخت تر بود.

- تازه اصل کاری مونده.

وحشت زده نگاهش کردم و گفتم:

- جان؟ چی مونده دیگه.

از جاش بلند شد و رو به روم ایستاد.

- تو رقص بلدی؟

- چی چی؟

- رقص. رقص دو نفره؟

عمرا تا اون روز دو نفره نرقصیده بودم. ولی واقعا توان یادگرفتنش رو در خودم نمی دیدم. پیش خودم گفتم بی خیال میرم اونجا نمی رقصم. جهت بی خیال شدن پونه گفتم:

- آره یک چیزایی بلدم.

- پاشو ببینم چه طوری می رقصی.

- بلدم دیگه. بیخیال.

- نه باید ببینم.

یک نفس عمیق کشیدم تا به اعصابم مسلط باشم و سرش داد نزنم. در نهایت بیچارگی گفتم:

- پاشم با کی برقصم؟

- من.

- نه نمیشه تو هم قد منی نمی تونم راحت برقصم.

خلاصه به هر چون کندنی بود راضیش کردم. اون هم انقدر ازش چونه گرفتم بیخیال شد و به مرضی خانم گفت برامون شربت بیاره

خلاصه به هر چون کندنی بود راضیش کردم. اون هم انقدر ازش چونه گرفتم بیخیال شد و به مرضی خانم گفت برامون شربت بیاره. مثل قحطی زده ها از فرط تشنگی تقریبا به لیوان شربت حمله کردم. پونه خندید و گفت:

- انقدر تشنه ات بود؟

لیوان شربت رو که یک نفس سرکشیده بودم داخل شینی گذاشتم و گفتم:

- آخ...خیلی.

رو زمین نشستم و تکیه ام رو دادم به تخت پونه. اون هم چهارزانو جلوم نشست. همون طور که شربتش رو مزه مزه می کرد و چشمش بین خطوط پارکت در کند و کاو بود گفت:

- رکسان؟ تنهایی سخت نیست؟

ابرو هام رو دادم بالا و با تعجب نگاهش کردم. سوالش خیلی بی موقع و یکهویی و بی مقدمه بود. سرش رو بالا آورد و وقتی دید اون طوری نگاهش می کنم لبخندی زد و همون طور که موهاش رو میداد پشت گوشش گفت:

- ببخشید نباید می پرسیدم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- نه نه مسئله ای نیست. فقط...چی شد که پرسیدی؟

- منظورم اینه که من...با این که این همه دور و برم شلوغه. این همه هوام رو دارند این همه امکانات دارم باز هم خیلی اوقات اذیت میشم. احساس کمبود می کنم. نمی تونم تصور کنم یک نفری زندگی کردن چیه...منظورم اینه که. برای یک آدم تنها. بهتر بگم یک دختر تنها...میدونی که خیلی مشکل ها پیش میاد... ببخشید ناراحتت کردم با این سوالم....

لبخندی زدم و گفتم:

- یک چیزی که زندگی به من یاد داد این بود که از واقعیت ها ناراحت نشو.

نفس عمیقی کشیدم و مون طور که لیوارن خالی رو با سر انگشت تو سینی می چرخوندم ادامه دادم:

- حتما آسون نیست ولی...خصوصیت آدم اینه که به همه چیز عادت می کنه. خیلی زودتر از اون چیزی که فکرش رو می کنی می تونی عادت کنی. اولش سخت بود. تو ده سالگی یتیم شدن...واقعا سخت بود ولی من ده ساله یاد گرفتم بدون پدر و مادرم زندگی کنم. عموم بود ولی پدر و مادرم که نمی شد. دو سال پیش هم اون رفت. حالا هم...دارم به تنهایی عادت می کنم. سخته.خیلی سخته وقتی تو خیابون یکی اذیتت می کنه می دونی که پشتت به هیچ جا گرم نیست.وقتی مریض میشی کسی نیست که برات سوپ درست کنه. شب ها که با کابوس از خواب میپری هیچ شونه ای نیست که سرت رو بذاری روش. اگر کسی چپ نگات کرد نمی تونی بهش بگی دفعه بعد با بابام طرفی. وقتی خسته و کوفته می رسی خونه هیچ کس نیست یک لیوان آب دستت بده. هیچ کس نیست که اگر دیر کردی نگرانت بشه. هیچ کس نیست. خودتی و خودت و خودت و تنهایی هات. کابوس هات. خستگی هات...می دونی که هیچ کس نیست که اگر یک بلایی سرت اومد...

بغض نذاشت حرفم رو تموم کنم. همه مدتی که تو خیابون راه می رفتم این حس تو ضمیر ناخوداگاهم فعال بود. یک ترس که از ده سالگی با من بود.و حالا با رفتن رها شدت پیدا کرده بود. یک ترس دو بخشی. شاید سه بخشی. یک پیشوند. یک کلمه. یک پسوند...بی پناهی...

پونه با تاسف سرش رو تکون داد و از جاش بلند شد. از رو پا تختی اش یک بسته دستمال کاغذی برداشت و به سمتم گرفت. با تشکر یک برگ برداشتم و اشک هام رو که هنوز رو گونه ام نرسیده بود پاک کردم.دستمالش طرح دار بود. طحرش هم خیلی قشنگ بود. خیلی دلم می خواست برا خونه بخرم ولی به خاطر صرفه جویی همون ساده اش رو هم که می خریدم دلم نمی اومد بی خودی مصرفش کنم.

پونه کنارم نشست و دستم رو گرفت.

- واقعا متاسفم ناراحتت کردم.

دلم نمی خواست کسی برام متاسف باشه. من با همه ی تنهایی هام یک آدم بودم که رو پای خودش بود چرا کسی باید برام تاسف بخوره؟ از این مسئله نفرت داشتم ولی عادت مردم این بود برای کسی که چیز هایی که اون ها داشتند رو نداشت تاسف می خوردند و فکر نمی کردند اون فرد چه چیز های دیگه ای داره...

اون روز تا حدود ساعت 8 پیش پونه موندم. ساعت 8 هم با کلی گله و تعارف و این که مامانم ناراحت میشه شام نمی مونی برام آژانس گرفت و رفتم خونه.دم در که داشت بدرقه ام می کرد گفت:

- راستی رکسان این مهمونیتون رو که رفتید یک برنامه بذارید با پژمان و من بریم بیرون. پژمان هم خیلی کنجکاو بود ببینتت. خوش میگذره.

لبخندی زدم و گفتم:

- حتما. به فرهاد میگم یک وقتی براش بذاره. راستی مگه داداشت با شما ها زندگی نمی کنه؟

پوفی کشید و گفت:

- به نحوی نه...هیچ وقت خونه نیست همش خونه این رفیق مفیق هاش پلاسه.

خندیدم و گفتم:

- کاری نداری؟

پونه لبخندی زد و گفت:

- نه عزیزم برو به سلامت.

- خداحافظ.

و سوار آژانس شدم و رفتم خونه.تو کل مدتی که تو راه بودم داشتم به پیشنهاد پونه فکر می کردم واقعا خوش می گذشت اگر چهارتایی می رفتیم بیرون. راستی پژمان چه شکلی می تونست باشه؟کجا می رفتیم خوب بود؟ اگر مثل پونه باشه که خیلی خوبه. واقعا پونه رو دوست داشتم. با این که دو سه سال ازم بزرگتر بود ولی اصلا این تفاوت سنی رو حس نمی کردم. بس که شیرین و خونگرم بود. انقدر به این جور چیز ها فکر کردم که نفهمیدم چند ساعت طول کشید تا رسیدیم خونه. پشت در با بدبختی و دست پر سعی داشتم کلیدم رو از کیفم بیرون بکشم که صدای کسی رو از پشت سرم شنیدم

- خانم مسیحا؟

برگشتم و به صورت غریبه ای در تاریک و روشن کوچه نگاه کردم.

- خودم هستم.

- یک بسته دارید. از طرف اقای فرهاد فارس منش.

بسته های کفش و لباسم رو زمین گذاشتم و بسته رو که نسبتا بزرگ هم بود از غریبه تحویل گرفتم. کاغذی جلوم آورد که امضا کردم بعد هم سوار موتورش شد و از کوچه خارج شد. بسته رو کنار بقیه وسایلم گذاشتم. کلیدم رو در آوردم و در رو باز کردم. بعد هم با بدبختی وسایلم رو برداشتم و از پله ها رفتم بالا. جونم در اومد تا به خونه رسیدم از طرفی داشتم می مردم از فضولی تا ببینم داخل بسته چیه.خودم رو با نهایت سرعت به اتاقم رسوندم بسته ی صدفی رنگ که دورش یک روبان سفید پیچیده شده بود رو روی تخت گذاشتم و بازی کردم. برای یک لحظه خشک شدم. فرهاد اینقدر تیز بود و من نمی دونستم!؟ دستم رو جلو بردم و شئ سفید رنگ بافتنی رو بیرون آوردم. خودش بود. یک شنل سفید رنگ با بافت ظریف، و یک سنجاق سینه ی قشنگ دایره شکل در قسمت جلوش که دو طرف اون رو به هم متصل می کرد و جلوش رو بسته نگه می داشت. اون شب که رفته بودیم برای خرید پشت یکی از ویترین ها دیده بودمش و خیلی خوشم اومده بود ولی چشمم که به قیمتش خورده بود بی خیالش شده بودم. فرهاد چه طوری فهمیده بود؟ با صدای زنگ تلفن به خودم اومدم. شنل رو مثل یک شئ گران بها با احتیاط سر جاش گذاشتم. بعد هم از اتاق خارج شدم و تلفن رو جواب دادم می دونستم کیه.

- الو سلام.

- سلام...سفارش ما رسید؟

با لحنی که سعی داشتم عصبی نشونش بدم گفتم:

- بله. همین یک دقیقه پیش هم تشریفش رو از پنجره برد بیرون.

زد زیر خنده و گفت:

- تو خودت رو یک دکتر نشون بده. سادیسم داری به خدا.

- بله؟

- من که ندیدم چیزی از پنجره بیفته پایین.

اه لعنتی. هیچ وقت نمیشد درست عذابش بدم.

- کجایی تو؟

- جای همیشگی. وسط کوچه. زیر بارون.

- برو تو ام بارون کجا بود؟

خندید و گفت:

- اگه شانس منه که الان شروع میشه.

رفتم سمت پنجره و دیدمش که تکیه اش رو داده به یک درخت و زل زده به پنجره ی من.

- اه اگه دستم بهت برسه فرهاد...

- چی کار می کنی؟

تو دلم گفتم«یک ماچت می کنم با این سلیقه ات!» ولی ترجیح دادم در جوابش سکوت کنم!

- بیا بالا حالا.

- نه دیگه. فردا میبینمت.

- لوس نشو بیا بالا.

- نه بابام بفهمه شب اومدم خونه دختر غریبه می کشتم.

از پشت پنجره اومدم کنار و گفتم:

- درک. کاری نداری؟

- یک وقت تشکر نکنی ها تو.

- مگه من خواستم بخری؟

- جون به جونت کنند بی احساسی.

یک لحظه از خودم بدم اومد. خدا می دونه چقدر خوش حال شدم وقتی فهمیدم اینقدر براش اهمیت دارم که حواسش به نگاه من هم هست ولی چرا داشتم باهاش این طوری رفتار می کردم؟ واقعا نمی دونستم. چرا دلم میخواست لجش رو در بیارم شاید تنها کسی که زورم بهش می رسید فرهاد بود. آروم گفتم:

- مرسی.

خندید و گفت:

- قابل نداشت عزیزم.

- فردا کی میای دنبالم؟

- هشت قرارمون بود دیگه نه؟

- آره.یادم رفته بود.

- کاری نداری؟

- نه. مراقب خودت باش.

- چشم. شب به خیر.

- شب به خیر.

گوشی رو که قطع کردم حس بدی داشتم. دلم براش تنگ شده بود. بی دلیل. رفتم سمت پنجره یواشکی از گوشه اش نگاه کردم. فرهاد رو دیدم که پیاده داشت از کوچه خارج می شد. عادتش بود. می دونستم بعضی شب ها میاد پشت پنجره اتاقم ولی ماشینش رو میذاشت سر کوچه که مثلا من نفهمم. با چشم داشتم دنبالش می کردم که در نهایت تعجب متوجه شدم بارون گرفته! دلم گرفت. بد باهاش حرف زدم. می دونستم به دل نمی گیره و اخلاق منو می دونه ولی دلم از خودم گرفت. اونقدر نگاهش کردم تا محو شد. بعد هم از پشت پنجره کنار اومدم و بدون تعویض لباس و حتی مسواک رو تختم ولو شدم. گوشیم رو در آوردم و آهنگ تو بارون که رفتی سیاوش قمیشی رو گذاشتم و همون طور که به عکس دو نفره ی خودم و فرهاد خیره بودم خوابم برد

با وسواس مشغول اوتو کردن پایین دامن لباسم بودم که دیشب بدجور تا شده بود و خط چروک بدی روش افتاده بود. هر کاری هم می کردم اون طور که می خواستم نمی شد. با خودم مشغول بودم که زنگ در به صدا در اومد. تمرکزم رو بهم ریخت و نوک انگشتم رو سوزوندم. اوتو رو کنار گذاشتم و همون طور که انگشتم رو ماساژ می دادم ناسزاگویان به کسی که پشت در بود راه افتادم سمت آیفون و جواب دادم.

- بله؟

- باز کن رکی.

- پونه تویی؟

- آره. باز کن.

دکمه ی آیفون رو فشار دادم و در ورودی رو هم باز کردم. بعد هم رفتم تو آشپزخونه و دست مصدومم رو زیر آب سرد گرفتم. لحظاتی بعد صدای سلام بلند و بالای پونه در خونه پیچید. از آشپزخونه خارج شدم و جوابش رو دادم.

- چه بی خبر؟

- اگر ناراحتی میرم.

خندیدم و گفتم:

- حالا چی شده پونه خانم منزل ما رو منور کردند؟ راستی آدرس رو از کی گرفتی؟

- از آقا کلاغه.

- اگر من دستم به این کلاغ نرسه.

- چیه؟ مثل این که خیلی ناراحتی اومدم پیشت.

با خنده تعارفش کردم رو مبل نشست و داشتم می رفتم براش یک چیزی بیارم بخوره که دستم رو گرفت و نشوندم رو مبل و گفت:

- نیمدم مهمونی. یک سفارش از آقا کلاغه گرفتم باید انجامش بدم.

با خنده گفتم:

- چی ؟

- اومدم بریم آرایشگاه.

- آرایشگاه؟

- آره دیگه تو اصلا تو عمرت عروسی رفتی؟ عروسی بدون آرایشگاه نمیشه که.

- آخه وقت میشه؟

- آره بابا تازه ساعت پنجه. میگم فرهاد همون جا بیاد دنبالت. بپوش بریم.

مثل عروسک کوکی از جام بلند شدم و وسایلم رو جمع کردم و سشوار رو برداشتم و پایین موهام رو که هنوز از صبح که حموم بودم خشک نشده بود و خشک کردم. لباس پوشیدم و با پونه به سمت آرایشگاه راه افتادیم. بار اول بود می رفتم آرایشگاه.البته بچه که بودم یک موقع هایی که زن عمو کار داشت باهاش می رفتیم می نشستیم تو سالن تا کارش تموم بشه. همین طوری هم یاد گرفتیم چه طوری از پس کار های آرایشی و پیرایشیمون بر بیایم! همیشه کوتاهی موهام و مرتب کردنش با رها بود. من هم مال اون رو درست می کردم. کار های دیگه ام هم راه می افتاد. نهایت سعیم رو می کردم تا خرج اضافی برای خودمون نتراشم. مثل بچه ای که پشت سر مامانش راه میره پشت سر پونه وارد سالن شیک و بزرگ آرایشگاه شدم و بعد از پونه که ظاهرا با همه آشنا بود با همه سلام علیک کردم. پونه دستش رو روی شونه ام گذاشت و من رو که بر خلاف همیشه مثل یک دختر کمرو و خجالتی کنارش ایستاده بودم به آرایشگر نشون داد و گفت:

- شقایق جون این دوست من دست شما ببینم چی کار می کنی.

شقایق که به نظرم سی ساله میومد با گرمی احوالم رو پرسید و خواست مانتوم رو در بیارم. بعد هم به سمت اتاقی راهنماییم کرد اون جا چشمم به دختر جوونی افتاد که مشغول آماده کردن بند بود. تنم مور مور شد همیشه از این کار متنفر بودم. حدالامکان شیو می کردم. مثل بچه ای که از آمپول می ترسید با لرزش محسوسی روی تخت دراز کشیدم. با اولین بند نزدیک بود جیغ بکشم. فکر کردم تا این بخواد تموم بشه من مردم! فکر کنم نیم ساعتی طول کشید تا از شر موهای صورتم راحت شدم. پیش خودم فکر کردم چه طوری این همه مدت برشون نداشته بودم. پونه با چشم های گرد شده نگاهم می کرد و می گفت«آخیش. رنگ و روت باز شد. سفید شدی!» بعد از صورت نوبت به موهام رسید. جون من و آرایشگر با هم در اومد تا اون همه مو رو بالای سرم جمع کرد و چند حلقه اش رو دور صورتم باز گذاشت بعد با بابلیس فرشون کرد. بعد هم با اسپری مسی یک رگه هاییش رو رنگ کرد. وقتی دست برد سمت اسپری نزدیک بود از آرایشگاه بپرم بیرون! حاضر نبودم موهام رو رنگ کنم. دلم نمی اومد. به قول رها حیف موهای پرکلاغیم نبود!؟ ولی وقتی بهم اطمینان داد که با یک بار شست و شو پاک میشه مثل بچه ی آدم نشستم سر جام. در آخر هم طبق خواسته خودم یک آرایش ملایم یاسی برام کرد و کارم شکر خدا ساعت یک ربع به هشت بود که تموم شد. به کمک پونه لباس هام رو عوض کردم و شنلم رو هم پوشیدم.گردنبندی رو که فرهاد بهم عیدی داده بود انداختم. پونه سوتی برام زد و چند بار دوباره راه رفتن رو باهام تمرین کرد! داشت دوباره گیر هشت پیچ می داد به رقص که فرهاد اومد. کمک کرد وسایلم رو برداشتم از شقایق و همکار هاش خداحافظی کردیم و بیرون اومدیم. پونه جلوتر از من رفت.یکسری از وسایلم رو که دستش بود رو تو ماشین فرهاد گذاشت با فرهاد خداحافظی کرد از همون جا برام دست تکون داد و رفت. من هم یک نفس عمیق کشیدم و در حالی که سعی می کردم کلاه شنلم از رو سرم نیفته از پله های پایین اومدم و رفتم سمت فرهاد. با لبخند نظاره گر اومدنم بود. معذب بودم وقتی اون طوری بهم زل می زد. بهش که نزدیک شدم بدون حرف دستم رو گرفت. نمی دونم چند دقیقه فقط نگام کرد که گفتم:

- علیک سلام.

- سلام.

- می خوای تا صبح وایستیم اینجا؟ به چی داری فکر می کنی دو ساعته؟

خم شد گونه ام رو بوسید. سریع خودم رو عقب کشیدم و گفتم:

- فرهاد زشته بشین بریم.

- نمی خوای جواب سوالت رو بگیری؟

- سوال چی؟

- پرسیدی به چی فکر می کنم.

- خب به چی فکر می کنی؟

- داشتم فکر می کردم شب عروسیمون هم یک همچین شبی میشه. میام ارایشگاه دنبالت بعد با هم میریم یک مهمونی فقط فرقش اینه که تو لباس سفید تنته.

قرمز شدن گونه هام رو حس می کردم. سرم رو تا جای ممکن پایین انداختم. شیرین راست می گفت خیلی بی ظرفیت بودم. با کوچکترین حرف احساسی قرمز می شدم و تا یک هفته تو رویا سیر می کردم. شیاد حق داشتم. چون از ده سالگی از محبت مادر و پدر محروم بودم.با کوچکترین محبتی احساساتم زیر و رو می شد.به قول شیرین عقده ای بودم! از طرفی این بلندپروازی های فرهاد آزارم می داد. نمی دونم حالم چه طوری بود که فرهاد تشخیص داد بهتره زودتر از اون جا بریم. در رو برام باز کرد و کمک کرد سوار بشم. وقتی نشستیم تازه من وقت کردم نگاهش کنم. پیش خودم فکر کردم شب عروسیمون( که البته هیچ وقت نمی رسید) فقط من فرق دارم فرهاد همین طوری با صورت شش تیغ و کت و شلوار میاد دنبالم و مثل الان بوی ادکلن میده و احتمالا من ازش می خوام شیشه رو بده پایین و دفعه ی بعد هم با ادکلن دوش نگیره. اون شب هم همین کار رو کردم. یکم شیشه رو داد پایین و گفت:

- انقدر بوش بده.

- نه خیر. یادم هست خودم این رو خریدم برات. فقط زیاد زدی.

خندید و شیشه رو بیشتر داد پایین که باز صدای من در اومد.

- تو رو خدا بدش بالا الان سر درد می گیرم.

باز با خنده سر تکون داد و شیشه رو داد بالا.به ظاهر خندید ولی می دونستم غر غرهام دیگه داره اذیتش می کنه. به یک دقیقه نکشیده بود عذاب وجدان گرفتم. تمام عذاب وجندانم رو ریختم تو چشمام و نگاهش کردم! برگشت سمتم و گفت:

- چیه باز این طوری نگاه می کنی؟

- ببخشید.

- چی رو؟

یکم تو جام جا به جا شدم و گفتم:

- تو چه طوری من رو تحمل می کنی خدایی؟

- هی. دست رو دلم نذار که خونه.

با آرنجم به پهلوش زدم و در حالی که روم رو برمی گردوندم گفتم:

- پر رو نشو دیگه.

- حالا برای چی می پرسی؟

- خودم می دونم چقدر بداخلاق و غیر قابل تحملم.

- نیستی.

- چرا. همیشه تو ابراز احساسات مشکل دارم. وقتی یک کاری برام می کنی خیلی خوش حال میشم خیلی برام ارزش داره ولی... هیچ وقت نمی تونم این رو بهت بگم نمی دونم چرا.

- مثلا چی؟

- مثلا همین قضیه دیشب. اصلا...فقط اون نیست. کلا. این مشکل همیشگیم بوده. هر بار که بهم ابراز علاقه می کنی یا چه می دونم...یک کاری برام می کنی پیش خودم عذاب می کشم که نمی تونم جوابت رو بدم.الان هم نمی دونم چرا بی خودی دارم به همه چیز گیر میدم.

بغض کرده بودم. در تمام بیست سال زندگیم از این خصوصیتم در عذاب بودم.فرهاد با محبت دستم رو گرفت و گفت:

- رکسان من شش ماهه می شناسمت. یادم نرفته باهام چی کار کردی. یادم نرفته دو ماه دنبالت کردم تا شماره ام رو گرفتی.هنوزم که هنوزه وقتی بهش فکر می کنم نمی دونم چی درون تو هست که من رو انقدر وابسته ات کرده. یادم نرفته چه گذشته ای داشتی. من این طوری قبولت کردم. ناراحت نمیشم اگر وقتی با کلی ذوق میرم برات کادو می خرم می فرستم دم خونه ات این طوری باهام رفتار می کنی... می شناسمت. می دونم از ته دلت نیست.

با بغض بهش لبخند زدم. چقدر دوستش داشتم وقتی این طوری بهم اعتماد به نفس می داد. دیگه تا مقصد حرفی نزدیم. همون طور که دستم تو دستش بود رانندگی می کرد. منم هم شناور در افکارم آهنگ گوش می کردم. به مقصد که رسیدیم تازه یادم اومد داریم میریم عروسی سهراب! دلشوره ام شروع شد. اونقدر یخ کرده بودم که فکر کنم فرهاد هم متوجه شد به هر حال به روی خودش نیورد. در رو برام باز کرد و کمک کرد پیاده بشم

بازوش رو محکم گرفتم و همراهش قدم برداشتم. عروسی تو یک باغ بزرگ بود نزدیک کرج. هوا خنک بود لرز کرده بودم. فاصله ی زیادی طی نشد تا به سالن اصلی رسیدیم. از فرهاد جدا شدم و به سمت رختکن رفتم. وارد که شدم با چند تا از همکلاسی هام مواجه شدم. دلم می خواست راه اومده رو دوان دوان برگردم. نگاه ها و لبخندهای تمسخر آمیزشون داشت بهم می گفت« بابا تو دیگه چه اعتماد به نفسی داری!» سعی کردم بهشون توجهی نکنم. کیفم رو یک گوشه گذاشتم و بدون توجه به اون سه چهار تا دختر که میونه ی زیاد خوبی هم با من نداشتند مشغول در آوردن شنلم شدم. شروع کردن با هم حرف زدند و می دونستم که هیچ هدفی غیر از تحقیر من نداشتند.

- خدایی خیلی به هم می آن ها.

- نه...من میگم فرزانه سر تره.

- نه خدایی داماد هم خوبه.

- آره ولی یک برتری ای که فرزانه داره این که قبل از سهراب با کسی نبوده حداقل.

پیش خودم گفتم آره جون عمه اش. من این هفت خط رو می شناسم زیرزیرکی چه کارهایی می کنه.

- آره خب. ولی باز خوبه سهراب عقلش رسید. حیف بود فرزانه رو از دست بده.

حس می کردم نفس کشیدن برام سخت شده. ولی آرامش ظاهریم رو حفظ کردم. شنلم رو آویزون کردم. کیفم رو برداشتم و در کمال خونسردی یک نگاه به ایینه انداختم. پیش خودم یک دست مریزاد به شقایق و همکار هاش گفتم. اون شب واقعا نیاز داشتم بدرخشم. همون قدر که می دونستم فرزانه زیباتر از منه به این هم اعتقاد داشتم که نصف شخصیت من رو هم نداره.اوه اوه مرسی خانم نارسیسم! موقع خروج یک لبخند خونسرد به دوست های احمق فرزانه زدم و از اتاق خارج شدم. موقع خروج از اتاق سینه به سینه ی شیرین شدم. برای چند لحظه فقط نگاهش کردم.چقدر خوش گل شده بود لامذهب! دهن باز کردم تا ازش عذر بخوام ولی اون نگاه خصمانه اش رو ازم دزدید وارد رخت کن شد. کمی دورتر چشمم به فرهاد و پدرام افتاد که مشغول صحبت بودند. به سمتشون رفتم و کنار فرهاد ایستادم. با پدرام احوال پرسی کردم و مشغول دید زدن اطراف شدم. از صحبت هاشون فهمیدم ظاهرا عروس و داماد تو ترافیک گیر کردند وگرنه قرار بود نیم ساعت پیش مراسم عقد تموم بشه! پس این احمق ها اصلا سهراب و فرزانه رو امشب ندیده بودند که داشتند می گفتند بهم می آن! میون جمعیت چشمم خورد به سارا، خواهر سهراب. با نگاه ناباوری به من و دستم که دور بازوی فرهاد حلقه شده بود زل زده بود. نگاهم رو با شرم دزدیدم و بیشتر به فرهاد نزدیک شدم. همون موقع ازحیاط سر و صدا بلند شد. عروس و داماد اومده بودند. برگشتم و نگاه خیره و نگران فرهاد رو به سمت در حیاط دیدم. نباید کاری می کردم که همه فکر کنند هنوز دلم پیش سهرابه. باید به همه ثابت می کردم که راه من و اون خیلی وقته که از هم جداست و من راه خودم رو دارم. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم مثل همیشه محکم باشم. یک لبخند مطمئن به فرهاد زدم و همراهش به سمت در راه افتادم از بالای پله ها وسط حیاط رو بده خوبی میدیدم. عروس و داماد از ماشین پیاده شده بودند و داشتند دست در دست هم از بین جمعیت عبور می کرد. سهراب با لبخند همیشگیش فرزانه رو همراهی می کرد و اون با لبخند مغرور مخصوص به خودش مهمون ها رو نگاه می کرد و باهاشون احوال پرسی می کرد. احساس حسودی نداشتم. حتی براشون خوش حال بودم. سهراب داشت می خندید. خوش حال بود. من چرا نباشم؟ خیالم از زندگی اون راحت شده بود. اون به چیزی که حقش بود رسیده بود. و من چیز با ارزشی بدست آورده بودم. بهترین حس دنیا رو چشیده بودم و کنار مردی ایستاده بودم که از ته قلبم می پرستیدمش. داشتم نگاهشون می کردم که سر سهراب چرخید و نگاهش رو من ثابت موند. خشکش زد. یک لحظه از حرکت ایستاد. شانس آورد فرزانه متوجه نشد. براش به معنی سلام سر تکون دادم. ولی اون فقط نگاهم می کرد حتی پلک هم نمی زد. دست فرهاد دور کمرم حلقه شد. سوء ظن رو با هر نفسش حس می کردم. سرم رو بلند کردم و بهش لبخند زدم. نمی خواستم حتی یک لحظه فکر کنه هنوز به سهراب فکر می کنم. ولی نفس های کوتاه و سریعش حکایت از عصبی بودنش داشتند. بهش نزدیک تر شدم و دیگه نگاه نکردم ببینم سهراب چی کار می کنه. وقتی جمعیت همراه عروس و داماد از کنارمون رد شدند فرهاد سرش رو پایین آورد و با صدایی که عصبانیت توش موج می زد گفت:

- لباس یک وقت یک شال نداشت؟

به سرشونه هام نگاهی انداختم و تازه متوجه شدم یادم رفته شالم رو بندازم. به اون سه چهار نفر لعنت فرستادم و سریع خودم رو به رخت کن رسوندم جالب این جا بود که فرهاد خودش هم تا حالا متوجه نشده بود! شالم رو روی شونه هام انداختم و سریع پیش فرهاد برگشتم. اخم هاش تو هم بود. ای خدا چه غلطی کردم اومدم. حالا نمی اومدم هم باز یک جور دیگه می شد. می گفتند چشم نداشت عروسیشون رو ببینه. فرهاد که بدجور عصبی بود. اصلا نگاهم نمی کرد. حق داشت خب من هم دوست دختر های سابق اون بهش زل می زدند عصبی میشدم. سعی کردم از دلش در بیارم. خصوصا که هنوز از دست رفتار ها خودم عصبی بودم.

- فرهادی؟

- چیه؟

احساس کرتم یک لحظه قلبم ایستاد. تا اون روز این طوری جوابم رو نداده بود.

- این چه طرز حرف زدنه؟

- مدل جدیده

- فرهاد اذیتم نکن دیگه تقصی من چیه ؟

- تقصیر جنابعالی اینه که انقدر فکرت مشغوله که حواست حتی به لباست هم نیست.

جا خوردم انتظار این یکی رو نداشتم. ولی نمی خواستم شبم رو خراب کنم تصمیم گرفتم براش توضیح بدم.

- با من این طوری حرف نزن خواهشا. خب یادم رفت شالش رو بردارم دیدی که وقتی گفتی سریع رفتم پوشیدم.ژ

پوزخندی زد و گفت:

- اون وقت حواست کجا بود که این رو یادت رفت؟

- یعنی چی خب... خیلی چیز ها ممکنه آدم یادش بره چرا اینقدر بزرگش می کنی؟

- من بزرگش می کنم؟ فکر کنم یک دقیقه دیگه اونجا می موندیمم درسته با نگاش قورتت میداد.

- فرهاد خواهش می کنم...

- خواهش می کنی چی؟

یک نفس عمیق کشیدم و شمرده شمرده داستان رختکن رو براش توضیح دادم بعد هم گفتم:

- اگر من اینجام و با تو اومدم اینجا تنها دلیلش اینه که همه بدونند چشم من دنبال سهراب نیست. بین ما هرچی بوده تموم شده. اون الان زندگی و خانواده ی خودش رو داره. امشب داره ازدواج می کنه و من هم زندگی خودم رو دارم. تو رو دارم هیچ نیازی هم به حس مسخره ای به نام حسادت ندارم. به سهراب هم فکر نمی کنم. خیال می کردم تو این رو بدونی.

و بدون این که فرصت اظهار نظر رو بهش بدم ازش دور شدم و گذاشتم یکم تو تنهاییش فکر کنه.

و بدون این که فرصت اظهار نظر رو بهش بدم ازش دور شدم و گذاشتم یکم تو تنهاییش فکر کنه. سالن تقریبا خلوت بود اکثرا یا داخل اتاق عقد بودند یا پشت در اتاق. من هم یک گوشه نشستم تا فرهاد بیاد پیشم. از همون جا هم صدای بله ی بلند و رسای فرزانه و بعدش صدای هل کشیدن و دست و تبریک رو شنیدم. بله ای که یک روز فکر می کردم من اون رو باید بگم گفته شده بود و این به نفع هر دو مون بود. هم من و هم سهراب. سرم رو بالا آوردم و نگاه تاسف بار و نگران شیرین رو از آن سوی سالن روی خودم حس کردم. سرم رو پایین انداختم. دوست نداشتم کسی برام دل بسوزونه من نیازی به دل سوزی نداشتم. من فرهاد رو داشتم. با ارزش ترین چیزی ممکن رو داشتم چرا باید دل کسی برام بسوزه؟سرم پایین بود داشتم با گوشه شالم ور می رفتم که کسی کنارم نشستم. از شش فرسخی می تونستم حضور فرهاد رو تشخیص بدم با اون یک من ادکلنی که روی خودش خالی کرده بود. دستش رو انداخت دور شونه ام و موهام رو بوسید.

- معذرت می خوام.

سرم رو بلند کردم و بهش لبخند زدم. همون موقع جمعیت از اتاق عقد خارج شدند. از جامون بلند شدیم. عروس و داماد میان حلقه ی خانواده شان به سمت جایگاه مخصوص رفتند و نشستند. سرم رو بلند کردم و به فرهاد نگاه کردم:

- بریم بهشو تبریک بگیم؟

- بریم.

به سمتشون حرکت کردیم. از میان راه نگاه جفتشون و البته نصف جمعیت حاضر به سمت ما معطوف شد. پیش خودم اعتراف کردم که فرزانه واقعا زیباست. اون درست نقطه ی مقابل من بود. چه طور سهراب ادعا می کرد عاشق منه و داشت با چنین زنی ازدواج می کرد؟ جایگاهشون شبیه به یک نیمکت چوبی بود که بالاش تاجی از گل سرخ نصب شده بود. واقعا قشنگ بود. بالاخره جلوشون رسیدیم. با فرزانه دست دادم نبوسیدمش چون هیچ کدوم مایل به این کار نبودیم.

- تبریک میگم عزیزم. امیدوارم خوش بخت بشید.

لبخند مغرور و خاصش رو به لب آورد و گفت:

- خیلی ممنون.

و با اشاره به فرهاد ادامه داد:

- شما هم همین طور. البته امیدوارم.

حس کردم دارم آتیش میگیریم چنان با کنایه این جمله رو گفت که دلم می خواست دندون هاش رو خرد کنم. دلیل قانع کننده ای برای این همه تحقیر شدن نمیدیدم. بین من و سهراب یک چیزی بود و تموم شد چرا باید همه با انگشت نشونم بدند؟ فرهاد متوجه حالم شد خیلی محکم گفت:

- مطمئن باشید میشیم.

لبخند رو لب های رژ زده ی فرزانه ماسید. با لحنی که فرهاد گفت من هم بودم زهوارم در می رفت. دلم واقعا خنک شد. فرزانه طوری نگاهمون می کرد که حس کردم اگر چیزی دم دستش بود اول می زدش تو سر فرهاد بعد هم تو سر من میشکوندش.

فرهاد محلش نداد و با یک پوزخند نگاهش رو ازش گرفت و با سهراب دست داد و گفت:

- تبریک میگم سهراب جان. خوش بخت بشید.

من هم بهش تبریک گفتم تشکر کرد و به فرهاد گفت:

- مراقبش باش.

فرزانه قرمز شده بود. حقش بود. می دونستم چقدر پشت سرم حرف زده نصف این تحقیر ها زیر سر اون بود. حیف سهراب. هرچقدر سعی می کردم باز هم از این دختر مغرور و خودبین بدم می اومد.حتی قبل از همه ی این ماجارا ها ازش بدم میومد. روز اول هم باهاش دعوام شده بود. قربونت سلیقه ی مامانت برم سهراب بدتر از این نبود پسر دسته گلش رو حیفش کنه؟ کس هایی که دور و برمون بودند و شنیده بودند مشغول پچ پچ شدند. کاش سهراب این کار رو نمی کرد. مطمئنا تا آخر عمرش باید به خاطر این حرفش به فرزانه جواب پس می داد. ولی فرزانه هم کم نیورد کمی بلند تر از سهراب گفت:

- آره خب. بالاخره بهتر از شما هم پیدا میشه دیگه...

واقعا داشتم از حال می رفتم. ناخودآگاه به بازوی فرهاد چنگ انداختم. مثل میدون جنگ شده بود اونجا فرهاد با کمال خونسردی جواب داد:

- شک دارم. به هر حال اگر پیدا بشه شما نگران نباشید. من به رکسانام اعتماد دارم.

و دست من رو گرفت و با یک لبخند خونسرد از فرزانه و سهراب دور شد.من هم به دنبالش. موقع رفتنمون سر تمام کس هایی که این مکالمات رو شنیده بودند برگشت طرفمون و رد رفتنمون رو نگاه کرد.لحظه آخر تشر فرزانه رو به سهراب رو شنیدم. اون هم یک کلمه ی عامی رو به مردی که زندگش رو باخته بود نسبت داد: بی غیرت. می دونستم چقدر سخته که یک شبه آرزو هات دود شن برن هوا. مدام نگران بودم بیفتم واقعا تعادل نداشتم. رفتیم تو حیاط. فرهاد رو یک صندلی نشوندم و خودش کنارم ایستاد دستش رو گذاشت رو شونه ام.

- حالت خوبه؟ آب می خوای برات بیارم؟

- انقدر تابلوست که دارم غش می کنم؟

خندید و گفت:

- محلشون نده. اونقدر اهمیت ندارند که به خاطرشون این طوری بشی.

- من نمی فهمم گناهم چیه. من و سهراب نزدیک به پنج ماهه که رابطه ای با هم نداریم. چرا اینقدر تحقیرم می کنند؟ می خوان چی رو ثابت کنند؟ گناه سهراب بیچاره چیه؟ چرا هیچ کس نمی فهمه الان هر کدوممون راه خودمون رو داریم.

سرم رو بوسید و گفت:

- ولشون کن. اینقدر خودت رو عذاب نده.

چند تا نفس عمیق کشیدم تا گریه ام نگیره. من هم یک ظرفیتی داشتم.

- اصلا همش تقصیر این سهراب برای چی برمیگرده جلو همه به تو این طوری میگه؟

فرهاد خندید و گفت:

- حرص نخور رکسان داری غش می کنی!

- فرهاد؟

سرمون رو برگردوندیم و پدرام رو لیوان به دست دیدیم. نزدیک اومد و پرسید:

- حالش خوبه؟

از جام بلند شدم و گفتم:

- خودم هنوز زنده ام می تونی از خودم بپرسی.

جفتشون زدند زیر خنده. خودم هم لبخند بی جونی زدم. پدرام لیوان آبی رو به سمتم گرفت و گفت:

- سفارشیه.

لیوان رو گرفتم و به ایون نگاه کردم. شیرین رو دیدم که نظاره گر ما بود. وقتی دید نگاهش می کنم روش رو برگردوند و رفت داخل. پس اون هم دیده بود.

- حتی حاضر نیست نگاهم کنه.

پدرام- بهش فرصت بده. خیلی عصبانیه. ولی ته دلش هیچی نیست. امروز هم وقتی دید اومدی خیلی نگران بود. همش می گفت الان یک چیزی میگن رکسانا جوش میاره رگ شعبون بی مخیش گل می کنه.

خندیدم و گفتم:

- بالاخره آشتی می کنیم دیگه.

- آبت رو بخور حالا.

یکمی از آبم خوردم. حالم بهتر بود. فرهاد گفت:

- می خوای برگردیم؟

اخم کردم و با لحنی که سعی داشتم یکم سر حال باشه گفتم:

- چی چی بریم؟ برا چی این همه رفتم آرایشگاه که یک ساعت بیام متلک بشنوم؟ تازه رقص و آوازش شروع شده.

لیوان رو روی میز گذاشتم و دست فرهاد رو گرفتم و همون طور که با پدرام می خندید دنبال خودم کشوندمش.

- بیا اینقدر به من نخند

لیوان رو روی میز گذاشتم و دست فرهاد رو گرفتم و همون طور که با پدرام می خندید دنبال خودم کشوندمش.

- بیا اینقدر به من نخند.

سه تایی وارد سالن شدیم. دیگه کسی حواسش به ما نبود. پدرام رفت پیش شیرین. همه ریخته بودند وسط داشتند می رقصیدند. فرهاد رو کشوندم وسط و مجبورش کردم باهام برقصه. دلم نمی خواست تا آخر شب به فرزانه و دوست های احمق تر از خودش فکر کنم. تا جای ممکن هم به سمت عروس و داماد نگاه نکردم تا چشم تو چشم سهراب نشم. نمی دونم چقدر رقصیدم که فرهاد پیشنهاد کرد بشینیم. من هم که داشتم میمردم با اون کفش های پاشنه دار لعنتی بی چون و چرا قبول کردم ولی ظاهرا برنامه بوده چون همون موقع پدرام و شیرین هم اومدند و طبق یک نقشه که تابلو بود از پیش تعیین شده طوری نشستند که من و شیرین کنار هم بیفتیم اولش متوجه نشدیم ولی وقتی برگشتیم و نگاهمون به هم افتاد تازه دوزاریمون افتاد.شیرین سریع روش رو برگردوند. بدجور بهم برخورد. دیگه شورش رو در آورده بود خواستم بلند شم که فرهاد و پدرام زودتر از من بلند شدند و گفتند زود برمیگردیم بد هم با هم رفتند سمت میز پذیرایی که از شیر مرغ تا جون آدمیزاد روش پیدا میشد ای کوفتتون بشه الان اونا اون جا ژله می خورند و من حرص. دلم می خواست کله ی جفتشون رو بکنم. به ناچار سر جام نشستم. مدام سرم رو می چرخوندم و به هر جایی خیره می شدم جز سمت شیرین. اون هم همین طور بود! خنده ام گرفت ولی جلوی خودم رو گرفتم. هر دو به طرز عجیبی سعی داشتیم این قهر رو حفظ کنیم و هیچ یک حاضر به کوتاه اومدن نبودیم خلاصه تا برگشتن فرهاد و پدرام نه من اون رو نگاه کردم و نه اون منو. پسر ها که برگشتند وقتی فهمیدند ما هیچج اقدامی جهت آشتی نکردیم شاخشون در اومد و جفتمون رو شتر لغب دادند. شیرین که اعصابش خرد بود دست پدرام رو گرفت و از اونجا دور شد. فکر کنم اگر می تونست گوشش رو می گرفت! من هم بلند شدم و با غیظ فرهاد رو نگاه کردم.

- چیه؟

- چی چیه؟

- چرا این طوری نگاه می کنی؟

- مگه ما بچه ایم که می خواین آشتیمون بدید؟

- بچه نبودید که قهر نمی کردید.

- خودمون می دونیم چی کار کنیم شما دو تا دخالت نکنید بالاخره درست میشه.

شونه بالا انداخت و خواست چیزی بگه که یک آهنگ ملایم گذاشتند و همه دو به دو رفتند وسط. فرهاد دستش رو جلو آورد و گفت:

- افتخار میدید بانو؟

رنگم پرید. خاک تو سرت کنند رکسان کاش از پونه یاد می گرفتم. با کلی نذر و دعا دستش رو گرفتم و رفتیم وسط. هر لحظه استرس داشتم که پاش رو لگد کنم یا بخورم زمین. دستاش رو دور کمرم حلقه کرد من هم دست هام رو گذاشتم رو شونه هاش و شروع به رقصیدن کردیم. با خنده نگاهم کرد و گفت:

- چیه؟

- چی چیه؟

- ترسیدی؟

- از چی؟

- نمی دونم یخ کردی رنگت هم پریده.

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- هیچی. فقط...بار اولمه دارم می رقصم می ترسم خراب کنم.

خندید و سرش رو چسبوند به موهام.

- تو هیچ چیز رو خراب نمی کنی رکسان.

- چرا خیلی چیز ها رو خراب کردم.

- چرا امشب این طوری شدی؟

- چه طوری شدم؟

- نمی دونم به هر طریقی می خوای ثابت کنی ایراد داری یا سعی داری خودت رو ببری زیر سوال.

سرم رو به سینه اش چسبوندم و گفتم:

- نمی دونم چمه.

- عادت ندارم این طوری ببینمت.نذار عادت کنم این طوری ببینمت.

- خودم هم به این خودم عادت ندارم.

- می دونی شخصیتت گاهی گیجم میکنه. یک دقیقه فقط رو مخی. یک دقیقه بعد اونقدر دوست داشتنی میشی که...واقعا گیج میشم. باورم نمیشه همون دختری هستی که یک دقیقه پیش دلم می خواست خفه اش کنم.

سرم رو بلند کردم و با اخم ساختگی نگاهش کردم.

- پس گاهی اوقات دلت می خواد خفه ام کنی نه؟ دلت میاد؟

با خنده گفت:

- اون اوقات به یک دقیقه هم نمی کشه.

- بالاخره اون اوقات وجود دارند.

- آره. مثل همین الان.

خندیدم و سرم رو عقب تر بردم تا بتونم تو چشمام نگاه کنم. حرصم گرفته بود. با کفش پاشنه بلند باز هم باید گردنم رو مثل غاز کش می دادم تا درست صورتش رو ببینم. از این فکر خنده ام گرفت. سرش رو نزدیکم آورد و گفت:

- الان هم از همون موقع هاست که اونقدر دوست داشتی میشی که آدم تو کار خدا میمونه.

باز خندیدم که سرش رو نزدیک تر آورد و لب هام رو بوسید. هیچ وقت موفق نشدم حسی که تو اون لحظه بهم دست داد رو توصیف کنم فقط یادمه دلم نمی خواست تموم بشه. ولی زودتر از هر لحظه ی دیگه ای گذشت. مثل همهی لحظه های خوب زندگیم. حتی ثانیه ها هم باهام لج بودند. همزمان با تموم شدن آهنگ ازم جدا شد. بدون هیچ فکر قبلی. بدون این که خودم بخوام. بدون این که سختیش رو احساس کنم راحت تر از نفس کشیدن گفتم:

- دوستت دارم.

چشم هام رو که باز کردم تو یک محیط غریبه بودم. البته غریبه ی غریبه که نه. یک بار دیگه چشم هام رو تو اون اتاق آبی باز کرده بودم! تو خونه فرهاد بودم فقط نمی دونستم چه جوری. هر چی فکر کردم آخرین چیز هایی که از شب قبل به یاد آوردم صحنه های مبهمی از کلی آدم و رقص نور بود. حتی یادم نمی اومد شام چی خوردیم یا کی اومدیم بیرون. چه برسه به این که چه جوری اومده بودم خونه فرهاد. منگ از جام بلند شدم. کسی جز خودم تو اتاق آبی و در بسته نبود. صدایی هم از بیرون نمی اومد. بدنم خشک شده بود. به لباس هام نگاه کردم. یادم نمی اومد عوضشون کرده باشم. لباس های خودم که نبود احتمالا باز امداد های غیبی پونه بود. از جام بلند شدم. مثل آدم آهنی اما با شونه ها افتاده از اتاق خارج شدم. سکوت سنگین خونه بهم می گفت که فرهاد نیست. یک نگاه دقیق به اطراف انداختم تازه متوجه دکور شیکش و سلیقه ی خوب دکوراتورش شدم! از اون خونه نه خوشم می اومد و نه خاطره ی خوبی داشتم. وقتی فکر می کردم اینجا خونه مجردی فرهاد بوده دلم می خواست برم و دیگه اسمش رو هم نیارم. سرم رو تکون دادم تا به این موضوع فکر نکنم. یک جورایی می خواستم از سرم بندازمش بیرون. به دستشویی رفتم دست و روم رو شستم. شیرین معتقد بود فکر آدم تو دستشویی باز میشه! اون روز فهمیدم درست میگه. از دست شویی که بیرون اومدم یادم اومد دیشب انقدر رقصدم جون تو تنم نمونده بود وقتی سوار ماشین شدیم فرهاد گفت می برتم خونه خودش. یادم اومد چرا منگ بودم. دور از چشم فرهاد یک ناخنکی به نوشیدنی های جیز زده بودم. البته فقط از رو کنجکاوی نصف لیوان خوردم که حالم داشت بد میشد. هیچ وقت تصورش رو هم نمی کردم انقدر بد مزه باشه. خاک تو سر بی جنبه ام با نصف لیوان چپ کرده بودم. چه طور فرهاد با دو تا لیوان هم حالش خوب بود؟ خب معلومه خنگه تو خودت رو با اون مقایسه می کنی؟ باز سرم رو تکون دادم از وقتی بلند شده بودم فکر چرت و پرت زیاد می کردم. مهم نبود. مهم این بود که دیشب بهم خوش گذشته بود. بعد از مدت ها یک مهمونی رفته بودم. حس بهتری نسبت به روز های گذشته داشتم. حس می کردم بیش از دیروز دلم می خواد زنده باشم. بیش از دیروز دلم می خواد بخندم. حرف بزنم. غذا بخورم و حتی حس می کردم فرهاد و بیشتر از دیروز دوست دارم. حتی اون روز بیشتر از دیروز به این فکر می کردم که وقتی ازش جدا بشم چی به سرم میاد؟ تو فکر و خیال خودم بودم که دست یکی جلو صورتم تکون خورد. جیغ کشیدم و یک متر پریدم عقب. فرهاد با خنده در آغوشم گرفت و گفت:

- کجایی تو؟

- تو فکر و خیال. تو کجا بودی؟

- رفته بودم صبحونه بخرم. از وقتی جنابعالی قهر کردی رفتی نیمده بودم اینجا. هیچی نداشتیم.

اسم صبحونه به گوشم خورد تازه یادم اومدم گرسنمه. بدون هیچ مشورتی با مغزم از شکمم فرمان گرفتم که ازش جدا بشم و به بررسی کیسه های خرید بپردازم. نتیجه ی تجسسم خامه و مربا و نون تست و دنت بود. از اون جا که به دلیل مشکلات اقتصادی عقده ی دنت داشتم سریع اون ها رو از کیسه خارج کرده و دنبال قاشق گشتم. فرهاد به خنده یک قاشق به دستم داد و گفت:

- اینقدر گشنته؟

- آره بابا راستی شام دیشب چی بود؟

- همه چی. جنابعالی هم ته دسر رو در آوردی یادت نیست؟

- نه.

- قربون حافظه ات برم باید یک دکتر نشونت بدیم رکسانا.

خندیدم و با یک پرش روی اوپن نشستم و همون طور که ته دنت رو در می آوردم گفتم:

- چرا دیشب منو نبردی خونه خودم؟

- میگم باید دکتر نشونت بدم نگو نه. تو یادت نیست دیشب شام چی خوردی می ذاشتمت خونه ممکن بود هر دیوونه بازی ای در بیاری.

با دهن پر گفتم:

- لباس از کجا آوردی؟

- خودت زنگ زدی پونه سفارش دادی اینم یادت نیست؟

ظرف خالی دنت رو کنار گذاشتم و در حالی که با پشت دستم دهنم رو پاک می کردم مایوسانه سرم رو به علامت نفی بالا انداختم.

- فرهاد؟ خیلی وضعم خرابه ها...

خندیدم و بغلم کرد و از رو اوپن آوردم پایین.

- خوب میشی کوچولو. خب حالا امروز چی کار کنیم؟

- چی رو؟

- جمعه است امروز. نریم جایی؟

- من که کل بدنم درد می کنه نمی تونم جایی بیام.

- رکسان اذیت نکن دیگه.

- نه تو اذیت نکن من هنوز آرزو دارم امروز بیام بیرون رسما جنازه میشم.

- گونه ام رو بوسید و گفت:

- خدا نکنه پیشی.

- تو کار دستم ندی خدا نمیده. می خوام برم خونه.

دست هاش رو انداخت زیر پام و از رو زمین بلندم کرد. جیغ کشیدم و محکم چسبیدمش.

- بذارم پایین دیوونه.

- حرف رفتن نمی زنی امروز.

- بذارم پایین حالا صحبت می کنیم.

- نچ.

- فرهاد کمرت درد میگیره تو روخدا.

- تو نگران کمر من نباش.

و راه افتاد سمت اتاق. ترسیدم. به مشت و لگد متوصل شدم.به اتاق که رسیدیم گذاشتم رو تخت. گریه ام گرفت.

- فرهاد ولم کن خواهش می کنم.

با خنده پیشونیم رو بوسید و گفت:

- هنوز به من اعتماد نداری تو؟ بپوش بریم بیرون نترس با ماشین میریم مجبور نیستی راه بری.

و از اتاق خارج شد. تا پنج دقیقه تو شوک بودم .واقعا ترسیده بودم. یک خاک بر سر نثار خودم کردم و از جام بلند شدم. تازه یادم اومد لباس ندارم. در کمد رو که باز کردم در کمال تعجب با یک شلوار جین و مانتوی صورتی رنگ و شال چارخونه ی صورتی سفید مواجه شدم. یک کیف و کفش سفید هم کنارشون بود. عقلم کار نمی کرد. این نمی تونست از سفارشان خودم به پونه باشه مانتو رو بررسی کردم هنوز مارکش روش بود. نو بود! از اتاق خارج شدم و خواستم فرهاد رو صدا کنم که دیدم نیستش. از در باز فهمیدم رفته پایین. این هم یکی دیگه از عادت هاش. خودش می رفت پایین و در رو باز می ذاشت که یعنی منتظره. سریع لباس هام رو پوشیدم. لوازم ارایش تو کیف دیشبم بود. حتی یادم نمی اومد دیشب کی آرایشم رو پاک کرده بودم. با نهایت سرعت حاضر شدم و از خونه اومدم بیرون. تو ماشینش تو پارکینگ منتظر بود. سوار شدم و قبل از هر حرف دیگه ای گفتم:

- بچه تو درس و مشق نداری؟

- چه طور؟

- آخه من احساس می کنم وقت جنابعالی صبح تا شب تو بوتیک میگذره.

خندید و ماشین رو روشن کرد.

- چه خبره بابا تازه برا عید دو تا مانتو خریده بودی برام.

- ولی این بیشتر بهت میاد خوش گل شدی.

- بله معلومه من هرچی بپوشم بهم میاد. بچه خر نکن فرهاد من دارم میگم دوست ندارم هر روز برام چیز میز بخری.

- خب تو از عجایت هشت گانه ای عزیزم همه از خداشونه.

- حالا هر چی هستم. دستت درد نکنه خیلی خوش گله ولی لطفا دفعه ی بعد هر قرونی که خواستی برام خرج کنی رو پس انداز کن بعد فکر کن دادیش به من.

خندید و گفت:

- می خوای مهریه ات بشه؟

خندیدم و گفتم:

- فکر بدی نیست. از این به بعد هر روز تصمیم بگیر برام یک چیز بگیری.

خندید. ولی من رفتم تو فکر. اون زیادی به آینده مون امیدوار بود. بی برو برگرد من رو برا خودش می دونست و فکر می کرد تا آخر با همیم. گاهی این بلند پروازی هاش من رو می ترسوند کاش می تونستم کاری کنم و جلوش رو بگیرم ولی چه طوری وقتی خودم احمقانه منتظر یک معجزه بودم تا هم زندگی رها رو حفظ کنم و هم فرهادم رو؟

××× اون هقته رو با انرژی شروع کردم.آخر هفته ی خوبی رو پشت سر گذاشته بودم و می دونستم هفته ی خوبی هم خواهم داشت. روابطم با فرهاد بهتر از همیشه بود. صبح شنبه که از خواب بلند شدم و خودم رو تو آینه دیدم خبری از اون دختر خسته و رنج کشیده ی تنها نبود. آسمان دود گرفته ی تهران تو نظرم آبی تر بود. اولین ساعتم رو تو دانشگاه با انرژی اول سال شروع کردم. دیگه نگاه های عجیب و غریب بقیه برام مهم نبود. فرزانه هم که خیر سرش ماه عسل بود و به کوری چشمش نمی تونست خوشیم رو خراب کنه. فقط این وسط قهرم با شیرین عذاب آور بود. وقتی با یک لبخند گنده که کل صورتم رو پوشونده بود وارد شدم و به بچه ها سلام کردم و بدون حساسیت رو دم دست ترین جا نشستم و با روی باز انتظار استاد کچل و عزیزم رو کشیدم، تعجب رو در تک تک اجزای صورتش دیدم ولی اون تا آخر روز طرفم نیمد. من هم که غرورم در مقابلش خرد و خاکشیر شده بود حاضر نبودم نزدیکش برم. فقط یک نگاه به شیرین کافی بود که بفهمم از قدر نشنانسی های من بدجور شکاره. واقعا نمی دونستم اگر شیرین رو نداشتم اون روز ها چی کار می کردم ولی نمی خواستم اون رو بیش از این وارد زندگی پرماجرا و بی ثبات خودم بکنم.

این رو به پدرام هم گفتم. اون روز وقتی بین دو تا کلاس به کتابخونه رفتم تا کتابی رو تحویل بدم موقع برگشت تو راهرو دیدمش. به شیرین حق می دادم عاشق این بشر باشه. پدرام همیشه اروم بود. نمی تونستم اون رو در هنگام عصبانیت تصور کنم. چهره اش هم مثل پسر بچه های معصومی بود که با چشم های آبیشون کاری می کردند که نتونی یک لحظه ازشون چشم برداری. اون یک مکمل کامل برای شخصیت بر تلاتم و زود جوش شیرین بود. اون روز هم با یکی از اون لبخند هایی که حس می کردم روی لبش چسبیده و کنده هم نمیشه داشت تو راه رو قدم می زد که چشمش به من افتاد. به سمتم اومد و با هم سلام احوال پرسی کردیم. حال شیرین رو پرسیدم که گفت:

- تو دوست صمیمیشی نباید از من بپرسی.

می دونستم تا چه حد دلش می خواد با شیرین آشتی کنم. سرم رو پایین انداختم و گفتم:

- فکر کنم نامزد، باید از دوست به آدم نزدیک تر باشه.

- جالبه بار اوله شیرین رو جزو جامعه ی انسانی به حساب میاری.

خندیدم و گفتم:

- شما لطفا تو شوخی های ما دخالت نکن.

دست هاش رو تو جیب شلوارش گذاشت و گفت:

- خیلی نگرانته. از وقتی با قهر از خونه فرهاد زد بیرون یکی دیگه بود.

آهی کشیدم و گفتم:

- من هم همین طور.

- کار شما دخترا آدم رو دیوونه می کنه. برا چی باهاش آشتی می کنی؟

- اون نمی خواد.

- چرا می خواد. باور کن گاهی اونقدر فکر و خیال راجع بهت می کنه که خود به خود اون ها رو به من هم انتقال میده.

- مسئله اینه که شیرین یاد نگرفته که نباید اینقدر نگران من باشه. من یک آدمم و خودم عقل لازم برای بر طرف کردن مشکلاتم رو دارم چرا اینقدر اصرار داره جلوی ریسک های من رو بگیره؟

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

- مگه تو چه ریسکی کردی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- هرچی...شیرین خیلی تو کار های من دخالت می کنه و من خیلی ازش ممنونم که نگرانمه ولی نمی خوام با این دخالت کردن هاش زندگی خودش رو هم تحت الشعاع زندگی من قرار بده. باور کن اگر با من قهر باشه زندگیش هم آروم تره و هم بی مشکل تر. اون باید فکر خودش باشه نه من.

- مسئله اینه که شیرین وقتی به ارامش میرسه که دور و برش پر از چالش باشه.فکر می کردم می دونی.

در حالی که عقب عقب ازش دور می شدم گفتم:

- به هر حال نمی خوام اون رو با مشکلات خودم درگیر کنم. اون می تونه تا دلش بخواد برای خودش مشکل بتراشه و به ارامش برسه ولی دلم نمی خواد با مشکلات من آسیب ببینه چون اون طوری خودم رو نمی بخشم. کلاسم دیر شده. بعدا صحبت می کنیم.

سرش رو تکون داد و من همون طور که برایش دست تکون می دادم تا دم در کلاس دویدم...

روز یکشنبه بود. برای آخر هفته ام روزشماری می کردم. دوشنبه امتحان داشتم صبح زود مثل یک دختر خوب بیدار شده بودم و درسم رو شروع کرده بودم تا آخر شب مجبور نباشم به زور چوب کبریت چشم هام رو باز نگه دارم و درس بخونم.طرف های ساعت پنج بود همون طور که رو شکم دراز کشیده بودم و در حالی که کلوچه گاز می زدم جزوه ام جلوم باز بود تلفن زنگ خورد بدون این که نگاه از خطوط جزوه بردارم مثل زن ملوان زبل دست دراز کردم و تلفن رو برداشتم.

- بله؟

- سلام رکسان جان

غلتی زدم و طاق باز دراز کشیدم و گفتم:

- به سلام پونه خانم. چه خبر احوال؟

- من خوبم مرسی. تو خوبی؟

- ای میگذره. چی شد یادی از ما کردی؟

- اختیار دارنی. من همیشه یاد تو بودمی.

خندیدم و گفتم:

- تعراف ایرانی رو بذار کنار جدی؟

- راستش زنگ زدم برای اون برنامه ی پیشنهادی خودم هماهنگ کنم. از تو و فرهاد که بخاری بلند نمیشه.

- خوب کاری کردی.

- راستش معجزه شده و پژمان بعد از قرنی امروز بیکاره. من هم کاری ندارم. فرهاد هم که بیکار خدایی خواستم ببینم اگه تو برنامه ای نداری امروز برنامه بذاریم بریم بیرون.

مردد به جزوه هام نگاه کردم. هنوز حدود یک چهارمش مونده بود. به ساعت نگاه کردم. 5 بود. ای خدا چرا منو تو این موقعیت قرار میدی با تردید پرسیدم:

- کجا بریم مثلا؟

- شهر بازی.

اسم شهربازی که اومد گوش هام خندید همون موقع جزوه هام رو بستم و تو جام نشستم:

- من حرفی ندارم چه ساعتی؟

پونه خنده ی نمکینی کرد و گفت:

- هفت خوبه؟

- هفت؟

- آره. هفت اونجا باشیم من با پژمان میایم تو و فرهاد هم با هم هماهنگ کنید دیگه ترجیحا با هم بیایند.

- باشه من خودم باهاش هماهنگ می کنم حالا.

- خیلی خب پس میبینمت. کاری نداری؟

- نه قربونت.

- قربان تو خداحفظ.

گوشی رو که قطع کردم دیگه جزوه و درس و دانشگاه نمی شناختم. مثل اسب دویدم تو اتاقم و در کمدم رو باز کردم. شلوار که مشخص بود شخص شخیص جین. مانتو سرمه ای خوش گلم ام رو که عید خریده بودم و خیلی می دوستیدمش رو هم از کمد در آوردم و بررسی کردم ببینم لکی چیزی نداشته باشه. خدارو شکری چیزیش نبود. شال سفیدی رو که همرنگ طرح های مانتوم بود آوردم بیرون تا اتو کنم. یک نگاه به کفش عروسکی های سفیدم که سرمه ای هم داخلشون کار شده بود انداختم. خب اینا هم مشکلی ندارند. فقط پام رو میزدند. یک نگاه تو کشوی جادوییم که از شیر مرغ تا جون آدمی زاد همین طوری توش ولو شده بودند انداختم چسب زخم داشتم مشکلی نبود. خیالم از لباس هام که راحت شد جزوه ام رو برداشتم و رو تختم دراز کشیدم ولی مگه می شد درس خوند مدام تو فکر شب بود. با کف دست یکی زدم تو پیشونیم. خاک بر سر ندید بدیدم کنند. سرم رو تکون دادم و سعی کردم حواسم رو به جزوه ام جمع کنم که تلفن زنگ خورد فرهاد بود می خواست برنامه ی شب رو هماهنگ کنه پونه بهش زنگ زده بود. قرار شد ساعت شش بیاد دنبالم. گوشی رو که قطع کردم به ساعت نگاه کردم. وای کی پنج و نیم شد؟ مثل فنر از جام بلند شدم صورتم رو شستم و نشستم پشت آیینه یک ارایش ملایم دخترونه کردم از خیر آرایش چشم گذشتم با رژ و رژگونه و پن کیک برنز سر و تهش رو هم آوردم. بعدم هم سریع بلند شدم شلوار جین و تاپ سفیدم رو پوشیدم مانتوم رو روش پوشیدم کیف پول و موبایل و عطر و رژ و خلاصه هرچی دم دستم بود رو انداختم تو یک کیف سفید. شالم رو سرم انداختمو از اتاق خارج شدم که فرهاد به گوشیم تک زد. قربون خودم برم که تازگی ها دختر خوب و آن تایمی شده. خوش خوشان رفتم سمت در و کفش هام رو پوشیدم از خونه خارج شدم و در رو قفل کردم. خیلی ریلکس از پله ها رفتم پایین جهت کلاس گذاشتن هم که شده گذاشتم پنج دقیقه طول بکشه هرچند می دونستم فرهاد از این مسخره بازی ها خوشش نمیاد. در رو باز کردم و سوار شدم.اوه اوه سگرمه هاش چرا انقدر درهمه؟

- سلام.

- سلام....چی کار می کنی تو یک ساعت؟ ساعت رو دیدی؟

نگاهی به ساعتم انداختم و گفتم

- چیه شیشه دیگه؟

- شش نیست و شش و پنج دقیقه است بعد هم من پنج دقیقه پیش تک زنگ زدم.

- اووه. خب طول کشید مانتو بپوشم بیام پایین دیگه. تو هم انگار چی شده...

در حالی که ماشین رو روشن می کرد زی لب غر زد:

- می دونی رو سر وقت بودن حساسم.

- حالا یک بار در کل این چند ماه دیر کردم چی شد؟ آسمون به زمین چسبید؟

- نه ولی برای من سر وقت بودن مهمه.

- خب حالا یک بار دیر کردم دیگه چیه؟

- تو کلا همه چیز رو لفتش میدی.

- نه تو کلا اعصاب نداری امروز.

- نه ندارم تو هم داری میری رو مخ من هر لحظه.

- اعصاب نداری نگه دار من پیاده میشم نمیام.

توجهی به حرفم نکرد.

- گل لگد نکردم ها...

باز بی توجه بود.

- فرهاد؟

برگشت سمتم و گفت:

- ها؟

فقط نگاهش کردم خودش هم فهمید بی خودی بهم پریده دستی به موهاش کشید و نفسش رو فوت کرد. وارد اوتوبان شده بودیم. یک گوشه نگه داشت.ولش کردم به حال خودش بلکه آروم بشه. هوا هنوز روشن بود نزدیک غروب بود و آسمون دودگرفته ی تهران با شعاع های نارنجی خورشید دیدنی تر از هر وقتی دیگه ای بود. تو فکر ترکیب رنگ بین شعاع های خورشید و آسمون بودم. شیشه رو دادم پایین تا یکم خنکی هوای غروب رو حس کنم و رنگ ها رو بهتر ببینم. که با تشر فرهاد مواجه شدم:

- بده بالا مگه نمیبین کولر روشنه؟

مثل بچه ها که یک کار بد می کنند و باباشون دعواشون می کنه بغ کردم و شیشه رو دادم بالا و تو صندلیم فرو رفتم. صدای نا مهربان فرهاد همچنان ادامه داشت.

- مگه نمی خواستی نگه دارم؟

برگشتم سمتش و با تعجب پرسیدم:

- چی؟

- مگه نگفتی نگه دار می خوام پیاده بشم؟

ای پست حقه باز این طوریه؟ وسط اوتوبان؟ کم نیوردم شونه بالا انداختم و گفتم:

- آهان. آره مرسی.

و در رو باز کردم پیاده شدم. از ماشین فاصله گرفتم و کنار خیابون ایستادم. روی پل بودیم. اون موقع که بهش گفتم نگه دار تو اوتوبان نبودیم هنوز. چه معنی داشت این کار هاش می خواست بگه آره من صدام بلند تره زورم بیشتره می تونم داد بزنم، پس می زنم؟ نفس عمیقی کشیدم نمی دونستم تا کی می خوام اونجا بیاستم شاید منتظر بودم یک ماشین پیدا بشه که با اطمینان بتونم سوارش بشم لامذهب تاکسی هم نبود که...فرهاد هنوز تو ماشینش نشسته بود.

فرهاد هنوز تو ماشینش نشسته بود. یکم که گذشت دنده عقب اومد و شیشه اش رو پایین داد گفت:

- سوارشو.

بدون این که نگاهش کنم گفتم:

- شیشه رو بده بالا کولر روشنه.

- رکسان اذیت نکن سوار شو.

با پوزخند نگاهش کردم و گفتم:

- من اذیت نکنم؟

چشم هاش رو آروم بست و گفت:

- بیا بشین صحبت کنیم.

- خودت پیاده ام کردی.

- رکسانا خواهش می کنم حالم خوب نیست.

نفسم رو فوت کردم. معلومه. نمی گفت هم می فهمیدم. آدم نرمال که سر ÷نج دقیقه دیر کردن این طوری دعوا راه نمی اندازه. مثل این که قرار نبود اون شب تاکسی گیر ما بیاد. ماشین رو دور زدم و در جلو رو باز کردم وسوار شدم. فرهاد هم شیشه اش رو داد بالا و بی حرف راه افتاد.راستش یکم می ترسیدم ازش ولی بالاخره که چی؟ حالا که باید تا آخرشب اخلاق گندش رو تحمل کنم بذار حداقل دلیلش رو بدونم.

- می شنوم.

- چی رو؟

- همون دلیلی رو که به خاطرش داری شبم رو خراب می کنی.

نفس عمیقی کشید و گفت:

- معذرت می خوام.

- و عذرت چیه؟

- با فریبرز دعوام شده.

- منظورت پدرته؟

- اون شایسته ی این اسم نیست.

- خب حالا چی شده؟

- زنش حامله است.

با تعجب نگاهش کردم. قرمز شده بود. با این حالت شهر بازی اومدنت چی بود آخه؟ سعی کردم طوری جلوه بدم که این قضیه چندان اهمیت نداره که اون بخواد به خاطرش انقدر عصبی باشه. خودم هم می دونستم چقدر کارم احمقانه است ولی مغزم هیچ فرمان دیگه ای صادر نمی کرد.

- خب؟ مشکلش چیه؟

- مشکلش چیه؟ رکسانا مشکلش چیه؟ بابای من چهل و هشت سالشه. بچه می خواد چی کار؟

- می خوان نگهش دارند؟

- بابام نمی خواد ولی از پس زنش برنمیاد. نباید هم بیاد مگه زنش مغز خر خورده باشه که اون بچه رو بندازه... بدجور چشمش دنبال پول ماست. از اول هم به خاطر اون زنش شد وگرنه کدوم دختر بیست پنج ساله ای زن یک مرد زن مرده ی چهل ساله میشه؟ هرچند این زن بیوه بود. ولی باز هم. شونزده هفده سال اختلاف سنی داشند. با نقشه وارد زندگیش شد. با نفشه زنش شد با نقشه کلی ملک و املاک به نام خودش کرد الا هم با نقشه داره بچه دار میشه که بچه اش ارث ببره.

با حرص همه ی این جمله ها رو ادا می کرد یکی محکم زد رو فرمون. و داد زد:

- لعنتی.

بعد نفس نفس زنان ادامه داد:

- حق مادر من این نبود حقش نبود چنین کسی بیاد جاش رو بگیره. زنیکه هرزه باورت نمیشه اگر بهت بگم به دوست های من نخ میداد وقتی میومدند خونه مون من هم که فهمیدم دیگه کسی رو نبردم. حق مادر من این نبود.

انگار داشت با خودش حرف می زد حالش خوب نبود.

- فرهاد...

- حقش نبود.

- فرهاد تو روخدا الان سکته می کنی.

سرش رو تکون داد انگار اصلا حرف های من رو نمی شنید. همون موقع یک پژو پیچید جلومون. جیغم رفت هوا.

- فرهاد....

محکم زد رو ترمز.من هم که ا زوقتی دوباره سوار شده بودم کمربند نبسته بودم پرت شدم جلو و سرم محکم خورد به شیشه. صدای بوق ماشین های عقب و جلومون بلند شد.سرم به شدت درد می کرد. حس می کردم که ماشین داره حرکت می کنه صدای فرهاد رو هم میشنیدم.

- رکسان؟ رکسانا خوبی؟

صداش رو میشنیدم ولی سرم خیلی درد می کرد. احساس کردم ماشین یک لحظه ایستاد. دست های فرهاد رو شونه ام قرار گرفت و کشیدم عقب. تکیه ام رو به صندلی داد. سر انگشتش رو روی پیشونیم که احتمالا به زودی ورم می کرد می کشید و اسمم رو با نگرانی صدا می زد. پیش خودم فکر کردم همیشه صداش انقدر قشنگه یا فقط وقتی نگران میشه تن صداش انقدر آروم و دوست داشتنی میشه؟ آروم چشم هام رو باز کردم و صورت مهربونش رو دیدم که بدون هیچ اثری از عصبانیت چند لحظه پیش بهم زل زده.سرم خیلی درد می کرد. می دونستم مقصره ولی نمی دونم چرا اصلا دلم نمی خواست کله اش رو بکنم. از دستش هم دلخور نبودم. مطمئنا هر وقت دیگه ای بود تا یک هفته باهم قهر می کردیم ولی اون شب فرهاد...فرهاد همیشگی نبود. آروم یک لبخند بهش زدم و گفتم:

- خوبم.

- مطمئنی؟

- آره.

- الان میرم بیمارستان.

بازوش رو گرفتم و گفتم:

- نه نمیخواد بابا. بریم پونه اینا منتظر اند.

- ضربه خورده سرت.

- چیزی نیست الان نه سرگیجه دارم و نه درد اونطوری بریم خوب میشم.

- رکسان الان بریم شهر بازی میمیری.

با مشت به بازوش زدم.

- دور از جونم....راه بیفت دیگه تو ذوقم که زدی حالا ببرم.

با ندامت نگاهم کرد و گفت:

- ببخشید.

- به یک شرط می بخشم.

- چی؟

- دو تا پشمک برام میگیری خودت هم هیچی نمیگیری میشینی خوردن من رو نگاه می کنی.

برای اولین بار تو اون ساعت لبخند زد و پیشوینم رو بوسید. با این که دردم گرفت چیزی نگفتم فرهاد هم ماشین رو روشن کرد و حرکت کردیم

راس ساعت هفت به شهر بازی رسیدیم فرهاد به پژمان زنگ زد. اون ها هم رسیده بودند. دم رنجر قرار گذاشتیم. وقتی رسیدیم. پونه رو دیدم که کنار یک پسر جوون و قد بلند کنار کیوسک بلیط فروشی ایستاده بود و می گفت و می خندید. بهشون نزدیک شدیم و سلام کردیم. فرهاد هنوز هم گرفته بود. پونه دستم رو گرفت و رو به پژمان گفت:

- این هم از رکسانای قصه ی ما هی فرهاد بدبخت رو سین جیم می کردی که رکسان کیه رکسان کیه.

پژمان لبخندی زد و باهام دست داد گفت:

- خوش بختم رکسانا خانم.

- همچنین.

پژمان بی اندازه به پونه شبیه بود چشم های طوسی پررنگ که به مشکی می زد. موهای لخت قهوه ای خیلی تیره. قدش بلند بود ولی نه به اندازه فرهاد. هنوز اندر حوالات معرفی و خوش و بش به سر می بردیم که پونه شروع کرد پیشنهاد ها قشنگ قشنگ دادن.

- بریم رنجر سوار شیم!

پژمان- رنجر چیه؟ همه دل و روده آدم میاد تو دهنش...

پونه- خیلی باحاله که...

فرهاد- نه پونه. راست میگه پژمان. مگر آدم ماژوخیسم داشته باشه این همه وسیله تو هم گیر دادی ها.

پونه که با دو رای منفی مواجه شده بود مثل بچه ها با التماس به من نگاه کرد. نمی خواستم جلو پسر ها ضایعش کنم برا همین با لبخند گفتم:

- این بی ذوق ها رو ول کن عزیزم خودم باهات میام.

پونه با ذوق خندید فرهاد بازوم رو گرفت و زیر گوشم آروم گفت:

- تو رنجر سوار شی قطعا میمیری.

- دور از جونم تو نگران نباش.

- قرار بود بیایم یک بطری یخ بگیرم بذاری رو پیشونیت بیا بریم پژمان خودش قا نعش می کنه.

- یک درصد فکر کن من بطری یخ بذارم رو پیشونیم بین مردم راه برم!

پونه- چی پچ پچ می کنید شما دو تا؟

- هیچی بیا بریم بلیط بگیریم.

فرهاد- رکسانا؟

پونه با خنده آروم دم گوشم گفت: چیه اقاتون اجازه نمیدند؟

فکر نمی کردم گوش های فرهاد تیز باشه ولی بود!

فرهاد- حالش بد میشه این خودش حالیش نیست.

پونه لبش رو گاز گرفت من هم زیر لب گفتم:

- دختر عمه ات حالیش نیست.

خودش رو به نشنیدن که همون کوچه علی چپ خودمون باشه زد و با چشم و ابرو به پونه اشاره کرد که بی خیال بشه قبل از این که پونه بتونه عکس العمل نشون بده دستش رو گرفتم و بردمش سمت کیوسک و خم شدم و گفتم:

- دو تا رنجر...

بلیط ها رو جلوم گذاشت و حساب کردم. یکیش رو هم دادم دست پونه.

- اِ؟ رکسانا تو چرا؟

چشمکی زدم و گفتم:

- خیلی وقته رنجر سوار نشدم.

فرهاد در حالی که دود از کله اش بلند می شد به سمتمون اومد و بلیط من رو از دستم کشید و گفت:

- تو سوار این نمیشی.

با اخم به پونه و پژمان اشاره کردم و آروم گفتم:

- من بخوام بمیرم کی رو باید ببینم؟

نفسش رو با عصبانیت فوت کرد بیرون و به پونه گفت:

- بریم یک چیز دیگه سوار شین بلیط ها رو من پس میدم.

- من خریدم تو نمی تونی پس بدی.

- با من لج نکن رکسانا هنوز مطمئن نیستم که ضربه ای که به سرت خورده بی خطر باشه بیمارستان که نمیای حداقل الان حرف گوش کن.

- من خودم قدرت تصمیم گیری برای خودم رو دارم بچه هم نیستم. حالم خوبه.

فرهاد با عصبانیت نگاهم کرد.از اون دسته آدم هایی بود که به ندرت عصبی می شد ولی وقتی عصبی میشد واقعا ترسناک می شد. اون روز هم که از اولش حالش خوش نبود حالا من هم داشتم پا رو دمش می ذاشتم. . فرهاد که هیچی کلا در عمرم هیچ آدمی رو انقدر عصبی ندیده بودم با این که ازش یکم ترسیده بودم ولی باز سعی می کردم نشون بدم نظرش برام اهمیت نداره.فکر کن من سرتق جلو پسرجماعت موش بشم! عمرا. بابام هم همیشه سر این قضیه نگران بود می گفت تو رو سر یک هفته پست میارن! آروم بهش گفتم:

- گناه داره پونه.

همون طور که نگاه ترسناکش رو من بود خطاب به پونه گفت:

- خودم باهات میام.

آخی چه داداش فداکاری...خوش به حال بچه ی زن باباش. پونه بیچاره حرفی نزد فقط ما رو با عذاب وجدان نگاه می کرد. ترجیح دادم حرف دیگه نزنم که شهربازی کوفتمون نشه با این اخلاق قشنگ فرهاد. پونه و فرهاد به سمت رنجررفتند من هم یک گوشه همراه پژمان نشستم و به اون وسیله ی غول پیکر مخصوص افراد مبتلا به ماژوخیسم خفیف نگاه کردم.

یک گوشه همراه پژمان نشستم و به اون وسیله ی غول پیکر مخصوص افراد مبتلا به ماژوخیسم خفیف نگاه کردم. چند دقیقه بعد چراغ های رنگی و بزرگش همه روشن شدند و با صدای بیغ گوش خراشی شروع به تاب خوردن کرد. هر لحظه به سرعتش اضافه می شد و بیشتر بالا می رفت از همون موقع صدای جیغ و داد مردم هوا بود چه برسه به وقتی کاملا برگرده.صدای جیغ های ریز پونه رو می تونستم تشخیص بدم. بیچاره گوش های فرهاد. رنجر یک بار دیگه رفت بالا اونقدر بالا که گفتم الان برمیگرده ولی دوباره برگشت پایین. صدای جیغ ها هر لحظه بیشتر می شد. اه مرده شورت رو نبرند فرهاد نذاشتی من سوار بشم. این هم شده آقا بالا سر من...لحظاتی بعد رنجر یک چرخش سیصد و شصت کامل زد. صدای فحش هایی که فرهاد تو دلش بهم می داد رو میشنیدم...خودش هم رفته بود جزء ماژوخسیمی ها...به این فکرم خندیدم که باعث شد توجه پژمان جلب بشه.

- بگید من هم بخندم.

با همون خنده گفتم:

- فکر کنم فرهاد داره هرچی فحش از بدو تودلش یادگرفته تو دلش مرور می کنه.

پژمان هم خندید و گفت:

- یعنی به شما بگه؟ فکر نکنم.

- چرا؟ من فرستادمش اون تو.

- خودش با پای خودش رفت شما ازش نخواستید. اتفاقا برای من هم عجیبه آخرین باری که سوار همچین چیزی شد پشت دستش رو داغ کرد دیگه سوار نشه.

- چرا؟

شونه بالا انداخت و گفت:

- آخه یک هفته افتاد بیمارستان. حالش بد شد.

با وحشت نگاهش کردم. که خندید و گفت:

- شوخی کردم یک هفته نه ولی حالش بد شد.

با نگرانی به رنجر نگاه کردم و گفتم:

- حالا دوباره حالش بد نشه.

- بعید نیست.

و باز خندید دلم می خواست خفه اش کنم چه با خونسردی این حرف ها رو می زد. خنده های مسخره اش که تموم شد گفت:

- جفتتون عاشقید ها.

و بعد از یک خنده ی مسخره ی دیگه ادامه داد:

-فرهاد بالاخره سر عقل اومده؟

با گنگی نگاهش کردم گه گفت:

- یعنی تو و اون می خواین ازدواج کنید یا باز یک رابطه است مثل روابط قبلی؟

چشم هام چهار تا شد. جانم؟ تو و اون؟ تو و اون؟ چه زود تو شدم. مردیکه فضول به تو چه؟ در واقع پاسخ پرسشش یک نه ی کلی بود نه می خوایم ازدواج کنیم و نه مثل روابط قبلیشه. شونه بالا انداختم و گفتم:

- فعلا تصمیم قطعی نگرفتیم.

سرش رو تکون داد و گفت:

- حیف شد. پونه دوستت داره بدش نمیاد فامیل بشیم.

لحنش کنایه آمیز بود. سعی کردم حرفش رو تفسیر نکنم. لبخندی زدم و نگاهم رو به سمت رنجر که کم کم داشت از حرکت می ایستاد معطوف کردم. سنگینی نگاهش روم بود حس می کردم سنگینیش بیشتر روی پیشونیمه و داره اون قسمت ضرب دیده رو دردناک می کنه. بعد از چند لحظه حس فضولیش طاقت نیورد و پرسید:

- سرت چی شده؟

دستی به پیشونیم کشیدم حس می کردم یکم باد کرده.

- یک ضرب دیدگیه چیز خاصی نیست.

- کجا خورده؟

با صدایی که تلاش می کردم حرصی نباشه گفتم:

- خوردم زمین.

دقیق تر نگاه کرد و گفت:

- چه طوری خوردی زمین که انقدر باد کرده؟

شونه بالا انداختم و هیچی نگفتم. با خنده گفت:

- فرهاد زدتت؟

برگشتم و عاقل اندر سفیه نگاهش کردم ولی روش رو کم نکرد.

- نمی دونستم دست بزن داره.

همچنان نگاهش می کردم. که در کمال پررویی و تعجب دستش رو بالا آورد و خواست پیشونیم رو لمس کنه که خودم رو عقب کشیدم و با صدای ضعیفی گفتم:

- دست نزنید درد می کنه.

خندید و گفت:

- انقدر بدجور زده؟

لبخند کمرنگ و زورکی ای تحویلش دادم و همون طور که زیر نگاه خیره اش معضب بودم با سر انگشت پیشونیم رو لمس کردم دردم گرفت و چهره ام یکم تو هم رفت. پژمان همچنان خیره خیره نگاهم می کرد صدای نه چندان مهربان فرهاد توجهم رو جلب کرد. یا خدا.....

پژمان همچنان خیره خیره نگاهم می کرد صدای نه چندان مهربان فرهاد توجهم رو جلب کرد. یا خدا.....از گوش هاش چرا داره دود میزنه بیرون؟

- چی شده رکسان؟

برگشتم سمتش و بدون توچه به پرسشش گفتم:

- چه طور بود؟

پونه در حالی که لپ هاش از هیجان گل انداخته بود پشت سر فرهاد ظاهر شد و گفت:

- وای معرکه بود خیلی حال داد. البته این دوست پسر بی ذوقت عین آدم آهنی ور دست من نشسته بود نه جیغی نه چیزی.

فرهاد- در عوض پونه جبران کرد.

پژمان- آره صدای بچه گربه میومد تا اینجا.

پونه اخم ظریفی کرد و به شوخی گفت:بچه گربه عمه ته.

خندیدم و به فرهاد نگاه کردم که نگاهش هنوز کلافه و عصبی بود و هر از گاهی با غیط به پژمان خیره میشد.اهک منو بگو دلم خوش بود این یادش رفته! سنگینی نگاه پژمان رو هم حس می کردم. نگاهش نمی کردم ولی می دونستم دارم دید زده میشم ولی خیلی حس بدی بود در حالی که سعی می کردم حواسم رو به پونه و حرف های هیجانیش راجع به رنجر و بی ذوقی فرهاد گوش بدم یک قدم به فرهاد نزدیک شدم و دستش رو گرفتم. نمی دونم از روی حمایت بود یا عصبانیت که دستم رو محکم فشار داد!

همراه بچه ها راه افتادیم سمت ترن. سگرمه های فرهاد تو هم بود. پونه محو تماشای آدم ها و وسایل بازی بود. پژمان هم سعی داشت با حرف های بی مزه اش مخ منو به کار بگیره. من هم برای رعایت ادب باهاش می گفتم و می خندیدم.

تو صف ترن به ترتیب از جلو به عقب پژمان من پونه و فرهاد ایستاده بودیم اصلا نمی دونم چه طوری موقع ایستادن بین من و فرهاد فاصله افتاد ترجیح میدادم وقتی مجبورم به مزخرفات پژمان گوش کنم نزدیک فرهاد باشم. ولی تو صف پونه مشغول بگو بخند با فرهاد شد پژمان همچنان داشت ور می زد. کلافه شده بودم. برخلاف پونه ی شیرین و دوست داشتنی پژمان شدیدا رو نرو بود. بالاخره نوبتمون شد. پژمان که هنوز حرف هاش نیمه کاره بود رو صندلی جلو نشست و به من هم اشاره کرد بشینم کنارش تو شش و بش بودم که فرهاد همون طور که به حرف های پونه گوش میداد باهاش رفت نشست صندلی عقب. حرصم گرفت هنوز یادم نرفته بود که پونه فرهاد رو دوست داره! جهت در آوردن حرص فرهاد هم که شده لبخندی زدم و در حالی که رضایت از چهره ام می بارید کنار پژمان نشستم. پژمان میله رو پایین داد. دو دستی به میله چسبیدم. سرش رو جلو آورد و دم گوشم گفت:

- می ترسی؟

یکمی دست هام رو شل کردم و گفتم:

- نه مگه ترس داره؟

خندید و صاف سر جاش نشست. جرات نداشتم برگردم و به صورت فرهاد نگاه کنم! ترن راه افتاد. برخلاف چیزی که گفته بودم باز محکم میله رو چسبیدم. اولش آروم با صدای تر تر می رفت بالا به شیب رسید و اون رو هم آروم رفت بالا بعد روی یک نیم دایره با سرعت کمی بیشتر جلو رفت و بد رسید به قسمت ترسناک ماجرا...سر پایینی.

با تمام وجود جیغ می زدم صدای جیغ های پونه که پشت سرم بود و خنده های پژمان تو گوشم زنگ می زد و مغزم همش یک پرسش رو مثل یک ارور تکرار می کرد: فرهاد چرا نمی خنده؟ ترن داشت به جای اولش نزدیک میشد و دوباره سرعتش کم شده بود دور دوم هم همین طور گذشت آروم آروم رفت بالا و با سرعت اومد پایین و بعد روی چند تا دایره پیچید. واقعا حال میداد همه چیز های اطرافت در صدم ثانیه از کنار چشمت بگذرند و تو فقط سایه های رنگی محوی از اون همه چیز ببینی.این یکی از صحنه های هیجان انگیز زندگیم بود که حاضر نبودم با چیزی عوضش کنم. ترن به جای اولش رسید و از حرکت ایستاد من و پونه هن و هن کنان در حالی که ریز ریز می خندیدیم از ترن پیاده شدیم و پشت سرمون پسر ها. چهارتایی درحالی که صحنه های چند لحظه پیش رو برای هم تعریف می کردیم البته به استثنای فرهاد به سمت خروجی راه افتادیم. همچنان داشتم با پونه می خندیدم که فرهاد زیر گوشم گفت:

- حس نمی کنی یک چیز کمه؟

حواسم رو جمع کردم و سر تا پام رو چک کردم کیفم که سر جاش بود دکمه های مانتوم که بسته بود...هی وای من شالم...برای این انقدر آتیشی بود؟ سریع اون رو از رو گردنم برداشتم و انداختم رو موهام.نفسش رو عصبی بیرون داد و گفت:

- صدای خنده هات رو هم بیاری پایین به جایی بر نمی خوره.

بهم برخورد. بابام بهم این طوری می گفت ناراحت می شدم چه برسه به فرهاد. ولی لحنش اونقدر محکم بود که نخوام سرتق بازی در بیارم با لحن آرومی گفتم:

- مگه فقط منم؟ پونه هم می خنده.

- پونه حرکات جلف زیاد داره تازه اون داداشش اینجاست ربطی به من نداره.

وا...دیوونه پونه کجاش جلفه؟ باز این قات زد...با همون لحن مظلومم ادامه دادم:

- کی گفته هر دختری به یک مرد ربط داره که براش تصمیم بگیره؟

- با من یکی به دو نکن رکسان اعصاب ندارم میگم آروم تر بخند بگو چشم.

با تعجب ابرو هام رو دادم بالا و نگاهش کردم. خب شهر بازی بود همه می گفتند و می خندیدند تازه فقط من نبودم پونه هم می خندید. همه می خندیدند. جز این مجسمه ی ابوالهول.هیچی نگفتم. فرهاد هم سری تکون داد و جلوتر از من راه افتاد دنبال پونه و پژمان. عادت نداشتم این طوری بی حوصله و عصبی ببینمش. حالش خوب نبود هیچ وقت به این چیز ها گیر نمی داد حتی وقتی یک بار تو رستوران حواسم نبود و بلند خندیدم با این که خودم فهمیدم کارم خوب نبوده فرهاد چیزی رو به روم نیورد تازه قربون صدقه ام هم رفت! برای شیرین که تعریف کرده بودم یک کلمه گفته بود: چه بی غیرت!

پیش خودم فکر کردم فرهاد بی غیرت رو به این فرهاد عبوس و غیر قابل تحمل ترجیح میدم. دنبالشون راه افتادم و با قدم های بلند خودم رو به فرهاد رسوندم و دستش رو گرفتم

دنبالشون راه افتادم و با قدم های بلند خودم رو به فرهاد رسوندم و دستش رو گرفتم. هیچ تلاشی برای نگه داشتن دستم نمی کرد من هم محکم تر دستش رو فشار دادم و گفتم:

- فرهادی؟ قهری مثلا؟

جوابم رو نداد. پوف...همین مونده بود ناز آقا رو هم بکشم.

- فرهاد؟

دستش رو از دست من بیرون آورد و با پرخاش گفت:

- چیه؟

با نگرانی یک نگاه به پژمان و پونه انداختم حواسشون به ما نبود داشتند سر این که چی سوار بشند بحث می کردند. دستم رو رو بازوی فرهاد گذاشتم و گفتم:

- بیا بریم یک جایی حرف بزنیم وسط جمعیت دعوا راه ننداز لطفا.

اون هم یک نگاه به پونه اینا انداخت و راهش رو کج کرد و رفت یک گوشه که کسی نبود ایستاد. من هم دنبالش رفتم. در حالی که اخم هاش به شدت در هم بود گفت:

- یک دقیقه من رنجر سوار شدم چه غلطی داشتید می کردید با پژمان؟

چشم هام رو گرد کردم و گفتم:

- یعنی چی؟

تن صداش رفت بالا:

- رکسان من کورم؟ نمی بینم؟ از وقتی اومدیم همش ور دست این پژمان لندهور داری میگی می خندی. تو ترن میری میشینی کنارش. تو به پژمان گفتی من زدمت؟

- نه به خدا...

- پس چی میگه این؟

- خودش برای خودش قضاوت کرد من هم...

- تو هم چی؟ تو هم گذاشتی هرجور دلش می خواد فکر کنه آره؟ بهتر بذار دلش بسوزه تو رو از دست من نجات بده آره؟

- فرهاد به خدا...

- قسم نخور برای من.اصلا اون به کنار...دم گوشت چی وزوز می کرد تو ترن؟

با ناباوری نگاهش می کردم داد زد:

- جواب بده.

تا اون روز باهام این طوری برخورد نشده بود تحملش برام سخت بود. دروغ چرا قبول داشتم کارم اشتباه بوده ولی وقتی اون به قول فرهاد لندهور داشت باهام حرف می زد که نمی تونستم بگم ببخشید با من حرف نزنید دوست پسرم گفته! داد فرهاد دوباره بلند شد.

- مگه با تو نیستم لعنتی جواب من رو بده.

دهنم خشک شده بود از خودم بدم میومد یعنی چی که جلوش کم می آوردم؟ پدیده حساب بردن این بود؟ خدا بگم چی کارت کنه شیرین با اون سق سیاهت...بیا...چشمش زدی. صدای پر غیط فرهاد دوباره بلند شد:

- مگه من شما دختر ها رو نشناسم...

به زور سه تا کلمه از حلقم خارج شد.

- هیچی باور کن...

به طرز وحشتناکی نگاهم می کرد. آب دهنم رو قورت دادم و سعی می کردم تو چشم هاش نگاه نکنم. دلم می خواست برگردم خونه. کوفتم کرد با این اخلاقش. یکی دیگه بچه پس انداخته من باید تحمل کنم! پیش خودم گفتم عیب نداره عصبیه چیزی بهش نگو. آروم گفتم:

- معذرت می خوام.

- برای چی؟

- برای اینکه...برای اینکه...خب...

خودم هم نمی دونستم دقیقا کجای کارم اشتباه بود! همش؟ سرش؟ تهش؟ نظر فرهاد چی بود؟ شاید بهتر بود بهم می گفت دقیقا دلش می خواد پی به کدوم عمل زشتم ببرم تا به خاطر همون عذر بخوام. با کمی من و من گفتم:

- خب...به خاطر این که جهت رعایت ادب مجبور شدم چرت و پرت های پسرداییت رو تحمل کنم. به خاطر این که وقتی تو رفتی پیش پونه نشستی جای دیگه نبود و کنار پژمان نشستم به خاطر این که وقتی می خواستم برم رنجر یکی دیگه مجبورم کرد بمونم پیش این به قول تو لندهور...

بغض کرده بودم. به زور حرف می زدم. با این حال ادامه دادم:

- به خاطر این که بعد از مدت ها اونقدر بهم خوش گذشت که متوجه نبودم شالم افتاده. به خاطر این که مثل هزار تا آدم دیگه تو شهر بازی خندیدم. و به خاطر این که باعث شدم تو عصبی بشی و شهر بازیت کوفتت بشه.

دیگه نگاهش نکردم. سرم رو انداختم پایین. نمی تونستم بیاستم دلم نمی خواست جلوش بغضم بترکه. نباید می فهمید که موفق شده اشکم رو در بیاره. بعد از چند لحظه راه افتادم سمت دستشویی. درش جک داشت. چقدر سفت بود. خاک بر سرت رکسانا انقدر ضعیف شدی در مقابلش تازگی ها.... یک دستمال از تو کیفم در آوردم و اشک هام رو پاک کردم. تو آیینه ی دست شویی به صورتم نگاه کردم. چشم هام یکم قرمز بود.اصلا حواسم نبود که کل این مدت داشتم لبم رو می گزیدم. بدجور پوست پوست شده بود. یک نفس عمیق کشیدم و رژم رو از کیفم خارج کردم و یک درو رو لب هام کشیدم. بهتر شد. کیفم رو برداشتم رژم رو تو جیب کنارش سر دادم از دست شویی خارج شدم. از آب خوری کنارش یکم آب خوردم و کم ایستادم تا قرمزی چشم ها برطرف بشه. همون موقع گوشیم زنگ خورد. ناشناس بود. در حالی که سعی می کردم صدام بغض دار نباشه پاسخ دادم.

- بله؟

- الو رکسان کجا غیب شدید شما؟

- پونه تویی؟

- آره گوشیم شارژ نداشت با گوشی پژمان زنگ زدم.کجایید؟

- ما چیزه... گمتون کردیم.

صداش از اون ور خط اومد.

- اِ پژمان اون فرهاده...

و خطاب به من ادامه داد:

- فرهاد که اینجاست تو کجا رفتی؟

ای بر ذاتت فرهاد گند زدی به شبم. پوفی کردم و گفتم:

- من اومدم دست شویی به فرهاد گفتم بیاد دنبال شما.

- آهان...ما جلو یکی از غرفه هاییم می خوایم بریم سورتمه.

وای خدا پونه چه علاقه ای به چیز های چرخشی داره؟ اصلا دلم نمی خواست دوباره صحنه های ترن تکرار بشن برای همین گفتم:

- شما ها برید من از سورتمه خوشم نمیاد.

- پس...بیا اونجا حداقل پیش فرهاد بمون فکر نمی کنم اون هم سوار بشه.

- خیلی خب دم سورتمه میبینمتون.

گوشی رو قطع کردم و با سگرمه های درهم راه افتادم سمت سورتمه. زودتر از اون ها رسیدم فاصله ی زیادی از آبخوری نداشت. از تنها یک گوشه ایستادن نفرت داشتم. خدا خدا می کردم زودتر بیان. مزاحمت های جوجه تیغی ها که ما دختر ها هیچ وقت از شرشون خلاصی نداشتیم بدجور آزارم می داد. از دور پونه رو دیدم که همون طور که فکش یکریز کار می کرد بین فرهاد و پژمان قدم بر میداشت. دست های فرهاد تا ته تو جیب هاش فرو رفته بودند پژمان هم سعی می کرد یک مشت پاپ کرن رو تو دهنش بچپونه. چند قدم به سمتشون برداشتم قبل از رسیدن من پژمان و پونه برام سر تکون دادن. از اشاره ی پونه فهمیدم دارند میرن بلیط بخرند. فرهاد به سمت من اومد بدون این که هیچ کدوممون چیزی بگیم منتظر اون دو تا ایستادیم.سعی می کردم حدالامکان چشمم حول محور پژمان نچرخه...

سعی می کردم حدالامکان چشمم حول محور پژمان نچرخه... بلیط رو که گرفتند و برگشتند دور جدید سورتمه شروع شد و بدون این که تو صف منتظر بمونند رفتن سوار شدند. به پونه که داشت از پله ها بالا می رفت گفتم:

- ما میریم چند تا غرفه ببینیم تا این تموم بشه. تماس میگیرم باهات.

- باشه به گوشی پژمان زنگ بزن.

باشه ای گفتم و پونه دنبال پژمان راه افتاد. از فعل جمع استفاده کردم ولی مطمئن نبودم که فرهاد همراهیم می کنه. بدون این که چیزی بگم راه افتادم سمت غرفه ها که اون سمت شهر بازی بودند. فرهاد هم بی حرف دنبالم اومد خب خدا رو شکر اصلا دلم نمی خواست ضایع بشم. حاضر هم نبودم تنهایی برم. آروم قدم برمیداشتیم. دست هاش همچنان تو جیبش بود. پیشونیم درد گرفته بود. از طرفی می دونیسم خودم به عصبانیتش دامن زدم و از طرف دیگه از غیرت بازی الکی خوشم نمی اومد. هرکی از ده فرسخی ما رو میدید می فهمید قهریم. همون طور که داشتیم راه می رفتیم یک پسره که داشت از کنار من رد می شد و یک یخ در بهشت دستش بود بهم تنه زد محتویات لیوان رو لباسم خالی شد. خودم رو عقب کشیدم و با دهن باز به لباسم خیره شدم. ای تف به ذاتت مانتوم رو دوست داشتم جوجه فکلی. سرم رو بلند کردم و با اخم نگاهش کردم. موهای ژل زده ای که قانون جاذبه رو نقض می کردند و یک لبخند مسخره که جویدن آدامس مسخره ترش می کرد. با یک نگاه...واقعا هیز! به یاد ندارم تو زندگیم هیچ وقت آرزو کرده باشم غیب بشم مگر در اون لحظه.پشتم به فرهاد بود. نمی دیدمش ولی می دونستم الان قرمز شده. حتی گرمی دود هایی که از سرش بلند می شد رو هم حس می کردم! چند لحظه بعد پسره نگاه هیزش رو ازم گرفت و کمی دور شد اما هنوز دو قدم نرفته بود که با صدای فرهاد برگشت سمتمون.

- های پسر؟ نگا کن چه گندی زدی.

پسره با کمال پررویی دو قدم رفته رو برگشت و در حالی که (مثلا) به مانتوی مننگاه می کرد گفت:

- چیزی نشده که.

اه. مرده شور لهجه اش رو ببرند. چقدر شل حرف می زد.خوابم گرفت. به قول شیرین چیندش....

فرهاد- چیزی نشده؟ زدی مانتوش رو داغون کردی.

- یک آبمیوه است دیگه...

- بهش تنه زدی بعد عین گاو سرت رو انداختی میری.

- این چه طرز حرف زدنه؟

فرهاد از میون دندون های کلید شده اش گفت:

- عذر بخواه.

پسره شونه هاش رو بالا انداخت و گفت:- چیزی نشده که بخوام عذر خواهی کنم یک لکه دیگه.

فرهاد با عصبانیت بیشتر تو چشم های یارو زل زد و گفت: گفتم ازش عذرخواهی کن.

پسره هم یک قدم جلو اومد و گفت:

- مثلا نکنم چه غلطی می کنی؟

نفهمیدم چی شد فقط فرهاد تو یک حرکت من رو که بین اون دو تا ایستاده بودم کنار زد و لحظه ای بعد یقه ی پسره تو دستش بود. واااااای کاری که امیدوار بودم هیچ وقت انجام نده. خیلی زود دورمون شلوغ شد. فرهاد هنوز اصرار داشت که اون عذر بخواد و اون به شدت معتقد بود که کاری نکرده که بخواد عذرخواهی کنه.

- مرتیکه میای تنه میزین به مردم. گند میزنی به لباسشون بعد عین گوساله سرت رو میندازی پایین میری؟

وای خدا فرهاد از این ادبیات ها هم داشت؟ پسره داشت تقریبا له میشد. قد بلند بود ولی به شدت لاغر....اه فکر کنم از منم لاغر تر بود...چندش...چقدر جای این دختره رو خالی کردم امشب... یک چیزی درونم گفت شیرین رو بیخیال...یارو مرد! داد پسره بلند شد:

- ولم کن. وحشی...

تقریبا چیه کمتر از نصف فرهاد بود. تنها کاری که می کرد، تقلا برای آزادی از دست فرهاد و گفتن: ولم کن وحشی بود.

تو دلم گفتم وحشی جد آبادته. هرچند فرهاد واقعا اون شب وحشی شده بود! جالب این جا بود که کسی مداخله نمی کرد مردم مثل این که اومدند تئاتر ایستاده بودند نگاه می کردند حتی دوست خود پسره هم ایستاده بود نگاه می کرد. بعید نبود یک شیپور بگیره دستش و رفیق شفیقش رو تشویق کنه. یکسری هم در کمال خونسردی پاپ کرن می خوردند مادر هایی هم بودند که سعی می کردند بچه اشون رو از اون محل دور کنند. نمی تونستم مثل سوپر ومن بپرم وسط و فرهاد رو بکشم عقب.

================================================

نمی تونستم مثل سوپر ومن بپرم وسط و فرهاد رو بکشم عقب.عصبی بود. صورتش قرمز شده بود و عصبانیتش وقتی شدت یافت که پسره برگشت بهش گفت:

- تو که معلوم نیست چی کارش کردی که این همه درهمه حتی برای آروم کردنت هم تلاش نمیکه. بدش نمیاد با من دعوا کنی کتک بخوری. حیف این دختر تو ازش استفاده کنی!

فرهاد یک مشت زد تو صورتش. خوبش شد. مرتیکه پررو. استفاده! انگار من دستمال کاغذی ام. تو دلم گفتم یکی دیگه ام بزنتت حقته.فرهاد از تو کتک بخوره؟ جوک سال! ای خدا کاش می تونستم بلند بگم.

پسره هم کم کم به غرورش برخورد و شروع کرد به اصطلاح زدن فرهاد خیلی موفق نمی شد از هر ده تا مشتی که تو هوا میزد یکیش می خورد به فرهاد. مردم تازه به خودشون اومده بودند و سعی داشتند اون ها رو از هم جدا کنند فرهاد همه رو هول می داد و همچنان با پسره در زد و خورد بود که چشمم به دست پسره افتاد دست فرهاد که رو یقه اش بود رو ول کرد و رفت سمت جیبش لحظاتی بعد برق چاقو چشمم رو زد. ناخودآگاه جیغ کشیدم:

- چاقو داره!!!

فرهاد یکهو ولش کرد. دور و برشون شلوغ شد نفهمیدم چی شد. ولی مردم یک جوری فرهاد رو گرفتن آوردند عقب دو سه نفر که هم سن و سال خود پسره بودند کشیدنش و همون طور که تو هوا مشت می کوبید و داد می زد:

- چیه؟ تیزی دید موش شدی؟

از اون محل دورش کردند. حالا نوبت نگاه های پرغیظ و تاسف بار مردم و سپس پراکنده شدنشون بود.

فرهاد نفس نفس میزد نگاهش به نقطه ای خیره مونده بود.از دستش عصبی بودم خواستم چیزی بگم که سریع من رو گرفت جلو خودش و گفت:

- راه بیفت باید بریم.

اجازه هیچ پرسش و اظهار نظری رو بهم نداد به سمت خروجی راهنماییم کرد در تمام این مدت همچنان نفس نفس می زد و ضمن این که سعی می کرد باهام برخورد نکنه من رو درست جلوی خودش نگه داشته بود.

به خروجی که رسیدیم با پژمان تماس گرفتم و خواستم با پونه صحبت کنم. بهش گفتم که ما داریم میریم خونه. گفتم بعدا براش توضیح میدم. خودم هم نمی دونستم چی شده فرهاد فرصت هرگونه بحث و حتی خالی کردن عصبانیتم رو به خاطر اون عملش وسط شهربازی ازم گرفته بود. به ماشین رسیدیم در جلو رو برام باز کرد و خودش رفت سوار شد. تقریبا رو صندلی ولو شد. چهره اش در هم رفته بود با تعجب نگاهش کردم چیز غیر طبیعی ای ندیدم. نفسم رو فوت کردم و بی توجه به چهره ی درهمش شروع کردم مثل احمق ها شماتت کردن.

- این کارت چه معنی داشت؟ یعنی چی وسط شهربازی دعوا راه انداختی با چاقو میزدت چی؟ تو خیر سرت دو سال دیگه می خوای بشی وکیل این مملکت اون وقت می خواستی برای خودت پرونده درست کنی؟ اون شعور نداشت. اون بی فرهنگ و بی شخصیت بود تو چی؟ مگه تو دانشجوی این مملکت نیستی مگه تو...

صورتش هر لحظه بیشتر در هم می رفت. ترسیدم. حرفم رو قطع کردم. چش شده بود؟ پژمان گفته بود یک بار حالش بد شده ولی... یکم خودم رو جلو کشیدم و پهلوی سمت چپش رو که تا حالا موفق به مشاهده اش نشده بودم،ببینم. پایین پیرهنش پاره و خونی بود!

جلوی دهنم رو گرفتم تا جیغ نکشم. در رو باز کردم تا به سمتش برم که خودش در سمت خودش رو باز کرد و از ماشین پیاده شد. خودش رو به جوب رسوند و محتویات معده اش رو بالا آورد.

سرمش تموم شده. مشکلی نداره می تونید ببریدش.

با صدای پرستار چشم هام رو باز کردم. و تکیه ام رو از صندلی مجاور دیوار برداشتم و بلند شدم.هنوز به بوی الکل عادت نکرده بودم درحالی که نزدیک به 70 ،80 دقیقه بود توی اون محیط بودم. دکترش در حالی که بساط معاینه اش رو جمع می کرد رو به من گفت:

- مشکل خاصی نداره فقط باید استراحت کنه.

با صدای گرفته ای گفتم:

- زخمش چی؟

- یک خراش ساده بود که پانسمانش کردیم تا یک مدت درد داره. احتمال داره زخمش دوباره خونریزی کنه پانسمانش باید عوض بشه. مشکل خاصی نیست. فقط زمان می خواد تا خوب بشه. اگر درد داشت یک مسکن بهش بدید.

و لبخند به من زد و در حالی که به پرستار می گفت«مرخصه» اتاق رو ترک کرد. فرهاد با چشم های بسته رو تخت دراز کشیده بود. یک دستش کنار بدنش افتاده بود و دست دیگه اش که به خاطر جای سرم پشتش چسب خورده بود رو روی شکمش گذاشته بود. پرستار هم در حالی که اتاق رو ترک می کرد گفت:

- می تونید ببریدش.

با چشم مسیر رفتنش رو دنبال کردم. روم رو برگردوندم تا به فرهاد بگم بلند شه که دیدم در حالی که چهره اش در هم رفته رو تخت نشسته.

- خوبی؟

فقط با غیظ نگاهم کرد. انگار من باعث شده بودم این بلا سرش بیاد. در حالی که سعی می کرد طوری که دردش نگیره از تخت پایین بیاد با صدای گرفته گفت:

- یک آژانس بگیر برو خونه.

با تردید پرسیدم:

- چرا؟

خم شد تا کفش هاش رو برداره که آخش در اومد. به کمکش رفتم و کفش هاش رو جلو پاش گذاشتم و کمک کردم کامل از تخت بیاد پایین.

- نکنه می خوای تا صبح وایسی اینجا؟

نمی خواستم باهاش یکی به دو کنم. نمی خواستم بگم تقصیر من چیه. گفتم بذار امشب هر کار خواست بکنه. از صبح همین طور روش فشار بوده. آهی کشیدم و گفتم:

- تو رو میرسونم خونه تون از اونجا آژانس میگیرم.

کفش هاش رو پوشیده بود ولی بند هاش رو نمی تونست خم شه ببنده. زخمش سطحی بود ولی بدجایی بود. تا خم میشد درد می گرفت. جلوی پاش زانو زدم و مشغول بستن بند کفشش شدم. سنگینی نگاهش رو روی خودم حس می کردم. با صدایی که به زور در میومد گفت:

- تو رانندگی بلدی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- از بچگی عشق ماشین بودم. تازه فکر می کنی کی تو رو تا اینجا آورد ؟

- تو روندی؟

آخی. دلم کباب شد بیچاره کل راه تقریبا بیهوش بود. با اون زخمش هرچی خورده بود رو بالا هم آورده بود. چیزی نگفتم که پرسید:

- گواهینامه داری؟

- همون روز تولد هجده سالگیم رفتم گرفتم.

- تا حالا پشت رول نشستی؟

آخرین گره رو زدم و از جام بلند شدم.

- چیه؟ اگر می ترسی ماشینت رو بکوبونم آژانس بگیرم.

- من که از اول گفتم آژانس بگیر.

کیفم رو از رو صندلی برداشتم و راه خروج رو در پیش گرفتم باید می رفتم سمت پذیرش شماره آژانس می گرفتم که صدای فرهاد اومد:

- سوئیچم رو کجا گذاشتی؟

سوئیچ رو از تو کیفم در آوردم و راه رفته رو برگشتم و سوئیچ رو گذاشتم کف دستش. از دستش ناراحت نبودم. می دونستم حالش خوش نیست. سعی می کردم این رو تو رفتارم هم نشون بدم.

- برای کجا آژانس بگیرم؟

- خونه خودت.

- چشم بسته غیب گفتی تو رو میگم.

- تو برو من زنگ می زنم بیان دنبالم.

شونه بالا انداختم و از اتاق خارج شدم. نگاهی به ساعتم انداختم. خدایا یازده و نیم بود. آقای خوش غیرت وسط شهربازی برای من دعوا راه می ندازه بعد ساعت یازده و نیم میگه تنها برو. تو راهرو یک لحظه ایستادم. می ترسیدم تنها برم.اگر یک بلایی سر من میومد کی می خواست به دادم برسه؟ ولی حاضر نبودم التماس فرهاد رو بکنم. تا اون موقع اش هم کلی رعایتش رو کرده بودم. هر کاری کرده بود گذاشته بودم به پای اعصاب خرابش و روز بدی که در پیش داشت. چیزی نگفته بودم بهش. دقیقا معنی بین زمین و هوا گیر کردن رو درک می کردم. نه راه پیش داشتم و نه راه پس. گوشیم رو در آوردم و بی توجه به ساعت با پونه تماس گرفتم. صدای نا امیدکننده ی زنی گفت: «دستگاه مشترک مورد نظر...» قطع کردم و زمزمه کردم«خاموش می باشد» یادم اومد گفته بود شارژ نداره آخه چرا نزده بودش به شارژ؟ لعنتی. پوفی کردم و روی یکی از نیمکت ها نشستم تا یکم افکارم رو جمع و جور کنم. صدای گریه ی یک بچه رو مخم بود. از بیمارستان خاطره ی خوبی نداشتم. دلم می خواست تا می تونم از اون محیط که همه چیز سفید و بی روح بود و بوی الکل می داد دور باشم.

با شیرین هم که قهر بودم. کس دیگه ای رو هم داشتم؟ شماره پژمان رو داشتم ولی فقط یک تک زنگ از جانب من به گوشی پژمان لازم بود تا فرهاد دوباره جوشی بشه. خب به جهنم بشه. پژمان از راننده آژانس که امن تره. فکر کردم به پژمان اگر زنگ بزنم می تونم با پونه صحبت کنم. شماره اش رو گرفتم این یکی در دسترس نبود. به شماره نگاه کردم اه...مرده شور ایرانسل رو بیارن برام با این وضع خط هاش...

همون طوری رو نیمکت های سبز رنگ که تنها اجزای رنگی اون بیمارستان بودند نشسته بودم که فرهاد در حالی که کیف پولش رو در آورده بود و در حال شمارش تراول هاش بود از اتاق خارج شد. نگاهی به من انداخت و با اخم گفت:

- نرفتی هنوز؟

از جام بلند شدم و الکی به ساعتم نگاه کردم تا شاید دستش بیاد برا چی نرفتم بعد هم گفتم:

- الان میرم.

- نمی خواد. زنگ زدم پژمان بیاد دنبالم که معلوم نیست کدوم گوریه آنتن نمیده.

خدایا نفرین هام رو پس میگیرم. قربون ایرانسل هم میرم اصلا همین فردا میرم یک سیم کارت ایرانسل میگیرم. نفسم رو فوت کردم و منتظر دستور قبله عالم شدم.

- بیا بریم خودم دارم میرم می رسونمت دیگه چه میشه کرد؟

- تو می خوای با این وضعت رانندگی کنی؟

- چمه مگه؟

با تمسخر گفتم:

- هیچی فکر کنم فقط چاقو خوردی...چیز خاصی نیست! نه؟

پوزخندی زد و گفت

- تو به این میگی چاقو خوردن؟

و راه افتاد.اه دیگه داشت می رفت رو اعصابم ها. دنبالش دویدم و سعی کردم قدم هام رو با قدم های بلند و تندش هماهنگ کنم.

- حالا هرچی. حالت خوب نیست. ضعف داری. رنگ و روت رو دیدی؟ یعنی می خوای بگی درد نداری؟

کلافه ایستاد و بدون این که نگاهم کنه سرش رو تکون داد و سوئیچ رو پرت کرد تو بغلم خودش هم جلوتر راه افتاد. با این که دلم می خواست سوئیچ رو بکوبم تو سرش، ولی با یادآوری این که از آژانس بهتره دنبالش راه افتادم.

==================

با این که دلم می خواست سوئیچ رو بکوبم تو سرش، ولی با یادآوری این که از آژانس بهتره دنبالش راه افتادم. با کمی فاصله از فرهاد به پارکینگ رسیدم ایستاده بود و به موقعیت ماشین که به زور بین دیوار و یک ماشین دیگه جاش داده بودم نگاه می کرد.

- جای دیگه نبود اینجا پارک کردی؟

- مطمئنا اگر بود اینجا پارک نمی کردم.

- این رو که چسبوندی به دیوار چه طوری می خوای سوار شی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- همون طور که پیاده شدم.

و با ریموت در ماشین رو باز کردم. وقتی صدا داد و چراغ هاش روشن شدند تو دلم ذوق کردم از بچگی این فناوری برام یک پدیده ی جالب بود! در سمت کمک راننده رو باز کردم و سوار شدم. بعد خودم رو سر دادم سمت صندلی راننده و نشستم پشت فرمون.یکم درانتقال پاهام دچار مشکل شدم ولی خب به خیر گذشت. از داخل ماشین به فرهاد نگاه کردم.

- بیا دیگه...

سری تکون داد و با چهره ای که از درد درهم رفته بود رو صندلی کمک راننده جا شد. ماشین رو روشن کردم و دنده عقب گرفتم با یک فرمون از پارک اومدم بیرون. از پارکینگ خارج شدم و انداختم تو خیابون اصلی. یکم که رفتیم به فرهاد گفتم:

- کلید خونه ات همراته؟

- اره.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- مردم چه طور نفهمیدن زخمی شدی؟

- رفتم پشت تو. عمدا نخواستم بفهمند.

- چرا؟

- خودت میگی دانشجو حقوقم خیر سرم. نخواستم کار به کلانتری بکشه.

دیگه چیزی نگفتیم. فرمون هم که دست من بود هر تصمیمی می خواستم می گرفتم. راه افتادم سمت همون خونه. فرهاد چشم هاش رو بسته بود.ضبط رو روشن نکردم. بعد از اون همه هیاهو هردومون به آرامش نیاز داشتیم. شهر هنوز شلوغ بود. پر از ماشین هایی که همه احتمالا از مهمونی یا سر کار بر می گشتند.مردم وسط هفته هم ول کن نبودند. پشت چراغ قرمز نزدیک خونه ایستادم. نگاهی به فرهاد انداختم. وقتی خواب بود بیشتر دوستش داشتم. لبخندی به چهره اش که تو خواب مثل پسربچه های تخس بود زدم و با سبز شدن چراغ پام رو روی پدال گاز فشار دادم.کاش همیشه بخوابه! حدود پنج دقیقه بعد رسیدیم. ماشین رو جلوی در پارک کردم. فرهاد چشم هاش رو باز کرد و کمی تو صندلیش جا به جا شد و صاف نشست.

- ببرم داخل؟

- خودت چی؟

سرم رو اداختم پایین و گفتم:

- فکر کنم امشب مجبوری تحملم کنی.

نفس عمیقی کشید که بیشتر شبیه آه بود. در سمت خودش رو باز کرد و پیاده شد. من هم ماشین رو خاموش کردم کیفم رو از صندلی عقب برداشتم و پیاده شدم. ماشین رو با ریموت قفل کردم باز صدا داد و چراغ زد. این بار دیگه ته دلم ذوق نکردم. دلم از دست فرهاد گرفته بود. انقدر مزاحمش بودم؟ جرئت نداشتم اون وقت شب برگردم خونه. با این حال مریضش هم می ترسیدم تنهاش بذارم. وگرنه یک لحظه هم اونجا نمی موندم. فرهاد خوش اخلاق مهربون خودم رو می خواستم. کسی که هر کاری می کرد تا من شاد باشم راضی باشم. به حرف هام گوش می داد حتی اگر باب میلش نبودند. با این فرهاد غریبه بودم.دوست نداشتم. البته نه دیگه در اون حد ولی از دستش دلگیر بودم. کلیدش رو از جیبش در آورد چشمم به جا کلیدیش افتاد. یک توپ بسکتبال بود.

- نمی دونستم بسکتبال دوست داری.

در رو باز کرد و گفت:

- من هم نمی دونستم تو عشق ماشینی.

و بدون این که به من تعارف کنه داخل شد. بغض کردم. لعنتی این آدم با فرهادی که می شناختم زمین تا آسمون فاصله داشت. دنبالش راه افتادم. تند تر از اون قدم برداشتم و به سمت اسانسور رفتم. لازم نبود متظر بمونم آسانسور تو همون ایستگاه پارکینگ بود. در رو باز کردم و خودم زودتر وارد شدم. نمی خواستم فکر کنم فرهاد داره ندید می گیرتم. فرهاد پشت سرم وارد شد و به دیوار آسانسور تکیه داد. انگشتش رو بالا آورد و دکمه ی فلزی رو که روش نوشته بود 4 فشار داد. در آسانسور بسته شد و آهنگ جورج مایکل پخش شد. وسط اون آهنگ شکم من هم شروع کرد با قار و قورش هارمونی زدن. یکهو وسط اون جو خسته و کسل زدم زیر خنده. دستم رو گذاشتم رو شکمم و در حالی که خندهام رو می خورم به فرهاد نگاه کردم که با لبخند کمرنگی رو لبش نگاهم می کرد. خیلی کمرنگ ولی بالاخره لبخند بود.

- چیزی نخوردی؟

- نه. هفت ساعتی میشه چیزی نریختم تو این خندق بلا.

و با لحن بچگونه ای ادامه دادم:

- تو هم قول داده بودی پشمک بگیری برام نگرفتی.

چیزی نگفت فقط لبخندش رو حفظ کرد. آسانسور ایستاد و درش باز شد. لعنتی فرهاد جلوی من بود. دلم می خواست خودم زودتر برم بیرون داشت می رفت بیرون که یک لحظه ایستاد و با نگاه به من تعارف کرد اول برم. در حالی که سعی می کردم ذوقم رو مخفی کنم و از آسانور نپرم بیرون سرم رو انداختم پایین و جلوتر رفتم. فرهاد در آپارتمان رو با کلید باز کرد. این بار باز من اول رفتم تو. تو دلم شمردم شد سه بار.خب اون یک بار در.می بخشم. رفتم داخل و کیفم رو روی مبل گذاشتم. فرهاد رفت سمت آشپزخونه و برای خودش یک لیوان آب ریخت. تو این فاصله خواستم مانتوم رو در بیارم که مخم آگاه شد که نمیدونه زیرش چی پوشیده. با احتیاط دکمه ی اول رو باز کردم یک تاپ آستین حلقه ای سفید بود.یقه اش هم بسته بود. خب خدا رو شکر چیز ناجوری نبود. مانتوم رو در آوردم. از سر شونه هاش گرفتم و آوردمش بالا. پوفی کشیدم. کلا از دست رفته بود. با نا امیدی خطاب به فرهاد که پشت سرم تو آشپزخونه بود گفتم:

- به نظرت بدمش خشک شویی درست میشه؟

- فکر نکنم. بدجور گند زده به مانتوت بی شرف.

مانتو رو پایین آوردم و به سمت جوب لباسی جلوی در رفتم و آویزونش کردم.

- حیف شد این رو دوست داشتم.

ای کاش سر حال بود مثل همیشه می گفت مخرّم برات!

به آشپزخونه رفتم و در حالی که در یخچال رو باز می کردم گفتم:

- زخمت چه طوره؟

- خوبه. یکم حالت تهوع دارم.

- تو کیفم متوکلوپرامید هست.

فرهاد رفت سراغ کیفم من هم در حالی که زوایای مختلف یخچال رو از نظر میگذروندم گفتم:

- هیچی نداری این تو که.

- کف دست بو نکرده بودم تو بعد از هفت ساعت گرسنگی می خوای بیای.

باز شروع کرد. در یخچال رو بستم و به کابینت ها رو انداختم. بیشترش خالی بود تو یکیش چهار تا بشقاب و ماهتی تابه و یک قابلمه ی کوچیک بود. تو یکی دیگه اش یک چیپس پیدا کردم. لعنتی تاریخ گذشته بود. تکونش دادم. اوه! رو به فرهاد گفتم:

- خاک چیپس جمع می کنی؟

جوابم رو نداد و رو کاناپه دراز کشید. چیپس رو روانه ی سطل آشغال کردم. دلم باز شروع کرد قار و قور کردن. واقعا گرسنه بودم. پیشونیم هم درد می کرد باید مسکن می خوردم ولی معده خالی که نمی شد. جهت برانگیختن حس نگرانیش گفتم:

- پیشونیم درد گرفته.

جوابی نشنیدم.ادامه دادم:

- باید مسکن بخورم.

- تو کابینت آخریه هست.

- معده خالی خونریزی می کنه.

- تو یخچال دو تا موز بود.

- سیاه شدند.

- خراب که نیستند.

- نمی تونم بخورمشون.

کلافه سر جاش نشست و گفت:

- من ساعت دوازده شب چی پیدا کنم برات آخه؟

بدجور بهم برخود. یکهو بیا من رو بیرون کن که مزاحم خوابت هم نباشم دیگه...با بغض گفتم:

- هیچی.

و راه افتادم سمت همون اتاقی که توش تخت دو نفره بود.

راه افتادم سمت همون اتاقی که توش تخت دو نفره بود. اون یکی اتاق رو ندیده بودم نمی دونستم چی توش بود همون طور که در رو می بستم گفتم:

- شب به خیر.

تکیه ام رو از پشت به در دادم و سر خوردم رو زمین. اشک هام بی صدا سرازیر شدند. همیشه همین طور بود سختی ها رو جلو بقیه تحمل می کردم و تو خلوت خودم احساسات دخترونه ام رو با اشک تخلیه می کردم. حوصله نداشتم چراغ روشن کنم. حوصله نداشتم از جام بلند بشم برم رو تخت بخوابم. همون جا پشت در در حالی که صدای هق هقم رو خفه می کردم سرم رو گذاشتم رو زانو هام و نفهمیدم کی خوابم برد.

حس کردم یکی داره موهام رو ناز می کنه چشم هام رو باز کردم. دیدم تار بود. فقط می دونستم هوا رو شنه. چشم هام داشت بسته می شد که چشمم به صورتش افتاد.چقدر صورتش آشنا بود. چشم هاش رو می شناختم. اینجا چی کار می کرد؟ کمی سرم رو عقب بردم و چشم هام رو مالیدم تا بهتر ببینمش. با صدای خفه ای زمزمه کردم:

- رها...

خندید. صداش چرا اکو میشد؟

- رها تو اینجا چی کار می کنی؟

بی توجه به حرفم از جاش بلند شد. شکمش بزرگ نبود.

- رها بچه ات؟

باز اون خنده ی اعصاب خرد کنی که اکو میشد.

- انقدر براش اسم انتخاب نکردی که قهر کرد باهام.

و باز خندید. از همون خنده های همیشگی.قط کاش اکو نمی شد. عصبیم می کرد. با بدبختی از جام بلند شدم. چقدر بدنم درد می کرد.

- یعنی چی قهر کرد باهات؟

رها شونه بالا انداخت:

- تنهام گذاشت. مثل مامان و بابا. مثل خشایار. مثل خیلی های دیگه.

- رها...

باز خندید. هر دویست و شش استخوانم درد می کرد. با نگاهی به دور و برم فهمیدم تو همون اتاقی ام که دیشب خوابم برده بود. یک قدم رفتم جلو تا رها رو لمس کنم. همه چیز واقعی به نظر می رسید جز صدای رها. رها ازم فاصله گرفت با هر قدمی که من می رفتم جلو اون فاصله می گرفت. اونقدر فاصله گرفت که چسبید به دیوار. یک قدم رفتم جلو و رها از دیوار رد شد...متعجب سر جام ایستاده بودم حتی نمی تونستم جیغ بکشم. چی شده بود؟ فرهاد داشت صدام می کرد. «رکسانا» چرا صدای فرهاد اکو نمی شد. صداش مثل دیشب عصبی نبود. نگران بود. از اون نگران هایی که من دوست دارم. جوابش رو نمی دادم. می خواستم بازم صدام کنه. حس کردم یک چیزی به پاهام برخورد کرد.

چشم هام رو یکهو باز کردم. از خواب پریدم. هوا تاریک بود. پشت در مچاله شده رو زمین افتاده بودم. فرهاد سعی داشت در رو باز کنه لبه ی در به پاهام می خورد. یک نگاهی به اطرافم انداختم. هوا واقعا تاریک بود. صدای شکستن اومد. از بیرون بود. صدای فرهاد هر لحظه نگران تر می شد. تکونی به خودم دادم و با همون حالت سینه خیز از در فاصله گرفتم تا بتونه در رو باز کنه. سرم خیلی درد می کرد. در رو باز کرد و اومد داخل. سردم بود. جلوم زانو زد. دلم هنوز قار و قور می کرد. دستم رو گرفت. گلوم خشک شده بود.

- رکسانا؟ خوبی؟

خوب نبودم.ولی نمی خواستم بدونه.

- خوبم.

از شنیدن صدای خودم وحشت کردم. چقدر خش دار بود.با همون صدا زمزمه کردم:

- رها...

- رها چی؟

- رها اینجا بود؟

- خواب دیدی.

زمزمه وار گفتم:

- بچه اش...

- چی؟

- سردمه.

دستش رو انداخت زیر پاها و کمرم و از رو زمین بلندم کرد. تو بغلش کز کردم. همون ادکلنی رو زده بود که دوست داشتم. همون که خودم خریده بودم. چرا کل شب نفهمیدم؟

- چرا اینجا خوابیدی؟

جواب ندادم. حوصله نداشتم. تو فکر رها بودم. بچه اش چی شده بود؟ گذاشتم رو تخت و پتو رو کشید روم. تو رخت خواب ها فرو رفتم.

- بهتر شد؟

سرم رو تکون دادم. لبه ی تخت نشست و موهام رو از تو صورتم کنار زد. نصف موهام بسته بود و نصف دیگه اش به حالت شلخته ای باز شده بود. دستش رو برد و کلیپس آزار دهنده ام رو از بین موهای نیمه بسته ام بیرون کشید. لبخند سپاس آمیزی بهش زدم.

- تو خواب بودی؟

- آره.

- واسه چی بیدار شدی؟

- صدای شکستن شنیدم فکر کردم از اینجاست. بعد فهمیدم از بیرون بود.

- فرهاد؟

- جان؟

یادم رفت چی می خواستم بگم دوباره صداش کردم:

- فرهاد؟

- جانم؟

- می مونی پیشم؟

- چرا؟

- می ترسم.

خندید و گفت: رکسانا خودتی؟

با التماس دستش رو گرفتم.

- خواب بدی دیدم.

- چی دیدی؟

- رها بود. می گفت بچه اش تنهاش گذاشته.

خندید و گفت:

- چیزی نیست سرت ضربه خورده خوب میشی.

بی جون خندیدم.

- گرسنمه.

خم شد پیشونیم رو بوسید.

- یکم تحمل کنی صبح میرم برات یک صبحونه مشتی میگیرم این موقع شب هیچی گیرم نمیاد.

- آخرش برام پشمک نگرفتی.

- می گیرم.

خندیدم.چشم هام داشت گرم میشد. به زور حرف می زدم ولی دلم نمی خواست بخوابم.

- فرهاد یعنی رها چی شده؟

- چیزیش نیست عزیزم. صبح بهش زنگ بزن مطمئن بشی.

- ساعت چنده؟

- نزدیک به 3.

- خیلی مونده تا صبح.

- بخواب. چیزی نمونده

هیچی نگفتم. به حرفش گوش دادم و چشم هام رو بستم..

- فرهاد؟

- جانم؟

- همیشه این طوری باش.

گرمی لب هاش رو روی گونه ام حس کردم. و بعد سبک شدن تخت رو. دستم رو دراز کردم تا دستش رو بگیرم و نذارم بره. ولی چشم هام بسته بود. دستم مسیر رو اشتباه رفت. صدای باز و بسته شدن در رو نشنیدم. لای پلک هام رو باز کردم و دیدم که رو کاناپه ی داخل اتاق دراز می کشید. کاناپه دو نفره بود. روش جا نمی شد که.کاش انقدر دراز نبود! پلک های سنگینم دوباره رو هم افتادن. این بار با ارامش به خواب رفتم و دیگه کابوس ندیدم

نسیم خنک بهاری گونه هام رو قلقلک میداد. از پشت پلک های بسته ام هم می تونستم روشنی هوا رو حس کنم. خودم رو لای پتو پیچیده شده بودم.عاشق این بودم که هوا خنک باشه و من برم زیر پتو. حس خوبی بود که دلم نمی خواست از دستش بده. یک جور حس ارامش خیال. حس می کردم همه ی خستگی هام از تنم بیرون رفتند.

همون طوری بین خواب و بیداری بودم که حس کردم یکی از پشت بغلم کرد و گونه ام رو بوسید. خودم رو زدم به خواب. دوباره محکم گونه ام رو بوسید و گفت:

- پاشو خواب آلو مگه گرسنت نبود؟صبحونه گرفتم برات.

اسم صبحونه اومد چشم هام رو باز کردم. فرهاد خندید تو جام غلت زدم و رو بهش دراز کشیدم.

- سلام خوش خواب من..

- سلام...ساعت چنده؟

- هفت و نیم.

کش و قوسی اومدم و دستی رو پیشونیم کشیدم.

- سرم درد می کنه.

- بلند شو صبحونه ات رو بخور یک مسکن میدم بهت خوب میشی.

لبخندی زدم ولی اصلا دلم نمی خواست بلند شم جام خوب بود! فرهاد موهام رو آروم داد پشت گوشم و گفت:

- می دونستی تو خواب خیلی ناز میشی؟

خندیدم و با یک غلت رفتم تو بغلش. اوخ خفه شدم چرا اینقدر زیاد ادکلن زده بود. بین بوی تلخ و تند ادکلنش یک بوی دیگه رو هم حس کردم. با جیغ سر جام نشستم.

- فرهاد تو سیگار کشیدی؟

پوفی کشید و از رو تخت بلند شد.یکم سخت این کار رو انجام داد. آخی یادم رفته بود دیشب زخمی شده بود. بچم!

- امیدوار بودم نفهمی.

- مرسی که انقدر به شعورم احترام میذاری.

- اعصابم خرد بود بابا درک کن دیگه.

- من دیشب این همه داد و هوار تحمل کردم که تو سیگار نکشی.

گونه ام رو بوسید و گفت:

- ببخشید. خودت که دیشب دیدی. حالم واقعا بد بود. از زمین و زمان برام می بارید.

پتو رو کنار زدم و در حالی که از تخت می رفتم پایین گفتم:

- بار آخرت باشه. تازه به جای دو تا باید چهارتا پشمک بگیری برام.

خندید و گفت:

- پشمک لقمه ای خریدم برات.

در حالی که موهام رو تو آیینه با دست درست می کردم گفتم:

- پشمک لقمه ای! این قرتی بازی ها چیه؟ من از اون پشمک واقعی ها می خوام دور چوبه. آدم پدرش در میاد تا بخوره.

در حالی که سرش رو تکون میداد به سمت در رفت و گفت:

- حالا این رو پیش قسط داشته باش باز می خرّم برات. یکم هم بجنب مگه تو امروز دانشگاه نداری.

اسم دانشگاه که اومد محکم زدم تو صورتم.

- ا؟ این چه کاری بود؟

- فرهاد بدبخت شدم. بیچاره شدم زندگیم فنا شد امروز مین ترم دارم.

- چی؟

- دیروز داشتم می خوندم این پونه خدا بگم چی کارش نکنه زنگ زد اون پیشنهاد قشنگش رو داد. خدایا کلا یادم رفته بود.

از اتاق بیرون اومدم و پریدم تو دست شویی.

- ساعت چنده امتحانت؟

از همون جا گفتم:

- یازده.

- هیچی نخوندی؟

- بیشتر از نصفش رو.

- خب سریع بیا یک چیزی بخور می رسونمت خونه یکم بخون.

به حرفش گوش کردم با سرعت نور دو لقمه صبحونه خوردم نفهمیدم چی خوردم ولی ته دنت رو با تمرکز کامل در آوردم. فرهاد رسوندم خونه. گفت یک سر میره پیش پونه و پژمان تا از ابهام درشون بیاره. یکم پول هم بهم داد و خواست با آژانس برم دانشگاه. من هم بی تعارف و رودربایستی پول ها رو گرفتم و تند تند خودم رو به جزوه ام رسوندم. قبل از این که درسم رو شروع کنم به رها زنگ زدم و خیالم رو از جانب اون و جوجه اش راحت کردم بعد هم با خودم عهد کردم یک اسم برای دخترش پیدا کنم.

امتحانم رو گند زدم. بدون گرفتن نتایج هم می دونستم که گند زدم. کل روز فکرم درگیر اون مسئله بود ولی با ورود به اون سه شنبه ی آفتابی مسئله ی دیگه ای ذهنم رو درگیر کرد. مسئله ای که یک بار به خاطرش یک قهر نیم ساعته با فرهاد داشتم. نمی دونستم قراره فردا با کی همسفر بشم. دلم شور می زد. فرهاد هم باز بحث این که بهش اعتماد ندارم رو آورد وسط و باز دعوا شد. نمی دونستم کی می خواد بفهمه که من دلم می خواد از یک ثانیه ی بعدم هم اطلاع داشته باشم.گاهی با خودم فکر می کردم خدا رو شکر که این با هم بودنمون موقتیه. وگرنه من دیوونه میشدم با این زیر یک سقف. چه سخته که یکی رو تا سر حد مرگ دوست داشته باشی ولی هیچ کدومتون نتونید همدیگه رو درک کنید. گاهی به حال شیرین و پدرام غبطه می خوردم. اون ها بی دغدغه ترین زوج هایی بودند که تو عمرم دیده بودم. شیرین غر می زد. پدرام تحمل می کرد. شیرین حرف می زد پدرام گوش می کرد.شیرین درد و دل می کرد پدرام درک می کرد. همدیگه رو دوست داشتند موضوعی برای بحث نداشتند. گاهی فکر می کردم اون ها بدون هماهنگی قبلی از کوچک ترین حرکات همدیگه خبر دارند. انگار شیرین می دونست پدارم از حرف هاش خسته نمیشه و اون هم می دونست شیرین حرف نزنه می میره! ولی من و فرهاد هر روز با یک پدیده ی جدید در همدیگه مواجه می شدیم. سر عقیده هامون جنگ می شد. گذشته اش من رو می ترسوند و آینده اون رو. هر وقت که می خواست حرف از آینده بزنه می پیچوندم. هر وقت گذشته اش رو یادآور می شدم یا دعوا می شد یا سریع حواسم رو پرت چیز دیگه ای می کرد. جفتمون نمی دونم چرا اما حاضر به پایان این رابطه نبودیم هیچ اون رو دوست هم داشتیم. اگر یک روز دعوا نمی کردیم امورات نمی گذشت از اون ور اگر یک روز همدیگه رو نمیدیدیم دلمون اونقدر تنگ میشد که هیچ کدوم دل و دماغ هیچ چیز رو نداشتیم. گاهی حس می کردم با فکر کردن به این جور چیز ها چیزی جز دیوونگی عایدم نمیشه.

صبح چهارشنبه با استرس بیدار شدم. هر ثانیه دلم می خواست فرهاد جلوم بود و هرچی جیغ ناشی از استرس تو وجودم جمع شده بود رو بر سرش آوار می کردم. نزدیک به پنج بار بی اختیار با رها تماس گرفتم هر بار یادم می رفت که بهش گفتم که دارم با یکسری از بچه ها میرم شمال. بار آخر دیگه نگرانم شده بود. مانی گوشی رو ازش گرفت و خواست که به اون ها هم سر بزنم ولی گفتم که نمی تونم. وسایلم رو جمع کردم و بیست دقیقه زودتر از قراری که با فرهاد داشتم چمدون بسته ام دم در بود و خودم حاضر و آماده رو مبل ولو شده بودم و در حالی که زوایای تکراری خونه ی تازه تمیز شده ام رو دید می زدم منتظر رسیدن فرهاد بودم. پنج دقیقه زودتر از همیشه اومد. آیفون رو برداشتم و گفتم که الان می رم پایین. تو این یک ربع اونقدر وسایل مورد نیازم رو مرور کرده بودم که نیاز نبود دوباره چک کنم که کاری از قلم افتاده یا نه. سریع در رو بستم قفل کردم و با چمدونم رفتم پایین. بر اثر سر و صدا ی چمدون کله ی همیشه فضول اقدس خانم چون غاز وسط راهرو دراز شد. با آه جگرسوزی ایستادم و مثل مادر مرده ها نگاهش کردم.

- خیر باشه مادر سفر میری؟

- با اجازتون.

- تا کی؟

- جمعه برمی گردم اگه خدا بخواد.

- کجا به سلامتی؟

خواستم بگم به تو چه زنیکه فضول که یک نفر از پله ها بالا اومد. یک پسر چشم ذاغ قد بلند بود با موهای قهوه ای روشن خیلی خوش رنگ. ته ریشش به صورت گندمی اش میومد. هی وای من برد پیت نبود؟ خدایی باید اعتراف کنم که نمردم و یک پسر خوش گل هم دیدم. به نظرم پسر جماعت خوش گل نمی شد. چشم های پدرام آبی بود ولی خوش گل نبود. فرهاد هم جذاب بود ولی خوش گل نبود. این یکی واقعا خوش گل بود. وجدانم یک خاک بر سرم کرد و گفت نیشت رو ببند. پسره کنار اقدس خانم ایستاد. هی خدا تو که در و تخته رو خوب با هم جور می کردی قبلا ها... پسره یک نگاه به من و یک نگاه به اقدس خانم انداخت و گفت:

- سلام....معرفی نمی کنید خاله؟

آخیش خاله اشه وگرنه من تا دو روز حرص می خوردم که جوون مردم حیف و میل شده. باز وجدانم گفت خاک بر سرت با این تشخیص هات. چه صدایی داره طرف...این گوینده رادیو نیست؟ خاله اقدسش یکی از اون قر های معروف به سر و گردنش داد و گفت:

- همسایه طبقه بالا رکسانا خانم. ایشون هم خواهر زاده ام ساسان.

اقدس داشتیم؟ از کی تا حالا همسایه ها رو به اسم کوچیک معرفی می کنند؟ ولی اسمش هم قشنگه آخه. ولی نه به قشنگی فرهاد! نه خیر عمرا هیچی فرهاد خودم نمیشه. عمرا عمرا عمرا. ساسان لبخند زد و گفت:

- خوش بختم رکسانا خانم.

از لبخندش خوشم نیمد. از نگاهش هم همین طور. یک جوری بود. اصلا خوش گلیش تو سرش بخوره. خیلی هم زشته. وای دارم دیوونه میشم!صدام رو صاف کردم و گفتم:

- مسیحا هستم...

جا خورد ولی چیزی نگفت. من هم جمله ام رو با گفتن همچنین کامل کردم. اقدس خانم باز برگشت سر خونه اول:

- نگفتی مادر؟ میری پیش رها؟

دلم می خواست زبونش رو از حلقومش در بیارم تا دیگه فضولی نکنه. اوه چقدر خشن شدم من تازگی ها... اونقدر ناخن هام رو با حرص و محکم تو دست هام فشار می دادم که هر لحظه منتظر بودم خون بیاد. می ترسیدم فرهاد بیاد بالا و سوژه درست بشه برای همین سریع یک بله گفتم و خداحافظی کردم و جهت رهایی از سفارشات و زرت و پرت های اضافیش و همچنین نگاه غیر عادی ساسان و در نهایت خلو چلی خودم. با حداکثر سرعت خودم و چمدونم رو تقریبا از پله ها پرت کردم پایین. تو پارکینگ به فرهاد برخوردم سلام کرد و چمدونم رو از دستم گرفت.

- داشتم میومدم بالا چمدونت رو بیارم برات چه سریع اومدی.

نسبت به ساسان حس خوبی درم ایجاد نشده بود. حس می کردم هنوز داره با نگاهش من رو قورت میده.با عصابی متشنج به سمت در هلش دادم و از ساختمون خارجش کردم.

- یک بار دیر کردم برا هفت پشتم بسه. برو برو ظهر شد.

- چرا انقدر هولی حالا؟

در صندوق رو باز کردم و چمدونم رو گذاشت داخل. چشمم به یک چمدون نفره ی دیگه و سبد پیک نیک و فلاسک و دو سه دست پتو و یک بالش مسافرتی هم افتاد. ابرو بالا انداختم و گفتم:

- مجهز هم که هستی.

در صندوق رو بست و گفت:

- پس چی؟ دست کم گرفتی آقات رو. بشین بریم.

قربون اقام برم من به صد تا چشم ذاغ می ارزه.نشستم تو ماشین و حرکت کردیم یکم که رفتیم باز یاد همسفر های مجهولمون افتادم. با التماس نگاهش کردم و گفتم:

- فرهاد....

تا گفتم فرهاد دستش اومد قضیه چیه.

- نچ...انقدر التماسی نگو فرهاد بهت نمیگم.

- فرهاد...

- نه.

- جون من.

- راه نداره.

- چه نامردی دارم میگم جون من.

- نچ.

- چقدر ارزش داشتم خودم خبر نداشتم.

و با قهر روم رو برگردوندم. لپم رو کشید و گفت:

- قهر نکن پیشی سه چهار ساعت دندون رو جیگر بذاری می فهمی.

با وحشت تقریبا فریاد زدم:

- سه چهار ساعت؟

قهقهه ای زد و به سرعتش افزود من هم با ابرو های گره خورده تو صندلیم فرو رفتم اونقدر تو دلم به فرهاد بد و بیراه گفتم که خوابم برد

بین خواب و بیداری بودم که حس کردم یکی گونه ام رو بوسید. چشم هام رو که باز کردم چشمم به چشم های مهربون فرهاد افتاد. خندیدم و در حالی که از جام بلند می شدم پاسخ بوسه اش رو دادم.

- سلام علیکم خانم خوش اخلاق.

کش و قوسی به بدنم دادم و گفتم:

- سلام.

- چی میشد تو هر روز از خواب بیدار میشدی این طوری خوش اخلاق می بودی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- تو درست بیدارم کن تا من هم خوش اخلاق باشم. معلومه وقتی با زنگ تلفن بیدارم می کنی فحشت میدم.

با خنده گفت:

- خب پس کلید خونه ات رو بده صبح ها بیام درست بیدارت کنم.

با شوخی یک مشت به بازوش کوبیدم.(با اینکه شوخی بود ولی با قصد قبلی تا می تونستم محکم کوبیدم!) نگاهم به دور و برم افتاد. وسط جنگل بودیم دستی به گردنم کشیدم و گفتم:

- ساعت چنده؟

- یک.

- چهار ساعته تو راهیم؟

- آره. چهارساعته جنابعالی خوابیدید.

- وای... چرا؟

- چه می دونم. دیشب نخوابیده بودی؟

- چرا ولی راه اینطوریه دیگه من رو میگیره همش تو راه ها خوابم.

بعد با شیطانت نگاهش کردم و گفتم:

- حوصله ات سر رفت؟

با خونسردی به صندلیش تکیه داد و گفت:

- نه اتفاقا خوش حال شدم که چهار ساعت تموم مجبور نشدم به سوال هات راجع به همسفر هامون جواب بدم.

خندیدم و گفتم:

- خیلی بدجنسی...

در رو باز کرد و در حالی که پیاده می شد گفت:

- کل راه رو که خوابیدی حداقل بلند شو یک چیزی بده بخوریم.

پیاده شدم و نگاهی به دور و برم انداختم. جای قشنگی بود. دور تا دورمون درخت بود درخت های سبز و بلند. بوی چمن تازه همه جا پیچیده بود. عاشق این بو بودم. رنگ برگ درخت ها سبز خوش رنگ و تازه ای بود.سبز شفاف و روشن اوایل بهار. اونقدر شفاف که حس می کردی مثل یک نقاشیه رنگ روغنه که هنوز خشک نشده.و اگر بهشون دست بزنی دستت رنگی میشه.طبیعت اردیبهشت رو با هیچ فصلی عوض نمی کردم. با صدای فرهاد از عالم خودم بیرون اومدم و رفتم کمکش. زیر انداز رو پهن کردیم. فرهاد یک بالش از صندوق در آورد. فلاسک و سبد پیک نیک رو هم گذاشت رو زیر انداز و خودش سریع کفش هاش رو در آورد و دراز کشید و کلاه حصیریش رو روی صورتش گذاشت. کنار سبد پیک نیک نشستم خواستم اذیتش کنم و نذارم بخوابه ولی دلم براش سوخت. کالباس آورده بود با مخلفات. باید ساندویچ درست می کردم. رفتم از تو ماشین با بدبختی یک بطری آب پیدا کردم و با صابون خمیری دست هام رو شستم. یک نفری خیلی کار سختی بود مجبور بودم از پاهام کمک بگیرم. بعد از کلی مشقت رفتم سراغ کالباس ها و ساندویچشون کردم. دو تا نوشابه هم تو سبد بود. یک پپسی با یک فانتا. زدم تو گوش پپسیه و قبل از این که فرهاد بلند بشه و مدعیش بشه یک قلپ ازش خوردم. حس کردم گرممه. شالم رو در آوردم و یک کلاه حصیری گذاشتم. بعد هم فرهاد رو صدا کردم تا ناهار بخوره. چند بار به طرق مختلف صداش کردم ولی بیدار نشد. رفتم نزدیک و دمر کنارش دراز کشیم. کلاهی رو که روی صورتش بود رو برداشتم و دوباره صداش کردم. بیدار نشد. یکم که دقت کردم فهمیدم بیداره. خودش رو زده به خواب. دستم رو آروم دراز کردم و یک برگ از رو زمین برداشتم. با بدجنسی اون رو به صورتش نزدیک کردم و روی بینیش رو قلقلک دادم. قیافه اش در هم رفت و دستم رو پس زد با خنده گفتم:

- بلند شو خودت رو نزن به خواب.

غر غر کنان ساعدش رو روچشم هاش گذاشت و گفت:

- برو تو ام بلد نیست مثل آدم بیدار کنه.

- معلومه خب فرشته را چه به آدم شدن.

- بلانسبت فرشته.

سر جام نشستم و با اعتراض گفتم:

- پاشو دیگه فرهاد گرسنمه.

- تو بخور من می خوام بخوابم.

- من تنها بهم نمی چسبه بلند شو.

- بذار بخوابم تو راه تصادف می کنیم ها...

- بلند شو غذات رو بخور بعد بخواب.

- نمی خوام.

- خودت گفتی گرسنته.

- حالا نیست.

- چرا هست.

- باباجان اگه شکم منه که میگم گرسنه اش نیست.

- پاشو لج نکن مثل بچه ها.

پشتش رو به من کرد و گفت:

- خوابم میاد.پوفی کردم و مثل مادر مرده ها زل زدم به درخت های رو به روم. تنهایی چیزی از گلوم پایین نمی رفت نمی دونم باز چی کار کرده بودم اینطوری لج کرده بود وگرنه می دونستم داره می میره از گرسنگی. تصمیم گرفتم از روش خر کردن استفاده کنم. جلو رفتم و از پشت روش خم شدم و با لحن دلجویانه ای گفتم:

- فرهادی...پاشو دیگه جون من. گرسنمه.

حرکتی نکرد. آخ....دوره زمونه برعکس شده قبلا ها ما دختر ها ناز می کردیم. صداش تو مغزم اکو شد«تو بلد نیستی مثل آدم بیدار کنی» فهمیدم مرگش چیه! آخی بچه ام معلومه با اون باباش عقده محبت پیدا می کنه. گونه اش رو بوسیدم و گفتم:

- پاشو دیگه فرهاد بدون تو از گلو من هم پایین نمیره.

چشم هاش رو باز کرد و یک نگاه به من انداخت و بعد از جاش بلند شد و گفت:

- پس مثل آدم بیدار کردن رو هم بلدی...

- لوس مسخره.

خندید و گفت:

- خودتی.

- می دونستی این رفتارت مثل دختر هاست؟

- عیب نداره قرن ها ما مرد ها ناز کشیدیم یک بار هم شما دختر ها.

و به بالا سرش نگاه کرد و گفت:

- آسمون رو نگا...سر جاشه.

پوفی کشیدم و گفتم:

- سنگ پا رو روسفید کردی.

- عزیزم اینا همش به خاطر خودته. می خوام ابراز محبت تمرین کنی یاد بگیری پس فردا تو زندگیت به دردت می خوره.

و سپس دستش رو به سمت پپسی دراز کرد که خودم برش داشتم و گفتم:

- شرمنده این مال منه.

- من فانتا دوست ندارم.

- پس چرا خریدی؟

- فکر کردم تو دوست داری.

- قیافه ی من شبیه آدم هاییه که فانتا دوست دارند؟

- چه می دونم حسم گفت هستی.

- حست خرابه یک دکتر نشون بده خودتت رو.

- خب حالا این بار رو بخور خوشت میاد.

- خودت بخور.

- نه دیگه تو خوبی تو فداکاری تو بخور.

همون طور که محکم قوطی پپسی رو بغل کرده بودم با شیطانت ابرو هام رو بالا انداختم و گفتم:

- تو تمرین از خود گذشتگی کن تو زندگیت به دردت می خوره. اون موقع که جنابعالی خر و پفت هوا بود من دو قلپ از این خوردم.پس دهنی منه خودم هم می خورمش.

فکر کردم این رو بگم دیگه عمرا نگاه پپسی هم نمیکنه برای همین گذاشتمش زمین و رفتم سراغ ساندویچم که دیدم در کمال خونسردی قوطی رو برداشت و دو سه قلپ ازش خورد. خشک شده بودم فقط نگاهش می کردم که بدون این که نگاهم کنه در حالی که ساندویچش رو گاز می زد گفت:

- چیه؟ خوش اشتهای خوش تیپِ خوش گلِ خوش...

با جیغ پریدم وسط حرفش:

- فرهاد به خدا اولین مغازه ای که رسیدیم می ایستی یک پپسی خانواده می خری فقط واسه خودم.

خندید و فانتا رو گذاشت جلوم و گفت:

- بخور کوچولو حرف نزن.

- من نمی خوام اینو من پپسی می خوام.

پپسی رو گذاشت جلوم:

- بیا.

- فکر کن یک درصد من به این لب بزنم.

و قوطی رو جلوی خودش کوبیدم. قهقه اش رفت هوا دهنش هم پر بود غذا پرید تو گلوش من هم نشستم با خونسری نگاهش کردم تا خودش دست به کار شد و با همون پپسی خودش رو نجات داد.

تا آخر ناهار هی به قوطی پپسی تو دست فرهاد نگاه کردم و حرص خودم. به فانتا لب نزدم کالباسم رو خشک دادم پایین. آخر هاش دیگه داشتم خفه می شدم که فرهاد آب رسوند بهم...

بعد از ناهار وسایل رو جمع کردیم و راه افتادیم. زیاد طول نکشید تا رسیدیم.یک پپسی هم موند طلب من. بعد از گذشتن از خیابون های اصلی محمود آباد وارد یک راه سنگفرش شدیم. دو طرفمون پر از نیزار های سبز بود که به جنگل منتهی می شدند. با شگفتی دور و برم رو نگاه می کردم و فرهاد از صحنه هایی بین راه می گفت که با خواب بودنم از دست داده بودمشون. آی که چقدر حرص خوردم.از فرهاد قول گرفتم برگشتن رو هم صبح راه بیفتیم تا اون جنگل ها رو بینم. بعد از طی مسافتی به انتهای راه رسیدیم. اون راه به چیزی جز در بزرگ و مشکی رنگ یک باغ منتهی نمی شد. فرهاد پیاده شد و در رو باز کرد بعد سوار شد و ماشین رو برد داخل. باز پیاده شد و در رو بست و دوباره نشست. وارد یک راه جدید شدیم. که دو طرفش رو دیوار های پوشیده شده با پیچک احاطه کرده بودند. یکم که جلوتر رفتیم یک استخر گرد نمایان شد و بعد هم یک بنای چوبی قشنگ وسط باغ. انتهای باغ پرچین جوبی بود و میشد اون سمتش رو دید که دریا بود! فرهاد ماشین رو جلوی ویلا نگه داشت و گفت:

- این هم از این بپر پایین.

مسخ شده پیاده شدم. باور نمی کردم چنین جایی وجود داشته باشه و من یک روز بتونم ببینمش چه برسه به این که واردش بشم. دور تا دور خونه درخت و گل و گیاه بودو پشتش دریا. یک ویلای فوق العاده قشنگ با نمای چوب دو طبقه. قشنگ ترین نمایی که تا اون روز دیده بودم رو داشت. یک ایون بزرگ داشت که با دو تا پله از سطح زمین جدا می شد و دو تا صندلی و یک میز چوبی روش قرار داشت. جلوی ویلا ایستاده بودم و اطراف رو نگاه می کردم که فرهاد اومد پشتم ایستاد و گفت:

- چه طوره؟

- بیرونش که خیلی خوش گله.

- مطمئنم از داخلش هم خوشت میاد.

و به سمت ویلا راهنماییم کرد. وارد ایون شدیم و بعد در چوبی رو باز کرده و داخل شدیم.برخلاف بیرونش که شکل یک کلبه ی چوبی رو داشت داخلش کاملا مدرن طراحی شده بود. کف ویلا پارکت چوبی بود. سقف هم چوبی بود. سالن بزرگی داشت که با یک دست مبل سفید و تلویزیون و یک میز و دو تا عسلی که خیلی قشنگ کنار هم چیده شده بودند پر شده بود. سمت دیگه ی سالن یک دیوار تمام شیشه بود که میشد دریا رو پشتش دید جلوش یک صندلی راک قرار داشت جلوی صندلی هم یک قالیچه قشنگ که داد می زد«من دست بافم» پهن شده بود.تو یک ضلعم شومینه ی قشنگی تعبیه شده بود. سمت دیگه هم آشپزخونه اوپن و شیکی قرار داشت که علاوه بر قشنگی فوق العاده بزرگ بود. پله های چوبی و مارپیچ وسط سالن قرار داشتند. بدون رو در بایستی و تعارف ازشون بالا رفتم وارد یک سالن دیگه شدم. اون جا از پایین هم مدرن تر بود! وسایلش به نظرم نو تر وبه روز تر از پایین میومدند. یک دست مبل استیل و شیک. یک تلویزیون دیواری بزرگ و یک فوتبال دستی گوشه ی سالن وسایل سالن بالا بودند که به اندازه سالن پایین بزرگ نبود. دور سالن در های سفید رنگ اما طرح چوب قرار داشت. فضولیم گل کرده بود داخلشون رو ببینم ولی خجالت کشیدم پس اول از در شیشه ای که تو راسته ی بقیه ی در ها نبود شروع کردم. درش تو خود سالن بود. بازش کردم. و با یک ایوان گرد و بزرگ که رو به باغ بود رو به رو شدم. یک دست میز صندلی مثل همونهایی که پایین بود هم داخل این ایوون قرار داشت. با یک باربیکیو گوشه ی دیوار که برخلاف همه ی قسمت ها نمای آجری داشت. از تراس بیرون اومدم و فرهاد رو دیدم که وسط سالن ایستاده بود و گوشه کنار رو دید میزد. با دیدنم لبخند زد و گفت:

- خیلی وقت بود نیمده بودم اینجا خودم هم یادم رفته بود چه شکلیه. می خوای اتاق ها رو ببینی؟

سرم رو تکون دادم. رفت سمت یکی از در ها و بازش کرد. کنار ایستاد تا من برم داخل. یک اتاق نسبتا بزرگ اما ساده بود. دکورش سفید و آبی بود. دیوار ها و رو تختی و قسمت هایی از پرده آبی بودند و بقیه ی چیز ها سفید. یا به ندرت رنگ چوب.

- این جا اتاق منه.

عشق آبی بود ها!

- واقعا؟

- آره. در واقع بود. خیلی وقته بهش سر نزدم.

سرم رو تکون دادم و خارج شدم. در یکی دیگه از اتاق ها رو برام باز کرد. یک تخت دو نفره توش بود. دکور این یکی کرم قهوه ای بود.

- اینجا اتاق باباست.

- قشنگه.

- سلیقه خودش نیست.

خندیدم و سرم رو تکون دادم. اون بیش از اون چیزی که فکرش رو می کردم با پدرش بد بود.

- فکر می کردم روابطتون درست شده.

- خیلی بهتر شده.

- واقعا؟

- آره ولی من نمی تونم اون کینه ای که بهش دارم رو فراموش کنم وگرنه اون رفتارش رو تغییر داده.

- مثلا چی کار کرده؟

- مثلا وقتی گفتم کلید ویلا رو میخوام بی پرسش زیادی گفت برو از تو کشوم بردار پسرم.

خندیدم و گفتم:

- برای همین میگی خوب شده؟

- آره دیگه اگه دو ماه پیش بود عمرا می داد. اگر هم میداد خودش بلند میشد دنبالم راه می افتاد. جدا از اون دیگه با هم دعوا و جدال نداریم. البته شاید دو بار در هفته ولی هر روزه نیست. با موفقیت و افتخار هم باید اعلام کنم که چند وقته با هم غذا می خوریم. با خواهر یا برادر احتمالی جدیدم هم سعی دارم کنار بیام.

براش دست زدم و گفتم:

- باریک الله. چه پیش رفت های سریعی. من چرا بی خبر موندم؟

شونه بالا انداخت و گفت:

- ولش کن بیا بقیه رو ببین.

در اتاق سوم رو باز کرد

در اتاق سوم رو باز کرد. یک اتاق با دکور یاسی. دو تا تخت یک نفره که دو طرف اتاق بودند. یک کمد دیواری و یک دراور و آینه. از دو تا اتاق قبلی کوچکتر بود ولی باز بزرگ به نظر می رسید. یک قالیچه ریش ریشی بنفش هم وسط کف پارکت شده اش پهن شده بود.دیوار ها هم یاسی کمرنگ بودند پرده هم ترکیبی از یاسی و بنفش و سفید.

- اینجا چقدر نازه.

- خوشت اومده؟

- اوهوم.

- اینجا مال تو.

- راستی؟

- آره.

- مرسی.

لبخندی زد و گفت:

- البته کرایه اش هم محفوظه.

گنگ نگاهش کردم که گفت:

- حالا بعدا برات شرح میدم بیا این آخری رو هم ببین.

و در آخرین اتاق رو باز کرد. این یکی یک اتاق زرد و نارنجی و قرمز بود! مثل اتاق قبلی دو تا تخت یک نفره جدا از هم با رو تختی های زرد و نارنجی. یک قالیچه ی قرمز وسط اتاق. پرده ترکیبی از زرد و نارنجی. دسته های دراور که رنگ چوب بود، قرمز بودند. یک کمد هم گوشه اتاق بود که هر گوشه اش با یکی از این سه رنگ رنگآمیزی شده بود.

- این جا خیلی خوش گله.

- من به این جا میگم اتاق پاییز.

خندیدم و داخل شدم.

- واقعا شکل پاییزه.

- اینجا پیشنهاد مهرنوش بوده.

- واقعا؟

- آره.

- خیلی خوش سلیقه است.

- عجیبه که اعتراف می کنی.

خندیدم و رفتم نزدیک و پرده رو کنار زدم به یک در شیشه ای برخوردم مثل اونی که تو سالن بود.

- اون در تراسه.

سرم رو بلند کردم و دیدم راست میگه. در رو باز کردم و وارد یک تراس بزرگ دیگه شدم. این یکی رو به دریا بود. قشنگ ترین منظره ای که تا اون روز دیده بودم. دریا ی فیروزه ای که زیر نور خورشید برق میزد. تا چشم کار می کرد آب بود. دور و بر هم هیچ ویلای دیگه ای نبود.

- وای فرهاد اینجا محشره.

خندید و گفت:

- اگه گفتی نقشه اش مال کیه؟

- بابات؟

- نه بابای من که مهندس عمرانه.

- ام...نمی دونم.

- استاد مظاهری.

- واقعا؟

- آره. دوست باباست. با پارتی اون من همش تو دانشگاه شما ول بودم. هم نقشه اش کار اونه هم یک بخشی از دکورش.

استاد مظاهری یکی از بهترین استاد هامون بود که خارج از کشور تحصیل کرده بود. چند تا جایزه هم گرفته بود به خاطر کار هاش. من یکی که خیلی قبولش داشتم. همیشه آرزوم بود مثل اون باشم ولی هیچ وقت تصور نمی کردم کار هاش تا این حد حرفه ای و قشنگ باشند.یعنی عکس هاشون رو دیده بودم ولی از نزدیک نه... معماری اون ساختمون واقعا فوق العاده بود.

- می دونستم کار هاش فوق العاده است ولی نه دیگه تا این حد. کف کردم واقعا اینجا رو دیدم.

خندید و گفت:

- انشالله تو یک خونه میسازی بقیه کف می کنند.

با خنده دست هام رو رو به آسمون گرفتم و گفتم:

- انشالله.

برگشتم تا برم تو سالن که چشمم به سه تا در شیشه ای دیگه در امتداد همون دری که ازش وارد شده بودیم افتاد.

- این ها کجا می خوره؟

- به اون سه تا اتاق دیگه ای که الان دیدیشون.

- یعنی اون اتاق بنفشه هم داره؟

- آره اتاق تو هم داره.

- آخ جون.

با خنده به ذوق کودکانه ام نگاه کرد و لپم رو کشید. همون موقع گوشیش زنگ خورد. جواب داد و از تراس رفت بیرون. داشت به یکی آدرس می داد. خیلی دقت نکردم رفتم نزدیک نرده های تراس و زل زدم به دریا. هوا شرجی و کمی گرم بود ولی نه اونقدر که بخواد آزاردهنده باشه. چند دقیقه ای ایستادم و بعد از تراس رفتم بیرون و رفتم پایین تا با فرهاد چمدون ها رو بیاریم بالا وسط پله ها بودم که از پایین صداهای آشنا شنیدم. صدای آشنا ی یک دختر بود که می گفت:

- هی میگفتی جا داریم جا داریم اینجا؟ این طوری مزاحمیم که.

صدا رو میشناختم. آخ. فرهاد اگه من تو رو گیر بیارم... سریع از پله ها رفتم پایین و با شیرین پدرام و فرهاد چمدون به دست رو به رو شدم. شیرین تا چشمش به من افتاد سر جاش خشک شد. من هم نمی دونستم چه عکس العملی باید نشون بدم. لحظه ی بدی بود. هیچ کس نمی دونست چی باید بگه. من دلم می خواست کله ی فرهاد و پدارم رو بکنم که بهشون گفته بودم دخالت نکنند و گوش نکرده بودند. شیرین رو نمی دونم به چی فکر می کرد. نمی دونم چقدر همدیگه رو نگاه کردیم که شیرین چمدون تو دستش رو ول کرد و اومد سمتم و بغلم کرد. من هم محکم بغلش کردم.صدای سوت و کف فرهاد و پدرام بلند شد. جفتشون خوش حال از این که به هدفشون رسیدند دست هاشون رو به هم زدند. شیرین یک نیشگون از بازوم گرفت و گفت:

- فکر می کردم دیگه وقتی می خوای بری مسافرت یک حلالیت بطلبی.

خندیدم و گفتم:

- ببخشید شیرینی خیلی اذیتت کردم.

ازش جدا شدم به چشم های سبز و مهربونش نگاه کردم. اون هم زل زد تو چشم های من و بی اختیار جفتمون خندیدم.

روز اول رو نفهمیدم چه طوری گذروندیم. نصفش به جا به جایی گذشت. و اونقدر خسته ی راه بودیم که همه راس ساعت نه چپ کرده و در رخت خواب به سر می بردیم. البته به جز من. که کل صبح رو خوابیده بودم و با دیدن یکی از شاهکار های معماری زندگیم ذوق زده تا نیمه شب تو سوراخ سمبه هاش سرک می کشیدم. ساعت نزدیک به یک بود که بالاخره خوابم برد. فکر کنم با رفت و آمدم شیرین و پنج شش باری بیدار کردم. آخه اتاقم رو با اون شریک شده بودم. خوشم می اومد پر رو پررو صاحب اتاق هم شده بودم! صبح پنجشنبه با صدای کلاغ مانندی که بعدا فهمیدم مال شیرین بود از خواب بیدار شدم. مثل منگ ها تو رخت خوابم نشستم و به اون که مثل فرفره از جلوی آینه به سمت تخت و بالعکس در تردد بود زل زدم. برگشت با تعجب نگاهم کرد و گفت:

- به چی زل زدی تو؟

- هیچی خیلی وقت بود شب پیشم نمونده بودی یادم رفته بود که صبح ها صدات مثل کلاغ میشه.

بالشی به سمتم پرت کرد و گفت:

- از صدای خروسی تو بهتره.

با خنده بالش رو به خودش تحویل دادم ولی یکم با شدت این کار رو کردم و همین باعث شد جنگ قدیمی بالش ها دوباره شروع بشه. اول صبحی جون هم نداشتم محکم بزنمش. چند بار بالش خورد تو گوشم. چند بار اونقدر محکم خورد که درد رو از بالای جمجمه تا پایین گردنم حس کردم. ولی همچنان بی خیال نبودم تا این که با ورود ناگهانی پدرام و فرهاد من و شیرین از مرگ حتمی نجات یافتیم. تا در باز شد. جفتمون که تاپ شلوارک تنمون بود پریدیم رو تخت و رفتیم زیر ملحفه. پدرام و فرهاد هم اونقدر شوکه بودند که اقدام به خروج از اتاق نکنند. همین طور داشتند به سر و ریخت ژولیده ی ما و بالش های پراکنده در نقاط مختلف اتاق نگاه می کردند که من و شیرین پقی زدیم زیر خنده. فرهاد با جدیت نگاهمون کرد و گفت:

- چند سالتونه شماها؟

خنده ام شدید تر شد. مثل دیوونه ها می خندیدم و دست خودم هم نبود. شیرین هم همراهیم می کرد فرهاد و پدرام هم با فک های منقبض شده نگاهمون می کردند جفتشون داشتند می مردند از خنده برای همین هم قبل از ترکیدن و ضایع شدن اتاق رو ترک کردند.

خنده هامون که تموم شد بلند شدیم اتاق رو مرتب کردیم. لباس هامون رو عوض کردیم و رفتیم پایین. پسر ها تو آشپزخونه مشغول بحث بودند. فرهاد در عجب بود که یک پاکت شیر کامل که دیشب تو یخچال بود کجا رفته! من هم خیلی ریلکس پشت میز نشستم و بدون کوچکترین حرفی گذاشتم فکر کنه اصلا پاکت شیری تو یخچال نبوده. صبحونه بدون حضور حضرت شیر و فقط با چایی صرف شد. قرار شد برای ناهار جوجه سیخ بزنیم و بریم جنگل کباب کنیم. من هم که کمتر این جور برنامه ها رو تجربه کرده بودم خیلی هیجان زده بودم. تا ظهر همه در تکاپو بودیم. منقل و وسایل پیک نیک با پسر ها بود. من مسئول برنج بودم شیرین هم جوجه ها رو آماده کرد. ساعت یازده بود که با تجهیزات پیک نیک حاضر شدیم تا بریم. شیرین زودتر از من حاضر شد و اومد آشپزخونه کار های باقیمونده رو به عهده گرفت تا من برم حاضر بشم. رفتم بالا تو اتاقم. داشتم چمدونم رو زیر و رو می کردم که فرهاد در زد و اومد داخل.

- الان حاضر میشم.

- می دونم اومدم یک چیزی بهت بدم.

و رفت سمت کمد دیواری که هنوز بازش نکرده بودم و از بالاش یک بسته کادو شده در آورد و به دستم داد. با ناباوری نگاهش کردم و گفتم:

- فرهاد من دو روز پیش چی گفتم بهت؟

- چی کار داری تو بابا؟ من دوست دارم برات یک چیزی بگیرم.

- من هم نگفتم از هدیه گرفتن بدم میاد ولی آخه خرج زیادیه.

- نترس بابام اونقدر پول داره که با این چیز ها طوریش نشه. این ارزش مادی نداره رکسان من فقط...نمی دونم هرچی رو که میبینم دلم می خواد تن تو باشه. دلم می خواد بدونم تو اون لباس چه شکلی میشی.

لبخندی زدم و گفتم:

- مرسی.

- قابل نداره.

رو نوک پام بلند شدم و گونه اش رو بوسیدم.

- فقط دفعه بعد یادت باشه قرار نیست تا آخر عمرت رو پول پدرت حساب کنی.

- چشم. زودتر بپوش بچه ها منتظر اند.

لبخندی زدم و اون رفت. سریع بسته رو باز کردم. یک تونیک لیمویی نازک بود. که سر آستین و یقه اش با نارنجی طرح های پیچ در پیچ و قشنگی داشت. شلوار جینم رو به پا کردم و اون رو هم روش پوشیدم. طبق معمول سلیقه اش عالی بود. یک شال نارنجی داشتم که باهاش ست کردم. موبایلم رو تو جیب شلوارم گذاشتم به این امید که جایی که میریم آنتن بده. یک نگاه تو آینه به خودم انداختم. آرایشم از صبح مونده بود نیازی به تجدیدش نبود. لبخندی زدم و رفتم پایین تو آشپزخونه. شیرین با دیدنم گفت:

- وای این چقدر خوش گله رکسان...نامرد از کجا خریدی؟

- هدیه است.

- از کی؟

- فرهاد.

- کوفتت بشه چه خوش سلیقه ای هم گیرش اومده. من که هرچی پدرام می خره می بخشم.

- وای چرا؟

- بس بدسلیقه است دیگه.

همون موقع پدرام وارد آشپزخونه شد و گفت:

- خودش هم با همین سلیقه انتخاب کردم.

من زدم زیر خنده و شیرین با اخم سبد رو به دستش داد و گفت:

- به شما یاد ندادند گوش واینستی؟

- گوش واینستادم شنیدم.

- خب دیگه برو حالا دیر شد.

بالاخره از خونه بیرون اومدیم. فرهاد طبق معمول تو ماشین منتظر بود. کار دیگه بلد نبود انجام بده. پدرام ازم خواست جلو بشینم. می خواست از دل شیرین در بیاره. این شیرین هم که وقت گیر آورده بود یک اخمی کرده بود که سگ جلوش کم می آورد. ولی خب هرطوری بود تا مقصد یک جوری با پا درمیونی من و فرهاد آشتی کردند و شیرین خانم هم سگرمه هاش رو باز کرد. پیاده که شدیم. فرهاد معطلش نکرد توپ رو برداشت و دست من رو گرفت و گفت:

- این یار من. پدرام تو و شیرین میزنید ما وسط.

پدرام- سردیت نکنه.

فرهاد - نه نترس.

شیرین- چرا... سردیت میکنه.

- دعوا نکنید بابا شیر یا خط میندازیم.

شیرین- سکه نداریم.

- یعنی چی نداریم؟

فرهاد- راست میگه دیگه سکه از کجا بیاریم من که ندارم تو داری پدرام؟

پدرام- نه. سکه ام کجا بود.

- من هم که کیف پول همراهم نیست.

شیرین- چه میشه کرد به سنگ کاغذ قیچی متوصل میشیم.

خندیدم و گفتم:

- من میشمارم. فرهاد، تو با پدرام بازی کنید.

خلاصه سنگ کاغذ قیچی بازی کردند و با یاد مفصلی از دوران کودکی در نهایت باز فرهاد برد و ما رفتیم وسط. نیم ساعت اول کلا ما وسط بودیم. شیرین دیگه داشت به جرزنی متوصل میشد که فرهاد خورد و من هم انقدر چشمم زدند تو دور نهم خوردم. جهت حالگیری از شیرین همین که خوردم گفتم:

- من گرسنمه.

شیرین گوشم رو گرفت و توپ رو داد دستم بعدم هولم داد کنار زمین و گفت:

- بی خود اول از رو نعش من رد میشی بعد میری غذات رو کوفت می کنی.

و اینچینین بود که نیم ساعت با حرص توپ کوبیدیم و باز نشد. در آخر هم همه از خستگی جا زدیم بجز شیرین که از صدقه سری بردش بدجور شارژ بود. مقام معظم برنده رو به شیرین هدیه کردم و ترجیح دادم به شکمم برسم تا برای دوره دوم رقابت ها زنده باشم. پسر ها رفتند سراغ آتیش و من و شیرین هم جوجه ها رو سیخ زدیم. این وسط هم حرف می زدیم و هم گاهی به گوجه ها ناخنک می زدیم. و این طوری رسما به فرهاد و پدرام ثابت کردیم که خانم ها قادر به انجام سه کار مختلف در یک زمان هستند! یک ساعت بعد ناهار حاضر و اماده سر سفره بود.خیلی هم خوش مزه شده بود. حالا بین علما اختلاف افتاده بود که این خوش مزگی به خاطر آتیش بوده(که با پدرام بود) یا نوه ی کباب کردن(فرهاد) یا نحوه ی تهیه ی جوجه ( شیرین) و یا برنج (رکسانا خانم) در آخر هم به این نتیجه رسیدیم که همه ی این عناصر در بهبودی کیفیت غذا نقش داشتند. بعد از غذا پدرام بساط دبلنا رو چید. شیرین خرشانس این یکی رو هم برد. جیب های فرهاد از همه خالی تر بود و من و پدرام در یک وضعیت یکسان بودیم. بعد از دبلنا هوا به طور ناگهانی بهم ریخت و بارون شد. ما هم نفهمیدیم چه جوری جمع کردیم و برگشتیم ویلا. من و شیرین هم میوه و چایی برداشتیم همگی رفتیم تو تراس رو به دریا نشستیم و شروع کردیم گپ زدن. جالب بود که حرف کم نمی اومد از وقتی همدیگه رو دیده بودیم داشتیم حرف میزدیم و هنوز حس می کردیم کلی مونده. شب بارون بند اومد. ما هم بساط شام رو که چیزی جز سوسیس و املت نبود جمع کردیم و رفتیم کنار دریا خوردیم. اونقدر گفتیم و خندیدم که آخرش دیگه دل درد گرفتم. از فرط خنده رو شن ها ولو شده بودم. خنده هامون رو که کردیم فرهاد بلند شد رفت تو ویلا و با گیتارش برگشت. سیخ نشستم تو جام و گفتم:

- تو گیتارم بلد بودی بزنی؟

- آره مادرم همیشه عاشق موسیقی بود.

لبخندی زدم و گفتم:

- خب بزن ببینیم چی بلدی.

- چی بزنم؟

مغز متفکر شیرین تز داد:

شیرین- یک چیز برای کسان بزن.

با بازوم به پهلوش ضربه زدم و به فرهاد گفتم:

- هرچی خودت دوست داری بزن.

نفس عمیقی کشید و شروع کرد.

دلم روشنه چون که احساسمون داره اوج میگیره تا آسمون

دلم روشنه عشقمون محکمه یک دنیا ترانه برامون کمه

هوا تازه و زندگی تازه تر

دیگه غم رو قلبم نداره اثر

نمی خوام نگاه تو غمگین بشه

بهم میرسیم این یک آرامشه

به هم میرسیم وقتی دنیای ما

پر عشق و نوره مثل غصه ها

دلم روشنه تا ابد با منی محاله یک روز قلبم رو بشکنی

محاله یک روز قلبمو بشکنی.

محاله یک روزی از این جا برم

مگه ممکنه من ازت بگذرم

نگاه کن منو وقت دلبستنه

بهم می رسیم من دلم روشنه

بهم می رسیم من دلم روشنه

بهم می رسیم وقتی دنیای ما

پر از عشق و نوره مثل قصه ها

دلم روشنه تا ابد با منی

محاله یک روز قلبمو بشکنی

محاله یک روز قلبمو بشکنی

آهنگ که تموم شد پدرام و شیرین شروع کردن براش کف زدن ولی من فقط با چشم های اشکی به تصویر مات فرهاد که به من زل زده بود می نگریستم و پیش خودم گفتم«دلم روشنه تا ابد با منی محاله یک رو قلبمو بشکنی!»

=====================================

حس خوبی نداشتم. مطمئنا نباید می داشتم. خوابم نمی اومد. نمی دونستم چه مرگم شده بود. نمی دونم چند ساعت بود که رو تخت زیر پنچره طاق باز دراز کشیده بودم و به سمفونی دریا،باد و البته جیرجیرک ها گوش میدادم. کلافه ملحفه رو رو زمین پرت کردم و از جام بلند شدم. من که خواب نداشتم چرا فقط به صداشون گوش کنم؟ با این که صبح زود بیدار شده بودم و کلی هم در طول روز دوندگی داشتم باز خوابم نمی اومد. گاهی اونقدر روحیه ام خوب بود که حس می کردم تا آخر دنیا هم نخوابم خسته نمیشم ولی وقتی تنها بودم دلم می خواست سرم رو بذارم زمین چشم هام رو ببندم و تا آخر دنیا بازشون نکنم. رفتم سمت در تراس و سعی کردم بازش کنم. یکم باهاش ور رفتم و موفق نشدم. اگر بیشتر تلاش می کردم ممکن بود با سر و صدام شیرین رو بیدار کنم و اصلا این رو نمی خواستم. به ناچار از اتاق بیرون اومدم و به اون تراس قانع شدم.سالن تاریک بود حتی جلوی پام رو هم نمیدیدم. نمی دونستم کلید چراغ هم کجاست. می دونستم که برای رسیدن به اون باید از جلوی اتاق قهوه ای و اتاق فرهاد میگذشتم. فقط در این حد. نمی دونستم آیا مانعی سر راهم هست یا نه. در حالی که دست هام رو جلوتر از خودم حرکت می دادم ، مسیر مورد نظر که اطمینان صد در صد هم به آن نداشتم رو در پیش گرفتم. نمی دونم دقیقا کجا بودم که پام به یک چیزی برخورد کرد و صدای تق و پق بلند شد. سریع برگشتم دور و برم رو نگاه کردم. خبری نبود. نمی دونستم به چی خوردم. هنوز تو شوک بودم که یکهو صدای باز شدن در اومد و بعد نور زد تو چشمم. دستم رو جلوی چشمام گرفتم و تو تاریک و روشن سالن سایه ی فرهاد رو تشخیص دادم. به سمتم اومد و دست هام رو که جلوی چشمم گرفته بودم رو گرفت و پایین آورد.

- رکسان اینجا چی کار میکنی این موقع شب؟

سایه اش افتاده بود روم و دیگه نور نمی زد تو چشم هام تونستم چشم هام رو خوب باز نگه دارم. یک شلوار راحتی کرم تنش بود با یک بلوز سفید. بار اول بود با لباس خونه میدیدمش همیشه شلوار جین تنش بود! فرهاد یک بار دیگه صدام کرد من هم گفتم:

- خوابم نمیاد.

- میدونی ساعت چنده؟

- 1؟

- دلت خوشه ها. نزدیک به 3.

- وای یعنی سه ساعته من دارم سعی می کنم بخوابم.

- کجا داشتی می رفتی حالا؟

- خواستم برم تو بالکن پشتی در اتاق باز نشد. اومدم برم این طرف.

- در اون اتاق یکم گیر داره. بیا از اتاق من برو

و من رو به سمت اتاقش راهنمایی کرد.وارد که شدم چراغ اتاق خاموش بود فقط یک آباژور آبی رنگ کنار تخت روشن بود. همه اجسام آبی رنگ اتاق سرمه ای به نظر می رسیدند. پرده ی جلوی در شیشه ای تراس کنار بود و در هم باز بود. نسیم خنک بهاری به داخل اتاق می وزید. پیش خودم فکر کردم چه آرامشی داره اتاقش. چشمم به یک کتاب باز روی تختش افتاد برگشتم سمتش و پرسیدم:

- تو هم بی خواب شدی؟

- آره معمولا تو مسافرت ها برنامه خواب و بیداریم بهم میریزه.

در حالی که وارد بالکن می شدم گفتم:

- ولی من اصلا احساس خستگی نمی کنم.

دنبالم اومد و پرسید:

- یعنی چی؟

- یعنی هیچ احساس نیازی نسبت به خواب ندارم. اونقدر انرژی دارم که فکر می کنم می تونم تا هروقت که دلم بخواد بدون خستگی بیدار و هشیار باشم.

به سمت نرده های بالکن رفتیم و به طور مایل بهش تکیه دادیم.

فرهاد - خوش به حالت.

لبخندی زدم و گفتم:

- حس می کنم به خاطر روحیه امه.

برگشتم و تو چشم های مشکی و مهربونش نگاه کردم و گفتم:

- هیچ وقت تو زندگیم اینقدر خوش بخت نبودم فرهاد.

لبخندی زد. جلوتر اومد و صورتم رو با دست هاش قاب کرد و گفت:

- من هم همین طور.

و تو چشم هام خیره شد. حاضر نبودم اون لحظه رو با کل دنیا عوض کنم. دلم می خواست ادامه داشته باشه. دلم می خواست زمان متوقف بشه و من و اون تا همیشه روی اون ایون گرد و بزرگ رو به دریا در چشم های هم خیره بمونیم. و زمان واقعا برای یک لحظه متوقف شد وقتی سرش رو پایین آورد و لب هام رو بوسید. تو همون یک لحظه تمام خاطرات خوب اون روزم تو ذهنم مرور شد. واقعا اگر پیشش می موندم برای همیشه اینقدر خوش بخت بودم؟ یا سختی های زندگی بین ما هم وجود داشت. آیا همیشه قهر هامون پنج دقیقه ای و کوتاه بود؟ کاش می دونستم. کاش شهامتش رو داشتم که واقعیت رو بهش بگم. باز هم افکار ناراحت کننده و یاد آینده ی نه چندان شیرین و طوفانی که من شاهد آرامش ماقبلش بودم و چقدر سخت بود که می دونستم اون طوفان در راهه و هیچ کاری از دستم بر نمی اومد. دو قطه اشک آروم از چشم هام سرازیر شد. فرهاد کمی ازم دور شد ناباورانه اشک هام رو پاک کرد و سرم رو به سینه اش چسبوند. صورتم رو تو سینه اش پنهان کردم و بی هیچ مانعی گذاشتم اشک هام پایین بیان و لباسش رو خیس کنند. بی خجالت گریه کردم.در حالی که هنوز خوش بختی رو در اعماق قلبم حس می کردم و فکر می کردم تا ابد به خاطر اون شب خوش بخت خواهم ماند. به خاطر عشق بی پایانی که به فرهاد داشتم و می دونستم هرگز تو زندگیم نمی تونم کسی رو به اندازه ی اون دوست داشته باشم. در حالی که نمی خواستم پیش خودم اعتراف کردم که اون بیشتر از رها برایژم ارزش داره. اون رو بیشتر از همه ی زندگیم دوست داشتم و این خیلی برام با ارزش بود. منی که عشق رو فقط تو کتاب ها میدیدم اون رو از نزدیک لمس کرده بودم و همین برام کافی بود. من هیچ وقت یک حق کامل از این دنیا نداشتم. پس به همون هم راضی بودم. نمی دونم چقدر گریه کردم ولی هرچقدر بود فرهاد در سکوت تحمل کرد. بعد از مدتی که نفهمیدم چقدر بود موهام رو نوازش کرد. سرم رو بوسید و با محبت پرسید:

- آروم شدی؟

سرم رو به نشونه ی مثبت تکون دادم. همون طور که تو بغلش بودم رفتیم داخل. در رو باز گذاشت و پرده رو کشید. از آغوشش بیرون اومدم. هنوز نفسم بر اثر گریه مقطع بالا می اومد. بلاتکلیف ایستاده بودم. نه می تونستم تا صبح پیشش بمونم نه دلم می خواست برگردم تو تختم و ملق بزنم. همون طور ایستاده بودم و سعی داشتم نفس هام رو مرتب کنم که فرهاد به سمت آباژورش رفت و خاموشش کرد. بعد هم رو تختش دراز کشید. دست هاش رو پشت سرش گذاشت و زل زد به من. من همچنان ایستاده بودم و فکر می کردم تختش برای یک نفر بزرگه و برای دو نفر کوچیک! یعنی چند نفره می تونست باشه؟ یکی و نصفی؟ یکی بهم گفت خاک بر سرت رکسانا چیز مهم تر نبود بهش فکر کنی؟ یک نگاه با تردید به فرهاد انداختم.

- بیا دیگه...

- ها؟ کجا؟

- بیا اجاره اتاقت رو بده.

بهش چشم غره رفتم که خندید و گفت:

- تو که خوابت نمی برد.

- خوابم گرفت حالا.

خندید و گفت:

- نترس نمی خورمت بیا بگیر بخواب.

- خب چه کاریه جای تو رو تنگ کنم میرم اتاق خودم.

فرهاد خندید و گفت:

- تلاشت قابل تقدیره حالا بیا بخواب.

هنوز بلاتکلیف ایستاده بودم. راستش روم نمی شد برم پیشش بخوابم. چرا باید این کار رو می کردم. اون کی بود؟ اعتقاد خاصی به صیغه محرمیت نداشتم ولی دلیلی نداشت پیش کسی بخوابم که هیچ نسبتی باهام نداشت. یاد حرفش افتادم که می گفت تو عشق منی این نسبت نیست؟ یک نفس عمیق کشیدم و باز ایستاده بودم! یکی از اون لبخند های دلگرم کننده رو که خودش نمی دونم از کجا ولی می دونست عاشقشونم تحویلم داد و گفت:

- هر جا راحتی بخواب.

دلش خوش بود اینم ها. من نخوابم راحت تر ام. اون ور که خوابم نمیبره این ور هم که روم نمیشه. خواستم بهش بگم نمیشه نخوابیم؟ برای بار هزارم یک نفس عمیق کشیدم و گفتم:

- سر جای خودم راحت ترم.

با اون لبخند که هنوز رو لبش بود گفت:

- شب به خیر.

ای خاک بر سرت که ناز کشیدن بلد نیستی. حالا من یک چیز گفتم. باز یکی گفت خاک باغچه تو سرت برو بخواب تا کار دست خودت ندادی.

- شب به خیر.

و با طمانینه ای که از من بعید بود از اتاق خارج شدم و رفتم تو اتاق خودم. در رو باز کردم. رفتم سر جام دراز کشیدم. حس خوابیدن نبود. اه. این دیگه چه مرضی بود؟ بی خوابی! ده تا غلت زدم تا جام راحت بشه ولی انگار یک چیزی از درون قلقلکم میداد که بلند شو بدو. آخ چقدر دلم می خواست برم کنار دریا بدوم ولی کو جرئت؟ خواستم برم یکم تو این کاخ گشت و گذار کنم ولی گفتم باز یکی رو بیدار می کنم. یک نگاه به ساعتم انداختم. باز یادم رفته بود درش بیارم. طوری نبود عادت کرده بودم با ساعت بخوابم از عوارض آلزایمر زودرس! نیم ساعت بود داشتم ملق می زدم. به این نتیجه رسیدم که شیرین رو بیدار کنم یکم حرف بزنیم. بیدار هم نشد اشکال نداره مردم آزاری هم یک راه تخلیه انرژیه. غلتی زدم تا ببینمش و در کمال شگفتی دیدم جاش خالیه. یا خدا چه طوری وقتی اومدم نفهمیدم؟ مثل فنر از جام بلند شدم و رفتم بیرون. دست شویی نرفته بود وگرنه تو این نیم ساعت بر می گشت. تو تاریکی سالن چشمم به یک روزنه ی نور خورد که از زیر در اتاق پدرام بیرون زده بود. ای کوفتتون بشه. تنها چیزی که بین اون ها بود و بین من و فرهاد نبود یک رسم بود به اسم نامزدی. حالا مثلا کی می خواست من رو باهاش نامزد کنه؟ مادرم؟ پدرم؟ رها؟! باز دلم گرفت باز به شیرین حسودی کردم. چرخیدم برم تو اتاق خودم که دیدم فرهاد در آستانه ی در اتاقش ایستاده بود و دست به سینه در حالی که موهاش تو هوا شاخ شده بودند من رو نگاه می کرد. با دیدن موهاش خنده ام گرفت. تکیه اش رو از در برداشت و همون طور که به سمتم می اومد گفت:

- دیدی گفتم خوابت نمی بره.

باز خندیدم. با یک حرکت دستش رو انداخت زیر پام و دست دیگه اش رو هم انداخت دور کمرم و بلندم کرد. باز بی خودی خندیدم و دستام رو دور گردنش حلقه کردم.

- اجازه هست؟

سرم رو وری شونه اش گذاشتم و حرفی نزدم. راه افتاد سمت اتاق با پاش در رو بست. رفت سمت تخت و من رو آروم رو تخت گذاشت. رفتم اون طرف تر و به پهلو دراز کشیدم خودش هم کنارم دراز کشید و دستم رو گرفت.

- دیدی سخت نبود؟

خندیدم و سرم رو انداختم پایین.

- قربون این خجالت کشیدنت برم من.

جلوتر اومد و دست هاش رو باز کرد رفتم بغلش. شروع کرد آروم بازی کردن با موهام...

جلوتر اومد و دست هاش رو باز کرد رفتم بغلش. شروع کرد آروم بازی کردن با موهام.حس می کردم باید یک چیزی بگم. بخوابش که نبودیم حداقل حرف می زدیم.

- میگم فرهاد...

- جانم؟

چی بگم حالا؟ اه. زبون دراز من هم که تو موقعیت های حساس به دردم نمیخوره. یکم مکث کردم و اولین چیزی که به ذهنم اومد رو پروندم.

- به نظرت عشق واقعا یعنی چی؟

مکثی کرد و گفت:

- عشق....یعنی یک نفر رو از خودت هم بیشتر دوست داشته باشی.

- خودت؟؟؟خب..چرا دوستش داشته باشی؟ به نظرم دوست داشتن هم خود خواهیه. یکی رو دوست داری چون وقتی کنارشی حس خوبی داری...پس باز برمیگرده به خودت.بعد چه جوری از خودت بیشتر دوستش داشته باشی؟

چینی به پیشونیش انداخت و گفت:

- نمی دونم راستش... یکم مبحث پیچیده شد! دوست داشتن حسی نیست که بشه تعریفش کرد.

- اصلا عشق چه جوری به وجود میاد؟

خندید و گفت:

- یعنی تو نمی دونی؟

در حالی که سعی می کردم نگاهش نکنم گفتم:

- منظورم اینه که...تدریجی بوجود میاد یا عشق در یک نگاه واقعیه؟ اصلا چه چیزی تو یک آدم هست که دیگری رو جذب می کنه؟ اون هم تو یک نگاه؟ کاملا غافلگیرانه...

- منظورت از غافلگیرانه چیه؟

- یعنی...مثلا ما تو دبیرستان خیلی بحث می کردیم وقتی می گفتند معیار هاتون چیه من یک چیز هایی می گفتم که شاید حالا یک دونه اش هم تو وجود تو نیست ولی من دوستت دارم.

- خب راستش رکسانا ...برای ازدواج می تونی معیار تعیین کنی ولی برای عشق نه.

- چرا؟

- عشق چیزی نیست که تو انتخاب کنی فقط تو یک لحظه بی دلیل اتفاق میفته. یا بهتر بگم تو رو انتخاب می کنه.

- نه...اون نمی تونه عشق باشه...عشق باید یک منطقی هم پشتش باشه.

- عشق و منطق با هم تو یک جمله نمیان.

- ولی اگر تو یک نگاه بوجود بیاد تو یک نگاه هم از بین میره.

- عشق اگر عشق باشه نه از بین میره و نه کمرنگ میشه. اگر واقعا عشق باشه.

- از کجا باید بشناسیمش؟ عشق واقعی رو میگم.

- ما عشق رو نمی شناسیم رکسان. اون ما رو می شناسه. وقتی برای اولین بار جلو ماشین من ظاهر شدی...اون لحظه واقعا به این فکر نمی کردم که شبیه مادرمی ولی یک احساس جدید تو خودم می دیدم. بعد ها که فکر کردم که برای چی عاشقت شدم این دلیل رو برای خودم تراشیدم. الان که بهش فکر می کنم می فهمم که بی دلیل بوده.

- بی دلیل؟!...خیلی پیچیده است می دونی؟ چه چیزی می تونه یک نفر رو دوست داشتنی کنه؟ چی میشه که دو نفر عاشق یک نفر میشن؟

- به نظر من چنین چیزی امکان نداره. عشق یک نیرو و حسیه که فقط یک بار بین دو نفر به وجود میاد و نابود هم نمیشه و فقط این دو نفر می تونند عاشق هم باشن نه کس دیگه ای می تونه عاشق اون ها باشه نه اون ها می تونند عاشق کس دیگه ای بشن. عشق واقعی مختص به دو نفر خاصه.

- اگر این طوره عشق یکطرفه هم وجود نداره.

- نه. عشق واقعی یک طرفه نمیشه. البته این ها نظر من اند.

- شناختنش سخته.

- اگر به قلبت رجوع کنی خیلی سخت نیست. خدا هیچ کس رو تنها نیافریده. هر کس یک نیمه داره. قلبش نیمه اش رو در نگاه اول میشناسه ولی خودش نه. زمان میبره تا بشناسه. برای همینه که تو فکر می کنی عشق تدریجیه. عقل تو برای عشقت منطق می تراشه. در حالی که عاشق شدن اصلا دست تو نیست.

حرف های جالبی میزد. هیچ وقت این طوری به عشق نگاه نکره بودم. وقتی حس کرده بودم فرهاد رو دوست دارم مدام دنبال یک دلیل بودم. به خودم گفتم خوش تیپه مهربونه...هزار تا صفت مثبت از شخصیتش کشف کردم تا خودم رو قانع کنم عاشق خوب کسی شدم ولی شاید واقعا این عشق دست ما نیست. اگر ما عاشق همیم پس سهراب واقعا عاشق من نبود. زمزمه وار گفتم:

- کاش یک راه مطمئن برای شناخت عشق واقعی وجود داشت.

خندید و صاف دراز کشید رفتم جلوتر و سرم رو گذاشتم رو سینه اش. خواستم از اون بحث خارج بشم. فکر کردن بهش یکم سرم رو درد میاورد. یکم که گذشت گفتم:

- فرهاد؟

- جان؟

- تو اگر یک دختر داشتی اسمش رو چی میذاشتی؟

با تعجب گفت:

- چه طور؟

- دنبال اسم دخترم.

- واسه رها؟

- نه واسه بچه اش.

خندید و یکم فکر کرد بعد گفت:

- من عاشق اسم پرنیانم.

آروم زمزمه کردم«پرنیان»

- قشنگه؟

- خیلی.

- تو چی دوست داری؟

- دختر؟

- فرق نداره.

- دختر که چیز خاصی دوست ندارم ولی پسر...کیان.

لا لحن مسخره ای گفت:

- اهوم خوبه. بهم میان.

سرم رو بلند کردم. با گیجی نگاهش کردم و گفتم:

- چی؟

- اسم بچه هامون دیگه پرنیان و کیان.

یک لحظه منگ موندم بعد تازه دوزاریم افتاد. اونوقت میگن دخترا خیال پردازن.چشمش که به قیافه ی من افتاد زد زیر خنده. مشت آرومی به سینه اش زدم و سرم رو پایین انداختم.

- کی میره این همه راهو؟

- من و تو با هم.

آروم گفتم:

- با هم؟

- آره مگه قراره غیر از این باشه؟

هیچی نگفتم. فشاری به شونه ام آورد و گفت:

- هوم؟

زمزمه وار گفتم:

- نه!

نه! چه راحت دروغ می گفتم.چقدر احمق بودم. کاش یک راهی وجود داشت که رها و فرهاد رو با هم داشته باشم. چقدر پیشش بودن رو دوست داشتم. چقدر تو آغوشش احساس امنیت می کردم. چقدر این احساسم برام ارزش داشت. چقدر معنی داشت. چقدر... کم کم داشتم احساس خواب آلودگی می کردم. آغوشش چه ارامشی رو بهم هدیه می کرد. باز هم باید میذاشتم و می رفتم باید یک آرامش دیگه رو از دست می دادم. شاید پیشش بودن مترادف باشه با جنگیدن با ابرقدرتی به اسم فریبرز فارس منش ولی هرچی بود ما با هم بودیم. یکی بهم گفت شاید تو سختی ها اینقدر خوب نباشه. یکی دیگه گفت هست. یکی بهم می گفت خیلی خری که ولش می کنی. یکی دیگه داد زد رها. یکی میگفت راه دیگه ای هست. دیگری داد زد همه در ها رو زدیم بسته بود. نمی دونم چند ساعت فکر کردم ولی یادمه خیلی فکر کردم حتی بعد از به خواب رفتن فرهاد. حتی نزدیک طلوع صبح نمی دونم رویا بود یا نه... ولی حتی اشعه هایی از نور خورشید تو اتاق افتاده بود که فکرهام ته کشید و خوابم برد.

صبح یا بهتر بگم ظهر که از خواب بیدار شدم سرم رو سینه فرهاد بود. آروم سرم رو بلند کردم. خودم رو کمی بالاتر کشیدم و نگاهش کردم. خواب خواب بود. پیش خودم گفتم تو بخواب همیشه... لبخندی زدم و دوباره رو بالش کنارش ولو شدم و نگاهش کردم. موهاش ریخته بود تو صورتش اروم موهاش رو کنار زدم دوباره با لجاجت برگشتند سر جاشون. خنده ام گرفت.

- به چی می خندی پیشی؟

دستم رو سریع کشیدم عقب انگار جرمی مرتکب شده باشم. موز مار چه خوب هم نقش بازی می کنه هر کی نمی دونست فکر می کرد صد ساله خوابه. سریع از جام بلند شدم که دستم رو گرفت و کشید افتادم تو بغلش. دست هاش رو محکم دورم حلقه کرد یک لحظه حس کردم راه نفسم بسته شده.

- کجا در میری؟

- وای. له شدم فرهاد بذار برم.

هنوز چشم هاش رو باز نکرده بود سرش رو روی موهام گذاشت و گفت:

- میگم کجا؟

با خنده گفتم:

- اتاق خودم الان شیرین....

حرفم رو نیمه تموم گذاشتم و سریع با شتاب از جام بلند شدم.

- وای شیرین...

و بدون توجه به فرهاد که بر اثر پریدن من با اون شدت وحشت زده سر جاش نشسته بود، به دوان دوان اتاق رو ترک کردم و به اتاق خودمون رفتم در رو که باز کردم با یکی از وحشت ناک ترین صحنه های زندگیم رو به رو شدم. شیرین دست به سینه با چهره ای اخمالو وسط اتاق ایستاده بود و نگاهم می کرد. اگر روح مامانم اون موقع اونجا ایستاده بود این طوری نمی ترسیدم. نفس عمیقی کشیدم حالا تا عمر دارم باید نصیحت و تیکه بشنوم. با پررویی و اعتماد به نفس صبح به خیری گفتم و رفتم سراغ ساکم بدون هدف درش رو باز کردم و مشغول جست و جو شدم اصلا نمی دونستم چی می خوام. فقط نمی خواستم تو چشم های شیرین نگاه کنم. شیرین هم یکم چپ چپ نگاهم کرد بعد نفسش رو کلافه فوت کرد رفت بیرون و در رو بست. نفس عمیقی کشیدم انگار تا قبل از رفتنش هوای اتاق سنگین بود. تازه مخم به کار افتاد و شروع کردم به دنبال شونه ام گشتن. تو ساکم که نبود دور و برم رو نگاه کردم و اون رو روی طاقچه اون سمت اتاق پیدا کردم. سوت زنان داشتم عرض اتاق رو می پیمودم که چشمم سر راه به یک تصویری افتاد دنده عقب برگشتم و تصویر خودم رو در آیینه قدی دیدم. جلوی دهنم رو محکم گرفتم تا جیغ نکشم.من این ریختی رفته بودم پیش فرهاد؟ وای....شانس آوردی رکسانا در حد المپیک.یک تاپ با بند های نازک تنم بود و یک شلوارک که حتی تا بالای زانوم هم نبود. یکی بهم گفت این جدی جدی مرده؟ باز اون یکی زد پس سرش و گفت اگر غیر از این اتفاق دیگه ای می افتاد نامرد بود. یک لبخند اومد رو لب هام. تو دلم قربون صدقه اش رفتم هر کس بود معلوم نبود چی میشد. ولی تازه داشت برام جا می افتاد که چقدر بی ملاحظگی کردم. به صورتم تو آینه نگاه انداختم که سرخ شده بود. به خودم خندیدم و رفتم سمت ساکم لباسم رو با یک شلوار جین سرمه ای و تی شرت زرد عوض کردم. اینا رو مانی برام عیدی خریده بود. بار اول بود می پوشیدمشون. رو ی بلوزم عکس یک گوسفند بود. یادمه روی کادویی که داده بود یک کارت داشت که نوشته بود فقط به یاد خودت خریدمش. من هم جوگیر فکر کردم چی هست حالا! خندیدم. از دست این مانی. باز خندیدم. اعصابم به هم ریخت باز با اعصاب خردی خندیدم. کی شادونه خوردم که خودم یادم نیست؟ موهام رو شونه کردم و از پشت دم اسبی بستم. بعد هم یک نفس عمیق کشیدم و برای رویارویی با شیرین آماده شدم. اصلا به اون چه؟

در رو باز کردم و با آرامش و بیخیالی ذاتی که می دونستم حرص شیرین رو درمیاره از پله ها پایین رفتم. پدرام تو سالن راه می رفت و سعی می کرد تماس بگیره ولی موافق نمیشد مدام موبایلش رو جا به جا می کرد و هر بار نا امیدانه اون رو دم گوشش میذاشت و بر میداشت.

- آنتن نمیده زحمت نکش.

نگاهم کرد و با لبخند گفت:

- صبح به خیر.

- صبح تو هم به خیر.

- مال تو هم آنتن نداره؟

- نه. دو روزه سعی دارم زنگ بزنم نمیشه.

با نا امیدی در گوشیش رو بست و روی مبل ولو شد من هم رفتم آشپزخونه. هرچند اصلا دلم نمی خواست این کار رو بکنم. شیرین تو آشپزخونه از جلوی یخچال به جلوی کابینت ها جا به جا میشد. فرهاد اونجا نبود پس هنوز نیمده بود. صدام رو صاف کردم و دوباره سلام کردم. جوابم رو با یک نگاه چپ چپ داد و مشغول در آوردن لیوان از تو کابینت شد. یک نگاه به سفره انداختم شیر نبود. رفتم سمت یخچال و درش و باز کردم. شیر باز شده نداشتیم. شیر پاکتی رو بیرون آورد. در یکی از کابینت ها رو شانسی باز کردم. مرسی شانس! پارچ تو همون بود. شیر رو تو پارچ خالی کردم و در تمام این مدت سنگینی نگاه شیرین رو روی خودم حس می کردم. اعصابم بهم ریخت. پاکت خالی شیر رو روی میز کوبیدم و سرم رو بلند کردم و با حق به جانبی نگاهش کردم.

- چیه؟

- تو خجالت نمیکشی؟

- از چی؟

- واقعا که رکسانا.

- شیرین تو روخدا بس کن تا کی می خوای مدام مثل یک مامان به من بگی چی کار کن چی کار نکن؟

- تا وقتی که عقل خودت برسه.

- چی باعث شد فکر کنی عقل تو بیشتر از من میرسه؟

سری تکون داد گفت:

- متاسفم برات. فکر می کردم داری این کار رو می کنی به خاطر رها.

- هنوز هم چیزی عوض نشده.

- ولی تو درست داری کاری رو میکنی که رها از انجام دادنش پشیمونه و کل زندگیش رو به خاطرش از دست داده.

چشم هام رو گرد کردم و ناباورانه زل زدم بهش. این چی فکر می کرد با خودش؟

- شیرین تو واقعا چه تصوری از من تو ذهنت داری؟ دیشب هیچ اتفاقی نیفتد ما فقط...

همون موقع صدای سرفه ای ما رو به خودمون آورد. برگشتم و فرهاد رو دیدم که به اوپن تکیه داده بود. حرفم رو نیمه کاره گذاشتم و نگاهم رو به پاکت شیر دوختم. شیرین در حالی که می گفت:«میرم پدرام رو صدا کنم» آشپزخونه رو ترک کرد و به سمت جایی که پدرام نشسته بود رفت یعی دقیقا همون جایی که به آشپزخونه دید نداشت. پاکت شیر رو برداشتم و دور انداختم. صدای جیغ ماکرویو بلند شد. به سمت اون موجود جیغ جیغو که بین کابینت ها قرار داشت رفتم و درش رو باز کردم تا نون ها رو در بیارم که دست های فرهاد از پشت دورم حلقه شد. آروم گفت:

- مگه نگفتم در نرو.

خنده ام رو خوردم و هیچی نگفتم. فشاری به دلم وارد کرد و گفت:

- هان؟

خندیدم و گفتم:

- ولم کن الان باز شیرین میاد.

- چی میگفت راستی؟

ازش جدا شدم و رفتم سمت میز و نون ها رو داخل جانونی که وسط میز بود گذاشتم و گفتم:

- چرت و پرت. داشت مثل مادربزرگ ها نصیحتم می کرد و می گفت عقلم نمیرسه.

اخمی کرد. کنارم ایستاد و گفت:

- چرا اینقدر تو زندگی تو دخالت می کنه؟

خنده ی تلخی کردم و گفتم:

- تو این دنیا هرکسی یک یتیم بی کس رو پیدا می کنه براش دلسوزی می کنه و فکر می کنه عقلش از اون بیشتره و می تونه برای زندگیش تصمیم بگیره.

با غم نگاهم کرد و خم شد گونه ام رو بوسید.

- مگه من مردم که تو بی کس باشی؟

مهربون ترین لبخندم رو به روش پاشیدم و با ورود شیرین و پدرام به َآشپزخونه یک صندلی عقب کشیدم و نشستم

بهترین ساعات زندگیم رو می گذروندم. از ته قلبم احساس خوش بختی می کردم. فرهاد رو بیش از هر وقت دیگه ای دوست داشتم با شیرین بیش از هر وقت دیگه ای مهربون بودم هرچند اون باهام سرسنگین بود. شیطون تر از هر وقت دیگه ای پدرام رو دست می انداختم. هر روز ظهر از خواب بلند می شدیم دور هم صبحونه می خوردیم می رفتیم بازار،جنگل. فوتبال ساحلی و دبلنا بازی می کردیم. هوا هنوز اونقدر گرم نبود که بریم شنا ولی غروب ها من و فرهاد می رفتیم ساحل کفش هامون رو در می آوردیم و کنار آب قدم می زدیم. با هر موجی که می اومد آب تا مچ پامون می اومد و بر می گشت. فرهاد برام حرف می زد. از بچگیش می گفت. از خاطرات خوبش. بار اول بود که از گذشته ی به این دوری حرف می زد و من سراپا گوش می شدم. می ذاشتم حس کنه که برام مهمه. و واقعا هم برام جالب بود برخلاف کودکی سراسر درد من اون دوران کودکی طلایی ای رو پشت سر گذاشته بود. من حتی وقتی پدر و مادرم زنده بودند شب ها کابوس می دیدم که بابام به خاطر بدهکاری افتاده زندان. برای یک بچه ی هفت هشت ساله زود بود که بخواد چینین کابوس هایی رو تحمل کنه. ولی وقتی فرهاد حرف می زد طوری تعریف می کرد که حس می کردم من هم دارم اون لحظات خوب و شاد کودکیم رو در بیست سالگی تجربه می کنم. اونقدر اونجا بهمون خوش می گذشت که همه مون تصمیم گرفتیم شنبه رو به خودمون مرخصی بدیم. یکشنبه هم که همگی تعطیل بودیم پس جمعه و شنبه رو هم اونجا موندگار شدیم. یک روز که داشتیم فرهاد کنار ساحل قدم می زدیم همون طور که نگاهم به افق و خورشید که مثل یک توپ نارنجی بود خیره بود، حرف های شیرین اما خطرناکی رو از فرهاد شنیدم. حرف هایی که دیگه مربوط به گذشته نبود.

فرهاد همون طور که دستم رو در دستش می فشرد گفته بود:

- رکسان تا کی قراره این طوری باشه؟

با بیخیالی گفتم:- چی؟

- رابطه ی من و تو.

- چه جوری باشه؟

- این طوری بلاتکلیف.

خندیدم و گفتم:

- مگه بده؟ هم من رو داری و هم از مزایای مجردی بهره مندی!

- شوخی نکردم.

برگشتم و به چهره ی متفکرش که به موج ها خیره بود نگاه کردم. تو این چند روزه برنزه شده بود. با کلاه حصیری بزرگی که روی سرش بود فکر کردم از دیروزش جذاب تره! لبخندی زدم وگفتم:

- میگی چی کار کنیم؟

سرش رو پایین انداخت همون طور که با پاش شن ها رو جا به جا می کرد گفت:

- می خوام با بابام صحبت کنم.

بلند زدم زیر خنده. فرهاد چپ چپ نگاهم می کرد حق داشت فکر کند دیوونه شدم.

- دیوونه می خوای بری به بابات چی بگی؟

- میگم یک دختری رو دوست دارم می خوام باهاش ازدواج کنم.

چی بهش می گفتم؟ شاد بود ها. لبخندی زدم و سعی کردم ذهنش رو از اون مسیر منحرف کنم. با شیطانت گفتم:

- ا؟ مبارکه کی هست؟

- اذیت نکن رکسان.

- خب بگو من هم بدونم دیگه.

- رکسانا جدی ام الان.

- من هم همین طور. طرف کیه؟

لبخندی زد و گفت:

- یک دختر که...

- که؟

- یک روز پرید تو زندگی من. بعد هم روزگارم رو سیاه کرد. بعد هم نزدیک یکی دو ماه افتادم دنبالش تا باهام دوست شد. بعد هم انقدر روحیاتش پیچیده بود که هر حرفی می خواستم جلوش بزنم هر عکس العملی که می خواستم نشون بدم باید شش ساعت فکر می کردم. هفته ای یک بار باهاش به مدت پنج دقیقه قهر می کنم. عاشقشم. خودش می دونه چرا ولی هیچ وقت به من نگفته چرا من رو دوست داره.

دست به سینه ایستادم و گفتم:

- شاید چون نپرسیدی.

- خب الان می پرسم.

- هوی بحث رو عوض نکن ادامه بده. بعد چی؟

- بعد هم هیچی دیگه به خاطرش زندگیم از این رو به اون رو شد حالا هم باید برم با بابام بجنگم که اجازه بده ازدواج کنیم.

- خب...داستان قشنگی بود افرین فقط خواستگاریش کو؟

- چیش؟

- تو از کجا می دونی دختره می خواد باهات ازدواج کنه؟ کی خواستگاری کردی؟ کی جواب داد؟

خندید و گفت:

- نامرد من که از روز اول گفتم تو رو برای زندگیم می خوام.

شونه بالا انداختم و گفتم:

- این جمله خواستاری نبود اخباری بود.

خندید. خوش حال بودم که فعلا بی خیال شده. دست هام رو گرفت و تو چشم هام نگاه کرد. سرم رو پایین انداختم. چشمم به سایه هامون افتاد. نور نارنجی خورشید حتی از بین منفاذ کلاه های حصیریمون عبور کرده بود. برای چند لحظه هیچ صدایی نمی شنیدم به جز صدای نفس هامون و امواج دریا. بعد از حدودا سی ثانیه طنین صدای دوست داشتنی فرهاد هم به اون هارمونی آرامش بخش اضافه شد.

- اگر تو بخوای صد بار دیگه هم ازت درخواست می کنم.

سرم رو بالا آوردم و نگاهش کردم.لبخندی زد و همون طور که دستم رو گرفته بود جلوم زانو زد. خنده ام گرفت. یاد فیلم گارفیلد افتادم! حالا از بین این همه صحنه ی خواستگاری صحنه خواستگاری جان و لیز اومده بود جلو چشمم. لبم رو گاز گرفتم تا خنده ام نگیره. فرهاد که خودش هم آثار خنده تو صورتش مشهود بود گفت:

- رکسانا مسیحا آیا حاضری تا آخر عمر با این جوجه پولدار غیر قابل تحمل زندگی کنی؟

خنده ام گرفت این از کجا می دونست من و شیرین قبلا صداش می کردیم جوجه پولدار؟ از ته دل خندیدم و بدون فکر گفتم:

- بله.

از جاش بلند شد بلندم کرد و دور خودش چرخوندم. صدای جیغ و خنده هامون گوش آسمون رو هم کر می کرد و من هیچ وقت فکر نکردم چرا بهش گفتم بله!

اون شب که در واقع شب آخر اقامتمون تو اون کاخ سفید بود، مثل هر شب دیگه ای از درد بی خوابی رنج می بردم و مدام از این پهلو به اون پهلو می شدم. جرئت بلند شدن و بیرون رفتن رو هم نداشتم. شیرین چند وقت بود چهارچشمی می پاییدم. نگران بود کار دست خودم بدم. خوب شد خدا این رو گذاشت وگرنه من که خودم عقل ندارم! حوصله ام هم سر رفته بود. می دونستم شیرین بیداره وگرنه بلند می شدم می رفتم تو باغ قدم بزنم. غلتی زدم و پشت به پنجره و رو به شیرین خوابیدم. حدودا سه قدم بین تختم هامون که به موازات دو تا دیوار رو به روی هم قرار داشتند فاصله بود. کمی دقت کردم و متوجه چشم های بسته و نفس های منظمش شدم. آروم طوری که تخت صدا نده سر جام نشستم. اگر صدای قدم هام شیرین رو بیدار نمی کرد صدای قلبم حتما این کار رو می کرد. اروم از رو تخت پایین اومدم. بدبختی این جا بود که تخت شیرین درست کنار دیواری بود که در امتداد در بود. پاورچین پاورچین تا جلوی در پیش رفتم. تمام این مدت نگاهم به شیرین بود. به در که رسیدم نگاهم رو ازش گرفتم و دستم رو گذاشتم رو دستگیره. آروم آروم دستگیره رو پایین کشیدم. هنوز در باز نشده بود که دست یکی دور مچم حلقه شد. ناخودآگاه جیغ کشیدم و برگشتم عقب. چشمم به چشم های سوپر خشن شیرین افتاد. نفس نفس می زدم. خیلی ترسیده بودم. آخه واقعا به نظر می رسید خواب باشه. آروم گفتم:

- ترسوندیم دیوونه

اون هم پچ پچ کنان پاسخ داد:

- کجا داشتی می رفتی؟

- مفتشی مگه؟

- رکسانا؟

- ها؟ چیه؟ خوابم نمی برد رفتم خیر سرم یک چیزی کوفت کنم.

- جون عمه ات. گوش های من مخملیه؟

- نمی دونم بذار ببینم

و سرم رو جلو بردم و به گوش هاش نگاه کردم و گفتم:

- تاریکه خوب نمی بینم.

شیرین همچنان چپ چپ نگاه می کرد.مچم رو آزاد کردم و رفتم وسط اتاق ایستادم.با صدایی که دیگه پچ پچ نبود گفتم:

- آقا جان بر فرض محال هم که داشتم می رفتم پیش فرهاد. تو چی کاره ای؟ مادرمی؟ مادربزرگمی؟ خواهرمی؟

- نه اون بدبختی ام که رها تو رو سپرده دستش.

- رها بیجا کرده... من یک چیزی تو سرم دارم که می تونم باهاش تصمیم بگیرم اسمش هم عقله.

- تو اگه عقل داشتی الان اینجا نبودی.

همون موقع چراغ اتاق روشن شد. چشمام رو سریع بستم نور اذیتم می کرد. دستم رو سایه بون کردم و آروم چشم هام رو باز کردم. یکم طول کشید تا چشمم به نور عادت کرد و تونستم قامت آشفته ی فرهاد و پدرام رو با موهای شاخ شده تو هوا در آستانه ی در ببینم

یکم طول کشید تا چشمم به نور عادت کرد و تونستم قامت آشفته ی فرهاد و پدرام رو با موهای شاخ شده تو هوا در آستانه ی در ببینم.قیافه ها هر دو شاکی! اون هم از نوع خفن! شیرین سریع رفت رو تختش نشست و ملحفه اش رو انداخت رو پاش. من هم تا نگاهم به شلوارکم افتاد ازش تبعیت کردم. شیرین سر پدرام غر زد:

- هنوز نمی دونید نباید سرزده اومد تو اتاق دو تا دختر خانم اون هم شب؟

پدرام- شما دو تا هنوز یاد نگرفتید که دعواهاتون رو بذارید برای وقتی که بقیه خواب نباشند؟ تو هم اگر فکر می کدری دو نفر دارند همدیگه رو می کشند به جنسیتشون توجه نمی کردی می رفتی تو اتاق.

مثل بچه ها گوشه تختم کز کرده بودم و ملحفه ام رو تو دستم می فشردم سرم رو بالا آوردم و نگاه نگران فرهاد رو روی خودم دیدم. نزدیک اومد و کار تختم نشستم. موهام رو داد پشت گوشم و گفت:

- تو بودی جیغ زدی؟

سرم رو انداختم پایین و هیچی نگفتم. پدرام هم پایین تخت شیرین نشست و گفت:

- حالا گیس کشیتون سر چی بود؟

انقدر با مزه این جمله رو گفت که شیرین پقی زد زیر خنده. من هم از خنده ی مسخره ی شیرین خنده ام گرفت. پدرام و فرهاد هم ریز ریز می خندیدند.

فرهاد- خیر سرمون آوردیمتون آشتیتون بدیم.

من و شیرین همچنان می خندیدیم. پدرام دوباره سوالش رو تکرار کرد.

- نگفتید؟ سر چی بود؟

شیرین- چیز خاصی نبود. از جاش بلند شد من رو بیدار کرد بدخواب شدم پریدم بهش بعدم دعوامون شد.

فرهاد- بلند شدی کجا بری؟

- خوابم نمی برد گفتم برم پایین تو حیاط.

پدرام- اتفاقا من هم بی خواب شده بودم امشب. تازه داشت چشم هام رو هم می افتاد که این خانم جیغ کشید.

با شرمندگی سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- ببخشید.

پدرام- خب حالا که بی خواب کردی هممون رو. چی کار کنیم؟

شیرین- دلت خوشه ها پدرام فردا مسافریم باید رانندگی کنی برو بگیر بخواب.

پدرام- خوابم نمی بره جون شیرین.

فرهاد- منم.

- منم.

شیرین نگاه عاجزی به هممون انداخت و گفت:

- خب پس چی کار کنیم؟

یکم همیدگه رو نگاه کردیم و بعد فرهاد گفت:

- یک دقیقه بیاستید الان برمیگردم.

و از جاش بلند شد و اتاق رو ترک کرد. چند لحظه بعد با یک تخته چوبی گرد و یک نعلبکی ، ماژیک و یک شمع و کبریت برگشت. همه با گنگی نگاهش می کردیم رو زمین رو به روی پدرام نشست و گفت:

- بیاید بشینید پایین.

شیرین از رو تخت سر خورد کنار پدرام نشست من هم بلند شدم با همون ملحفه که رو پام بود نشستم کنار فرهاد. تخته رو گذاشت وسط. نعلبکی رو گذاشت روش و با ماژیک یک علامت زد رو نعلبکی.تو مدتی که داشت شمع رو روشن می کرد من روی تخته رو خوندم. دور تا دورش حروف الفبا بود به علاوه ی یکسری پاسخ کوتاه مثل نه. بله. شاید. هستم. نیستم و این جور چیز ها. حدس زدن این که می خواد چی کار کنه اصلا سخت نبود ولی یک فکری که تو سرم بود این بود که این کار می کنه؟ تا اون روز امتحان نکرده بودم. فرهاد از جاش بلند شد و چراغ ها رو خاموش کرد و برگشت سر جاش نشست. شیرین نگاهی به تخته و نگاهی به من انداخت و گفت:

- رکسان زیر نور شمع چقدر قیافه ات ترسناک شده...

لبخندی زدم و رو به فرهاد گفتم:

- این کار می کنه؟

- آره. ما هر وقت می اومدیم اینجا بازی می کردیم.

شیرین- یعنی روح داره این خونه تون؟

پدرام خندید و گفت:

- نه خانم من یکی حرکتش میداده دیگه.

فرهاد خندید و گفت:

- اگه می دونستی چه جواب هایی گرفتیم این حرف رو نمی زدی.

پدرام- خب خره یکی همتون رو گذاشته سر کار...

فرهاد ابرو هاش رو بالا داد و گفت:

- شک دارم.

پدرام شونه بالا انداخت:

- جهت اثباتش هم که شده بیاین این دور کسی نامردی نکنه این رو تکون نده ببینیم اینجا واقعا روح داره یا نه.

شیرین- پدرام....

پدرام- چیه؟ می ترسی بلند شو برو جون مادرت من حوصله ندارم تا آخر عمرم با یک جن زده زندگی کنم.

تو اون تاریکی نفهمیدم شیرین چی کار کرد ولی پدرام یک آخ بلند گفت و بعد شروع کرد از درد به خودش پیچیدن. من و فرهاد هم فقط می خندیدیم. یکم که گذشت فرهاد گفت:

- خب حالا بسه دیگه شروع کنیم؟

پدرام صاف سر جاش نشست و به زور گفت:

- شروع کنیم.

و انگشتش رو روی نعلبکی گذاشت. بعد از اون فرهاد بعدش من و بعد هم انگشت لرزان شیرین روی نعلبکی قرار گرفت. فرهاد با صدای ریلکسی که بر خلاف حالتش ترسناک به نظر می رسید گفت:

- هر روحی که اینجاست سلام... اگر روحی اینجاست لطفا جواب ما رو بده.

یکم گذشت پنجره باز بود و پرده تکون می خورد. نگاه وحشت زده ی شیرین به در باز تراس که فرهاد دیروز برام درستش کرده بود خیره بود همه چیز عادی به نظر می رسید. فرهاد یک بار دیگه جمله هاش رو تکرار کرد. این بار پرده یک لحظه کاملا اومد بالا و برگشت سر جاش. چشم های شیرین از ترس چهار تا شده بود. فرهاد پرسید:

- اگر روحی اینجا هست لطفا خودش رو به ما نشون بده.

همون موقع نعلبکی راه افتاد. شیرین داشت سکته می کرد نعلبکی به آرومی به طرف کلمه ی هستم رفت و قسمت فلش خورده اش روی اون کلمه ثابت موند. دهنم باز مونده بود. واقعا کار می کرد؟ دست شیرین رو نعلبکی می لرزید. فرهاد با دقت به صفحه خیره شده بود و پدرام ریلکس بود. فرهاد پرسید:

- تو کی هستی؟

بعد از چند لحظه مکث نعلبکی حرکت کرد و روی حروف مختلف قرار گرفت. روی هر حرفی که قرار می گرفت بر می گشت سر جاش و بعد می رفت رو یک حرف دیگه. چهارتایی حروف رو تکرار می کردیم و سعی می کردیم بفهمیم چی میگه..

- میم....ی...سین...میم...

شیرین- میسم کیه؟

فرهاد- نمیشناسم.

پدرام- مگه بقیه رو میشناسی ؟؟

شیرین- دِ....پدرام...

بعد از چند لحظه مکث فرهاد دوباره شروع کرد.

فرهاد- چند وقته که یک روحی؟

نعلبکی حرکت کرد و روی کلمه ی خیلی ثابت موند.

تشخیص رنگ پریدگی شیرین حتی تو اون تاریکی هم دشوار نبود.

فرهاد- تو ما رو میشناسی؟

نعلبکی کمی به سمت راست چرخید و روی کلمه ی بلی موند.همه مون با هم نفس هامون رو فوت کردیم بیرون.

فرهاد- می تونی اسم یکی از ما رو بگی؟

نعلبکی به اون سمت صفحه رفت و اول روی حرف شین قرار گرفت. صدای آب دهن قورت دادن شیرین رو شنیدم. بعد هم ی. دوباره برگشت رفت رو شین. از شین فاصله گرفت و داشت به سمت ی می رفت که پدرام آخ بلند گفت و دستش رو برداشت. نعلبکی ثابت موند. همه هاج و واج پدرام رو نگاه می کردیم.

پدرام- مگه مرض داری اخه نیشگون میگری؟

شیرین- تا تو باشی زیر قولت نزنی.

- تو تکونش میدادی.

پدرام.- نه به روح میسم.

شیرین یکی زد پس گردنش و گفت:

- به روح عمه ات. فقط تو من رو شی شی صدا می کنی می دونی هم خیلی بدم میاد. بعد هم من کنارت نشستم حس کردم داری حرکتش میدی.

- اه چه لوس جدی شی شی صداش می زنی؟

پدرام – رکسانا تو هم وقت گیر آوردی ها...

فرهاد- پدرام جدی تو حرکت میدادی؟

- د آخه بیچاره ها من این کار رو نمی کردم تا پس فردا صبح باید می نشستید زل می زدید به نعلبکی. بده یکم هیجان زده شدید، ترسیدید؟

شیرین یکی محکم زد به بازوی پدرام. من و فرهاد هم با حرص نگاهش می کردیم.

پدارم- بازوم شکست شیرین...

شیرین- جهنم.

- شیرین جان قربون دستت یکی هم از طرف من بزن.

پیرین- کجا دوست داری بزنم عزیزم؟

- اونش دیگه شوهر توا با خودت فقط بزن.

پدرام- برو بابا...انگار ارث باباشه.

و رو به شیرین ادامه داد: تو هم اگر شب عروسی مردم گفتند داماد چلاغه ناراحت نشی ها.

شیرین- نمیشم.

فرهاد- بسه دیگه. از اول میریم

پدرام- جان من فرهاد تو فکر می کنی روح ها انقدر بی کارن؟

فرهاد- جان تو همین فکر رو می کنم یک بار مسخره بازی در نیار ببینیم میشه یا نه دیگه.

پدرام سری تکون داد و قبول کرد. دست هامون رو روی نعلبکی گذاشتیم شیرین این بار ریلکس تر بود. فرهاد جمله هاش رو تکرار کرد. پرده آروم سر جاش بودولی در اتاق که نیمه باز بود کامل باز شد. شیرین با شک به دست و پای پدرام نگاه می کرد انگار می خواست مطمئن بشه پدرام هیچ ربطی به در نداره. لحظاتی بعد شعله ی شمع تکون خورد.

=============================

لحظاتی بعد شعله ی شمع تکون خورد.

فرهاد- اگر روحی انیجاست خودش رو به ما نشون بده.

نعلبکی تکون خورد. یک تکون جزئی. همه نگاه ها رفت سمت پدارم که چشم های خودش هم گرد شده بود.

پدرام- به خدا من نیستم.

فرهاد- پدرام؟

- به جان شیرینم من نیستم.

نعلبکی حرکت کرد. آروم تر از دفعه ی پیش رفت روی هستم ایستاد.

پدرام- یا قمر بنی هاشم. راستش رو بگید کدومتونه؟

با شگفتی به فرهاد نگاه کردم. از روح نمی ترسیدم. ولی برام غیر قابل باور بود.

فرهاد- نام تو چیه؟

شیرین- مجبوری انقدر ترسناک بپرسی؟

- هیس....

نعلبکی حرکت کرد به سمت حروف الفبا.

- ه...میم...الف...

پدرام- اوه اوه فرهاد زنه. شیرین حواست باشه شوهرت رو ندزدند.

شیرین- ساکت شو پدرام.

فرهاد- تو از ما چیزی می دونی؟

نعلبکی رفت روی بله.

فرهاد- کدوممون رو از همه بیشتر می شناسی؟

- خ...و...دال...ت...

پدرام- اوه...رکسانا خوبی؟

- شیرین به این یک چیزی بگو.

پدرام- فرهاد مطمئن باشم هما نیستی؟

فرهاد- نه به روح مامانم

یکهو باد زد و پرده رفت بالا و برگشت پایین. نگاه وحشت شده ی همه مون یک لحظه بین پرده و تخته جا به جا شد و جیغ خفیف شیرین فضا رو ترسناک تر می کرد. شعله ی شمع می لرزید.

فرهاد- اسم من چیه؟

- ف...ر...ه...دال.

- چند سالمه؟

نعلبکی اول رو عدد 2 و بعد روی 5 ایستاد

- فرهاد تو که 24 سالت بود...

نعلبکی به سمت حروف رفت بعد از کلی جا به جایی این جمله رو فهمیدیم«از 16 تیر»

- 16 تیر چیه؟

فرهاد- از 16 تیر میرم تو 25

- وای راست میگی تولدته.

دست هممون رو نعلبکی می لرزید. سخت بود بخوام فکر کنم کار پدرامه. شیرین که عمرا نبود چون رنگش شده بود مثل گچ تحریری. یادش به خیر با بچه ها می شکوندمیشون! فرهاد هم که...روح مادرش رو که الکی قسم نمی خورد....

فرهاد- از بقیه هم چیزی می دونی؟

روح گفت بله.

فرهاد- اسم پدر رکسانا چی بود؟

- به بابای من چی کار داری.

پدارم- شاید با بابات رفیق اند اون دنیا.

شیرین- پدرام بسه...

نعلبکی حرکت کرد.

- دال...الف...ر...ی...واو..شین...

با تردید به همدیگه نگاه می کردیم انگار انتظار داشتیم هر لحظه یکی بزنه زیر خنده و بگه من بودم تکونش میدادم ولی همه شگفت زده بودند حتی رگه هایی از وحشت رو میشد در صورت پدرام هم دید.

شیرین- پدارم به خدا اگه تو باشی...

پدرام دستش رو برداشت و عقب نشست و گفت:

- به من چه بابا اصلا من میشینم اینجا شما خودتون ببینید به جان مادرم من نیستم.

همه مون یک نفس عمیق کشیدیم. پدرام هم زانو هاش رو بغل کرده بود و زل زده بود به نعلبکی. این بار سه تایی بودیم.

فرهاد- اسم مادر پدرام چیه .

پدارم- اوی...چرا زدی تو خط ننه بابا حالا؟ من رو مادرم حساسم.

شیرین- هیس... تو آخر من رو میکشی زبون به دهن بگیر دیگه.

- ز...ه...ر...ا

شیرین- چرت میگه اسم مامانش مریمه.

سه تایی برگشتیم به پدرام نگاه کردیم که دهنش باز مونده بود. از جاش بلند شد و گفت:

- تو شناسنامه اش زهراست.

شیرین جیغ کشید. این دفعه کاملا بلند و واضح.

فرهاد- دروغ نگو.

پدارم- حاضرم فردا که رفتیم شناسنامه اش رو نشونت بدم.

- شیرین تو می دونستی؟

- نه به جان پدرام.

پدارم- بابا انقدر جون همدیگه رو قسم نخورید تو این نیم ساعت نفری ده تا قسم خوردید...

فرهاد- یعنی هیچ کدومتون نمی دونستید؟

من و شیرین سرمون رو به علامت منفی تکون دادیم. فرهاد این بار یک سوال وحشتناک کرد.

- می تونی خودت رو به ما نشون بدی؟ می تونیم ببینیمت؟

- بله!

صدای برخورد دندون های شیرین رو می شنیدم. پدرام بیشتر از قبل با تخته فاصله گرفته بود... فرهاد باز سوال پرسید جالب بود که هنوز توانایی صحبت کردن داشت! من که هنگ بودم نمی تونستم باور کنم.

فرهاد- کجا؟

- ب..ی...ا...ت...ه...ب...ا...غ

ناگهان یک باد دیگه و شمع خاموش شد. شیرین با جیغ از جاش بلند شد و پشت پدرام سنگر گرفت. واقعا ترسیده بودم اصلا انتظار نداشتم یک روح رو ملاقات کنم

شیرین- وای...ته باغ شما روح داره؟

فرهاد- بریم؟

شیرین- نه مگه از جونت سیر شدی؟

- من میگم بریم.

شیرین- تو خنگی تو خری تو از زندگیت سیر شدی من چی کار کنم؟

- برو بابا مگه روح ها می تونند آدم بکشند.

شیرین- آره آدم رو سکته میدن.

- من که میگم همش الکیه.

شیرین- کوری؟ نعلبکی حرکت کرد.

از جام بلند شدم و گفتم:

- بریم.

شیرین- توروخدا....من می ترسم.

پدرام- بریم حالا معلوم میشه دیگه.

شیرین- پدرام...نرید دیوونه ها.

کسی محلش نداد فرهاد هم بلند شد. ملحفه رو مثل شنل انداختم رو شونه هام. شیرین هم که تنها می ترسید از من تبعیت کرد و چهارتایی رفتیم پایین. تو پله ها همش چشمم به شیرین بود انقدر ترسیده بود مدام نگران بودم بیفته. خودم هم دست کمی نداشتم اگر یک آدم زنده ی غریبه این قدر راجع به ما می دونست هم ترسناک بود چه برسه به یک روح!

خودم هم دست کمی نداشتم اگر یک آدم زنده ی غریبه این قدر راجع به ما می دونست هم ترسناک بود چه برسه به یک روح! به باغ رفتیم.

- ته باغ دقیقا کجا میشه؟

فرهاد- باید همین راستا رو بگیریم بریم جلو دیگه.

- فرهاد خیلی تاریکه.

فرهاد- تو جیبم فندک دارم.

- مگه تو سیگار می کشی؟

شیرین- رکسانا تو هم وقت گیر آوردی ها.

فرهاد فندکش رو روشن کرد و گرفت جلو. راه افتاد. ما هم پشت سرش. شیرین چسبیده بود به پدرام. من هم بازوی فرهاد رو بین انگشت هام فشار می دادم. با وجود نور فندک باز هم تاریکی وهم آوری حاکم بود. کمی که جلوتر رفتیم از ته باغ یکسری نور ها سبز معلق در هوا پیدا شد. و وقتی که جلو رفتیم نور های سبز رو دیدیم که جلوی دیوار انتهای باغ حرکت می کنند. شیرین جیغ کشید و از حال رفت.پدرام گرفتش و از سقوطش جلوگیری کرد. به سمتش رفتیم و به کمک پدرام سر پا نگهش داشتیم.

- شیرین. شیرین بلند شو تو روخدا. پشه شب تابه!

بعد از چند لحظه اروم چشم هاش رو باز کرد.زد زیر گریه. پدرام محکم بغلش کرد.

شیرین- من می ترسم برگردیم.

- خجالت بکش دختر گنده همش یک بازی بود.

شیرین- ساکت شو رکسان...فکر کرده همه مثل خودش آدرانلشون خرابه.

اعصابم خرد شد. آدم هم انقدر ضعیف؟ رو به فرهاد گفتم:

- فرهاد بیا بریم

فرهاد ایستاده بود و به دیوار نگاه می کرد.

- فرهاد؟

انگار اصلا صدای من رو نمی شنید. فقط مسیر پرواز پشه های شب تاب رو دنبال می کرد.

پدرام- من شیرین رو می برم. حالش خوب نیست. شما هم بیاین.

سری به نشونه ی تایید تکون دادم و پدرام همراه شیرین دور شد رفتم سمت فرهاد و بازوش رو گرفتم.

- بیا بریم دیگه.خودمون رو با پشه شب تاب سر کار گذاشتیم.

جوابم رو نمی داد. تسخیر نشده باشه حالا! رفتم جلو و دستم رو گذاشتم رو شونه اش و تکونش دادم.

- فرهاد؟

یکهو پرید برگشت من رو نگاه کرد. دستم و گرفت و گفت:

- تو خوبی؟

- من خوبم تو مثل این که حالت خوب نیست.

سرش رو تکون داد:

- من خوبم. یخ کردی.

- سردمه.

لبخندی زد و دستش رو انداخت دور شونه هام و من رو به خودش چسبوند.

- قلبت پس چرا انقدر محکم میزنه؟

اخم کردم و گفتم:

- مگه تو می شنوی؟

با دو تا انگشتش دماغم رو کشید و گفت:

- دروغ گوی خوبی نیستی پیشی ترسو... بیا بریم تو.

به سمت ویلا حرکت کردیم. واقعا ترسیده بودم. به ویلا که رسیدیم شیرین و پدرام کنار شومینه ی خاموش نشسته بودند. یک آباژور روشن کرده بودند و چایی می خوردند. دو تا فنجون چای دیگه هم کنارشون بود با فرهاد رفتیم پیششون نشستیم و لیوان هامون رو هم برداشتیم. فرهاد سعی می کرد نشون نده ولی مشخص بود گرفته است.کاش بهم میگفت چشه. شیرین هنوز به طور محسوسی می لرزید. پدرام همه ی تلاشش رو می کرد که ترس و هیجانش رو بروز نده ولی از طرز هم زدن چاییش می فهمیدم نبضش بیشتر از حد معمول می زنه. من هم خودم رو بین ملحفه قایم کرده بودم تا لرزش دست و پام مشخص نشه. از ته دل دعا می کردم بچه ها سرمایی باشند و لرزشم رو به حساب ترس نذارند. بعد از حدود بیست دقیقه سکوت، جو آروم شده بود ولی هنوز سنگین بود. هر کسی تو فکر و خیال خودش سیر می کرد فقط من اون وسط احساس خواب آلودگی می کردم. هیجاناتم تخلیه شده بود و حالا به آرامش نیاز داشتم همه مون نیاز داشیتم. به فرهاد نگاه کردم که کنارم نشسته بود. آروم به سمتش متمایل شدم و سرم رو گذاشتم رو شونه اش و چشم هام رو بستم. این تنها کاری بود که می تونستم خودم رو یکم باهاش آروم کنم. کسی حرفی نمی زد. فقط صدای نفس هامون تو سالن می پیچید و صدای امواج دریا از بیرون می اومد.

هیچ کس نفهمید اون شب کسی با بقیه شوخی کرد؟ یا حرکت نعلبکی بر اثر یک تلپاتی قوی بود یا واقعا هما یک روح بود!

×××

رکسانم؟ عزیم بلند شو رسیدیم.

چشم هام رو با صدای فرهاد باز کردم.روم خم شده بود و موهام رو نوازش می کرد.وقتی دید چشم هام باز شدند لبخندی زد و صاف سر جاش نشست. کش و قوسی به بدنم دادم و سرجام نشستم. با نگاهی به دور و بر موقعیتم رو در ماشین فرهاد رو به روی خونه ام شناسایی کردم. صندلی رو که خوابونده بودم به حالت اولش برگردوندم و در حالی که چشم هام رو می مالیدم گفتم:

- ساعت چنده؟

- نه.

به صندلیم تکیه دادم. همون جورکه نگاهم به اسمون بود گفتم:

- چه زودگذشت.

- آره.

- دلم نمی خواست تموم بشه. اون جا احساس خوبی داشتم.

- قول میدم تابستون بازم ببرمت.

برگشتم و لبخند غمگینی بهش زدم. تابستون دیگه من پیش تو نیستم عزیز دلم. به سمتش متمایل شدم. با لبخند در آغوشم کشید. چشم هام رو بستم و نفس عمیقی کشیدم. چقدر این عطرش رو دوست داشتم. پیش خودم فکر کردم خوش به حال مهرنوش. یعنی واقعا بعد از من اون جام رو می گرفت؟ می تونست؟ از ته دلم دوست داشتم همون لحظه دنیا به پایان برسه و همون لحظه همون جا بمیرم.که مجبور نباشم ازش جدا بشم. که مجبور نباشم برم. با چشم های تر ازش جدا شدم. فقط مژه هام تر شده بود نذاشتم اشکم سرازیر بشه. در رو باز کردم و پیاده شدم. لحظه ای بعد فرهاد هم پیاده شد در صندوق رو باز کرد و چمدونم رو برام بیرون کشید. اون رو تا دم در برام آورد.

- خودم می برمش دیگه. تو برو.

لبخندی زد و گفت:

- رکسانا؟

- جانم؟

- ببخشید دیشب ترسوندمت...

با یادآوری این که دیشب تا صبح سر روشونه اش گذاشته بودم و خوابیدم بودم لبخندی اومد رو لب هام. دیشب همه مون تو هال خوابمون برده بود.چه شبی بود واقعا! با لبخند گفتم:

- تجربه ای بود برای خودش خیلی هم خوش گذشت.خاطره میشه.

لبخند زد و لب هام رو بوسید.

- مراقب خودش باش.

- تو هم همین طور.

- فردا میری دانشگاه؟

- آره.

- نمی تونم بیام دنبالت کلاس دارم.

- باشه اشکال نداره خودم میرم.

لبخندی زد و عقب عقب ازم دور شد در ماشینش رو باز کرد و گفت:

- برو دیگه.

- تو برو من هم میرم.

- برو داخل خیال من راحت بشه.

لبخندی زدم و با کلید در رو باز کردم و در استانه ی در ایستادم و براش دست تکون دادم. سوار ماشینش شد با دست جوابم رو داد. دور زد و لحظاتی بعد از کوچه خارج شد. نفس عمیقی کشیدم. خواستم در رو ببندم که صدای مجهولی گفت:

- پس این چند روز رو با تو بوده.

سرم رو بلند کردم و سایه ی بلند مردی رو تو کوچه دیدم. نزدیک تر که اومد تشخیصش دادم.

- آقای فارس منش.

- خوش گذشت؟

با پررویی گفتم:

- جای شما خالی.

- دوستان به جای ما.

با کنایه ادامه داد:

- این پسر من اذیت نکرد که؟

با شک نگاهش کردم و گفتم:

- منظور؟

- منظورم اینه که قبلا ها یک کار هایی می کرد شکر خدا انگار درست شده نه؟

حق به جانب تکرار کردم:

- منظور؟

- یعنی فکر می کنم شما وظیفه اتون رو به نحو احسن انجام دادید.

لبخندی زدم و گفتم:

- اشتباه می کنید.

- واقعا؟

- بله. دقیقا. در حال حاضر کافیه من لب تر کنم تا فرهاد از اموال شما دزدی هم بکنه.

اخمی کرد و گفت:

- میفهمی چی داری میگی دیگه نه؟

- اگر اون خوبه به خاطر فشار های منه.اگر من نباشم اون هم رفتارش رو تغییر میده خصوصا که میونه اش با شما اصلا خوب نیست. حس می کنم هنوز وجودم لازمه.

- ولی من چنین حسی ندارم خانم.

ای درد بگیری تو چه میدونی از وضعیت پسرت. اصلا تو پدری؟ نمی خواستم میخ تو سنگ بکوبم. شونه بالا انداختم و گفتم:

- به هر حال باید براتون شرح میدادم.

- خب. شما به وظیفه اتون عمل کردید. آخر این هفته یعنی 28 اردیبهش پول واریز میشه به حساب شما به شرطی که تا اون موقع از این شهر رفته باشید همه چیز هم بین شما و فرهاد تموم شده باشه.

قلبم فشرده شد. نه نه زوده. الان نه...فریبرز همچنان با تحکم حرفش رو پیش می برد.

- ما باهم قرار گذاشتیم درسته خانم مسیحا؟

- بله.

- و مطمئنم شما زیر قول و قرارتون نمی زنید.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- مطمئنید حرف آخرتونه؟

- بله. دیگه به وجود شما نیازی نیست. من می خواستم پسرم سیگارش رو کنار بذاره که گذاشت.

مگه من مرکز ترک اعتیادم مردک؟ این همه تغییر کرده این فقط سیگارش رو میبینه.انگار فقط مشکلش سیگار بود. نفسم رو فوت کردم و گفتم:

- یکم دیگه به من فرصت بدید.

- نه.

انقدر سریع و قاطع گفت که جای هیچ اعتراضی رو برام نذاشت. بغض کرده بودم. سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- سعی می کنم تا آخر هفته این رابطه رو بهم بزنم.

- ممنون میشم. به محض خروجتون از شهر پول به حسابتون واریز میشه.

با چشم های گرد شده نگاهش کردم:

- خروج از شهر؟

- بله مگه نمی خوای بری پیش خواهرت. شمال کشور؟

این از کجا فهمیده بود؟ هرچند خیلی سخت نبود اون بیشتر از من راجع به زندگیم می دونست. داشتم دنبال یک آنتن تو خاطراتم جست و جو می کردم که یکی از دردناک ترین جمله های زندگیم رو شنیدم.

- برای راحتی کار شما فرهاد رو برای اخر هفته از شهر خارج می کنم.

با وحشت سرم رو بلند کردم و گفتم:

- دقیقا کی؟

- چهارشنبه.صبح اول وقت.

نه یعنی من فقط دو روز وقت داشتم ببینمش؟ به تنها ریسمانی که برام مونده بود چنگ انداختم.

- دانشگاهم؟

- مگه ترم تموم نشده؟

با صدای ضعیفی گفتم:

- فردا آخرین جلسه است.

- امتحان هات کیه؟

- 24 خرداد.

- نزدیک به یک ماه مونده. تو این یک ماه از تهران خارج باش. برای امتحان ها یک جوری میارمت فرهاد پیدات نکنه. اینجا رو هم نتونستی تخلیه کنی اشکالی نداره فقط زودتر از اینجا برو. وسایلت رو خودم برات می فرستم.

- راضی به زحمت نیستم. قصد ندارم تخلیه اش کنم. وسایل خودم رو می برم اینجا خونه ی عمومه.

سرش رو تکون داد و گفت:

- فرهاد می دونه کدوم شهره؟

- بله.

- پس نرو اونجا. نمی خوام پیدات کنه.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- یک کاریش می کنم.

- پس مشکلی نمیمونه.

با سر تایید کردم و اون بدون هیچ حرفی چرخید و همون قدر که ناگهانی اومده بود ناگهانی هم رفت.

چمدونم رو برداشتم و بدون ملاحظه و رعایت حال اقدس خانم و بقیه همسایه ها همون طور که تق و توق چمدون رو دنبال خودم می کشوندم پله ها رو تند تند بالا رفتم و خودم رو داخل خونه پرت کردم. نفس نفس می زدم از دویدن زیاد. از خشم. از ناراحتی. حس می کردم نمی تونم خوب نفس بکشم. رفتم آشپزخونه و یک بتری آب از یخچال برداشتم و یک نفس سر کشیدمش. چقدر دلم می خواست زورم می رسید و همین چند دقیقه پیش فارس منش رو با دست های خودم خفه می کردم که یک سیاره از دستش راحت بشند. با پسر خودش این طوری می کرد معلوم نبود با غریبه ها چه طوری تا می کنه. چیزی در دنیا برای اون مرد سنگی بر ثروتش برتری داشت؟ حاضر بودم به تمام باور هام قسم بخورم که نداشت. چشم هام رو با خشم روی هم فشار دادم هنوز حرصی بودم.داد زدم:

- خدا؟ منو میبینی؟ چی کار کردم داری باهام این طوری می کنی؟ دلت خنک میشه داد می زنم؟ دلت خنک میشه آره؟ چی کار کردم؟ اصلا برا چی من رو ساختی خواستی یک آدم بدبخت تو کلکسیونت داشته باشی؟ میگن تو سرنوشت ها رو می دونی من چرا تو این دنیام برا سگدو زدن؟ برای حرص خوردن؟ برای تحقیر شدن؟ برا دستور شنیدن؟ برای اشک رخیتن؟ رفتن؟ دل کندن؟ جدایی؟ برا مردن؟ برای چی؟ مادرم رو ازم گرفتی پدرم رو ازم گرفتی برادرم رو گرفتی عموم رو بردی اون سر دنیا رها رو ازم دور کردی در کمال بی رحمی عشق رو بهم شناسوندی حالا همین هم داری می گیری؟ این انصافه؟ برم همه چیز رو بذارم؟ من احمق فرهاد رو دوست دارم. می پرستمش. حتی بیشتر از تو؟ می فهمی؟ اون به فکرمه ولی تو نیستی. اون هر کاری می کنه به خاطر من می کنه دلش می خواد من شاد باشم ولی تو هرچی بلا تو دنیا بود سر من آوردی خب بیا یک سرطان هم بهش اضافه کن کامل بشه دیگه من تن سالم می خوام برا چی؟ به خاطر کی زندگی کنم؟

وسط حرف هام گریه ام گرفت. حس می کردم دارم خفه میشم. دست بردم و گوشه ی یقه ی مانتوم رو کشیدم هر هفت تا دکمه اش از بالا تا پایین یکی یکی کنده شدند و هر کدوم شوت شدند یک طرف. مانتوم هم پاره شده بود. شالم رو با حرص از رو سرم کشیدم و پرت کردم وسط آشپزخونه. به دیوار رو به روم خیره شدم و با صدای آرومی گفتم:

- این هم سهم من.

و بتری ای که تو دستم بود رو محکم به دیوار آشپزخونه کوبیدم. خرد شد. هر تیکه اش یک جا رفت. صدای خرد شدنش باعث نشد چشم هام رو جمع کنم یا گوش هام رو بگیرم. برایم عجیب نبود. صحنه ی خرد شدن زیاد دیده بودم. من و رها وقتی یتیم شدیم شکستیم. عموم بعد از فوت زن عموم خرد شد.صدای شکستن چیزی در درون سهراب رو اون شب پاییزی تو پارک شنیدم. رها وقتی فهمید خشایار با یک بچه تو شکمش ولش کرده خرد شد.فرهاد بعد از فوت مادرش خرد شده بود. و حالا من داشتم با ترک کردن فرهاد خودم و اون رو با هم زیر پاهام خرد تر از اون چیزی که بودیم می کردم. سر کلاس شیمی بهمون گفته بودند هر چیزی قابلیت این رو داره که به ذراتی کوچکتر از اون چه هست تبدیل بشه. پس حتی قلب آدم ها بعد از هر بار شکستن باز هم می تونست از اون چیزی که هست شکسته تر بشه.فقط نمی دونستم کی طاقتش تموم میشه...

رو هنوز باز نکرده بودم. بی انگیزه بودم. سرد بودم. خسته بودم. لیوان چایی به دست یک گوشه نشسته بودم و به زاویه های تکراری خونه نگاه می کردم. گرمم بود اما چایی می خوردم. انگار بدون این که خودم بدونم قصد داشتم خودم رو مجازات کنم. شیرین زنگ زده بود دست به سرش کرده بودم. اون هم نباید از رفتنم با خبر می شد هرچند خودش بعد از یک مدت می فهمید که کجام ولی نباید می فهمید دارم فرهاد رو ول می کنم و میرم. هیچ امیدی نداشتم. اما هنوز مثل یک شاگردی که تو یک سوال امتحان گیر کرده در آخرین لحظاتی که برام مونده بود منتظر امداد های غیبی بودم. فرهاد...قرار نبود عاشقش بشم. قرار نبود انقدر دوستش داشته باشم قرار نبود لعنتی... پس فردا اون می رفت. اون روز یکشنبه بود. پس فردا....می رفت...حتی در آخرین روز هایی که تهران بودم هم نمی تونستم ببینمش. قرار نبود انقدر بهش وابسته بشم. قرار نبود چیزی که ازش می ترسیدم سرم بیاد نه...منو چه به عشق اون هم یک عشق این طوری؟ این سهم من از زندگیم بود؟ جدایی؟ فقط جدایی؟ خدایا من رو برای این آفریدی؟ برای آه؟ برای حسرت خوردن؟ چرا من نمی تونم یک زندگی معمولی و آروم داشته باشم. این همه فراز و نشیب از کجا میان تو زندگی من؟ صدای ضعیف آهم سکوت اتاقم رو شکست. کاش همه ی این شکستن ها انقدر ضعیف و کم صدا بودند. انقدر این جملات رو با خودم تکرار کرده بودم که مثل درس شب امتحان حفظشون بودم.

لیوان رو به لب هام نزدیک کردم. فقط یک ذره شکر اومد تو دهنم. چاییم تموم شده بود. بلند شدم و لیوانش رو گذاشتم تو ظرف شویی. یکم آب خوردم تا دونه های شکر چسبیده به زبونم راهی معده ام بشن. همون موقع زنگ زدند. جای شیرین خالی تا بگه یعنی کی می تونه باشه این وقت روز؟ به سمت در راه افتادم تو راه یک نیش ترمز جلو آینه زدم و موهام رو مرتب کردم. از چشمی نگاه کردم. ساسان بود! در رو با تردید باز کردم و سلام کردم.

- سلام خوب هستید؟

- ممنون.

یک بشقاب تو دستش بود. پر دلمه برگ مو! وای من می مردم برا دلمه برگ مو ولی ساسان چه ربطی داشت به دلمه برگ مو؟

- خانواده خوب هستند؟

خواستم بگم خیر من بی پدر مادرم. از اقدس خانم بعیده که نگفته. چیزی نگفتم اون هم سوالش رو عوض کرد.

- سفر خوش گذشت؟

سرم رو به نشونه ی بد نبود تکون دادم. واقعا حوصله صحبت نداشتم. هنوز هم از نگاهش خوشم نمی اومد.سرش رو تکون داد و گفت:

- من هم خوبم قربان شما.

برخلاف تلاشی که می کردم یکهو پقی زدم زیر خنده. ساسان هم یک لبخند مثلا دخترکش زد و ظرف رو گرفت سمتم.

- بفرمایید.

دستم رو جلو بردم و ظرف رو ازش گرفتم. چرا آورده بود؟ بار اول بود اقدس خانم چیزی برای من می فرستاد البته هر سال نیمه شعبان شعله زرد می آورد برامون نذر داشت ولی دلمه؟ این هم نذر داشت؟ اصلا اقدس خانم فرستاده بود؟ ساسان هنوز ایستاده بود. خیلی ریلکس نگاهم می کرد.برای این که زودتر شر رو کم کنه گفتم:

- متشکرم.

- خواهش می کنم.دوست دارید حالا؟

- بله خیلی.

- خب خدا رو شکر.

و همین طور که راه پله ها رو در پیش می گرفت گفت:

- به خانواده سلام برسونید.

نمی دونستم چقدر کارم درسته ولی بالاخره باید بهش می گفتم آخرین باری که راجع به خانواده ام دروغ گفتم برا هفت پشتم بس بود. ظاهرا این اینجا با خاله اش زندگی می کرد. هرچند لباس بیرون تنش بود. در یک لحظه تصمیم گرفتم و گفتم:

- من تنها زندگی می کنم اقای...

نمی خواستم ساسان صداش کنم. وسط راه ایستاد و با تعجب نگاهم کرد. هنوز منتظر بودم فامیلیش رو بگه. بعد از چند لحظه دهن بازش رو بست و گفت:

- سرمدی هستم.

- بله آقای سرمدی. با اجازه.

و رفتم داخل و در رو بستم. جوجه برا من دلمه میاره. حالا واقعا با این اقدس خانم زندگی می کنه؟ چرا تا حالا ندیده بودمش؟ فقط دختر اقدس خانم رو دیده بودم گاهی بهش سر می زد. کلا کس و کار زیادی نداشت برا همین هم از فرط بیکاری گیر میداد به زندگی مردم و دختر های گناهکار بد و سرخود جامعه، مثل من رو به راه راست هدایت می کرد. ظرف دلمه ها رو روی اوپن گذاشتم. دلم نمی خواست بخورمشون. به هر حال وقت ناهار هم نبود. به ساعت نگاه کردم. ده بود. یازده کلاس داشتم. رفتم سمت کمدم اولین چیزی که دستم اومد رو پوشیدم. دقت نکردم چیه. کلاسورم رو برداشتم خودکار هام رو ولو کردم توش. حوصله ی ارایش نداشتم فقط یک رژ به لب هام که از فرط جویده شدن زیاد پوست پوست شده بودند زدم. کلیدم رو از رو جا کلیدی قاپ زدم و از خونه خارج شدم. کوچه رو رد کردم و مسیر ایستگاه اوتوبوس رو در پیش گرفتم. یادش به خیر فرهاد ماشینش رو میذاشت و پیاده و با اوتوبوس دنبالم میومد. اون موقع فکر می کردم چقدر بیکاره. راستش تو ضمیر ناخواگاهم ازش می ترسیدم. فکر می کردم می خواد ازم سوء استفاده کنه. خصوصا که بین بچه ها خوش نام نبود. اوتوبوس همزمان با رسیدنم رسید. سوار شدم. خلوت بود. خودم رو روی یکی از صندلی ها ولو کردم. چقدر راحت به فریبرز تسلیم شده بودم. چقدر راحت قبول کردم. قول و قرارم رو حفظ کردم. داشتم فرهاد رو دو دستی تقدیمش می کردم تا بدبخت ترش کنه. تا مثل یک عروسک خیمه شب بازی باهاش بازی کنه و ازش یک نگهبان بسازه برای ثروت هنگفتش که انشالله تو سرش بخوره! یک حس بدی داشتم. من در حق کسی که خالصانه دوستم داشت خیلی بد کرده بودم. تو دنیا به هرچیزی می تونستم شک کنم جز عشقی که فرهاد به من ثابت کرده بود. اون هویت خودش رو عوض کرد. فقط به خاطر من. خدایا کمکم کن. اگر کمک کنی...کمکش می کنم. حتی اگر پیشش نمونم. حتی اگر اون به من نرسه نمی ذارم بازیچه ی دست پدرش بشه. فقط رها رو ازم نگیر...

دست بردم تو کیفم و یک بلیط مچاله شده در آوردم. بیشتر گشتم. وای نه...همین یکی رو کم داشتم. به بغل دستیم نگاه کردم. یک دختر جوون بود که هندزفری تو گوشش بود. اصلا دلم نمی خواست خلوت آدم ها رو به خاطر یک بلیط صد تومنی بریزم بهم. سرم رو به شیشه تکیه دادم تا برسیم. موقع پیاده شدن. یک بلیط به راننده دادم.

- کجا سوار شدی؟

- پنج شش ایستگاه قبل.

- یکی کمه.

- ندارم دیگه...

پوفی کشید و گفت:

- خیلی خب برو.

بی تربیت چه طرز صحبت با یک خانمِ؟ اگر فرهاد اینجا بود یقه اش رو می گرفت می گفت عذر خواهی کن! مثل دیوونه ها یکهو خندیدم چند نفر چپ چپ نگاهم کردند. به جهنم من که چند روز دیگه بیشتر تو این شهر نیستم بذار مردم هرچی می خوان فکر کنند.شاید بعد ها بگن یادش به خیر یک همشهری داشتیم دیوونه بود! بعد کلی بهش بخندند. بذار بخندند. من که نمی تونم بذار اون ها بخندند.

به دانشگاه رسیدم. وارد حیاط بزرگ و شلوغش شدم. روز آخر بود. دوسال دیگه مونده بود لیسانس بگیرم. یعنی همون قدر که خوندم باید بخونم تا لیسانس بگیرم.به شرطی که هیچ ترمی نیفتم. اگر دو برابر بخونم فوق می گیرم. اگر یک سال اضافه تر بخونم دکتری. هر بار که وارد می شدم این حساب کتاب ها رو تو دلم می کردم. تو حیاط چشمم به شیرین افتاد. یعنی اون رو هم دیگه نمی بینم؟ این تابستون عروسیش بود. چه طوری می تونستم تو عروسی بهترین دوستم نباشم؟ لبخندی زدم و به سمتش رفتم. دستش رو سایه بون چشمش کرده بود و اطراف رو نگاه می کرد از پشت بهش نزدیک شدم دست هام رو به طور ناگهانی از پشت انداختم دور گردنش. جیغ کشید و برگشت سمتم. زدم زیر خنده:

- نترس روح نیستم.

با کلاسورش زد به بازوم.

- خدا خفه ات نکنه رکسی.

- کوفت رکسی.

- زهره ترک شدم دیوونه.

خندیدم و گفتم:

- چقدر دلم می خواست از این قیافه ات عکس بگیرم دوربین موبایلم خدابیامرز شده.

در حالی که با هم راه می افتادیم سمت دانشکده پرسید:

- باز زدیش زمین؟

- نچ.

- چی شده؟

- بحدس.

- دست شویی؟

- نه.

- نشستی روش؟

- نچ.

- بگو دیگه...

- داشتم با رها حرف می زدم ظرف هم می شستم از دستم سر خورد افتاد تو سینگ. لنزش شکست. صفحه اش هم هر چند وقت یک بار می پره.

سرش رو با تاسف تکون داد و گفت:

- گوشی هم از دست تو امون نداره.

- برو دعا کن یک پول بیاد دستم عوضش کنم.

با دیدنش کلا حالم عوض شد. واقعا بدون شیرین تا حالا صد بار خودکشی کرده بودم از افسردگی .با هم وارد کلاس شدیم. با بچه ها سلام احوال پرسی کردیم و نشستیم. فرزانه ته کلاس نشسته بود. گرفته بود. داشت با نوک اتود رو میز حکاکی می کرد. سر جام تو ردیف دوم نشستم. آخرین روزی بود که اون نیمکت رو میدیدم؟ اون روز با همون استاد کچل معروفمون کلاس داشتیم. یک کلاس دیگه هم با استاد مظاهری داشتیم که از وقتی رفته بودیم شمال شده بود اسطوره ی من. معماری فوق العاده و طرح هایی که برای پله و شومینه و ایون زده بود رو قلبا می ستودم. سر کلاس استاد کچل که هنوز بعد از دو ترم کلاس داشتن باهاش فامیل واقعیش رو نمی دونستم چون همیشه بهش می گفتیم استاد کچل، هیچ کس گوش نمی کرد. جز دو سه نفر خرخون که جزوه می نوشتند بقیه یا داشتند نامه نگاری می کردند یا اس ام اس بازی. یکسری هم مثل من و شیرین پچ پچ و تجدید خاطره. درس استاد که تموم شد کلاس دو دقیقه ای خالی شد. فرزانه اولین نفر بود که با حرکاتی عصبی کلاس رو ترک کرد.

- این چش بود؟

شیرین- چه می دونم. نیلو اینا دیروز و پریروز هم باهاش کلاس داشند. میگن همین طوری بوده.

- چی شده یعنی؟

شونه بالا انداخت و همون طور که از کلاس خارج می شد گفت:

- به ما چه؟ بیا بریم تریا گلوم خشک شد بس ور ور کردم.

دنبالش راه افتادم و گفتم:

- یعنی با سهراب مشکلی داره؟

- نمی دونم. فکر کنم سهراب اصلا تهران نیست پریروز هم نیمده دانشگاه.

خندیدم و گفتم:

- باز شاخک های تو فعال شدند؟

- مگه خاموش بودند.

با شوخی و خنده وارد تریا شدیم. پدرام و دوست هاش یک گوشه نشسته بودند.یکسری از بچه های ما هم بودند. اصولا ما دو تا اکیپ تو دو تا گروه سنی مختلف بودیم که خیلی با هم جور بودیم. برامون دست تکون دادند رفتیم سمتشون. پدرام برامون جا باز کرد. ما هم دو تا صندلی از میز بغلی برداشتیم و کنارشون نشستیم. جمعا ده نفری می شدیم. همایون یکی از دوست های شوخش بود گفت:

- خوش گذشت صفا سیتی؟

شیرین- جای شما خالی.

همایون- آره جون عمه ات. چقدر هم شما خوشتون میاد من خرمگس بیام خلوت دو نفره تون رو بریزم بهم.

جمع خندید.

شیرین- مگه دو نفره رفته بودیم؟

همایون چشمکی زد و گفت:

- جفت جفت بودید دیگه...من تنها مومدم یا آویزون شما دو تا می شدم یا رکسانا اینا.

خندیدم و گفتم:

- خب تو هم جفتت رو می آوردی...

- ما جفتمون کجا بود دلت خوشه ها...

یکمی از قهوه ای که جلوش بود خورد و گفت:

- تو کی می خوای جفتت رو نشون ما بدی؟

این رو که گفت همه پیله کردند به من.

- راست میگه دیگه شش ماهه با همید ما هنوز ندیدیمش.

- نترس نمی دزدیمش...

- بیارش ببینیم دیگه این شازده پسر رو.

خندیدم و شونه بالا انداختم.

- شاید یک روز بشه...

مهلا یکهو دستش رو زد رو میز و گفت:

- امشب چه طوره؟

- امشب؟

مهلا- آره. امشب همه با هم بریم پارک جمشیدیه. یا چه می دونم دربند. روز آخر ترمه دیگه یک جشن کوچولو بگیریم. تو هم این شاهزاده ی سوار بر لکسوز سفیدت رو بیار باهاش آشنا شیم.

سیمین- آره بابا خسته شدیم انقدر دزدکی تو ماشینش دیدش زدیم.

همه خندیدند. شیرین در صدد تایید براومد.

- به نظر من که پیشنهاد خوبیه چی میگی رکسانا؟

- ام...بچه ها من امشب یکم گرفتارم...

همه معترض شدند.

- شب آخره دیگه.

- ناز نیا انقدر.

- آرزو به دل می ذاری ما رو.

در برابر اصرار ها و شوخی هاشون فقط می خندیدم. فردا رو کلا باید با فرهاد می بودم. اون روز باید می رفتم دنبال کار بلیتم. می خواستم چهارشنبه یا پنج شنبه برم. انقدر بچه ها اصرار کردند که گفتم:

- بابا من به کنار... برنامه فرهاد رو نمی دونم.

مهلا- خب زنگ بزن همین الان بپرس ازش.

بقیه هم شروع کردند شلوغ کاری که زنگ بزن زنگ بزن. گوشیم رو در آوردم و با فرهاد تماس گرفتم. بعد از چند لحظه خودش جواب داد. شیرین و سحر هم که دو طرف من نشسته بودند گوششون رو چسبونده بودن به گوشی. بقیه هم کاملا سکوت کرده بودند و گوش هاشون رو تیز کرده بودند. بعد از سه تا بوق برداشت.

- جانم؟

- الو سلام.

- سلام. عزیزم خوبی؟

- مرسی. تو خوبی؟

- من هم خوبم. میگذره.

- دیشب خیلی دیر رسیدی؟

- نه...زیاد ترافیک نبود.

شیرین یک نیشگون از بازوم گرفت که یعنی بسه برو سر اصل مطلب.محلش ندادم.

- خب خدا رو شکر.

- کاری داشتی زنگ زدی؟

جهت در آوردن حرص بچه ها هم گفتم:

- نه مگه کاری باید داشته باشم؟

همایون برام خط و نشون کشید. سحر هم گوشی رو از دستم قاپید و گذاشت رو آیفون و گذاشت وسط میز چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

- می خواستم ببینم امشب چه کاره ای...

- امشب...بیکار خدایی.

یکهو همه دست زدند.

- رکسانا اونجا چه خبره؟

گوشی رو از رو میز برداشتم و از رو آیفون برش داشتم بعد هم جریان رو براش تعریف کردم و گفتم:

- بچه ها خیلی دلشون می خواد ببننت.

گوش های سحر و شیرین همچنان به کله ی من چسبیده بودند.

- میای؟

- اره کاری که ندارم. دانشگاهم این روز ها تق و لق. دو روز دیگه آخرین جلسه است.

- باشه. پس...هماهنگ می کنم با بچه ها خبرش رو میدم بهت.

- باشه.

- کاری نداری؟

- نه قربونت برم مراقب خودت باش.

- تو هم همین طور فعلا.

و گوشی رو قطع کردم. بچه ها دوباره شروع کردند. هر کی باز یک چیزی می گفت سحر که کل مکالمه رو شنیده بود گفت:

- چه نونی به هم قرض میدن...

و رو به سعید، نامزدش که اتفاقا خیلی هم خجالتی بود گفت:

- یاد بگیر.

بچه ها خندیدند.

سیمین- راستی من با این که خیلی تلاش کردم آخرش هم درست نفهمیدم این سوپرمن شما چه شکلیه.

نیلو- خاک بر سرت هر کی رو تو دانشگاه ببری چهره نگاری عین چهره فرهاد رو تحویلت میده.

سیمین- ا...خب من مثل شما ها شانس ندارم که فقط از تو ماشین دیدمش عینک هم میزنه همیشه.

خندیدم و شیرین گفت:

- خبر نداری انقدر خوش گله.

- برو بابا شیرین کجاش خوش گله؟

شیرین دستش رو مشت کرد گرفت جلو دهنش و گفت:

- ا؟ از فرهاد خوش گل تر؟

با چشم و ابرو به پدرام اشاره کردم گفتم:

- آره اون جا نشسته.

همه خندیدند. شیرین هم دست به سینه نشست سر جاش و گفت:

- منظورم تو چشم مشکی ها بود وگرنه خب معلومه دیگه چشم رنگی ها خوش گل تر اند.

تو اون جمع تنها چشم رنگی ها شیرین و پدرام بودند این شد که بقیه شروع کردند اعتراض که باز سیمین پارازیت داد:

- بابا همه تون خوش گلید دیگه بگید این چه شکلیه؟

- دهه....تو چی کار داری؟

سیمین- نترس کاریش ندارم می خوام حس کنجکاویم رو ارضا کنم.

شیرین- خوش گله بابا من بهتون میگم.

- برو تو ام. هیچم خوش گل نیست.

شیرین- خاک بر سر دوست پسر توه باید ازش دفاع کنی.

- من عادت ندارم قپی بیام.

شیرین- وای مامانم اینا...

دست هام رو تو هم قلاب کردم و گفتم:

- فرهاد اصلا خوش گل نیست ولی به کوری چشم خیلی ها جذابه.

نیلو و سحر شروع کردند چشم و ابرو اومدن. خندیدم و گفتم:

- حالا امشب میبیندیش می فهمید من راست میگم یا شیرین.

خلاصه برنامه ی اون شب رو هماهنگ کردیم و بلند شدیم رفتیم سر کلاس هامون. سر کلاس استاد مظاهری واقعا گوش کردم. از بهترین ها بود ولی با دیدن اون ویلا این امر بهم ثابت شده بود. نذاشتم شیرین هم حرف بزنه گفتم گوش بده این ساعت مهمه.

خلاصه اون روز هم به پایان رسید موقع رفتن یک بار دیگه با همه هماهنگ کردیم. پدرام و شیرین با اصرار من رو به خونه رسوندند و خودشون رفتند. جلو در ایستاده بودم و سعی داشتم کلیدم رو تو کیف شلوغم پیدا کنم که صدای ظریف و دخترونه ای از پشت سر صدام کرد.

- رکسانا خانم؟

برگشتم چشمم به یک دختر ریزه میزه که حدودا پنج سانت ازم کوتاه تر بود افتاد. اندام لاغر و مینیاتوری ای داشت. صورتش هم ناز و بچگونه بود. شاید دوم سوم دبیرستان اون هم به زور. چشم های گربه ایش قهوه ای رنگ بودند. پوست سفیدش صاف و شفاف بود. بینی کوچک و لب های باریکش به صورت قلبی شکلش میومدند. ابرو هاش...خیلی نازک بودند حتی نازک تر از مال من.

- خودم هستم.

- می تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟

- به جا نمیارم...

چند قدم به سمتم اومد و متوجه شدم کفش هاش پاشنه بلند اند!

- شما من رو نمیشناسید. ولی من چند ماهه می خوام باهاتون صحبت کنم.

- بفرمایید.

کمی من و من کرد و بعد در حالی که با انگشت های باریک و کشیده اش بازی می کرد گفت:

- قبل از شما من با فرهاد بودم!

قلبم ایستاد. دختری که رو به روم ایستاده بود حتی بهش نمیخورد به سن قانونی رسیده باشه. صورتش بی آرایش بود. یک مانتوی ساده ی کرم تنش بود با شال نارنجی. گنگ نگاهش می کردم که سرش رو انداخت پایین و گفت:

- دو هفته باهاش بودم فقط.

قلبم داد زد:نه... باورم نمیشد فرهاد به دختر مدرسه ای ها هم رحم نمی کرد؟دختره ادامه داد:

- خواهش می کنم زندگیم رو خراب نکنید. اومدم ازتون خواهش کنم با فرهاد بهم بزنید.

نفسم درست بالا نمی اومد. حتی موقع احضار روح انقدر شوکه نشده بودم.

- فرهاد با شما بوده؟ مطمئنید؟ فرهاد فارس منش؟

- بله... مدرک هم دارم.

و گوشیش رو در آورد و یکم باهاش ور رفت بعد صفحه گوشی رو گرفت سمتم. عکس خودش و فرهاد که رو یک نیمکت کنار هم نشسته بودند بود.عکس معمولی بود. حتی بدنشون هم با هم تماس نداشت. یک نگاه به عکس کردم و یک نگاه به دختره که از عکسش بچه تر نشون می داد. کم رویی رو گذاشتم کنار و گفتم:

- مگه شما چند سالتونه؟

سرش رو انداخت پایین.

- هفده.

پوزخندی زدم و گفتم: امکان نداره.

- دارید میبینید که.

- آخه یک عکس رو یک نیمکت که نشد دلیل. اصلا برای چی می خواید از زندگیش برم بیرون؟

- شنیدم شما با همه فرق دارید. شنیدم می خواد باهاتون عروسی کنه. فرهاد همیشه با چند نفر بود ولی شنیدم الان فقط با شماست. خواهش کنم فرهاد عروسی کنه من میمیرم

دلم می خواست بزنم بکشمش دختره رو. این رو چرا؟ فرهاد رو باید می کشتم چه طوری با احساسات یک دختر دبیرستانی بازی می کرد؟

- کجا با فرهاد آشنا شدی؟

- تو پارتی لیلی.

با تعجب تقریبا داد زدم:

- پارتی؟

- آره اوایل مهر پارسال بود باهاش آشنا شدم.

- وای خدا... باور نمی کنم.

دختره چیزی نمی گفت. آخه تو روچه به پارتی؟

- اسمت چیه؟

- سپیده.

وای خدایا اومده از من می خواد از زندگی کی برم بیرون؟ فرهاد! فرهاد که به زور خودش رو انداخت بود وسط زندگی من. سعی کردم یکم حفره های خالی ای که تو مغزم ایجاد شده بود رو پر کم.

- چرا اگر ازدواج کنه تو میمیری؟

- من هنوز امید دارم که برگرده پیشم.

نتونستم خودم رو کنترل کنم داد زدم:

- تو به دو هفته رابطه ی بی سر وته امید بستی؟ مگه تو چند سالته؟ تو برا فرهاد یک بچه ای! اون هشت سال ازت بزرگ تره.خیلی احمقی اگر از اولش فکر کردی تو رو به خاطر یک رابطه ی پایدار می خواد. تو چه طوری می تونی بیای اینجا از من بخوای با فرهاد بهم بزنم؟ چه طوری به خودت اجازه میدی؟

گریه اش گرفت. با هق هق گفت:

- به خدا عاشقشم. خیلی سعی کردم فراموشش کنم. چند ماهه میام اینجا با خودم کلنجار میرم. وقتی میبینم با شماست دلم می خواد بمیرم به خدا اگر فرهاد ازدواج کنه من خودم رو می کشم. نمیشه که بیاد زندگی من رو زیر و رو کنه و بذاره بره...از اولش برای چی اومد تو زندگی من؟

صدای فرهاد تو ذهنم اکو شد: تو اولین نفری که خودم بهش درخواست دادم.

- اون اومد تو زندگیت؟

یکم مکث کرد و بعد گفت:

- آره کلی هم اصرار کرد. یک ماه افتاد دنبالم تو کل راه مدرسه به خونه دنبالم می کرد.

سرم گیج رفت. یعنی برای من همون ترفندی رو استفاده کرده بود که برای یک دختر شونزده هفده ساله به کار برده بود؟و من با بیست سال سن خام شده بودم.

سپیده باز شروع کرد:

- خواهش می کنم. من بدون فرهاد نمی تونم زندگی کنم. بذارید من زندگیم رو حفظ کنم.

دلم می خواست یک سیلی بهش بزنم تا صداش رو ببره. چه طوری می تونست به خاطر یک پسر که ولش کرده خودش رو انقدر ذلیل کنه؟ یک دختر هفده ساله چرا باید بیاد التماس من رو بکنه که از زندگی مردی که ولش کرده برم بیرون؟ واقعا هرچی سرش میومد حقش بود. صد رحمت به سیزده ساله ها این دختر قد یک بچه ده ساله هم قدرت تشخیص نداشت. کدوم زندگی رو حفظ کنی فرهاد همزمان با تو با پرستو هم بوده. با خیلی های دیگه هم بوده...حیف صورت به این خوش گلی نبود؟ دیگه نمی تونستم خودم رو کنترل کنم قبل از این که اونقدر کنترلم از دستم خارج بشه که بهش سیلی بزنم کلیدم رو در آوردم و در رو باز کردم. آستین مانتوم رو گرفت.

- خواهش می کنم. به خدا خودم رو می کشم.

دستم رو کشیدم و آستینم رو آزاد کردم.

- نکن دختر من آبرو دارم جلو در و همسایه. برو درست رو بخون بچه این چه فکر هایییه که تو می کنی؟

داشتم می رفتم داخل تقریبا بهم آویزون شده بود و هی می گفت تو رو خدا تو روخدا. هولش دادم عقب و در رو بستم در آخرین لحظاتی که در داشت بسته می شد گفت:

- اگه بلایی سر زندگیم بیاد تقصیر تواِ...

در بستم و بهش تکیه دادم. نفس نفس می زدم. از حرص از عصبانیت. هم دلم به حال سپیده می سوخت هم ازش حرصم می گرفت که انقدر خره.صدای دور شدن قدم هاش رو می شنیدم. فرهاد تو واقعا با زندگی یک دختر هفده ساله بازی کردی؟

================================

چشم هام رو بستم و سعی کردم نفس هام رو نتظیم کنم. باید با فرهاد حرف می زدم. چه حرفی می زدم؟ اون به من دروغ گفت. دیگه نمی خواستم دنبال یک راه باشم که بیشتر پیشش بمونم. باید می رفتم. چرا؟ چرا باید تو آخرین روز هایی که باهاشم تصویرش تو ذهنم انقدر تار بشه؟ اون حق نداشت چنین تصویری تو ذهن من داشته باشه. حق نداشت. حق نداشت انقدر بد باشه. چون من عاشقش بودم. به ساده ترین شکل ممکن تو بدترین شرایط عاشق کسی شده بودم که با همه فرق داشت. اشک هام از زیر پلک های بسته ام پایین ریختند. همون بهتر که در مقابل خواسته ی پدرش مقاومت نکردم. من تا دو روز دیگه اون شهر لعنتی رو با خاطره هاش ترک می کردم. هنوز چشم هام بسته بود که دست کسی رو روی گونه هام حس کردم. با وحشت چشم هام رو باز کردم. نگاهم تو نگاه رنگیش قفل شد. شوکه بودم. نمی تونستم چیزی رو که می بینم هضم کنم. ساسان ایستاده بود جلوی من اشک هام رو پاک می کرد؟ چرا؟ هیچ کس نداشت اشک هام رو پاک کنه فقط فرهاد...شاید مانی... در نهایت پدارم. ولی ساسان... از نگاهش بدم میومد. هیچ کس تا حالا این طوری نگاهم نکرده بود. انقدر بی پروا و در یک کلمه ی بی ریا هیز! اون نه عشقم بود نه مثل مانی و پدرام دوستم بود. نه به چشم برادری نگاهش می کردم و نه حتی به جز یک اسم چیزی ازش می دونستم... در یک صدم ثانیه به خودم اومدم اخم هام رو تا جایی که می شد کشیدم تو هم با دست هولش دادم و پله ها رو دو تا یکی بالا رفتم. بی توجه به اقدس خانم که لباس بیرون پوشیده بود و سعی داشت با غلبه به زانو دردش پله ها رو پایین بیاد پله ها رو با هق هق بالا رفتم خودم رو تو خونه انداختم. پشت در نشستم و سرم رو گذاشتم رو زانو هام و گریه کردم. اون چه طوری به خودش اجازه داد به من دست بزنه؟ سی سال تو این مملکت زندگی کرده بود نمی دونست نباید... عصبی بودم. نباید بهش می گفتم تنهام. ولی بالاخره که می فهمید. سرم رو محکم تکون دادم نمی خواستم فکر کنم نمی خواستم به هزار و یک اشتباهم تو اون زندگی نکبت بار فکر کنم. هنوز داشتم گریه می کردم که گوشی خونه زنگ خورد. خواستم جواب بدم که شماره فرهاد رو دیدم. دستم رفت گوشی رو برداره. دهنم از همون موقع حاضر بود تا هرچی می تونه بارش کنه ولی تو یک لحظه قلبم فرمان ایست داد. دستم برگشت. کنار بدنم افتاد. دهنم بسته شد. یک نفس عمیق کشیدم. من که دارم می رم. بذار یک خاطره ی خوب ازم بمونه. اصلا کی گفته سپیده راسته؟ یک دختر دبیرستانی یک روز یکهو جلوت سبز شده یکسری زر مفت زده که چی؟ تو باید به فرهاد شک کنی؟

عکس چی؟

عکس هم شد دلیل؟

تهدید هاش چی؟

گول یک بچه رو می خوری؟

اگر واقعی باشه؟

نیست.

نیست؟

نیست.

اونقدر با خودم حرف زدم و به تلفن نگاه کردم تا قطع شد. از برق کشیدمش. ترجیح میدادم تو عصبانیت حرفی نزنم. گوشیم رو از کیفم در آوردم و گذاشتم رو سایلنت. تو کمد قایمش کردم. رفتم دستشویی و آبی به صورتم زدم. هنوز یک انگیزه ی قوی تو دلم برای خفه کردن ساسان داشتم.مرتیکه پررو...با این که شاید اتفاق شاقی نبود ولی وقتی فکر می کردم کسی که دو سه بار بیشتر ندیدمش و باهاش حتی سلام علیک هم ندارم دستش به گونه ام خورده...حس می کردم به حریمم تعرض شده. رو تختم دراز کشیدم و سعی کردم یک چرت نیم ساعته بزنم دلم می خواست حدالامکان به چیزی فکر نکنم. نه به سپیده نه به ساسان لعنتی نه حتی به فرهاد یا شیرین و اتفاق های اون روز و نه حتی به اون شب و تصمیم راجع به رفتن یا نرفتن. فقط می خواستم نیم ساعت مغزم رو خاموش کنم. فقط نیم ساعت....

×××

با صدای دق و توق در و صداهایی که اسمم رو صدا می زدند چشم باز کردم. صدا ها هر لحظه بیشتر می شدند دو نفر داشتند به در می کوبیدند. شاید سه نفر؟ نه چهارتا دست بود. کمی بیشتر فکر کدم به نتیجه نرسیدم همون طوری رو تخت افتاده بودم و فکر می کردم. یکم طول کشید تا اعصاب دست و پام فعال شد و بلند شدم مغزم هیچ تشخیصی نمی داد خیلی گیج به طرف در رفتم تا از شکستن نجاتش بدم برای یک در جدید پول نداشتم.

نگاه گیجم به فرهاد افتاد که بهت زده همون طور که دستش تو هوا بود نگاهم می کرد. نفس های مقطعش رو با یک نفس عمیق سامان داد. دستش که تو هوا مونده بود رو تو موهاش برد و با صدای فخه ای پرسید:

- این جایی؟

هنوز گیج نگاهش می کردم. رادار مغزم گفت یک نفر دیگه هم اون جا ایستاده برگشتم و با دیدن اون چشم های رنگی تنم لرزید. مغز نیمه خوابم فرمان داد برم داخل. در رو ول کردم و به سمت آشپزخونه رفتم. صدای فرهاد رو می شنیدم که داشت ازش تشکر می کرد.

- خیلی لطف کردید آقا. مرسی.

- من که گفتم از ساختمون بیرون نرفته نگران نباشید.

مرتیکه تو چه می دونستی من اومدم تو که داشتی می رفتی بیرون... آبی به صورتم زدم تا این گیجیم بپره هنوز فکرم درگیر یک صحنه هایی از خواب بود نور و رنگ و صداهای گنگی تو مغزم بود و نمی دونستم چه ربطی به هم دیگه یا همون صحنه ای که درش حضور داشتم دارند. هنوز داشتم خواب میدیدم؟ یکم دیگه آب به صورتم پاشیدم. بهتر شد. صدای بسته شدن در اومد. بعد هم قدم های تند و عصبی فرهاد. اومد تو آشپزخونه و با یک حرکت در آغوشم کشید. با فشار شدید که به استخوان هام وارد کرد خواب از سرم پرید و تونستم یک آخ به نشونه ی اعتراض بگم ولی اون بی توجه به حرفم صورتش رو تو موهام پنهان کرد و گردنم رو بوسید.

- نصفه عمر کردی که منو.

- چی شده مگه؟

من رو تند از خودش جدا کرد و زل زد تو چشم هام.همون طور که بازو هام رو محکم فشار می داد گفت:

- چی شده؟ می دونی چند ساعته ازت خبر ندارم؟ گوشیت رو که جواب نمیدی. پدرام میگه رسوندتت خونه. ولی تلفن خونه هم کسی جواب نمیده. رفتم تک تک جاهایی که ممکن بود باشی رو سر زدم بعد اومدم اینجا از همسایه ات می پرسم میگه رفته خونه. اومدم اینجا هرچی در می زنم کسی جواب نمیده دیگه می خواستم در رو بشکنم گفتم شاید بلایی سرت اومد. خفه شدی.

جمله آخرش رو که گفت پقی زدم زیر خنده. عصبی شد همون طور که بازو هام تو دستش بود یک تکون به بدنم وارد کرد و گفت:

- چی خنده داره؟

بین خنده دست هاش رو از رو بازو هام برداشتم و گفتم:

- دستم شکست.

- جواب من رو بده.چی خنده داره؟

- این ذهن خلاق تو...یک وقت فکر نکردی خودکشی کرده باشم؟

و با شدت بیشتری خندیدم.

- این که تو بلد نیستی نگران بشی یا زیاد بی خیالی معنیش این نیست که بقیه مشکل دارند.

دست هام رو دور کمرش حلقه کردم و سرم رو تا جایی که می تونستم بالا گرفتم تا بتونم ببینمش بعد هم در حالی که سعی می کردم نخندم گفتم:

- من که نگفتم مشکل داری گفتم خلاقی...

هنوز با کلافگی و عصبانیت نگاهم می کرد. پوفی کردم چتری هام رفت تو هوا. رو نوک پام بلند شدم و گونه اش رو بوسیدم.

- فعلا که زنده ام برو خدا رو شکر کن.

و ازش جدا شدم و رفتم سراغ کتری. آبش کردم و در حالی که سعی می کردم با فندک گاز که بگیر نگیر داشت زیرش رو روشن کنم گفتم:

- ساعت چند هست حالا؟

- هفت.

با وحشت نگاهی به ساعت انداختم و گفتم:

- وای...من چه طوری این همه خوابیدم؟

- من هم تو همین موندم.

و با اوقات تلخی آشپزخونه رو ترک کرد و رو مبل تو هال ولو شد. زیر کتری رو با هزار بدبختی روشن کردم. یکهو یادم افتاد اون شب با بچه ها برنامه داشتیم.

- نیم ساعت خواستم چشم رو هم بذارم ها...بچه ها چی شدند؟

- چه عجب یادت اومد!

- رفتند؟

- آره.

- چه بی معرفت هایی اند انگار نه انگار من گم شده بودم.

- گفتم اونها فکر خلاقشون رو به کار نگیرند رکسانا خانم ممکنه ناراحت بشه. چیزی بهشون نگفتم. فقط پدرام می دونست گه گفتم چیزی به شیرین نگه.

و از جاش بلند شد و رفت سمت اتاق. خیلی شکار بود از دستم. خدا به خیر بگذرونه. برگشتم سر وقت قوری. که یکهو یاد ماجرای سپیده افتادم. ترجیح دادم چیزی به فرهاد نگم. اون هم عضوی از گذشته اش بود. اگر می خواستم پیشش بمونم قضیه فرق می کرد. فکر کردم حالا که من دارم می رم بیان کردن این قضیه جز یک خاطره ی تلخ چیزی به جا نمیذاره

چای شسته شده رو ریختم تو قوری و منتظر موندم آب کتری جوش بیاد. فرهاد همراه یک بالش در حالی که داشت با موبایلش صحبت می کرد از اتاق خارج شد.

- آره. آره. مشکلی نیست.

-....

- نه دیگه خیالتون راحت.

-...

- نه ما بهتون نمی رسیم امشب.انشالله یک فرصت دیگه.

-...

- قربانت. خداحافظ.

گوشی رو قطع کرد و رو زمین جلوی تلویزیون دراز کشید و بالش رو گذاشت زیر سرش. رفتم تو هال بالا سرش ایستادم. داشت یک سریال نگاه می کرد. از این عشقی ها که رها براشون جون می داد ولی من حالم از داستان های آبکیشون بهم می خورد. کنارش چهارزانو نشستم و گفتم:

- دنبال می کنی این ها رو؟

- گاهی وقت ها.

- ماجراش چیه؟

- یک دختری در شرف ازدواجه یکهو زندگیش با ورود عشق قبلیش بهم میریزه. یارو اومده برا انتقام. از اون ور احساسات دختره دوچار دوگانگی میشه.

برام جالب بود سر خوردم و از نشسته به خوابیده تغییر حالت دادم. سرم رو گذاشتم رو همون بالش زیر سر فرهاد که تصادفا بالش خودم بودم!

- صداش رو زیاد کن.

حرفم رو گوش نکرد. من هم با حرص کنترل رو از رو شکمش برداشتم و صداش رو تا ته زیاد کردم. گوش های خودم هم داشت کر می شد. خصوصا که همون موقع یک صحنه ی خشن شروع شد و دختره شروع کرد جیغ زدن. دلم می خواست سرم رو ببرم زیر بالش و یک بسته کامل پنبه بذرم تو گوش هام واقعا داشتم اذیت می شدم ولی فرهاد در کمال ریلکسی میخ شده بود به تلویزیون. آخ دلم می خواست برم دختره رو خفه کنم خب کمتر جیغ بزن! به روی خودم نیوردم سعی کردم من هم مثل خودش ریلکس باشم چند دقیقه بعد که یکم سر و صدا ها آروم شده بود حس کردم داره یک چیزی میگه درست که نمی شنیدم یک چیزی در حد وز وز!

- چی؟

دوباره وز وز. صدایش رو یکم کم کردم و داد زدم:-

- ها؟

- چرا داد میزنی صداش که کمه...

- چی گفتی حالا؟

- بو فلز سوخته میاد.

یکم بو کشیدم و بعد با کف دست محکم زدم به صورتم که باز صدای فرهاد در اومد:

- تو آخر میشکونی فکت رو این چه کاریه؟

بلند شدم مثل اسب دویدم سمت آشپزخونه و کتری سوخته رو از رو گاز برداشتم. چه بوی وحشت ناکی هم داشت...دستم هم نزدیک بود بسوزه. هوای آشپزخونه مه آلود شده بود. خصوصا اطراف گاز درست جلوم رو نمی دیدم. با صدای خنده ی فرهاد برگشتم عقب.

- کوفت. کتریم از دست رفت.

- چقدر اب ریخته بودی توش مگه این طوری بخار کرده؟

- چه می دونم؟...نه...دیگه کتری ندارم...

- حقته عواقب لجبازی و بی خیالی این میشه.

دست هام رو تو هوا تکون می دادم تا بخار های آب پراکنده بشن.

- فرهاد اون پنجره اشپزخونه رو باز کن.

به حرفم گوش کرد. چند لحظه بعد هوا بهتر شده بود و من در سوگ کتری جوونمرگ شده ام ماتم گرفته بودم. فرهاد جنازه اش رو از جلو چشمم دور کرد و گذاشت جلو در تا بعدا یک فکری به حالش بکنه. بعد هم تلویزیون رو که داشت تبلیغ پاناسونیک می کرد رو خاموش کرد و نشست رو مبل.

- چایی که پرید یک چیز دیگه بده بخوریم.

- چی بیارم؟

- چه می دونم ما رو که از یک شام مشتی انداختی امشب.

فکری به سرم زد و با ذوق گفتم:

- بریم شام بیرون؟....مهمون من.

خندید و گفت:

- پول هات رو جمع کن کوچولو لازمت میشه.

- نه جدی...

- نمی خواد...بیا بشین اینجا ببینم.

- واسه چی؟

- بیا میخوام کتکت بزنم.

با خنده رفتم رو مبل کنارش نشستم.

- امروز چی شده بود؟

- یعنی چی چی شده بود؟

- چی شد که تلفن خونه ات رو کشیدی موبایل رو هم گذاشتی رو سایلنت؟

لبم رو گاز گرفتم و گفتم:

- چیزی نبود.

- آدم سالم بی دلیل چنین کاری نمی کنه رکسانا نذار به عقلت شک کنم یا فکر کنم که تو به شعور من شک داری.

سرم رو انداختم پایین.

- هیچی به خدا.

- به خدا؟

چیزی نگفتم. هیچی به خدا هم که مثل نقل و نبات میومد رو زبون ما.

- یعنی...چیزه.

- چی شده بود؟

- هیچ حالم خوب نبود دیگه دلم گرفته بود.

- بی دلیل؟

- یکی مزاحمم شده بود.

- خب؟

- هیچی دیگه..اعصابم ریخت بهم...خواستم نیم ساعت بخوابم اعصابم درست بشه تلفن رو کشیدم.

با شک نگاهم می کرد باور نکرده بود. من هم چیز دیگه ای به دهنم نمی رسید بلغور کنم دلم هم نمی خواست راستش رو بگم. خدایا ببخش منو به خاطر این همه دروغی که بهش گفتم.

- مطمئن باشم همه چیز مرتبه رکسانا؟

سرم رو روی سینه اش گذاشتم و گفتم:

- آره.

بغلم کرد و گفت:

- قول بده مشکلی بود بهم بگی.

- قول می دم.

و تو دلم ادامه دادم: البته تا فردا...

یکهو یادم اومد که قرار بود اون روز برم بلیت بگیرم...لعنتی چه موقع خواب بود؟ فردا رو هم که می خواستم کلهم اختصاص بدم به فرهاد.

- فرهاد؟

- جانم؟

- فردا چه کاره ای؟

- تا ساعت پنج دانشگاه دارم. بعدش هم بیکار...

- دانشگاهت تموم نشد؟

- نه هنوز...فردا رو باید برم...دو تا کلاس دیگه هم مونده هفته دیگه تموم میشن.

- پس...فردا میشه بریم جایی؟

- کجا؟

- بریم بیرون. شام. نمی دونم... باهم باشیم فقط.

با موشکافی نگاهم کرد و گفت:

- مشکوک می زنی ها...

- ای بابا...نخواستم اصلا.

خندید و گفت:

- بریم کلبه؟

با ذوق دست هام رو بهم زدم:

- میشه؟

- آره چرا نشه؟

- بریم من که از خدامه.

- انقدر دوست داری اون جا رو؟

- آره. تازه الان هوا گرم شده می تونم برم تو باغش رو قشنگ بگردم.

خندید و گفت:

- می بّرمت.

با لبخند سرم رو بلند کردم و زل زدم به چشم هاش. سرش رو آورد پایین که ببوستم که زنگ آیفون به صدا در اومد.خواستم بلند شم در رو باز کنم که دستم رو گرفت نشوندم.

- کجا؟

- در رو باز کنم.

- نمی خواد.

و من رو کشید سمت خودش و شروع کرد به بوسیدنم. به زور خودم رو از دستش نجات دادم و با خنده گفتم:

- بابا یک بدبختی پشت دره.

- مگه منتظر کسی بودی؟

- نه

- پس مهمون ناخوانده همون بهتر که پشت در بمونه.

وشونه هام رو گرفت و خوابودنم رو مبل.

- بابا شاید کار ضروری داره.

خم شد روم و قبل از این که دوباره کارش رو شروع کنه گفت:

- اگر واجب باشه برمیگرده

با احساس گرما چشم باز کردم. کل بدنم عرق کرده بود حس می کردم زیر اون ملحفه ی نازکی که روم انداخته شده بود دارم خفه میشم. با یک لگد جانانه ملحفه رو به دو متر اون طرف تر شوت کردم. بر خلاف انظارم رو زمین اتاق فرود نیمد بلکه افتاد رو فرش هال! فرش هال اون جا چی کار می کرد؟ چشم هام رو محکم بستم و باز کردم. تازه فهمیدم رو کاناپه ی جلو تلویزیونم. کش و قوسی به بدن کوفته ام دادم و از جام بلند شدم. حس می کردم از خواب زیادی خسته ام. هرچند بهش نیاز داشتم. با فکر این که تا یک ماه دانشگاه ندارم قند تو دلم آب شد ولی وقتی یادم اومد که فققط امروز فرهاد رو میبینم دیدم تار شد. دستی به چشم هام کشیدم و دو قطره اشکی که انگار پشت پلکم ذخیره شده بودند رو زدودم. از جام بلند شدم و رفتم دستشویی. تو راه نگاهم به ساعت افتاد. پوف...یک و نیم بود. بی خود نبود احساس ترکیدن می کردم بیشتر از چهارده ساعت بود تخلیه نشده بودم! از دستشویی که بیرون اومدم بر اساس قریضه به سمت آشپزخونه کشیده شدم رو بدنه ی سفید یخچال چشمم به یک نوت پد سرخابی افتاد. رفتم جلو برش داشتم و خوندمش.

« صبح رفتم برات صبحونه خریدم تو یخچاله. یخچال تو هم کم از مال من نداره ها...یک فکری به حالش بکن. عصری میام پیشت حاضر باش بریم کلبه.

دوستت دارم مراقب خودت باش»

خندیدم و کاغذ رو مچاله کردم انداختم تو سطل. حالا نمی شد رو نوت پد سبز ها می نوشتی؟ سرخابی هاش رو دوست داشتم. به فکر خودم خندیدم و در یخچال رو باز کردم. مرسی مرد نمونه. این از کجا می دونست من مربا توت فرنگی دوست دارم؟

مربا رو بیرون آوردم و در یخچال رو بستم. با چاقو به جونش افتادم و خواستم درش رو باز کنم که تلفن زنگ خورد. رو اوپن بود برش داشتم و با شونه و سرم کنار گوشم نگهش داشتم و همون طور که مشغول کشتی با ظرف بودم گفتم:

- بله؟

- سلام.

- سلاااااام. بر سوپر من خنگ من.

خندید و گفت:

- خوبی؟

- من که آره ولی انگار تو خوب نیستی. از بل بلی هات خبری نیست.

- از شانس تو زیادی شارژم.

- چی شده؟

- حدس بزن.

- این چه بازی مسخره ایه همه تون بهش علاقه دارید؟

و اداش رو در آوردم: حدس بزن.

- انقدر خوش حالم رکسانا...سکته نکنم خوبه.

جدی شدم و گفتم:

- مانی با پدیده ای مثل آدم آشنایی؟

با خنده گفت:- همونه که تو آیینه هر روز بهم لبخند میزنه دیگه؟

- نه. نه. بری تو اتاق رها یا مامانت میبینیش. حالا برو وقتی دیدش ازش بپرس چه طوری حرف میزنه بعد تلفن رو بردار زنگ بزن به من مثل آدم حرف بزن.کاری نداری؟

در حالی که می خندید گفت:

- یکی از همکار هام حاضر شده رها رو مجانی عمل کنه!

جاقو رو که برده بود زیر در شیشه یکهو از دستم در رفت و یک خط بزرگ رو انگشت اشاره ام انداخت. کل در پلمپ شده ی لامذهب شیشه مربا خونی شد. همزمان با این اتفاق جیغ کشیدم. مانی نگران شد.

- چی شد؟

- هیچی...یک بار دیگه بگو..

- دکتر میهن پرست. از این مایه دار های خفن که به خاطر عشقشون به پزشکی کار می کنند فقط. یک آشنایی خیلی دور مثل این که مادرم با مادرش داشته. یکی دوباری دعوتش کردیم خونه. دیگه من نمی دونم مامانم راجع به مشکل رها چی گفته که دکتر امروز اومد به من گفت حاضره این عمل رو بدون هزینه انجام بده. از انسانیتش که بگذریم خیلی پزشک خوبیه من خودم خیلی قبولش دارم...رکسانا؟

یکم مکث کرد و گفت:

- داری گریه می کنی؟

با دست خونی اشک هام رو پاک کردم و گفتم:

- مانی میشه یکم دلقک بازی در بیاری من بفهمم خواب نیستم؟

- زهر مار. گریه ات هم با مسخره بازیه.

بین گریه خندیدم. ولی باز هق هق می کردم. کلا قات زده بودم.

- رکسان؟ خوبی؟ کسی پیشت نیست؟

- نه.

- گریه نکن جون مانی دیگه...باید بخندی. هنوز به رها نگفتم امروز برم خونه میگم بهش.

- نگو.

- چرا؟

- نمیذاره عملش کنند.

- چی میگی؟

- رها حاضر نیست کمک قبول کنه. نگو نذار غرورش بشکنه.

- خب بگم سی میلیون پول یکهو از آسمون افتاد تو حیاط؟

- نه.

- چی بگم؟

- بگو رکسان یک جوری جورش کرده دیگه...

- آها بگو دردت چیه می خوای قهرمان بازی در بیاری.

جیغ کشیدم:

- مانی...به خدا اگر بیام اون ور ها...

خندید و گفت:

- راستی کی میای...

دهنم باز شد بگم فردا که یکهو یادم اومد اصلا لازم نیست به حرف اون فریبرز احمق گوش کنم. در حالی که سعی می کردم صدام نلرزه گفتم:

- نمی دونم. هر وقت بشه.

- باشه. من برم دیگه... الان از سر کار زنگ زدم بهت مریض دارم.

- باشه برو. مراقب رها باش

- مراقب مامان چی؟

- مراقب خاله جونم هم باش.

- خودم چی؟

- خنگول باید اول مراقب خودت باشی تا بتونی مراقب رها اینا باشی حرفم دو منظوره بود!

خندید و بعد از خداحافظی گوشی رو قطع کرد. گوشی رو از تو آشپزخونه پرت کردم رو مبل و خودم شروع کردم بالا و پایین پریدن. با صدای بلند داد زدم:

- خدایا شکرت...

بین این بالا پایین پریدن ها دستم خورد به کابینت و درد وحشتناکی گرفت تازه یاد دردش افتادم. رفتم گرفتمش زیر شیر آب. بدجور خون اومده بود تا آرنجم خونی شده بود. دستم رو که خوب شستم با سه تا چسب زخم رو زخمش رو پوشوندم. بعد هم شیشه ی مربا رو گذاشتم تو ظرف شویی و روی صندلی آشپزخونه ولو شدم. یک نفس عمیق کشیدم و یکهو دوباره زدم زیر گریه. باورم نمیشد. بالاخره جور شد. خدایا مرسی مرسی مرسی...بالاخره صدام رو شنیدی؟ بالاخره من رو دیدی؟ بالاخره گذاشتی با خیال راحت به فرهاد فکر کنم. پیشش بمونم یعنی میشه؟ ببخشید به خاطر همه ی حرف های اون شبم ببخشید عصبی بودم. از جام بلند شدم کلافه بودم.با هر نفس خدا رو شکر می کردم. یک چیزی زیر پوستم حرکت می کرد. طبق آموزش های دوره متوسطه باید آدرنالین می بود. دست هام بدون این که خودم متوجه باشم در هوا برا خودشون حرکت می کردند گاهی به هم می خوردند. گاهی هم تار های صوتیم از خودشون صدا در می آوردند هر کاری می کردم بدون هماهنگی قبلی با مغزم بود. چه قدر خوب بود که درد دستم رو حس نمی کردم!

خواستم زنگ بزنم به فرهاد و برنامه عصر رو کنسل کنم وقت برای کلبه رفتن زیاد بود! ولی یادم اومد الان سر کلاسه. نمی تونستم یکجا بشینم. فکر می کردم باید یک کاری بکنم. چیز جالبی پیدا نکردم. از جام بلند شدم لباس پوشیدم و از خونه زدم بیرون. یک حس فوق العاده تو تمام وجودم بود. با تمام وجودم به اقدس خانم که با سختی پله ها رو بالا می اومد سلام کردم. تو پارکینگ با صدای بلند به ساسان که کیسه های خیار گوجه دستش بود لبخند زدم و سلام کردم. سلام کرد. حالم رو پرسید با روی باز جواب دادم. همون طور جلوم ایستاده بود. قصد بالا رفتن نداشت.

- چیزی شده؟

- خانم مسیحا من...بابت دیروز متاسفم.

لبخندی زدم و سرو رو تکون دادم:

- مهم نیست واقعا....اصلا مهم نیست!

- آخه من...

- گفتم که فکرش رو نکنید.

و در حالی که با خنده به سمت در پارکینگ می دویدم ازش خداحافظی کردم. جوگیر شده بودم ها تا دیروز می خواستم بکشمش.الان میگه این چه دیوونه ایه... با تاکسی خودم رو به تره بار رسوندم. تصمیم گرفتم به حرف فرهاد گوش کنم و یک فکری به حال یخچالم بکنم. اول از همه شلیل خریدم. یکم هم توت فرنگی. بعد هم رفتم سراغ شخص شخیص گوجه سبز. وای از همون موقع دلم ضعف می رفت. بعد از میوه رفتم سراغ مایحتاجی مثل خیار و گوجه و بادمجون. خلاصه یک جوری با سر و کله زدن با مغازه دار ها و چرخوندن نایلون های خرید تو دستم هیجانم رو تخلیه که نه کنترل کردم تا یک وقت فوران نکنه کار دستم بده ! با دست های پر خرید از تره بار خارج شدم. گوشیم زنگ خورد. فرهاد بود.

- سلام عشق من.

یکم سکوت کرد و گفت:

- فکر کنم اشتباه گرفتم.

با خنده گفتم:

- من فکر نکنم.

و همون طور که مطمئن می شدم ماشینی نمیاد حرکت کردم تا عرض خیابون رو رد کنم.

- خانم مسیحا؟

- بله.

- خانم رکسانا مسیحا؟

خواستم بگم بله که یک بنز سیاه با شیشه های دودی نمی دونم از کجا پیداش شد. با وحشت منتظر مرگ شدم که درست جلو پام ترمز زد ولی یکم از بدنه اش خورد به زانوم. افتادم رو زمین. گوشی خدا بیامرزم نمی دونم کجا پرت شد. گوجه ها از تو کیسه اشون در اومدند و قل خوردند رو زمین. توت فرنگی ها کاملا له شدند. این ها تصویر هایی بود که موقعی که رو آسفالت پخش شده بودم می دیدم. صدای مردم رو هم می شنیدم داشتند بهم نزدیک می شدند. یکی در ماشین رو باز کرد. کفش های مردونه اش سیاه بودند. یک شلوار جین سرمه ای پوشیده بود. سرم یکم درد می کرد نمی تونستم چشم بچرخونم و نمای کمر به بالاش رو ببینم. انگشم سوخت بهش نگاه کردم و در کمال افسوس دیدم چند لکه ی قرمز خون ریخته رو مانتوی سفیدم. چسب هام باز شده بودند. نفهمیدم کی من رو از رو زمین بلند کرد.حالم خوب بود ولی سرم درد گرفته بود با صدای ضعیفی گفتم:

- بذارم پایین خوبم.

ولی بهم توجهی نکرد من رو انداخت صندلی عقب ماشین و خودش نشست پشت فرمون. یک نفر دیگه هم جلو نشسته بود. چرا جفتشون مرد بودند. مردم هم که ایستادند نگاه کردند فقط...با بدبختی سر جام نشستم. ماشین حرک کرد و از رو بادمجون هام رد شد. لعنتی کلی پولشون رو داده بودم. با صدای گرفته ای گفتم:

- لطفا نگه دارید من حالم خوبه.

هیچ کدومشون محلم نذاشتند. جو یکم ترسناک شد.

- آقا؟

کسی جوابم رو نداد. به در نگاه کردم. قفل بود.

- آقا من خوبم نگه دارید لطفا.

باز جوابم رو ندادند. خواستم جیغ و داد کنم که ماشین پیچید داخل یک کوچه و جلو یک خونه نگه داشت. تا راننده در رو باز کرد و قفل مرکزی باز شد از سمت مخالف راننده در رو باز کردم و پریدم بیرون. با نهایت سرعت می دویدم و اون دو تا هم دنبال من. فرصت نداشتم به سر کوچه فرار کنم ناچار رفتم ته کوچه که...بن بست! برگشتم با وحشت به اون دو تا که تحقیر آمیز نگاهم می کردند و آروم آروم جلو می اومدند نگاه کردم. داشت گریه ام می گرفت ولی خودم رو نگه داشتم. هیچ راهی نبود حتی دیواری نبود که ازش بالا برم دهنم باز شد جیغ بکشم که صدای دست زدن از پشت سرم اومد. برگشتم و چشمم به چهره ی منفور فارس منش افتاد. با یک لبخند موزی رو لب های متاسفانه خوش فرمش همون طور که برام دست می زد گفت:

- اگر بخت باهات یار بود دونده ی خوبی میشدی رکسانا

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- این مسخره بازی ها چیه؟

با عصبانیت نگاهم کرد و گفت:

- تو ی جوجه واقعا فکر کردی می تونی من رو دودر کنی؟

- نمی دونم از چی حرف می زنید.

- به شعور من توهین نکن دختر. نذار فکر کنم تو با وجود این که مشکلت حل شده حاضری از ثروت هنگفتی مثل فرهاد بگذری.

زمزمه وار گفتم:

- مشکل من حل شده؟

خنده ی عصبی ای کرد و گفت:

- یعنی من خرم؟ نمی دونم فرهاد چه ارزشی داره؟ نمی دونم وقتی یک جوجه پولداری مثل اون عاشق میشه اون هم عاشق یک آدم مثل تو یعنی چی؟ یک دختر بدبخت یتیم؟ اگر تا الان خیالم راحت بود چون می دونستم مورد تو اورژانسیه بعد از رفتنت هم من وقت کافی برای روشن کردن پسر احمقم دارم ولی الان کور خوندی اگر فکر می کنی می تونی ثروت منو بالا بکشی.

ناباورانه نگاهش کردم و سرم رو به نشونه ی تاسف براش تکون دادم. اون همه چیز رو در یک مشت کاغذ سبز میدید. اشاره ای به اون دو تا نوچه اش کرد اون ها هم اومدند جلو بازو هام رو گرفتند با یک حرکت خودم رو از دستشون ازاد کردم و رو به فریبرز گفتم:

- اول با زبون خوش رفتار کن بعد اگر طرفت گوش نکرد به زور متوصل شو. زندگی فرهاد رو هم همین طوری خراب کردی. کجا باید برم؟

با سر به یک خونه با در زرشکی اشاره کرد. با قدم های محکم و عصبی به اون سمت قدم برداشتم. دلیلی برای ترسم نبود فوقش این بود که می کشتم من که دیگه چیزی برای از دست دادن نداشتم. فرهاد بود که اون هم این بابا نمی ذاشت به ما برسه.مانی هم مراقب رها بود. تو پارکینگ خونه ی ویلایی و بزرگ ایستادم و دست به سینه و منتظر نگاهش کردم. یکی از نوچه هاش که پشت سرش وارد شد یک کیف دستش بود. اون رو روی یک سکو کنار پارکینگ گذاشت و یک لپ تاپ از داخلش در آورد. با اوو با یکی تماس گرفت. با تعجب به فریبرز نگاه کردم با سر بهم اشاره کرد که برم و به صفحه نگاه کنم. نزدیک رفتم. اون سمت یک نفر نشسته بود پشت یک لپ تاپ دیگه تو یک ماشین زاویه ی دوربین رو تغییر داد و از پنجره ی ماشین خونه ی نقلی خاله رعنا رو دیدم. حس می کردم خون تو تنم یخ بسته. فریبرز فارس منش کی بود؟ فقط یک سرمایه دار خرپول؟ مطمئنا فراتر از این ها بود. نفسم رو فوت کردم و با نفرت زل زدم به چشم هاش.

- چی از من می خوای؟

- واضحه. می خوام سر قرار بمونی.

- کدوم قرار؟

- قراری که طبق اون تو آخر هفته از این شهر خراب شده میری.

پوزخندی زدم و گفتم:

- تو تلفن های من رو گوش می کردی؟

سیگاری آتش زد و گفت:

- از یک رتبه ی دو رقمی کنکور بعیده انقدر کند ذهن باشه. انتظار داشتم زودتر بفهمی.

فکری کردم و گفتم:

- نسبت به پسرت هم همین قدر بی اعتمادی؟

بی توجه به حرفم گفت:

- تو فکر کردی این خواهرزاده ی همسایه اش چرا یکهو زندگیش رو ول کرده اومده ور دل خاله اش؟

با نفرت نگاهش کردم. خواهر زاده اقدس خانم رو از کجا آورده بود خدا می دونست.

- شانس آوردی که دلم به حالت سوخت و نگفتم کاری رو که به خاطرش تو اون ساختمونه رو انجام بده. یا اسن دخترک...سپیده...از کجا یکهو پیداش شد؟ بعد از شش ماه یادش اومده بیاد دنبال عشقش؟

نفسم رو با حرص بیرون دادم. آدم چقدر می تونست کثیف باشه؟ این مرد عاشق رکسانا بود؟ مادر فرهاد که طبق تعریف هاش یک فرشته بود؟ اصلا با هم جور در نمی اومدند. به این حیوون کثیفی که جلوم رژه می رفت نمی خورد عشق رو بشناسه. این با فرهاد چی کار کرده بود؟

نگاه تحقیر آمیزم رو روی سیگارش ثابت کردم و گفتم:

- از پسرت می خوای سیگار نکشه؟

- به تو مربوط نیست.

توجهی نکردم. حرفم رو زدم. حرفی که از همون روز که پشت میز کافی شاپ بزرگ ترین پیشنهاد عمرم رو شنیدم تو دلم گیر کرده بودند.

- ازش می خوای آدم باشه در حالی که تا حالا به خودت نگاه نکردی ببین واقعا چی هستی.

با عصبانیت نگاهم کرد. بی توجه بهش با حرص ادامه دادم:

- وقتی الگو تو باشی نباید انتظار دیگه ای هم داشت.

- خفه شو.

- خفه شو؟ این حرفیه که فرهاد بعد از هر اعتراضش میشنوه؟

فریاد زد:

- گفتم ببر صدات رو.

من هم مثل خودش داد زدم:

- نمی خوام. من فرهاد نیستم که سرم داد بزنی خفه خون بگیرم. تو اصلا اون رو میبینی؟ دیدی چی ساختی؟ یک آدم تو سری خور. یک آدم ضعیف که توان مقابله با خواسته های حتی من رو نداره. یا اگر بخواد مقابله کنه از اون ور بوم میفته.روانی میشه. عصبی میشه. می کوبه میکشنه. این رو تو ساختی. تو کردی. تو شخصیتی بهش دادی که من و صد تا امثال من که سهله خدا هم بیاد پایین نمی تونه درستش کنه. اینه امانت داریت؟ مگه جز فرهاد بچه ی دیگه ای هم داری؟...راستی یادم نبود. قدمش پیشاپیش مبارک آقای پدر...

فریاد زد:

- این دختره رو خفه کن.

یکهو یک چیزی خوابید کنار گوشم و پرت شدم رو زمین. لبم پاره شد خونش ریخت کف پارکینگ. خنده ی عصبی ای سر دادم و یک نگاه تحقیر آمیز به اون نره غولی که بهم سیلی زده بود انداختم از جام بلند شدم. با آستین سفید مانتوم خون دهنم رو پاک کردم و بهش گفتم:

- آفرین. خیلی زورت زیاده...خوش بختم از آشناییت. اینجا به من میگن ضعیفه...

و رو به فریبرز ادامه دادم:

- من میرم. از زندگیش میرم. پول هات مال خودت. ببینم موفق میشی با خودت ببریشون تو قبر یا نه؟ فقط فرهاد... به خاطر حرمت اون زنی که فرهاد رو بهت داد مراقبش باش. مراقب زندگیش باش. چون باید یک طوفان درست حسابی رو بعد از من تو زندگیت تحمل کنی. زحمت این شش ماهم رو اگه دادی به باد و فرهاد شد همون فرهاد...به درک. فقط فکر کن جواب رکسانا رو چه جوری بدی.

و با قدم های محکم که صداشون تو پارکینگ اکو میشد ساختمون رو ترک کردم.

گوشی قراضه هفتاد تومنی رو که یک ساعته با یک سیم کارت دست دوم جورش کرده بودم رو از جیبم در آوردم همون طور که با انگشت رو دسته ی چمدون ضرب گرفته بودم شماره اش رو گرفتم. چه شانسی داشتم که شماره اش رند بود.بعد از دو تا بوق جواب داد. صداش خسته و کلافه بود.

- بله؟

- الو سلام مانی.

- رکسان تویی؟

- آره.

- کجایی؟ چرا گوشیت خاموشه؟

- گوشیم...داستان داره. ببین مانی یک چیزی بهت میگم تو فقط به حرفم گوش بده بعدا من هر توضیحی خواستی بهت میدم خب؟

- چی شده؟

- من الان گرگانم.

- گرگان چی کار می کنی؟

- سوال نپرس خواهشا. من باید یک مدتی این جا بمونم به من اتاق نمی دن اینجا. میشه بیای؟

- رکسانا دارم دیوونه میشم چی شده؟

بغضم ترکید. عصبی بودم دوازده ساعت پر فشار رو تحمل کرده بودم.

- مانی سوال نپرس فقط بیا...

- باشه باشه. تو گریه نکن. من یک ساعت مونده شیفتم تموم بشه. زنگ می زنم همکارم زودتر بیاد. فقط من چند ساعت طول می کشه تا برسم گرگان. این چند ساعت چه کار می کنی؟

- یک جهنمی میمونم تو فقط رسیدی به همین شماره زنگ بزن. باید یک جا گیر بیارم تا بعد برم دنبال خونه.

- مگه چقدر می خوای بمونی اون جا؟

- یک ماه...دو ماه...نمی دونم.

- پول داری اخه؟

با بیچارگی گفتم: نه.

- خب اشکال نداره. اون ده میلیونی که فرستاده بودی هنوز بهش دست نزدیم.

- رها می گفت سیسمونی گرفته.

- نگفتم بهش. خودم گرفتم.

داد زدم:

- چرا؟

- این بار تو نپرس خب؟ پول رو برات میارم. تو فقط سه چهار ساعت مراقب خودت باش. من الان می رسم.

- باشه. زود بیا. شارژ ندارم. خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. یک نگاه به دور و برم انداختم. یک نگاه به ساعت. هفت صبح بود. دیشبت ساعت طرف های ساعت 8 بود که هر چی پول و مدرک و لباس داشتم ریختم تو یک چمدون و یک ساک دستی و از خونه زدم بیرون. تا یک ساعت بعد از این که از پیش فریبرز رفتم مثل دیوونه ها تو خیابون می چرخیدم. باز هم وقتی همه چیز داشت درست می شد یکهو دنیا برعکس شد. تو شوک بودم. دیگه به اون سی میلیون هم نیازی نداشتم. فکر نمی کردم هم بهم بدتش. وقت نداشتم فکر کنم. فرهاد ازم خبر نداشت. همین بهترین فرصت بود. رفتم خونه. وسایلم رو جمع کردم. دفتر تلفنم رو برداشتم. خوش بختانه اکثر شماره ها رو داخلش یادداشت کرده بودم. خونه رو ترک کردم. حتی از اقدس خانم خداحافظی نکردم. فقط ساسان رو تو راهرو دیدم یک خداحافظی کوتاه و زیر لبی باهاش کردم و نگاه متعجبش که به چمدون هام خیره بود رو ترک کردم.آرزو ی یک سیلی زدن به اون موجود که دیگه تو نظرم خوش گل نبود هم مثل خیلی چیز های دیگه به دلم موند.

اول رفتم یک گوشی جور کردم بعد رفتم جلو دانشگاه. یک نگاه به سردرش انداختم. داخل تاریک بود. از همون بیرون با نیمکتم خداحافظی کردم. بهش قول دادم ماه دیگه که اومدم برم برای دیدنش. از دانشگاه رفتم در بند. گوشه گوشه اش رو نگاه کردم. شلوغ بود. یک نگاه حسرت بار به آب انار ها انداختم. اگر می خوردم ترش می کردم کسی نبود بره برام یک چیز دیگه بگیره. برگشتم به درخت های پیر توی پیاده رو نگاه کردم. به در خونه های قدیمی. به پیاده رو سنگفرش شده به نرده هایی که دور رودخونه کشیده بودند. به پل. از همش خاطره داشتم. خودم رو به یک تلفن عمومی رسوندم. دفتر تلفنم رو در آوردم و شماره شیرین و پدرام و همه دوستام رو گرفتم. حرفی نزدم فقط صداشون رو شنیدم.که به مزاحم پشت خط که خودم باشم بد و بیراه می گفتند. به فرهاد زنگ نزدم می دونستم شک می کنه. یک تاکسی گرفتم و رفتم دم خونه خودم. نزدیک ساعت ده بود. که رسیدم. ده دقیقه ایستادم تا ماشین فرهاد پیچید داخل کوچه.می دونستم میاد. پشت یک درخت خودم رو قایم کردم. رفت جلو خونه و دستش رو گذاشت رو زنگ من به پنجره های تاریک نگاه کرد. زنگ اقدس خانم رو زد. چند لحظه بعد ساسان اومد جلو در. می تونم حدس بزنم چی بهش گفت که شونه های فرهاد افتاد. دست هاش رو گذاشت رو سرش. چند قدم عقب رفت و سریع سوار ماشینش شد و تو پیچ کوچه محو شد. صبر کردم ساسان بره داخل. بعد هم زنگ زدم آژانس و برای ترمینال ماشین گرفتم. اولین اوتوبوس به شمال کشور رو سوار شدم. تصمیم گرفتم برم گرگان. جا گیر آوردن هم سخت بود تو این فصل. خیلی ناگهانی زندگیم رو گذاشته بودم و اومده بودم می تونستم تصور کنم که فرهاد الان دنبالم میگرده. احتمالا بیمارستان ها رو گشته. دیروز. قبل از این که بیاد دنبالم. الان هم لابد رفته دنبال شیرین تا سین جیمش کنه.بیچاره اون هم نمی دونه من کجام. موقع امتحان ها که گیرم بیاره احتمالا مخم رو تلیت میکنه.

یک نگاه به اطراف انداختم. رو به روم یک میدون بود. پشت سرم یک پاساژ داغون که تعطیل بود و تازه داشتند بازش می کردند. خیابون ها داشت کم کم شلوغ میشد. چشمم به یک ایستگاه اوتوبوس افتاد.رفتم اون جا نشستم. نمی تونستم چهارساعت اینجا بشینم شاید بهتر بود تو شهر راه می رفتم تا یک جا بشینم ولی کجا می رفتم؟ من که جایی رو بلد نبودم. یک نگاه به میدون انداختم. میدان ولیعصر. از جام بلند شدم و یکی از چهار تا خیابون رو شانسی گرفتم رفتم بالا چند قدم که رفتم به یک دکه رسیدم تازه داشت باز می کرد. رفتم جلو و پرسیدم:

- ببخشید آقا نقشه دارید؟

مرده برگشت طرفم و اول براندازم کرد فکر کنم از رو لهجه ام فهمید گرگانی نیستم. با لهجه خاص خودش گفت:

- نقشه چی؟

- نقشه گرگان دیگه.

- من ندارم نه ولی یک لوازم تحریری این جاست. الان ها باز می کنه این باید داشته باشه.

نگاهی به مغازه ای که گفته بود انداختم. تشکر کردم و راه افتادم. دلم نمی خواست در مدت زمانی که باید منتظر بمونم یک جا بیاستم. چند متری رفتم بالا و دوباره برگشتم. لوازم تحریری باز نکرده بود. از همون دکه آدرس کتابخونه خواستم که گفت یکم برم بالاتر اون سمت خیابون هست. کتابخونه رو به ضرب و زور پیدا کردم و یک نقشه خریدم. از اونجا که خارج شدم یک نفر صدام کرد. یک لحظه توهم زدم چهار ساعت گذشته و مانیه ولی با دیدن یک مرد غریبه حدودا سی ساله کپ کردم. این من رو از کجا می شناسه؟

این من رو از کجا می شناسه؟

- بله؟

- اگر ممکنه با من بیاید.

زرت! انگار شهر هرته با تو لندهور کجا بیام من؟

- ببخشید؟

- من از طرف آقای فارس منش اومدم.یک اتاق براتون گرفتم. تو هتل. تا وقتی ایشون صلاح بدونند شما باید اینجا بمونید.

پوف...این فارس منش دست از سر کچل ما بر نمیداره. خواستم بگم برو گم شو راحتم بذار که یاد جای مجانی افتادم. ایول غصه ام گرفته بود چه جوری خونه جور کنم. یکم این پا اون پا کردم و گفتم:

- من از کجا بدونم شما راست میگید.

گوشی اش رو بی حرف در آوردم و شماره گرفت. بعد از چند لحظه گوشی رو به من داد. هنوز داشت بوق می زد. بعد از دو سه ثانیه صدای نحسش تو گوشی پیچید.

- بگو؟

- رکسانام.

- پس پیدات کرد.

- به چه حقی آدم می فرسید دنبال من؟

آهی کشید و گفت:

- فرهاد عاشق چی تو شده؟ اگر خیلی ناراحتی دکش کن بره. ببینم چه جوری می خوای تو اون شهر بمونی.

دهنم رو باز کردم چیزی بگم که گفت:

- فکر رفتن به بابلسر هم به سرت نزنه. هنوز آدرس خونه رها رو بلدم.

با حرص گوشی رو قطع کردم و انداختم تو بغل همون مرد غریبه. با نگاه حق به جانبم خواستم راه رو نشونم بده اون هم به یک سمند که کنار خیابون پارک بود اشاره کرد. رفتم جلو و سوار شدم یارو هم چمدونم رو گذاشت صندوق و نشست پشت فرمون و حرکت کرد. اه چه بد که اسمش رو هم نمی دونستم البته زیاد هم اهمیت نداشت. راستی مانی....کاش بهش زنگ بزنم بگم نیاد. گوشی رو از کیفم در آوردم و باهاش تماس گرفتم.

- بله رکسانا؟

- الو؟ کجایی؟

- دارم از گمرک رد میشم.

- چی؟

- مامان و رها رو میگم.

- آها...ببین من مشکلم حل شده نمی خواد بیای.

- چی؟

- مانی من باید چند وقتی گرگان بمونم به رها بگو تلفن خونه قطع شده و خطم هم عوض شده نگو تهران نیستم.

- اگر زنگ بزنه به دوست هاتون چی؟

کلافه سری تکون دادم و گفتم:

- زنگ نمی زنه فقط شماره جدید من رو بهش بده. اگر زنگ بزنه که خیلی بدبختم.

- نمیگی به من؟

- قول میدم یک روز همه چیز رو برات توضیح بدم فقط الان هیچی ازم نپرس.

آهی کشید و گفت:

- باشه. مراقب خودت باش.

- تو هم مراقب خودت و همه باش. خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. یک نگاه به راننده انداختم. نمی تونستم راننده صداش کنم.

- ببخشید من می تونم اسم شما رو بدونم؟

- رامین هستم. در مدت اقامتتون اینجا در خدمتم.

سری تکون دادم و با تمسخر گفتم:

- در خدمتم همون استعاره از مراقبم در نریه دیگه...

چیزی نگفت فقط نگاهش به جاده بود. من هم روم رو برگردوندم سمت شیشه و به بیرون نگاه کردم. تو یک بلوار بودیم و دو طرفمون جنگل. مردم تو پیاده رو ها چادر زده بودند و نشسته بودند. اکثرا مسافر بودند. شیشه رو یکم دادم پایین. هوا خنک و تازه بود. یک نفس عمیق کشیدم. آخیش. خیلی وقت بود هوای تازه و تمیز استشمام نکرده بودم. خوب اون طور که من تعریف گرگان رو نشیدم اون جا باید جاده ناهارخوران می بود. برگشتم سمت رامین و گفتم:

- این جا جاده ناهارخورانه؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

- هتل هم همین جاست؟

عملش رو تکرار کرد. اه. اصلا اعصابم خرد میشه یکی حرف نزنه. یکم تو جام جا به جا شدم. اصلا راحت نبودم. هنوز غمگین بودم. بغض داشتم و این رامین بدجور مزاحم بود. خلاصه جونم در اومد تا به هتل رسیدیم.

به محض رسیدن پیاده شدم و همون طور که اطرافم رو دید می زدم. راه افتادم رامین هم وسایلم رو از صندوق برداشت و اومد دنبالم. داخل هتل شدم. بد نبود یک نفر همش دنبال آدم کار هاش رو انجام بده ها. رامین رفت یک کلید گرفت و به سمت پله ها راهنماییم کرد. یک طبقه رفتیم بالا به یک راهرو پر از اتاق رسیدیم. در یکی از اتاق ها رو باز کرد و کنار ایستاد. داخل شدم خودش هم اومد داخل و چمدونم رو گذاشت یک گوشه. بعد هم یک ورق کاغذ گذاشت رو چمدونم و گفت:

- کاری داشتید با این شماره تماس بگیرید. من تو همین هتل مستقرم.

و در رو بست و رفت. اه. بد بپایی برام گذاشته بود باید همه جا مثل دم تحملش می کردم. چند ماه آخه؟ این یک ماه چه جوری بمونم اینجا؟ یک نگاه به اطرافم انداختم. یک سوییت جمع و جور. یک سینک ظرف شویی و گاز یک گوشه می شد آشپزخونه. یک یخچال کوچک یک نفره هم یک گوشه اتاق بود که روش یک تلویزیون کوچولو بود. یک تخت هم جلوی یخچال و تلویزیون کنار دیوار بود.یک در، در راستای دیوار موازی تخت بود که وقتی بازش کردم فهمیدم حموم دست شوییه. خدایا نمیشد یکم سخاوت به خرج می داد؟ تا کی تو این دخمه بمونم؟ شالم رو یک گوشه پرت کردم و رو تخت ولو شدم. هنوز باورم نمیشد همه چیز رو گذاشته بودم اومده بودم. دیگه تموم شده بود. دیگه فرهاد رو نمیدیدم. همه چیز تموم شد. احتمالا تا دو سه ماه دیگه هم مخش رو می زنند می شوننش سر سفره عقد. سال دیگه هم بچه اش دنیا میاد. اگر پسر باشه فریبرز خوش حال میشه. آخی. فکر کن شبیه فرهاد بشه. پسر فرهاد واقعا خوش گل میشد. هرچند خودش خوش گل نبود! چقدر دلم می خواست مهرنوش رو هم ببینم. هیچ تصوری از مهرنوش نداشتم فقط بهش حسودیم میشد. یعنی ممکنه فرهاد اسم پسرش رو بذاره کیان؟ چشم هام سوخت. بغض کرده بودم. تموم شد؟ به همین راحتی؟ انقدر راحت یک کار غیر انسانی رو پذیرفتم به طرز غیر انسانی ای دچار احساسات زد و نقیض شدم و درست وقتی که داشتم به عشق یقین پیدا می کشدم و با تک تک سلول هام لمسش می کردم از اون بازی غیر انسانی به طور کاملا غیر انسانی کشیدنم بیرون. و من کاملا غیر انسانی قلب کسی که تازه بعد از ترک کردنش می فهمیدم چقدر عاشقشم رو شکوندم. هیچ وقت انقدر احساس دل تنگی نکرده بودم. حتی وقتی خانواده ام رو از دست دادم. انگار دوباره اون ها رو از دست داده بودم. فرهاد تو این چند ماه همه کس من بود. پناه من بود. پشتم بهش گرم بود. حالا که نیست من چی کار کنم؟ اشک هام رو پاک کردم. نه. من خودم این کار رو کرده بودم گریه چی بود دیگه. از جام بلند شدم دنبال یک چیزی می گشتم سرم رو باهاش گرم کنم. به اولین چیزی که جلوی چشمم بود متوصل شدم. ام پی تری. هندز فریم رو گذاشتم تو گوشم و روشنش کردم. نه...من نباید پشیمون باشم من وقت کافی برای فکر کردن به امروز رو داشتم. بس بود دیگه. ولی کاش یک سرگرمی بهتری از ام پی تریم پیدا می کردم.

نذار امشبم با یک بغض سر بشه

بزن زیر گریه چشات تر بشه

بذار چشماتو خیلی آروم رو هم

بزن زیر گریه سبک شی یکم

یک امشب غرورو بذارش کنار

اگر ابری هستی با لذت ببار

هنوزم اگر عاشقش هستی که

نریز غصه هاتو تو قلبت دیگه

غرورت نذار دیگه خسته ات کنه

اگه نیست باید دل شکسته ات کنه

نمی تونی پنهون کنی داغونی

نمی تونی یادش نباشی...

به این آسونی...

هنوز عاشقی و دوستش داری تو

نشونش بده اشک های جاریت رو

نمی تونی پنهون کنی داغونی

نمی تونی یادش نباشی به این آسونی.

دستم رفت رو دکمه ی استپ و آروم یک فشار کوچک آورد. دو زانو رو زمین افتادم و بلند زدم زیر گریه. تازه از خودم پرسیدم: من چی کار کردم؟؟؟

×××

دست و پام بد جور می لرزید. همش احساس می کردم یکی داره از پشت نگاهم می کنه. همش فکر می کردم یکی دنبالمه. فریبرز خیالم رو راحت کرده بود که پیش فرهاده و چهارچشمی می پادش. می گفت نمیذاره بیاد سراغ من. ولی هنوز می ترسیدم. نمی دونستم از چی. فقط کافی بود فرهاد یک بار دیگه من رو ببینه تا من دیگه رها رو نبینم. می دونستم هر کاری از فریبرز دیوونه بر میاد. با ترس و لرز قدم به داخل محوطه دانشگاه گذاشتم. نگاه های متعجب بعضی از دوست هام رو روی خودم میدیدم. ولی توجهی نکردم قدم هام رو تند کردم و از حیاط گذشتم. جلوی در دانشکده چشمم تو دو تا چشم آبی قفل شد. سر جام خشک شدم. می دونستم بعد از حدودا یک ماه بی خبری خیلی خودش رو کنترل می کنه که نیاد گردنم رو بکشنه. می دونستم تمام این مدت شاهد دلشوره های شیرین و این در اون در زدن فرهاد بوده. بالای پله های ورودی دانشکده ایستاده بود و من هم از پایین پله ها نگاهش می کردم. کوله ام رو روی دوشم جا به جا کردم. تازه انگار فهمید عکس نیستم و آروم پله ها رو اومد پایین.

- رکسانا؟

- سلام.

- واقعا خودتی؟

سرم رو با سردی تکون دادم. پوزخندی زد و گفت:

- فکر کردم مردی دختر. کجا بودی این مدت؟

- پدرام خواهش می کنم نپرس خب؟

- یعنی چی؟ فرهاد دیوونه شد تو این یک ماه. شیرین حواس درست و حسابی نمونده براش. همه سراغت رو می گیرند. کجا بودی آخه؟

- ببین من هر جا بودم به خودم مربوطه شیرین هم می دونسته چیزی به تو نگفته. الان هم اومدم امتحانام رو بدم این ترم کوفتی تموم بشه بعدش برای همیشه این شهر لعنتی رو ترک می کنم.

صدای آشنایی از پشت سر پدرام اومد.

- پدرام این موند دست من...

پدرام برگشت. با برگشتنش میدون دید من باز شد و من و اون کسی که پشتش بود همدیگه رو دیدیم. دستش در حالی که یک گوشی رو نگه داشته بود رو هوا خشک شد. آب دهنش رو قورت داد و چشم های خوش رنگش خیس شدند. چقدر دلم براش تنگ شده بود چقدر تو این یک ماه دلم می خواست پیشم باشه تا مثل همیشه دو تایی با هم گریه کنیم. چند پله ی بینمون رو بالا رفتم.

- شیری...

نونش از دهنم در نیمده بود که مزه ی شور خون رو تو دهنم حس کردم. محکم ترین سیلی عمرم رو خورده بودم. از کی؟ بهترین دوستم! لحظه ای بعد بازوم داشت میون انگشت هاش مچاله میشد. بدون توجه به پدرام که اسمش رو صدا می زد من رو از پله ها پایین کشید و برد تو محوطه پشت یک درخت. محکم کوبوندم به درخت. بازو هام رو محکم گرفت و فشار داد.

- کجا بودی این همه مدت دیوونه؟ آخر کار خودت رو کردی؟ آخه کله شق احمق برا چی نذاشتی کمکت کنم؟ فرهاد دیوونه شد تو این یک ماه. اومد کل بابلسر رو دنبالت گشت. من رو بگو هزار تا فکر کردم. خیلی بی شعوری رکسانا. اصلا تو آدمی؟ تو احساس داری؟

حس می کردم الان استخون بازوم می شکنه. خوش بختانه پدرام به موقع رسید و شیرین رو ازم جدا کرد.

- چته شیرین؟ این چه کاریه.

- آخه تو نمی دونی این کیه که...

- یعنی چی؟

شیرین همچنان تقلا می کرد دست های پدرام رو پس بزنه و بیاد سمتم.

- خیلی پستی رکسانا. هیچ وقت فکر نمی کردم این کار رو بکنی. دیوونه من که گفتم کمکت می کنم چرا گوش نکردی به من؟ خیلی پستی رکسان خیلی. دیگه نمی خوام ببینمت. نمی خوام حتی به خاطر بیارم که یک روز دوستم بودی همه ی این مدتی که اینجایی هم سعی کن من رو نبینی.

و با یک حرکت دست های پدرام رو پس زد و دوید سمت دانشکده. پدرام با دهن باز به من که شوکه زده به درخت پشتم تکیه داده بودم نگاه می کرد.

- این چش بود؟ رکسانا تو چی کار کردی؟

لبخندی زدم و گفتم:

- حرف زنت رو گوش کن. من شما دو تا رو نمی شناسم.

و اون رو با افکارش تنها گذاشتم. اصلا انتظار چنین عکس العملی رو نداشتم. اون لحظه کلا قات زده بودم. فقط امیدوار بودم امتحان هام زودتر تموم بشه. فرهاد بابلسر رو گشته بود یعنی خطر رفع شده. می تونستم بعد از امتحان هام برگردم پیش رها...

تهران....25 شهریور...سه سال بعد.

مراقب تو بودم غصه تورو نبینه

اما تو بی تفاوت فرق منو تو اینه

چند وقتی میشه دیگه

تو چشمات سادگی نیست

این زندگی کنارت شبیه زندگی نیست

من عاشق شدم با تو کنار تو آرامش رو تجربه کردم

تو میری دنبال زندگیت و این منم که تنها با دردم

من عاشق شدم با تو کنار تو آرامش رو تجربه کردم

تو میری دنبال زندگیت و این منم که تنها با دردم

فکر تو دور از اینجاست

تو دیگه نیستی پیشم

من چه جوری بتونم

باز عاشق کسی شم

دنیامو عاشقونه

به پای تو گذاشتم

من از تو انتظار این سردی رو نداشتم

من عاشق شدم با تو کنار تو آرامش رو تجربه کردم

تو میری دنبال زندگیت و این منم که تنها با دردم

پام رو روی ترمز فشار دادم ماشین کم کم ایستاد ترمز دستی رو کشیدم و دستم رو به سمت دکمه های مشکی که در زمان خودش برای خیلی ها یک شگفتی محسوب می شد بردم شیشه های ماشین آروم آروم بالا امدند. یاد نوجوونیم افتادم که چقدر بچه های مردم و با این شیشه های برقی سر کار می ذاشتم. شیشه ها که بالا اومدند سوییچ رو برداشتم. صدای پخش هم خاموش شد. کیف دستیم رو از رو صندلی کنارم قاپیدم و پیاده شدم. ماشین رو با ریموت قفل کردم که باز هم یکی از شگفتی های زندگی بود. راه افتادم سمت ساختمون بلند شش طبقه. ساختمونی که توش زندگی نمی کردم ولی مثل خونه ام بود. با نمای سنگ سفید و آبی. در های شیشه ای با دیدنم باز شدند. این هم یکی دیگه از شگفتی هایی که میشه باهاش بچه ها رو سر کار گذاشت. گاهی حرف پژمان که می گفت سادیسم دارم واقعا بهم ثابت می شد. سرایدار ساختمون با دیدنم از جاش بلند شد و سلام کرد. جوابش رو دادم و به سمت آسانسور رفتم. که صدای پیر و کمی خش دارش بلند شد.

- آقای مهندس اون خرابه.

پوفی کشیدم به چند دلیل. برای بار صدم برای آقای باقری توضیح دادم.

- من مهندس نیستم آقای عزیز. بعدش هم مگه از ما هر ماه این همه شارژ نمی گیرند؟ چهارشنبه عصر که من داشتم می رفتم این خراب بود امروز شنبه است. تو این دو سه روز کسی نبود این رو درست کنه؟

- چی بگم والله؟ تقصیر من که نیست.

سری تکون دادم و به خودم گفتم خب راست میگه بنده ی خدا تقصیر اون مدیر ساختمون به همه چیزه این چی کاره است که یقیه ی این رو میگیری. روز به خیری بهش گفتم و راه پله ها رو در پیش گرفتم. پله نبود که لا مذهب. انگار داشتی از کوه بالا می رفتی. پله های بلند و زیاد. فکر کنم معمارش با خودش فکر کرده آسانسور که هست هیچ احمقی هم شش طبقه رو با پله بالا نمیره پس برای چی انقدر رو پله ها انرژی بذاریم؟

با جون مرگی به طبقه سوم رسیدم دلم به حال بدبخت هایی که دفترشون تو طبقه ششم بود می سوخت. پاهام درد گرفته بود.این هم از اول هفته ی سگیمون.زیادی غر می زدم. تنبل شده بودم. دو سه سالی میشد کوه نرفته بودم کوه که چه عرض کنم یک پیاده روی ساده هم نرفته بودم نهایت پیاده رویم رفت و امد از آشپزخونه به اتاق خواب یا جلوی تلویزیون بود حتی تا سر کوچه هم می خواستم برم ماشین می بردم. حس می کردم مثل پیرمرد های از کار افتاده شدم وقتی که هنوز سی سالم هم نبود. یک صدایی درونم گفت بدتر از پیر مرد ها. پیر مرد ها خانواده دارند با نوه هاشون بازی می کنند با دوست و رفیق هاشون میرن پیاده روی این و اون رو نصیحت می کنند و حرف می زنند تو چی؟ کل حرف هایی که در طول روز می زنی به گفت و گوهای یک دقیقه ای با آقای باقری و خانم فتوت و چهار تا موکل ختم میشه. بقیه اوقات هم که با خودت حرف میزنی. آهی کشیدم و با کلید در رو باز کردم. منشی ام، خانم فتوت، پشت میزش نشسته بود و با کامپیوترش مشغول بود با دیدنم بلند شد و سلام کرد. پاسخش رو دادم و به اتاقم رفتم. تا مزاحم پاسور بازی نشم. البته تازگی ها پیش رفت کرده بود گیم می آورد نصب می کرد. باور نمی کردم انقدر کار و بارم کساده که منشیم گیم بازی کنه یا کل مدت با تلفن حرف بزنه. پشت میز بزرگ و نسبتا شلوغ نشستم. تکیه ام رو به صندلی چرخ دار مشکی دادم. این صندلی رو از همه ی دفترم بیشتر دوست داشتم. خیلی راحت بود! کیفم رو کنارم رو میز گذاشتم و درش و باز کردم و یکسری پرونده رو بیرون آوردم. خانم فتوت برنامه ی اون روزم رو روی میزم گذاشته بود. خوبه. یاد گرفته بود. تا هفته ی پیش باید هر روز بهش می گفتم که قبل از اومدنم لیست مراجعین رو روی میزم قرار بده. اون روز سه تا مراجعه کننده داشتم. اولیش یک مرد بود.دو سه باری پیشم اومده بود. بچه اش زده بود بچه مردم رو لت و پار کرده بود افتاده بود گوشه زندان حالا باباش اومده بود پیش من مثل علف خرس پول خرج می کرد که پسرش رو بیارم بیرون. یادم نمی اومد چی کار کرده بود مثل این که مشکل جدی بود ممکن بود قصاص ببرند. زده بود دستش رو شل کرده بود یا چشمش رو کور کرده بود؟یادم نمی اومد به مخم هم فشار نیوردم. گشتم دنبال پرونده اش.پیداش کردم.آهان چشم طرف رو ناکار کرده بود. مراجعه کننده ی بعدی یک زن بود. این یکی دفعه سومش بود که میومد. با شوهرش مشکل داشت. بیشتر نیاز به یک روانشناس داشت تا یک وکیل هم خودش و هم شوهرش. نرسیدم ببینم نفر بعدی کیه. پدر دلسوز اومد و مشغول پرونده ی پسر اون شدم. همین روز ها دادگاه داشت.

باز مشغول کارم شدم و نفهمیدم زمان چه جوری گذشت. تو شرایط من این بهترین حالت بود. اگر دست خودم بود بیست و چهارساعته کار می کردم. اصلا از بیکاری خوشم نمی اومد بیکاری مترادف بود با حرف زدن با خود و فکر کردن به گذشته و حسرت و حسرت و حسرت...

به خودم که اومدم کار اون زن هم تموم شده بود و رفته بود. مراجعه کننده ی بعدی هنوز نیمده بود. یک نگاه به برنامه انداختم. آخرین نفر خشایار رادان. این باز مشکلش چی بود خدا می دونست. گاهی فکر می کردم مردم این همه مشکل از کجا برای خودشون درست می کنند. پوفی کشیدم و کش و قوسی به بدنم دادم از خانم فتوت خواستم یک لیوان چایی برام بیاره. می دونستم چقدر با این درخواستم و این که باعث شدم از پای گیم عزیزش و شاید هم صحبت خاله خانباجی های عزیزترش بلند بشه عذابش دادم ولی به خاطر خودش بود. زیاد یک جا می نشست می موند رو دست مامان جونش!

چاییم رو که خوردم انرژیم از قبل هم بیشتر بود و از اونجایی که این مراجعه کننده بار اولش بود میومد پیشم و احتمالا یک داستان طول و دراز برای تعریف کردن داشت، به این انرژی نیاز مبرم داشتم. بالاخره فتوت با اتاقم تماس گرفت و گفت که آقای رادان اومدند. گفتم بفرسته داخل. لحظاتی بعد پسری قد بلند با چهره ای جدی وارد شد. فکر کنم دو سانتی از من کوتاهتر بود. چشم های سبز تیره. اونقدر تیره که در وهله ی اول کسی متوجه نمی شد چشم هاش رنگی اند خصوصا که چشم های ریز بود و بین ابرو های پرپشت و مردونه اش ریزتر هم به نظر می رسید. در کل چهره ی بدی نداشت. جوون بود شاید همسن خودم. مشکل این چی می تونست باشه؟ این نمی تونست بچه داشته باشه و اگر هم داشت بعید می دونستم تو این سن کارش به طلاق رسیده باشه. خصوصا از عطر بولگاری که تو فضا پیچیده بود مارک شلوار جین و کتش می تونستم بفهمم که وضع مالیش اوقدر خوب هست که مثل خودم تا حالا دم به تله نداده باشه. تشخیصم مجرد بود.مگر این که مورد استثنا باشه.

باهاش دست دادم و تعارف کردم بنشیند. خودش رو معرفی کرد. من هم همین طور و خواستم که اول از شرایط فعلی خودش بهم بگه دلم می خواست همیشه از مولکم یک شناخت کلی داشته باشم بعد برم سر مشکلش.

- من بیست و نه سالمه. تازه از خارج از کشور برگشتم مجردم و...در حال حاضر تنهام. خانواده ام خارج از کشور اند.

تو دلم به خاطر حدسیات نود درصد درستم کف زدم.

- خب...آقای خشایار رادان. بفرمایید چه کمکی از من ساخته است.

- راستش رو بخواین من به تازگی فهمیدم که یک دختر دارم.و می خوام سرپرستیش رو داشته باشم.

- قبلا ازدواج کرده بودید؟

پاش رو روی پاش انداخت و گفت:

- خیر. عقد دائم نبودیم.

- یعنی یک دوره نامزدی بوده که ناکام مونده؟

- یک همچین چیزی. راستش رو بخواید من حدود سه چهارسال پیش با یک دختری صیغه محرمیت خوندیم. یکسری مشکلاتی پیش اومد. حقیقتش پدر من متاسفانه تو کار قاچاق بود. همون موقع ها بود که گیر افتاد. ما هم مجبور شدیم هرچی می تونیم رو بفروشیم و از کشور خارج بشیم. شاید در عرض دو هفته قاچاقی ایران رو ترک کردیم.البته من نه. مشکل پدرم به من ربطی نداشت من با پاسپورت خارج شدم. البته مقصدم با پدرم یکی نبود بعد از شش ماه هم رفتم و با پدر و مادرم زندگی کردم. تا همین شش ماه پیش که پدرم عمرشون رو دادند به شما و من تونستم برگردم ایران.تو این مدت از اون دختر بی خبر بودم.

پیش خودم گفتم چه عجب بعد از اون همه مشکلات حوصله سر بر خانوادگی و اجتماعی مثل این که یک پرونده ی باحال پرماجرا داره میاد زیر دستم. انگشت هام رو در هم چفت کردم و کمی رو میزم خم شدم و گفتم:

- آقای رادان من الان درست متوجه قضیه نیستم می خوام اگه ممکنه من رو محرم خودتون بدونید و داستان رو از اول و به صورت مفصل برام شرح بدید. اون دختر کی بود؟ چرا وقتی داشتید می رفتید اون رو با خودتون نبردید؟ چی شد که فهمیدید دختر دارید و از کجا مطمئنید که این بچه ی شماست؟

رادان پوفی کشید و تو جاش کمی جا به جا شد و گفت:

- مفصله. حوصله شنیدنش رو دارید.

- خواهش می کنم من اینجام که حرف هاتون رو بشنوم و مشکلاتتون رو حل کنم.

نفس عمیقی کشید و به رو به روش خیره شد. ولی میز و صندلی و دیوار رو نمیدید. چهارسال از زندگیش رو میدید و شاید صورت دختری که احتمالا دوستش داشت.بعد از چند لحظه شروع کرد.

- بیست و پنچ شش سالم بود. سربازیم رو رفته بودم. وضع مالی پدرم عالی بود. یک ماشین آخرین مدل زیر پام بود. بهترین چیز ها برام فراهم بود. درسم هم خوب بود. به هر حال دانشجوی دانشگاه سراسری تو تهران مسلما باید درسش خوب باشه. شاید الان که دارم تعریف می کنم فکر کنید چه زندگی اروم و ایده آلی. در حالی که یک شب نبود من با پدرم دعوا نکنم. همیشه احساس خطر داشتم. به خاطر شغل اون. هر لحظه ممکن بود زندگی ما بره هوا. پدرم اجازه نمی داد کار کنم مگر تو کارخونه خودش. خب من اگر می خواستم حقوق بگیر اون باشم که کارم نمی کردم بهم پول میداد. از طرفی مامانم گیر میداد به دوست دختر هام. باهاتون راحت باشم. دور و برم پر بود از دختر هایی که هر شب با یکی بودند. برای من مهم نبود. بهشون به چشم دستمال کاغذی نگاه می کردم ولی برای مامانم چرا. مامانم نگرانیش این بود که من ایدز نگیرم. معتاد نشم. این شد که کلی عقل هاشون رو با بابام ریختند رو هم و تصمیم گرفتند برای من یکی رو صیغه کنند. یک دختر رو! من که زن نمی گرفتم این راه حل دومش بود. یادمه یکی از کس هایی که مامانم ازش پرسید ساره سارنگ بود. دانشجوی عمران تو دانشگاه خودمون. یکی از دوست های خانوادگیمون هم بود. به مامانم گفت یک دختری هست که پول نیاز داره. می گفت دختر خوبیه. می گفت بعید می دونه قبول کنه ولی چون صیغه بود و از نظر شرعی و قانونی مشکل نداشت، به مامانم قول داد که با دختره صحبت کنه. پس فرداش تو دانشگاه فهمیدم دختری که ازش حرف می زدند رها آزاد بوده. رها تنها دختر تو دانشگاه بود که من بهش نگاه می کردم. بهش فکر می کردم ولی هیچ وقت بهش نزدیک نشدم. هیچ وقت خودم رو بهش نشون ندادم چون فکر می کردم با بقیه فرق داره. تو چشم های اون چیزی بود که تو چشم های هیچ کس نمی دیدم. نجابت. وقتی این رو فهمیدم تمام باور هام بهم ریخت. رها یک سال بیشتر نبود که تو دانشگاه بود. اون موقع ترم سه بود. تو این یک سال تقریبا برام یک بت شده بود. از وضعشون خبر داشتم وضع مالی متوسط رو به پایین.فقط کافی بود به مامانم بگم چنین کسی رو می خوام تا نیم ساعت بعد رو تخت سی سی یو باشه. هیچی از خانواده اش نمی دونستم. از خودش هم چیز زیادی نمی دونستم جز این که معماری می خونه. اسمش رو هم به زور و بدبختی فهمیده بودم. حالم تا یک مدت دگرگون بود. همه اون رو به خانمی و پاکی می شناختند. از اون آدم و اون چشم ها چنین کاری بعید بود. تا یک روز فهمیدم مامانم رفته رها رو دیده. داشت با پدرم حرف می زد من هم تو حموم داشتم ریش می زدم که شنیدم. داشت غر می زد که دختره کلی افاده داره. می گفت معلومه زده به سیم آخر و قبول کرده. تازه می خواست خواهرش هم چیزی نفهمه. رفتم بیرون و تو بحثشون شرکت کردم.

- چی میگید شما مامان برا خودتون می برید و می دوزید من که گفتم نمی خوام.

- مگه دست توست تو حرف نزن من دارم با بابات حرف می زدم.

و رو به بابام ادامه داد:

- داشتم می گفتم. دختره کلی شرط و شروط مسخره گذاشت گفت که باید رسما بیایند خواستگاری تا خواهر و عموم نفهمند. می گفت باید تا آخرش هم اون ها نفهمند. تازه خونه اش هم باید جدا باشه. می گفت نمیره خونه مجردی خشایار موندگار بشه. چه افاده ها. خیر سرت قراره پول بگیری و این همه ناز می کنی.

این ها رو که شنیدم بهم ثابت شد رها بین این کار و مرگ باید یک دونه رو انتخاب کنه که حاضر شده تن به چنین کاری بده. از همون شب پام رو کردم تو یک کفش که الا بلا همین. وگرنه کلا بی خیال بشید. مامانم مدام نفرینم می کرد می گفت اذیتش می کنم. ولی برام مهم نبود. شاید می تونستم از این طریق کاری کنم که مادرم رها رو به عنوان عروس بپذیره

قصدم این بود که برای همیشه پیش رها بمونم ولی نشد. اول این که مطمئن نبودم اون هم من رو بخواد. بهش نگفتم که دوستش دارم باهاش خشک بودم. بد بودم سرش داد می زدم. هر روز می زدم تو سرش که تو تن فروشی کردی. رها گریه می کرد ولی هیچی نمی گفت. حتی نمی گفت که چرا این کار رو کرده اون طور که من فهمیده بودم عموش براش پول می فرستاد. تو نون شبش گیر نبود. ولی فهمیدم که پدر و مادر نداره. خواهرش هم خواهر واقعیش نیست. فقط با هم بزرگ شدند. هیچ نسبت خونی با هم نداشتند با این که به پاکیش ایمان داشتم ولی مدام طعنه می زدم که شما دو تا دختر تو این شهر تنها چی کار می کنید؟ چه طوری زندگی می کنید؟ کم کم باورم میشد که رها از من متنفره و رفتارم هم خود به خود بدتر از قبل می شد. نمی دونم چرا نمی خواستم یک درصد فکر کنه که دوستش دارم می خواستم خودش بهم وابسته بشه اول از اون مطمئن بشم بعد بهش بگم. ولی نمی دونستم چرا اینقدر عذابش می دم. هر شب عذاب وجدان می گرفتم و می گفتم از فردا خوب میشم ولی بدتر می شدم. مشکل بعدی که پیش اومد رکسانا بود. در واقع همون کسی که رها به خواهری می شخناختش.

اگر برق سه فاز بهم وصل می کردند اونطوری شوکه نمی شدم. رکسانا. رها . خشایار. این سه تا اسم مدام تو ذهنم تکرار میشد. مگه چند نفر با این اسم ها و با این شرایط وجود دارند. فامیلی خشایار و رها رو از قبل نمی دونستم. رکسانا. همون بود؟ عمویی که پول می فرستاد. نامردی که رها رو با یک بچه تو شکمش در بیمارستان ول کرده بود همونی بود که جلوم نشسته بود؟ ولی رکسانا می گفت نامزدش بوده. می گفت همدیگه رو دوست داشتند. هیچ حرفی از این قضایا نزد. چند تا خشایار از دهنش پریده بود ولی نمی دونستم فامیلش رادان بود یا نه. خیلی سخت بود ولی هر طوری بود حواسم رو به حرف های خشایار معطوف کردم.

- همون شب که فهمید باهام دعوا کرد. نفهمیدم چه طوری یک سیلی زدمش افتاد سرش خرد به مبل بیهوش شد. بلافاصله بعدش حال رها بد شد. نفهمیدم چه طوری جفتشون رو بدون آمبولانس رسوندم بیمارستان. اونجا فهمیدم رها مشکل مادرزادی قلب داره. یک مشکل جدی که به خاطر کهنه بودنش خطرناکه و محتاج یک عمل حساسه. و از اونجایی که بیمه هم شامل حالش نمی شد هزینه عملش سنگین بود. خواستم کمکش کنم. رفتم خونه. به خانواده ام گفتم پول می خوام. می خواستم هرچه زودتر عمل بشه. مخالفت کردند. مقاومت کردم. تا حدی که صدامون بالا رفت. مادرم انگار که عزیزش رو از دست داده باشه گریه می کرد. می گفت تو رو گول زدند می گفت ساده این ها نقشه شون بوده تو رو تیغ بزنند. از اون جنگولک بازی های اول کارشون معلوم بود. می گفت می خوای بیست سی میلیون پول بی زبون رو تو شکم کی بریزی؟ ندادند. نمی دونستم چی کار کنم. نمی تونستم مردن رها رو ببینم. همون شب بود که با بابام تماس گرفتند و گفتند لو رفتیم. بابا بلافاصله وسایلش رو جمع کرد و همراه مامانم در سطح شهر گم و گور شدند. به من گفت تو باش. تو می تونی قانونی خارج بشی. من هیچ ربطی به اون نداشتم.ولی با این حال خواستند تهران نمونم. یک خونه تو کرج به نام خودم داشتیم رفتم اونجا. در عرض دو هفته از طریق من که ازش وکالت داشتم و زیر دست هاش تو ایران، نصف املاکش رو فروخت. تو این دو هفته رها تقریبا فراموش شد. دانشگاه رو هم که ول کردم. بابام همون شب هرچی خط داشتیم سوزوند یکی یک خط جدید داد بهمون یعنی به یادش بودم ولی نمی تونستم کاری براش بکنم...تهران هم که نمی تونستم برم. تو اون شرایط کار های پدرم مهم تر بود اگر پیداش می کردند زنده نمیذاشتنش. کار های بابا رو که سراسامون دادم تو این فکر افتادم که سی میلون از این چیز هایی که فروختم بردارم این که برای بابا پول خرد بود.پدر من کسی بود که تو حسابش همیشه میلیاردی پول داشت. فقط زورش میومد بده به کسی که نیاز داره. با کلی دوز و کلک سی ملیون کش رفتم. ولی بابام بپا گذاشته بود. حساب رو آنلاین چک می کرد. فهمید. کلی تهدیدم کرد که دختره رو خودش می کشه و این حرف ها.اگر خودم داشتم میدادم ولی یک هفته پیش کل حسابم رو خالی کرده بودم و ماشینم رو عوض کرده بودم. خواستم اهمیت ندم. و ندادم.گفتم فوقش ماشینم رو می فروشم پول بابا رو پس میدم. روزی که خواستم برم سراغ رها دو تا از زیردست هاش رو فرستاد مراقبم باشند. رسما خونه نشین شدم. یک زندانی که باید منتظر ساعت پروازش می بود. خون خونم رو می خورد. چرا باید این همه پول تو این خونه ریخته باشه و رها برای این که زنده بمونه تن فروشی کنه؟ تا دو سه روز نتونستم کاری بکنم. تو این مدت بابام اینا هم زمینی رفته بودند ترکیه. یک مقدار از پول ها رو منتقل کردم به حسابی که تو ترکیه داشت.بقیه اش رو هم ریختم تو حساب شرکتی که تو فرانسه داشت. بعد از یک ماه رفتم تهران باید می رفتم سراغ رها. دم خونه اشون کشیک دادم ولی خبری از رها نبود. رکسانا می رفت. میومد ولی رها نبود. یک روز رکسانا رو گیر انداختم. سراغ رها رو گرفتم. کلی فحش مهمونم کرد بعد هم گفت برو فکر کن مرده. اون روز حسابی باهاش دعوا کردم. همه دست به دست هم داده بودند تا نذارند من به رها کمک کنم. حتی نتونستم مثل یک انسان سالم به رکسانا بگم که می خوام به رها کمک کنم. طبق معمول همیشه با داد و تحقیر رها رو می خواستم و مدعی بیست ملیون پولی بودم که به رها داده بودیم و می دونستم رکسانا بهشون دست نمی زنه. حتی گفت همه اش رو برام پس می فرسته. اون شب که رفتم خونه تصمیم گرفتم فردا برم باهاش صحبت کنم و بگم رها به من نمی رسه به جهنم ولی اون پول رو استفاده کن بذار زنده بمونه ولی همون شب نوچه های بابام دستور گرفته بودند من رو از کشور به مقصد پاریس خارج کنند. هرکار کردم نشد. اون شب نذاشتند از خونه برم بیرون. تلفن رکسانا رو نداشتم. خونه رو جواب نمی داد. اون شب من رو بردند تهران و من به اجبار خارج شدم در حالی که حتی نمی دونستم رها کجاست. بعدا باغ بونمون گفت که رکسانا ده ملیون رو پس آورده و چند وقت بعدش ده ملیون دیگه هم پس فرستاده شد. این طوری بود که فکر کردم رها تو زندگی من تموم شده. پدر و مادرم حاضر بودند زندگیشون رو بدند ولی من دیگه به رها فکر نکنم.نمی دونم از اون چی دیده بودند که انقدر ازش بیزار بودند. در حالی که همه ی لحظاتی که اون سمت آب ها نفس می کشیدم به این فکر می کردم که الان کجاست و داره چی کار می کنه.

خشایار نفس عمیقی کشید. پس خودش بود. این رکسانای مغرور که یک قرون از او بیست تومن رو خرج نکرده بود بیش از حد به رکسانای من شبیه بود. رکسانای من! فرهاد تو هنوز باور نکردی که دیگه مال تو نیست. شوکه بودم. متعجب بودم. هیجان زده بودم. باید با رکسانا و رها در می افتادم. تمام این مدت می دونستم کجاست ولی وقتی فکر می کردم با من چی کار کرد بیشتر دلم می خواست برم و آتیشش بزنم تا این که برم پیشش بمونم. خشایار لبخندی زد و گفت:

- حوصله دارید ادامه اش رو بشنوید؟

لبخندی زدم و گفتم:

- گوش می کنم.

- وقتی اومدم ایران فقط به این امید بودم که رها رو پیدا کنم. می خواستم بهش بگم که دوستش دارم بهش بگم که چقدر پشیمونم به خاطر کار هایی که باهاش کردم. طول کشید تا مستقر شدم. خونه اومون رو فروخته بودیم. هیچی اینجا نداشتیم. یک خونه اجاره کردم برای خودم. بابام چند تا طلبکار داشت که فهمیده بودند من اومدم ایران طلب همشون رو دادم. حدود یک ماه پیش بود. که تازه فرصت پیدا کردم برم دنبال هدفی که به خاطرش اومده بودم ایران. به خونه اشون سر زدم فکر کردم شاید برگشته باشه. ولی نه تنها رها بر نگشته بود بلکه رکسانا هم از اونجا رفته بود. حساب که کردم فهمیدم الان باید جفتشون لیسانسشون رو گرفته باشند. به این امید که هنوز تو اون دانشگاه باشند. با هزار بدبختی و پارتی و زیر میزی دادند فهمیدم رها آزاد سه سال پیش انتقالی گرفته رفته بابلسر. رکسانا مسیحا هم شش هفت ماه بعدش به همونجا انتقالی گرفته. هیچ آمار دیگه ای نتونستم در بیارم. پس رها قبل از این که من از ایران برم از تهران خارج شده بود. فکر نکردم یکراست رفتم خونه. یک ساک برداشتم یکسری خرت و پرت ریختم داخلش رفتم ترمینال و پنج ساعت بعد بابلسر بودم

مکثی کرد و نفس عمیقی کشید و ادامه داد.

- هیچ تصوری از چیزی که قرار بود باهاش روبه رو بشم نداشتم. نمی دونستم رها ازدواج کرده یا نه. نمی دونستم هنوز درس می خونند یا نه. که اگر نمی خوندند نمی تونستم پیداشون کنم. تنها امیدم دانشگاه بابلسر بود. شب بود که رسیدم. تو دم دست ترین مسافر خونه مستقر شدم تا صبح هزار جور فکر و خیال با خودم کردم. اگر پیداش نمی کردم دنیا برام به آخر می رسید. تمام این سال ها به امید پیدا کردن اون و جبران اشتباهاتم زنده بودم. وقتی فکر می کردم که باهاش چی کار کردم از خودم بیزار می شدم و فکر می کردم هرچی زودتر خودم رو بکشم تا دنیا از دستم راحت بشه ولی فکر می کردم اگه پیداش کنم و براش جبران کنم مفیدترم حالا اگر پیداش نمی کردم باید برمی گشتم سر راه اول. صبح اول وقت رفتم یک ماشین بدون راننده کرایه کردم. بعد هم مستقیم رفتم دانشگاه. اینجا دیگه پارتی نداشتم دلیلی نداشت اطلاعات دانشجوشون رو در اختیارم بذارند. سرخورده از دفتر دانشگاه خارج شدم. تو محوطه اش داشتم قدم می زدم که از دور چشمم به یک چهره ی آشنا خورد. یک دختر با قد متوسط. مانتو و مقنعه ی سرمه ای و شلوار جین آبی. در حالی که چتری هاش رو فرق کج رو صورتش ریخته بود. کیفش رو شونه اش بود با اخم و اقتدار قدم بر میداشت. چشم هاش این سمت و اون سمت می چرخید اون چشم ها برام آشنا بودند. اون ها با ارزش ترین چیز برای رها بودند .

فقط یکی از شخصیت های این قصه چتری هاش رو کج میریخت رو صورتش. چشم هاش موقع راه رفتن این ور و اون ور می چرخید اغلب اوقت اخم می کرد و با اقتدار قدم برمی داشت. و من خوب اون شخص رو می شناختم. خشایار ادامه داد:

- رکسانا بود.

می دونستم.

- ولی رها پیشش نبود. چهره اش پخته تر شده بود داشت می رفت سمت در خروجی دانشگاه. پشت یک درخت ایستادم تا نگاهش بهم نیفته از در که خارج شد دنبالش رفتم جلوی در ایستاد دستش رو سایه بون چشمش کرد و اطراف رو نگاه کرد. ماشینی براش بوق زد. لبخندی زد و به اون سمت نگاه کرد. بعد به سمت ماشین رفت. جلوتر رفتم در حالی که سعی داشتم دیده نشم به ماشین نگاه کردم. یک مرد پشت فرمون بود یک بچه روی صندلی عقب نشسته بود. همین که رکسانا نشست خودش رو از بین صندلی ها رد کرد اومد جلو و نشست تو بغلش. رکسانا با عشق دخترک موقهوه ای رو بغل کرد و بوسید. دختر نازی بود. پوست سفید و چشم های درشت که از اون فاصله رنگشون مشخص نبود. موهای فندقی خوش رنگ. محو تماشای دختر بچه بودم و نفهمیدم ماشین کی روشن شد و از جلوی چشم هام نا پدید شد. سریع رفتم سوار ماشینم شدم و تعقیبشون کردم. کار سختی بود که بخوای ببینی و نخوای دیده بشی.در تمام این مدت هم فکر می کردم. به این که آیا رکسانا ازدواج کرده و خانواده داره؟ واقعا اون مرد شوهرش بود؟ اون دختر بچه اش بود. هیچ شباهتی به رکسانا نداشت.مدام این فکر تو کله ام بود که اگر رکسانا ازدواج کرده هیچ بعید نیست که رها هم ازدواج کرده باشه

رکسانا ازدواج کرده بود؟ بچه داشت؟ همش سه سال گذشته بود. چقدر احمقم. خب معلوم بود. انتظارات بی جایی داشتم. سرم رو تکون دادم و حواسم رو جمع کردم ببینم خشایار چی میگه.

- بیست دقیقه بعد ماشین جلوی گورستان ایستاد. رکسانا بچه به بغل پیاده شد. پسره هم که نود درصد همسرش بود پیاده شد. ماشین رو قفل کرد سه تایی وارد قبرستون شدند. من هم پیاده شدم ماشین رو قفل و زنجیر کردم و راه افتادم دنبالشون. رکسانا بچه رو محکم به خودش چسبونده بود. سر دختر بچه که فکر کنم دو سه سالش بود رو شونه اش بود. می تونستم صورتش رو ببینم حس کردم یک لحظه چشم های اون هم به من افتاد و روم ثابت شد. نگاهش خیلی معصوم و خونسرد بود. انگار سال ها بود که من رو می شناخت مثل یک آشنا بهم نگاه می کرد.تونستم رنگ چشم هاش رو ببینم عسلی تیره طوری که به قهوه ای میزد. کم کم از سرعتشون کم کردند و جلوی یک قبر با سنگ سفید زانو زدند. چند قدم اون طرف تر از قبر یک درخت بید بود. با شعاع چندین متری طوری که دیده نشم دورشون زدم و رفتم پشت اون درخت. کنار یک قبر زانو زدم پشت به اون ها طوری که دیده نشم. ولی می تونستم صداهاشون رو بشونم. فاتحه هاشون رو که خوندند صدای رکسانا رو شنیدم که گفت:

- مانی میشه بچه رو ببری من زود میام.

با شنیدن اسم مانی صاف تو جام نشستم. چقدر دلم می خواست فکر کنم این همون مانی نیست که یک شب کمک کرد من رکسانا رو کنار دریا ببینم. مانی؟ باور نمی کردم رکسانا من رو ول کرده بود به خاطر مانی؟ خشایار ادامه داد:

- نیم نگاهی به عقب انداختم. مانی بچه به بغل داشت دور می شد. خودم رو عقب کشیدم و به درخت تکیه دادم. صدای غمگین رکسانا رو میشنیدم.

- چه طوری رفیق نیمه راه؟خوش میگذره اون ور بدون ما؟ جوجه ات رو دیدی؟ بزرگ شده نه؟ کپی خودته. از الان معلومه. هرچی بهش میگیم فقط می خنده...

با احساس گرما چشم باز کردم. کل بدنم عرق کرده بود حس می کردم زیر اون ملحفه ی نازکی که روم انداخته شده بود دارم خفه میشم. با یک لگد جانانه ملحفه رو به دو متر اون طرف تر شوت کردم. بر خلاف انظارم رو زمین اتاق فرود نیمد بلکه افتاد رو فرش هال! فرش هال اون جا چی کار می کرد؟ چشم هام رو محکم بستم و باز کردم. تازه فهمیدم رو کاناپه ی جلو تلویزیونم. کش و قوسی به بدن کوفته ام دادم و از جام بلند شدم. حس می کردم از خواب زیادی خسته ام. هرچند بهش نیاز داشتم. با فکر این که تا یک ماه دانشگاه ندارم قند تو دلم آب شد ولی وقتی یادم اومد که فققط امروز فرهاد رو میبینم دیدم تار شد. دستی به چشم هام کشیدم و دو قطره اشکی که انگار پشت پلکم ذخیره شده بودند رو زدودم. از جام بلند شدم و رفتم دستشویی. تو راه نگاهم به ساعت افتاد. پوف...یک و نیم بود. بی خود نبود احساس ترکیدن می کردم بیشتر از چهارده ساعت بود تخلیه نشده بودم! از دستشویی که بیرون اومدم بر اساس قریضه به سمت آشپزخونه کشیده شدم رو بدنه ی سفید یخچال چشمم به یک نوت پد سرخابی افتاد. رفتم جلو برش داشتم و خوندمش.

« صبح رفتم برات صبحونه خریدم تو یخچاله. یخچال تو هم کم از مال من نداره ها...یک فکری به حالش بکن. عصری میام پیشت حاضر باش بریم کلبه.

دوستت دارم مراقب خودت باش»

خندیدم و کاغذ رو مچاله کردم انداختم تو سطل. حالا نمی شد رو نوت پد سبز ها می نوشتی؟ سرخابی هاش رو دوست داشتم. به فکر خودم خندیدم و در یخچال رو باز کردم. مرسی مرد نمونه. این از کجا می دونست من مربا توت فرنگی دوست دارم؟

مربا رو بیرون آوردم و در یخچال رو بستم. با چاقو به جونش افتادم و خواستم درش رو باز کنم که تلفن زنگ خورد. رو اوپن بود برش داشتم و با شونه و سرم کنار گوشم نگهش داشتم و همون طور که مشغول کشتی با ظرف بودم گفتم:

- بله؟

- سلام.

- سلاااااام. بر سوپر من خنگ من.

خندید و گفت:

- خوبی؟

- من که آره ولی انگار تو خوب نیستی. از بل بلی هات خبری نیست.

- از شانس تو زیادی شارژم.

- چی شده؟

- حدس بزن.

- این چه بازی مسخره ایه همه تون بهش علاقه دارید؟

و اداش رو در آوردم: حدس بزن.

- انقدر خوش حالم رکسانا...سکته نکنم خوبه.

جدی شدم و گفتم:

- مانی با پدیده ای مثل آدم آشنایی؟

با خنده گفت:- همونه که تو آیینه هر روز بهم لبخند میزنه دیگه؟

- نه. نه. بری تو اتاق رها یا مامانت میبینیش. حالا برو وقتی دیدش ازش بپرس چه طوری حرف میزنه بعد تلفن رو بردار زنگ بزن به من مثل آدم حرف بزن.کاری نداری؟

در حالی که می خندید گفت:

- یکی از همکار هام حاضر شده رها رو مجانی عمل کنه!

جاقو رو که برده بود زیر در شیشه یکهو از دستم در رفت و یک خط بزرگ رو انگشت اشاره ام انداخت. کل در پلمپ شده ی لامذهب شیشه مربا خونی شد. همزمان با این اتفاق جیغ کشیدم. مانی نگران شد.

- چی شد؟

- هیچی...یک بار دیگه بگو..

- دکتر میهن پرست. از این مایه دار های خفن که به خاطر عشقشون به پزشکی کار می کنند فقط. یک آشنایی خیلی دور مثل این که مادرم با مادرش داشته. یکی دوباری دعوتش کردیم خونه. دیگه من نمی دونم مامانم راجع به مشکل رها چی گفته که دکتر امروز اومد به من گفت حاضره این عمل رو بدون هزینه انجام بده. از انسانیتش که بگذریم خیلی پزشک خوبیه من خودم خیلی قبولش دارم...رکسانا؟

یکم مکث کرد و گفت:

- داری گریه می کنی؟

با دست خونی اشک هام رو پاک کردم و گفتم:

- مانی میشه یکم دلقک بازی در بیاری من بفهمم خواب نیستم؟

- زهر مار. گریه ات هم با مسخره بازیه.

بین گریه خندیدم. ولی باز هق هق می کردم. کلا قات زده بودم.

- رکسان؟ خوبی؟ کسی پیشت نیست؟

- نه.

- گریه نکن جون مانی دیگه...باید بخندی. هنوز به رها نگفتم امروز برم خونه میگم بهش.

- نگو.

- چرا؟

- نمیذاره عملش کنند.

- چی میگی؟

- رها حاضر نیست کمک قبول کنه. نگو نذار غرورش بشکنه.

- خب بگم سی میلیون پول یکهو از آسمون افتاد تو حیاط؟

- نه.

- چی بگم؟

- بگو رکسان یک جوری جورش کرده دیگه...

- آها بگو دردت چیه می خوای قهرمان بازی در بیاری.

جیغ کشیدم:

- مانی...به خدا اگر بیام اون ور ها...

خندید و گفت:

- راستی کی میای...

دهنم باز شد بگم فردا که یکهو یادم اومد اصلا لازم نیست به حرف اون فریبرز احمق گوش کنم. در حالی که سعی می کردم صدام نلرزه گفتم:

- نمی دونم. هر وقت بشه.

- باشه. من برم دیگه... الان از سر کار زنگ زدم بهت مریض دارم.

- باشه برو. مراقب رها باش

- مراقب مامان چی؟

- مراقب خاله جونم هم باش.

- خودم چی؟

- خنگول باید اول مراقب خودت باشی تا بتونی مراقب رها اینا باشی حرفم دو منظوره بود!

خندید و بعد از خداحافظی گوشی رو قطع کرد. گوشی رو از تو آشپزخونه پرت کردم رو مبل و خودم شروع کردم بالا و پایین پریدن. با صدای بلند داد زدم:

- خدایا شکرت...

بین این بالا پایین پریدن ها دستم خورد به کابینت و درد وحشتناکی گرفت تازه یاد دردش افتادم. رفتم گرفتمش زیر شیر آب. بدجور خون اومده بود تا آرنجم خونی شده بود. دستم رو که خوب شستم با سه تا چسب زخم رو زخمش رو پوشوندم. بعد هم شیشه ی مربا رو گذاشتم تو ظرف شویی و روی صندلی آشپزخونه ولو شدم. یک نفس عمیق کشیدم و یکهو دوباره زدم زیر گریه. باورم نمیشد. بالاخره جور شد. خدایا مرسی مرسی مرسی...بالاخره صدام رو شنیدی؟ بالاخره من رو دیدی؟ بالاخره گذاشتی با خیال راحت به فرهاد فکر کنم. پیشش بمونم یعنی میشه؟ ببخشید به خاطر همه ی حرف های اون شبم ببخشید عصبی بودم. از جام بلند شدم کلافه بودم.با هر نفس خدا رو شکر می کردم. یک چیزی زیر پوستم حرکت می کرد. طبق آموزش های دوره متوسطه باید آدرنالین می بود. دست هام بدون این که خودم متوجه باشم در هوا برا خودشون حرکت می کردند گاهی به هم می خوردند. گاهی هم تار های صوتیم از خودشون صدا در می آوردند هر کاری می کردم بدون هماهنگی قبلی با مغزم بود. چه قدر خوب بود که درد دستم رو حس نمی کردم!

خواستم زنگ بزنم به فرهاد و برنامه عصر رو کنسل کنم وقت برای کلبه رفتن زیاد بود! ولی یادم اومد الان سر کلاسه. نمی تونستم یکجا بشینم. فکر می کردم باید یک کاری بکنم. چیز جالبی پیدا نکردم. از جام بلند شدم لباس پوشیدم و از خونه زدم بیرون. یک حس فوق العاده تو تمام وجودم بود. با تمام وجودم به اقدس خانم که با سختی پله ها رو بالا می اومد سلام کردم. تو پارکینگ با صدای بلند به ساسان که کیسه های خیار گوجه دستش بود لبخند زدم و سلام کردم. سلام کرد. حالم رو پرسید با روی باز جواب دادم. همون طور جلوم ایستاده بود. قصد بالا رفتن نداشت.

- چیزی شده؟

- خانم مسیحا من...بابت دیروز متاسفم.

لبخندی زدم و سرو رو تکون دادم:

- مهم نیست واقعا....اصلا مهم نیست!

- آخه من...

- گفتم که فکرش رو نکنید.

و در حالی که با خنده به سمت در پارکینگ می دویدم ازش خداحافظی کردم. جوگیر شده بودم ها تا دیروز می خواستم بکشمش.الان میگه این چه دیوونه ایه... با تاکسی خودم رو به تره بار رسوندم. تصمیم گرفتم به حرف فرهاد گوش کنم و یک فکری به حال یخچالم بکنم. اول از همه شلیل خریدم. یکم هم توت فرنگی. بعد هم رفتم سراغ شخص شخیص گوجه سبز. وای از همون موقع دلم ضعف می رفت. بعد از میوه رفتم سراغ مایحتاجی مثل خیار و گوجه و بادمجون. خلاصه یک جوری با سر و کله زدن با مغازه دار ها و چرخوندن نایلون های خرید تو دستم هیجانم رو تخلیه که نه کنترل کردم تا یک وقت فوران نکنه کار دستم بده ! با دست های پر خرید از تره بار خارج شدم. گوشیم زنگ خورد. فرهاد بود.

- سلام عشق من.

یکم سکوت کرد و گفت:

- فکر کنم اشتباه گرفتم.

با خنده گفتم:

- من فکر نکنم.

و همون طور که مطمئن می شدم ماشینی نمیاد حرکت کردم تا عرض خیابون رو رد کنم.

- خانم مسیحا؟

- بله.

- خانم رکسانا مسیحا؟

خواستم بگم بله که یک بنز سیاه با شیشه های دودی نمی دونم از کجا پیداش شد. با وحشت منتظر مرگ شدم که درست جلو پام ترمز زد ولی یکم از بدنه اش خورد به زانوم. افتادم رو زمین. گوشی خدا بیامرزم نمی دونم کجا پرت شد. گوجه ها از تو کیسه اشون در اومدند و قل خوردند رو زمین. توت فرنگی ها کاملا له شدند. این ها تصویر هایی بود که موقعی که رو آسفالت پخش شده بودم می دیدم. صدای مردم رو هم می شنیدم داشتند بهم نزدیک می شدند. یکی در ماشین رو باز کرد. کفش های مردونه اش سیاه بودند. یک شلوار جین سرمه ای پوشیده بود. سرم یکم درد می کرد نمی تونستم چشم بچرخونم و نمای کمر به بالاش رو ببینم. انگشم سوخت بهش نگاه کردم و در کمال افسوس دیدم چند لکه ی قرمز خون ریخته رو مانتوی سفیدم. چسب هام باز شده بودند. نفهمیدم کی من رو از رو زمین بلند کرد.حالم خوب بود ولی سرم درد گرفته بود با صدای ضعیفی گفتم:

- بذارم پایین خوبم.

ولی بهم توجهی نکرد من رو انداخت صندلی عقب ماشین و خودش نشست پشت فرمون. یک نفر دیگه هم جلو نشسته بود. چرا جفتشون مرد بودند. مردم هم که ایستادند نگاه کردند فقط...با بدبختی سر جام نشستم. ماشین حرک کرد و از رو بادمجون هام رد شد. لعنتی کلی پولشون رو داده بودم. با صدای گرفته ای گفتم:

- لطفا نگه دارید من حالم خوبه.

هیچ کدومشون محلم نذاشتند. جو یکم ترسناک شد.

- آقا؟

کسی جوابم رو نداد. به در نگاه کردم. قفل بود.

- آقا من خوبم نگه دارید لطفا.

باز جوابم رو ندادند. خواستم جیغ و داد کنم که ماشین پیچید داخل یک کوچه و جلو یک خونه نگه داشت. تا راننده در رو باز کرد و قفل مرکزی باز شد از سمت مخالف راننده در رو باز کردم و پریدم بیرون. با نهایت سرعت می دویدم و اون دو تا هم دنبال من. فرصت نداشتم به سر کوچه فرار کنم ناچار رفتم ته کوچه که...بن بست! برگشتم با وحشت به اون دو تا که تحقیر آمیز نگاهم می کردند و آروم آروم جلو می اومدند نگاه کردم. داشت گریه ام می گرفت ولی خودم رو نگه داشتم. هیچ راهی نبود حتی دیواری نبود که ازش بالا برم دهنم باز شد جیغ بکشم که صدای دست زدن از پشت سرم اومد. برگشتم و چشمم به چهره ی منفور فارس منش افتاد. با یک لبخند موزی رو لب های متاسفانه خوش فرمش همون طور که برام دست می زد گفت:

- اگر بخت باهات یار بود دونده ی خوبی میشدی رکسانا

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- این مسخره بازی ها چیه؟

با عصبانیت نگاهم کرد و گفت:

- تو ی جوجه واقعا فکر کردی می تونی من رو دودر کنی؟

- نمی دونم از چی حرف می زنید.

- به شعور من توهین نکن دختر. نذار فکر کنم تو با وجود این که مشکلت حل شده حاضری از ثروت هنگفتی مثل فرهاد بگذری.

زمزمه وار گفتم:

- مشکل من حل شده؟

خنده ی عصبی ای کرد و گفت:

- یعنی من خرم؟ نمی دونم فرهاد چه ارزشی داره؟ نمی دونم وقتی یک جوجه پولداری مثل اون عاشق میشه اون هم عاشق یک آدم مثل تو یعنی چی؟ یک دختر بدبخت یتیم؟ اگر تا الان خیالم راحت بود چون می دونستم مورد تو اورژانسیه بعد از رفتنت هم من وقت کافی برای روشن کردن پسر احمقم دارم ولی الان کور خوندی اگر فکر می کنی می تونی ثروت منو بالا بکشی.

ناباورانه نگاهش کردم و سرم رو به نشونه ی تاسف براش تکون دادم. اون همه چیز رو در یک مشت کاغذ سبز میدید. اشاره ای به اون دو تا نوچه اش کرد اون ها هم اومدند جلو بازو هام رو گرفتند با یک حرکت خودم رو از دستشون ازاد کردم و رو به فریبرز گفتم:

- اول با زبون خوش رفتار کن بعد اگر طرفت گوش نکرد به زور متوصل شو. زندگی فرهاد رو هم همین طوری خراب کردی. کجا باید برم؟

با سر به یک خونه با در زرشکی اشاره کرد. با قدم های محکم و عصبی به اون سمت قدم برداشتم. دلیلی برای ترسم نبود فوقش این بود که می کشتم من که دیگه چیزی برای از دست دادن نداشتم. فرهاد بود که اون هم این بابا نمی ذاشت به ما برسه.مانی هم مراقب رها بود. تو پارکینگ خونه ی ویلایی و بزرگ ایستادم و دست به سینه و منتظر نگاهش کردم. یکی از نوچه هاش که پشت سرش وارد شد یک کیف دستش بود. اون رو روی یک سکو کنار پارکینگ گذاشت و یک لپ تاپ از داخلش در آورد. با اوو با یکی تماس گرفت. با تعجب به فریبرز نگاه کردم با سر بهم اشاره کرد که برم و به صفحه نگاه کنم. نزدیک رفتم. اون سمت یک نفر نشسته بود پشت یک لپ تاپ دیگه تو یک ماشین زاویه ی دوربین رو تغییر داد و از پنجره ی ماشین خونه ی نقلی خاله رعنا رو دیدم. حس می کردم خون تو تنم یخ بسته. فریبرز فارس منش کی بود؟ فقط یک سرمایه دار خرپول؟ مطمئنا فراتر از این ها بود. نفسم رو فوت کردم و با نفرت زل زدم به چشم هاش.

- چی از من می خوای؟

- واضحه. می خوام سر قرار بمونی.

- کدوم قرار؟

- قراری که طبق اون تو آخر هفته از این شهر خراب شده میری.

پوزخندی زدم و گفتم:

- تو تلفن های من رو گوش می کردی؟

سیگاری آتش زد و گفت:

- از یک رتبه ی دو رقمی کنکور بعیده انقدر کند ذهن باشه. انتظار داشتم زودتر بفهمی.

فکری کردم و گفتم:

- نسبت به پسرت هم همین قدر بی اعتمادی؟

بی توجه به حرفم گفت:

- تو فکر کردی این خواهرزاده ی همسایه اش چرا یکهو زندگیش رو ول کرده اومده ور دل خاله اش؟

با نفرت نگاهش کردم. خواهر زاده اقدس خانم رو از کجا آورده بود خدا می دونست.

- شانس آوردی که دلم به حالت سوخت و نگفتم کاری رو که به خاطرش تو اون ساختمونه رو انجام بده. یا اسن دخترک...سپیده...از کجا یکهو پیداش شد؟ بعد از شش ماه یادش اومده بیاد دنبال عشقش؟

نفسم رو با حرص بیرون دادم. آدم چقدر می تونست کثیف باشه؟ این مرد عاشق رکسانا بود؟ مادر فرهاد که طبق تعریف هاش یک فرشته بود؟ اصلا با هم جور در نمی اومدند. به این حیوون کثیفی که جلوم رژه می رفت نمی خورد عشق رو بشناسه. این با فرهاد چی کار کرده بود؟

نگاه تحقیر آمیزم رو روی سیگارش ثابت کردم و گفتم:

- از پسرت می خوای سیگار نکشه؟

- به تو مربوط نیست.

توجهی نکردم. حرفم رو زدم. حرفی که از همون روز که پشت میز کافی شاپ بزرگ ترین پیشنهاد عمرم رو شنیدم تو دلم گیر کرده بودند.

- ازش می خوای آدم باشه در حالی که تا حالا به خودت نگاه نکردی ببین واقعا چی هستی.

با عصبانیت نگاهم کرد. بی توجه بهش با حرص ادامه دادم:

- وقتی الگو تو باشی نباید انتظار دیگه ای هم داشت.

- خفه شو.

- خفه شو؟ این حرفیه که فرهاد بعد از هر اعتراضش میشنوه؟

فریاد زد:

- گفتم ببر صدات رو.

من هم مثل خودش داد زدم:

- نمی خوام. من فرهاد نیستم که سرم داد بزنی خفه خون بگیرم. تو اصلا اون رو میبینی؟ دیدی چی ساختی؟ یک آدم تو سری خور. یک آدم ضعیف که توان مقابله با خواسته های حتی من رو نداره. یا اگر بخواد مقابله کنه از اون ور بوم میفته.روانی میشه. عصبی میشه. می کوبه میکشنه. این رو تو ساختی. تو کردی. تو شخصیتی بهش دادی که من و صد تا امثال من که سهله خدا هم بیاد پایین نمی تونه درستش کنه. اینه امانت داریت؟ مگه جز فرهاد بچه ی دیگه ای هم داری؟...راستی یادم نبود. قدمش پیشاپیش مبارک آقای پدر...

فریاد زد:

- این دختره رو خفه کن.

یکهو یک چیزی خوابید کنار گوشم و پرت شدم رو زمین. لبم پاره شد خونش ریخت کف پارکینگ. خنده ی عصبی ای سر دادم و یک نگاه تحقیر آمیز به اون نره غولی که بهم سیلی زده بود انداختم از جام بلند شدم. با آستین سفید مانتوم خون دهنم رو پاک کردم و بهش گفتم:

- آفرین. خیلی زورت زیاده...خوش بختم از آشناییت. اینجا به من میگن ضعیفه...

و رو به فریبرز ادامه دادم:

- من میرم. از زندگیش میرم. پول هات مال خودت. ببینم موفق میشی با خودت ببریشون تو قبر یا نه؟ فقط فرهاد... به خاطر حرمت اون زنی که فرهاد رو بهت داد مراقبش باش. مراقب زندگیش باش. چون باید یک طوفان درست حسابی رو بعد از من تو زندگیت تحمل کنی. زحمت این شش ماهم رو اگه دادی به باد و فرهاد شد همون فرهاد...به درک. فقط فکر کن جواب رکسانا رو چه جوری بدی.

و با قدم های محکم که صداشون تو پارکینگ اکو میشد ساختمون رو ترک کردم.

گوشی قراضه هفتاد تومنی رو که یک ساعته با یک سیم کارت دست دوم جورش کرده بودم رو از جیبم در آوردم همون طور که با انگشت رو دسته ی چمدون ضرب گرفته بودم شماره اش رو گرفتم. چه شانسی داشتم که شماره اش رند بود.بعد از دو تا بوق جواب داد. صداش خسته و کلافه بود.

- بله؟

- الو سلام مانی.

- رکسان تویی؟

- آره.

- کجایی؟ چرا گوشیت خاموشه؟

- گوشیم...داستان داره. ببین مانی یک چیزی بهت میگم تو فقط به حرفم گوش بده بعدا من هر توضیحی خواستی بهت میدم خب؟

- چی شده؟

- من الان گرگانم.

- گرگان چی کار می کنی؟

- سوال نپرس خواهشا. من باید یک مدتی این جا بمونم به من اتاق نمی دن اینجا. میشه بیای؟

- رکسانا دارم دیوونه میشم چی شده؟

بغضم ترکید. عصبی بودم دوازده ساعت پر فشار رو تحمل کرده بودم.

- مانی سوال نپرس فقط بیا...

- باشه باشه. تو گریه نکن. من یک ساعت مونده شیفتم تموم بشه. زنگ می زنم همکارم زودتر بیاد. فقط من چند ساعت طول می کشه تا برسم گرگان. این چند ساعت چه کار می کنی؟

- یک جهنمی میمونم تو فقط رسیدی به همین شماره زنگ بزن. باید یک جا گیر بیارم تا بعد برم دنبال خونه.

- مگه چقدر می خوای بمونی اون جا؟

- یک ماه...دو ماه...نمی دونم.

- پول داری اخه؟

با بیچارگی گفتم: نه.

- خب اشکال نداره. اون ده میلیونی که فرستاده بودی هنوز بهش دست نزدیم.

- رها می گفت سیسمونی گرفته.

- نگفتم بهش. خودم گرفتم.

داد زدم:

- چرا؟

- این بار تو نپرس خب؟ پول رو برات میارم. تو فقط سه چهار ساعت مراقب خودت باش. من الان می رسم.

- باشه. زود بیا. شارژ ندارم. خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. یک نگاه به دور و برم انداختم. یک نگاه به ساعت. هفت صبح بود. دیشبت ساعت طرف های ساعت 8 بود که هر چی پول و مدرک و لباس داشتم ریختم تو یک چمدون و یک ساک دستی و از خونه زدم بیرون. تا یک ساعت بعد از این که از پیش فریبرز رفتم مثل دیوونه ها تو خیابون می چرخیدم. باز هم وقتی همه چیز داشت درست می شد یکهو دنیا برعکس شد. تو شوک بودم. دیگه به اون سی میلیون هم نیازی نداشتم. فکر نمی کردم هم بهم بدتش. وقت نداشتم فکر کنم. فرهاد ازم خبر نداشت. همین بهترین فرصت بود. رفتم خونه. وسایلم رو جمع کردم. دفتر تلفنم رو برداشتم. خوش بختانه اکثر شماره ها رو داخلش یادداشت کرده بودم. خونه رو ترک کردم. حتی از اقدس خانم خداحافظی نکردم. فقط ساسان رو تو راهرو دیدم یک خداحافظی کوتاه و زیر لبی باهاش کردم و نگاه متعجبش که به چمدون هام خیره بود رو ترک کردم.آرزو ی یک سیلی زدن به اون موجود که دیگه تو نظرم خوش گل نبود هم مثل خیلی چیز های دیگه به دلم موند.

اول رفتم یک گوشی جور کردم بعد رفتم جلو دانشگاه. یک نگاه به سردرش انداختم. داخل تاریک بود. از همون بیرون با نیمکتم خداحافظی کردم. بهش قول دادم ماه دیگه که اومدم برم برای دیدنش. از دانشگاه رفتم در بند. گوشه گوشه اش رو نگاه کردم. شلوغ بود. یک نگاه حسرت بار به آب انار ها انداختم. اگر می خوردم ترش می کردم کسی نبود بره برام یک چیز دیگه بگیره. برگشتم به درخت های پیر توی پیاده رو نگاه کردم. به در خونه های قدیمی. به پیاده رو سنگفرش شده به نرده هایی که دور رودخونه کشیده بودند. به پل. از همش خاطره داشتم. خودم رو به یک تلفن عمومی رسوندم. دفتر تلفنم رو در آوردم و شماره شیرین و پدرام و همه دوستام رو گرفتم. حرفی نزدم فقط صداشون رو شنیدم.که به مزاحم پشت خط که خودم باشم بد و بیراه می گفتند. به فرهاد زنگ نزدم می دونستم شک می کنه. یک تاکسی گرفتم و رفتم دم خونه خودم. نزدیک ساعت ده بود. که رسیدم. ده دقیقه ایستادم تا ماشین فرهاد پیچید داخل کوچه.می دونستم میاد. پشت یک درخت خودم رو قایم کردم. رفت جلو خونه و دستش رو گذاشت رو زنگ من به پنجره های تاریک نگاه کرد. زنگ اقدس خانم رو زد. چند لحظه بعد ساسان اومد جلو در. می تونم حدس بزنم چی بهش گفت که شونه های فرهاد افتاد. دست هاش رو گذاشت رو سرش. چند قدم عقب رفت و سریع سوار ماشینش شد و تو پیچ کوچه محو شد. صبر کردم ساسان بره داخل. بعد هم زنگ زدم آژانس و برای ترمینال ماشین گرفتم. اولین اوتوبوس به شمال کشور رو سوار شدم. تصمیم گرفتم برم گرگان. جا گیر آوردن هم سخت بود تو این فصل. خیلی ناگهانی زندگیم رو گذاشته بودم و اومده بودم می تونستم تصور کنم که فرهاد الان دنبالم میگرده. احتمالا بیمارستان ها رو گشته. دیروز. قبل از این که بیاد دنبالم. الان هم لابد رفته دنبال شیرین تا سین جیمش کنه.بیچاره اون هم نمی دونه من کجام. موقع امتحان ها که گیرم بیاره احتمالا مخم رو تلیت میکنه.

یک نگاه به اطراف انداختم. رو به روم یک میدون بود. پشت سرم یک پاساژ داغون که تعطیل بود و تازه داشتند بازش می کردند. خیابون ها داشت کم کم شلوغ میشد. چشمم به یک ایستگاه اوتوبوس افتاد.رفتم اون جا نشستم. نمی تونستم چهارساعت اینجا بشینم شاید بهتر بود تو شهر راه می رفتم تا یک جا بشینم ولی کجا می رفتم؟ من که جایی رو بلد نبودم. یک نگاه به میدون انداختم. میدان ولیعصر. از جام بلند شدم و یکی از چهار تا خیابون رو شانسی گرفتم رفتم بالا چند قدم که رفتم به یک دکه رسیدم تازه داشت باز می کرد. رفتم جلو و پرسیدم:

- ببخشید آقا نقشه دارید؟

مرده برگشت طرفم و اول براندازم کرد فکر کنم از رو لهجه ام فهمید گرگانی نیستم. با لهجه خاص خودش گفت:

- نقشه چی؟

- نقشه گرگان دیگه.

- من ندارم نه ولی یک لوازم تحریری این جاست. الان ها باز می کنه این باید داشته باشه.

نگاهی به مغازه ای که گفته بود انداختم. تشکر کردم و راه افتادم. دلم نمی خواست در مدت زمانی که باید منتظر بمونم یک جا بیاستم. چند متری رفتم بالا و دوباره برگشتم. لوازم تحریری باز نکرده بود. از همون دکه آدرس کتابخونه خواستم که گفت یکم برم بالاتر اون سمت خیابون هست. کتابخونه رو به ضرب و زور پیدا کردم و یک نقشه خریدم. از اونجا که خارج شدم یک نفر صدام کرد. یک لحظه توهم زدم چهار ساعت گذشته و مانیه ولی با دیدن یک مرد غریبه حدودا سی ساله کپ کردم. این من رو از کجا می شناسه؟

این من رو از کجا می شناسه؟

- بله؟

- اگر ممکنه با من بیاید.

زرت! انگار شهر هرته با تو لندهور کجا بیام من؟

- ببخشید؟

- من از طرف آقای فارس منش اومدم.یک اتاق براتون گرفتم. تو هتل. تا وقتی ایشون صلاح بدونند شما باید اینجا بمونید.

پوف...این فارس منش دست از سر کچل ما بر نمیداره. خواستم بگم برو گم شو راحتم بذار که یاد جای مجانی افتادم. ایول غصه ام گرفته بود چه جوری خونه جور کنم. یکم این پا اون پا کردم و گفتم:

- من از کجا بدونم شما راست میگید.

گوشی اش رو بی حرف در آوردم و شماره گرفت. بعد از چند لحظه گوشی رو به من داد. هنوز داشت بوق می زد. بعد از دو سه ثانیه صدای نحسش تو گوشی پیچید.

- بگو؟

- رکسانام.

- پس پیدات کرد.

- به چه حقی آدم می فرسید دنبال من؟

آهی کشید و گفت:

- فرهاد عاشق چی تو شده؟ اگر خیلی ناراحتی دکش کن بره. ببینم چه جوری می خوای تو اون شهر بمونی.

دهنم رو باز کردم چیزی بگم که گفت:

- فکر رفتن به بابلسر هم به سرت نزنه. هنوز آدرس خونه رها رو بلدم.

با حرص گوشی رو قطع کردم و انداختم تو بغل همون مرد غریبه. با نگاه حق به جانبم خواستم راه رو نشونم بده اون هم به یک سمند که کنار خیابون پارک بود اشاره کرد. رفتم جلو و سوار شدم یارو هم چمدونم رو گذاشت صندوق و نشست پشت فرمون و حرکت کرد. اه چه بد که اسمش رو هم نمی دونستم البته زیاد هم اهمیت نداشت. راستی مانی....کاش بهش زنگ بزنم بگم نیاد. گوشی رو از کیفم در آوردم و باهاش تماس گرفتم.

- بله رکسانا؟

- الو؟ کجایی؟

- دارم از گمرک رد میشم.

- چی؟

- مامان و رها رو میگم.

- آها...ببین من مشکلم حل شده نمی خواد بیای.

- چی؟

- مانی من باید چند وقتی گرگان بمونم به رها بگو تلفن خونه قطع شده و خطم هم عوض شده نگو تهران نیستم.

- اگر زنگ بزنه به دوست هاتون چی؟

کلافه سری تکون دادم و گفتم:

- زنگ نمی زنه فقط شماره جدید من رو بهش بده. اگر زنگ بزنه که خیلی بدبختم.

- نمیگی به من؟

- قول میدم یک روز همه چیز رو برات توضیح بدم فقط الان هیچی ازم نپرس.

آهی کشید و گفت:

- باشه. مراقب خودت باش.

- تو هم مراقب خودت و همه باش. خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم. یک نگاه به راننده انداختم. نمی تونستم راننده صداش کنم.

- ببخشید من می تونم اسم شما رو بدونم؟

- رامین هستم. در مدت اقامتتون اینجا در خدمتم.

سری تکون دادم و با تمسخر گفتم:

- در خدمتم همون استعاره از مراقبم در نریه دیگه...

چیزی نگفت فقط نگاهش به جاده بود. من هم روم رو برگردوندم سمت شیشه و به بیرون نگاه کردم. تو یک بلوار بودیم و دو طرفمون جنگل. مردم تو پیاده رو ها چادر زده بودند و نشسته بودند. اکثرا مسافر بودند. شیشه رو یکم دادم پایین. هوا خنک و تازه بود. یک نفس عمیق کشیدم. آخیش. خیلی وقت بود هوای تازه و تمیز استشمام نکرده بودم. خوب اون طور که من تعریف گرگان رو نشیدم اون جا باید جاده ناهارخوران می بود. برگشتم سمت رامین و گفتم:

- این جا جاده ناهارخورانه؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد.

- هتل هم همین جاست؟

عملش رو تکرار کرد. اه. اصلا اعصابم خرد میشه یکی حرف نزنه. یکم تو جام جا به جا شدم. اصلا راحت نبودم. هنوز غمگین بودم. بغض داشتم و این رامین بدجور مزاحم بود. خلاصه جونم در اومد تا به هتل رسیدیم.

به محض رسیدن پیاده شدم و همون طور که اطرافم رو دید می زدم. راه افتادم رامین هم وسایلم رو از صندوق برداشت و اومد دنبالم. داخل هتل شدم. بد نبود یک نفر همش دنبال آدم کار هاش رو انجام بده ها. رامین رفت یک کلید گرفت و به سمت پله ها راهنماییم کرد. یک طبقه رفتیم بالا به یک راهرو پر از اتاق رسیدیم. در یکی از اتاق ها رو باز کرد و کنار ایستاد. داخل شدم خودش هم اومد داخل و چمدونم رو گذاشت یک گوشه. بعد هم یک ورق کاغذ گذاشت رو چمدونم و گفت:

- کاری داشتید با این شماره تماس بگیرید. من تو همین هتل مستقرم.

و در رو بست و رفت. اه. بد بپایی برام گذاشته بود باید همه جا مثل دم تحملش می کردم. چند ماه آخه؟ این یک ماه چه جوری بمونم اینجا؟ یک نگاه به اطرافم انداختم. یک سوییت جمع و جور. یک سینک ظرف شویی و گاز یک گوشه می شد آشپزخونه. یک یخچال کوچک یک نفره هم یک گوشه اتاق بود که روش یک تلویزیون کوچولو بود. یک تخت هم جلوی یخچال و تلویزیون کنار دیوار بود.یک در، در راستای دیوار موازی تخت بود که وقتی بازش کردم فهمیدم حموم دست شوییه. خدایا نمیشد یکم سخاوت به خرج می داد؟ تا کی تو این دخمه بمونم؟ شالم رو یک گوشه پرت کردم و رو تخت ولو شدم. هنوز باورم نمیشد همه چیز رو گذاشته بودم اومده بودم. دیگه تموم شده بود. دیگه فرهاد رو نمیدیدم. همه چیز تموم شد. احتمالا تا دو سه ماه دیگه هم مخش رو می زنند می شوننش سر سفره عقد. سال دیگه هم بچه اش دنیا میاد. اگر پسر باشه فریبرز خوش حال میشه. آخی. فکر کن شبیه فرهاد بشه. پسر فرهاد واقعا خوش گل میشد. هرچند خودش خوش گل نبود! چقدر دلم می خواست مهرنوش رو هم ببینم. هیچ تصوری از مهرنوش نداشتم فقط بهش حسودیم میشد. یعنی ممکنه فرهاد اسم پسرش رو بذاره کیان؟ چشم هام سوخت. بغض کرده بودم. تموم شد؟ به همین راحتی؟ انقدر راحت یک کار غیر انسانی رو پذیرفتم به طرز غیر انسانی ای دچار احساسات زد و نقیض شدم و درست وقتی که داشتم به عشق یقین پیدا می کشدم و با تک تک سلول هام لمسش می کردم از اون بازی غیر انسانی به طور کاملا غیر انسانی کشیدنم بیرون. و من کاملا غیر انسانی قلب کسی که تازه بعد از ترک کردنش می فهمیدم چقدر عاشقشم رو شکوندم. هیچ وقت انقدر احساس دل تنگی نکرده بودم. حتی وقتی خانواده ام رو از دست دادم. انگار دوباره اون ها رو از دست داده بودم. فرهاد تو این چند ماه همه کس من بود. پناه من بود. پشتم بهش گرم بود. حالا که نیست من چی کار کنم؟ اشک هام رو پاک کردم. نه. من خودم این کار رو کرده بودم گریه چی بود دیگه. از جام بلند شدم دنبال یک چیزی می گشتم سرم رو باهاش گرم کنم. به اولین چیزی که جلوی چشمم بود متوصل شدم. ام پی تری. هندز فریم رو گذاشتم تو گوشم و روشنش کردم. نه...من نباید پشیمون باشم من وقت کافی برای فکر کردن به امروز رو داشتم. بس بود دیگه. ولی کاش یک سرگرمی بهتری از ام پی تریم پیدا می کردم.

نذار امشبم با یک بغض سر بشه

بزن زیر گریه چشات تر بشه

بذار چشماتو خیلی آروم رو هم

بزن زیر گریه سبک شی یکم

یک امشب غرورو بذارش کنار

اگر ابری هستی با لذت ببار

هنوزم اگر عاشقش هستی که

نریز غصه هاتو تو قلبت دیگه

غرورت نذار دیگه خسته ات کنه

اگه نیست باید دل شکسته ات کنه

نمی تونی پنهون کنی داغونی

نمی تونی یادش نباشی...

به این آسونی...

هنوز عاشقی و دوستش داری تو

نشونش بده اشک های جاریت رو

نمی تونی پنهون کنی داغونی

نمی تونی یادش نباشی به این آسونی.

دستم رفت رو دکمه ی استپ و آروم یک فشار کوچک آورد. دو زانو رو زمین افتادم و بلند زدم زیر گریه. تازه از خودم پرسیدم: من چی کار کردم؟؟؟

×××

دست و پام بد جور می لرزید. همش احساس می کردم یکی داره از پشت نگاهم می کنه. همش فکر می کردم یکی دنبالمه. فریبرز خیالم رو راحت کرده بود که پیش فرهاده و چهارچشمی می پادش. می گفت نمیذاره بیاد سراغ من. ولی هنوز می ترسیدم. نمی دونستم از چی. فقط کافی بود فرهاد یک بار دیگه من رو ببینه تا من دیگه رها رو نبینم. می دونستم هر کاری از فریبرز دیوونه بر میاد. با ترس و لرز قدم به داخل محوطه دانشگاه گذاشتم. نگاه های متعجب بعضی از دوست هام رو روی خودم میدیدم. ولی توجهی نکردم قدم هام رو تند کردم و از حیاط گذشتم. جلوی در دانشکده چشمم تو دو تا چشم آبی قفل شد. سر جام خشک شدم. می دونستم بعد از حدودا یک ماه بی خبری خیلی خودش رو کنترل می کنه که نیاد گردنم رو بکشنه. می دونستم تمام این مدت شاهد دلشوره های شیرین و این در اون در زدن فرهاد بوده. بالای پله های ورودی دانشکده ایستاده بود و من هم از پایین پله ها نگاهش می کردم. کوله ام رو روی دوشم جا به جا کردم. تازه انگار فهمید عکس نیستم و آروم پله ها رو اومد پایین.

- رکسانا؟

- سلام.

- واقعا خودتی؟

سرم رو با سردی تکون دادم. پوزخندی زد و گفت:

- فکر کردم مردی دختر. کجا بودی این مدت؟

- پدرام خواهش می کنم نپرس خب؟

- یعنی چی؟ فرهاد دیوونه شد تو این یک ماه. شیرین حواس درست و حسابی نمونده براش. همه سراغت رو می گیرند. کجا بودی آخه؟

- ببین من هر جا بودم به خودم مربوطه شیرین هم می دونسته چیزی به تو نگفته. الان هم اومدم امتحانام رو بدم این ترم کوفتی تموم بشه بعدش برای همیشه این شهر لعنتی رو ترک می کنم.

صدای آشنایی از پشت سر پدرام اومد.

- پدرام این موند دست من...

پدرام برگشت. با برگشتنش میدون دید من باز شد و من و اون کسی که پشتش بود همدیگه رو دیدیم. دستش در حالی که یک گوشی رو نگه داشته بود رو هوا خشک شد. آب دهنش رو قورت داد و چشم های خوش رنگش خیس شدند. چقدر دلم براش تنگ شده بود چقدر تو این یک ماه دلم می خواست پیشم باشه تا مثل همیشه دو تایی با هم گریه کنیم. چند پله ی بینمون رو بالا رفتم.

- شیری...

نونش از دهنم در نیمده بود که مزه ی شور خون رو تو دهنم حس کردم. محکم ترین سیلی عمرم رو خورده بودم. از کی؟ بهترین دوستم! لحظه ای بعد بازوم داشت میون انگشت هاش مچاله میشد. بدون توجه به پدرام که اسمش رو صدا می زد من رو از پله ها پایین کشید و برد تو محوطه پشت یک درخت. محکم کوبوندم به درخت. بازو هام رو محکم گرفت و فشار داد.

- کجا بودی این همه مدت دیوونه؟ آخر کار خودت رو کردی؟ آخه کله شق احمق برا چی نذاشتی کمکت کنم؟ فرهاد دیوونه شد تو این یک ماه. اومد کل بابلسر رو دنبالت گشت. من رو بگو هزار تا فکر کردم. خیلی بی شعوری رکسانا. اصلا تو آدمی؟ تو احساس داری؟

حس می کردم الان استخون بازوم می شکنه. خوش بختانه پدرام به موقع رسید و شیرین رو ازم جدا کرد.

- چته شیرین؟ این چه کاریه.

- آخه تو نمی دونی این کیه که...

- یعنی چی؟

شیرین همچنان تقلا می کرد دست های پدرام رو پس بزنه و بیاد سمتم.

- خیلی پستی رکسانا. هیچ وقت فکر نمی کردم این کار رو بکنی. دیوونه من که گفتم کمکت می کنم چرا گوش نکردی به من؟ خیلی پستی رکسان خیلی. دیگه نمی خوام ببینمت. نمی خوام حتی به خاطر بیارم که یک روز دوستم بودی همه ی این مدتی که اینجایی هم سعی کن من رو نبینی.

و با یک حرکت دست های پدرام رو پس زد و دوید سمت دانشکده. پدرام با دهن باز به من که شوکه زده به درخت پشتم تکیه داده بودم نگاه می کرد.

- این چش بود؟ رکسانا تو چی کار کردی؟

لبخندی زدم و گفتم:

- حرف زنت رو گوش کن. من شما دو تا رو نمی شناسم.

و اون رو با افکارش تنها گذاشتم. اصلا انتظار چنین عکس العملی رو نداشتم. اون لحظه کلا قات زده بودم. فقط امیدوار بودم امتحان هام زودتر تموم بشه. فرهاد بابلسر رو گشته بود یعنی خطر رفع شده. می تونستم بعد از امتحان هام برگردم پیش رها...

تهران....25 شهریور...سه سال بعد.

مراقب تو بودم غصه تورو نبینه

اما تو بی تفاوت فرق منو تو اینه

چند وقتی میشه دیگه

تو چشمات سادگی نیست

این زندگی کنارت شبیه زندگی نیست

من عاشق شدم با تو کنار تو آرامش رو تجربه کردم

تو میری دنبال زندگیت و این منم که تنها با دردم

من عاشق شدم با تو کنار تو آرامش رو تجربه کردم

تو میری دنبال زندگیت و این منم که تنها با دردم

فکر تو دور از اینجاست

تو دیگه نیستی پیشم

من چه جوری بتونم

باز عاشق کسی شم

دنیامو عاشقونه

به پای تو گذاشتم

من از تو انتظار این سردی رو نداشتم

من عاشق شدم با تو کنار تو آرامش رو تجربه کردم

تو میری دنبال زندگیت و این منم که تنها با دردم

پام رو روی ترمز فشار دادم ماشین کم کم ایستاد ترمز دستی رو کشیدم و دستم رو به سمت دکمه های مشکی که در زمان خودش برای خیلی ها یک شگفتی محسوب می شد بردم شیشه های ماشین آروم آروم بالا امدند. یاد نوجوونیم افتادم که چقدر بچه های مردم و با این شیشه های برقی سر کار می ذاشتم. شیشه ها که بالا اومدند سوییچ رو برداشتم. صدای پخش هم خاموش شد. کیف دستیم رو از رو صندلی کنارم قاپیدم و پیاده شدم. ماشین رو با ریموت قفل کردم که باز هم یکی از شگفتی های زندگی بود. راه افتادم سمت ساختمون بلند شش طبقه. ساختمونی که توش زندگی نمی کردم ولی مثل خونه ام بود. با نمای سنگ سفید و آبی. در های شیشه ای با دیدنم باز شدند. این هم یکی دیگه از شگفتی هایی که میشه باهاش بچه ها رو سر کار گذاشت. گاهی حرف پژمان که می گفت سادیسم دارم واقعا بهم ثابت می شد. سرایدار ساختمون با دیدنم از جاش بلند شد و سلام کرد. جوابش رو دادم و به سمت آسانسور رفتم. که صدای پیر و کمی خش دارش بلند شد.

- آقای مهندس اون خرابه.

پوفی کشیدم به چند دلیل. برای بار صدم برای آقای باقری توضیح دادم.

- من مهندس نیستم آقای عزیز. بعدش هم مگه از ما هر ماه این همه شارژ نمی گیرند؟ چهارشنبه عصر که من داشتم می رفتم این خراب بود امروز شنبه است. تو این دو سه روز کسی نبود این رو درست کنه؟

- چی بگم والله؟ تقصیر من که نیست.

سری تکون دادم و به خودم گفتم خب راست میگه بنده ی خدا تقصیر اون مدیر ساختمون به همه چیزه این چی کاره است که یقیه ی این رو میگیری. روز به خیری بهش گفتم و راه پله ها رو در پیش گرفتم. پله نبود که لا مذهب. انگار داشتی از کوه بالا می رفتی. پله های بلند و زیاد. فکر کنم معمارش با خودش فکر کرده آسانسور که هست هیچ احمقی هم شش طبقه رو با پله بالا نمیره پس برای چی انقدر رو پله ها انرژی بذاریم؟

با جون مرگی به طبقه سوم رسیدم دلم به حال بدبخت هایی که دفترشون تو طبقه ششم بود می سوخت. پاهام درد گرفته بود.این هم از اول هفته ی سگیمون.زیادی غر می زدم. تنبل شده بودم. دو سه سالی میشد کوه نرفته بودم کوه که چه عرض کنم یک پیاده روی ساده هم نرفته بودم نهایت پیاده رویم رفت و امد از آشپزخونه به اتاق خواب یا جلوی تلویزیون بود حتی تا سر کوچه هم می خواستم برم ماشین می بردم. حس می کردم مثل پیرمرد های از کار افتاده شدم وقتی که هنوز سی سالم هم نبود. یک صدایی درونم گفت بدتر از پیر مرد ها. پیر مرد ها خانواده دارند با نوه هاشون بازی می کنند با دوست و رفیق هاشون میرن پیاده روی این و اون رو نصیحت می کنند و حرف می زنند تو چی؟ کل حرف هایی که در طول روز می زنی به گفت و گوهای یک دقیقه ای با آقای باقری و خانم فتوت و چهار تا موکل ختم میشه. بقیه اوقات هم که با خودت حرف میزنی. آهی کشیدم و با کلید در رو باز کردم. منشی ام، خانم فتوت، پشت میزش نشسته بود و با کامپیوترش مشغول بود با دیدنم بلند شد و سلام کرد. پاسخش رو دادم و به اتاقم رفتم. تا مزاحم پاسور بازی نشم. البته تازگی ها پیش رفت کرده بود گیم می آورد نصب می کرد. باور نمی کردم انقدر کار و بارم کساده که منشیم گیم بازی کنه یا کل مدت با تلفن حرف بزنه. پشت میز بزرگ و نسبتا شلوغ نشستم. تکیه ام رو به صندلی چرخ دار مشکی دادم. این صندلی رو از همه ی دفترم بیشتر دوست داشتم. خیلی راحت بود! کیفم رو کنارم رو میز گذاشتم و درش و باز کردم و یکسری پرونده رو بیرون آوردم. خانم فتوت برنامه ی اون روزم رو روی میزم گذاشته بود. خوبه. یاد گرفته بود. تا هفته ی پیش باید هر روز بهش می گفتم که قبل از اومدنم لیست مراجعین رو روی میزم قرار بده. اون روز سه تا مراجعه کننده داشتم. اولیش یک مرد بود.دو سه باری پیشم اومده بود. بچه اش زده بود بچه مردم رو لت و پار کرده بود افتاده بود گوشه زندان حالا باباش اومده بود پیش من مثل علف خرس پول خرج می کرد که پسرش رو بیارم بیرون. یادم نمی اومد چی کار کرده بود مثل این که مشکل جدی بود ممکن بود قصاص ببرند. زده بود دستش رو شل کرده بود یا چشمش رو کور کرده بود؟یادم نمی اومد به مخم هم فشار نیوردم. گشتم دنبال پرونده اش.پیداش کردم.آهان چشم طرف رو ناکار کرده بود. مراجعه کننده ی بعدی یک زن بود. این یکی دفعه سومش بود که میومد. با شوهرش مشکل داشت. بیشتر نیاز به یک روانشناس داشت تا یک وکیل هم خودش و هم شوهرش. نرسیدم ببینم نفر بعدی کیه. پدر دلسوز اومد و مشغول پرونده ی پسر اون شدم. همین روز ها دادگاه داشت.

باز مشغول کارم شدم و نفهمیدم زمان چه جوری گذشت. تو شرایط من این بهترین حالت بود. اگر دست خودم بود بیست و چهارساعته کار می کردم. اصلا از بیکاری خوشم نمی اومد بیکاری مترادف بود با حرف زدن با خود و فکر کردن به گذشته و حسرت و حسرت و حسرت...

به خودم که اومدم کار اون زن هم تموم شده بود و رفته بود. مراجعه کننده ی بعدی هنوز نیمده بود. یک نگاه به برنامه انداختم. آخرین نفر خشایار رادان. این باز مشکلش چی بود خدا می دونست. گاهی فکر می کردم مردم این همه مشکل از کجا برای خودشون درست می کنند. پوفی کشیدم و کش و قوسی به بدنم دادم از خانم فتوت خواستم یک لیوان چایی برام بیاره. می دونستم چقدر با این درخواستم و این که باعث شدم از پای گیم عزیزش و شاید هم صحبت خاله خانباجی های عزیزترش بلند بشه عذابش دادم ولی به خاطر خودش بود. زیاد یک جا می نشست می موند رو دست مامان جونش!

چاییم رو که خوردم انرژیم از قبل هم بیشتر بود و از اونجایی که این مراجعه کننده بار اولش بود میومد پیشم و احتمالا یک داستان طول و دراز برای تعریف کردن داشت، به این انرژی نیاز مبرم داشتم. بالاخره فتوت با اتاقم تماس گرفت و گفت که آقای رادان اومدند. گفتم بفرسته داخل. لحظاتی بعد پسری قد بلند با چهره ای جدی وارد شد. فکر کنم دو سانتی از من کوتاهتر بود. چشم های سبز تیره. اونقدر تیره که در وهله ی اول کسی متوجه نمی شد چشم هاش رنگی اند خصوصا که چشم های ریز بود و بین ابرو های پرپشت و مردونه اش ریزتر هم به نظر می رسید. در کل چهره ی بدی نداشت. جوون بود شاید همسن خودم. مشکل این چی می تونست باشه؟ این نمی تونست بچه داشته باشه و اگر هم داشت بعید می دونستم تو این سن کارش به طلاق رسیده باشه. خصوصا از عطر بولگاری که تو فضا پیچیده بود مارک شلوار جین و کتش می تونستم بفهمم که وضع مالیش اوقدر خوب هست که مثل خودم تا حالا دم به تله نداده باشه. تشخیصم مجرد بود.مگر این که مورد استثنا باشه.

باهاش دست دادم و تعارف کردم بنشیند. خودش رو معرفی کرد. من هم همین طور و خواستم که اول از شرایط فعلی خودش بهم بگه دلم می خواست همیشه از مولکم یک شناخت کلی داشته باشم بعد برم سر مشکلش.

- من بیست و نه سالمه. تازه از خارج از کشور برگشتم مجردم و...در حال حاضر تنهام. خانواده ام خارج از کشور اند.

تو دلم به خاطر حدسیات نود درصد درستم کف زدم.

- خب...آقای خشایار رادان. بفرمایید چه کمکی از من ساخته است.

- راستش رو بخواین من به تازگی فهمیدم که یک دختر دارم.و می خوام سرپرستیش رو داشته باشم.

- قبلا ازدواج کرده بودید؟

پاش رو روی پاش انداخت و گفت:

- خیر. عقد دائم نبودیم.

- یعنی یک دوره نامزدی بوده که ناکام مونده؟

- یک همچین چیزی. راستش رو بخواید من حدود سه چهارسال پیش با یک دختری صیغه محرمیت خوندیم. یکسری مشکلاتی پیش اومد. حقیقتش پدر من متاسفانه تو کار قاچاق بود. همون موقع ها بود که گیر افتاد. ما هم مجبور شدیم هرچی می تونیم رو بفروشیم و از کشور خارج بشیم. شاید در عرض دو هفته قاچاقی ایران رو ترک کردیم.البته من نه. مشکل پدرم به من ربطی نداشت من با پاسپورت خارج شدم. البته مقصدم با پدرم یکی نبود بعد از شش ماه هم رفتم و با پدر و مادرم زندگی کردم. تا همین شش ماه پیش که پدرم عمرشون رو دادند به شما و من تونستم برگردم ایران.تو این مدت از اون دختر بی خبر بودم.

پیش خودم گفتم چه عجب بعد از اون همه مشکلات حوصله سر بر خانوادگی و اجتماعی مثل این که یک پرونده ی باحال پرماجرا داره میاد زیر دستم. انگشت هام رو در هم چفت کردم و کمی رو میزم خم شدم و گفتم:

- آقای رادان من الان درست متوجه قضیه نیستم می خوام اگه ممکنه من رو محرم خودتون بدونید و داستان رو از اول و به صورت مفصل برام شرح بدید. اون دختر کی بود؟ چرا وقتی داشتید می رفتید اون رو با خودتون نبردید؟ چی شد که فهمیدید دختر دارید و از کجا مطمئنید که این بچه ی شماست؟

رادان پوفی کشید و تو جاش کمی جا به جا شد و گفت:

- مفصله. حوصله شنیدنش رو دارید.

- خواهش می کنم من اینجام که حرف هاتون رو بشنوم و مشکلاتتون رو حل کنم.

نفس عمیقی کشید و به رو به روش خیره شد. ولی میز و صندلی و دیوار رو نمیدید. چهارسال از زندگیش رو میدید و شاید صورت دختری که احتمالا دوستش داشت.بعد از چند لحظه شروع کرد.

- بیست و پنچ شش سالم بود. سربازیم رو رفته بودم. وضع مالی پدرم عالی بود. یک ماشین آخرین مدل زیر پام بود. بهترین چیز ها برام فراهم بود. درسم هم خوب بود. به هر حال دانشجوی دانشگاه سراسری تو تهران مسلما باید درسش خوب باشه. شاید الان که دارم تعریف می کنم فکر کنید چه زندگی اروم و ایده آلی. در حالی که یک شب نبود من با پدرم دعوا نکنم. همیشه احساس خطر داشتم. به خاطر شغل اون. هر لحظه ممکن بود زندگی ما بره هوا. پدرم اجازه نمی داد کار کنم مگر تو کارخونه خودش. خب من اگر می خواستم حقوق بگیر اون باشم که کارم نمی کردم بهم پول میداد. از طرفی مامانم گیر میداد به دوست دختر هام. باهاتون راحت باشم. دور و برم پر بود از دختر هایی که هر شب با یکی بودند. برای من مهم نبود. بهشون به چشم دستمال کاغذی نگاه می کردم ولی برای مامانم چرا. مامانم نگرانیش این بود که من ایدز نگیرم. معتاد نشم. این شد که کلی عقل هاشون رو با بابام ریختند رو هم و تصمیم گرفتند برای من یکی رو صیغه کنند. یک دختر رو! من که زن نمی گرفتم این راه حل دومش بود. یادمه یکی از کس هایی که مامانم ازش پرسید ساره سارنگ بود. دانشجوی عمران تو دانشگاه خودمون. یکی از دوست های خانوادگیمون هم بود. به مامانم گفت یک دختری هست که پول نیاز داره. می گفت دختر خوبیه. می گفت بعید می دونه قبول کنه ولی چون صیغه بود و از نظر شرعی و قانونی مشکل نداشت، به مامانم قول داد که با دختره صحبت کنه. پس فرداش تو دانشگاه فهمیدم دختری که ازش حرف می زدند رها آزاد بوده. رها تنها دختر تو دانشگاه بود که من بهش نگاه می کردم. بهش فکر می کردم ولی هیچ وقت بهش نزدیک نشدم. هیچ وقت خودم رو بهش نشون ندادم چون فکر می کردم با بقیه فرق داره. تو چشم های اون چیزی بود که تو چشم های هیچ کس نمی دیدم. نجابت. وقتی این رو فهمیدم تمام باور هام بهم ریخت. رها یک سال بیشتر نبود که تو دانشگاه بود. اون موقع ترم سه بود. تو این یک سال تقریبا برام یک بت شده بود. از وضعشون خبر داشتم وضع مالی متوسط رو به پایین.فقط کافی بود به مامانم بگم چنین کسی رو می خوام تا نیم ساعت بعد رو تخت سی سی یو باشه. هیچی از خانواده اش نمی دونستم. از خودش هم چیز زیادی نمی دونستم جز این که معماری می خونه. اسمش رو هم به زور و بدبختی فهمیده بودم. حالم تا یک مدت دگرگون بود. همه اون رو به خانمی و پاکی می شناختند. از اون آدم و اون چشم ها چنین کاری بعید بود. تا یک روز فهمیدم مامانم رفته رها رو دیده. داشت با پدرم حرف می زد من هم تو حموم داشتم ریش می زدم که شنیدم. داشت غر می زد که دختره کلی افاده داره. می گفت معلومه زده به سیم آخر و قبول کرده. تازه می خواست خواهرش هم چیزی نفهمه. رفتم بیرون و تو بحثشون شرکت کردم.

- چی میگید شما مامان برا خودتون می برید و می دوزید من که گفتم نمی خوام.

- مگه دست توست تو حرف نزن من دارم با بابات حرف می زدم.

و رو به بابام ادامه داد:

- داشتم می گفتم. دختره کلی شرط و شروط مسخره گذاشت گفت که باید رسما بیایند خواستگاری تا خواهر و عموم نفهمند. می گفت باید تا آخرش هم اون ها نفهمند. تازه خونه اش هم باید جدا باشه. می گفت نمیره خونه مجردی خشایار موندگار بشه. چه افاده ها. خیر سرت قراره پول بگیری و این همه ناز می کنی.

این ها رو که شنیدم بهم ثابت شد رها بین این کار و مرگ باید یک دونه رو انتخاب کنه که حاضر شده تن به چنین کاری بده. از همون شب پام رو کردم تو یک کفش که الا بلا همین. وگرنه کلا بی خیال بشید. مامانم مدام نفرینم می کرد می گفت اذیتش می کنم. ولی برام مهم نبود. شاید می تونستم از این طریق کاری کنم که مادرم رها رو به عنوان عروس بپذیره

قصدم این بود که برای همیشه پیش رها بمونم ولی نشد. اول این که مطمئن نبودم اون هم من رو بخواد. بهش نگفتم که دوستش دارم باهاش خشک بودم. بد بودم سرش داد می زدم. هر روز می زدم تو سرش که تو تن فروشی کردی. رها گریه می کرد ولی هیچی نمی گفت. حتی نمی گفت که چرا این کار رو کرده اون طور که من فهمیده بودم عموش براش پول می فرستاد. تو نون شبش گیر نبود. ولی فهمیدم که پدر و مادر نداره. خواهرش هم خواهر واقعیش نیست. فقط با هم بزرگ شدند. هیچ نسبت خونی با هم نداشتند با این که به پاکیش ایمان داشتم ولی مدام طعنه می زدم که شما دو تا دختر تو این شهر تنها چی کار می کنید؟ چه طوری زندگی می کنید؟ کم کم باورم میشد که رها از من متنفره و رفتارم هم خود به خود بدتر از قبل می شد. نمی دونم چرا نمی خواستم یک درصد فکر کنه که دوستش دارم می خواستم خودش بهم وابسته بشه اول از اون مطمئن بشم بعد بهش بگم. ولی نمی دونستم چرا اینقدر عذابش می دم. هر شب عذاب وجدان می گرفتم و می گفتم از فردا خوب میشم ولی بدتر می شدم. مشکل بعدی که پیش اومد رکسانا بود. در واقع همون کسی که رها به خواهری می شخناختش.

اگر برق سه فاز بهم وصل می کردند اونطوری شوکه نمی شدم. رکسانا. رها . خشایار. این سه تا اسم مدام تو ذهنم تکرار میشد. مگه چند نفر با این اسم ها و با این شرایط وجود دارند. فامیلی خشایار و رها رو از قبل نمی دونستم. رکسانا. همون بود؟ عمویی که پول می فرستاد. نامردی که رها رو با یک بچه تو شکمش در بیمارستان ول کرده بود همونی بود که جلوم نشسته بود؟ ولی رکسانا می گفت نامزدش بوده. می گفت همدیگه رو دوست داشتند. هیچ حرفی از این قضایا نزد. چند تا خشایار از دهنش پریده بود ولی نمی دونستم فامیلش رادان بود یا نه. خیلی سخت بود ولی هر طوری بود حواسم رو به حرف های خشایار معطوف کردم.

- همون شب که فهمید باهام دعوا کرد. نفهمیدم چه طوری یک سیلی زدمش افتاد سرش خرد به مبل بیهوش شد. بلافاصله بعدش حال رها بد شد. نفهمیدم چه طوری جفتشون رو بدون آمبولانس رسوندم بیمارستان. اونجا فهمیدم رها مشکل مادرزادی قلب داره. یک مشکل جدی که به خاطر کهنه بودنش خطرناکه و محتاج یک عمل حساسه. و از اونجایی که بیمه هم شامل حالش نمی شد هزینه عملش سنگین بود. خواستم کمکش کنم. رفتم خونه. به خانواده ام گفتم پول می خوام. می خواستم هرچه زودتر عمل بشه. مخالفت کردند. مقاومت کردم. تا حدی که صدامون بالا رفت. مادرم انگار که عزیزش رو از دست داده باشه گریه می کرد. می گفت تو رو گول زدند می گفت ساده این ها نقشه شون بوده تو رو تیغ بزنند. از اون جنگولک بازی های اول کارشون معلوم بود. می گفت می خوای بیست سی میلیون پول بی زبون رو تو شکم کی بریزی؟ ندادند. نمی دونستم چی کار کنم. نمی تونستم مردن رها رو ببینم. همون شب بود که با بابام تماس گرفتند و گفتند لو رفتیم. بابا بلافاصله وسایلش رو جمع کرد و همراه مامانم در سطح شهر گم و گور شدند. به من گفت تو باش. تو می تونی قانونی خارج بشی. من هیچ ربطی به اون نداشتم.ولی با این حال خواستند تهران نمونم. یک خونه تو کرج به نام خودم داشتیم رفتم اونجا. در عرض دو هفته از طریق من که ازش وکالت داشتم و زیر دست هاش تو ایران، نصف املاکش رو فروخت. تو این دو هفته رها تقریبا فراموش شد. دانشگاه رو هم که ول کردم. بابام همون شب هرچی خط داشتیم سوزوند یکی یک خط جدید داد بهمون یعنی به یادش بودم ولی نمی تونستم کاری براش بکنم...تهران هم که نمی تونستم برم. تو اون شرایط کار های پدرم مهم تر بود اگر پیداش می کردند زنده نمیذاشتنش. کار های بابا رو که سراسامون دادم تو این فکر افتادم که سی میلون از این چیز هایی که فروختم بردارم این که برای بابا پول خرد بود.پدر من کسی بود که تو حسابش همیشه میلیاردی پول داشت. فقط زورش میومد بده به کسی که نیاز داره. با کلی دوز و کلک سی ملیون کش رفتم. ولی بابام بپا گذاشته بود. حساب رو آنلاین چک می کرد. فهمید. کلی تهدیدم کرد که دختره رو خودش می کشه و این حرف ها.اگر خودم داشتم میدادم ولی یک هفته پیش کل حسابم رو خالی کرده بودم و ماشینم رو عوض کرده بودم. خواستم اهمیت ندم. و ندادم.گفتم فوقش ماشینم رو می فروشم پول بابا رو پس میدم. روزی که خواستم برم سراغ رها دو تا از زیردست هاش رو فرستاد مراقبم باشند. رسما خونه نشین شدم. یک زندانی که باید منتظر ساعت پروازش می بود. خون خونم رو می خورد. چرا باید این همه پول تو این خونه ریخته باشه و رها برای این که زنده بمونه تن فروشی کنه؟ تا دو سه روز نتونستم کاری بکنم. تو این مدت بابام اینا هم زمینی رفته بودند ترکیه. یک مقدار از پول ها رو منتقل کردم به حسابی که تو ترکیه داشت.بقیه اش رو هم ریختم تو حساب شرکتی که تو فرانسه داشت. بعد از یک ماه رفتم تهران باید می رفتم سراغ رها. دم خونه اشون کشیک دادم ولی خبری از رها نبود. رکسانا می رفت. میومد ولی رها نبود. یک روز رکسانا رو گیر انداختم. سراغ رها رو گرفتم. کلی فحش مهمونم کرد بعد هم گفت برو فکر کن مرده. اون روز حسابی باهاش دعوا کردم. همه دست به دست هم داده بودند تا نذارند من به رها کمک کنم. حتی نتونستم مثل یک انسان سالم به رکسانا بگم که می خوام به رها کمک کنم. طبق معمول همیشه با داد و تحقیر رها رو می خواستم و مدعی بیست ملیون پولی بودم که به رها داده بودیم و می دونستم رکسانا بهشون دست نمی زنه. حتی گفت همه اش رو برام پس می فرسته. اون شب که رفتم خونه تصمیم گرفتم فردا برم باهاش صحبت کنم و بگم رها به من نمی رسه به جهنم ولی اون پول رو استفاده کن بذار زنده بمونه ولی همون شب نوچه های بابام دستور گرفته بودند من رو از کشور به مقصد پاریس خارج کنند. هرکار کردم نشد. اون شب نذاشتند از خونه برم بیرون. تلفن رکسانا رو نداشتم. خونه رو جواب نمی داد. اون شب من رو بردند تهران و من به اجبار خارج شدم در حالی که حتی نمی دونستم رها کجاست. بعدا باغ بونمون گفت که رکسانا ده ملیون رو پس آورده و چند وقت بعدش ده ملیون دیگه هم پس فرستاده شد. این طوری بود که فکر کردم رها تو زندگی من تموم شده. پدر و مادرم حاضر بودند زندگیشون رو بدند ولی من دیگه به رها فکر نکنم.نمی دونم از اون چی دیده بودند که انقدر ازش بیزار بودند. در حالی که همه ی لحظاتی که اون سمت آب ها نفس می کشیدم به این فکر می کردم که الان کجاست و داره چی کار می کنه.

خشایار نفس عمیقی کشید. پس خودش بود. این رکسانای مغرور که یک قرون از او بیست تومن رو خرج نکرده بود بیش از حد به رکسانای من شبیه بود. رکسانای من! فرهاد تو هنوز باور نکردی که دیگه مال تو نیست. شوکه بودم. متعجب بودم. هیجان زده بودم. باید با رکسانا و رها در می افتادم. تمام این مدت می دونستم کجاست ولی وقتی فکر می کردم با من چی کار کرد بیشتر دلم می خواست برم و آتیشش بزنم تا این که برم پیشش بمونم. خشایار لبخندی زد و گفت:

- حوصله دارید ادامه اش رو بشنوید؟

لبخندی زدم و گفتم:

- گوش می کنم.

- وقتی اومدم ایران فقط به این امید بودم که رها رو پیدا کنم. می خواستم بهش بگم که دوستش دارم بهش بگم که چقدر پشیمونم به خاطر کار هایی که باهاش کردم. طول کشید تا مستقر شدم. خونه اومون رو فروخته بودیم. هیچی اینجا نداشتیم. یک خونه اجاره کردم برای خودم. بابام چند تا طلبکار داشت که فهمیده بودند من اومدم ایران طلب همشون رو دادم. حدود یک ماه پیش بود. که تازه فرصت پیدا کردم برم دنبال هدفی که به خاطرش اومده بودم ایران. به خونه اشون سر زدم فکر کردم شاید برگشته باشه. ولی نه تنها رها بر نگشته بود بلکه رکسانا هم از اونجا رفته بود. حساب که کردم فهمیدم الان باید جفتشون لیسانسشون رو گرفته باشند. به این امید که هنوز تو اون دانشگاه باشند. با هزار بدبختی و پارتی و زیر میزی دادند فهمیدم رها آزاد سه سال پیش انتقالی گرفته رفته بابلسر. رکسانا مسیحا هم شش هفت ماه بعدش به همونجا انتقالی گرفته. هیچ آمار دیگه ای نتونستم در بیارم. پس رها قبل از این که من از ایران برم از تهران خارج شده بود. فکر نکردم یکراست رفتم خونه. یک ساک برداشتم یکسری خرت و پرت ریختم داخلش رفتم ترمینال و پنج ساعت بعد بابلسر بودم

مکثی کرد و نفس عمیقی کشید و ادامه داد.

- هیچ تصوری از چیزی که قرار بود باهاش روبه رو بشم نداشتم. نمی دونستم رها ازدواج کرده یا نه. نمی دونستم هنوز درس می خونند یا نه. که اگر نمی خوندند نمی تونستم پیداشون کنم. تنها امیدم دانشگاه بابلسر بود. شب بود که رسیدم. تو دم دست ترین مسافر خونه مستقر شدم تا صبح هزار جور فکر و خیال با خودم کردم. اگر پیداش نمی کردم دنیا برام به آخر می رسید. تمام این سال ها به امید پیدا کردن اون و جبران اشتباهاتم زنده بودم. وقتی فکر می کردم که باهاش چی کار کردم از خودم بیزار می شدم و فکر می کردم هرچی زودتر خودم رو بکشم تا دنیا از دستم راحت بشه ولی فکر می کردم اگه پیداش کنم و براش جبران کنم مفیدترم حالا اگر پیداش نمی کردم باید برمی گشتم سر راه اول. صبح اول وقت رفتم یک ماشین بدون راننده کرایه کردم. بعد هم مستقیم رفتم دانشگاه. اینجا دیگه پارتی نداشتم دلیلی نداشت اطلاعات دانشجوشون رو در اختیارم بذارند. سرخورده از دفتر دانشگاه خارج شدم. تو محوطه اش داشتم قدم می زدم که از دور چشمم به یک چهره ی آشنا خورد. یک دختر با قد متوسط. مانتو و مقنعه ی سرمه ای و شلوار جین آبی. در حالی که چتری هاش رو فرق کج رو صورتش ریخته بود. کیفش رو شونه اش بود با اخم و اقتدار قدم بر میداشت. چشم هاش این سمت و اون سمت می چرخید اون چشم ها برام آشنا بودند. اون ها با ارزش ترین چیز برای رها بودند .

فقط یکی از شخصیت های این قصه چتری هاش رو کج میریخت رو صورتش. چشم هاش موقع راه رفتن این ور و اون ور می چرخید اغلب اوقت اخم می کرد و با اقتدار قدم برمی داشت. و من خوب اون شخص رو می شناختم. خشایار ادامه داد:

- رکسانا بود.

می دونستم.

- ولی رها پیشش نبود. چهره اش پخته تر شده بود داشت می رفت سمت در خروجی دانشگاه. پشت یک درخت ایستادم تا نگاهش بهم نیفته از در که خارج شد دنبالش رفتم جلوی در ایستاد دستش رو سایه بون چشمش کرد و اطراف رو نگاه کرد. ماشینی براش بوق زد. لبخندی زد و به اون سمت نگاه کرد. بعد به سمت ماشین رفت. جلوتر رفتم در حالی که سعی داشتم دیده نشم به ماشین نگاه کردم. یک مرد پشت فرمون بود یک بچه روی صندلی عقب نشسته بود. همین که رکسانا نشست خودش رو از بین صندلی ها رد کرد اومد جلو و نشست تو بغلش. رکسانا با عشق دخترک موقهوه ای رو بغل کرد و بوسید. دختر نازی بود. پوست سفید و چشم های درشت که از اون فاصله رنگشون مشخص نبود. موهای فندقی خوش رنگ. محو تماشای دختر بچه بودم و نفهمیدم ماشین کی روشن شد و از جلوی چشم هام نا پدید شد. سریع رفتم سوار ماشینم شدم و تعقیبشون کردم. کار سختی بود که بخوای ببینی و نخوای دیده بشی.در تمام این مدت هم فکر می کردم. به این که آیا رکسانا ازدواج کرده و خانواده داره؟ واقعا اون مرد شوهرش بود؟ اون دختر بچه اش بود. هیچ شباهتی به رکسانا نداشت.مدام این فکر تو کله ام بود که اگر رکسانا ازدواج کرده هیچ بعید نیست که رها هم ازدواج کرده باشه

رکسانا ازدواج کرده بود؟ بچه داشت؟ همش سه سال گذشته بود. چقدر احمقم. خب معلوم بود. انتظارات بی جایی داشتم. سرم رو تکون دادم و حواسم رو جمع کردم ببینم خشایار چی میگه.

- بیست دقیقه بعد ماشین جلوی گورستان ایستاد. رکسانا بچه به بغل پیاده شد. پسره هم که نود درصد همسرش بود پیاده شد. ماشین رو قفل کرد سه تایی وارد قبرستون شدند. من هم پیاده شدم ماشین رو قفل و زنجیر کردم و راه افتادم دنبالشون. رکسانا بچه رو محکم به خودش چسبونده بود. سر دختر بچه که فکر کنم دو سه سالش بود رو شونه اش بود. می تونستم صورتش رو ببینم حس کردم یک لحظه چشم های اون هم به من افتاد و روم ثابت شد. نگاهش خیلی معصوم و خونسرد بود. انگار سال ها بود که من رو می شناخت مثل یک آشنا بهم نگاه می کرد.تونستم رنگ چشم هاش رو ببینم عسلی تیره طوری که به قهوه ای میزد. کم کم از سرعتشون کم کردند و جلوی یک قبر با سنگ سفید زانو زدند. چند قدم اون طرف تر از قبر یک درخت بید بود. با شعاع چندین متری طوری که دیده نشم دورشون زدم و رفتم پشت اون درخت. کنار یک قبر زانو زدم پشت به اون ها طوری که دیده نشم. ولی می تونستم صداهاشون رو بشونم. فاتحه هاشون رو که خوندند صدای رکسانا رو شنیدم که گفت:

- مانی میشه بچه رو ببری من زود میام.

با شنیدن اسم مانی صاف تو جام نشستم. چقدر دلم می خواست فکر کنم این همون مانی نیست که یک شب کمک کرد من رکسانا رو کنار دریا ببینم. مانی؟ باور نمی کردم رکسانا من رو ول کرده بود به خاطر مانی؟ خشایار ادامه داد:

- نیم نگاهی به عقب انداختم. مانی بچه به بغل داشت دور می شد. خودم رو عقب کشیدم و به درخت تکیه دادم. صدای غمگین رکسانا رو میشنیدم.

- چه طوری رفیق نیمه راه؟خوش میگذره اون ور بدون ما؟ جوجه ات رو دیدی؟ بزرگ شده نه؟ کپی خودته. از الان معلومه. هرچی بهش میگیم فقط می خنده...

آهی کشید. بعد هم یک خنده ی تلخ.

- رها کاش خودت بودی بزرگ شدنش رو میدیدی .

حس کردم یک سطل آب یخ روم خالی کردند. از درون خالی شدم. رها؟ کدوم رها؟ نه کسی که زیر یک خروار خاک تو چند قدمیم خوابیده بود رها آزد نبود. عشق من نبود. نمی خواستم باور کنم. نمی تونستم باور کنم. چشم هام می سوخت. دلم می خواست رکسانا زودتر بره تا برم سنگ قبر رو نگاه کنم و مطمئن بشم اون رهای من نیست. ولی رکسانا هنوز داشت حرف می زد:

- خیلی اوقات حس می کنم تنهام. حس می کنم نمی تونم. اگر تو بودی رها خیلی بهتر تربیت میشد. عاشقشم رها. به خاطر اون زنده ام ولی وقتی فکر می کنم وقتی بزرگ شد چه طوری بهش حقیقت رو بگم می ترسم. احساس تنهایی می کنم. مانی خیلی خوبه. مراقبشه ولی گاهی اوقات آرزو می کنم اون هم با تو میومد.

آهی کشید و ادامه داد:

- خودم هم نمی دونم هر هفته میام اینجا اینها رو بهت میگم که چی بشه. دلم گرفته رها. سه ساله. هیچ کس نمی تونه بفهمه چی دارم می کشم. سه ساله به قبر کارن و مامان بابا سر نزدم. سه ساله از هرچی بودم فاصله گرفتم. انگار به اون زندگی پیوند خورده بودم که حالا نمی تونم با این روز های بی دقدقه کنار بیام. تنهام رها. مانی رو دارم رها رو دارم خاله رو دارم ولی باز فکر می کنم تنهام. سه سال پیش که بی خبر از تهران زدم بیرون تنها شدم. فقط تو می فهمی من چی میگم. البته شاید هم نه. تو که اونجا مامان و بابات رو داری. کارن و مامان بابای من رو داری. من اینجا فقط دخترت رو دارم.

رکسانا ساکت شد. رها دختر داشت؟ اون دختر مال رها بود؟ رها ازدواج کرده بود؟ رها بچه داشت؟ رها مرده بود؟اسم اون دختر شیرین با اون نگاه آشناش رها بود؟

خشایار نفس عمیقی کشید وپلک هاش رو روی هم فشار داد. من که خودم یکی از شخصیت های پنهان اون داستان بودم می تونستم عمیقا درکش کنم. چشم هاش رو باز کرد. مژه هاش خیس بودند. با صدای گرفته ای گفت:

- میشه یک لیوان آب به من بدید؟

دستم رو روی دکمه مخصوص ارتباط با فتوت فشار دادم و خواستم یک لیوان آب برسونه. لحظه ای بعد خشایار آب رو نوشیده بود و آروم تر شده بود. پیش خودم فکر کردم تا اون روز هیچ موکلی در دفتر من این همه حرف برای گفتن نداشته. بعد از لحظاتی ادامه داد:

- دیگه نمی تونستم به حرف هاش گوش کنم. دو دقیقه بعد هم بلند شد و رفت. منتظر موندم تا خوب دور بشه.بعد هم در حالی که زانو هام می لرزید بلند شدم با سستی به سمت اون گور سرد قدم برداشتم به بالاش رسیدم با دیدن اسم حکاکی شده ی رها آزاد رو سنگ سرد شکستم. با زانو افتادم رو زمین. سرم رو بین دست هام گرفتم. پس آخر نتونست پول جور کنه؟ یا رها به خاطر چیز دیگه ای مرده بود؟ اون دختر بچه مال رها بود؟ بچه چند سالش بود؟ دو سال سه سال؟ زمزمه وار گفتم:

- رها چرا؟ دیوونه اگر من این سه سال زنده بودم به امید تو بود؟ چی کار کردم من رها؟ الان من باید زیر این خاک باشم نه تو. رها حیف بودی برا خاک...

گریه ام گرفته بود. هیچ مقاومتی نمی کردم. راحت اشک می ریختم و به این فکر نمی کردم که یک مردم و نباید گریه کنم. مرد بودن چه اهمیتی داشت؟ من مرد بودم؟ نه نبودم اگر بودم رها الان زنده بود. بالا سر بچه اش. بچه اش؟ رها ازدواج کرده بود؟ خوش بخت مرده بود؟. پدر اون بچه کجا بود که رکسانا داشت ازش مراقبت می کرد؟ نکنه مانی بوده؟ چشمم خورد به تاریخ وفات رها. 28 تیر؟ تیر؟. چشمم به سالش که افتاد کپ کردم. رها هشت ماه بعد از این که من تو بیمارستان ترکش کردم فوت کرده بود؟ تو هشت ماه چه جوری بچه داشت؟ یک لحظه فکر کردم نکنه...

آهی کشید و ادامه داد:

- امکان نداشت بچه مال من نباشه. تازه داشت همه چیز برام روشن می شد. تنفری که اون شب که رفته بودم جلو خونه شون تو چشم های رکسانا دیدم. حال زار رها وقتی رسید بیمارستان. ناپدید شدنش در عرض دو هفته. برای حفظ آبروش رفته بود. رکسانا چرا پول ها رو پس فرستاد؟ پول ها حق بچه ام بود. چرا تو اون بیمارستان لعنتی هیچ کس به من نگفت رها حامله است؟ هیچ کس نگفته بود. چرا به شباهت بیش از حد اون دختر بچه به رها دقت نکرده بودم؟ موهای فندقی. پوست سفید و صورت گرد. نگاه معصوم و آشنا. چه طوری نگاهی که بهش دل باخته بودم رو نشناخته بودم. اون خود رها بود. فقط چشم هاش روشن تر بود. نه. رنگ چشم های رها قهوه ای روشن بود. عسلی نبود. رنگ چشم های مامانم عسلی بود. اون دختر من بود. ولی چه جوری ثابت می کردم؟

نفس عمیقی کشید و دیگه ادامه نداد. گذاشتم یکم بگذره تا این صحنه هایی که تعریف کرد برام هضم بشه. داشتم آتیش می گرفتم تو تمام این سال ها هر احتمالی می دادم جز ازدواج رکسانا با مانی...یعنی دوستش داشت. همه اش نقشه بود؟ پول و گرفت و زد به چاک و با اون ازدواج کرد؟ حس می کردم بازی خوردم. تازه می فهمیدم جه بلایی سرم اومده.

=========================

بعد از چند دقیقه گفتم:

- حالا از من می خوایند سرپرستی دخترتون رو از رکسانا و مانی بگیرم.؟

- بله.

- من نمی تونم صرفا به خاطر این ادعای شما از او ها بخوام که از بچه تست دی ان ای بگیرند. هیچ کس نمی تونه.

- لازم به تست نیست. من مدرک دارم.

- متوجه نمیشم.

- داستان من به این جا ختم نمیشه آقای فارس منش.

- پس ادامه بدید لطفا.

آهی کشید و گفت:

- اون روز تا شب تو خیابون ها قدم زدم. از خودم بدم میومد. چند بار کنار خیابون ایستادم تا خودم رو بندازم جلوی ماشین ولی گفتم یکی دیگه رو با مردنم بدبخت کنم؟که چی؟ حتی مرگم هم برای دنیا ضرر داشته باشه؟ حالم از خودم بهم می خورد. رها مرده بود؟ تقصیر من بود. یک دختر داشتم که اسمش رها بود. که مادر نداشت که پدرش من بودم. چه خوش بخت! سرپرستش رکسانا و مانی بودند. چی کار می تونستند براش بکنند؟ جز این که یک زندگی معمولی رو براش فراهم کنند. بعد از یک مدت بچه ی خودشون به دنیا بیاد و بفهمند که اون رو بیشتر از رها دوست دارند. بعد وقتی یک نوجوونه بره از سر کنجکاوی دفتر خاطرات مادرش رو بخونه و بفهمه...اون اصلا مادرش نیست. بفهمه خانواده اش دروغه. بفهمه مادرش مرده. بفهمه پدرش یک نامرد بوده... یک پست که مادر حامله اش رو تو بیمارستام ول کرده بود. مطمئنا رکسانا این طوری از من تو دفترش تعریف کرده. می فهمه مادرش هم مثل خودش بی کس بوده ولی دختر من که بی کس نبود. پدر داشت. من پدرش بودم. می تونستم پشتش باشم و باید پشتش می بودم. رها رو که نتونستم نجات بدم دخترش رو چی؟ اون حق داشت با پدر واقعی خودش زندگی کنه. مطمئنا دلم بیشتر از مانی براش می سوخت. من دخترم رو می خواستم. دختری که کپی رها بود. دختری که با این که فقط از چند متری دیده بودمش ولی احساس می کردم یک حس جدید نسبت بهش تو سینه دارم. باید سرپرستیش رو می گرفتم. باید جبران می کردم. هر کاری که برای رها نکردم رو برای دخترم می کردم. اون باید در آرامش بزرگ می شد. زیر سایه ی پدر واقعیش. آرزو های رها باید به حقیقت می پیوست. رها باید درس می خوند. نمی تونستم بذارم زیر دست کسانی بزرگ بشه که هیچ ربطی بهشون نداشت. اون شب تصمیم گرفتم کار احمقانه ای نکنم. صبح باید دوباره می رفتم دانشگاه. خدا خدا می کردم رکسانا اون روز دانشگاه داشته باشه. من رها رو می خواستم. به خاطر اون زنده بودم. به خاطر اون برگشته بودم.

صبح روز بعد رفتم دانشگاه. رکسانا رو دیدم که داشت می رفت سمت ساختمون باید می ایستادم تا کلاسش تموم بشه. نشستم تو ماشین. یک ساعت. دو ساعت. سه ساعت طول کشید تا رکسانا از در دانشگاه خارج شد. این بار کسی منتظرش نبود مستقیم به سمت یک پرشیا ی مشکی رفت و نشست پشت فرمون و حرکت کرد. من هم ماشین رو روشن کردم و افتادم دنبالش. مسیر زیادی طی نشد. چند تا کوچه پس کوچه رو رد کرد بعد هم جلوی یک خونه ویلایی دو طبقه که قدیمی هم بود ایستاد و پیاده شد. با کلید در رو باز کرد و داخل شد. ماشین رو خاموش کردم یکم صندلیم رو خوابوندم و ضبط رو روشن کردم. همون طور که نگاهم به در اون خونه بود به صندلیم تکیه زدم و با ریتم آهنگ سرم رو تکون می دادم. نمی دونم چقدر گذشت که مانی هم رسید و رفت داخل. پس خونه اشون اینجا بود. همچنان نشستم. هوا کم کم تاریک شد. باز نشستم. گرسنه ام بود ولی نمی خواستم هیچ صحنه ای رو از دست بدم. باید می فهمیدم دقیقا چند نفر تو اون خونه اند.ضبط هر نیم ساعت به نیم ساعت خاموش می شد و من مجبور بودم یک استارت بزنم و دوباره خاموش کنم. دعا می کردم مانی هیچ چیز راجع به من ندونه. دعا می کردم رکسانا حقیقت رو بهش نگفته باشه. اصلا این مانی کی بود؟ فقط یک همسر عاشق که به خاطر رکسانا سرپرستی یک غریبه رو قبول کرده بود؟ هوا تاریک شده بود که در اون خونه باز شد. صاف سر جام نشستم و ضبط رو خاموش کردم. اول از همه یک کالسکه از در خارج شد بعد هم مانی که داشت کالسکه رو هدایت کرد. بعد هم یک خانم حدودا 50 ساله که در حال حرف زدن بود. مخاطبش مانی نبود کسی بود که هنوز داخل خونه بود. با خارج شدن رکسانا از خونه فهمیدم مخاطبش اونه. رکسانا بیرون اومد و همون طور که حرف های اون خانم رو با سر تایید می کرد در رو قفل کرد بعد همه شون پیاده راه افتادند سمت سر کوچه. در رو قفل کرد. یعنی کس دیگه ای تو اون خونه نبود. با رها میشدند چهار نفر. رکسانا و مانی که صبح ها نبودند ولی ظاهرا اون خانم اکثر اوقات خونه بود. قبلش تو فکر دستبرد به اون خونه بودم ولی یادم اومد این طوری یک جرم برای خودم تراشیدم و نمی تونم تو دادگاه سرپرسی یک بچه رو بخوام. نفس عمیقی کشیدم و ماشین رو روشن کردم و از کوچه زودتر از اون ها خارج شدم. فردا باید برمی گشتم.با یک نقشه ی جدید.

با صدای آلارم گوشیم چشم باز کردم. چند بار پلک زدم تا تاری دیدم از بین بره. همش دو ساعت چشم روی هم گذاشته بودم ولی حس خستگی نمی کردم. کش و قوسی به بدنم دادم و سر جام نشستم. زوایای اتاق رو از نظر گذروندم. از همون لحظه با خودم عهد کردم آخرین باره تو این اتاق چشم باز می کنم. بلند شدم و دست و روم رو شستم. لباسم رو عوض کردم. بسته بیسکوییتی که تو ساکم داشتم رو خوردم. به جای چایی هم آب نوشیدم. لباس هایی که عوض کرده بودم رو تا کردم گذاشتم تو چمدون. جلوی آینه ایستادم و موهام رو شونه زدم. شونه رو هم تو ساک جا دادم. گوشه کنار سوییت رو نگاه کردم. چیزی نبود به سمت سرویس بهداشتی رفتم و مسواک زدم. دوش جانانه ای با ادکلن گرفتم. یک نگاه به حمام انداختم. وسایل حمامم رو برداشتم. با ادکلن و مسواکم گذاشتم تو ساک و درش رو بستم. یک نگاه به اطراف انداختم. گوشیم رو برداشتم. مطمئن شدم شارژش تو ساکمه. کلید رو برداشتم نیم نگاهی دوباره به اتاق انداختم و خارج شدم. در رو قفل کردم. کلید رو تو مشتم گرفتم و پله ها رو رفتم پایین. مردی پشت پیشخوان داشت چرت می زد. نمی دونستم بهش چی بگم؟ رزرویشن؟ مسئول پذیرش؟ ترجیح دادم همون مرد خواب آلو در مسافر خونهی داغون صداش کنم. کلید رو بهش تحویل دادم. حساب کتاب هام رو کردم و شناسنامه ام رو تحویل گرفتم. از مسافرخونه زدم بیرون. جلوی درش ایستادم. نگاهی به اطرافم انداختم. خیابون خیلی شلوغ نبود ساعت هفت صبح جمعه بود. حس کردم زود اومدم بیرون ولی خیالی نبود. می تونستم با آرامش به کار هام برسم. سوار ماشین کرایه ایم شدم. اول از همه رفتم گورستان.سر راه دو شاخه رز گرفتم. چند تا ردیف رو رد کردم. درخت بید از دور نمایان شد. نزدیک شدم. مطمئن بودم اون ساعت کسی به خاک رها سر نمی زنه. به گور سفید در چند قدمی بید مجنون رسیدم. سنگش مرطوب بود. راستی دیروز پنج شنبه بود. گل سرخ های روی خاکش هنوز پراکنده نشده بودند. جلوی سنگش زانو زدم. حرفی برای گفتن نداشتم. چی بهش می گفتم؟ می گفتم ببخشید؟ می گفتم برا دخترمون جبران می کنم ؟ این حرف ها دیگه به چه دردش می خورد؟ بغض تو گلوم سنگینی می کرد. کسی اون دور و بر نبود. پسربچه ای نبود که گلاب بفروشه. پیش خودم گفتم اشکالی نداره. سنگش هنوز مرطوبه. یکی از گل ها رو پر پر کردم و ریختم رو سنگش. از خودم بدم میومد که تا زنده بود یک شاخه گل براش نگرفتم هیچ همش تو سرش هم زدم. شاخه ی دیگه رو پر پر نکردم. سالم گذاشتمش رو سنگ قبرش. زمزمه وار گفتم:

- دوستت دارم رها. همیشه دوستت داشتم.

آهی کشیدم و به دور و بر نگاه کردم. تک و توک آدم هایی سر گور های سرد پیدا می شدند. مطمئن بودم تعداد گل هایی که بعد از مرگ برای آدم میارن بیشتر از موقعیه که زنده هستی. می دونستم که بعد از مرگ پشت سر آدم حرف نمی زنند. بعد از مرگ با احترام ازت یاد می کنند. بعد از مرگ عزیز میشی. بعد از مرگ برات گریه می کنند ول تا زنده ای کسی نمی پرسه حالت چه طوره.

هیچ وقت خودم رو به خاطر کاری که با رها کردم نمی بخشم. من باعث مرگ کسی شدم که ادعا می کردم عاشقشم.

نیم ساعتی نشستم و بی حرف و درد دل به گور سردش چشم دوختم. به خودم اجازه نمی دادم کلمه ای به زبون بیارم. بعد از نیم ساعت سکوت از جام بلند شدم و قبرستون رو ترک کردم به سمت جایی که ماشین رو کرایه کرده بودم راه افتادم و ماشین رو پس دادم. بعد هم پیاده راه افتادم به سمت خونه ی رکسانا اینا. تمام راه به رها فکر کردم. به ستم هایی که در حقش کردم. به دنیا که هیچ وقت باهاش یار نبود. دوستش داشتم. چرا گذاشتم پرپر بشه؟ چشم هام هر از چند گاهی می سوخت و پر اشک می شد ولی سریع پلک هام رو فشار میدادم تا اشکی از بینشون پایین نریزه. هنوز یکی داشت می گفت: تو مردی. دلم می خواست خفه اش کنم. خودم می دونستم چقدر مردم. راه یک ساعته برام شد پنج دقیقه. به اون خونه ویلایی دو طبقه با نمای سنگ سفید و قدیمی ساز رسیدم. نفس عمیقی کشیدم و به ساعتم نگاه کردم. نه بود. دستم رو بالا بردم و زنگ رو فشار دادم. آیفونشون تصویری نبود. برخلاف تصورم در با آیفون باز نشد. یک نفر شخصا در رو برام باز کرد. سرم رو برگردوندم و با چهره ی اون زن پنچاه ساله که دیشب دیده بودمش مواجه شدم. که چادر گلداری رو هم سرش انداخته بود.

- بفرمایید.

- سلام مادر جان.

- سلام. بفرمایید.

یک لحظه موندم چی بگم. چی می خواستم بگم؟ نگاه زن سر خورد روی ساک تو دستم. نفس عمیقی کشیدم. صدام رو صاف کردم و گفتم:

- من با رکسانا خانم کار داشتم

زمزمه وار گفت:

- رکسانا؟

بعد بلندتر خطاب به من گفت:

- شما کی هستید؟

- من...راستش.

نمی دونستم جریان من رو می دونه یا نه.برای همین گفتم:

- از بستگان دورشون ام.

زن چینی به پیشونی اش انداخت و گفت:

- رکسانا کسی رو نداره که بخواد دور و نزدیک باشه.

داشت با سوء ظن نگاهم می کرد که صدای رکسانا رو از داخل شنیدم.

- کیه مامان؟

و بعد هم قامت خودش در حالی که یک مانتوی مشکی تنش بود و دکمه هاش باز بودند و یک شال آبی که همین جوری انداخته بود رو سرش در آستانه ی در نمایان شد. چشمش که به من افتاد حیرت رو در تک تک خطوط صورتش دیدم. فقط نگاهم می کرد. با چشم های بهت زده که کم کم برق اشک هم توشون پیدا شد. نگاه زنی که اون مامان خطابش کرده بود بین من و اون می چرخید. لبخندی زدم و گفتم:

- چه طوری دختر خاله؟

تو نگاهش یک علامت سوال هم پیدا شد. داشت بهم می گفت دختر خاله دیگه کیه مردک؟

- دعوتم نمی کنی بیام تو؟

نگاه متعجب زن رو رکسانا ثابت موند و گفت:

- رکسان تو که خاله داشتی؟

رکسانا به خودش اومد. یک نگاه به زن و یک نگاه به من انداخت دوباره رو به اون گفت:

- ایشون از بستگان دور من اند مامان...در واقع مادربزرگ هامون با هم دختر خاله بودند!

ماشالله به مغز متفکرش. چه سریع برا خودمون نسبت تراشید. خدا نکنه من با تو فامیل باشم. با این حال با لبخند به اون زن که هنوز با شک نگاهم می کرد نگاه کردم. از جلوی در کنار رفت و گفت:

- بفرمایید داخل.

سرم رو پایین انداختم و وارد خونه شدم. حیاط بزرگی داشت. پرشیایی که رکسانا دیروز سوارش بود وسط حیاط پارک بود. یک حوض مستطیل شکل گوشه ی حیاط بود. خونه یک ایون داشت که رو نرده هاش پر گلدون بود. یک باغچه هم گوشه حیاط بود ولی چیزی توش کاشته نشده بود. در ورودی خونه شیشه ای بود. اون خانم جلو می رفت من پشت سرش. رکسانا هم پریشان حال به دنبال من. وارد که شدیم اون خانم تعارف کرد بشینم. رکسانا هم گفت میره مانی رو صدا کنه و به دنبال این حرفش از پله ها بالا رفت. روی مبل نشستم اون خانم که هنوز اسمش رو نمی دونستم برام چای آورد. خودش هم نشست رو مبل رو به روی من. همون موقع رکسانا از پله ها پایین اومد. مانتو و شالش رو در آورده بود و یک بلوز و شلوار به تن داشت. لبخندی زد و گفت:

- خب؟ چی شد یادی از ما کردی بعد از این همه سال؟

- اختیار دارید. ما که همیشه به یاد شما بودیم.

رکسانا با لبخند مصنوعی رو یک مبل کنار اون خانم نشست که حالا احتمال میدادم مادر مانی باشه.

- حالا از کجا پیدام کردی؟

- کار سختی بود. با بدبختی شماره عموت رو پیدا کردم بعد هم از اون آدرس اینجا رو گرفتم.

- قبلش زنگ می زدی خب. بد شد این طوری بی خبر...

یعنی این که ارواح شکمت اگه به عموم زنگ میزدی شماره تلفن بهت میداد نه آدرس. لبخندی زدم و همون موقع صدای پایی از سمت راه پله اومد و لحظاتی بعد مانی هم به جمع ما اضافه شد. با لبخند به سمتم اومد با گرمی بهم دست داد و احوال پرسی کرد اما دروغ و صحنه سازی در تک تک حرکاتش موج میزد. کنارم روی مبل دو نفره ای که نشسته بودم نشست آرزو می کردم جای دیگه ای بشینه. رکسانا با ناخن هاش بازی می کرد. مادر مانی برای پسرش چای آورد. بد موقع اومده بودم اون ها هنوز صبحونه هم نخورده بودند. مثل خودم.

رکسانا- حالا چی شد یاد ما کردی خشایار جان؟

یعنی قرض از مزاحت؟ نفسم رو فوت کردم بیرون. حالا چه بهانه ای باید برای موندن تو اون خونه پیدا می کردم؟ یکهو از دهنم پرید:

- می خوام یک شرکت بزنم...اینجا.

- شرکت؟

- آره خب. خیلی وقته مدرک گرفتم.

فوقم رو با کمی تاخیر خارج از کشور گرفته بودم.

- خوبه.

- خیلی مزاحمتون نمیشم بیشتر از یکی دو روز تو بابلسر اقامت ندارم. دنبال جا می گردم. چند جا رو میبینم و برمیگردم باید با وکیلم هم مشورت کنم.

- بله...موفق باشید.

- ممنون.

- دیگه چه خبر. کجا بودی این سال ها؟

یعنی یکهو بعد از سه سال از کجا خراب شدی رو سر ما؟ جالب بود که می توسنتم انقدر راحت منظور واقعیش رو بفهمم برخلاف رها که هیچ وقت نمی فهمیدم تو دلش چی می گذشت. شاید رکسانا با وجود تمام نفرتی که ازش داشتم مثل خودم بود. مغرور و خشک و محکم.

- با اجازه تون خارج از کشور. برای مداوای بابا رفته بودیم.

- خدا بد نده چی شده بود؟

خدا بد نده یعنی خدا رو شکر!

- پزشک سرطان تشخیص داده بود.

- خب؟

- یک سالی میشه عمرشون رو دادند به شما.

- آخی...خدابیامرزتشون.

یعنی آخی...دلم خنک شد. انشالله خودت هم زودتر بری ور دل بابا جونت. این جمله ها قشنگ تو چشم هاش مشخص بود.

- خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه.

دیگه حالم داشت از اون جو سنگین و تشریفاتی که بی شباهت به تئاتر نبود بهم می خورد. خوش بختانه مادر مانی زود به فکر شکم بچه اش انداخت.

- مانی جان صبحونه رو هنوز جمع نکردیم.

و رو به من ادامه داد: شما خوردی پسرم؟

- من... خیر. تازه رسیدم. تو راه هم چیزی نخورم.

- پس بفرمایید خواهش می کنم.

از جام بلند شدم. رکسانا ازم خواست ساکی رو که بلاتکلیف تو دست هام نگه داشته بودم رو کنار مبل بذارم تا یک فکری به حالش بکند. داشتم راه می افتادم سمت آشپزخونه که صدای بامزه و نازکی رو از پشت سرم شنیدم. شیرین ترین صدایی که شنیده بودم. صدایی که دلت می خواست با لبخند فقط بهش گوش کنی.

- مامان....

========================

برگشتم و دختر بچه ی خوش گل رو با چشم های عسلی و موهای فندقی آشفته در تاپ شلوارک صورتی که روش عکس توت فرنگی داشت دیدم که با یک دست چشمش رو می مالید و دست دیگه اش که کنار بدنش افتاده بود خرس عروسکی قهوه ای رنگی رو نگه داشته بود. با یک چشمش که باز بود با شگفتی به من خیره شده بود. گونه های سرخش دو طرف اون صورت گرد و سفید دوست داشتنی، زیباترش کرده بودند... رکسانا با لبخند به سمتش رفت و در حالی که با عشق بغلش می کرد با لحن پر محبتی گفت:

- جانم مامان؟

- سلام.

- سلام دختر گلم؟ خوب خوابیدی؟

دختر بچه سرش رو تکون داد و گفت:

- این آقاهه کیه؟

- این...

رکسانا به من نگاه کرد خودش هم می دونست من چه نسبتی با اون موجود دوست داشتنی تو آغوشش دارم حق داشت خجالت بکشه که از بچه بخواد من رو عمو صدا کنه با این حال گفت:

- ایشون عمو خشایاره. یک مدتی مهمون ماست.

یک مدتی رو با شک گفت خودش هم هنوز به نتیجه نرسیده بود که من اون موقع روز تو خونه اش چی کار می کنم. و رو به بچه ادامه داد:

- سلام کردی مامان؟

دخترک رو به من سرش رو تکون داد و با لحن نمکی ای گفت:

- سلام عمو

با لبخند جوابش رو دادم. مانی به سمت اون ها رفت و موجود شیرین رو بغل کرد.

- رهای بابا چه طوره.

- رهای بابا خوبه...

رهای بابا. دخترم... دختر من به یک غریبه می گفت بابا و به من می گفت عمو؟ هیچ وقت تو زندگیم اندقدر درد رو تو قلبم حس نکرده بودم حتی وقتی فهمیدم رهایی وجود نداره که من اومدم دنبالش ولی انگار وجود داشت. اون موجود شیرین در تاپ شلوارک صورتی رهای من بود. رهای من. فقط من. مانی همون طور که به من تعارف می کرد جلو برم به سمت آشپزخونه راه افتاد. رکسانا هم با نگاهی که کم و بیش ناارام به نظر می رسید دنبال ما اومد. مانی اما ریلکس بود انگار رها واقعا دختر اونه. انگار من واقعا فامیل دور همسرشم و انگار واقعا همه چیز همون طور که نشون میداد بود. مانی درباره ی من می دونست. مطمئن بودم. از حرکتش و دروغی که وقتی با من گرم می گرفت تو چشم هاش بود می فهمیدم که اصلا از حضور من اونجا و نزدیک دخترم راضی نیست! با این حال همه چیز طوری نشون می داد که انگار واقعیه. در حالی که تنها کسانی که اونجا نمی دونستند این یک فیلمه مادر مانی و رها بودند. بعد از صرف صبحونه رکسانا یک اتاق در طبقه بالا رو نشونم داد و خواست وسایلم رو اونجا بذارم. طبقه بالا سه تا اتاق داشت یکی اتاق رها. یکی اتاق مانی و رکسانا و دیگری اتاق خالی ای که به من تعلق گرفت. اتاق مادرش طبقه ی پایین بود. وارد اتاق که شدم اولین چیزی که توجهم رو جلب کرد سرویس دخترونه ی اتاق بود. مثل این که به یک دختر دانشجو تعلق داشته باشد. یک کتابخونه کنج اتاق بود. تخت و کمد به رنگ چوب روشن در امتداد هم بودند. پرده کرم و نارنجی رنگ بود و یک قالیچه ی قهوه ای وسط اتاق پهن شده بود.رو تختی هم گلبهی بود. به عنوان اتاق مهمان زیادی با سلیقه بود. یک نگاه به دیوار ها انداختم. یک قاب رو دیوار بود که روش با یک پارچه پوشانده شده بود. یعنی نمی خواستند دیده بشه ولی اصلا مهم نبود جلو رفتم و پارچه رو کنار زدم. عکس رکسانا و رها دست در گردن هم جلوی چشمم نمایان شد. رها قبل از مرگش اینجا بوده و اینجا اتاق رها بوده...اون موقع موتجه معنی نارضایتی نگاه رکسان شدم وقتی که در اون اتاق رو برام باز می کرد.و بی میلی تو صداش در حالی که در حضور رها که کنجکاوانه بهمون زل زده بود گفت بفرمایید... پس مانی یک ربط هایی به رها داشت. این جا بی شک خونه ی رکسانا نبود. خونه ی مانی بود. باید رکسانا رو تنها گیر می آوردم و ازش می پرسیدم. ولی این اون روز ممکن نبود. اون روز همه شون خونه بودند.

اون روز تا جایی که می تونستم جایی قرار می گرفتم که بدون این که بقیه بفهمند رها برام جذابه نگاهش کنم. از رکسانا نپرسیدم رها کجاست می خواستم جلوی مانی و مادرش طبیعی جلوه کنم با خودم قرار گذاشتم فردا که مانی بیرون رفت رکسانا رو تنها گیر بیارم و سوال هام رو ازش بپرسم.

صبح روز بعد ساعت هفت از خواب بلند شدم و رفتم پایین همه دور میز صبحونه نشسته بودند و پچ پچ می کردند تشخیص این که ذکر خیرم بود خیلی سخت نبود! مانی لباس بیرون پوشیده بود شلوار پارچه ای مشکی و یک پیرهن سفید با خطوط زرد. اگر سلیقه ی رکسانا بود که خوش سلیقه بود. رکسانا نشسته بود و برای رها که روی پاهاش نشسته بود لقمه می گرفت. مادر مانی هم بی خیال چای می نوشید. همه چیز عادی مینمود. سلام کردم. جواب شنیدم. روی صندلی نشستم و چشمم به رها افتاد که دور تا دور دهنش عسلی بود و دو لپی لقمه می جوید. لبخندی بهش زدم خندید که یکهو لقمه اش پرید تو گلوش. رکسانا هول شده بود مانی بلند شد سریع یک لیوان آب بهش رسوند. رکسانا با عصبانیت گفت:

- رها صد مرتبه بهت نگفتم وقتی غذا می خوری حواست رو جمع کن.

چه انتظارات بی جایی از یک بچه ی سه ساله داشت! بد جور عصبی بود رها رو تو بغل مانی انداخت و خودش از آشپزخونه خارج شد. همین صحنه بس بود برای این که در گرفتن سرپرستی بچه ام مصمم تر بشم. بعد از صبحونه مانی کیفش رو برداشت. یک خداحافظی بلند کرد و رفت. پیش خودم گفتم چقدر یخ. حتی رها رو نبوسید. حالا رکسانا پیش کش. بعد از رفتن اون من هم رفتم تو هال رها جلوی تلویزیون لم داده بود و در حالی که انگشتش رو می مکید تام و جری می دید. رکسانا هم داشت کمک مادر شوهرش می کرد. چه عروس نمومنه ای! چند لحظه بعد جفتشون از آشزخونه خارج شدند. رکسانا باز به رها تشر زد:

- رها انگشتت رو نکن تو دهنت مامان.

دلم می خواست بلند بشم دندون هاش رو خرد کنم. وقتی من اونجا نشسته بودم چرا یک غریبه باید به بچه ی من می گفت نکن؟ طاقتم دیگه داشت تموم می شد. ولی نمی تونستم تا موقعی که مادر مانی که اصرار داشت خاله رعنا صداش کنم،حضور داره با رکسان حرف بزنم. که رها در یک حرکت بچگونه نجاتم داد. چهار دست و پا خودش رو به مثلا مادربزرگش رسوند و همون طور که از دامنش آویزون شده بود گفت:

- مامانی میشه بریم پیش خاله نگار؟

- این موقع صبح؟

- دلم تنگ شده بلاش.

رکسانا- بلاش نه...براش..

رها دوباره تلاش کرد: برررراش.

رکسانا با لبخند تشویقش کرد و گفت:

- آفرین دخترم خودم می برمت.

خیلی خودم رو کنترل کردم تا داد نزنم نه...ولی خوش بختانه خود خاله رعنا بلند شد و مسئولیت بردن رها رو به عهده گرفت. رکسانا تا تو حیاط بدرقه اشون کرد. من هم تو راهرو ی جلوی در ورودی منتظر شدم تا بیاد. وقتی اومد از نگاهم فهمید تو چه دردسری افتاده. وقتی دید خیره نگاهش می کنم گفت:

- آدم ندیدی؟

- مثل تو دودره باز نه.

پوزخندی زد و فگت:

- من دو دره بازم؟

- چرا اسم بچه ات رو گذاشتی رها؟

- به تو چه؟

- چرا هیچ اثری از رها نیست.

- مگه به تو مربوطه؟

فریاد زدم:

- رکسان رها کجاست؟

همون طور که انتظار می رفت اون هم داد زد:

- صدات رو برای من نبر بالا به تو هیچ ربطی نداره که رها کجاست. بعد از سه سال اومدی تازه میگی رها کجاست؟ کجا بودی کل این سه سال؟ پولت رو که پس فرستادم رها رو می خوای برا چی؟ چرا راحتش نمی ذاری؟ اصلا تو الان کی هیتی چه نسبتی باهاش داری که دنبالش می گردی؟

دستم رو تو موهام فرو بردم و روم رو ازش گرفتم. چند لحظه مکث کردم دو دوباره برگشتم سمتش.

- تو فکر می کنی چرا من با همه ی شرایط رها ساختم؟ چرا نرفتم دنبال یک بی دردسرش؟ ها؟ چرا الان اومدم دنبالش؟ بابا اون مغزت رو تو زندگیت هم به کار ببر فقط برای حل کردن فرمول ریاضی نیست.

جا خورد. لحظه ای خیره نگاهم کرد و بعد از یک خنده ی عصبی گفت:

- از من نخواه باور کنم تو رها رو دوست داشتی خب؟ هنوز یادم نرفته عربده هایی که سرش می کشیدی رو. کشوندیش بیمارستان. کلی بلا سرش آوردی. حالا پر رو پررو جلو من ایستادی میگی دوستش داشتم؟ بابا سنگ پا رو رو سفید کردی که...

- من دوستش داشتم. هنوز هم دارم می خوام ببینمش. فقط به خاطر این اینجام.

سکوت کرد.ده ثانیه. بیست ثانیه. یک دقیقه... من هم دیگه داد نزدم. با لحن آرومی گفتم:

- رکسانا رها کجاست؟ چرا اسم دختر تو رهاست؟

سرش رو انداخت پایین و رفت تو هال رو یک مبل نشست و سرش رو بین دست هاش گرفت. چشمم به حلقه ی توی دستش خورد.

- تو کی ازدواج کردی که الان بعد از سه سال یک بچه این قدری داری؟

شونه هاش شروع کردند به لرزیدن. نمی خواستم بدونه من همه چیز رو می دونم نباید می فهمید اون روز تعقیبش کردم و می دونم رها دخترمه. رفتم رو به روش زانو زدم و گفتم:

- خواهش می کنم رکسانا قول میدم توضیح بدم فقط تو به من بگو رها کجاست.

دست هاش رو گرفته بود جلو صورتش. نمی خواست اشکش رو ببینم. رها می گفت مغروره. می گفت نمیذاره کسی گریه اش رو ببینه حتی خود رها... چشم های خودم هم می سوخت. بعد از چند لحظه با صدای بغض دارش گفت:

- دیر اومدی خشایار....خیلی دیر.

دیگه نمی تونستم خودم رو کنترل کنم. عکس رکاسانا رو تار می دیدم. از جام بلند شدم. و اشک هام رو پاک کردم. همینم مونده بود جلو رکسانا گریه کنم. مرد باش احمق! یک بار در زندگیت... از جام بلند شدم. سخت بود تظاهر کنم چیزی نمی دونم در حالی که تا ته قصه رو همون روز تو قبرسون خونده بودم. بدون این که نگاهش کنم گفتم:

- فقط من رو ببر پیشش...

×××

همون طور که به گلبرگ های سرخی که یکی پس از دیگری از دست های رکسانا رها می شدند و روی سنگ سرد می افتادند نگاه می کردم، سعی می کردم به حرف های قلمه سلنبه اش راجع به اون بیماری مادرزادی لعنتی هم گوش کنم. هرچند چیز زیادی نمی فهمیدم از اولش هم زیستم خوب نبود. رکسانا به گرانیگاه سنگ خیره شده بود. نگاهش تو ثانیه های سه سال پیش جست و جو می کرد. سعی می کرد کلمه هایی که تجربه کرده بود رو دنبال هم سوار کنه.

- بعد از کاری که تو باهاش کردی دیگه آبرویی تو دانشگاه نمونده بود براش. اونجای آینده ای نداشت. من هم براش انتقالی گرفتم آوردمش اینجا پیش خاله که یکی از دوست های قدیمی مامانم بود. خودم نتونستم بیام. موندم تهران گشتم دنبال کار که پول جور کنم. کار گیرم نیمد. هرجا هم که قبولم می کردند انتظارات بیجا زیاد داشتند. فقط یک جا تو یک موسسه دخترونه کار گیرم اومد که اون هم از شانس من برشکست شد. یک روز مانی زنگ زد گفت یکی پیدا شده رها رو می خواد مجانی عمل کنه. نگفتند کی...من هم یک روز که امتحان هام تموم شد سرزده اومدم بابلسر...همون موقع که رسیدم حال رها بد شده بود. داشتند می بردنش بیمارستان....

بغضش شکست و زانو هاش رو بغل کرد و سرش رو گذاشت روشون.

- درست همون روز که رسیدم اون رفت. من حتی نتونستم درست ببینمش.

و شروع کرد گریه زاری برای داستان دروغینش! یک کلمه هم باور نکرده بودم. چون هنوز یک حفره ی خالی وجود داشت. یک دختر بچه ی سه ساله که از نظر زمانی نمی تونست حاصل ازدواج رکسانا و مانی باشه.

- تو و مانی همون سال ازدواج کردید؟

سرش رو بالا آورد و گفت:

- بعد از چهلم رها عقد کردیم. جشن نگرفیتم.

چه با عجله!

- رها چند سالشه؟

- دو سال...دوسال و خرده ای.

پوزخندی زدم و گفتم:

- زود حامله شدی.

شونه هاش رو بالا انداخت. با سرانگشت خرده سنگی که جلوم بود رو چند متر جلوتر پرت کردم و گفتم:

- بهش می خوره بیشتر باشه.

- کی؟

- رها...خیلی خوب حرف می زنه.

- باهوشه...

آهی کشیدم و گفتم:

- آره.

به دروغ هاش پوزخندی زدم و به افق خیره شدم.اینی که من میدیدم حاضر به اعتراف نبود باید خودم یکجوری می رفتم سر شناسنامه ی رها و سنش رو میدیدم.بعد شناسنامه رو می کوبیدم جلوش تا دیگه به من دروغ نگه. سنگینی نگاه رکسانا روم بود. هنوز صدای هق هقش هرچند لحظه یک بار بلند می شد. بدون این که نگاهش کنم گفتم:

- آدم ندیدی؟

- مثل تو بی احساس نه. همیشه می دونستم رها رو دوست نداری.

پوزخندی زدم اون چه می دونست من گریه هام رو برای رها کردم؟ به هر حال من یک مهندس بودم نه بازیگر. خیلی سعی می کردم نشون بدم هیچی نمی دونم. و مثلا شوکه شدم ولی نمی شد. هنوز با مرگش کنار نیمده بودم حتی تا همون لحظه فکر می کردم این رها رهای من نیست تا این که از زبون رکسانا شنیدم. قلبا ناراحت بودم. واقعا احساس بدی داشتم تو سراسر وجودم. فقط خودم می تونستم تو اون لحظه غم درونیم رو درک کنم من مثل رکسانا یک زن نبودم که با گریه به همه نشون بدم چقدر از ازدست دادن عزیزم ناراحتم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- سکوت یک مرد نشونه ی غمشه. فکر می کردم بعد از بیست و چهار سال زندگی این رو فهمیده باشی.

زمزمه وار گفت:

- تو حتی سن رها رو نمی دونستی.

با تعجب نگاهش کردم. که گفت:

- اگر زنده بود الان بیست و سه سالش بود. مثل من.

لبخندی زد و به افق خیره شد. من هم همین طور. نزدیک غروب بود. دو سه ساعتی بود که اونجا نشسته بودیم. بیشترش به سکوت گذشته بود. مطمئنم در تموم لحظه های ساکت بینمون رکسانا داشته به دروغ هایی که می خواست بگه فکر می کرده. با شنیدن صدای آرومش که به خاطر گریه گرفته بود، بهش نگاه کردم.

- امروز 15 شهریوره.

- خب؟

- شهریور!

کمی فکر کردم و بعد با نفس عمیقی که به آه تبدیل شد گفتم:

- پس فرداست نه؟

- آره.

- میای سر خاکش؟

- مثل هر سال. عجیبه که تو می دونی نمی دونستم راجع به این چیز ها هم با هم بحث کردید.

- نکردیم.

- پس از کجا می دونی؟

- تو محضر شناسنامه اش رو دیدم تاریخش رو حفظ کردم.

به تلخی خندید و گفت: انقدر سخت بود که از خودش بپرسی.

- بین من و اون هیچ رابطه ی عاطفی ای نبود. من دوستش داشتم ولی اون که نداشت.

با پوزخند اشک گوشه چشمش رو پاک کرد و گفت:

- ما آدما اگر حرف هامون رو بهم بزنیم هیچ وقت هیچ مشکلی پیش نمیاد. شاید اگر بهش می گفتی رها الان زنده بود.

با شک نگاهش کردم و گفتم:

- چه طور؟

- فکر می کنی چرا قبول کرد صیغه ات بشه؟

- پول نیاز داشت.

- رها تن فروش نبود. قبول کرد چون دوستت داشت. قبول کرد چون نمی تونست از راه معمول کنارت باشه. مثل یک بچه به این رابطه امید داشت. این ها رو چند ماه بعد از رفتنت بهم گفت.

دستم رو محکم کوبیدم به پیشونیم. یکی از دردناک ترین حرف هایی بود که تو زندگیم شنیده بودم. همون جا ازش عذر خواستم. رکسانا یکی دیگه از اون پوزخند های تمسخرآمیز عصبیش رو نثارم کرد و همون طور که از جاش بلند می شد گفت:

- بلند شو. عذر خواهی از یک مشت خاک هیچی رو عوض نمی کنه. تو فرصتت رو از دست دادی شانس دیگه ای هم نداری کتاب زندگی رها سه ساله بسته شده.

و به سمت خروجی راه افتاد. از پشت نگاهش کردم دیگه از اون دختر مستقل پر مدعا که کله اش باد داشت خبری نبود. دختری که اولین سیلی زندگیم رو از اون خوردم، الان تبدیل شده بود به یک زن پخته که دو برابر سن خودش سختی کشیده بود. بلند شدم و از رها یا به قول رکسانا یک مشت خاک خداحافظی کردم و دنبالش راه افتادم.

×××

با حس دست های کوچک و نرمی روی صورتم چشم هام رو باز کردم. نگاهم تو دو تا کاسه عسل خوش گل قفل شد. بی اختیار خندیدم و دست های لطیفش رو از رو گونه ام برداشتم و بوسیدم.

- تو اینجا چی کار می کنی فسقلی؟

- در اتاق مامانم اینا قفله حوصله ام سر رفته بود اومدم اینجا...

خندیدم و بی اختیار محکم بغلش کردم. آخش در اومد ولی من تو شرایطی نبودم که به آخ گفتنش اهمیتی بدم. بهترین لحظه ی زندگیم درست همون لحظه بود که بدن کوچک و تپلش رو بین بازو هام گرفته بودم. بوی رها رو می داد. موهای خوش رنگش رو بوسیدم و کمی اون رو از خودم دور کردم.

- مامان و بابات به این زشتی تو چرا انقدر خوش گلی؟

اخمی کرد و رو شکمم نشستم و دست به سینه نگاهم کرد:

- مامانم خیلی هم خوش گله. بابام هم جلتلجمنه.

بلند زدم زیر خنده. دماغش رو با دو انگشت فشار دادم و گفتم:

- فسقلی این چیز ها رو تو از کجا یاد گرفتی؟

- از تو فیلم.

خواستم بپرسم تو چند سالته که صدای رکسانا از تو هال اومد.

- رها؟ کجایی مامان؟

رها با شنیدن صدای اون کلا من رو فراموش کرد از رو شکمم پرید پایین و دوان دوان از اتاق خارج شد و فریاد زد:

- اینجام مامان جون...

حالم بدجور گرفته شد. رکسانا یکی از شیرین ترین لحظه های زندگیم رو ازم گرفته بود. چرا دختر من باید یک غریبه رو از من بیشتر دوست داشته باشه؟ دخترم که فعلا عزیزترین کس زندگیم حساب میشد با شنیدن صدای یک غریبه کلا من رو فراموش می کرد. آهی کشیدم و از جام بلند شدم. لباس هام رو عوض کردم و شونه ای به موهام زدم. اون روز باید یک ترفندی پیدا می کردم و سن واقعی رها رو می فهمیدم. تنها راه شناسنامه اش بود ولی چه طوری باید می رفتم تو اتاق رکسانا و دنبال مدارک می گشتم بدون این که کسی بفهمه؟ یاد دیشب افتادم تو راه پله بودم که صدای جر و بحث مانی و رکسانا رو شنیدم. مانی بدجور عصبی بود و رکسانا سعی داشت آرومش کنه.هنوز تک تک کلماتی رو که شندیم تو ذهنم دارم.

- این مرتیکه تا کی می خواد بمونه اینجا؟

- من چه می دونم نمی تونم بیرونش کنم که...

- گفتی امروز رفتی سر خاک رها؟

- آره.

- خب دیگه همه چیز رو فهمید برای چی گورش رو گم نمی کنه؟

- مانی تو رو خدا آروم تر میشنوه.

- من دلم نمی خواد این مرتیکه تو این خونه و نزدیک رها باشه می فهمی؟

- انگار من می خوام. من هم دوست ندارم اون نزدیک رها باشه. ولی نمی تونم کاری بکنم.

- تو نمی تونی یک نفر رو از خونه ات بندازی بیرون؟

- مامان جنابعالی نمی ذاره وگرنه من خواستم این کار رو بکنم.این جا خونه ی تواِ نه من.

- چی؟

- به مامانت یک کلمه گفتم می خوام برای خشایار یک جا هتل بگیرم سرم رو خرد. گفت آدم با مهمونش این طور تا نمی کنه و بده و این حرف ها.

- خب پس...لازمه حقیقت رو بهش بگیم.

- حرفش رو هم نزن. من نمی خوام دیدش نسبت به رها بد بشه. تازه چه طوری برم تو روش نگاه کنم بگم من و رها و مانی چهارساله داریم بهت دروغ میگیم؟

- میگی چی کار کنیم؟ تا کی باید خشایار رو تحمل کنیم؟

- حالا بذار ببینیم چی میشه فعلا که همش یک روزه اینجاست.

- ببین رکسان حواست باشه تنها نذاریش خونه ها...

- باشه...

مانی آهی کشید و گفت:

- هر دقیقه ای که این اینجاست من احساس خطر می کنم.

با سر و صدای رها که از پایین می اومد از افکارم بیرون اومدم. صدای داد رکسانا رو مخم بود که سعی داشت رها رو راضی کنه صبحونه بخوره اون هم فقط جیغ می کشید. صدای گرومپ گرومپی که میومد هم نشون میداد که داره میدوه.

پله ها رو پایین رفتم. با صدای رها که بلند بهم سلام کرد نگاهش کردم. داشت رو مبل می پرید خبری از رکسانا نبود ولی صداش از آشپزخونه اومد: «رها نپر رو مبل خراب میشه دخترم.» رها محلش نذاشت. چشمکی به چهره ی شیطونش زدم و به آشپزخونه رفتم رکسانا پای گاز مشغول بود. بهش صبح به خیر گفتم و پشت میز آشپزخونه که هنوز بساط صبحونه روش پهن بود نشستم.

- این اخلاقش به خودت رفته ها...

با صدای آرومی گفت:

- نه به من نرفته.

پیش خودم گفتم معلومه! نمی تونه به تو رفته باشه. دنبال بحث رو نگرفتم و گفتم:

- آقا مانی کجاست؟

- صبح رفته بیمارستان. امروز تا شب کشیکه.

- تو خونه ای امروز؟

- آره. دانشگاه ندارم.

- لیانست رو گرفتی نه؟

- آره.

- ترم تابستونه برداشتی؟

- آره می خوام زودتر تمومش کنم برم سر کار.

- خوبه.

- تو چی؟

- من فوقم رو اون ور گرفتم. بیکارم فعلا.

- اون ور؟

- خارج از کشور بودم کل این مدت رو.

قاشق رو چند بار به لبه ی قابلمه زد و در شیشه ای قابلمه ی زرشکی رنگ رو روش گذاشت. بعد هم رو به من کرد و به کابینت پشت سرش تکیه داد.

- خب؟

- خب چی؟

- تعریف کن. چرا اون شب تو بیمارستان ولمون کردی؟

- رفتم خونه پول بیارم.

چند لحظه نگاهم کرد و بعد بلندزد زیر خنده. اخمی کردم و منتظر شدم خنده اش تموم بشه.

- جوک گفتم؟

- کم نه...می دونی تو کلا با اون خشایار رادانی که اومد روزگار ما رو سیاه کرد فرق داری. خشایار رادان دلش برای زندگی کسی بسوزه؟ خشایار رادان کسی رو دوست داشته باشه؟ نه...تو کتم نمیره.

- مگه خشایار رادان آدم نیست؟

- نه.

انقدر سریع و بی رودربایستی گفت نه که یک لحظه جا خوردم. با پوزخندی گفتم:

- خیلی ممنون.

- قابلی نداشت. می دونی حقیقت بعضی اوقات تلخه.

نفس عمیقی کشید و گفت:

- می گفتی.

- هیچی دیگه. خانواده ام نذاشتند. همون شب هم باند قاچاق بابام دستگیر شد. بابام نصفه شبی قبل از این که بیان دستگیرش کنند خونه رو ترک کرد. سه چهار هفته بعد هم رسید ترکیه. تو این مدت من تحت تعقیب بودم. خودم اصلا تهران نبودم افراد بابام کار ها رو انجام می دادند فقط من امضا می کردم.تقریبا نصف داراییمون رو فروختم. فرستادم به حساب های مختلف بابا. خودش هم نمی دونست کدوم کشور می خواد بره.

- مگه اقامت چندجا روداشت؟

- حساب به اسم خودش نبود. یکسری جاها فامیل داشتیم. یکی دو جا هم شرکت داشتیم که ریختم به حساب شرکت.

- خب؟

- تو اون یک هفته که وقت داشتیم با هزار بدبختی دور از چشم بابام پول برداشتم از خونه زدم بیرون. ولی تو بهم نگفتی رها کجاست. وقت هم نداشتم دنبالش بگردم. همون هفته از کشور خارج شدم. تا وقتی که پدرم مرد و دیگه خطری نبود. برگشتم اینران دنبال رها که...

اهی کشید و گفت:

- گاهی فکر می کنم رها این همه بدشانسی رو از کجا آورده!

همون موقع صدای جیغ رها از تو هال اومد. رکسانا مثل جت رفت تو هال من هم دنبالش. رها افتاده بوده بود رو زمین و از شدت سرفه نمی تونست نفس بکشه. رکسانا سریع به سمتش رفت. بلندش کرد و چند ضربه زد پشتش.

- آخه من چند بار بگم مراقب خودت باش؟ چند صد دفعه گفتم نپر رو مبل می فتی. دختر بد. باید یک کار دست خودت بدی تا خیالت راحت بشه؟

بعد از ضربه های پیاپیی که رکسانا به پشتش زد بهتر شد و تونست نفس بکشه. رکسانا هم که کلی دعواش کرده بود یکهو بغلش کرد و گفت:

- قروبنت برم چرا مواظب خودت نیستی؟

عصبانی شدم. چرا هر وقت اون بچه زمین می خورد رکسانا دعواش می کرد. رفتم جلو و گفتم:

- مگه دست خودشه که خورده زمین؟

- نه ولی باید بدونه که باید خیلی مراقب خودش باشه.

- بچه شیطونی میکنه دیگه.

نگاه غضبناکی بهم انداخت که یعنی بچه ی خودمه هر کار بخوام می کنم خیلی خودم رو کنترل کردم که بهش نگم سنگ پا رو از رو برده.

- نیازی نیست بهت توضیح بدم ولی رها با همه بچه ها فرق داره.

- چیه مگه؟

آهی کشید و گفت:

- یک ماه زود به دنیا اومد. مشکل تنفسی داشت. کاملا رفع نشده. ریه هاش یکم ضعیف اند.

- چی؟

- هنوز مشکل جدی نداره ولی نباید زیاد فعالیت کنه.

همون موقع خاله رعنا از اتاقش خارج شد.رها هم که آماده به دو. سریع رفت بغلش... رکسانا نفس حرصی اش رو بیرون داد و گفت:

- ندو حالیش نمیشه.

و به آشپزخونه رفت. خاله رها رو رو مبل گذاشت و در حالی که به سمت دست شویی می رفت گفت:

- چه خبر آقا خشایار؟ جایی رو گیر اوردید؟

فکر می کرد دیروز که با رکسانا رفتیم بیرون رفتیم دنبال جا.

- فعلا که نه...

- گیر میاد انشالله.

- انشالله.

لبخندی زد و رفت تا به کارش برسه! صدای بهم خوردن ظروف از اشپزخونه می اومد. چه عصبی! با هر حرکت رکسان در پس گرفتن دخترم مصمم تر می شدم. باید هرچه زودتر یک فکری می کردم ولی هرچی بیشتر نقشه می ریختم بیشتر به بن بست می رسیدم. امکان نداشت دور از چشم رکسانا وارد اتاقش بشم و شناسنامه رو پیدا کنم. تو فکر و خیالم و نقشه بودم که یکهو یک چیز تقریبا پونزده کیلویی افتاد روم. با خنده بوسه ای رو موهای لخت و ژولیده اش کاشتم و گفتم:

- له شدم من که شیطون.

خندید و دستاش رو گذاشت رو ابرو هام و گفت:

- تو چرا اقدر اربو داری؟

خندیدم و گفتم:

- مگه تو نداری؟

دست هاش رو برداشت و این بار گذاشت رو چشم هام.

- نه. بابا مانی هم زیاد داره ولی من کم دارم. مامان رکسانا هم خیلی هم کم داره. ولی تو از بابا مانی هم بیشتر داری...

این پرچونگیش رو از کی به ارث برده بود خدا می دونست!

- خب مدلشه دیگه.

- من هم می خوام قد تو اربو داشته باشم.

خندیدم و دست هاش رو از رو چشمم برداشتم و به لپ های گل انداخته اش نگاه کردم. واقعا دلم می خواست گازشون بگیرم ولی دلم نیمد عوضش تا می تونستم محکم لپش رو بوسیدم که آخش در اومد و با خنده لپش رو مالید.

- لپم کنده شد.

موهاش رو ناز کردم. یاد حرف رکسانا افتادم...ریه هاش ضعیفه...دلم کباب شد...بیچاره دخترم. آروم پرسیدم:

- رها تو چند سالته؟

دستش رو به سینه زد و گفت:

- زرنگی خودت بگو.

بلند زدم زیر خنده فسقلی چه زبونی داشت. زبونش به خودم رفته بود. همون موقع رکسانا از آشپزخونه خارج شد و رو به رها گفت:

- رها لباس بپوش باید بریم.

رها-کجا؟

- باید مامانی رو ببریم دکتر.

- پیش بابا؟

- آره.

- من اونجا نمیام.

- چرا مامان جان؟

- من از اونجا خوشم نمیاد.

- خب حالا چی کار کنم تنها که نمیشه بمونی زود برمی گردیم.

- نه من می مونم دیگه بزرگ شدم.

رکسانا با خنده لپ رها رو کشید و گفت:

- تو صد سالت هم بشه فسقلی خودمی بیا بریم لباس تنت کنم.

- نمیام. من از آمازش خوشم نمیاد.

رکسانا دیگه داشت کلافه می شد دست رها رو گرفت و در حال یکه سعی می کرد اون رو از رو پای من پایین بیاره گفت:

- بریم زود برمی گردم قول هم میدم برات بستنی بگیرم.

رها محکم دتسش رو کشید و خودش رو از دست رکسانا آزاد کرد بعد هم دستش رو انداخت دور گردن من و گفت:

- اصلا من پیش عمو می مونم.

- نمیشه بیا بریم.

- چرا نشه عمو که بزرگه.

- رها چرا انقدر مامان رو اذیت می کنی؟

رها نغ زد: من از آمازش خوشم نمیاد.

- آزمایش...بیا بریم مزاحم عمو نشو.

رها رو که از گردنم آویزون شده بود محکم بغل کردم و گفتم:

- مزاحم کدومه؟ اگر ضروریه من نگهش میدارم.

رها هورای بلندی کشید و یک ماچ آبدار چسبوند رو لپم. رکسانا سرخ شد.با چشم و ابرو اشاره کرد که یعنی بگو نمی تونم شونه بالا انداختم و گفتم:

- مزاحمتی نداره بذار بمونه

لبش رو جوید و بهم چشم غره رفت ولی انقدر این حرکت رها بهم حال داده بود که اگر خودش رو هم می کشت من باز می گفتم بمونه اشکال نداره.

در اخر هم رکسانا تسلیم شد و از همون لحظه شروع کرد به سفارش تا موقعی که از در بیرون رفت. در رو که بستم رها شروع کرد بالا و پایین پریدن و جیغ کشیدن. انقدر هیجان زده بود که ترسیدم ذوق مرگ بشه! اهم... دور از جون بچم. قروبنش برم من. برای خودم هم عجیب بود تو اون مدت کم چه طوری تا این حد عاشق اون موجود پانزده کیلویی شده بودم. رها کاش تو بودی. اون طوری الان یک خانواده شاد بودیم. کاش می فهمیدی دوستت دارم.

تلویزیون رو روشن کردم و دیزنی چنل رو براش گرفتم. همون طور که از رو یک مبل می پرید رو یکی دیگه کارتون هم نگاه می کرد و در جاهای هیجانی جیغ می کشید. برخلاف قیافه اش که کپی رها بود اخلاقش به خودم رفته بود. رها رو با دنیای رنگیش تنها گذاشتم و پله ها رو بالا رفتم. لای در اتاق رکسانا اینا باز بود. صدای جیغ و داد رها از پایین می اومد. آروم در اتاق رو باز کردم و وارد شدم. در لعنتیش جیر جیر صدا می داد. باید به مانی می گفتم یک روغن کاریش بکنه از این صدا نفرت داشتم. اتاق بزرگی بود. فکر کنم بزرگ ترین اتاق اون خونه. یک تخت دو نفره خیلی بزرگ وسطش بود. دیوار های اتاق گلبهی بودند با پرده های سفید. آباژور روی پا تختی با لوسر ست بود. رو تختی هم سفید و گلبهی بود. یک سمت اتاق میز توالت بود. دو تا کمد دیواری هم تو یکی از کنج ها بودند. چند تا قاب عکس از رها به دیوار اتاق بود. هیچ عکسی از خودشون نبود. روی همون پا تختی ای که آباژور بود یک قاب عکس بود که برگردونده شده بود. جلو رفتم و برش داشتم و نگاهش کردم. عکس دو تا دختر بچه بود. یکیشون که قسنگ معلوم بود کیه. فوتوکپی برابر اصلش طبقه ی پایین داشت آتیش می سوزوند. اون یکی هم فقط یک نفر می تونست باشه. کسی که از همون بچگیش یک حس خاص رو در آدم بوجود می آورد. انگار داشت می گفت: حواست رو جمع کن من یک دختر ضعیف نیستم. چشم هاش حالت ایستادنش همه و همه یک حالت تهاجمی خاص داشتند.

هرچند از این ویژگی رکسانا متنفر بودم. حاضر نبودم چنین دختری رو تحمل کنم. اصلا با ادم های سرکش کنار نمی اومدم چه برسه به دختر هاش! دختری که از مرد ها حساب نبره به چه درد می خورد؟ والله. ولی همیشه قبول داشتم که اگر پسر بود. می تونست خیلی بالاتر از این چیزی که هست باشه. پوووف...ول کن. بیخیال کند و کاو در شخصیت اون موجود اعصاب خرد کن شدم. به سمت کمد دیواری رفتم. کلیدش روش بود. بازش کردم چیزی جز لباس داخلش نبود. درش رو بستم. به سمت کشوهای میز توالت رفتم. کشو های اولی رو باز کردم یکیش مال رکسانا بود که چیزی جز یک مشت آت و آشغال و خرت و پرت زنونه و البته کمی پول داخلش نبود. دیگری مال مانی بود پر از ورقه.مدارکم همه در هم و بر هم. یک فندک یک منگنه! همه چیز توش پیدا می شد. جز شناسنامه. عصبی در کشوها رو بستم. خواستم بقیه رو بگردم که صدای ریز و کارتونی اون از جا پروندم.

- چی کار داری می کنی؟

با وحشت برگشتم سمت رها که انگشت در دهن من رو نگاه می کرد. به سمتش رفتم و جلوش زانو زدم. انگشتش رو از دهانش بیرون آوردم.

- نکن دخترم کار خوبی نیست.

- مگه من دختر تو ام؟

موندم چی بگم.یکهو از دهنم پریده بود. دلم می خواست بهش بگم آره عزیزم دختر خودمی ولی ترجیح دادم یک جواب خنثی بدم.

- خب من تو رو مثل دختر خودم دوست دارم.

- من خودم بابا دارم.

لبخندی زدم و گفتم:

- باشه.

دوباره برگشت سر موضوع اول.

- چی کار داری می کنی؟

ای خدا این اخلاقش دیگه به من نرفته...فکر کنم کمال رکسانا اثر کرده بود.

- هیچی عزیزم بابات یک چیزی می خواست اومدم براش پیدا کنم.

- میری بیرامستان بدی بهش؟

غلطش رو اصلاح کردم:

- بیمارستان....نه...پیداش نکردم.

- مامان من نمیذاره من بیام اینجا.

- چرا؟

- می ترسه برم سر اون جهبه...

و انگشت به پشت سر من اشاره کرد برگشتم و تازه متوجه صندوق مکعب شکل گوشه ی اتاق شدم که روش یک رویه ی قلاب بافی شده انداخته بودند.جلو رفتم که رها گفتم:

- مامان گفته اگر در اون رو باز کنم دیگه دوستم نداره.

- خب تو باز نمی کنی که...

- نباید بازش کنی.

- من فرق دارم با شما.

رها چشم های نگرانش رو بین من و صندوق حرکت می داد. جلوی صندوق نشستم . حتی قفل هم نبود. چه طوری این بچه رو ترسونده بود که سراغش نمی رفت؟ رویه اش رو برداشتم و درش رو باز کردم. رها هم که انگار از اول زدگیش حسرت دیدن داخل اون صنوق رو داشت دوید اومد کنارم وقتی چشمش به چند تا کاغذ ته صندوق افتاد زوارش در رفت همون جا نشست و دوباره انگشتش رو کرد تو دهنش. محلش ندادم. کاغذ ها رو بیرون آوردم. چند تا نامه بودند. یک سی دی بود. چند تا عکس که فقط رکسانا رو رها رو داخلشون می شناختم. البته دختر چشم سبزی هم تو یکسری عکس ها بود که می شخناختمش فکر کنم اسمش شیرین بود.همکلاسیشون. بعد از پیدا کردن کلی آت و آشغال که احتمالا رکسانا بهشون می گفت یادگاری به یک پاکت رسیدم. محتویاتش رو بیرون ریختم. بالاخره پیداش کردم. چهارتا شناسنامه بود. بازشون کردم. اولیش رکسانا. دومیش خاله رعنا. سومیش....همون که دنبالش بودم. رها نیکزاد. نیکزاد؟؟؟؟ شناسنامه ی مانی رو باز کردم. یعنی به اسم مانی بود؟ صفحه دومش رو نگاه کردم. اسم رکسانا و رها تو شناسنامه اش بود. رها قانونا دختر اون بود؟ حالا من چه طوری ثابت کنم این دختر منه؟ اصلا واقعا دختر منه؟ با این که خیلی شبیه رها بود ولی دلیل محکمی نبود اگر شک کرده بودم بچه ی من باشه به خاطر صحبت های رکسانا سر قبر رها بود که دزدکی گوش داده بودم. ولی...سن رها... بچه ی رکسانا نمی تونست بیشتر از دو سال و ده ماه داشته باشه. و طبق تعریف های خودش باید کمتر هم باشه ولی رها مثل بچه های چهارساله بود. شناسنامه اش رو باز کردم و تاریخش رو نگاه کردم. متولد 28 تیر.... سه سال پیش. یعنی تقریبا سه سال و دو ماهش میشد. از نظر زمانی نمی تونست بچه ی رکسانا باشه. تاریخ ازدواج رکسانا نزدیک به هشت هفته بعد از تولد رها بود. تازه این طوری رها زودهم به دنیا اومده...یعنی این دلیل محکمی هست برای گرفتن سرپرستی رها؟

- عمو اینا چیه عسک مامان و بابام توشه؟

شناسنامه ها رو از دستش گرفتم و تو پاکت برگردوندم و همون طور که آثار جرم رو پاک می کردم بهش گفتم شناسنامه است که البته مجبور شدم پشت بندش یک توضیح بلند و بالا بهش بدم. بدبختانه خیلی بیشتر از یک بچه ی سه ساله حالیش بود. وقتی در صندوق رو بستم و رویه اش رو گذاشتم روش رو به رها گفتم:

- ببین عموجون. مامانت اگه بفهمه ما اومدیم اینجا رو دیدم غصه می خوره. خب؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- به کسی نمیگم.

لبخندی زدم و گفتم:

- آفرین دخترم.

اخم ظریفی کرد و گفت:

- به خرسی می تونم بگم؟

- خرسی؟

- عروسکمه.

- آها...باشه به خرسی بگو.

با لحن شیرینی گفت:

- خرسی به کسی نمیگه به من قول داده.

بی اختیار خم شدم و موهاش خوش رنگش رو بوسیدم. خدایا مگه میشد بدون این موجود زندگی کنم وقتی که مال من بود؟ عمرا. همون موقع یک چیزی به ذهنم رسید.

- رها حوصله ات سر نرفته؟

با چشم های منتظر نگاهم کرد.

- می خوای بریم بیرون. یک دوری بزنیم یک چیزی هم بخوریم؟ ها؟

دست هاش رو محکم بهم زد و با داد گفت:

- برییییم.

و دویید سمت اتاقش و گفت:

- بیا کمکم کن لباس بپوشم

قبل از این که به اتاق برم شناسنامه اش رو از تو صندوق برداشتم. اولین لباسی که دم دستم اومد رو تنش کردم. زیاد مهم نبود چی می پوشه مهم این بود که زود برگردیم خونه. لباس هاش رو که تنش کردم خودم هم سریع رفتم تو اتاقم و لباس هام رو پوشیدم. بعد هم کفش های رها رو پاش کردم و بغلش کردم و با کلید از خونه زدم بیرون. به یاد ندارم در عمرم انقدر عجله کرده باشم. همین که از خونه خارج شدیم رها غر زد که گرسنمه. بهش قول بستنی دادم بیخیال نشد. انقدر غر زد به جونم که عصبی گذاشتمش زمین و داد زدم:

- اعصابم رو خرد کردی رها بسه...

با بغض نگاهم کرد بعد لب هاش شروع کرد به لرزیدن. همین یکی رو کم داشتم. جلوش زانو زدم و دست هاش کوچکش رو گرفتم.

- نه. ببین رها..

زد زیر گریه. تمام قواش رو ریخته بود تو تار های صوتیش و با جیغ گریه می کرد. وسط گریه اش هم مامانش رو می خواست. بیشتر عصبی شدم. چرا باید رکسانا رو مادر خودش می دونست؟ بغلش کردم لپش رو بوسیدم.

- ببخشید. ببخشید. عزیزم بیا بریم الان برات بستنی می خرم.

همون طور که گریه می کرد رفتم تو یک مغازه و بستنی گرفتم براش. اومدیم بیرون بستنی رو باز کردم و دادم دستش. گریه اش یادش رفت و با چشم هاش اشکی مشغول خوردن بستنیش شد. لبخندی زدم و گفتم:

- تو سه سالته؟

سرش رو تکون داد.

- خیلی خوب حرف می زنی.

با همون صدای گریه ای و دهن پر گفت:

- خب با هوشم.

خندیدم و لپش رو یک بوس محکم کردم که آخش در اومد. یک تاکسی دربست گرفتم و خودم رو روسوندم به یک آزمایشگاه. هیچ چیز نمی تونست این رو پنهان کنه که رها دختر منه.

کارمون یک ساعتی تو آزمایشگاه طول کشید. خیلی شلوغ بود. دفترچه بیمه هم که همراهم نبود کلی پیاده شدم. رها هم که چشمش به محیط آزمایشگاه افتاده بود مدام بی قراری می کرد می گفت من آزامش دوست ندارم. پدرم در اومد تا ساکتش کردم و یک تست دی ان ای دادیم و اومدیم بیرون. حدودا دو ساعت بعد از این که از خونه خارج شدیم به خونه رسیدیم. پام رو که تو کوچه گذاشتم فهمیدم باز بدشناسی آوردم و رکسانا اینا زودتر رسیدند.

صدای داد و بیداد های مانی تا تو کوچه هم میومد. داشت رکسانا رو سرزنش می کرد. وقتی به در نزدکی شدم صدای گریه های رکسانا هم شنیده شد. و صدای خاله رعنا که مدام می پرسید چی شده؟ چرا این طوری می کنی؟ چه جالب بچه ی خودم رو برده بودم و مانی داشت دزد خطابم می کرد.صدای جیغ رکسانا هم به نمایش اضافه شد:

- بس کن. بهت نگفتم کشیکت رو ول کنی بیای اینجا من رو سرزنش کنی. پاشو برو دنبالش بگرد تا بچمو نبرده.

هه...بچه ام!

برای پایان دادن به این تراوشات ذهن خلاقشون زنگ رو فشار دادم. سر و صدا ها یک لحظه خوابید و لحظه ای بعد صدای تلق تلق پای کسی رو سنگ فرش حیاط و بعد در باز شد و رکسانا با چشم های قرمز رها رو از آغوشم بیرون کشید و محکم بغلش کرد.بدون توجه به آخ و اوخ های رها اون رو هر لحظه محکم تر فشار می داد. آنچنان عمیق موهای دختر رو می بویید که حس کردم الان نفس کم میاره. واقعا به رها ایندقر علاقه داشت؟ وقتی مطمئن شد رها واقعیه چشم هاش رو باز کرد و به من نگاه کرد. لبخندی زدم و رفتم داخل. مانی بالای پله های تو بالکن ایستاده بود. با عصبانیت و ناباوری نگاهم می کرد مثل دزدی که اومده به جرمش اعتراف کنه. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- بی قراری می کرد بردم یک دوریش بدم.

و خواستم وارد بشم که با دستش مانعم شد و گفت:

- نمی تونستی یک زنگ به رکسانا بزنی؟

با تمام نفرتی که ازش داشتم نگاهش کردم و گفتم:

- شماره اش رو نداشتم.

و دستش رو کنار زدم و وارد شدم به خاله رعنا سلام کردم و پله ها رو بالا رفتم. بدون تعویض لباس رو تختم ولو شدم. به قاب عکس رها رو دیوار نگاه کردم.

- هر کاری که برای تو نتونستم، برای دخترمون انجام میدم رها...قول میدم.

نفس عمیقی کشیدم و لبخند رها تو قاب عکس رو به حساب رضایتش گذاشتم. شاید دخترم یک نمونه ی دوم از رها بود ولی حتی اون هم چشم های رها رو نداشت. هیچ کس نداشت. از دست دادن اون چشم ها بزرگترین بهایی بود که برای اشتباهاتم پرداختم.

خشایار ساکت شد. نگاهش رو گرانیگاه میز ثابت مونده بود ولی مطمئنم داشت خیلی دور تر رو میدید. من هم سکوت کردم. گذاشتم یکم بگذره تا بین خاطراتش و زمان حال تعادل برقرار کنه و تاریخ رو یادش بیاد. بعد از چند لحظه گفتم:

- بعد چی شد؟

نفی عمیقی کشید و نگاهش رو به سقف دوخت.

- همون روز خونه ی اون ها رو ترک کردم. رفتم یک مسافر خونه. سخت بود از رها جدا بشم ولی خب...مجبور بودم. صبح فرداش رفتم جواب آزمایش رو گرفتم. بعد هم برگشتم تهران. یک هفته طول کشید تا خودم رو جمع و جور کردم و فهمیدم می خوام چی کار کنم. من مدارک لازم رو برای گرفتن سرپرستی رها دارم. من پدرشم. اومدم اینجا پیش شما شاید بتونید کمکم کنید.

لبخندی زدم و پرسیدم:

- با خود رکسانا صحبت کردی؟ شاید به زبون خوش بچه رو بده.

پوزخندی زد و گفت:

- شما اون رو نمی شناسید. محاله! اگر میفهمید که من از رها تست دی ان ای گرفتم بلافاصله بعد از برگشتنم به تهران با بچه گم و گور می شد. شما نمی دونید اون کیه.

چرا می شناسمش. حتی بهتر از تو. بعید نیست تا حالا هم سر جاش مونده باشه. در جواب حرف هاش سری تکون دادم و گفتم:

- خودتون می خواید در دادگاه حضور داشته باشید؟

- بله. می خوام در تمام مراحل حاضر باشم.

- پس چه نیازی به وکیل دارید؟

- نمی خوام چیزی کسر باشه...وکیل که داشته باشم خیالم راحت تره.

- چرا همون بابلسر یک وکیل نگرفتید؟

- فرقی نمی کرد. من یک وکیل خوب از دوستم خواستم اون هم شما رو معرفی کرد.

سرم رو تکون دادم. این هیچ جوره بی خیال نبود.به رشته ی دیگه ای متوصل شدم:

- ببینید آقای رادان....

نمی دونستم چی بهش بگم. نمی خواستم وکالتش رو به عهده بگیرم. طرف من رکسانا بود. کسی که...نمی تونستم هیچ صفتی بهش اختصاص بدم. اون زندگیم رو نابود کرد؟ یا با ورودش به زندگیم از اون منجلاب نجاتم داد؟ دوستش داشتم یا به خاطر بی وفاییش دلم می خواست سر به تنش نباشه؟ نمی دونستم. برای همین گفتم:

- بذارید من فکر هام رو بکنم باید برنامه ام رو چک کنم شاید نتونم باهاتون بیام. این روز ها سرم شلوغه.

اخمی کرد و گفت:

- من داستان زندگیم رو براتون نگفتم که سرگرم بشید شما که نمی تونستید چرا از اول نگفتید؟

سعی کردم آرومش کنم:

- من خبر نداشتم قراره برای رسیدگی به پرونده بریم خارج از تهران. من هم نگفتم نه. گفتم باید ببینم کی می تونم. من فردا باهاتون تماس میگیرم. اگر خودم نتونستم یکی از همکار هام رو که به کارش هم اطمینان دارم بهتون معرفی می کنم.

عصبی بود. مثل آدمی که وقتش رو تلف کرده باشه. از جاش بلند شد و با گفتن یک بسیار خب نه چندان راضی آهنگ رفتن کرد.

بعد از رفتنش دیگه من هم نمی تونستم تو اون دفتر بمونم انگار نیاز داشتم برم یکجا آروم بشینم تا بتونم حرف هاش رو هضم کنم. هیچ وقت فکر نمی کردم یک پرونده حقوقی بعد از سه سال منو دوباره سر راه رکسانا قرار بده. دست خودم بود می تونستم هم قبول نکنم. ولی چرا باید ازش فرار می کردم؟ دلیلش چی بود؟ خوش بختانه بعد از خشایار وقت دیگه ای نداشتم منشیم رو مرخص کردم و اومدم خونه. کل راه رو فکر کردم. تا حدی که حتی فکر کردم نکنه یک نقشه از سمت رکسانا باشه ولی چرا باید به من نزدیک میشد؟ نمی دونستم. رکسانا قابل پیش بینی نبود. وقتی یک شبه غیبش زد...بعید نبود.

ماشین رو تو پارکینگ نبردم. یک گوشه پارک کردم و پیاده شدم. کلیدم و از جیب پشتیم در آوردم. که صداش رو از پشت سرم شنیدم.

- چند بار بهت بگم نذارش تو جیب پشتیت؟

بدون توجهی بهش به سمت آپارتمانم رفتم و در رو باز کردم و وارد شدم. بدون این که سرم رو بلند کنم تا چشمم به چشم های قهوه ایش بیفته داشتم در رو می بستم که با دستش در رو نگه داشت.

- صبر کن.

- در رو ول کن هزار تا کار دارم امروز.

- کار منم روشون.

- برو مهرنوش حوصله ات رو ندارم.

یک قدم نزدیک اومد در رو بیشتر بستم تا بینمون قرار بگیره. از بین دندون های کلید شده ام گفتم:

- بهت گفتم نمی خوام ببینمت.

- فرهاد تو داری من رو بیرون می کنی...

- هر روز این کار رو می کنم مهرنوش ولی تو تازه امروز دوزاریت افتاده فکر می کردم دختر عمه ام باهوش تر از این حرف ها باشه.

- بذار با هم حرف بزنیم.

- من حرفی ندارم با تو بزنم.

- من دارم.

- برام مهم نیست.

در رو بیشتر بستم که گفت:

- باشه. باشه من به درک. اصلا من هیچی. فکر اون بیچاره رو بکن.

پوزخندی زدم و گفتم:

- حدس می زدم همش زیر سر اونه. برو به اون بیچاره بگو اگر چهار سال پیش ثابت کرد که چقدر من و زندگیم براش مهم ام. برو بگو دیگه نمی خوام ببینمش فکر کنه من مردم.

و در رو با شتاب به روش بستم. مثل هر روز نیاستادم تا صدای تلق تلق پاشنه ی کفشش رو آسفالت و صدای ویراژ ماشینش رو بشنوم پله ها رو با سرعت رفتم بالا. در خونه رو باز کردم. بوی 212 زد تو دماغم. خدا لعنتتون کنه که دست از سرم بر نمیدارید.فقط یک نفر با 212 دوش می گرفت. کیفم رو روی مبل پهن کردم و رفتم تو آشپزخونه. طبق عادت همیشگیم که از بیرون می اومدم یک لیوان آب خوردم. چشمم به در باز اتاق افتاد. اتاقی که مدت ها بود درش قفل بود و کسی جز خودم نمی دونست چی توشه. قفلش شکسته بود. حتی حوصله ی عصبانی شدن رو هم نداشتم. در حالی که دکمه های لباسم رو باز می کردم داد زدم:

- هشتصد و پونزده دفعه بهت نگفتم دماغت رو از کفش من بیار بیرون

در باز شد و هیکل ورزیده ی پژمان تو هال پدیدار شد. یک قاب عکس دستش بود و چشم هاش حالت...نمی خواستم فکر کنم حالت چی. مثل همه ی نگاه هایی بود که تو این چهارسال بهم دوخته میشد. کجایی رکسانا؟

- چیه؟ باز چرا این طوری نگاه می کنی؟

قاب عکس رو بالا گرفت و گفت:

- تمام این چهارسال این ها رو قایم کرده بودی اون تو

به قاب عکس نگاه کردم. زمزمه وار گفتم:

- دلم برا چشم هاش تنگ شده بود.

قاب عکس رو پرت کرد یک گوشه. شکست. با اخم نگاهش کردم.

- چته دیوونه؟

- دیوونه منم یا تو؟ زندگیت شده این ها؟ آره؟

کلافه پوفی کشدم. آخرین دکمه ی پیرهنم رو با شدت باز کردم. طوری که کنده شد. به سمتش رفتم و گفتم:

- چند بار بهت بگم مثل بز سرت رو ننداز بیا تو خونه ی من؟

- مطمئن باش به میل خودم نیمدم. انقدر پونه گریه و اصرار کرد که اومدم.

- پونه بیجا کرد با تو.

- فرهاد...به خودت بیا. با بابات لجی. یک دیگه قالت گذاشته. تقصیر پونه چیه؟ چرا انقدر عذابش میدی؟ انقدر سخته بفهمی دوستت داره؟

- نه. نمی خوام ببینمش. یک بار یکی ادعا کرد دوستم داره برای هفتاد و یک پشتم بسه. تو هم برو به همه کسایی که انقدر عذابت میدن می فرستنت اینجا بگو پا تو کفش من نکنند. آقا من یک آدمم دارم زندگیم رو می کنم چه کارم دارید؟

پوزخندی زد و گفت:

- تو به این روزمرگی ربات وارت میگی زندگی؟

آهی کشیدم و در حالی که به سمت اتاقم می رفتم گفتم:

- به خودم مربوطه. تنهام بذارید.

و در رو محکم بستم. مهم نبود پژمان میره خونه و سقف اتاق پونه رو روی سرش خراب می کنه یا میمونه تو هال تا زیر پاش علف سبز بشه. من باید به چیز مهم تری فکر می کردم. رکسانا.....

- بعد از سه سال تازه داشتم فراموش می کردم.

از جام بلند شدم و پیرهنم رو در آوردم. به عکس کنار تختم نگاه کردم. عکس خودم بود کنار دریا. ولی رکسانا ازم گرفته بود. به خودم می گفتم قابش کردم چون قشنگه ولی دلم می دونست فقط به خاطر این قابش کردم که رکسانا رو نشونم نمیده ولی اون رو به یادم میاره.تمام این سه سال فقط تو اون اتاق به خودم اجازه داده بودم بهش فکر کنم. ولی حالا که شنیده بودم ازدواج کرده. اون هم با مانی...می فهمیدم که احمق بودم. همه ی زندگیم یک احمق بودم. یک پوکه ی پوچ... فقط کسایی که بهم نزدیک می شدند می فهمیدند چقدر پوچم. می فهمیدند چقدر هارت و پورتم زیاده. رکسانا فهمید...تنهام گذاشت. این تصوری بود که اوایلش داشتم. رکسانا من رو نخواست. هیچ وقت اون روز رو فراموش نمی کنم. تو تریا دانشگاه تنها نشسته بودم. تنهایی رو ترجیح می دادم به دوست هایی که بعدا به جاسوس پدرم تبدیل بشند. دلم براش تنگ شده بود.شب قبل رو تا صبح کنارش بودم. تو بغلم خوابش برده بود. حس قشنگی بود. حس این که کسی که دوستش داری بهت تکیه کنه...گوشیم رو بی اختیار در آوردم و شماره اش رو گرفتم. حتما بیدار شده بود. گوشی رو جواب داد:

- سلام عشق من.

یک لحظه شک کردم خودش باشه...رکسانا...از اون موجود مغرور و خشک سرد که باید به زور یک دوستت دارم از زیر زبونش می کشیدم بیورن بعید بود. نفهمیدم چی شد. داشتم باهاش حرف می زمد که یکهو جیغ کشید. صدای بوق ماشین و همهمه اومد. بعد هم تماس قطع شد. دلم ریخت. به گوش هام شک داشتم. باز مثل یک احمق به خودم تلقین کردم که هیچیش نشده. بی خیال کلاس بعدیم شدم. زدم از دانشگاه بیرون. صبح که ملحفه رو کشیدم روش دلم لرزیده بود. یک چیزی بهم گفته بود تنهاش نذار. ولی کلاس داشتم. به خودم و کلاسم لعنت فرستادم.

صدای بسته شدن در از بیرون اومد. در ورودی نبود. پس پژمان هنوز تو خونه بود. رو تختم غلتی زدم و بالشم رو بغل کردم. خونه رو عوض کرده بودم. اون تخت رو که رکسانا دو سه شب روش خوابیده بود فروخته بودم. ولی بالشش رو نگه داشته بودم. وجودم داد زد: احمق! اون رفت. ازدواج کرد. با کی؟ مانی! بالش رو محکم گوشه ای پرتاب کردم. مانی از من سر بود؟ چی داشت که من نداشتم؟ احمق! خیلی چیز ها.تو جام نشستم کلافه بودم. یادمه اون روز تا شب همه جا دنبالش گشتم. بیمارستان. کلانتری. رفتم دنبال شیرین و پدرام. پیداش نکردیم. آخر شب رفتم خونه اش. صاحبخونه اش گفت رفته! یک کلام. وسایلش رو برداشته و یک ساعت پیش رفته. یعنی چی رفته؟ درمونده به شیرین زنگ زدم. حس کردم می دونه کجاست. ولی هر کار کردم هیچی نگفت. گفت نمی دونم.دو هفته صبر کردم پیداش بشه ولی نشد.تصمیم گرفتم دنبالش بگردم. هر جا که ممکن بود رفته باشه سر زدم از همه دوست هاش پرسیدم آب شده بود رفته بود تو زمین.

تلفن خونه زنگ خورد. حوصله نداشتم ببینم کیه. معلوم بود کیه. کسی که با من کار مهم داشت به خونه زنگ نمی زد چون شماره اش رو نداشت. به همه شماره موبایل داده بودم. فقط اون شماره خونه رو داشت.از صدقه سری دهن لقی و فضولی های پژمان. اون که زندگیم رو نابود کرد. یک ماه بعد از رفتن رکسانا تازه فهمید پسرش داغونه. مدام پیشم بود هر جا می رفتم باهام میومد تشویقم می کرد به درس من هم که حوصله ی یک ترم تجدیدی رو نداشتم نشستم خودم. روز دومیت امتحانم یادم اومد امتحان های رکسانا ازبیست و چهارم شروع می شد. خواستم برم دانشگاهش. بابا فهمید. جلوم رو گرفت. نذاشت برم. دو سه روز تو خونه حبثم کرد. تا بالاخره باهاش دعوا کردم پرسیدم چرا؟ نرم شده بود. همه چیز رو گفت. گفت رکسانا من رو فروخته. اون روز یک پرده ی بزرگ رو از جلو چشم هام برداشت. یک هفته بعدش خرج من کلا از اون ها جداشد. بعد از امتحان هام هم اون خونه رو فروختم و اسباب کشی کردم یک جای دیگه نمی تونستم با خاطراتش زندگی کنم. کل اون یک ماه بوی عطرش آزارم میداد دلم می خواست فراموش کنم دلتنگشم. ازش متنفر نبودم. ولی باور نمی کردم...دروغ گفت...

رکسانا اون روز مرد. من هم مثل کسی که یادگاری های عزیز از دست رفته اش رو جمع می کنه هر چی ازش مونده بود رو جمع کردم. خونه ام رو عوض کردم. همه ی عکس هاش و هر چی برام خریده بود رو ریختم تو یک اتاق. یک اتاق پر شد از اشیایی که یک ماه بود داشتم باهاشون زندگی می کردم. ولی وقتی «چرا» رو فهمیدم...اون ها رو هم نمی خواستم.حتی شیرین رو که دیدم باز سراغش رو ازش نگرفتم هرچند حس می کردم که رفتارش تغییر کرده. حتی تماس های پدرام رو که از وقتی رکسان رفته بود خیلی هوام رو داشت هم ریجکت کردم. دور اون دانشگاه یک خط قرمز کشیدم و یک ماه رو به جون کندن گذروندم تا باز از اون شنیدم که رفته.

حدود دو ماه بعد از رفتنش بود که یک بسته رسید به دستم. حسابش رو تسویه کرده بود. هرچی براش خریده بودم اونتو بود. به جز یک گردن بند. همون گردن بندی که به عنوان عیدی تو بابلسر بهش داده بودم...نمی دونم شاید قیمتی بوده که حیفش اومده پس بده. اون که چهل میلیون گرفت. باز قانع نبود؟

از جام بلند شدم. قرار نبود بخوابم. گرسنه بودم. رفتم سراغ یخچال. حوصله درست کردن یک نیمرو ساده رو هم نداشتم. یک هلو برداشتم و خوردم. به سمت اتاق قفل شکسته رفتم. پژمان رو یک کاناپه قدیمی تو اتاق خوابش برده بود این یکی ربطی به رکسانا نداشت. از رو بیجایی انداخته بودمش اونجا. پژمان رو به حال خودش گذاشتم و تو هال رو کاناپه ولو شدم. دلم برای پونه می سوخت. خیلی نگرانم بود ولی من حاضر نبودم به هیچ دختر دیگه ای فکر کنم. حتی به چشم دختر دایی حاضر نبودم ازش کمک بگیرم.

آهی کشیدم. بدجور دودل بودم. نمی دونستم رکسانا وقتی من رو تو دادگاه در جبهه ی مقابل ببینه چه فکری می کنه. فقط چیزی که تمام این مدت بهم ثابت شده بود عشق بی حد و اندازه اش به رها بود و حالا که رها مرده بود، دخترش با ارزش ترین سرمایه ی زندگی رکسان محسوب میشد.یادمه روزی رو که شیرین برای چند روزی غیب شد. پدرام هم ناراحت بود. گرفته بود. چشم هاش قرمز بودند. رنگ های تیره می پوشید. اواخر تیر ماه. رها چند روز بعد از اتمام امتحانات دانشگاه مرده بود.حالا رکسانا داشت برای بچه اش مادری می کرد. می دونستم با گرفتن اون بچه چه ضربه ای به زندگیش می زنم. هرچند اون بچه حق خشایار بود و اگر من هم کمکش نمی کردم یک نفر دیگه این کار رو می کرد.

چیزی درونم می گفت حالا که اون قراره ضربه بخوره چرا تو بهش ضربه نمی زنی؟ اون تقریبا تو رو کشت.ازدواجش با مانی ضربه نهایی رو زد. تا اون روز به فکر انتقام نیفتاده بودم ولی...

دلم راضی نمی شد ولی عقلم تصمیمش رو گرفته بود. رکسانا تو تقریبا خودکشی کردی

صدای جیغ و داد بچه های تو پارک داشت یکی از صحنه های دردناکی که شاهدش بودم رو وحشتناک تر هم می کرد. صحنه ی دردناک! این تراژدی زندگی من مرگ یک آدم یا صحنه ی آتش سوزی نبود. دو تا دختر پسر جوون بودن. به نظرم پسره بیست و چهار رو داشت. دختره هم طرف های بیست. دلم خواست بگه مثل تو و اون ولی عقلم خفه اش کرد. اون مرده! کمی روی نیمکت فلزی جا به جا شدم و به خودم لعنت فرستادم که فکر هوای خنک آخر شهریور رو نکردم. یکم سردم شده بود.الان اگر رکسانا بود...حالا که نیست.

کلافه از جام بلند شدم. هنوز مردد بودم. اون من رو فروخته بود و من هنوز مردد بودم! لعنت به من. گوشیم رو در آوردم. رفتم تو گالری یک عکس از حدود سه سال پیش تو گوشیم بود. تنها عکسی که دلم نیمده بود پاکش کنم. تو خواب ازش گرفته بودم. همون شبی که بعد از کلی کلنجار با خودش اومد پیشم خوابید. هیچ وقت اون دودلی و عذابی که تو چشم هاش بود رو یادم نمیره. از طرفی نمی خواست من رو ناراحت کنه و از طرفی فکر می کرد کارش درست نیست. واقعا نمی خواست؟ نمی خواست ناراحتم کنه؟ نه. نمی خواست. اون شب وقتی بوسیدمش گریه کرد. دروغ بود؟ نمی توسنت باشه. اگر بود که بازیگری ماهری بود. ولی من هنوز هم باور نداشتم. یک اسم داشت شدیدا آزارم می داد. مانی!

صداش با روز ها فاصله به گوشم رسید: دوستت دارم دیوونه...

چرا هنوز هم تو صداش دروغ نبود؟

پوفی کشیدم و به عکسش نگاه کردم. همیشه قیافه اش رو تو خواب دوست داشتم. مغزم باز تز داد: چه اهمیتی داره؟ اون رفته. گذاشتت رفته. ازدواج کرده. رها بهش میگه مامان. تو تو زندگیش هیچ جایی نداری. شاید یک خاطره ی نه چندان شیرین. چه راست چه دروغ رکسانا مسیحا تو رو طرد کرده. رفته فرهاد....

دستم ناخودآگاه به سمت دکمه ی دلیت رفت. خودمهم نفهمیدم کی درخواست دلیتم رو تایید کردم. چند لحظه بعد گوشیم داشت شماره ی خشایار رو می گرفت در حالی که هیچ اثری از رکسانا داخلش نبود.

- بله؟

- الو سلام. خوب هستید؟

- ممنون.

- فارس منش هستم.

- بله. شناختم.

لبخند بی صدایی زدم و گفتم:

- خواستم خبر بدم که من فکر هام رو کردم. وکالتتون رو قبول می کنم.

- خب خیلی عالیه.

- باید برای تنظیم شکایت بریم بابلسر.

- کی؟

- هرچی زودتر بهتر.

- من هر وقت که شما بگید می تونم بیام. کاری که ندارم.

نفس عمیقی کشیدم و تیر آخر رو زدم.

- دفتر من آخر هفته ها تعطیله. می تونیم پس فردا بریم.

××××××××××××××××××××××××× ××

چشم هام دیگه داشت دو دو میزد. می دونستم هر لحظه امکان داره سقوط کنیم ته دره. یک نیم نگاه به خشایار انداختم خواب بود. خواب به خواب بری انشالله. دیشب تا صبح این مغز وامونده ام فکر کرده بود نتونسته بودم بخوابم. دیگه واقعا داشتم جاده رو تار میدیدم. ماشین رو یک گوشه پارک کردم. باز یک نگاه به خشایار انداختم روم نمی شد بیدارش کنم. تو این چند روز که کار ها رو با هم هماهنگ کرده بودم یکم روابطمون خوب شده بود. شاید باید باهاش ابراز همدردی می کردم. شاید هم برعکس دشمنی. نمی دونستم. اون هم مثل من عشقش رو از دست داده بود. ولی عاشق کسی بود که من به خاطرش عشقم رو از دست داده بودم. شاید هم اون چند ماهی رو که با رکسانا بودم رو مدیون رها بودم. نمی دونستم! هنگ کرده بودم.

سرم رو تکون دادم. گاهی وقتی به وقایع زندگیم فکر می کردم واقعا گیج می شدم. مثل این که دارم تاریخ یک مملکت رو مرور می کنم مدام با خودم تکرار می کنم چی شد که این طوری شد.

کش و قوسی به بدنم دادم و از ماشین پیاده شدم. نمی دونستم تا کی باید منتظر بمونم خشایار بیدار بشه. بساط چایی رو از صندوق برداشتم و بین خرت و پرت ها چشمم به دو تا نوشابه فانتا افتاد! از وقتی رفت بی خودی به فانتا علاقه پیدا کرده بودم. ناخودآگاهم می گفت برای عذاب دادن خودت می خوری. چون اون روز نذاشتی پپسی بخوره. ناخودآگاهم غلط کرد! در صندوق رو بستم و با لیوان چایی بهش تکیه دادم. یک نگاهی به دور و بر انداختم. هی...همین اطراف بود اون روز برای ناهار ایستادیم.

- با کی؟

برگشتم طرف صدا و با چهره ی خواب آلود خشایار مواجه شدم. اصلا نفهمیدم کی فکرم رو بلند گفتم. لبخندی زدم و گفتم:

- ساعت خواب.

با خنده پشت گردنش رو خواروند و گفت:

- دیشب نتونستم بخوابم.

در صندوق رو باز کردم و همون طور که براش چایی می ریختم گفتم:

- مثل من.

چای رو از دستم گرفت و گفت:

- تو چرا دیگه؟

شونه بالا انداختم:

- سخته بخوای یک خانواده رو از هم بپاشونی.

نگاهش حق به جانب شد: رها دختر منه.

خواستم بگم این همه سال که نبودی شد دختر یکی دیگه ولی فقط سرم رو تکون دادم و گفتم:

- می دونم... می دونم.

در صندوق رو بستم و دوباره بهش تکیه دادم. اومد کنارم تکیه داد و گفت:

- چقدر دیگه راه داریم؟

- نیم ساعتی تا بابلسر...

- چقدر خوابیدم من!

پوزخندی زدم و گفتم:

- برگشتن جبران می کنی. ناهار می خوری؟

با سر تایید کرد و در صندوق رو باز کرد.

نیم ساعت بعد از صرف ناهار و یک نیم چرت ده دقیقه ای راه افتادیم. من گرفتم تخت خوابیدم و خشایار هم نشست پشت فرمون. نفهمیدم کی رسیدیم فقط می دونم با تکون ها جاده و جای ناراحتم از خوابم هیچی نفهمیدم. فقط چشم که باز کردم حس کردم پنج دقیقه ای رسیدیم. یک هتل از قبل رزرو کرده بودیم. قرار بود از فردا بیفتیم دنبال کار ها. اونقدر خسته بودم که حال و حوصله فکر کردن به کار های فردام رو نداشتم. خودم و وسایلم رو به اتاق رسوندم و رو تخت ولو شدم. نفهمیدم که خشایار تا صبح تو اتاق راه رفت...

×××

احمق! احمق! احمق! این کلمه ای بود که مغزم در هر صدم ثانیه بهم نسبت می داد. احمق! دو روزه دم خونه اش کشیک میدی که چی؟ قلبم می گفت: که قیافه اش رو ببینم. که چی؟ که بفهمم اون هم می تونه بشکنه. که چی؟ که دلم خنک بشه. که چی؟ آروم میشم. واقعا؟ نمی دونم.

دو روز بود جلو در خونه اش منتظر بودم اعلامیه اش بیاد و من با چشم های خودم ببینم که به دستش می رسه.حدود بیست و پنج روز از روزی که ازشون شکایت کردیم گذشته بود. احضاریه برای من فرستاده شد تهران. زمان دادگاه رو تعیین کرده بودم. باید همین روزها هم به دست رکسانا می رسید. اومده بودم خودم ببینم. احمقانه بود می تونستم بیاستم تا خبرم کنند ولی اومده بودم.

اولین روز که تو ماشین با یک عینک دودی و بزرگ نشسته بودم رو یادم نمیره. از خونه که بیرون اومد. یک لجظه فکر کردم چند سال پیشه. الان میاد سوار میشه میرسونمش دانشگاه! مثل همون موقع بود. با مانتو مشکی و مقنعه ی سرمه ای و شلوار جین ابی. ترکیب محبوبش. چهره ی بی حوصله و خواب الود اول صبحش. چشم های حق به جانبش. و قدم های محکمش. این ها همون چیز هایی بود که وقتی اون روز پرید جلوی ماشینم دیدم. البته قیافه اش خواب آلود نبود. بیشتر وحشت زده بود.یک چیز دیگه هم فرق می کرد. خستگی بیش از حدی که تو حرکاتش موج می زد.

داشت راهش رو می رفت که کیفش از رو شونه اش سر خورد افتاد. خنده ام گرفت. همون قدر که محکم و سرتق بود دست و پا چلفتی هم بود. وقتی دیدمش تازه فهمیدم چقدر دلم براش تنگ شده. من احمق کسی که زندگیم رو نابود کرد رو دوست داشتم. با همه بی معرفتی هاش. دروغ هاش. فریب هاش با همه بلاهایی که سر زندگی و احساس من آورد دوستش داشتم. ولی حاضر نبودم به هیچ قیمتی از انتقامم بگذرم. خودم هم می دونستم به یک دلیل. مانی!

زندگیم رو نابود کردی رکاسنا. نابودت می کنم.

همون طور نشسته بودم تو ماشین کم کم داشت چرتم می گرفت. نزدیک های غروب بود. مانی یک ساعت پیش اومده بود خونه. رکسانا هم که کلا از خونه خارج نشده بود. چقدر وقتی مانی نامرد رو دیدم حرص خوردم. دلم می خواست پیاده بشم گردنش رو بشکنم. چی این از من سر بود؟ داشتم کم کم نا امید می شدم که بالاخر صدای دلنشین موتوری که دور روز بود منتظرش بودم به گوش رسید. پیک! موتور سیکلت جلو خونه ی ویلایی با در سفید ایستاد و زنگ زد. لعنتی الان مانی میاد دم در. چه بهتر! بالاخره در باز شد. چهره ی منتظر مانی. حرکات پیک. چشم های متعجبش که تو احظاریه تند تند جست و جو می کرد. امضای سرسری ای که رو دفتر پیک زد...چشم هام این صحنه ها رو میدیدند. باورم نمیشد! تو دلم عروسی بود. قیافه اش دیدنی بود. حیف زوم دوربین موبایلم خراب بود. مانی که امضا کرد دیگه نیاستادم گازش رو گرفتم و با نهایت سرعت کوچه رو ترک کردم.

×××

سرم سنگین بود. دهنم خشک شده بود. عذاب وجدان داشتم. پلک های بهم چسبیده ام رو به زور باز کردم. خشایار رو دیدم که پشت به من و رو به آیینه مشغول ور رفتن با اون چهارتا شوید رو سرش بود. یادش به خیر قدیما که رکسانا بهم نگفته بود موی کوتاه بهت میاد من هم هر روز صبح تو آیینه یک قوطی ژل رو موهام خالی می کردم که رو پیشونیم بخوابه. دیشب خوابش رو دیده بودم. چهره اش مثل چند سال پیش شیطون شده بود.... مغزم فعال شد و مچ قلبم رو گرفت. سریع از جام بلند شدم. تو یک حرکت ناگهانی که خشایار هم حسش کرد. برگشت سمتم و با تعحب ابرو بالا انداخت.

- خیر باشه...کابوس دیدی.

از جام بلند شدم و با صدای گرفته سلام کردم.

- علیک سلام. ساعت خواب. یک ساعت دیگه دادگاه داریم ها...

کتری برقی رو روشن کردم و گفتم:

- من مثل تو هول نیستم.

مردد هم بودم. رها رو ازش می گرفتم....چی ازش می موند؟ از اون دختر خسته که هنوز لجوجانه سعی داشت محکم باشه چی میموند؟ سرم رو تکون دادم. رفتم دستشویی تا اعمال واجبه ی صبح گاهی رو به جا بیارم. صورتم رو که شستم تازه تونستم چشم هام رو باز کنم. رطوبت هوای بابلسر اذیتم می کرد. حس می کردم دارم خفه میشم ولی چیز بزرگتری از رطوبت رو روی گلوم حس می کردم که سعی داشت نایم رو مسدود کنه. عذاب وجدان. در حال جدال با حس خفقان آورم لباسم رو پوشیدم. خیلی وقت بود با شلوار جین قهر کرده بودم. چون یکی فکر می کرد بهم میاد. تو آیینه ایستادم و یقه ی پیرهنم رو مرتب کردم. با حسرت یک نگاه به خودم انداختم. واقعا 28 سالم بود؟ به نظر می رسید سی و پنج رو رد کرده باشم. سری تکون دادم و کیفم رو برداشتم. هنوز داشتم فکر می کردم چی ازش میمونه...آخرین نگاه رو تو ایینه انداختم نمی دونم این بار قلبم بود یا مغزم که گفت: همون چیزی که از تو موند...هیچی

هر از چند گاهی پوفی می کشیدم. دستم رو می بردم لای موهام. با پام رو زمین ضرب می گرفتم. عرق کرده بودم. حالم خوب نبود استرس داشتم کلافه بودم. دلم نمی خواست این کار رو باهاش بکنم ولی عقلم بدجور طالب یک انتقام درشت بود. داشتم عرض سالن شلوغ دادسرا رو برای بار هزارم طی می کردم که از دور دیدمش. در حالی که نگاه سرگردونش روی مردمی که همه با هم دعوا داشتند می چرخید کنار مانی قدم برمی داشت. به چه حقی کنار مانی بود؟ دلم می خواست مانی رو با همین دست هام خفه کنم. اه این از کجا اومد؟ به خودم گفتم فراموشش کن دیگه فرهاد. تو یک وکیلی و از موکلت دفاع می کنی. به تو هم هیچ ربطی نداره که طرف بدون رها میمیره یا نه.

خشایار چند لجظه بعد از من چشمش بهشون افتاد. از جاش بلند شد و با چونه اش اون سمت رو نشونم داد و گفت:

- اونان. اون مردی که پیرهن آبی نفتی تنشه با اون زنه که مقنعه سرمه ای داره.

می خواستم بهش بگم انقدر آدرس نده. از شنیدن چیز هایی که خودم ازشون خبر دارم بیزارم ولی خودم رو کنترل کردم. داشتم نگاهش می کردم. نمی دونم سنگینی نگاهم رو حس کرد ا اتفاقی سرش چرخید و نگاهش از رو یک زن و مرد جوان که مشغول دعوا بودند سر خورد رو من. یکهو ایستاد. بی حرکت. بدون حتی پلک زدن نگاهم می کرد. شک داشتم نفس کشیدن رو یادش نرفته باشه. مانی هم چند قدم رفت و بعد ایستاد. و برگشت سمت رکسانا چیزی بهش گفت. رکسانا جواب نداد. مانی هم رد نگاهش رو دنبال کرد و...رسید به من. اون هم جا خورد زودتر از رکسانا خودش رو جمع کرد و نزدیکم اومد.

- فرهاد؟؟؟

پوزخندی زدم و گفتم:

- پیر شدی این چند ساله.

خشایار با تعجب نگاهمون می کرد. مطمئنا فکر نمی کرد من اگر وکالتش رو قبول کردم به خاطر انتقامیه که می خوام از عشق گذشته ام بگیرم. وگرنه من تنبل رو چه به قبول کردن پرونده خارج از شهر. والله. رکسانا کم کم مثل یک رباط که تازه روشنش کرده باشند هوشیار شد و به سمتمون اومد با صدای آرومی گفت:

- سلام.

جوابش رو خیلی یخ دادم. چشم هاش رو میدیدم که خیس شده بود. لعنتی. همیشه می دونست چی کار کنه که اذیتم کنه. نگاهش از رو من سر خورد رو خشایار و گفت:

- این مسخره بازیا چیه؟

خشایار پوزخندی زد و گفت:

- فعلا که اینجا یکسری مسائل برای من مجهول مونده.

رکسانا- من رو سر ندوون. برای چی برا من احضاریه فرستادی؟

خشایار- واقعا که خیلی رو داری رکسانا.

رکسان لبش رو جوید و برگشت سمت من و گفت:

- تو این جا چی کار می کنی؟

خشایار مهلت نداد حرف بزنم.

- ایشون آقای فارس منش وکیل بنده هستند فقط من نمی دونم چه نسبتی با شما دارند.

رکسانا اسم وکیل رو که شنید تازه دوزاریش افتاد. نگاهش رنگ خشم و نفرت گرفت. با نفس های مقطع نگاهش رو به صورتم دوخت و همون طور که من رو نگاه می کرد خطاب به خشایار گفت:

- پدرکشتگی.

نگاه خشایار گیج و مات بین ما می چرخید. من و رکسانا بدون حرف با کینه تو چشم هم خیره بودیم مانی هم با حرص پوست لبش رو می جوید جو بدی بود. خوش بختانه همون موقع ها نوبتمون شد. رفتیم تو. هیچ وقت حال رکسانا رو تو اون روز فراموش نمی کنم. اولش فقط می تونستم از حرکاتش بخونم که اگه می تونست اول یکی می زد تو سر خشایار بعد من رو خفه می کرد. ولی بعدش نگرانی صورتش رو گرفت وقتی که خشایار نتیجه ی آزمایش دی ان ای رو به دادگاه ارائه کرد و ثابت کرد که پدر رهاست، زنگ از روی رکسانا پرید. وقتی قاضی گفت حالا که پدر واقعی بچه پیدا شده سرپرست هاش باید اون رو به پدر خونیش برگردونند. اشک تو چشم هاش رو یادم نمیره. دلم سوخت ولی مغزم گفت آفرین. این بار دیگه نگفت احمق. مانی عصبی بود. دلم نسوخت هیچی...مغزم رو هم همراهی کرد. تمام لحظاتی که داشتم از خشایار دفاع می کردم سنگینی نگاه هایی رو که از چهارتا چشم روم افتاده بود حس می کردم. نمی دونم چه طوری ولی تا آخر جلسه ی دادگاه هم من و هم رکسانا با حفظ آرامش ظاهری نشستیم. خشایار که ساکت بود. رکسانا هم خودخوری می کرد. فقط مانی حرف می زد. می گفت پدر این بچه سه سال پیش مادر مرحوم اون رو در حالی که حامله بوده ترک کرده. حالا بعد از سه سال اومده بچه رو از کسایی که اون ها رو پدر مادر خودش می دونه جدا کنه که چی بشه؟ به قاضی گفتم که شاکی نمی دونسته مرحومه رها آزاد بارداره. رکسانا چیزی نداشت بگه. قانون با ما بود. اون بچه حق خشایار بود. تنها راه نگه داشتن رها برای رکسانا راضی کردن شخص خشایار رادان بود.

بعد از اعلام ختم جلسه و خروج قاضی رکسانا دستش رو جلو دهنش گرفت و در حال دو سالن رو ترک کرد. مانی هم که آماده ی حمله به ما بود کلا ما رو یادش رفت و افتاد دنبال رکسانا. در حالی که داشتم مدارک رو تو کیف رو شونه ایم می ریختم. به خشایار گفتم:

- بدون وکیل هم می تونستی از پس این ها بر بیای. تو که خودت می خواستی باشی وکیل برا چیت بود؟ این ها که نمی تونستند رو بچه ادعایی داشته باشند. همه چیز بر علیهشون بود.

لبخندی زد و ضربه ی دوستانه ای به پشتم زد و گفت:

- حالا که ضرر نکردم. یک دوست خوب گیرم اومد.

لبخند مصنوعی ای زدم. مثل یک چسب آماده. انگار این چسب نامرعی هر وقت دلش می خواست می چسبید رو لب هام. ولی در اون لحظه واقعا حس می کردم تا حدی خودم رو راضی کردم. خشایار در حالی که از در خارج می شدیم پرسید:

- حالا چی میشه؟

- هیچی دیگه باید منتظر حکم دادگاه باشیم.

- کی؟

- معلوم نیست. فکر نکنم خیلی طول بکشه....

خشایار شروع کرد به حرف زدن ولی من نمی شنیدم. چشمم به رکسانا بود خم شده بود و حالش بهم خورده بود. کمرش رو با درد راست کرد و دستمال رو از دست مانی چنگ زد و دهنش رو پاک کرد. شونه هاش شروع کردند لرزیدن. تکیه اش رو داد به درخت. مانی سعی داشت آرومش کنه. رکسانا یقه ی مانی رو گرفت شروع کرد با گریه حرف زدن. صداش رو از اون فاصله نمی شنیدم. عحیب این جا بود که اصلا دلم براش نمی سوخت. حتی یک سر سوزن..تازه داشت حال سه سال پیش من رو می فهمید.نگاهم رو ازش گرفتم و همراه خشایار از محوطه خارج شدیم. نفهمیدم من رو دید یا نه. فقط می دونستم که یک حس فوق العاده داشتم. انگار یک سطل آب خنک رو دلم که تا دیروز داشت می سخوت خالی کرده بودند

- عجب بارون باحالی شده. حال می کنن این هایی که اینجا زندگی می کنند ها...

جوابش رو ندادم چشمم به سه طبقه پایین تر تو خیابون خیره شده بود.

- میگم همه جا رو خوب نگاه کردی؟ چیزی جا نمونده؟

سکوت.

- فرهاد با تو ام. مطئنی لازمه برگردیم؟

همچنان جواب نمی دادم. جایی تو مغزم آزاد نبود که بخواد به سوال های بی خود خشایار فکر کنه و پاسخ بده. مجبور شد از راه فیزیکی من رو متوجه خودش کنه. چند ضربه آروم رو شونه ام زد.

- کجا رو داری نگاه می کنی؟

پرده رو انداختم و از کنار پنجره اومدم کنار.

- هیچی...هیچی. تو چی گفتی؟

- گفتم مطمئنی لازمه برگردیم؟

- آره بابا. شاید نتیجه تا ده روز دیگه هم معلوم نشه.

- آخه من که تهران کاری ندارم.

- بهتره نمونی این جا. فعلا رکسانا و مانی ممکنه برای نگه داشتن رها دست به هر کاری بزنند.

پوزخندی زد و گفت:

- فکر کن یک درصد رکسانا یک بلایی سر من بیاره.

خندیدم و گفتم:

- از اون چیزی که من دیدم بعید نیست.

خندید و رو مبل نشست.

- راستش می ترسم تو این مدت که نیستیم با بچه فرار کنه.

- بعیده.

- چرا؟ اون هر کاری برای نگه داشتن رها می کنه تو نمی دونی چه عشقی به مادرش داشت.

- من بهت اطمینان میدم که این کار رو نمی کنه.

با شک نگاهم کرد و گفت:

- راستی...تو این ها رو از قبل می شناختی نه؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- آره.

- میشه بپرسم از کجا.

در سامسونتم رو بستم و گفتم:

- نپرس.

سرش رو تکون داد. قانع نشده بود ولی من صلاح نمی دونستم حقیقت رو بهش بگم. می ترسیدم شک کنه.برای این که تا خود تهران مجبور نباشم غر غر های ناشی از دلشوره اش رو تحمل کنم، گفتم:

- اون که من میشناسم اونقدر احمق نیست که برای خودش پرونده ی قضایی باز کنه. اگر بره مجرم شناخته میشه.

زیر لب گفت:

- مسئله همینه. رکسانا احمقه.

اشتباه می کرد. هیچ کس به اندازه من اون رو نمی شناخت. رکسانا بر خلاف من هر چی بود احمق نبود. به سمت پنجره رفتم و پرده رو کنار زدم. سرکی به بیرون کشیدم. پرشیای مشکی مانی هنوز جلو هتل پارک بود.

×××

در رو قفل کردم و همون طور که چمدونم رو دنبال خودم می کشوندم به سمت پله ها راه افتادم. حوصله نداشتم بیاستم آسانسور خالی بشه. اون ساعت شلوغ بود یک دقیقه هم خالی نمی موند. چمدونم رو یک دستی بلند کردم و یکسره تا پیین پله ها رفتم و گذاشتمش زمین. این هم از مضایای مرد بودن! خشایار جلو پدیرش ایستاده بود. رفتم جلو و کلید رو بهش دادم تا تحویل بده و بیاد بریم خودم هم چمدونش رو برداشتم و سالن هتل رو ترک کردم. لازم نبود نگاه کنم مطمئن بودم پرشیای مشکی هنوز اون جاست. صندوق سوناتا سفیدم رو باز کردم. رکسانا هم از سفید متنفر بود هم از سوناتا. چمدون ها رو تو صندوق گذاشتم و درش رو بستم. صداش رو از پشت سرم شنیدم:

- کجا بی خداحافظی؟

بدون این که برگردم گفتم:

- سبک جدیده. خداحافظی نکردن رو میگم. از زنت یاد گرفتم.

راه افتادم سمت راننده تا سوار بشم که باز صدام کرد:

- باید باهات حرف بزنم فرهاد.

برگشتم سمتش و گفتم:

- چیه؟ جواب خودش رو ندادم بزرگترش رو فرستاده؟

- رکسانا به من چیزی نگفته. از این که رفته تو اتاق خودش رو با رها حبس کرده حدس زدم اومده سراغت.

- نیمده. نذاشتم بیاد.

- باید میذاشتی.

- یک دلیل موجه برام بیار.

- اینجا نمیشه من باید باهات مفصل حرف بزنم.

نگاهی به ساعتم انداختم و گفتم:

- و من باید ساعت 8 تهران باشم.

نفس عمیقی کشید و گفت:

- بسیار خب...خلاصه میگم.

- لطف می کنی.

- خشایار رادان. موکل تو صلاحیت نگهداری از رها رو نداره.

- و چرا؟

- این که الان اومده بعد از سه چهار سال مدعی بچشه هیچ وقت بهت گفته چرا رها رو تو بیمارستان ول کرده؟

- اون جواب همه سوال های من رو داده. اون از وجود بچه اش تا همین یک ماه پیش خبر نداشته.

- فرهاد...رها به من و رکسانا وابسته است. چه جوری می خوای یک بچه رو از کسایی که مامان بابا صداشون می کنه جدا کنی و بسپاری دست کسی که فقط دو روز اون رو دیده؟ رها ضربه می خوره.

کلافه سری تکون دادم و پرسیدم:

- تموم شد؟

- ببین...نکن این کار رو...

- من کاری نمی کنم خب؟ من فقط وکیلم تو باید با خشایار صحبت کنی.

- خودت هم می دونی که برای خشایار تلاش نمی کنی.

- پس تو خوب می دونی چرا این جام. چه خوب.

- فرهاد اون بچه ضربه می خوره.

- نه مانی. اون بچه نه. زن تو ضربه می خوره. الان هم رها برای تو ارزشی نداره به خاطر زنت اینجایی. برو بهش بگو زندگیم رو نابود کرد. زندگیش رو نابود می کنم.

همون موقع خشایار هم از در هتل خارج شد. چشمش که به ما افتاد به سوء ظن به من خیره شد. بعد نگاه پر نفرتش رو به مانی دوخت. مانی هم در حالی که سعی می کرد جوابش رو با نگاه بده از ماشین فاصله گرفت سوار پرشیاش شد و با نهایت سرعت از کنارمون گذشت. خشایار به سمت من اومد و پرسید:

- چی می گفت؟

- چرند.

در ماشین رو باز کردم و در حالی که سوار می شدم گفتم:

- بشین بریم.

خسته بودم. یکی از بدترین و مزخرف ترین روز های عمرم در دادگاه رو پشت سر گذاشته بودم. با خودم عهد کردم دیگه پرونده قتل قبول نکنم. منزجر کننده بود وقتی خانواده ی مقتول نفرینم می کردند و می گفتند به خاطر پول وکالت قاتل پسرشون رو به عهده گرفتم. نمی خواستم راجع بهش فکر کنم از پیچ کوچه که پیچیدم یک نفس راحت کشیدم چه خوب بود که تا دقایقی بعد می تونستم بخوابم ولی با دیدن منظره ای که رو به روم بود نزدیک بود ماشین رو بکوبم به دیوار. باز هم مهرنوش. ولی این بار تنها نبود. پونه هم کنارش ایستاده بود. واقعا حوصله شون رو نداشتم. سریع دنده عقب گرفتم و از کوچه بیرون اومدم تو دفتر هم می تونستم یک چرت بزنم تا این ها برن! نیم ساعت بعد جلو دفتر بودم. از ماشین پیاده شدم و با آرزوی این که آسانسور درست باشه وارد شدم که با یک صحنه ی دردناک دیگه مواجه شدم. رکسانا جلو سرایداری! این تهران چی کار می کرد؟ یک هفته از برگشتنمون و دادگاه خشایار می گذشت. بی توجه بهش راه افتادم سمت اسانسور اون هم دنبالم اومد آقای باقری صدام زد:

- آقای مهندس.

دلم می خواست گردنش رو بشکونم مرتیکه خر مهندس... ای خدا...نمیذارند فرهنگمون رو حفظ کنیم ها. یک امروز سر به سر من نذارید. سری براش تکون دادم که یعنی خیالت راحت. هرچند بدم نمی اومد گوش رکسانا رو بگیره و از ساختمون بندازتش بیرون تا من بتونم یک چشم رو هم بذارم. دکمه ی سه رو فشار دادم. آسانسور شروع کرد یک آهنگ مسخره زدن. از این آهنگ که حتی اسمش رو هم نمی دونستم متنفر بودم. اسانسور ایستاد. می دونستم چقدر بهش بر می خوره اگر بهش تعارف نکنم جلوتر بره. عمدا زودتر ازش آسانسور رو ترک کردم و به سمت دفترم رفتم. اون هم ریلکس پشت سرم می اومد. وارد دفتر شدم اون هم اومد داخل و در رو بست. ماشالله چه جرئتی! این زن واقعا شوهر داشت؟ بدم نمی اومد اذیتش کنم کلید رو انداختم پشت در و قفلش کردم. بعد هم خیلی ریلکس کلید رو در آوردم و در حالی که بهش پوزخند می زدم انداختمش تو جیبم ولی اون خونسرد نگاهم می کرد. کتم رو در آوردم و رو صندلی انداختم بعد هم رو کاناپه دراز کشیدم. چه حس خوبی بود البته به شرط عدم حضور رکسانا. داشت تو دفتر راه می رفت. چه خوب که از کفش پاشنه بلند بدش می اومد. واقعا حوصله تق تق اون ها رو نداشتم. ولی کاش صدای خودش رو هم می برید.

- دفتر شیکیه.

جوابش رو ندادم.

- سلیقه خودته یا دیزاینر آوردی؟

سکوت

- حرف ها می زنم ها...فکر کن تو با این روحیه داغون همچین طرحی زده باشی.

- برای چی اومدی اینجا؟

روی صندلی چرخ دار فتوت نشست و گفت:

- می خوام باهات حرف بزنم.

- گوش های من از صبح تا حالا شر و بر زیاد شنیدند. ظرفیتشون برای امروز تکمیله.

دمر رو مبل خوابیدم و گفتم:

- کار دیگه نداری؟

- فرهاد تو باید یک چیز هایی رو بدونی.

- چیزی نمونده که ندونم رکسانا با خودت گفتی این پسره که من رو میخواد بذار من یک کاسبی هم بکنم. میرم با باباش حرف می زنم. باهاش یک معامله می کنم که نه سیخ بسوزه نه کباب. فرهاد بدبختم این وسط سوخت به جهنم.چند ماه من رو بازی دادی. در یک روز غیب شدی و چهل میلیون زدی به جیب. بعد هم با عشق چند ساله ات ازدواج کردی. یک زندگی ایده آل فقط این وسط رها رو از دست دادی که خدا دخترش رو برات گذاشت. تو هم زندگیت رو با اون ساختی و حتی فکرش رو هم نمی کردی من یک روز این طوری دوباره تو زندگیت حاضر بشم. احتمالا الان اومدی اینجا بگی بدون اون میمیری و این ننه من غریبم بازیها نه؟

از جاش بلند شد و گفت:

- خوبه خودت می دونی. ولی قصه ات ناقصه. غلطه.

پوزخندی زدم و از جام بلند شدم.

- آره. همه چی غلطه. تو درستی!

برگشت با چشم های اشکی نگاهم کرد. رکسانا! اشک! الان! به عقلم شک کردم. اون می مرد در چنین موقعیتی اشک نمی ریخت.

- چیه؟ گریه نکن خواهشا. من اون پسر بچه ی احمق سه سال پیش نیستم تو این سه سال به اندازه سی سال چشم هام باز شده. بذار از الان بگم که بی خودی انرژی صرف نکنی....

- فرهاد باور...

از جام بلند شدم و داد زدم:

- اسم منو نیار. اسم منو نیار لعنتی فهمیدی؟

دهنش باز مونده بود داشت تمام تلاشش رو برای فروخوردن بغضش می کرد.

- با چه رویی بلند شدی اومدی اینجا؟ اصلا شوهرت می دونه؟ می دونه تنهایی اومدی پیش یک مرد مجرد؟ می دونه این مرد مجرد احمق یک زمانی دوستت داشته؟

یک قدم بهش نزدیک شدم جسبید به دیوار.

- د جواب بده لعنتی... چی کار می کنی اینجا؟ یک بار زندگیم رو نابود کردی بس نبود؟ چهل میلیون گرفتی کمت بود؟

- فرهاد..

- بهت میگم اسم من رو نیار. به اسمم شک می کنم. تو حرف راست هم از دهنت در میاد؟ چند تا دروغ گفتی تو زندگیت رکسانا ها؟ راستی...چند وقته دارم به اسم واقعیت فکر می کنم. راستش رو بگو...چیه؟؟؟

بغضش شکست. اشک هاش از گوشه چشمش سر خوردند رو گونه هاش. فاصله ام باهاش پنجاه سانت بود کردمش پنج سانت.

- اومدی این جا یک دروغ دیگه بگی؟ د جواب منو بده چه غلطی می کنی تو این خراب شده.

دست هاش رو رو سینه ام گذاشت تا فاصله مون رو حفظ کنه.

- اومدم یک واقعیت رو بهت بگم.

- واقعیتی نمونده که من ندونم. تو با رفتنت فقط یک چیز تو دل من گذاشتی. حسرت یک انتقام درست و حسابی. گرفتن رها برات کمه.

و یقه اش رو گرفتم و پرتش کردم رو زمین. گریه می کرد. خودش رو جمع کرد شالش از رو سرش افتاد. هیچ تقلایی برای بلند شدن نکرد. دیوونه شده بودم. نشستم کنارش موهاش رو گرفتم بلندش کردم. دم گوشش گفتم:

- هنوز موهات رو کوتاه نکردی؟

دست هاش رو گذاشت رو موهاش و سعی کرد از دستم فرار کنه کشیدمش تو بغلم و آروم لاله گوشش رو بوسیدم.جیغش بلند شد.

- هیس...انقدر جیغ نکش الان سرایدار رو می کشونی بالا.

دستم رو روی لب هاش کشیدم و که با خشونت دستم رو پس زد و شروع کرد تقلا کردن برای این که از بغلم بیاد بیرون. زورش خیلی کم بود حتی لازم نبود برای نگه داشتنش تلاشی بکنم. با یک خنده عصبی محکم تر بغلش کردم و گفتم:

- چیه مگه برا همین اینجا نیستی؟

- تو روخدا ولم کن بذار حرفم رو بزنم چی ازت کم میشه حرف هام رو بشنوی.

موهاش رو از صورتش کنار زدم و پیشونیم رو به پیشونیش چسبوندم.

- همون مدتی که به حرف هات گوش کردم بسم بود عزیزم... یادته چی می گفتی؟

یک خنده ی عصبی بلند کردم.

- می گفتی دوستم داری...بهش فکر کن رکسانا...خنده ات نمی گیره؟؟

مثل دیوونه ها به خندیدنم ادامه دادم و رکسانا هنوز تلاش می کرد. سرم رفت پایین تا لب هاش رو ببوسم که برق یک چیزی تو گردنش چشمم رو زد. دستم رفت سمت گردنش جیغ کشید ولی وقتی زنجیر گردنش رو گرفتم آوردم بالا یک نفس راحت کشید چشمم به همون گردند بند قلب شک خورد. کنار دریا بهش داده بودم. عیدی! پوزخندی زدم و گفتم:

- تو هم به اندازه خودم احمقی رکسانا.

پرتش کردم رو زمین. یک نفس راحت کشید و سریع خودش رو جمع کرد و بلند شد. من هم از جام بلند شدم.

- فکر کردی میام اینجا...فرهاد منو میبینه...همه چیز یادش میره. عشق فراموش نمیشه میشه؟ جهت گول زدنش این رو هم میندازم گردنم. فرهاد که خره...نه؟

عصبی خندیدم نگاه رکسانا رفت سمت در اتاق خودم. سریع دوید سمتش و بازش کرد رفت داخل. چه شانسی داشت! اون روز یادم رفته بود قفلش کنم. به خودم گفتم اشکال نداره.ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه است. کلید رو برداشتم و در رو قفل کردم. صدای هق هقش رو می شنیدم. صدای قفل رو که شنیدم تازه یادم اومد چند لحظه پیش داشتم چی کار می کردم! چی کار کردی باهام رکسانا؟ چها پنج سال پیش دست به هر کثافتکاری ای زده بودم جز تجاوز... اون هم به کی! یک زن شوهر دار. خدا لعنتت کنه رکسانا. نابودم کردی.

رو کاناپه ولو شدم. با بدبختی خودم رو خوابوندم. مهم نبود اگر کسی نگران اون می شد. ریسک بزرگی کرد که به دفترم اومد.

×××××

چشم هام رو با صدای تلق تلوق باز کردم. یک لحظه گیج بودم. نفهمیدم چه خبره. خودم رو تو دفتر دیدم. هوا تاریک بود. نگاهم به در اتاقم افتاد. قفلش داشت تکون می خورد. نگاهم به یک شال سرمه ای رو زمین افتاد. دوزاریم نیفتاد. بی اختیار به سمت اتاق رفتم کلید روش بود. چرخوندمش و در رو باز کردم. رکسانا با موهای آشفته و باز که دورش ریخته بود در حالی که یک سنجاق دستش بود. یکهو نیم متر پرید عقب. گیج نگاهش کردم. قیافه اش مثل اون روزی شده بود که برای اولین بار بردمش کلبه. ترسیده بود. یاد بچه گربه ها می افتادم. منگ تر از اون چیزی بودم که بفهمم دارم چی کار می کنم بهش نزدیک شدم دستم داشت می رفت سمت موهاش که هلم داد و از اتاق دوید بیرون رفت سمت دستشویی. با صدای بسته شدن در انگار تازه از خواب پریدم. تازه فهمیدم چی شده و کجام. یک نگاه به ساعت انداختم. اوف...نه و نیم شب بود. این همه خوابیده بودم؟ چند دقیقه بعد رکسانا از دستشویی بیرون اومد. دستش رو کمرش بود. رنگش پریده بود. چشمش که به من افتاد جسبید به دیوار. دیگه عصبی نبودم. ولی هنوز ازش متنفر...نه هیچ وقت ازش متنفر نبودم ولی ازش کینه داشتم. دلم می خواست اذیتش کنم همون طور که اون اذیتم کرد. کلیپسش رو که یک گوشه پرت شده بود برداشتم رفتم سمتش. بیشتر عقب رفت تقریبا داشت با دیوار یکی میشد. بازوش رو گرفتم و اروم آوردمش جلو. یخ کرده بود. دلم لرزید. من این طوریش کردم؟ برش گردوندم نفس نفس می زد. موهاش رو جمع کردم و با کلیپس پشت سرش بستم. شالش رو از رو زمین برداشتم. برش گردوندم سمت خودم شالش رو انداختم رو سرش. چشمم به گوشه پیشونیش خورد. کبود شده بود نمی دونستم کجا خورده. نزدیک همون جایی بود که اون شب تو شهربازی کبود شده بود. انگشتم رو آروم رو کبودی کشیدم. چهره اش در هم رفت و خودش رو کشید عقب دستش رفت رو کمرش. به چهره اش نگاه کردم پای چشم هاش گود افتاده بود. چشم هام رو تنگ کردم.

- چته؟

هیچی نگفت.

- پیشونیت درد می کنه؟

با بغض گفت:- فرقش چیه تو نه چیزی داری من بخورم نه مسکن.

سرم رو انداختم پایین. با همون بغض ادامه داد:

- باور کن نیاز دارم برم. یک چیزی لازم دارم بیاد الان بخرم.

با تعجب سرم رو بالا آوردم و نگاهش کردم. گونه های رنگ پریده اش گل انداختند. نگاهم نمی کرد. فهمیدم دردش چیه. آهی کشیدم و گفتم:

- هیچ وقت به مانی خیانت نکن.

سرش رو آورد بالا. با چشم های خیس نگاهم کرد. کلید رو از جیب شلوارم در آوردم و روی میز انداختم. بعد هم رفتم تو اتاقم. در رو پشت سرم بستم و رو کاناپه اتاق خودم ولو شدم. دو نفره بود روش جا نمی شدم ولی بوی رکسانا رو میداد. لا مذهب باید فردا عوضش کنم. چند لحظه بعد صدای چریخدن کلید در قفل و بعد هم بسته شدن در اومد.

×××

یک هفته ی دیگه هم گذشت. یک هفته ای که خودم رو با کار خفه کردم تا به اون روز فکر نکنم. رکسانا چند بار تماس گرفت بود. ریجکت کرده بودم. ولی می دوستم دوباره برمیگرده. اون به خاطر رها جونش رو هم می داد. گاهی بهش حسودی می کردم. اما گاهی وقت ها که فکر می کردم رکسانا از سنگه با یادآوری رها و تلاشی که برای زنده موندن اون می کنه می فهمیدم قلب اون حداقل یک نفر رو عمیقا دوست داره. یا شاید من رو دوست نداره...

نمی دونم! نمی دونم شده بود حرفی که همیشه به خودم می زدم. خیلی چیز ها نمی دونستم. رکسان راست می گفت. ولی نمی خواستم بدونم. چند دروغ دیگه باید آشکار می شد؟ بس بود. اون قلب من رو شکست خودش هم قبول داره. مهم نیست چرا.

در دفتر رو بستم و از پله ها پایین رفتم. آسانسور سالم بود ولی دلم می خواست مطمئن بشم که هنوز پاهام کار می کنند. موقع خداحافظی، آقای باقری یک پاکت رو به دستم داد. ازش تشکر کردم و بیرون رفتم. سوار ماشین شدم و پاکت رو باز کردم. حکم دادگاه بود.

لبخند پت و پهنی صورتم رو پوشوند. گوشیم رو در آوردم و شماره خشایار رو گرفتم. با صدای خواب آلو جواب داد.

- بله فرهاد؟

- خواب بودی؟

- چی کار داری؟

خندیدم و گفتم:

- یک خبر دارم برات.

مکثی کرد و گفت:

- چی شده؟

- اول مژدگونی می گیرم بعد میگم.

صدای دادش بلند شد:

- حکم دادگاه اومده؟

- بله آقای پدر...داد نزن گوشم کر شد.

- فرهاد درست حرف بزن دیگه.

- چی می خواستی بشه؟ رها حق تو بود.

- جان من راست میگی.

- اصلا امروز بیا پیشم خودت ببین.

- وای خدایا...باورم نمیشه. کی می تونم ببینمش

خندیدم و گفتم:

- عصری یک سر بهم بزن حالا بهت میگم.

- باشه.

هنوز نفس نفس میزد.

- برو بپا ذوق مرگ نشی.خداحافظ.

- خداحافظ.

گوشی رو قطع کردم و همون طور که به ذوق احمقانه اش می خندیدم. ماشین رو از پاک در آوردم و به سمت خونه راه افتادم. از کوچه که پیچیدم دیدمش که در حالی که ژاکتش رو محکم دور خودش پیچیده بود به ماشین تکیه داده بود. ماشین رو یک گوشه پارک کردم و پیاده شدم. تکیه اش رو از ماشین برداشت و زل زد به من. هیچ وقت چشم هاش رو انقدر غمگین ندیده بودم. پای چشم هاش اندازه یک بند انگشت گود رفته بود. نتونستم چیزی بهش بگم در رو باز کردم این بار بهش تعارف کردم بره داخل. می دونستم شده از پنجره بیاد تو حرفش رو میزنه. تو راه پله جلوتر از اون راه افتادم.

- این جا چی کار می کنی؟

- می خواستم تجربه کنم ببینم پسر ها چی میکشن.

برگشتم با تعجب نگاهش کردم. شونه بالا انداخت:

- منتظر موندن رو میگم.

سرم رو برگردوندم و به راهم ادامه دادم خوب بلد بود گذشته رو جلو چشمم بیاره. در آپارتمانم رو باز کردم و تعارف کردم وارد بشه. در رو بستم و کلید رو گذاشتم پشتش. رکسان کفش هاش رو در آورد و همون طور که سرش مثل یک دوربین نی چرخید و دور خونه رو دید میزد اومد تو. کتم رو در آوردم و آویزون کردم.

- مانی می دونه اومدی؟

برگشت فقط نگاهم کرد.

- چه جوری ندونه؟

- منظورم اینه که اومدی خونه من.

سرش رو برگردوند و به یک تابلو بالای شومینه خیره شد.

- آهان...نه...

پوزخندی زدم و گفتم:

- چه شوهر نمونه ای. خوب حواسش به کار های زنش هست.

جوابم رو نداد. رفت سمت آشپزخونه. کتری رو آب کرد گذاشت رو گاز. بعدم قوری رو شست و از اون جا داد زد:

- چاییت کجاست؟

- کنار گاز.

قوطی چایی رو برداشت و با خنده گفت:

- تو قوطی خودش میذاری اینجا؟

رو مبل نشستم و گفتم:

- یک نفر بهم گفت جای چایی زود میشکنه. بهم ثابت شد.

قوری رو از آب پر کرد و روی کتری گذاشت و دم کن رو گذاشت روش.

- اون یک نفر اون موقع پول نداشت یک فلزیش رو بخره.

اومد تو هال و ژاکت و شالش رو در آورد. بعد هم مانتوش رو در آورد و آویزون کرد. چشمم رفت سمت کمرش. خدایا چقدر لاغر شده بود. تقریبا نصف شده بود. ژاکتش رو روی بلوز آستین بلند آبی نفتیش پوشید و روی یک مبل نشست. موهاش رو دم اسبی پشت سرش بسته بود. هزار بار بهش گفته بودم دم اسبی نکن بهت نمیاد. دست هاش رو تو هم قلاب کرد و بعد از یک نفس عمیق گفت:

- نمی فهمم چرا نمی خوای به حرف هام گوش بدی. برام هم مهم نیست. باید بشنوی. فقط من نیستم که بهت دروغ گفتم. پدرت هم دروغ گفته.

سرش رو بالا آورد و نگاهم کرد.

- اون بود که اول پیشنهاد رو داد. اون بود که یک روز من رو سوار ماشینش کرد برد به یک کافی شاپ و گفت بهت چهل میلیون میدم تا پسرم رو به زندگی برگردونی. تا یک کاری کنی به خودش بیاد. این کار هاش رو بذاره کنار. از طریق کاوه فهمیده بود تو دنبال منی.

یک نفس عمیق دیگه کشید. سرش رو به پشتی مبل تکیه داد. وقتی چشمش به پوزخند گوشه لبم افتاد خنده ی تلخی کرد و گفت:

- می دونم باور نمی کنی. برای همین بقیه اش رو بهت نمیگم. گذشته دیگه مهم نیست. من و همه فکر های اشتباهی که در موردم می کنی به درک. فعلا به خاطر رها اینجام.

- رها قانونا مال پدرشه.

عصبی از جاش بلند شد.

- قانون چه می دونه؟ قانون چی هست؟ کی نوشتتش؟ هیچ کدوم از اون کسایی که قانون رو نوشتند بی مادر بزرگ شده بودند؟ یا زیر دست نامادری؟ هیچ کدومشون رو از پدر و مادرشون جدا کرده بودند؟ درسته من مادر خونیش نیستم . مانی پدر تنیش نیست ولی اون به من میگه مامان. وقتی از بیرون میام از اون سر خونه میدوه میاد که من بغلش کنم. وقتی نزدیک اومدن مانی میشه من میبینم چقدر ذوق می کنه می پره بالا پایین بعد هم که باباش رو می بینه تا شب با هم کشتی می گیرند پدر خونی کجا بود این سه سالی که این بچه به ما عادت کرد؟ این سه سالی که من شب تا صبح بالا سرش بودم؟ مانی خرجش رو داد؟ بزرگش کردیم. وقتی همه مون به هم عادت کردیم. امثال تو و اون قانون مسخره تون دارید خانواده مون رو از هم می پاشید. درسته وقتی بزرگ بشه یادش میره ولی اثر این تحول ناگهانی تو زندگیش برای همیشه می مونه. جدا شدن یک بچه ی سه ساله از مادرش براش خیلی سخته می فهمی؟ تو می دونی بی مادری چیه....می دونی. نذار بچه ام رو ازم بگیرند. باهاش صحبت کن خواهش می کنم. می دونی که هیچ کس نمی تونه مثل من براش مادری کنه می دونی که من از خشایار هم بیشتر دوستش دارم من به خاطر این بچه زندگیم رو باختم خواهش می کنم...

دست هاش رو گرفت جلو صورتش و زد زیر گریه. ساکت بودم. راست می گفت می دونستم فقط رکسانا نیست که ضربه می خوره رها هم آسیب میبینه. می دونستم رها با رکسانا خوش بخت تره. ولی من نمی تونستم کاری بکنم. خشایار بدون من هم می تونست بچه رو بگیره. از جام بلند شدم و شونه هاش رو گرفتم و رو مبل نشوندمش. داشت می لرزید. رفتم تو آشپزخونه و دو تا لیوان چایی ریختم با قندون بردم تو هال. گذاشتم جلوش. حرکتی نکرد. لیوان رو دادم دستش. انگشت هاش دور لیوان حلقه شدند ولی نگاهش به یک نقطه نامعلوم خیره بود. بعد از لحظه ای دوباره شروع کرد.

- این قانون نیست. این بی انصافیه. بیست روز دیگه بچه ام رو ازم می گیرن. خواهش می کنم راضیش کن.

- من نمی تونم کاری بکنم.

- چه طور می تونستی ازم بگیریش.

- من فقط وکیل خشایار بودم. اون ازت گرفتش نه من. حتی اگر من هم نبودم این کار رو می کرد.

چاییش رو تلخ مزه مزه کرد و گذاشت رو میز. با دست صورتش رو پوشوند.

- باهاش حرف بزن. تو می تونی کمکم کنی خواهش می کنم. هر کار بخوای می کنم فقط رها رو از من نگیر.

- متاسفم رکسانا از اولش هم من کاره ای نبودم.

- خودت هم می دونی که بودی. وگرنه وکالتش رو قبول نمی کردی

- دروغ نگم بهت. خیلی دلم می خواست من وکیلش باشم. تا یک جوری این حرص چند ساله ام رو سرت خالی کنم. الان هم کار من تموم شده. من نمی تونم خشایار رو مجبور به کاری کنم. متاسفم.

با بیچارگی نگاهم کرد. طاقت این نگاه هاش رو نداشتم. سرم رو انداختم پایین. همه چیز تموم شده بود. من انتقامم رو گرفته بودم. تموم شده بود. دلم خنک شده بود. ولی نگاه هاش آزارم می دادند.

اون هنوز مصرانه معتقد بود من می تونم کاری براش بکنم.

- من می دونم بی مادریه چیه. تو می دونی نا مادری چیه. تو یک پسر شونزده ساله بودی. رها یک دختر سه ساله است. یک لحظه فکر کن اگر تو دختر بودی چه بلایی سرت میومد. خواهش می کنم.

کلافه لیوان خالی چایم رو تو سینی گذاشتم و گفتم:

- تو بگو من چی کار کنم؟

- منصرفش کن. بیست روز وقت داریم.

سری تکون دادم گفتم:

- یک دلیل قانع کننده بیار.

- قانع کننده تر از این که اون بچه ما رو خانواده خودش می دونه.

- فراموش می کنه.

- بعد از چند وقت؟ یک سال؟ دو سال؟ دو سال جزء زندگیش نیست؟ این دو سال عذاب بکشه اشکال نداره؟

- رکسانا درک کن اگر بعدا که بزرگ شد حقیقت رو فهمید بدتر ضربه می خوره.

- نمی خوره.

- خودت هم که می دونی که می خوره به خاطر خودخواهی خودت زندگی رها رو تباه نکن این تویی که محتاج اونی اون به تو احتیاج نداره. خودش پدر داره.

سری با تاسف تکون داد و اشک هاش رو پاک کرد. دست های قلاب شده اش رو زد زیر چونه اش و به نیمچه بخاری که از فنجون چایش بلند میشد نگاهش می کرد.

- می خوای تا صبح اینجا بشینی؟

پوزخندی زد و گفت:

- بیرونم می کنی؟

با تمسخر گفتم:

- می ترسم بعدا در قبال مانی مسول بشم.

آهی کشید و از جاش بلند شد.

- کی می خوای بفهمی که من در قبال اعمال خودم مسئولم نه مانی. اون هیچ مسئولیتی رو من نداره.

- تو زنشی.

چیزی نگفت. مانتوش رو پوشید شالش رو انداخت. کیفی همراه نداشت که ببره. در رو باز کرد یک لحظه برگشت و گفت:

- می دونی چیه؟ بهت تبریک میگم. بزرگترین انتقام ممکن رو ازم گرفتی. ولی اون حکمی که الان تو کیفته سند اون انتقام نیست.

در رو بست و رفت. حکمی که تو کیفته سند اون انتقام نیست. حرفش دوپهلو بود. نمی فهمیدم چی میگه. جمله اش تو ذهنم اکو میشد. بزرگترین انتقام ممکن!

سرم رو تکون دادم. سعی کردم بهش فکر نکنم. به سمت اتاقم رفتم تا یک چرت بزنم. عصری باید شش ساعت مراحل قانونی رو برای خشایار توضیح میدادم

×××

با چهره ی سرخ و عصبی نگاهم می کرد. سوء ظن تو چشم هاش آزارم می داد. می دونستم اگر چیزی دم دستش بود می کوبید تو کله ام ولی نمی تونستم عکس چشم های خیس رکسانا رو از جلو چشمم ببرم کنار. صداش هجده روز بود که تو گوشم زنگ میزد.

« یک لحظه فکر کن اگر تو دختر بودی چی میشد؟...تو می دونی بی مادری یعنی چی... رها ما رو خانواده خودش می دونه....کسی که قانون رو نوشته زیر دست نامادری بزرگ شده؟...این قانون نیست بی انصافیه....»

حرف هاش برام شده بود کابوس. عذاب وجدان داشتم. آخرش هم وجدانم راضیم کرد به خاطر کار هایی که برام کرد با خشایار صحبت کنم. حداقل نفعی که رکسانا برای من داشت. ترک سیگار و کنار گذاشتن مگس های مزاحم زندگیم بود. کم نبود. ولی حالا خشایار مثل یک بوفالو که چشمش به پارچه ی قرمز افتاده نگام می کنه! حرفم رو یک بار دیگه تکرار می کنم.

- تو هنوز همسری نداری. برای اون بچه سخته که بدون مادر بزرگ بشه. کی می خواد تو رو قبول کنه؟ اون الان کس هایی رو به عنوان خانواده داره چرا می خوای بدون مادر بزرگ بشه؟

چشم های خشمگینش رو تنگ کرد و گفت:

- تازه یادت اومده این ها رو بگی؟

چیزی نگفتم که با همون حالت ادامه داد:

- راستش رو بگو. چی بهت دادن که نظر من رو عوض کنی؟

اگر می دونستم تاثیری داره گردنش رو می شکوندم ولی اون موقع ترجیح می دادم با آرامش قانعش کنم.

- ببین من تو رو به هیچ کاری مجبور نمی کنم و تا دور روز دیگه که مهلت تجدید نظر هم تموم بشه وکیل تو باقی می مونم فقط دارم میگم فکر کن. به دخترت. اون الان خانواده داره...

- ولی اون ها خانواده واقعیش نیستند.

- اما اون ها رو به عنوان خانواده قبول داره. اون ها خوش بخت اند.

کلافه از جاش بلند شد و گفت:

- فرهاد محض رضای خدا می فهمی داری چی میگی؟ تو وکیل منی ناسلامتی... اصلا بگو ببینم ربط تو به این رکسانا مسیحا چیه؟ از کجا می شناسیش؟

- این مسئله ربطی به رابطه ی من و مسیحا نداره. من دارم میگم راجع بهش فکر کن. کاری نکن که ده سال بعد بگی وای خودم دخترم رو بدبخت کردم. تو و اون یک خانواده ی کامل نیستید. یک مادر بین شما کمه. رکسانا مادر خوبی براش بوده و خواهد بود. مانی هم تا حالا در حقش پدری کرده از این به بعد هم می کنه.

- تو چه می دونی از زندگی اون ها. این که اون ها رها رو دوست دارند دلیل نمیشه که از هیچی براش دریغ نکنند که درست تربیتش کنند. اگر پیش خودم باشه و نتونم اون چیزی که باید رو براش فراهم کنم، که می تونم...حداقل میگم سعی خودم رو کردم ولی اگر تو اون خانواده شاد نباشه خودم رو مقصر می دونم. تو فکر می کنی رکسانا و مانی دو سال دیگه بچه دار نمیشن؟ بین بچه ی خودشون رو رها فرق نمی ذارن؟

- چرا ولی...

- ولی نداره فرهاد. این بحث رو تموم کن. بچه ی من حقشه که در کنار پدر خونی خودش زندگی کنه مثل میلیار ها بچه ی دیگه. مگه رها تنها بچه ی این دنیاست که مادرش موقع تولدش مرده؟

- آخه تو داری یک روال عادی رو بهم می زنی.

این بار با شماتت سرم داد زد.

- بسه...این زندگی من و بچه امه خودم در موردش تصمیمی میگیرم. تو هم انقدر توش دخالت نکن. نمی پرسم با اون چه نسبتی داری چون می دونم بهم نمیگی فقط وای به روزگارت فرهاد اگه بخوای پارتی بازی کنی یا به هر نحوی به اون ها کمک کنی که دخترم رو ازم بگیرند. من می دونم و تو.

و کتش رو از رو مبل برداشت و آپارتمانم رو ترک کرد. همین! یک داد از من یک قال از اون. کوبیده شدن در. حرص خوردن من. داغ کردن کله ی اون و نتیجه: هیچ!

لگدی به مبل زدم. لعنت به تو رکسانا جز اعصاب خردی چیزی برای آدم نداری. عصبی بودم. یارو هرچی از دهنش در اومد گفت و رفت. اصلا برام مهم نبود رها پیش کی بزرگ بشه مهم این بود که مادر و پدر بالای سرش باشه. نمی خواستم باور کنم ولی حرف های رکسانا حساب داشتند.

از جام بلند شدم دور خونه می چرخیدم. نمی دونستم چی کار کنم داشتم دیوونه می شدم نمی خواستم خشایار رو وادار به کاری کنم و از طرفی عذاب وجدان داشت خفه ام می کرد. حرف های رکسانا هم که ول کن این مخ من نبودند. مدام حرف آخرش رو میشنیدم. بزرگ ترین انتقام ممکن رو ازش گرفتم...چی کار کرده بودم که خودم خبر نداشتم؟

چند بار رفتم به سمت اتاق متروک ولی نرفته برگشتم. روی مبل نشستم تا دیگه سمت چیزی نرم! نگاهم روی ساعت پاندولی بزرگ گوشه ی سالن که یادگار مادرم بود سر خورد. ده شب بود. فقط پنچاه ساعت وقت داشتم تا شاید آینده رها رو برای همیشه عوض کنم ولی متاسفانه خودم هم درست نمی دونستم چی برای اون بچه بهتره. بزرگ شدن زیر دست نامادری؟ یا پدر خوانده و مادر خوانده ای که بی نهایت دوستش دارند ولی تا چند سال دیگه بچه ی خودشون رو خواهند داشت!؟

×××

پنجاه ساعتم بی هیچ نتیجه خاصی گذشت. وقتی در چهلمین ساعت خشایار باهام تماس گرفت و گفت فردا عازم بابلسره آخرین تلاش هام رو کردم تا تو این ده ساعت راضیش کنم و دادخواست بفرستم برای تجدید نظر ولی اون چمدونش رو بسته بود. بهش گفتم اگر فکر می کنه کارش درسته من دیگه اصراری ندارم. قرار شد خودم هم باهاش برم. دلم نمی خواست فکر کنه کسی من رو خریده. صبح روز بعد چمدون بسته منتظر خشایار بودم این بار با ماشین اون رفتیم. بدجور هیجان داشت. انقدر خوش حال بود که انگار کل دعوای اون روز رو فراموش کرده بود. باهام می گفت و می خندید. از برنامه هاش برای رها می گفت می گفت اگر رها نخواد تا آخر عمرش تنها می مونه و ازدواج نمی کنه یا اگر هم بکنه قبلش مطمئن میشه که طرف مشکلی با رها نداشته باشه.

زر می زد. من می دونستم این تازه سی سالشه. پس فردا چشمش به یکی بیفته کلا رها رو فراموش می کنه. ولی خب فقط با لبخند حرف هاش رو تایید کردم. کاری که از دستم بر نمی اومد لزومی نداشت تو ذوقش بزنم. به بابلسر نرسیده با مانی تماس گرفت و گفت داره میاد بچه رو ببره. گوشی رو که قطع کرد با تعجب پرسیدم:

- تازه میگی؟

- نه. از دو روز پیش گفته بودم بعد از تموم شدن مهلت میام.

- یعنی دو روز وقت دادی با بچه ای که سه سال بزرگش کردند خداحافظی کنند؟

- خیر بیست روز وقت داشتند. از قبلش هم نتیجه رو می دونستند وقت کافی برای خداحافظی داشتند.

سری تکون دادم و گفتم:

- بچه رو میاری تهران؟

- آره دیگه.

- یعنی نمی ذاری دیگه ببینتشون؟

- نه...اگر ببینتشون که دیگه من رو به عنوان پدر قبول نمی کنه. باید به تدریج رکسانا و مانی رو فراموش کنه.

پوفی کردم و سرم رو برگردوندم از پشت شیشه ی لک و پک ماشینش به جنگل بارون زده زل زدم. امثال من خوب می دونستند فراموش شدن یعنی چی....

×××

وقتی ماشین جلو در پارک شد تازه آرزو کردم کاش نمی اومدم. صحنه ی جدا کردن یک بچه از مادر و پدرش انقدر خوش آیند بود که 230 کیلومتر راه رو زده بودم اومده بودم؟ خشایار از ماشین پیاده شد و رفت زنگ خونه رو زد. یک چیزی تو آیفن گفت. در باز شد ولی خشایار هنوز تو کوچه ایستاده بود.غروب بود و رنگ کوچه نارنجی شده بود. در رو باز کردم و پیاده شدم. رفتم کنارش.

- چی بهش میگید؟

- اول میگیم داریم میریم سفر. بعد این سفر رو کشش می دیم. بعد هم عادت می کنه و یادش میره. تو خودت سه سالگیت رو یادته؟... نیست.

نفس عمیقی کشیدم. همیشه وقتی عصبی یا کلافه بودم انقدر نفس می کشیدم که تو قفسه سینه ام احساس درد می کردم. لحظه ای بعد صدای بچگونه و زیری به گوشم خورد.

- بعدش چی میشه؟

صدای آروم رکسانا که با لحن بچه ها جوابش رو می داد.

- بعدش با هم میرید شهر بازی...برات بستنی می خره...

- اذیت نمی کنه؟

- نه...تو رو دوست داره. تو هم اذیتش نکن باشه عزیزم؟

- چشم مامان.

یک نگاه به خشایار انداختم خیلی ریلکس منتظر بود از حیاط بیان بیرون. یک لحظه به آدم بودنش شک کردم. لحظه ای بعد رکسانا در حالی که با لبخند رها رو بغل کرده بود جلوی در ظاهر شد. بغل کردنش عادی نبود تقریبا اون رو به خودش چسبونده بود. سلامی به ما کرد و از رها خواست سلام کنه رها هم آروم سلام کرد و با تعجب به من نگاه می کرد. مادرش رو ندیده بودم ولی خودش واقعا صورت با نمک و قشنگی داشت. رکسانا رها رو زمین گذاشت و خودش جلوش زانو زد.

- یادت نره چی بهت گفتم باشه؟

- باشه...تو و بابا هم میاین پیش ما؟

رکسانا یک نگاه به من و خشایار انداخت. لبخند رو لبش بود ولی من غم عمیق چشم هاش رو میدیدم. نگاهم رو به سمت دیگه ای موطوف کردم هر چیز دیگه ای می تونست قشنگ تر از صحنه خداحافظی باشه حتی دیوار های رنگ پریده.

- آره عزیزم اگر قول بدی عمو رو اذیت نکنی ما هم خیلی زود میایم پیشت.

و رها رو بغل کرد و گونه هاش رو محکم بوسید. انقدر محکم بغلش کرده بود که فکر کردم الان استخوان هاش می کشنند. همون موقع مانی هم پشت سر رکسانا اومد اون بر خلاف رکسانا حفظ ظاهر نکرده بود.چمدون تو دستش رو به خشایار داد. اون هم چمدون رو برد گذاشت تو ماشین. مانی رها رو بغل کرد و پیشونیش رو بوسید.

- مراقب خودت باش عزیزم.

- شما هم همین طور.

- عمو رو اذیت نکن.

- چشم.

- اون عروسک یادگاری مامان رعنا رو هم همیشه پیش خودت نگه دار هر وقت دلت تنگ شد بغلش کن فکر کن ما پیشتیم.

- مگه شما نمیاید؟

مانی سر رها رو رو شونه اش گذاشت ما فهمیدیم ولی رها نفهمید که اون نخواست دختر کوچولو اشکش رو ببینه.

- چرا بابا جون زود میایم. میایم.

و رها رو به بغل خشایار داد. انگار اون بچه هم یک چیزی رو حس کرده بود در حالی که نگاهش از الان دل تنگ شده بود و مامان و باباش رو نگاه می کرد اروم تو بغل خشایار کز کرد. خشایار سر رها رو بوسید و رو به مانی اینا گفت:

- خوش حال شدم دیدمتون. انقدر نگران نباشید. مراقبشم.

و بدون خداحافظی راه افتاد سمت ماشین. رها رو صندلی عقب گذاشت و کمربندش رو بست بعد هم در حالی که سوار می شد گفت:

- فرهاد تا من دور می زنم خداحافظی کن و بیا.

سری تکون دادم و اون سوار شد. به محض دور زدنش اشک های رکسانا هم سرازیر شدند. سرش رو برگدوند که خشایار و رها نبینند. اون وضع رو دوست نداشتم. ولی تقصیر من چی بود؟ رکسانا سرش رو به دیوار پشتش تکیه داد و با لبخند خسته ای گفت:

- بالاخره کار خودت رو کردی؟ ازم گرفتیش؟

- من کاری نکردم رکسانا...خشایار دخترش رو گرفت.

پوزخندی زد و گفت:

- نمی بخشمت. خودم رو هم نمی بخشم. من و تو جفتمون می دونستیم بی مادری چیه ولی گذاشتیم رها رو...

بغض نذاشت جمله اش رو کامل کنه. لبخند به صورت رنگ پریده و ماتم زده اش پاشیدم و گفتم:

- ما سعیمون رو کردیم رکسانا...

- آره...با قبول کردن وکالت خشایار...

- من به حرف ها خیلی فکر کردم. با خشایار صحبت کردم ولی اون حاضر نبود از خواسته اش بگذره. اون دخترش رو می خواست و حقش هم بود. تو و مانی ممکنه بخواید بچه دار بشید. اون از کجا خیالش از بابت دخترش مطمئن باشه...

سری تکون داد و گفت:

- حتما لازم نبود ازم بگیرتش تا بتونه با دخترش باشه.

- واقعا فکر می کنی می تونستید با هم روابط دوستانه ای داشته باشید؟

سرش رو محکم تر از قبل تکون داد و تکیه اش رو از دیوار برداشت.

- هرچی بود تموم شد. رها رفت. من هم دیگه نمی تونم ببینمش. دیگه نیست که به من بگه مامان. ازم گرفتش. تموم شد. برو...منتظرته فقط یک قولی بهم بده...به جای من مراقبش باش.

لبخند مطمئنی تحویلش دادم و نگاهم رو ازش گرفتم با مانی بدون هیچ حرفی دست دادم و به سمت ماشین حرکت کردم.دیگه خبری از اون حس کینه و نفرت نبود دلم می سوخت. برای رکسانا. برای رها برای خودم...از مانی خوشم نمی اومد ولی حس می کردم کارم دیگه تموم شده.

در رو که بستم خشایار شروع کرد به غرغر:

- چی می گفتی دو ساعت؟

- خداحافظی دیگه...

برگشتم و به رها نگاه کردم کز کرده بود گوشه صندلی و با ترس آمیخته به دلتنگی ما رو نگاه می کرد. لبخند بهش زدم. حالتش عوض نشد. ماشین حرکت کرد. سرم رو بالا اوردم و رکسانا رو دیدم که چند قدم به سمت ماشین دوید ولی مانی بازوش رو گرفت و نگهش داشت....

دو ماه بعد...

روز خوبی نبود. از صبحش که شروع شد معلوم بود. خواب موندم نون های تو جانونی کپک زده بودند. گوشیم شارژ کافی نداشت و نگرانم می کرد. وقتی از خونه رفتم بیرون کلید رو جا گذاشتم و در کمال ناباوری متوجه شدم ماشینم خرابه.

آژانس تا یک ربع ماشین نداشت من هم که دیرم شده بود پیاده راه افتادم همین که رسیدم اوتوبوس رفت با بدبختی تاکسی گرفتم و کلی هم پیاده شدم. وقتی به جلوی در شرکت رسیدم یک نفس عمیق کشیدم. خدا امروز رو به خیر کنه. خدا رو شکر دادگاه ندارم. داشتم به سمت ساختمون می رفتم که یک نفر صدام کرد...

- آقای فارس منش؟

برگشتم عقب و یک دختر لاغر و خسته با شونه های افتاده رو دیدم. پای چشم های سرخش مثل همه ی این مدت گود افتاده بود. رنگش پریده و زرد بود. پاهای خسته اش این احساس رو بهت القا می کرد که هر لحظه ممکه بخوره زمین. چون زانو هاش تحمل وزنش رو ندارند. شونه هاش افتاده بودند و نگاه ملتمسش رو من بود. دختری که تنها شباهتش با رکسانا ی من شلوار یخی و مانتوی مشکی و شال سرمه ای بود. با تعجب به سمتش رفتم.

- رکسانا...

- کمکم کن خواهش می کنم.

نتونستم سرش داد و بیداد کنم. دلم براش سوخت. دستم رو پشتش گذاشتم و به سمت ساختمون راهنماییش کردم.

- بیا بریم بالا.

خوش بختانه آسانسور سالم بود وگرنه فکر کنم مجبور می شدم وسط های راه کولش کنم. وارد آسانسور که شدیم سریع رفت یک گوشه و تکیه داد. شوکه شده بودم. هیچی ازش نمونده بود. خدایا تقصیر من بود! در آسان سور که باز شد منتظر موندم تا خارج بشه لبخندی زد و با شونه های افتاده تکیه اش رو از دیوار آسانسور برداشت و به سمت دفترم رفت. در رو باز کردم خانم فتوت پشت میزش بود با دیدن من و اون تعجب کرد ایستاد و سلام کرد. جوابش رو دادم. یک زن جوون رو یک مبل تو سالن نشسته بود بابت تاخیرم عذر خواستم و رو به رکسانا گفتم:

- من باید به کار این خانم رسیدگی کنم بعد به حرفت گوش میدم خب؟

سرش رو تکون داد و به سمت کاناپه سه نفره تو سالن رفت و روش نشست. من هم اون خانم رو به اتاقم راهنمایی کردم. یادم نیست کارش چی بود فقط یادمه تا می تونستم سریع انجام دادم. اونقدر فکرم درگیر رکسانا بود که اصلا نفهمیدم چه طوری کار هاش رو راست و ریست کردم و فرستادمش رفت بعد هم خودم از اتاق رفتم بیرون و به رکسانا گفتم بیاد داخل.اومد و آروم رو مبل دو نفره رو به روی میزم نشست. رفتم کنارش نشستم و به چشم های بی فروغش که نگاهم نمی کردند خیره شدم و پرسیدم :

- چی شده رکسانا؟ تو تنهایی این جا چی کار می کنی؟ مانی چرا باهات نمیاد؟

- اومده بود. دو هفته بیشتر نتونست بمونه. برگشت.

- تو چرا باهاش نرفتی؟

- به همون دلیلی که اومده بودم.

پیشونیش رو به دست هاش تکیه داد و ادامه داد:

- یک هفته بعد از رفتن رها و خشایار انقدر غر زدم و گریه زاری کردم که مانی دو هفته مرخصی گرفت آوردم تهران. هر روز می رفتم دم خونه اش وقتی رها رو می برد بیرون از دور میدیدمش. مانی بعد از دو هفته رفت ولی هر کاری کرد من باهاش برنگشتم. حالا هم...

گریه اش گرفت. با دستش صورتش رو پوشند. مچ دست هاش رو گرفتم و اون ها رو پایین آوردم.

- حالا چی؟

- خشایار فهمید. یک ماهه که فهمیده همین هفته پیش اومد سراغم بهم گفت می خواد با رها از ایران بره.

سرش رو با عجز به پشتی مبل تکیه داد و چشم هاش رو بست.

- اگر بره من رسما می میرم...همه امید من اینه که یک دقیقه از دور ببینمش چرا همون هم می خواد ازم بگیره؟

با ناباوری گفتم:

- رکسانا تو دو ماهه خونه زندگیت رو ول کردی اومدی این جا تا دو دقیقه رها رو ببینی؟ تا کی می خواستی ادامه بدی؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- کدوم خونه زندگی؟ زندگی هم مگه برام مونده؟ نباید ببرتش. من میمیرم...

جلوش زانو زدم و دست هاش رو که مدام یا رو صورتش بودند یا تو هوا تکون می خوردند رو گرفتم و گفتم:

- ببین رکسانا تو نمی تونی تا آخر عمرت اون رو از دور بپای. باهاش کنار بیا. رها الان پیش پدر خودشه و من بهت قول میدم که خوش بخت میشه فراموش کن و بچسب به زندگیت.

- تو می تونی کسی رو که بابا صدا می زد فراموش کنی؟ کسی که سه سال بزرگش کردی؟

سری تکون دادم و گفتم:- چاره ی دیگه ای نداری. اگر بخواد رها رو ببره کسی نمی تونه جلوش رو بگیره.

- من بهش تعهد کتبی میدم که هیچ وقت هیچ وقت هیچ وقت خودم رو به رها نشون ندم فقط تو باهاش حرف بزن بگو رها رو نبره...خواهش می کنم...

طاقت نداشتم این طوری ببینمش. من رکسانای سرتق رو می شناختم. دختر مغروری که بهم تیکه می خنداخت. اذیتم می کرد باهام دعوا می کرد می رفت رو اعصابم. نه این رکسانای ضعیف و شکننده که به التماس افتاده و راحت داره جلوی من گریه می کنه. با این آدم غریبه بودم. برای این که آرومش کنم گفتم:

- باشه...باشه من باهاش حرف می زنم. ولی تو هم بدون این که برای خودت ساختی زندگی نیست. باید به خودت بیای.

تا گفتم باهاش حرف می زنمم چشم هاش برق زدند. هق هقش رو قطع کرد و گفت:

- واقعا ممنونم. نمی دونی چه لطفی در حقم میکنی.

از ذوقش بلند شد ایستاد. رو به روش ایستادم و گفتم:

- فقط قسمت اول حرفم رو گرفتی..

با فین فین گفت:

- ببین من یکم زمان نیاز دارم که خوب بشم. فقط می خوام ته دلم مطمئن بشم که هر وقت دلم براش تنگ شد می تونم ببینمش.

سری تکون دادم و گفتم:

- باهاش حرف می زنم ولی قول نمی دم که قانعش کنم.

لبخندی زد و گفت:

- مرسی.

×××

اون روز بعد از رفتن رکسانا به خشایار زنگ زدم گفتم میام ببینمش. گفت که عصری خونه است. من هم برنامه هام رو درست گردم و طرف های ساعت 5 رفتم خونه اش. خونه که چه عرض کنم کم از کاخ بابام نداشت. از حیاط باغ مانندش گذشتم و وارد شدم صدای جیغ و داد های رها از تو سالن می اومد داشت یک کارتون میدید و قهرمان داستان رو تشویق می کرد. تو این دو ماه بعضی اوقات بهشون سر می زدم و برای رها اسباب بازی ای چیزی می بردم. خشایار می گفت بی قراری می کنه و رکسانا رو می خواد.

رها با دیدنم دوید سمتم. بغلش کردم و گونه اش رو بوسیدم.

- سلام عمو...

- سلام عمو جون... چه طوری خوش گل؟

- خوبم.

- چی کار می کردی.

- سیندرلا سه رو میدیدم.

- مگه سه هم داره؟

- آره....بابا خیلی وقته...

خندیدم و با صدای خشایار که بهم سلام می کرد همون طور که جوابش رو میدادم رها رو گذاشتم پایین تا بره سراغ کارتونش رها به سمت تلویزیون دیود.

خشایار- رها انقدر ندو بابا.

- چشم.

باهام دست داد و گفت:

- راه گم کردی؟

- چند وقته سرم شلوغ بود.

- چه طوری؟

- بد نیستم.

با اشاره ای به رها گفتم:

- هنوز عمو صدات می کنه؟

- تازگی ها بهش گفتم بابا صدام کنه. عادت نداره هنوز از دهنش می پره عمو. ولی عادت می کنه.

- نپرسید چرا؟

- چرا چی؟

- چرا باید بابا صدات کنه...

- یک سوال هایی کرد. من هم یک جواب سر بالا بهش دادم...کم کم یادش میره.

سرم رو تکون دادم.

- چرا وایستادی. بیا بریم...

جلوتر از من به سمت پذیرایی راه افتاد. دنبالش رفتم. رو دو تا مبل کنار هم نشستیم.

- چای می خوری؟

- نه ممنون.

- قهوه؟

کف دست هام رو روی هم گذاشتم و گفتم:

- اومدم باهات حرف بزنم.

ابرو بالا داد و گفت:

- راجع به چی؟

- راسته که می خوای از ایران بری؟

چینی به پیشونی انداخت و به مبل تکیه داد.

- فکر می کردم رکسانا زودتر از این ها بهت بگه.

- راسته؟

- آره... فکر کردم اونجا مادرم هست. محیط شاد تره. برای رها و آینده اش هم بهتره. هرچی هم از رکسانا دورتر باشه خیال من هم راحت تره.

- ولی این طوری دیگه رکسانا نمی تونه رها رو ببینه.

چشم هاش رو ریز کرد و گفت:

- تو می دونستی از دور میاد می بینتش؟

- نه...امروز فهمیدم.

- خب...الان از دوره پس فردا که فیلش یاد هندستون کرد اومد جلو چی؟ وقتی رها عقل رس شد و احتیاج به مادر پیدا کرد اومد جلو مخش رو زد چی؟ من حوصله جنجال ندارم. محیط اونجا هم برای رشد رها بهتره. تصمیمم قطعیه فقط منتظر پاسپورت و ویزای رها ام.

- رکسانا داغون میشه.

پوفی کشید و از جاش بلند شد.

- فرهاد این رکسانا کیه که انقدر سنگش رو به سینه میزنی.

- مهم نیست چه نسبتی با من داره. اون یک آدمه و من دارم آب شدنش رو می بینم.

چشم هاش رو ریز کرد:

- پس چرا کمکم کردی؟

سرم رو انداختم پایین.

- اون موقع داغ بودم نفهمیدم می خواستم تلافی یک کینه قدیمی رو در بیارم ولی حالا دارم میبینم این خیلی براش زیاد بود. فکرش رو هم نمی کردم انقدر به رها وابسطه باشه. رکسانا به خاطر اون بچه زنده است.

سری تکون داد و دوباره سر جاش نشست.

- برام مهم نیست. اون سه سال از من مخفی کرد که یک دختر دارم.

- به نظرت می تونست پیدات کنه؟

- اون پولم رو بهم برگردوند می دونست که به دستم می رسه می تونست یک نامه هم همراهش بفرسه نه؟ شاید می تونستم مادر بچه ام رو هم نجات بدم. هیچ وقت به خاطر این عمل خودخواهانه اش نمی بخشمش.

پوزخندی زدم و گفتم:

- اون هم تو رو به خاطر کاری که با زندگی دوستش و اون کردی نمی بخشه.

- راست میگی. من و اون از هم کینه داشتیم و داریم و خواهیم داشت...

- پس تصمیمت قطعیه؟

- آره. فکر کنم تا دو ماه دیگه رفتنی ام.

سرم رو تکون دادم. این طور که معلوم بود کاری از دست من بر نمی اومد

چند لحظه به سکوت گذشت تا این که خشایار پرسید:

- راستش رو بگو فرهاد...چرا انقدر هوای رکسانا رو داری؟

- به قول خودت اگر داشتم به تو کمک نمی کردم.

- ولی الان داره دلت براش می سوزه...اومدی این جا و از من می خوای کاری رو انجام ندم که خودت هم باور داری درسته. اون کیه؟

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

- یک زمانی دوستش داشتم.

خندید و رو مبل لم داد

- تابلو...خودم می دونستم. ولی ظاهرا هنوز هم دوستش داری...

سرم رو تکون دادم با خنده گفتم:

- عمرا...

- چرا...

- نه...

- اگر نداشتی الان این جا نبودی..

- من فقط دلم براش می سوزه.

- دل آدم بی خودی برای کسی نمی سوزه. هنوز هم یک حس هایی بهش داری. باور کن.

باز نفس های عمیقم شروع شدند. شونه بالا انداختم و گفتم:

- رکسانا زنیه که تقریبا من رو کشت...چرا باید حسی بهش داشته باشم؟؟

- این ما نیستیم که انتخاب می کنیم چه حسی به کی داشته باشیم. این حس هان که ما رو انتخاب می کنند. من عاشق رها شدم و هنوز هم نمی دونم عاشق چیش شدم. تو می دونی؟

- اوایل فکر می کردم شبیه مادرمه. ولی بعدا فهمیدم خیلی فرق داره...خیلی قوی تره...خیلی هم بی احساس تر.

خندید و گفت:

- قبول دارم خیلی بی احساسه.

فکر کردم و گفتم:

- شاید هم ما درکش نمی کنیم...

- یعنی چی؟

- یعنی اگر بی احساس بود به خاطر رها انقدر داغون نمی شد.

شونه بالا انداخت: شاید.

- می دونی فکر می کنم هنوز هم درست نمی شناسمش...حس می کنم حس می کنم تمام سعیم اینه از یادم ببرمش تا یک جوری این طوری ازش انتقام بگیرم ولی اون همیشه تو فکرمه.

- تو قلبت چی؟

لبخند تلخی زدم و گفتم:

- خیلی وقته به قلبم فکر نمی کنم.

- اگر به رکسانا فکر می کنی یعنی به قلبت هم فکر می کنی.

گنگ نگاهش کردم که شونه بالا انداخت و گفت:

- هرچند نمی تونم باور کنم کسی رکسانا رو دوست داشته باشه ولی تجربه ثابت کرده زن ها بیش از شش ماه تو فکر مرد ها نمی مونند. بعد از شش ماه یا کاملا فراموش می شن...یا میرن تو قلبشون.

یک لحظه نگاهش کردم بعد بلند زدم زیر خنده. یک سیب مصنوعی جلو دستش تو ظرف بود برش داشت پرت کرد طرفم. رو هوا گرفتمش و به خندیدنم ادامه دادم.

- کوفت...چی خنده داره.

- به ما نمی خوری آخه.

از جاش بلند شد و گفت:- پاشو مرد گنده سی سالته هنوز ادا فیلم ها رو در میاری؟

از جام بلند شدم و دنبالش راه افتادم:

- به قول رکسانا زنا سن خودشون رو کم نشون میدن ولی مردا نه. به خاطر این که اصلا بزرگ نمیشن.

یکهو برگشت طرفم و یک بشکن تو هوا زد.

- دیدی...

یک لحظه ساکت شدم و به چیزی که گفتم فکر کردم. اصلا نفهمیدم چه طوری یادش افتادم. سرم رو با خنده تکون دادم. خودم هم باورم نمیشد. خشایار هم صلاح دید زیاد کشش نده. در حالی که به آشپزخونه می رفت گفت:

- ناگت می خوری یا فیله؟

دنبالش رفتم و گفتم:

- هر شب همین ها رو دارید؟

- نه بعضی شب ها تخم مرغ و املت هم میزنیم.

- ناهار چی؟

- برای ناهار یک خانمه میاد آشپزی می کنه.

- خب برای شبتون نمی ذاره؟

- چرا ولی این دختره لوس من وعده ی شام و ناهارشون باید متفاوت باشه از غذای تکراری خوشش نمیاد.

خندیدیم و به رها نگاه کردیم که جلوی تلویزیون بپر بپر می کرد.

- انگار توش ویبره کار گذاشتن...

سری تکون داد و پرسید:

- آخر کدومش رو می خوری؟

- من...هیچی...قربانت دیگه برم هزار تا کار دارم.

- کجا بری...تازه اومدی..

- نه دیگه. چند تا پرونده دارم باید سرو سامونشون بدم.

- باشه...

- من رو در جریان کار ها بذار دیگه. کمکی خواستی هم حساب کن.

- باشه قربانت.

به سمت رها رفتم بعد از کلی ماچ و بوسه و قول جهت خریدن یک عروسک باربی خوش گل از کاخ تجملی رادان بیرون زدم. ماشینم که خراب بود ولی حوصله آژانس رو نداشتم ترجیح می دادم راه برم و به این فکر کنم که چه طوری رکسانا رو برای برگشتن به روال عادی زندگی قانع کنم. از مانی که بخاری بلند نمیشد.

چند روزی بود حالم بدجور گرفته بود. مدام داشتم فکر می کردم یا به حرف های رکسانا یا خشایار یا آینده ی رها یا پرونده های بی سر و ته موکل هام و دادگاه های تموم نشدنی. و این وسط یک حس افسردگی شدید هم داشتم. مدام می نشستم یک گوشه و به یک جا خیره می شدم و می رفتم تو فکر... کارم به آرامبخش رسیده بود. شب ها خواب های بی سر و ته میدیدم. مدام چهره ی خسته و گریان رکسانا جلو چشم هام رژه می رفت. این وسط سوال های پژمان و دخالت های بی موردش هم رو نرو بود. خلاصه اوضاع ببلشو و نا به سامونی رو میگذروندم. این اوضاع دقیقا از وقتی شروع شد که خشایار تماس گرفت و گفت کار هاش درست شده و تا یک ماه دیگه پرواز داره. همش با خودم فکر می کردم چی به سر اون دختر لاغر و رنجور که جای رکسانا رو گرفته بود میومد. اصلا ازش خبر نداشتم. شماره تلفنی که ازش داشتم خاموش بود. نمی دونستم اصلا تهرانه هنوز یا رفته.

یک روز سرد اواخر آذر بود که تلفن زنگ خورد و ابهامم برطرف شد. پنج شنبه بود و من مثل همیشه بی کار و بی حوصله به سریال های آبکی فارسی وان رو اورده بودم. حالم از همشون بهم می خورد ولی می نشستم نگاه می کردم! تلفن که زنگ خورد بر خلاف همیشه خوش حال بودم حتی اگر فریبرز هم بود اشکل نداشت یک دعوا و جنجال می تونست از اون وضع و سکوت خفقان آور خونه که فقط تلویزیون می شکستش بهتر باشه. تازه می فهمیدم خشایار چرا میگه از وقتی رها رو گرفته زندگیش از این رو به اون رو شده. رها سر و صدا و شادی اون کاخ متروک بود.

- بله؟

- سلام.

نیازی نبود برای شناختن صدای دشمنم فکر کنم.

- سلام...

- خوبی؟

- به لطف شما...

آهی کشید و گفت:

- زنگ زدم باهات حرف بزنم...

خدایا این با کدوم آی کیو دکتر شده بود؟

- راستش وقتی زنگ بزنی کاری جز حرف زدن ازت بر نمیاد.

پوزخندی زد و گفت:

- منظور حرف مهم و جدیه.

- آهان...میشنوم.

- می دونی که خشایار یک ماه دیگه میره نه؟

- آره خب...

- رکسانا داره داغون میشه.

پس رکسانا پیشش بود آخیش خیالم راحت شد. نگرانش بودم. نمی خواستم این رو بفهمه نمی خواستم رکسانا یک لحظه هم فکر کنه که بهش فکر می کنم. قلبم گفت: نه که خیلی بی ربط فکر می کنه...بعد یاد حرف های خشایار افتادم. داشتم حرف های اون رو پیش خودم دوره می کردم که صدای مانی به خودم آورد.

- الو...فرهاد.

- بله؟

- کجایی؟

- همین جا...میگی من چی کار کنم؟

- من یک ماهه به زور رکسانا رو این جا نگه داشتم. نمی دونم از کجا فهمیده می خواد بچه رو ببره. فقط الان تنها کاری که می کنه التماس به منه برای فهمیدن ساعت پروازشون. می خواد رها رو ببینه.

- خشایار نمیذاره .

- از کجا می دونی؟

قبلا از خشایار پرسیده بودم گفته بود به هیچ وجه نمیذاره رها رو ببینند حتی اگر آخرین دیدارشون باشه. گفته بود حوصله ی بهانه های دوباره ی رها رو نداره اون تازه بهش عادت کرده. ولی نمی خواستم به مانی بگم که از خشایار پرسیدم.

- خب حق داره...اون بچه تازه داره با شرایط کنار میاد و این مسافرت رو می پذیره. با دیدن رکسانا ممکنه دوباره بهانه گیری کنه و حتی نخواد با خشایار بره.

مانی با عصبانیت و صدایی که کمی بالا رفته بود گفت:

- آخه برای چی عذابش میدید وقتی می دونید دلش رکسانا رو می خواد.

- مانی اون بچه است و فقط مادرش رو می خواد.

چند لحظه ساکت شد و بعد گفت:

- به هر حال من وظیفه ام دونستم بهت بگم. پس فردا رکسانا راهی تیمارستان شد نگید چرا. حداقل بذارید از دور ببندش یعنی اون هیچ سهمی از سه سال مادری برای یک بچه نداره؟ گوش هات رو باز کن فرهاد اگر بلایی سر رکانا بیاد من اول از چشم اون خشایار نامرد میبینم بعد از تو ی نامرد تر....

و گوشی رو قطع کرد. چه عصبی! یک مرد عصبی با یک زن افسرده که بچه اشون رو دو ماهه ازشون گرفتند. چه خانواده ی خوش بختی! داشتم به حرف رکسانا که می گفت به من خوش بختی نیمده پی می بردم...

×××

نزدیک به چهار هفته از اون روز گذشت. تلفن رکسانا همچنان خاموش بود و من ازش بی خبر. خشایار هم که قاطعانه دنبال کار هاش بود. بلیطش رو هم گرفت. بی قراری های رها کم شده بود کمتر یاد رکسانا می کرد. مانی هم دو بار دیگه تماس گرفت و بعد بیاخیال شد. نمی تونستم به خشایار خیانت کنم و ساعت پرواز رو بهشون بگم. می دونستم چقدر پرت کردن هواس رها و تحمل بی قراری هاش براش سخته. فقط من این وسط با خودم درگیر بودم. از خودم بدم میومد. خودم می دونستم چه مرگمه. ولی نمی خواستم قبول کنم. دلم می خواست صبح که از خواب بلند میشم فراموش کنم که خواب زنی رو دیدم که خودش الان شوهر داره. زنی که سه چهار سال پیش من رو خرد کرد. نمی خواستم....

ولی از این هم مثل خیلی چیز های دیگه نمی تونستم فرار کنم. این رو وقتی فهمیدم که مانی باهام تماس گرفت و گفت رکسانا بی خبر بلیط گرفته اومده تهران. و نیم ساعت بعدش زنگ خونه ام به صدا در اومد. یک کاپشن رو تی شرتم پوشیدم و به حیاط رفتم آیفن دیروز سوخته بود. در رو که باز کردم با چهره ی خیس و خسته ی رکسانا که زیر بارون تو سرما خودش رو لای کاپشنش پیچیده بود و می لرزید مواجه شدم. از جلو در کنار رفتم تا بیاد داخل. سریع اومد تو و جلوتر از من به سمت ساختمون دوید. رفتم دنبالش از پله ها که بالا رفتیم در رو براش باز کردم و رفتیم داخل. کاپشن خیسش رو ازش گرفتم. و آویزون کردم همون طور که به سمت اتاقم می رفتم شروع کردم به سرزنش.

- دییونه پیاده اومدی تا اینجا؟ آخه این چه کاری بود؟ بی خبر بلند شدی اومدی که چی؟ می دونی مانی بدبخت چقدر نگران بود؟ اون گوشی لامذهبت هم که خاموشه.

یک حوله از تو قفسه برداشتم از شانسش دیروز از رنگش خوشم اومده بود و خریده بودمش.نودبود.حوله رو به دستش دادم و گفتم:

- خوشت میاد از غیب شدن نه؟

لبخند تلخی زد و حوله رو روی صورت و گردن خیسش کشید. پوفی کشیدم و رو کاناپه ولو شدم.

- موهات رو هم خشک کن.

دست برد شال خیش رو در آورد و کنار کاپشنش آویزون کرد همون طور که موهاش رو باز می کرد گفت:

- خشایار کی میره؟

سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم و با چشم های بسته گفتم:

- تلفنی جوابت رو ندادم معنیش این نیست که بیای اینجا بهت میگم.

روی مبل رو به روم نشست.

- خواهش می کنم ازت....حق منه یک بار دیگه رها رو ببینم.

- بر فرض هم که یک بار دیگه دیدیش. چی عوض میشه.

لجوجنه گفت:

- برای من عوض میشه.

- متاسفم رکسانا خشایار ازم خواسته بهت نگم.

- تو خواسته ی اون قاتل جانی رو به من ترجیح میدی؟

کمی به سمتش خم شدم و گفتم:

- اصلا اون قاتل جانی...تو چی هستی؟ یک آدم که قلب اطرافیانش رو میشکونه. فقط به خاطر این که به هدفش برسه؟ که فکر می کنه هدف وسیله رو توجیه می کنه؟ تو می دونی بعد از رفتنت چی شد؟ تا حالا از خودت پرسیدی شیرین کجاست؟ پدرام چرا سراغت رو نمیگیره. من تو عروسیشون بودم و نگاه منتظر شیرین رو میدیدم که به جای خالی تو توی مجلس خیره بود. پدرام برای من تعریف می کرد که سر کلاس رفتن بدون تو چقدر برای شیرین عذابه. بعد از تو حتی رفتن به کلبه ی مادرم هم برام سخت شده. تو چی؟ رفتی با کسی که می خواستی ازدواج کردی. یک زندگی راحت برا خودت درست کردی رها رو از دست دادی ولی دخترش رو نگه داشتی در حالی که می دونستی اون بچه پدر داره...و حالا که اون رو ازت گرفتن باز اومدی پیش من...نمی دونم چه جوری روت میشه.

فقط نگاهم می کرد هیچی نمی گفت. یک لحظه از جاش بلند شد و رفت سمت کاپشنش.

- کجا؟

جوابم رو نداد. کاپشنش رو پوشید. رفتم سمتش و قبل از این که شالش رو برداره اون رو برداشتم.

- میگم کجا؟

- اون رو بده به من.

- جواب من رو بده رکسانا...

- من هیچ جوابی ندارم بدم. مغز من الان هیچی نمی فهمه و واقعا رمق توضیح راجع به گذشته رو ندارم چون نمی خوام آینده ام رو از دست بدم. الان فقط به یک چیز می تونم فکر کنم اون هم رهاست. اگر ساعت پروازش رو بهم نمیگی خودم میرم دنبالش... ببینم اگر رها من رو ببینه باز هم با بابا جونش میره یا نه. هیچ کس هم نمی تونه جلوم رو بگیره اگر تا الان نرفتم به خاطر راحتی خود رها بود ولی شما ها دیگه شورش رو در آوردید. دیدن رها از دور خواسته ی زیادیه؟

و دستش رو بلند کرد شال رو بگیره که دستم رو کشیدم عقب و گفتم:

- باشه...باشه تو آروم باش...من بهت میگم.

- بچه خر نکن تو رو خدا اون شال رو بده به من.

- کجا می خوای بری تو این بارون؟ اصلا آدرس خونه خشایار رو بلدی؟

- از زیر سنگ هم شده تا شب پیداش می کنم. حق نداره این کار رو با من بکنه.

بغض کرده بود ولی نمی خواست گریه کنه. پس رکسانا هنوز نمرده بود! هنوز رگه هایی از سماجت تو چشم هاش موج می زد. همون طور که شال دستم بود رفتم سمت اتاق و شال رو گذاتشم داخل و اومدم بیرون و در رو قفل کردم. آهی کشید و چشم هاش رو بست.

- می دونی که اگر بخوام برم سر لخت هم شده میرم.

- آره می دونم.

- پس انقدر انرژی من و خودت رو هدر نده.

رو مبل نشستم و با آرامش گفتم:

- پروازش امشبه. ساعت هفت.

سریع چشمش چرخید سمت ساعت.

- الان ساعت پنجه!

- آره.

- تو هم نمیری؟

- من کجا برم؟ دیروز باهاشون خداحافظی کردم.

- واقعا که....همه ی این مدت که من داشتم جلز ولز می کردم می دونستی پروازش امشبه؟

- آره. و می دونم که سر لخت تو فرودگاه راهت نمیدن اون ها الان باید تو سالن فرودگاه خمینی باشند.

تکیه اش رو به دیوار داد. اشک هاش آروم رو گونه های سردش لغزیدند.

- خواهش می کنم من رو ببر ببینمش. التماست می کنم هر کار بخوای می کنم فقط بذار یک بار دیگه از دور ببینمش. آخه توقع زیادیه؟

هق هقش بلند شد دستش رو رو دهنش گذاشت و سر خورد پایین. نشست رو زمین و زانو هاش رو بغل کرد. دلم می خواست بگیرم بزنمش. گریه که چیزی رو درست نمی کرد... اون که اهل گریه نبود. چرا؟؟؟ کلافه از جام بلند شدم و رفتم جلوش زانو زدم.

- باشه...باشه...رکسانا می برمت. می برمت...

سرش رو آورد بالا و نگاهم کرد.

- بلند شو سریع یک سشوار تو اتاق هست موهات رو خشک کن نمی خوام صندلی ماشینم رو خیس کنه.

و کلید رو از جیبم در آوردم و تو دستش گذاشتم. لبخندی زد و مثل فنر از جاش بلند شد و دوید تو اتاق. چند لحظه بعد هم صدای سشوار بلند شد.چه سریع پیداش کرد! اصلا نفهمیدم چی شد که قبول کردم ببرمش. شاید چون می دونستم چقدر سخته که کسی رو که دوستش داری طوری ازت دور کنند که بدونی دیگه هیچ وقت نمی تونی ببینیش... مثل وقتی مادرم رو تو قبر گذاشتند مثل وقتی بابام همه چیز رو بهم گفت و مطمئن شدم رکسانا دیگه بر نمی گرده...با صدای رکسانا از افکارم بیرون اومدم شاید سه دقیقه هم نشده بود. که موهای خیس و بهم چسبیده اش براق و خوش حالت دور صورتش ریخته بودند و اون سعی داشت بدون شونه و آینه درست ببندتشون.

- تو حاضر نمیشی؟

لبخندی زدم و به سمت اتاقم رفتم. سریع حاضر شدم چون می دونستم داره خودخوری می کنه. بیرون که اومدم حاضر آماده و کفش پوشیده دم در بود. من هم کیف و کاپشنم رو برداشتم و از خونه بیرون اومدم همون طور که در رو قفل می کردم گفتم:

- تو کیف نداشتی؟

- یک کیف دستی فقط با خودم آورده بودم که تو ترمینال ازم زدند.

با تعجب برگشتم نگاهش کردم.

- خودت چیزیت نشد؟

- یک ساعته جلو چشمتم.

تازه فهمیدم چه گندی زدم سرم رو برگردوندم و کلید رو از قفل در آوردم و به سمت راه پله به راه افتادم.

- چه طوری اومدی تا اینجا؟

- بیست تومن تو یکی از جیب هام داشتم.

به پارکینگ رسیدیم قفل ماشین رو باز کردم سوار شدیم و حرکت کردیم.

- ماشینت رو کی عوض کردی؟

- سه سال پیش...

ابرویی بالا انداخت و پرسید:

- چرا؟ قبلیه که خوش گل تر بود. این خیلی بی ریخته.

می دونستم از سوناتا متنفره وگرنه کسی حق توهین به عروسک من رو نداشت! برای همین به دل نگرفتم و گفتم:

- جهت تنوع. همیشه از این ها دوست داشتم.

شونه بالا انداخت و به خیابون خیره شد. تا رسیدنمون حرفی نزد ولی مدام تو جاش ول خورد با ضبط ور رفت. سایه بود رو باز و بسته کرد. شیشه رو بالا پایین داد. ناخن خورد. دندون قرچه کرد. آه کشید دیگه داشتم کلافه می شدم نزدیک بود از ماشین پرتش کنم بیرون که خدا رو شکر رسیدیم. رکسانا جلو ورودی پیاده شد و با من نیمد پارکینگ. خیالم راحت بود جلو نمیره ولی باز یکم دلشوره داشتم اگر می رفت خشایار از چشم من میدید. سریع ماشین رو پارک کردم و با اوتوبوس خودم رو به سالن رسوندم. از قسمت امنیتی که گذشتم تازه مصیبتم شروع شد. سالن خیلی شلوغ بود سوزن می انداختی پایین نمی اومد. رکسانا هم که موبایل نداشت. ببین ها دختره ی دیوونه چه کار هایی میده دست من... یک نگاه به ساعت انداختم. طبق ساعت پرواز الان باید تو سالن ترانزیت می بودند. به سمت دیوار شیشه ای که ترانزیت رو از سالن اصلی جدا می کرد رفتم. وسط اون جمعیت چشمم به رکسانا افتاد که کلاه کاپشن سرمه ایش رو تا رو ابرو هاش پایین کشیده بود و در حالی که دستش رو به شیشه تکیه داده بود اون سمت سالن رو نگاه می کرد. از بین جمعیت راه باز کردم و رفتم کنارش ایستادم. خشایار رو دیدم که دست رها رو گرفته بود و داشت باهاش میرفت که سوار هواپیما بشه. به ساعت نگاه کردم. نیم ساعت دیگه می پریدند.

- خیالت راحت شد؟

جوابم رو نداد. چند لحظه بعد رها و خشایار کاملا ناپدید شدند. رفتند...تموم شد. هر دو با هم یک نفس عمیق کشیدیم. بالاخره تموم شد. رکسانا هنوز به اون سمت شیشه خیره بود. نمی دونستم چقدر می خواد به این کار ادامه بده برای همین دستم رو انداختم زیر بازوش و بدن نحیفش رو همون طور که نگاهش هنوز اون سمت رو دید میزد دنبال خودم کشوندم. بی حرف تا بیرون دنبالم اومد. تا وقتی سوار اوتوبوس شدیم و به پارکینگ رفتیم و سوار ماشین شدیم هم حرفی نزد. دیگه نگران شدم برای این که مطمئن بشم عقلش سر جاشه صداش کردم.

- رکسانا؟

جواب نداد. چشم هاش رو بست. با نگرانی بیشتری صداش کردم.

- رکسان؟

چشم هاش رو باز کرد و نگاهم کرد. آروم زمزمه کرد:

- رفت...

هیچی نگفتم نگاهم رو به جاده دوختم. رکسانا هنوز به طور نگران کننده ای حرف می زد انگار مخاطب خاصی نداشت. فقط حرف می زد.

- رفت...چقدر راحت رفت...بچه امو برد... رها غریبی نکنه... اگر آب و هوای اونجا بهش نسازه مریض بشه چی؟ کجا برد بچه امو؟ بچه که بود مشکل تنفسی داشت....بیماریش اود نکنه... وای خدا رهام رو کجا برد؟

هنوز با خودش زمزمه می کرد نگرانش بودم. هر عکس العملی بهتر از این بود که الان داشتم میدیم. مثل دیوونه ها فقط با خودش حرف می زد.

- رکسانا؟ رکسان..من رو ببین...رکسانا؟

جواب نمی داد. یک نگاه به کمربندش کردم. بسته بودپشت سرم رو نگاه کردم ماشین نبود. از عمد با همون سرعت زیادم با شدت ترمز کردم. جیغش بلند شد. محکم چسبیده بود به صندلیش یک لحظه مات من رو نگاه کرد. من هم خونسرد ماشین رو حرکت دادم و کنار اوتوبان نگهش داشتم. به دقیقه نرسیده بود بلند زد زیر گریه. خیالم راحت شد. گریه حداقل طبیعی بود. تکیه ام رو به صندلی دادم.

- گریه کن...گریه کن سبکی میاره...من هم وقتی مادرم مرد گریه کردم. بابام دعوام می کرد می گفت مرد گریه نمی کنه. همین شد که زندگی من هم تباه شد. ولی تو گریه کن. وقتی تو رفتی هم...گریه نکردم... چون مرد گریه نمی کنه ولی از دوون داغون شدم. اگر این رو میگم چون می دونم می دونی وگرنه مرد غرورش رو نمیشکنه. گاهی اوقات که بابام دعوام می کرد آرزو می کردم دختر بودم و راحت گریه می کردم. مثل پونه. ولی الان حتی نمی تونم تصور کنم که مثب پونه گریه کنم. تو از این فرصتت استفاده کن. راحت گریه کن.

کمربندش رو باز کرد و از ماشین پیاده شد. در شرایط عادی نبود که بتونم با خلوتش تنهاش بذارم هر آن ممکن بود بپره جلو ماشین. پیاده شدم و رفتم پیشش. کنار جاده ایستاده بود و بازو هاش رو دور خودش حلقه کرده بود از دهنش بخار بلند می شد.هوا تاریک بود و لباس هاش هم تیره. کاپشنم رو در آوردم انداختم رو شونه هاش. برگشت نگاهم کرد.میون گریه گفت:

- سردت میشه...

- نمیشه...

- سرما می خوری...

شونه بالا انداختم:

- مگه مهمه؟

کلافه نگاهش رو به زمین دوخت.

- می خوای حرف بزنی؟

- به شرطی که کاپشنت رو بپوشی.

لبخندی زدم حداقل جونم براش مهم بود. کاپشنم رو از رو شونه هاش برداشتم و پوشیدم. با ریموت در ماشین رو قفل کردم و شروع کردم قدم زدن اول با تردید نگاهم کرد بعد راه افتاد.

- خب بگو...

نفس عمیقی کشید تا هق هقش بند بیاد.

- چرا قصه ای که می دونی رو برات دوباره تعریف کنم؟

- به همون دلیل که مادربزرگ ها بیش از صد بار قصه شنگول و منگول رو برای بچه ها و نوه هاشون تعریف می کنند.

نفس عمیقی کشید وگفت:

- در یک روز شدم مادر یک بچه ی زودرس که مادرش رو از دست داده بود. فقط در عرض یک روز. مادر بچه ای شدم که عاشقانه مادرش رو دوست داشتم. مادری که قبل از این که بره تو اتاق عمل ازم قول گرفت مراقب دخترش باشم. وقتی بغلش کردم...حس کردم خودشه که دوباره متولد شده...خودشه که از همه ی درد هاش رها شده و تو یک کالبد جدید به زندگی لبخند زده. اسمش رو گذاشتم رها... تا برخلاف مادرش واقعا رها باشه. سه سال تموم رها شد زندگی من...شب ها نمی ذاشت بخوابم ولی فکر می کردم این رهاست که داره باهام حرف می زنه...تحمل می کردم. وقتی مریض می شد دلم می خواست بمیرم...فقط گریه می کرد و من هیچ کاری نمی تونستم براش بکنم. گاهی اوقات اونقدر گریه می کرد که خودم هم می شستم باهاش گریه می کردم. تو دلم رها رو صدا می زدم غصه می خوردم که چرا مادرم پیشم نیست که یادم بده. شاید اگر مادرم بود اصلا رها زیر سایه ی مادر واقعیش بزرگ میشد. ولی اون بچه تنها عاملی بود که بعد از مرگ عزیزترین و تنها کسم بهم زندگی بخشید. حالا...بعد از سه سال...یک از خدا بی خبر که همه چیز زیر سر اون بود و معلوم نبود تو این سه سال داشت چه غلطی می کرد...پیداش شد و همه ی امید هام رو ازم گرفت. کسی که رها رو تا می تونست اذیت کرد تو بیمارستان ولش کرد. من چه طوری می رفتم به این آدم می گفتم تو بچه داری؟ بیاد بچه رو کجا ببره؟ ولی بالاخره اومد. اومد دنبال رها ولی وقتی فهمید دیر اومده...تنها یادگارش رو ازم گرفت و برد. برای همیشه برد. برد یک جایی که هیچ وقت دستم بهش نرسه...تو یک قاره ی دیگه...جایی که کسی که سه سال براش مادری کردم راحت منو از یاد ببره و به اون تازه وارد بگه...

دیگه نتونست ادامه بده. یک لحظه مکث کرد و بعد ایستاد و رو به من گفت:

- خسته شدم...چرا این مصیبت ها تموم نمیشه هرچی میرم جلو باز هستند. همه جا هستند زندگیم شده یک فیلم از بدبختی های بی پایان که بعضی موقع ها وسطش پیام بازرگانی میده و من اسمش رو میذارم خوش بختی... دلم می خواد این راه رو با نهایت سرعت برم و زودتر برسم به بن بست اونقدر تند برم که دور و برم رو نبینم دیگه خسته شدم نمیکشم مگه من چند سالمه؟ نگاهم کن؟

سرش رو به آسمون گرفت:

- خدا نگاهم کن...تو من رو بیست و چهار سال پیش خلق کردی الان چی داری میبینی؟ چی تو این دنیا کم بود که من رو انداختی توش ها؟

داشت عقب عقب می رفت و کم کم می رفت تو خیابون دستش رو گرفتم و کشیدمش عقب.

- رکسان...رکسانا...بسه...بسه...ان قدر خودت رو عذاب نده کاری ازت بر نمیاد...بسه...

بدون توجه به من فقط گریه می کرد نمی دونستم چی کار کنم که آروم بشه. داشت خودش رو می کشت. بی اختیار بازوش رو کشیدم و محکم بغلش کردم. اولش سعی کرد از آغوشم بیاد بیرون ولی دستم رو گذاشتم رو صورتش و سرش رو محکم به سینه چسبوندم. زمزمه کردم:

- بسه...

سرش رو تو سینه ام پنهون کرد.خدایا چقدر لاغر شده بود؟ تقریبا تو آغوشم گم شده بود. کم کم شدت گریه اش کاهش یافت. فقط شونه هاش می لرزیدند. صدایی ازش در نمی اومد. چقدر سریع آروم شد...این چیزی بود که اون می خواست؟ یک تگیه گاه؟ یک پناهگاه چرا با مانی نیمد؟ مانی! خدایا هیچ وقت من رو به خاطر این کارم نمی بخشه. مسلما من هم هیچ وقت مردی رو که زنم رو بغل کنه نمی بخشیدم. زنم رو هم نمی بخشم ولی رکسانا....چه طوری میشه اون رو نبخشید؟ کاری که با من کرد از صد تا خیانت بدتر بود ولی من بخشیدم...بدون این که خودم بفهمم.

هیچ وقت نفهمدم کی و به خاطر چی رکسانا رو از اعماق قلبم بخشیدم...

×××

تهران...شش ماه بعد...ساعت 7:30بعد از ظهر. بیستم خرداد .

تو که از اولشم جای من یکی دیگه توی قلبت بود

نگو به من که تو هر کاری کردی درسته نگو حقت بود

تو که از اسمم و عشقم وحسم و قلبم دلتو کندی

به چشای من ساده ی بی کس تنها داری می خندی

همیشه دروغ می گفتی واسه من میمیری

بگو عاشقم نبودی تو که داری میری

به خدا همش دروغه که منو دوست داری

تو که روی قلب من این طوری پا می ذاری

بگو این دروغ دوست داشتنی رو این بارم

باز بگو بی تو میمیرم بگو دوستت دارم

من که این همه دروغ تو رو باور کردم

یک دفعه دیگه بگو بگو که بر می گردم

تو که از اون همه حرف هایی که به تو گفتم چیزی یادت نیست

تو که می ذاری میری و من اینجا می مونم با چشای خیس

تو که ازم گذشت آسونه واسط مثل بازیچه ام

چه جوری می گفتی که مثل قدیما عاشقت میشم؟

همیشه دروغ می گفتی واسه من میمیری

بگو عاشقم نبودی تو که داری میری

به خدا همش دروغه که منو دوست داری

تو که روی قلب من این طوری پا می ذاری

بگو این دروغ دوست داشتنی رو این بارم

باز بگو بی تو میمیرم بگو دوستت دارم

من که این همه دروغ تو رو باور کردم

یک دفعه دیگه بگو بگو که بر می گردم

صدای زنگ موبایلم از تو هال بلند شد.اه پارازیت. خیلی حوصله دارم این هم مدام رو نروه.کنترل رو برداشتم و ضبط رو خاموش کردم. از رو همون کاناپه ی داغون تو اتاق متروک که به زور روش جا شده بودم داد زدم:

- پژمان اون رو خفه اش کن.

جوابی نیمد. دوباره با داد اسمش رو صدا کردم جواب نداد.گیلاس مشروبم رو روی میز کوبیدم و از جام بلند شدم.

- پژمان؟ کجایی خبر مرگت؟

اعصابم خرد شده بود. دو ماه بود رو سر من آوار شده بود یک تلفن جواب دادن هم ازش بر نمی اومد. رفتم سمت گوشیم. قطع شد. فقط می خواست من رو از جام بلند کنه دیگه... با عصبانیت برش داشتم تا پرتش کنم سمت دیوار که دوباره زنگ خورد بدون نگاه کردن به شماره با عصبانیت جواب دادم:

- بله؟

- الو سلام فرهاد مانی ام.

صدای مضطرب و غیر عادی ای که هیچ وقت دلم نمی خواست از پشت تلفن بشنوم حتی اگر طرف دشمنم باشه و مثل مانی آرزو داشته باشم سر به تنش نباشه. بعد از این همه مدت زنگ زده چی بگه؟

- علیک.

- فرهاد رکسانا پیش تو نیست؟

اخمی کردم و گفتم:

- مگه تهرانه؟

- آره یک هفته ای هست به سرش زده رفته. هر کار کردم نتونستم جلوش رو بگیرم. از آخرین باری که برگشت دیوونه شده بود. عیدمون رو کوفتمون کرد. مادرم بیچاره خیلی نگرانه. من هم همین طور. نمی تونیم هیچ کاری براش کنیم. فقط می رفت تو اتاقش و ساعت ها بیکار می نشست و فکر می کرد. این دو هفته آخر هم خیلی وضعش خراب بود. بلند شد رفت تهران. تا دیروز ازش خبر داشتم ولی امروز تلفن خونه اش رو جواب نمیده موبایلش هم خاموشه فکر کردم شاید پیش تو باشه.

چه راحت می گفت فکر کردم پیش تو باشه! انگار نه انگار دوست پسر سابق زنش بودم. با تمسخر گفتم:

- چه مردی هستی تو زنت همین طوری سرش رو میندازه پایین هرجا دلش می خواد میره؟

مکثی کرد و گفت:

- مگه تو نمی دونی؟

- چیو؟

- هیچی.

- چی مانی؟

- هیچی بابا...

- یا یک حرف رو نگو یا کامل بگو.

- ای بابا... اگر لازم بود بدونی خودش بهت می گفت.

- یعنی چی آخه؟

- ببین سوال هات رو از خود رکسانا بپرس من فقط الان نگرانشم. حالش خوب نیست.

دستم رو بین موهام فرو بردم و گفتم:

- پیش من که نیست ولی فکر کنم بدونم کجاست.

- واقعا؟

- آره. میگردم دنبالش. خبرت می کنم.

- لطف می کنی...

- کاری نداری؟

- نه...فقط...فرهاد...اگر پیداش کردی بگو مانی گفت به خاطر خودش هم که شده همه چیز رو بگه.

- چی؟

- خداحافظ.

و تماس قطع شد. این جماعت هم که فقط بلد بودند ما رو بذارند تو خماری...گوشیم رو تو جیب پیرهنم که رو کاناپه بود سر دادم و بعد پوشیدمش. رفتم سمت کمدم نفهمیدم چه طوری شلوار جین سرمه ایم رو برداشتم و پوشیدم. یک نگاه به خودم تو آیینه انداختم.دلم برای شلوار جینم تنگ شده بود. مغزم بهم یاداور شد که رکسانا گم شده و باید عجله کنم. کیف پول و کلیدم و برداشتم یک دوش سرسری با ادکلنم گرفتم و از خونه خارج شدم. تو این چهار سال فقط همین دوش گرفتنم ترک نشده بود. جز اون کلا عوض شده بودم. در حالی که هنوز برام سوال بود که پژمان کجا غیب شده سوار ماشینم شدم و حرکت کردم. یکراست انداختم تو اوتوبان. تو چنین شرایطی وقتی نه خونه بود و نه گوشیش رو جواب میداد فقط یک جا می تونست باشه. با نهایت سرعت روندم و چهل دقیقه ای خودم رو به بهشت زهرا رسوندم. راهش رو چشم بسته هم بلد بودم وقتی رفت یک جورایی احساس دین می کردم وقتی به خاک مادرم سر می زدم سر خاک خانواده اش هم گل می بردم. ماشین رو یک گوشه پارک کردم و پیاده شدم. به دور و برم نگاه کردم مردم با لباس ها تیره دور و برم حرکت می کردند. اکثرا داشتند بر می گشتند. نزدیک غروب بود و اکثر سنگ قبر ها خیس و پوشیده با رز های پر پر. به سمت اون قطعه ی آشنا حرکت کردم از دور دیدمش خوش بختانه این بار لاغر تر نشده بود ولی هنوز لاغر بود. به سمتش رفتم پشتش به من بود. طبق معمول رو به روی قبر کارن که وسط بود نشسته بود و به بقیه سنگ ها نگاه می کرد. آروم رفتم کنارش نشستم. یک لحظه برگشت من رو نگاه کرد. اصلا شوکه نشد خیلی عادی سرش رو برگر دوند سمت قبر ها.

- مانی بهت گفت؟

- آره. بیچاره داشت می مرد از نگرانی.

- نترس کسی از نگرانی من نمی میره...

آهی کشیدم و گفتم:

- چی شدی رکسانا؟

خنده ی تلخی کرد و گفت:

- باختم...خیلی راحت...همه ی اون چیزی که چهار سال پیش زندگیم رو به خاطرش در عرض 12 ساعت ول کردم رو ازم گرفتن. حالا نه اون رو دارم و نه زندگی قبلیم رو....باختم...تموم شد.

اونقدر با آرامش این حرف ها رو میزد که ترسیدم. خدایا تمومش کن نمی تونم این طوری ببینمش. یاد حرف مانی افتادم چی بود که رکسانا همه ی این مدت خواست بهم بگه و گوش ندادم؟ چی شد تو این سال ها؟ شاید اگر بگه خالی بشه.

- چی گذشت تو این سه سال؟

- باخت...

- چی شد که باختی؟

- از کجاش بگم؟

- از اولش...از وقتی رفتی...

- رفتم....مجبور شدم برم گرگان...یعنی پدرت مجبورم کرد.

- پدرم؟

- بهت که گفتم...ورود من به زندگی تو نقشه ی اون بود که چهل میلیون هم وعده داده بود براش.

- خب...

- یک نفر رو فرستاد و کمک کرد یک ماه تو اون شهر بمونم. تو این فاصله هم تو بابلسر رو گشته بودی و از پیدا کردنم نا امید شده بودی. موقع احتماناتم برم گردوند. نذاشت تو من رو ببینی بعد هم با پارتی برای ترم بعد برام انتقالی گرفت. وقتی برای امتحان ها برگشتم شیرین زد تو گوشم و گفت دیگه نمی خواد ببینتم. من هم به حرفش گوش کردم برای راحتیش جلو چشمش آفتابی نشدم. آخرین امتحانم رو که دادم یکراست رفتم ترمینال و بعدش هم بابلسر. وقتی رسیدم پشت در خونه خاله رعنا هنوز دستم رو زنگ نرفته بود که صدای جیغ و داد و هیاهو از تو خونه بلند شد. بچه ی رها داشت به دنیا میومد. حدودا سه هفته زودتر از موعود. نفهمیدم چی شد. به خودم که اومدم رها رو تخت بیمارستان داشت از درد جون می داد و من کنارش ایستاده بودم. دستم رو گرفته بود. سعی داشتم حواسش رو پرت کنم. بهش گفتم یک اسم قشنگ برا بچه اش انتخاب کردم. گفتم اسمش رو بذار پرنیان. چه طوره؟ هیچی نگفت فقط دستم رو فشار داد و گفت: قول بده مواظبش باشی. رها می دونست که میره... هیج وقت یادم نمیره وقتی دکتر از اتاق زایمان اومد بیرون و ما سه تایی رفتیم سمتش...با چشم های اشکی گفت تبریک میگم یک دختر نازه...تو صداش غم بود. خواست با مانی صحبت کنه. هزار بار مردم و زنده شدم تا مانی رفت تو دفتر دکتر و بعد در حالی که دستش رو سرش بود و چشم هاش قرمز اومد بیرون. لازم نبود بگه. همون وقتی که رها دستم رو فشرد فهمیدم دیگه نمی تونه پیشم بمونه...

نفس عمیقی کشید و گفت:

- خوش به حالش...رفت پیش مادر و پدرش...راحت شد...رفیق نیمه راه شد و من رو در سخت ترین شرایط تنها گذاشت. می خواستند بچه رو ببرند بهزیستی. اون نه پدر داشت نه مادر و من به رها قول داده بودم مراقبش باشم. با مانی براش اسم گذاشتیم. تو مراسم هفت و چهلم خلوت رها اون مدام تو بغلم بود. گریه ها و بی قراری هاش باعث می شد کمتر به بلایی که سرم اومده فکر کنم. شیرین هم برای مراسم اومد ولی چشم هاش می گفت این به این معنی نیست که من رو بخشیده. عموم هم سه چهار ماهی اومد و برگشت.هیچی نمی تونست من رو آروم کنه. من زندگیم رو ول کرده بودم به خاطر رها ولی اون رو هم از دست دادم. دو ماه بعد از عقد رها یک روز که با بچه تو اتاق سرگرم بودم مانی اومد پیشم. رها رو که تازه خوابش برده بود بیرون برد و به خاله سپرد بعد هم اومد داخل و باهام حرف زد. گفت که خاله چقدر من رو دوست داره. گفت که بهزیستی می خواد بچه رو ببره و بعد رازی رو برام افشا کرد که خودم چند وقت پیش حدس می زدم. مانی به رها علاقه داشت. و همون قدر که اون رو دوست داشت. بچه اش رو هم دوست داشت. می خواست سرپرسیت اون رو داشته باشه. درست همون چیزی که من می خواستم فقط یک مشکل بزرگ وجود داشت. ما نمی تونستیم سرپرستی اون بچه رو بگیریم. چون متاهل نبودیم. مانی گفت حاضره با من ازدواج کنه. فقط شناسنامه ای و جلو مادرش تظاهر کنیم که زن و شوهریم. چون نمی خواستیم خاله هم از رها و گذشته اش چیزی بدونه. مانی می گفت ارزوش بوده من عروسش بشم . به هیچی فکر نمی کردم فقط می خواستم رها رو داشته باشم قبول کردم. مانی سر قولش موند. مثل یک برادر کمکم کرد برای رها پدری کرد. شب ها مجبور بودیم تو یک اتاق بخوابیم. اون رو زمین می خوابید هیچ وقت حاضر نشد جاش رو باهام عوض کنه. به تدریج زندگیم سر و سامون گرفت. مانی خیلی خوب بود. خیلی بهم روحیه میداد. همیشه همراهم بود. شاید نشه بهمون گفت زن و شوهر ولی اون واقعا تو این سال ها شریک زندگیم بود. تنها دلشوره ی من فهمیدن واقعیت توسط رها بود که اون هم وقت زیادی داشتم تا بهش فکر کنم. تا این که نمی دونم باعث و بانی تمام این بدبختی ها یکهو از کجا اومد و مدعی زندگی من شد....

باور نمی کردم با دهن باز بهش خیره مونده بودم. یعنی تمام این مدت...رکسانا فقط زن شناسنامه ایش بوده؟ برای همین بدون اون می رفت میومد؟ به همین خاطر به دفتر من اومد؟ جرئت داشت بیاد تو خونه ام؟ راحت تو آغوشم آروم میشد؟ هنوز تو شوک بودم که باز شروع کرد به حرف زدن.

- یک سال بعد از مرگ رها شیرین ازدواج کرد. برای عروسیش اومدم. یک دسته گل هم براش فرستادم. اسم ننوشتم ولی می دونم فهمیده. وقتی داشت با پدرام سوار ماشین میشد براش آرزوی خوش بختی کردم. از اون به بعد دیگه ازش خبر ندارم. بعد از ازدواجم با مانی یک روز که رفته بودم بانک فهمیدم دو ماه پیش سی میلیون به حسابم واریز شده. ده میلیون قبلی هم دست نخورده باقی مونده بود. می خواستم همه اش رو برگردونم که مانی نذاشت. نصفش رو اهدا کردیم به یک موسسه حمایت از کودکان بی سرپرست. نصف دیگه رو هم دادیم به یک دختر ده ساله که نیاز به عمل پیوند کلیه داشت.

انگار از یک خواب طولانی بیدار شده بودم. همه چیز هایی که تو این چهار سال فکر می کردم اشتباه بود؟ بی خودی انقدر اون بیچاره رو عذاب دادم؟ پدرم دروغ گفت؟ خدایا داشتم دیوونه میشدم. رکسانا در شرایطی نبود که بخوام به حرف هاش شک کنم.

- پول رو لازم نداشتی؟

- صبح اون روزی که مجبور شدم تهران رو ترک کنم مانی بهم خبر داد که یک نفر پیدا شده عمل قلب رها رو مجانی انجام بده.

یکهو خورد تو برجکم. اگر پول رو لازم نداشت برای چی من رو ول کرد و رفت؟ پس منو نخواسته. پس دروغ بوده. پس پول رو می خواسته فقط روز آخر فهمیده ولی باز رفت...چند دقیقه ای به سکوت گذشت. رکسانا آروم بود. خونسرد به سنگ قبر های پیش روش خیره شده بود و منظم نفس می کشید ولی به نظرم غیر عادی بود. این علائم آرامش نبود علائم افسردگی بود. بعد از چند دقیقه اون سوال هاش رو شروع کرد.

- تو چی کار کردی این چند سال؟ با مهرنوش ازدواج نکردی؟

- اگر قرار بود ازدواج کنم چهار پنج سال پیش این کار رو می کردم.

- کسی دیگه ای چی؟

- هیج وقت نتونستم به کسی فکر کنم. ببا کاری که تو کردی به هیچ کس اعتماد نداشتم.

- پونه چه خبر؟ دلم براش تنگ شده...

- خوبه....

- ازدواج کرده؟

- نه...اون و پژمان هم همه کار و زندگشون رو ول کردند صبح تا شب دلشوره من رو دارند. البته بیشتر پونه...پژمان که من بیمرم هم عین خیالش نیست.

لبخند کمرنگی زد. انگار برگشته بود به گذشته ها...

- برنامه ات چیه؟

- هیچی دیگه می مونم.

- کجا؟

- خونه خودم.

- که هر روز مانی رو نصفه جون کنی بعد زنگ بزنه به من بعد من بیام دنبالت این طوری افسرده تو قبرستون پیدات کنم؟ نه خیر دیگه از این خبر ها نیست.

گنگ نگاهم کرد که گفتم:

- میای پیش خودم.

- پیش تو؟

- نمی تونم بذارم دل مانی شور بزنه.

- فکر می کردم ازش متنفری.

- خب...خیلی چیز ها رو در موردش نمی دونستم. مرد بزرگیه.

لبخندی زد و گفت: خیلی. بزرگترین مردی که تا حالا دیدم.

تو دلم حسودی کردم به خودم خندیدم... حالا می تونستم با وجدان راحت اعتراف کنم که مانی از من سره! از این که رکسانا دوستش نداشت یک غرور بچگونه و خاصی داشتم ولی وقتی یادم میومد که من رو هم دوست نداره تو ذوقم می خورد! از جام بلند شدم و گفت:

- پاشو بریم.

یک نگاه به سنگ قبر ها انداخت و بلند شد. همون طور که مانتوش رو می تکوند دنبالم راه افتاد.

- این بار هم چمدون نیوردی؟

- چرا خونمه...

- پس میریم برش می داریم بعد میریم خونه ی من.

- ولی...

- ولی نداره. همین که گفتم.

×××از صدای تق و توقی که هر از چندگاهی از اتاق بلند میشد می فهمیدم که بیداره. اعصابم رو خرد کرده بود بگیر بخواب دیگه دختر خوب...نذار بیام تو اتاق ببینم برای چی نخوابیدی بعد تا صبح بشینیم به حرف و شکوه و شکایت.

کمی رو کاناپه ی ناراحت هال جا به جا شدم و نگاهی به اتاق متروک که تازه قفلش رو البته با خرج پژمان درست کرده بودم انداختم اگر مطمئن بودم رکسانا تا صبح تخت میگیره می خوابه مطمئنا می رفتم اونجا می خوابیدم ولی می ترسیدم بیاد اونجا و عکس ها رو ببینه اون وقت بود که نمی تونستم تو خونه ام نگهش دارم. نباید می فهمید که هنوز دوستش دارم که هنوز بهش فکر می کنم. از وقتی برگشته بودیم جفتمون تو فکر بودیم اون خودش رو با مرتب کردن چمدونش سرگرم کرده بود و من با پرونده ام. در سکوت مطلق. فقط فکر کرده بودیم. من به اشتباه هایی که مرتکب شدم اون به بی وفایی هاش. من به زودباوری های احمقانه ام و اون به دروغ هاش... من به حس انکار نشدنی ای که بهش داشتم و اون...نمی دونم شاید به ریش من می خندید. شاید به رها فکر می کرد مثل همیشه...

کلافه از جام بلند شدم و به سمت اتاق متروک رفتم درش رو باز کردم و گیتارم رو از بین خرت و پرت ها برداشتم اومدم بیرون و درش رو دوباره بستم. فقط کسی که گیتار می زنه می دونه از هر مسکنی مسکن تره! رکسانا که بیدار بود من هم که حالم خوب نبود. با حضور اون هم نمی تونستم سمت نوشیدنی های جیز که از صدقه سری پژمان دو ماهی بود که به عنوان مسکن ازشون استفاده می کردم برم. گیتارم رو رو پام گذاشتم و دستی به سیم هاش کشیدم. سیم دومش کوک نبود. یکم باهاش ور رفتم تا کوکش درست شد. چند تا آکورد گرفتم. ملودی زدم. یاد اون روز کنار دریا افتادم. رکسانا هیچ وقت هیچ اظهار نظری راجع به صدام نکرد. نه تنها صدام بلکه هیچ کدوم از توانایی هام. فقط می گفت این کار رو نکن و قهر می کرد. اون کار رو بکن. دعوا می کرد. بعضی موقع ها هم مظلوم میشد و مثل یک بچه گربه نگاهت می کرد. حتی وقتی خودش مقصر بود همچین ملتمسانه نگاهت می کرد که یادت می رفت تو مقصری یا اون...ولی من همه ی این ها رو دوست داشتم. رکسانا رو چه خوب چه بد با همون چیز هایی که بود بدون دلیل و قید و شرط دوست داشتم. اون مثل مامانم زیبا نبود. نتونست یا نخواست رو نمی دونم ولی به من وفادار نبود. بهم دروغ گفت ولی من نمی تونستم منکر این باشم که دوستش دارم حتی اگر تا آخر عمرم هم بهش نگم...مثل روز اولی که دیدمش دوستش دارم. و چقدر پشیمونم به خاطر تمام کار هایی که از رو حسادت به مانی و تصور این که به خاطر اون من رو ول کرده انجام دادم و باعث عذابش شدم.وکالت خشایار به کنار کاری که باهاش تو دفتر کردم...وحشت ناک بود. خودم هم می دونستم که اگر ازدواج نکرده بود قضیه فرق می کرد حداقلش این بود که عمرا وکالت خشایار رو قبول نمی کردم. ولی حتی فکرش هم آزارم می داد. کسی که دوستش دارم کس دیگه ای رو به من ترجیح بده...

حالم بدجور خراب بود. انگشت هام راه خودشون رو رو سیم ها پیدا می کردند و این بار من آهنگ رو انتخاب نکردم اون بود که من رو انتخاب کرد.

اگه هنوز به یاد تو چشم هامو رو هم میذارم

اگه تو حسرتت هنوز هزار و یک غصه دارم

اگه شبا به عشق تو پلک روی پلک نمیذارم

می خوام تو اینو بدونی

من راه برگشت ندارم...

امروز می خوام بهت بگم.

کسی نمیرسه به پات

امروز می خوام بهت بگم

هیچکی نیومده به جات...

امروز می خوام بهت بگم.

کسی نمیرسه به پات

امروز می خوام بهت بگم

هیچکی نیومده به جات...

نمی تونم نشون بدم

دلم چه گوشه گیر شده

بیا و اشک هام و ببین

اگرچه خیلی دیر شده

باور این که بتونم بی تو باشم سخته برام

نمیشه که دل بکنم عشقو بذارم زیر پام

امروز می خوام بهت بگم کسی نمیرسه به پات

امروز می خوام بهت بگم هیچکی نیومده به جات...

امروز می خوام بهت بگم کسی نمی رسه به پات

مروز می خوام بهت بگم هیچکی نیومده به جات...

کاشکی تو چشم هام بخونی پشیمونم از هرچی بود.

تمام تقصیرو بذار به پای این دل حسود...

حضورش رو پشت سرم حس می کردم ولی نمی خواستم برگردم. گیتارم رو کنار گذاشتم و گفتم:

- بیدار بودی دیگه نه؟

- آره.

- برو بخواب دیگه برای چی بیداری؟

- خوابم نمیبره.

- چشم هاتو ببندی خوابت می بره.

- نمی تونم بخوابم فکرم مشغوله.

به کاناپه تکیه دادم و گفتم:

- مثل من.

- میشه بشینم؟

می خواستم بگم نه. تو رو خدا نشین من حوصله یک شروع دیگه رو ندارم ولی اون اصلا منتظر اجازه ی من نبود. رو یک مبل رو به روم نشست.

- فکرت درگیر چیه؟

- هیچی و همه چی...خسته شدم بس به اتفاق های این مدت فکر کردم. سعی می کنم همه شون رو از ذهنم پاک کنم. این هم خودش درگیریه فکریه!

لبخندی زدم و گفتم:

- آره خب...

- تو به چی فکر می کردی؟

- گذشته...

- گذشته؟؟

- یکم دورتر از اون چیزی که تو بهش فکر می کنی... به قسمت هایی که برای من شیرین بودند. به خاطرات خوبم با دختری که خیلی شبیه تو بود...که همه دنیام بود...که به امیدش زنده موندم به خاطرش عوض شدم ولی در یک لحظه از دست دادمش. چون اون من رو نمی خواست.

- از کجا می دونستی نمی خواست؟

- اگر می خواست پیشم می موند.

- شاید می خواسته ولی نتونسته بمونه...

- چی می تونست مجبورش کنه وقتی که مشکلات مالیش هم رفع شده بودند؟

سرش رو انداخت پایین و گفت:

- شاید اگر بهت بگم باور نکنی. حق هم داری انقدر که امروز داستان شنیدی ولی باور کن تهدیدم کرد. گفت یا از زندگیت برم بیرون یا یک بلایی سر رها میاره. یکی رو گذاشته بود جلو خونه شون.

با تعجب نگاهش می کردم باور این یکی واقعا سخت بود بابای من تا این حد پیش رفته بود و من خبر نداشتم؟ رکسانا نگاهم نمی کرد خیلی وقت بود حتی اسمم رو هم صدا نمی زد. دلم برای شنیدم اسمم تنگ شده بود. دلم می خواست صدام کنه. ولی اون بیش از حد محتاط بود و نهایت دقت رو به کار می برد که تو جمله هاش اسمم رو نیاره.

- تو دوست داشتی اون بمونه؟

پوزخندی زدم و گفتم:

- دارم میگم زندگیم بود.

سرش رو آورد بالا:

- پس چرا انقدر اذیتش کردی.

لبخندی زدم و گفتم:

- بیخیال شو رکسانا......خودم هم دلیل یکسری کار هام رو نمی دونم.

چیزی نگفت تو صندلیش فرو رفت و دست به سینه زل زد به میز وسط هال.

- رکسانا؟

نگاهم کرد.

- الان با مانی خوش بختی یعنی راضی ای؟.

با لبخند گفت:

- بودم...

- یعنی چی...

شونه بالا انداخت:

- داریم جدا میشیم.

- چی؟ داره طلاقت میده؟

- دادخواست دو طرفه است

- نمی فهمم.

- از اول هم قرارمون این بود. یعنی من باهاش شرط کردم. می دونستم بالاخره از یکی خوشش میاد و تصمیم جدی میگیره برای ازدواج. بهش قول دادم هر وقت از کسی خوشش اومد خودم با رها از زندگیش برم. رها رو که خشایار برد من هم جز یک همخونه افسرده چیزی براش نبودم. خیلی وقت بود می دونستم از همکارش خوشش میاد. کسی هم تو بیمارستان نمی دونست ما ازدواج کردیم. دیدم خودش چیزی نمیگه برا همین دادخواست طلاق دادم. حقش نیست به خاطر رودربایستی با من زندگیش خراب بشه.

باز یک شوک دیگه...همه اش تو یک روز! با ناباوری نگاهش کردم و پرسیدم:

- حالا چی میشه؟

- نمی دونم شاید برم پیش عموم. شاید هم همین جا تو حرفه ی خودم یک کاری جور کردم.

- راستی دانشگاهت چی شد؟

- دارم رو پایان نامه فوقم کار می کنم. هرچند یکم به خاطر این جریانات افسردگی و رها و این ها عقب افتاد.

سرم رو تکون دادم و گفتمن«خوبه» فقط برای این که چیزی گفته باشم. همه ی فکرم درگیر بود. داره ازش جدا میشه. رکسانا باز هم تنها بود. یادمه می گفت«سهم من از این دنیا خیلی وقته تنهاییه» یک نگاه بهش کردم که باز رفته بود تو فکر.

- رکسانا...

نگاهم کرد. لعنتی بگو بله...

- رکسانا؟

فقط نگاهم می کرد. بعضی کار هاش واقعا آدم رو دیوونه می کرد.

از جام بلند شدم رفتم جلوش زانو زدم.

- فقط یک چیزی رو می خوام بدونم...اون روزها...همه ی اون لحظه هایی که پیشم بودی...به فکر رفتن بودی؟

سرش رو به علامت مثبت تکون داد. به این میگن سنگ رویخ! سخت بود. دلم می خواست به هر نحوی به خودم ثابت کنم اون روز های دروغ نبودند. رکسانا ادامه داد:

- همیشه هم عذاب کشیدم. همیشه وقتی فکر می کردم باید برم عذاب می کشیدم همیشه وقتی مجبور می شدم دروغ بگم پیشت می مونم عذاب می کشیدم همیشه وقتی از آینده برام می گفتی عذاب می کشیدم...همیشه...

بغض کرد. نگاهش می کردم کاش ادامه بده...از جاش بلند شد من هم بلند شدم و جلوش ایستادم.

- اون روز ها با این که خیلی کوتاه بودند. با این که پر از رنج بودند پر از اضطراب پر از عذاب وجدان ولی بهترین لحظه های زندگیم تو اون روز ها خلاصه میشه. من اون روز ها چیزی رو تجربه کردم که با دنیا عوضش نمی کنم. اون روز ها یک نفر بهم یاد داد مراقب نگاه ها باش.یک نفر بهم یاد داد به جز خودم باید به کس دیگه ای هم اهمیت بدم.بذارم وقتی عصبیه سرم داد بزنه و آروم بشه. یکی بود که یادم بده از پپسی به خاطرش بگذرم. که بهم یادآوری کرد جز رها هنوز آدم های دیگه هم وجود دارند. من فهیدم...

اشک هاش سرازیر شدند خیره شده بود تو چشم هام و گریه می کرد. دلم می خواست داد بزنم بگم گریه نکن. بگم دلم نمی خواد گریه کنی...حتی شده باهاش دعوا کنم که یادش بره گریه کنه. ولی یکی باید خودم رو به خود می آورد. حرف هاش تو ذهنم اکو میشد معنی این حرف ها یعنی چی؟ این اشک ها چی رو می خواستند ثابت کنند؟ تو تجزیه و تحیلیل بودم نفهمیدم رکسانا کی راهش رو به سمت اتاق کج کرد. نفهمیدم کی دویدم دنبالش و بازوش رو گرفتم و نگهش داشتم.

- درست حرف بزن ببینم چی میگی.

- ولم کن.

- نه... حرف هات رو تموم کن.

سعی داشت بره ولی من محکم بازوش رو گرفته بودم.

- بذار برم چیزی نبود.

- رکاسنا تو فهمیدی چی؟

دستش رو با یک حرکت آزاد کرد و همون طور که عقب عقب می رفت گفت:

- فهمیدم نه من و نه تو هر اتفاقی که بیفته حق نداریم به اون لحظه ها شک کنیم می فهمی؟

و پاش به گوشه فرش گیر کرد و خورد زمین. کنارش نشستم و دستش رو گرفتم کمک کردم بلند شه. آروم ایستاد. دستش هنوز تو دستم بود. فاصله امون فقط چند سانت بود تو چشم هاش خیره شدم و گفتم:

- پس تو بهشون شک نداری.

سرش رو به علامت منفی تکون داد.

- و مطمئنی که دروغ نبودند.

- آره...

- هیچ کدومش؟

دهن باز کرد تا جواب بده ولی یک خرمگس که هوس کرده بود یک نصفه شب به موبایل من زنگ بزنه نذاشت! با صدای موبایل سر جفتمون چرخید سمت میز وسط هال رکسانا سریع مچش رو از دستم بیرون کشید و دوید تو اتاقش و در رو بست. ولی من مسخ شده وسط هال ایستاده بودم نفهمیدم موبایلم تا کی زنگ خورد

یک نگاه به ماکارونی ها انداختم. سعی کردم یادم بیاد رکسانا پیچ پیچی بیشتر دوست داره یا رشته ای ولی ما هیچ وقت با هم ماکارونی نخورده بودیم! هیچ وقت هم راجع بهش بحث نشده بود. از اونجایی که عاشق بریز و بپاش و بازی با غذاش بود رشته ایش رو برداشتم و انداختم تو سبد. یک نگاه به خرید هام کردم. چیزی کم و کسر نبود. داشتم راه می افتادم سمت صندوق که گوشیم زنگ خورد.از خونه بود.

- جانم؟

- الو؟ سلام...کجایی؟

- من اومدم یکم خرید کنم.

- کی رفتی؟

- دو ساعتی میشه. تازه بیدار شدی؟

- اوهوم.

هنوز هم خواب آلو بود!

- کی میای؟

- نمی دونم.

- امروز باید بری دفتر؟

- نه...کاری داری؟

یکم مکث کرد و گفت:

- نه. خداحافظ.

و گوشی رو قطع کرد. چه بی اعصاب! البته نمی شد ازش اعصاب درست و حسابی رو هم انتظار داشت. گوشی رو تو جیب شلوار جینم سر دادم. دوباره راه افتادم سرم رو که بلند کردم چشمم تو دو تا چشم طوسی و آشنا قفل شد. چشم هایی که مثل همیشه با نگرانی بهم لبخند می زدند. چند قدم به سمتش رفتم. با همون لبخند سرش رو کج کرد و گفت:

- تیپ زدی پسر عمه.

خندیدم و گفتم:

- این جا چی کار می کنی؟

- مثل همه ی مردم دنیا اومدم مایحتاج زندگیم رو بخرم. نگفتی...چی شده که تصمیم گرفتی دوباره مثل یک آدم بیست و نه ساله لباس بپوشی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

- شلوارم اتو نداشت.

- آهان...پس از رو تنبلیه.

خندیدم و گفتم:

-بس کن می دونم پژمان بهت گفته.

اون هم خندید با هم راه افتادیم سمت صندوق.

- خب...چی شد که دوباره برگشت.

- من تموم این سال ها راجع به رکسانا اشتباه فکر می کردم.در واقع هیچ وقت نرفت که بخواد برگرده

- پژمان گفت ازدواج کرده که.

چشم هام رو گرد کردم:

- اون از کجا فهمیده؟

- میگه یک روز خونه بوده تو خواب بودی یک نفر زنگ زده پژمان جواب داده. گفته شوهر رکساناست.

به صندوق رسیدیم. گذاشتم پونه جلوتر بره و همون طور که کمکش می کردم خرید ها رو از سبد دربیاره گفتم:

- پژمان قضیه رها رو هم بهت گفته؟

- آره.

- پس همه چیز رو می دونی...

- تقریبا.

قضیه ازدواج رکسانا رو براش تعریف کردم. در حالی که وسایل سبد خودم رو خالی می کردم دروغ بابا رو هم بهش گفتم. در تمام مدت پونه ساکت بود وقتی حرف هام تموم شد اون هم رفت تو فکر. حساب کردیم و اومدیم بیرون. دو تا از ساک های خریدش رو ازش گرفتم. ماشین پونه نزدیک تر بود رفتیم خرید هاش رو بذاریم در صندوق رو باز کرد و گفت:

- حتی فکرش رو هم نمی کردم همیشه با خودم می گفتم چقدر بی وفا بود چقدر وقتی رفت ازش بدم اومد. هنوز هم مقصر می دونمش ولی خب...چه میشه کرد اون بیچاره هم مجبور شد دیگه.

در صندوق رو بست و گفت:

- فرهاد؟

- بله؟

- هنوز هم دوستش داری نه؟

با لبخند سرم رو پایین انداختم:

- عشق چیزی نیست که نابود بشه پونه.

- اون چی؟

- دیشب یک چیز هایی می گفت ولی...هنوز مستقیم اشاره ای نکرده.

- نه تو رو خدا انتظار داری یک روز بیاد تو اتاقت جلوت زانو بزنه بگه فرهاد جان عزیزم من عاشقتم لطفا من رو ببخش؟

خندیدم و گفتم:

- نه. ولی من هنوز نمی دونم اون واقعا من رو دوست داشته یا همه اش دروغ بوده.

- مگه نمیگی اشاره غیر مستقیم کرده.

- چرا...دیشب می گفت هیچ کدوم حق نداریم به اون لحظه ها شک کنیم

یکی زد پس گردنم.

- خاک بر سرت فرهاد. تو چه طوری دانشگاه تهران قبول شدی؟ اشاره از این مستقیم تر؟

در حالی که پس سرم که می سخت ماساژ می دادم گفتم:

- راستش پونه اون الان تو شرایط بدیه. داره از مانی جدا میشه تنهاست. امکان داره الان هم دروغ بگه.

- که چی بشه؟

- که پیش من بمونه. در حال حاضر من تنها کسی ام که داره. نمی خواد برگرده پیش مانی.

- یعنی تو نمی تونی بفهمی راست میگه یا نه؟

- از کجا بفهمم؟

- خب...بشین باهاش حرف بزن. البته با چیزی که تو و پژمان تعریف می کنید...اول باید یکم روحیه اش خوب بشه. خودش رو دوباره باور کنه بعد می تونه راجع به زندگیش تصمیم بگیره. بهش بگو فرهاد. اون هیچ وقت پیش قدم نمیشه. بهش بگو هنوز هم دوستش داری و بهش بگو که مجبور نیست به خاطر داشتن حمایت تو باهات بمونه. اون وقت اون آزاده که از خودش بپرسه هنوز دوستت داره یا نه.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- بزرگ شدی بچه گربه.

خندید و گفت:

- تو هم داری پیر میشی کم کم زودتر دست به کار شو.

- نمی دونم چه جوری بهش بگم.

- باهاش باش فرهاد اگر واقعا برات مهمه که دوباره داشته باشیش کنارش باش. کمکش کن این بار تو اون رو به زندگی برگردون یادت نره که شغل و موقعیت اجتماعی و استقلال اقتصادیت رو مدیون اونی.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- سعیم رو می کنم.

دستش رو جلو آورد و گفت:

- موفق باشی...

باهاش دست دادم و گفتم:

- ممنون. مراقب خودت باش.

- تو هم همین طور...

سوار ماشینش شد و روشنش کرد. با بدبختی از پارک در اومد یاد اون شب تو بیمارستان افتادم. رانندگی رکسانا با تمام دست و پا چلفتی بودنش حرف نداشت. پونه برام بوق زد. براش دست تکون دادم و به طرف ماشین خودم رفتم اون هم با یک فرمون از پارکنیگ خارج شد.

در رو یکدستی باز کردم و با بدبختی ساک های خرید رو بردم داخل. رکسانا معلوم نبود کجاست که در رو باز نمی کرد. در رو با پام بستم و همون طور که به سمت اشپزخونه می رفتم داد زدم:

- رکسان؟ کجایی؟

جوابی نیمد.

- رکسانا؟

صدای باز شدن در اومد برگشتم عقب و رکسانا رو دیدم که در حالی که سرش پایین بود و نگاهم نمی کرد داشت در دست شویی رو می بست. بعد هم در حالی که دنبال یک چیزی می گشت تا دست هاش رو باهاش خشک کنه گفت:

- سلام...چقدر دیر کردی.

دستمال کاغذی رو از رو میز آشپزخونه برداشتم و رو اوپن گذاشتم.

- ترافیک بود.

دو برگ دستمال برداشت و مشغول خشک کردن دست و صورتش شد.

- حوله نیودری؟

- حوصله ندارم بگردم دنبالش.

- کمک می کنی این خرید ها رو بذاریم سر جاش؟

همون طور که سرش پایین بود از جاش بلند شد. موهاش همه ریخته بودند تو صورتش اصلا چشم هاش معلوم نبودند. یکی از کیسه ها رو جلوش گذاشتم و گفتم:

- این ها باید برند تو یخچال.

کیسه رو برداشتم و در یخچال رو باز کرد و مشغول شد. من هم رفتم سراغ یکی دیگه. هر از چند گاهی زیر چشمی نگاهش می کردم قبلا ها خیلی پر حرف تر بود! اصلا دوست نداشتم جمعی که اون توش هست ساکت باشه.

- میگم...موهات رو چرا نبستی؟

- حوصله نداشتم.

- حداقل یک شونه میزدی ریخته تو سرت.

- شونه ام صبح شکست.

- برای چی؟

- چه می دونم فشار اومد بهش شکست دیگه.

- می گفتی می خریدم برات.

- یادم نبود بگم.

- خب حالا چرا ریختیشون تو چشمت؟

با لحن عصبی ای گفت:

- چیز دیگه ای غیر از موهای من گیر نیوردی بهشون گری بدی؟

کارم رو ول کردم و رفتم نزدیکش شونه اش رو گرفتم برش گردوندم سمت خودم ولی سرش رو برگردوند.

- چی شده رکسانا؟

جواب نداد.

- چرا انقدر عصبی ای؟ ببینمت؟

چونه اش رو گرفتم و سرش رو برگردوندم سمت خودم. چشم هاش قرمز بودند

- چی کار کردی با خودت؟

سرش رو تکون داد و دستم رو پس زد بی توجه به سوالم گفت:

- من باید برم خونه.

- بری چی کار؟

- به تو چه؟ زندگی خودمه اصلا می خوام برم خودم رو بکشم.

- خب من اگر بذارم این کار رو بکنی شریک جرمت محسوب میشم پس موظفم جلوت رو بگیرم.

- نمی خواد من بهت قول میدم شهادت بدم که خودم خواستم تو فقط دست از سر من بردار.

همون موقع جیغ یخچال بلند شد. از جلو یخچال کنار اومد و درش رو بست. دستش رو گرفتم و بردمش تو اتاق و گفتم:

- بپوش بریم بیرون.

- نمی خوام حوصله ندارم اگر میبریم خونه که ببر اگر نه من جایی نمیام.

عصبی شدم خیلی رو مخ بود. بدون این که خودم بفهمم صدام رفت بالا:

- رکسانا بهت میگم برو لباست رو بپوش.

- صدات رو برای من نبر بالا بچه نیستم که از دادت بترسم.

و رفت تو اتاق و در رو کوبید. ناراحت نشدم عصبی نشدم خوش حال هم شدم. این یکی از رفتار های ویژه ی رکسانایی اش بود پس هنوز امیدی هست. رفتم تو آشپزخونه باید بقیه خرید ها رو می چیدم. اون هم وقت داشت تا آروم بشه.اگر به زور می بردمش جفتمون رو بدبخت می کرد. نمی تونستم بذارم با این حالش بره. وسایل رو که چیدم رفتم سراغ تلویزیون اصلا نمی فهمیدم چی دارم میبینم فقط می خواستم وقت بگذره و یک صدایی هم تو خونه باشه. یکم که گذشت حوصله ام سر رفت بلند شدم رفتم در اتاق متروک رو باز کردم و گیتارم رو آوردم بیرون. نشستم تو هال. صدای تلویزیون رو کم کردم و شروع کردم گرم کردن انگشت هام. نیم ساعتی با گیتارم ور رفتم حوصله ام سر رفت. بلند شدم یکم دور خودم گشتم. اه این وقت هم که نمی گذشت. حوصله پرونده ها رو هم نداشتم رفتم سمت تالار اندیشه بلکه یکم مخم کار کنه!

داشتم دست هام رو می شستم که صدای باز و بسته شدن در رو شنیدم پس بالاخره اومد بیرون. دست هام رو خشک کردم و اومدم بیرون. رکسنا تو سالن نبود به آشپزخونه سرک کشیدم باز نبود. رفتم سمت اتاق و در زدم. جواب نداد در رو باز کردم دیدم لبه ی تخت نشسته و پاهاش رو مثل بچه ها تکون میده. موهاش رو بسته بود و ...داشت گریه می کرد. باز چرا؟ رفتم نزدیک و جلوش زانو زدم. به چشم های ماتم زده اش نگاه کردم و گفتم:

- چرا انقدر خودت رو اذیت می کنی؟ عمرت رو داری تلف می کنی رکسانا به خودت بیا تو همش بیست و چهار سالته.

- منتظرم زودتر تموم شه.

- چرا این حرف رو میزنی؟

پوزخندی زد و گفت:- نگاهم کن...چی میبینی؟ یک دختر خسته ی شکست خورده ی تنها هیچ امید و آرزو و هدف و کس و کاری هم نداره...برای چی باید زنده باشم؟ درسم رو خوندم.خانواده ام رو از دست دادم هیچ موقعیت درخشان شغلی هم برام وجود نداره برای چی بیخودی اکسیژن بسوزونم؟

چتری هاش رو از تو چشم هاش کنار زدم و گفتم:

- رکسانایی که من می شناختم هیچ وقت به هیچی تسلیم نمی شد.

- اون رکسانا مرد. وقتی رها مرد اون هم فهمید که نمی تونه با سرنوشتش بجنگه.

- ولی تسلیم شد؟ نه...بچه ی رها رو مثل بچه ی خودش بزرگ کرد. وقتی هم داشتن ازش می گرفتنش تا آخرین لحظه همه ی تلاشش رو کرد که ببینتش. دو ساعت قبل از پرواز اومد پیش من مجبورم کرد ببرمش تا رها رو ببینه. ولی حالا اون کجاست؟

- نمی دونم...نمی تونم پیداش کنم...آخه...به خاطر کی باید زنده باشم به خاطر چی؟

- به خاطر رکسانا....نباید بذاری بمیره.

- اون اگر بخواد بمیره میمیره من هم نمی تونم نجاتش بدم همون طور که نتونستم رها رو نجات بدم.

- اگر به این حرف ها ادامه بدی نمی تونی. ولی رکسانا نمیگه نمی تونم. رکسانا در لحظه زندگی می کرد. با وجود همه بلایی های که در گذشته به سرش اومد به آینده اش امیدوار بود.

- آره مثل یک احمق. ولی هیچ کس اون رو نخواست. خدا همه ی خانواده اش رو برد ولی اون رو جا گذاشت رها تنهاش گذاشت مانی هم فقط به خاطر رها می خواستش حتی...

دست هاش رو گرفتم:

- حتی چی؟

- هیچی.

- حتی منم هم تو رو نخواستم نه؟ این رو می خوای بگی؟

جوابم رو نداد. نگاهم نمی کرد. از جام بلند شدم دست اون رو هم گرفتم و بلندش کردم از اتاق خارج شدیم بردمش تو تراس. خونه ام طبقه سوم بود ولی ویو خوبی داشت. پژمان اساسا به خاطر اون ویو به من سر می زد می گفت تهران زیر پاته. نزدیک نرده ها ایستادم اون هم کنارم ایستاد.

- نگاش کن...بزرگه نه؟؟؟هم بزرگه. هم شلوغه .هم خطرناک. از همون لحظه ای که تلفنت قطع شد تا شب تو خیابون های این شهر پرسه زدم. بیمارستان ها رو گشتم. به همه دوست هات سر زدم نبودی. داشتم دیوونه می شدم رفتم دم خونه ات تا از همسایه ات بپرسم صبح کجا رفته بودی. گفت چند ساعت پیش با چمدونش رفته. بعد هم با وقاحت تمام زل زد تو چشمم گفت نامزد قبلیت ظهر اومده بود اینجا. فکر کردم به خاطر اون رفتی. اولین کاری که کردم رفتم خونه عمه ام و یقه مهرنوش رو گرفتم. بابام هم اونجا بود عمه ام گفت مهرنوش امروز از خونه خارج نشده. باور نکردم. از اون جا یکراست رفتم سراغ شیرین. حس می کردم یک چیز هایی می دونه چون وقتی بهش گفتم نگاهش یک جوری شد. چند جا دیگه هم با اون سر زدیم. هتل هم که ممکن نبود رفته باشی. یک هفته ی تمام تو شوک بودم بعد هم یادم اومد رها بابلسره رفتم بابلسر اول مسافرخونه ها رو گشتم بعد هم با بدبختی آدرس خونه رها رو از شیرین گرفتم و رفتم کشیک دادم اون جا هم نبودی. کلا نا امید شده بودم. امتحان ها که شروع شد می دونستم اومدی خواستم بیام سراغت که بابا اون قصه رو برام تعریف کرد. نتونستم بیام. وقتی فکر می کردم من رو به چهل میلیون فروختی....می خواستم یک اسلحه بردارم اول تو رو بکشم و بعد از دست خودم خلاص بشم.

تفس عمیقی کشیدم و تکیه ام رو به نرده تراس دادم.

- وقتی خشایار اومد پیشم وقتی داستان رو تعریف کرد می خواستم بگم نه. ولی وقتی فهمیدم ازدواج کردی... اون هم با مانی...حس می کردم پس زده شدم حس می کردم ازم سوء استفاده شده. نمی تونستم با این مسئله کنار بیام هی به خودم می گفتم مانی چی داره که من ندارم یاد اون شب می افتادم که کمکم کرد ببینمت. و این ها باعث شد تصمیم بگیرم با گرفتن رها انتقامم رو از جفتتون بگیرم ولی بعدش پشیمون شدم. دیشب هم که همه چیز رو بهم گفتی...می دونی کاش...میشد زمان رو برگردوند.

- آره...کاش...هیچ وقت آرزویی به این بزرگی نداشتم.

- من متاسفم رکسانا...

- نه...من بهت حق میدم. میتونی به خاطر فکر اشتباهت راجع به مانی متاسف باشی ولی من نه...من هر بلایی که سرم بیاد حقمه می دونم با تو چی کار کردم. همیشه می دونستم. ولی چاره ی دیگه ای نداشتم. گرفتن رها از من انتقام بزرگی نبود. بزرگترین انتقام رو وقتی گرفتی که موقع امتحان ها نیمدی دنبالم. کاش حداقل میومدی یک میزدی تو گشوم سرم داد می زدی می رفتی یا همون کاری که دلت می خواست رو می کردی...فقط میومدی...

صداش گریه ای شده بود برنگشتم که اشک هاش رو ببینم.

- حالم واقعا خوب نبود. از همه دنیا بریده بودم فقط تنها کاری که می کردم پاک کردن همه ی خاطرات تو از زندگیم بود.

- حتی خونه ات رو هم عوض کردی.

- اره.

- انقدر برات سخت بود؟

- نمی تونی تصورش رو هم بکنی. همه زندگیم رفت رو هوا.

- زندگی من که از اولش رو هوا بود. الان دیگه چیزی ازش نمونده.

برگشتم سمتش:

- نمی خوای تلاش کنی دوباره بسازیش؟

- سخته.

- کمکت می کنم.

سرش رو بلند کرد و تو چشم هام نگاه کرد.

- چرا؟

- چون..

یکم مکث کردم. باید بهش می گفتم تا کی باید خودم و اون رو عذاب بدم من که باید آخرش بهش می گفتم. آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- چون هنوز عاشق رکسانام. می خوام برگرده.

هیچی نمی گفت. چقدر برام دردناک بود. باید یک چیزی می گفت. حتی اگر داد هم می زد اشکال نداشت فقط خسته شده بودم بس مثل یک مجسمه ی بی روح و شکسته دیده بودمش. خودم ادامه دادم:

- حتی اگر اون من رو نخواد. حتی اگر اون بهم دروغ گفته باشه که دوستم داره. کمکت می کنم برش گردونی. چون دوستش دارم. دلم می خواد بازم خنده هاش رو ببینم. دلم می خواد باهام لج کنه. اذیتم کنه. تیکه بارونم کنه بهم بگه تو سری خورم نصیحتم کنه فقط برگرده.

گریه اش قطع شده بود. ولی چشم هاش خیس بودند رد اشک رو گونه هاش مونده بود.

- فکر هات رو بکن.اگر دلت خواست برگرده به من بگو.

همچنان بی هیج تغییری در چهره اش نگاه می کرد دور زدم و خواستم از تراس خارج بشم که گفت:

- به خاطر همین عکس هاش رو تو یک اتاق جمع کردی؟

با لخند برگشتم سمتش بی توجه به سوالش گفتم:

- این فضولی ها یعنی رکسانا هنوز زنده است.

و برگشتم و تراس رو ترک کردم

نمی خواستم اونجا بمونم دلم می خواست برم بیرون یکم قدم بزنم. رکسانا هم تو تنهایی بهتر می تونست فکر کنه. کلید و موبایلم رو برداشتم و از خونه خارج شدم. ساعت نزدیک به شش بود. خیابون ها داشتند کم کم شلوغ می شدند. نزدیک خونه ام یک پارک بود تصمیم گرفتم برم اونجا. فضای پارک رو دوست داشتم راه افتادم اون سمت که موبایلم زنگ خورد شماره ناشناس بود.

- بله؟

- الو فرهاد تو رو چون هر جی دوست داری قطع نکن.

آهی کشیدم و پرسیدم:

- چی میگی مهرنوش؟

- به خدا کارم واجبه. می دونستم شماره ام رو ببینی ور نمی داری.

- کارت رو بگو.

- حال دایی بد شده.

- کی حالش خوب بوده؟

- فرهاد...احمق دارم از بیمارستان بهت زنگ می زنم.

و بعد با گریه ادامه داد:

- سکته کرده

- خواهش می کنم مهرنوش من امروز گرفتارم.

جیغش بلند شد:

- فرهاد خر نشو به خدا راست میگم. باورت نمیشه بیا بیمارستان.

- وای به حال همه تون اگه دروغ گفته باشی. آدرس بده.

آدرس رو گفت گوشی رو سریع قطع کردم و یک دربست گرفتم. خودم رو روسوندم بیمارستان. جلوی پذیرش بدجور شلوغ بود. با هزار بدبختی مشخصات بیمار رو دادم. گفت ای سی یو بستریه. نفهمیدم چه طوری خودم رو رسوندم جلو ای سی یو و با جمعی از آشناهام رو به رو شدم عمه رو یک نیمکت نشسته بود و گریه می کرد زن دایی هم سعی داشت آرومش کنه پونه کنار دیوار ایستاده بود و به این صحنه زل زده بود. کله ی پژمان تو گوشیش بود. مهرنوش به تابلوی ورود ممنوع زل زده بود و دایی مدام پشت در رژه می رفت.فقط یک نفر نبود. زنش...آرزو. بهشون که نزدیک شدم همه سر ها برگشت طرف من عمه تا چشمش به من افتاد شروع کرد. از جاش بلند شد و دستش رو گرفت سمتم.

- همش تقصیر توا ذلیل مرده تو دقش دادی تو باعث شدی بیفته رو تخت بیمارستان نمی گذرم ازت فرهاد به خدا اگر بلایی سر داداشم بیاد.

مهرنوش شونه ی عمه رو گرفت و نشوندش.

- مامان تو رو خدا...فقط داداش شما که نیست پدر فرهاد هم هست.

- این اگر پدر و پسری حالیش بود همه مون رو به این روز نمی نداخت. ای خدا بگم چی کار کنه اون دختره ی از خدا بی خبر رو زندگیمون رو نابود کرد رفت هنوز هم سایه اش رو زندگیمه. دختر دسته گلم رو بدبخت کرد. داداشم رو که انداخت رو تخت بیمارستان.

دیگه داشت چرت و پرت می گفت به صورت تهاجمی یک قدم به سمتش برداشتم

- چی میگید شما برای خودتون عمه....

داییم دستش رورو شونه ام گذاشت و با لحن آرومی گفت: فرهاد جان...

نفسم رو فوت کردم و روم رو از عمه گرفتم. پونه مداخله کرد:

- فرح جون خب این طوری که چیزی درست نمیشه. انقدر خودتون رو اذیت نکنید.

عمه که پونه رو از رقبای دخترش میدید و باهاش میونه خوبی نداشت گفت:

- تو ساکت باش. تو ساکت باش که اگر این فرهاد دم در آورده به خاطر دخالت های بی جای تو و خانوادته.

چهره ی زن داییم درهم رفت ولی چیزی نگفت شاید چون می ترسید عمه هم سکته کنه. دلم نمی خواست تو اون جمع باشم هنوز باورم نشده بود بابا سکته کرده. رو به پژمان که از همه بیکار تر بود پرسیدم:

- دکترش رو کجا می تونم ببینم؟

دهن باز کرد که چیزی بگه که یکهو کل جمع هجوم آوردند به جلو در.

پژمان- خودش اومد.

همه یک چیزی می پرسیدند آقای دکتر چی شد؟ آقای دکتر زنده است؟ آقای دکتر مرد؟

دکتر هم به سختی همه رو آروم کرد و گفت:

- گفته بودم به پسرش زنگ بزنید زدید؟

مهرنوش- بله بله. ایشون اند.

و به من اشاره کرد. دکتر جلو اومد.

- سلام پسرم.

- سلام آقای دکتر...چی شده؟

- تشریف بیارید با من میگم خدمتتون.

همراه دکتر از بقیه فاصله گرفتیم و به دفترش رفتیم. روی یک از مبل های شیک دفترش نشستم و منتظر شدم. دکتر پشت میزش نشست و عینکش رو از چشمش برداشت یک لحظه فکر کردم«عین فیلم ها!» الان لابد میگه بابات مرد. واقعا نمی دونستم عکس العملم چی می تونه باشه. فریبرز تقریبا همراه مادرم مرده بود. تمام این سال ها برام پدری نکرده بود. بعد از چند لحظه دکتر شروع کرد.

- می دونید که پدرتون دیشب دچار سکته مغزی شده.

با تعجب گفتم:

- دیشب؟

- خبر نداشتید؟

- خبر من با ایشون زندگی نمی کنم.

دکتر سری تکون داد و گفت:

- به هر حال خوش بختانه خطر مرگ دیگه ایشون رو تهدید نمی کنه. فقط چیزی که هست...

نفس عمیقی کشید و کمی رو میزش خم شد.

- ایشون از کمر به پایین دچار فلج شدند.

از بیمارستان که خارج شدم بارون گرفته بود. هیچی همراهم نداشتم. یک تیشرت تنم بود با یک شلوار جین. مخلوطی از چند تا احساس رو در خودم حس می کردم. غم...حسرت...پشیمونی...اون پدرم بود با این که زندگیم رو نابود کرده بود ولی نمی تونستم از نابودیش خوش حال باشم. کار خودم رو راحت کرده بودم قضیه رو به پژمان گفته بودم و خواسته بودم به بقیه بگه... خودم هم اومده بودم بیرون. داشتم دیوونه می شدم حرف های عمه داشت باورم میشد. من سکته اش دادم. من با کار هام. رکسانا... رکسانا! یک نگاه به ساعتم انداختم باورم نمی شد نزدیک به شش ساعت بود داشتم تو خیابون ها قدم می زدم حتی نمی دونستم کجام. بغض بدی گلوم رو گرفته بود. از خودم بدم میومد. اون بابام بود! سردم شده بود. ولی اهمیتی نداشت. اون بابام بود. واقعا من باعث شدم این طوری بشه؟ من هم پسرش بودم. خب بودم که بودم باید به حرفش گوش می دادم باید با مهرنوش ازدواج می کردم. اون وقت چی میشد؟ هیچی بدبخت می شدم. خیلی شیک... بعد هم همون بلا رو سر بچه ی خودم می آوردم که بابام سر من آورد...ولی بابام...خدایا...چرا؟ من که گذاشته بودمش کنار... من که دیگه سرم به زندگیم بود... چرا؟ فلجش کردی که چی؟ من که نفرینش نکرده بودم. شاید رکسانا کرده بود! رکسانا! الان لابد داره مدام شماره ام رو میگیره و وقتی می فهمه خاموشه فحشم میده. یعنی نگرانم میشه!؟ نمی تونستم با اون حال خرابم برم خونه و حال رکسانا رو خرابتر کنم. سرم درد گرفته بود. خب معلومه هیچ خری با سینوزیت حاد هفت ساعت زیر بارون قدم نمیزد!

نفهمیدم چی شد خودم رو جلو خونه مون دیدم. خیلی وقت بود نیمده بودم اینجا. دلم براش تنگ شده بود. یک نگاه به چراغ ها انداختم. روشن بودند. دستم رفت رو زنگ و فشارش داد. چند لحظه بعد صدای زنی از اون ور اومد:

- بله؟

- باز کن.

- شما؟

- فرهادم.

- فرهاد خاله خودتی قربونت برم؟

و در باز شد. چه جالب صدای خاله ام رو نمی شناختم.

رفتم تو. صدای خاله از داخل میومد فهمیدم خاله بزرگمه. همون که خیلی شبیه مامانم بود. خیلی وقت بود ندیده بودمش. چهار سال بود کسی رو جز خانواده داییم ندیده بودم. حتی بابا رو.

- الهی قربونت برم این وقت شب انیجا چی کار می کنی؟

لحظه ای بعد خودش در چهارچوب در ظاهر شد. دست هاش باز بودند بی معطلی رفتم سمتش و در آغوشش گرفتم بوی مادرم رو میداد.

- خوبی خاله؟

- من خوبم شما خوبید؟

کمی رفت عقب و سر تا پام رو نگاه کرد.

- چرا خیسی؟

- بارون میاد خب.

- باز دیوونه شدی تو؟ بیا تو.

با هم رفتیم داخل. خاله داشت غرغر می کرد: از بچگیت همین بودی بیچاره رکسانا مدام وقتی بارون میومد دلشوره سینوزیت تو رو داشت.

بع اتاق رفت و یک حوله برام آورد و رو موهام انداخت بعد انگار تازه چیزی یادش اومده باشه پرسید:

- رفتی بیمارستان؟

- آره.

- چی شد؟

- میگم حالا. شما این جا چی کار می کنید؟

همون موقع با صدایی که از هال می اومد جوابم رو گرفتم صدای بچگونه و زیری که می گفت:

- کجایی خاله؟

رفتم تو هال چشمم به یک دختر بچه ی سه ساله افتاد که هیچ شباهتی به من نداشت ولی کپ بابا بود. چشم هایش ابی و پوست سفیدش. موهای مشکی و لب و دهنش خود بابا بود ولی دماغش با آرزو رفته بود. دفعه ی اول بود که میدیدمش حتی نمی دونستم دختره. پس تیر آرزو به سنگ خورد. خواهرم که حتی اسمش رو هم نمی دونستم دست هاش رو به کمر زد و گفت:

- سلام.

- سلام.

خاله هم اومد تو هال و گفت:

- خودش بلند شده رفته بچه اش رو ما باید نگه داریم.

- کجا رفته؟

- خبر نداری مگه؟

جوابی ندادم که سرش رو تکون داد و گفت:

- شش ماه بعد از تولد فرانک طلاق گرفت رفت دنبال عشق و حالش.

- یعنی چی؟

- اون که از اولش می دونست چیزی از این ثروت بهش نمیماسه. حتی به خواست بابات مهریه آنچنانی هم نداشت. فکر می کرد بچه بیاره بچه اش یک چیزی میگیره که اون هم دختر شد. خانم لابد فکر کرده میرم از یک خرپول دیگه این بار از همون اول کل ثروت یارو رو میندازم پشت قباله ام برای چی بشینم کهنه بچه بشورم.

همه ی این حرف ها رو با حرص می گفت. بعد هم با حسرت ادامه داد:

- نگاه کن کی رو آورد جای خواهر دسته گل من...

یک نگاه به بچه کردم که هاج و واج ما رو نگاه می کرد رفتم سمتش و جلوش زانو زدم. اگر پسر میشد بابا بیشتر دوستش داشت! چون میشد عین خودش.

- اسمت چیه عزیزم؟

عزیزم کاملا غیر ارادی از دهنم پرید بیرون!

- فرانک.

فرانک! مامانم همیشه می گفت اگر خدا یک دختر بهم میداد اسمش رو میذاشتم فرانک. با لبخند موهاش رو ناز کردم. نگاهم به چشم های آبیش افتاد. خدایا این بچه مادر نداشت...پدرش هم امروز فلج شده بود و اون فقط سه سالش بود... یاد خودم افتادم وضع من به عنوان یک پسر شونزده ساله از اون خیلی بهتر بود...دستم رو اندختم دورش و محکم بغلش کردم. سرم رو گذاشتم رو موهاش و آروم چشم هام رو بستم. دو قطره اشک از گوشه چشم هام چکید. مهم نبود تا حالا چی شده. اون خواهرم بود. باید بالا سرش می بودم. محکم تر فشارش دادم هیچی نگفت. بچه لابد با خودش می گفت این دییونه کیه. سرش رو بوسیدم و یکم عقب تر رفتم تا چشم هاش رو ببینم.

- می دونی من کیم؟

- نه.

- اسم من فرهاده.

- بابام میگه فرهاد داداشمه.

موهاش رو ناز کردم و گفتم:

- آره...من داداشتم. از این به بعد همیشه پیشتم...قول میمد تنهات نذارم.

فقط من رو نگاه کرد و سرش رو تکون داد. با لبخند دوباره بغلش کردم و سرم رو بلند کردم و خاله ام رو دیدم که اشک تو چشم هاش جمع شده بود.

شب خاله با وجود اصرار من برای رفتنش تو خونه ما موند. گفت تو چه می دونی از بچه داری! من هم با خیال راحت یک دوش گرفتم از حموم که اومدم فرانک خوابیده بود. من هم دو تا استامین آفن انداختم بالا و رفتم تو اتاقم. یک نگاه به دور و بر انداختم. مثل همون روزی بود که ترکش کرده بودم. آبی! و تمیز. پس کسی میومده داخلش. رفتم رو تختم دراز کشیدم...هیچی مثل خونه نمی شد...خونه ی خودم رو انقدر دوست نداشتم که خونه ی بابا رو داشتم با این که در و دیوار اون خونه شاهد مرگ مادرم و گریه هام و دعواهام با بابا بودند. باز هم بیشتر دوستش داشتم. چون درش همیشه به روم باز بود. تو کمدم رو نگاه کردم هنوز چند دست لباس توش بود. یک دست برداشتم و پوشیدم دوباره دراز کشیدم و گوشیم رو از تو جیب شلوار جینم برداشتم و روشنش کردم. بلافاصله زنگ خورد از خونه بود.

- جانم؟

- جانم و کوفت جانم و زهر مار بعد از ده ساعت گوشیت رو برداشتی تازه میگی جانم؟ معلومه تو کجایی؟ فکر کردم مردی. یعنی چی این کارت یکهو غیب میشی گوشیت رو هم خاموش می کنی نمیگی من سکته می کنم اینجا؟

خندیدم و گفتم:

- نفس بکش...

- به تو مربوط نیست. کجایی؟

باز خندیدم. داشت روی رکساناییش رو نشون میداد.

- کوفت. به عمه ات بخند.

واقعا نمی تونستم جلو خنده ام رو بگیرم. واقعا داشت برمیگشت...فهمیدم باید چی کار کرد. تنها چیزی که می تونست اون رو به خودش بیاره این بود که بذاریش لای منگنه. خنده ام رو خوردم و گفتم:

- بابام بیمارستانه.

- آره جون عمه ات برای همین هر هر می خندی.

- باور کن...تا الان داشتم گریه می کردم.

- چرت و پرت نگو. کجایی؟

- خونه بابام.

- تو که گفتی بیمارستانه.

- بیمارستانه. نمی تونستم اونجا بمونم. سکته کرده.

یک لحظه ساکت شد و گفت:

- راست میگی؟

- اره. الان همه بیمارستان اند. من اومدم اینجا پیش خاله و فرانک.

با شک گفت:

- فرانک کیه.

خواستم اذیتش کنم.

- فرانک...یک دختر خیلی خوش گل و نازه که تازه افتخار آشنایی باهاش پیدا کردم.

- تو باز ظرف آب نمک پیدا کردی؟

لبخندی زدم و گفتم:

- خواهرمه.

با مکث گفت:

- بچه ی آرزو؟

- آره.

- تا حالا نمی شناختیش؟

آهی کشیدم و گفتم:

- تعریف می کنم برات.

- باشه.

- امشب اینجا میمونم. اصلا...شاید فردا هم نیام میدونی بابام...بابا از کمر به پایین فلج شده.

- دروغ نگو...

- دروغم چیه.

- باورم نمیشه.

- من هم همین طور.

- خب؟

- خب من...یک مدت اینجا می مونم...حالم زیاد خوب نیست.

- دیوونه.. از هرهر خنده ات معلومه.

- چی شده تو حالت خوب شده؟

- آخه دلم می خواد کله ات رو بکنم.

- پس فهمیدی چقدر بده آدم گوشیش رو خاموش کنه نه؟

چیزی نگفت. چند لحظه مکث کردم و گفتم:

- رکسانا من چند وقت نمی تونم بیام خونه. یک کارت اعتباری تو کمد هست برش دار رمزش هم سال تولدمه. چند وقت نمی تونم بهت زنگ بزنم باید تکلیف یک چیز هایی رو روشن کنم. بعد قول میدم بیام و به همه سوال هات جواب بدم تو فقط به من قول بده تا برگشتنم تو اون خونه میمونی. قول میدی؟

با چند لحظه تاخیر گفت:

- قول میدم.

- مرسی.

چند ثانیه در سکوت گذشت. خواستم بگم کاری نداری که بعد از مدت ها بالاخره اسمم رو صدا کرد:

- فرهاد؟

خدایا چقدر دلم برای صدا کردن هاش تنگ شده بود. اگر جلوم بود...

- جانم؟

- می خواستم بگم...

- چی؟

- هیچ وقت راجع به احساسم بهت دروغ نگفتم. خداحافظ.

و صدای تلق گوشی اومد. و بعد بوق اشغال. خنده ام گرفت. پیشی خجالتی من. فقط موقع دعوا زبونش دراز بود. رفتم تو پیام هام و براش اس ام اس فرستادم: مراقب خودت باش پیشی. دوستت دارم

بعد هم گوشیم رو خاموش کردم و فکر کردم: بالاخره اعتراف کرد...آروم شده بودم.انگار یکی رو قلبم یک سطل آب خنک ریخته بود. هنوز برای بابا ناراحت بودم ولی آروم شده بودم

×××××

یک هفته ی بعد بابا مرخص شد. تو بیمارستان نرفتم ملاقاتش. روز ترخیصش هم نرفتم. موندم خونه و فرانک رو نگه داشتم. پونه و پژمان هم اومدند کمکم و خونه رو برای ورودش مرتب کردیم. البته با نظارت خاله و زن دایی و یاری دایی در قسمت تدارکات. عمه و مهرنوش هم رفتند بیمارستاد تا بابا رو بیارند.

ساعت نزدیک ده صبح بود. همه چیز آماده بود. دایی گوسفند آورده بود. غذا هم حاضر بود همه جا برق میزد جای بابا هم اماده بود. درست سر موقع رسیدند. ترجیح میدادم نرم تو حیاط. علاقه ای به گوسفند کشی نداشتم. تو سالن منتظر ایستادم میدیدمشون که داشتند با ویلچیر می آوردنش. چقدر سخت بود این طوری ببینمش. بابام. کسی که همیشه ازش حساب می بردم با اون همه دبدبه کبکبه رو ویلچیر نشسته بود و حتی نمی تونست راه بره. وقتی از در آوردنش تو چشمش به من افتاد خشکش زد. فقط نگاهم می کرد. زمزمه وار صدام کرد. اشک تو چشم هاش جمع شد. چقدر پیر شده بود. رفتم جلو خم شدم و پیشونیش رو بوسیدم.

- خوش اومدی بابا.

صاف ایستادم و به مهرنوش نگاه کردم که ویلچیر رو گرفته بود لبخندی زد و کنار رفت. دسته ویلچیر رو گرفتم و هلش دادم سمت بالای مجلس. یک جای راحت برای بابا آماده کرده بودیم پژمان و دایی کمک کردند و بابا رو به سر جاش انتقال دادیم.

منظر موندم همه بشینند بعد رو یک مبل نزدیک بابا نشستم لبخند رضایت و شادی رو رو لبش می دیدم. برق چشم هاش هم بهم می گفت که چقدر تو این سال ها دلش می خواسته از اون در بیاد و من رو ببینه. دلم می خواست زودتر همه برند و بتونم باهاش حرف بزنم.

آرزوم براورده نشد. همه در کمال پررویی تا دو ساعت بعد از ناهار بدون ملاحظه ی حال بیمار نشستند. عمه هم که عمرا نمی رفت همراه مهرنوش موند. باز تورش رو پهن نکنه خیلیه. من نمی دونم چرا این مهرنوش شوهر نمی کنه. طرف های ساعت پنج عمه یک سینی برداشت و خواست ببره پیش بابا که رفتم جلو و گفتم:

- میشه من ببرم؟

یک نگاه پر غیط بهم انداخت و سینی رو داد دستم. لبخندی به نگاه پرغیظش زدم و به اتاق بابا رفتم. در که زدم با صدای خسته ای گفت:

- بفرمایید.

جان؟؟؟؟؟؟؟؟همیشه با اون لحن خشک و جدیش میگفت بیا تو... رفتم داخل و کنار تختش نشستم. با لبخند گفت:

- تویی؟

- نه عمه مه.

خندید سخت می خندید انگار درد داشت. کمکش کردم تو جاش بشینه بعد هم شروع کردم دارو هاش رو دادند. دارو هاش رو که خورد گفت:

- دلت برام سوخته نه؟

با تعجب نگاش کردم و گفتم:

- این چه حرفیه؟

- چرا...دلت سوخته وگرنه تو این چهارسال یک سری به پدرت می زدی.

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- ببخشید.

- نه...نه پسرم تو باید من رو ببخشی. تمام این سال ها به هیچی به جز پول فکر نکردم. مرگ رکسانا ضربه ی بدی برام بود. اون همیشه حواسش به تو بود و حواس من به پول در آوردن. پدری رو یاد نگرفتم. بعد از رفتنش نمی دونستم چه طوری باید با تو رفتار کنم. دست خودم نبود. می دونم زندگیت رو نابود کردم و خیلی وقیحانه است که بخوام بگم ببخشید. ولی ازت می خوام من رو ببخشی. خیلی خوش حالم که زنده موندم و می تونم این ها رو بهت بگم.

حرف زدن براش سخت بود دستش رو گرفتم و گفتم:

- بابا....خواهش می کنم فراموشش کنید. مهم نیست تا حالا چی شده. از این به بعدش مهمه. ما جفتمون اشتباه کردیم. من هیچ وقت نتونستم نظراتم رو درست بگم شما هم هیچ وقت گوش نکردید. از این به بعد یک راه جدید رو پیش میگیریم من کنارتونم. هم شما و هم فرانک. قول میدم. شما هم حمایتم کنید بابا.

لبخندی زد و گفت:

- ممنونم پسرم.

پاسخ لبخندش رو دادم دستم رو فشرد و گفت:

- خیلی اشتباه کردم. خصوصا در مورد تو و مهرنوش. راستش رو بخوای...یک چیز هایی هست که باید بدونی. من.

- می دونم بابا...

- می دونی؟

- رکسان بهم گفته.

چشم هاش گرد شدند:

- مگه برگشته؟

- آره.

- با تو زندگی می کنه؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- تعریف می کنم براتون فقط یک چیزی که هست...من حاضر نیستم دیگه نه ترکش کنم و نه بذارم بره. می خوام...میخوام اگر اجازه بدید باهاش ازدواج کنم.

ابرو هاش رفت بالا اوخ چه غلطی کردم اندفعه سکته قلبی نکنه؟ چند لحظه نگاهم کرد و گفت:

- من یک بار تو زندگیت دخالت کردم. نتیجه اش هم دیدم اگر هنوز بعد از این همه سال می خوایش... تصمیم با خودت. ولی به این هم فکر کن که اون دختر از من متنفره. اگر می خوایش باید یاد بگیری بین اون و ما اعتدال برقرار کنی.

نزدیک بود شاخ در بیارم بابام تو بیمارستان عوض نشده باشه! سرم رو تکون دادم و همون طور که از جام بلند می شدم گفتم:

- حالا در موردش صحبت می کنیم. اون هم کم سختی نکشیده. به من نیاز داره. همون قدر که من بهش نیازمندم.

لبخندی زد دستش رو فشردم و گفتم:

- یکم استراحت کنید.

- فرهاد؟

- بله؟

- میشه شام رو با من بخوری؟

لبخندی زدم و گفتم:

- حتما...

و بعد چرخیدم و اتاق رو ترک کردم. پیش خودم فکر کردم بالاخره بعد از چهارسال به معنی حرف رکسانا پی بردم...مثل پدر و پسر...

سه روز دیگه هم در کنار پدرم گذشت. جمعا ده روز بود که خبری از رکسانا نداشتم حسم بهم می گفت تو خونه مونده و به قولش عمل کرده تو کارتم اونقدر پول بود که تا یک ماهم بشه بدون مشکل زندگی کرد می دونستم که خودش هم پول داره. ولی نگرانش بودم هزار تا اتفاق ممکن بود براش بیفته.

تو این سه روز با بابا خیلی حرف زدم. با فرانک هم صمیمی شده بودم. شده بود دم من یک لحظه ولم نمی کرد. بعد از مدت ها داشتم طمع خانواده داشتن رو می چشیدم. بابا مخالف ازدواج من و رکسانا نبود. می گفت خودم مختارم برای زندگیم تصمیم بگیرم. کلا عوض شده بود. جدا از این که پیر شده بود یک آدم دیگه شده بود.

روز دهم بود که دیگه صبرم تموم شد. صبحش سر صبحونه به بابا گفتم می خوام برم خونه. ناراحت شد از چشم هاش فهمیدم ولی چیزی نگفت. بهش قول دادم که بهش سر می زنم. اون فقط لبخند می زد.

رفتم تو اتاقم و لباس هام رو پوشیدم و گوشیم رو که همه ی این مدت خاموش بود و شارژرش هم تو خونه بود رو برداشتم. فکر کنم این ده روز برای جفتمون خصوصا رکسانا فرصت خوبی برای فکر کردن به عواقب این رابطه بود. راستش می ترسیدم از این که تو مواقع سخت زندگی گذشته رو تو سر هم بزنیم و زندگیمون خراب بشه ولی یک نیروی قوی ازم می خواست به این چیز ها فکر نکنم. فکر کنم خودش بود. عشق!

یک آژانس گرفتم و خودم رو رسوندم به خونه. هوا روشن بود نمی تونستم بفهمم کسی تو خونه است یا نه. مدام تو دلم تکرار می کردم ...خونه باش. خونه باش. خودم رو با سرعت به طبقه ی سوم رسوندم تازه می فهمیدم دلم براش تنگ شده. کلید رو انداختم تو در و چشم هام رو بستم تا سه شمردم و...بازش کردم. چشم هام رو باز کردم. سکوت سنگین خونه می گفت کسی نیست! خیت شدی.

رفتم داخل و در رو بستم. یک نفس عمیق کشیدم. بوی عطرش تو کل خونه پیچیده بود. لعنتی بهم قول داده بودی. کجا رفتی؟

با این که می دونستم کسی نیست ولی به همه اتاق ها سرک کشیدم. اول اتاق خودم. رو تختی مرتب بود. از گرد وخاک رو میز ها خبری نبود. اومدم بیرون رفتم تو اتاق متروک. از تمیزی برق میزد! چیدمانش عوض شده بود. اومدم بیرون و رفتم تو آشپزخونه. یک ظرف نشسته هم نبود. به هال نگاه کردم کوسن ها مرتب و صاف رو مبل ها چیده شده بودند. دقیق تر نگاه کردم این بار دنبال یک یاد داشت بودم. رو یخچال تو اتاق ها و در آخر رو مبل ها و میز های هال و پذیرایی نبود! هاج و واج وسط سالن ایستاده بودم که صدای چرخیدن کلید تو قفل اومد با ناباوری برگشتم عقب و...خودش بود. واقعا برگشته بود. یک شاخه گل دستش بود و همون طور که زیر لب آهنگی رو زمزمه می کرد از در وارد شد. شلوار جین آبی مانتوی سفید و...شال سرخابی...چقدر رنگ روشن بهش میومد. چشمش که به من افتاد خشکش زد. صورتش دیگه رنگ پریده و بی حال نبود. حتی آرایش کرده بود! کلا با اون آدمی که ده روز پیش دیدم فرق می کرد.خودش شده بود. رکسانای من. در رو ول کرد. بسته شد. صدای بدی داد. جفتمون رو از جا پروند. تازه یادم اومد نباید فقط بیاستم و نگاهش کنم. رفتم سمتش و با شدت در آغوشش گرفتم. دست هاش رو انداخت دور گردنم و سرش رو تو گودش شونه ام قایم کرد.

- نرفتی دیوونه؟

- به یک دیوونه ی دیگه قول داده بودم.

محکم تر فشارش دادم اعتراضی نکرد. از خودم جداش کردم و به صورتش نگاه کردم.

- چقدر عوض شدی...

شونه بالا انداخت:

- ناراحتی؟

سرش رو به سینه ام چسبوندم دم گوشش زمزمه کردم:

- واقعا رکسانای من برگشته؟؟

- باید برمیگشت چون تو دوستش داشتی.

از خودم جداش کردم و لبخندی به چشم های مغرورش زدم. صورتش رو با دست هام قاب کردم و گفتم:

- می خوام یک چیزی ازت بپرسم.

- چی؟

- اول قول بده قبول می کنی؟

خندید و گفت:

- قبول می کنم.

- خوبه.

و سرم رو خم کردم و لب هاش رو بوسیدم. بعد از چهارسال. اولش شوکه شد ولی بعد همراهیم می کرد. یکم که گذشت ازش جدا شدم چشم هاش بسته بود با خنده گفتم:

- با من ازدواج می کنی؟

با همون چشم های بسته اش با خنده تایید کرد.

- تو چشمام نگاه کن بگو.

تا خواست چشم هاش رو باز کنه دستم رو انداختم زیر پاهاش. بلندش کردم و دوباره و دوباره بوسیدمش.

×××

بین خواب و بیداری بودم که حس کردم یک چیزی با شدت پرید روم. چشم هام یکهو باز شدند نگاهم و با دو تا چشم مشکی عین مال خودم قفل شد. با شیطانت بهم لبخند می زد نیم نگاهی به رکسانا کردم راحت برای خودش تو بغلم لم داده و خوابیده بود. با صدای گرفته گفتم:

- آخ...صد بار بهت نگفتم این طوری من رو بیدار نکن وروجک؟

در حالی که سعی می کرد مثل خودم آروم حرف بزنه گفت:

- آخه گرسنمه...جمعه ها شما زیاد می خوابید...

دوباره یک نگاه به رکسانا انداختم. پیرهن من تنش بود و تا رون هاش رو می پوشوند ملحفه رو بیشتر کشیدم روش تا معلوم نشه شلوار پاش نیست.

- خب چرا من رو بیدار می کنی مامانت رو بیدار کن.

- آخه مامان گفته جمعه ها تو رو بیدار کنم.

خندیدم و گفتم:

- از دست تو و مامانت.

صدای خواب آلو و گرفته ی رکسانا هم بلند شد.

- باز تو گرسنه ات شد شکموی من؟

پرنیان که سمت چپ من نشسته بود از روم رد شد و رفت بغل رکسانا.

- اوهوم. بابا هم بلند نمیشه بهم صبحونه بده.

رکسانا سرش رو رو سینه ام جا به جا کرد و سر پرنیان رو بوسید.

- بابات رو ولش کن برو الان خودم میام بهت صبحونه میدم.

پرنیان هم گونه اش رو بوسید و سریع رفت بیرون. رکسان کش و قوسی به بدنش داد و گفت:

- شکمش هم به خودت رفته آخه. نمیذاره یک صبح جمعه ای بخوابیم. شانس ندارم من که. خوبه حالا چیزیش به عمه ات نرفته

هنوز هم اون و عمه با هم مشکل داشتند. با خنده گفتم:

- ولی حرف نشونیش به تو رفته.

- هیچم...بچم یک بار حرف رو بهش میزنی گوش میده.

- از تو بله... به من که میرسه لوس میشه.

خمیازه ای کشید و گفت:

- این دیگه تقصیر بچه نیست تو کلا آدم رو لوس میکنی.

سرش رو بوسیدم و گفتم:

- بلند شو حالا یک چیزی بده من و این دختر لوست بخوریم.

غلتی زد و بالشش رو بغل کرد.

- تو برو صبحونه پرنیان رو بده من الان میام.

سری تکون دادم و از جام بلند شدم. تی شرتم رو از رو صندلی برداشتم و تنم کردم.

از اتاق که خارج شدم پرنیان رفته بود سر یخچال.

- صد بار گفتم در یخچال رو مثل کمد باز نذار بابا.

- الان باز کردم...

- شما برو تلویزیون رو روشن کن این مامانت بیدار شه.

به حرفم گوش کرد. از عجایب بود. ازم حساب می برد ولی تو موارد کوچیک بیشتر از رکسان حرف شنوی داشت تا من. بعضی موقع ها بهش حسودیم میشد. رکسانا هم هروقت می خواست حرصم رو در بیاره می گفت اون رو بیشتر از من دوست داره ولی وقی به پرنیان نگاه می کردم چیزی جز یک نمونه ی مونث از خودم نمی دیدم! صدای اخبار تو خونه پیچید. داشتم از تو فریزر نون در می اوردم که چشمم به رکسانا افتاد.یک پیرهن سفید تنش بود.با موهای شونه شده وسط هال ایستاده بود و بدون توجه به پرنیان که مامان مامان می کرد به تلویزیون نگاه می کرد. یک نگاه به تلویزیون انداختم.

- پرنیان بابا صداش رو زیاد کن.

پرنیان باز گوش کرد.تصویر یک دختر بچه با چشم های عسلی و موهای خرمایی بود. صدای بم مردی داشت اخبار رو می خوند.

- ایرانیان بار دیگر افتخار آفریدند...دانش آموز ده ساله ایرانی...رها رادان رتبه ی اول کشور آلمان رو در المپیاد ریاضی جوانان کسب کرد و نماینده ی این کشور در مرحله ی بین المللی شد...

به رکسانا نگاه کردم اون هم برگشت من رو نگاه کرد. تو چشم هاش اشک جمع شده بود پرنیان رفت سمتش.

- مامان چی شده؟

رکسان دستش رو فشرد و گفت:

- هیچی...یک چیزی رفته تو چشمم تو برو سر میز الان میام.

و رفت تو اتاق. پرنیان رو بغل کردم و رو میز نشوندمش

- بابا شما شیرت رو بخور تا من ببینم چی رفته تو چشم مامان.

نیایستادم ببینم چی کار می کنه رفتم تو اتاق پیش رکسانا. یک دستمال دستش بود و داشت چشم هاش رو پاک می کرد. بهم نگاه کرد و بین گریه لبخند زد.

- دیدیش؟

- آره عزیزم.

- انگار خود رها بود. همیشه آرزوش بود بره المپیاد ریاضی...اون سالی که می خواست شرکت کنه مامان اینا تصادف کردند.

رفتم سمتش و سرش رو در آغوشم گرفتم.

- دیدی خشایار به قولش عمل کرد؟ رها به آرزوش رسید.

باز هم خندید.

- رها ده سالگیش دقیقا همین شکلی بود.احساس می کنم انگار دوباره متولد شده.

سرش رو بوسیدم و گفتم:

- پس خوش حال باش. الان هم بیا بریم تا پرنیان از فضولی کار دست خودش نداده.

اشک هاش رو پاک کرد و گفت:

- فضولیش هم به خودت رفته.

همون موقع صدای تلفن از بیرون اومد. پرنیان گوشی رو برداشت و شروع کرد صحبت کردن بعد هم با صدای جیغ جیغیش از بیرون داد زد:

- مامان خاله شیرینه.

- فکر کنم اون هم دیده.

شونه بالا انداخت و از اتاق بیرون رفت و من هم دنبالش...

امروز هشت سال از اون روز می گذره. اون المپیاد آخرین موفقیت رها نبود. چند وقت پیش خبر قبولیش تو یکی از بهترین دانشگاه های دنیا رو شنیدیم. رها دقیقا همون چیزی شد که مادرش آرزو داشت باشه.

بابا وقتی پرنیان کلاس اول رو تموم کرد...برای همیشه ما رو ترک کرد تا قبلش همیشه می گفت آرزومه نوه ام برام کتاب بخونه. به آرزوش رسید و رفت.تا قبلش هم با رکسانا روابط بدی نداشتند. مثل پدر و دختر نبودند ولی خب...دور و دوستی دیگه!

مهرنوش یک ماه بعد از ازدواج من و رکسانا به یکی از خواستگار هاش جواب داده بود و از ایران رفته بود. عمه هم که از دور شدن دخترش ناراحت بود سر رکسانا خالی می کرد. من هم گاهی در ایجاد تعادل بین اون ها دچار مشکل می شم.

شیرین و پدرام رو برای عروسی دعوت کردم. تو همون عروسی اومد روی رکسانا رو بوسید و بعد از کلی فیلم هندی آشتی کردند. الان هم یک پسر تخس دارند. رامتین دو سال از پرنیان بزرگ تره و بر خلاف پرنیان که شبیه منه کپی شیرینه.

مانی هم فوق تخصصش رو گرفت. با یکی از همکار هاش ازدواج کرد. رکسانا شناسنامه المثنی گرفت و راز ازدواج اون ها بین خودمون موند. همسر مانی هم وقتی براش توضیح دادیم خیلی منطقی همه چیز رو قبول کرد. خاله رعنا هنوز هم عاشق رکساناست. چیزی بهش نگفتند ولی اون می دونه که چیزهایی هست و اون ازشون بی خبره ولی چیزی نمیگه. پرنیان رو به اندازه نوه خودش،سارا دوست داره.

با خشایار اینترنتی ارتباط دارم وقتی بهش گفتم با رکسانا ازدواج کردم کلی دستم انداخت. ولی اون ازدواج نکرد. همه زندگیش رو وقف رها کرد و طبق گفته ی خودش مشکلی هم ندارند.

پونه هم دو سالی میشه که سر و سامون گرفته و رفته سر زندگی خودش! پژمان به قول خودش تصمیم گرفت به جای این که خودش رو مثل من ذلیل زن و بچه کنه بره دنیا رو بگرده. ولی همه ی مدت مراقب فرانک بود و برای پرنیان نقش عمو رو بازی می کرد. رفتار اون هم مثل خیلی های دیگه عوض شده بود ولی هنوز بعضی اوقات رو مخ من بود.

رکسانا هنوز مغروره. هنوز با هم جنگ و دعواهای پنج دقیقه و گاهی پنج ساعته داریم. ولی بیشتر نمیشه. جفتمون برای دعوا هامون خط قرمز تعیین کردیم و یادی از گذشته نمی کنیم. چون هردو ازش وحشت داریم. با وجود این که نیاز نداریم ولی سر کار میره وقتی هم میاد خونه زندگیش میشه پرنیان و جفتشون زندگی من اند.

هیچ وقت به زبون نیورده ولی نگاهش بهم میگه که خوش بخته که من و دخترمون و زندگیمون رو دوست داره. و حالا فقط به خاطر رها زنده نیست...

پایان

منشی مدیر

فصل اول

فصل دوم

فصل سوم

فصل چهارم

فصل پنجم

فصل ششم

فصل هفتم

فصل هشتم

فصل نهم

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

بی حوصله روی صندلی تکانی خوردم و به دخترانی که با اضطراب کتاب های خود را ورق می زدند و با عجله مطالبی را میخواندند نگاهی کردم. ناخوداگاه لبخندی بروی لبانم نقش بست. زیر لب گفتم: این همه دنگ و فنگ برای منشی گرفتن خیلی مسخره اس!

در همین هنگام در باز شد و دختری با قیافه غمگین و درهمی بیرون آمدو در حالیکه زیر لب می غرید از در خارج شد.

از شانس افتضاح من، آخرین نفری بودم که مصاحبه و گزینش می شدم. از بی کاری بی حوصله شده بودم. کتاب شعری را که همیشه همراهم بود، از کیفم بیرون کشیدم و شروع به خواندن کردم. هنوز یک صفحه را به پایان نرسانده بودم که دختری با حالت نگران پرسید:

- ببخشید خانوم. مگر از شعر و این چیزام سوال می کنند؟

باحالت تدافعی گفتم:

- شعر و این چیزام دیگه یعنی چی؟

- منظورم ادبیاته دیگه.

- نخیر اگر از ادبیات توی مصاحبه و گزینش سوال می پرسیدند شما یاد میگرفتید که چه کلماتی توی جمله تون بکار ببرید و چه کلماتی به کار ببرید.

دوباره با حرص گفتم: شعر و این چیزام!

دخترکه خیالش از این جانب راحت شده بود بی توجه به من که هنوز عصبانی بودم دوباره مشغول زیرو رو کردن کتابش شد. یک ساعت بعد بالاخره پیرمرد آبدارچی نام مرا صدا زد. تا به حال از شنیدن نامم تا این اندازه خوشحال نشده بودم. سریع از جا برخاستم و به طرف اتاق مصاحبه رفتم و در همان حال که روسری ام را جلوتر می کشیدم چند ضربه به در زدم و وارد شدم.

برخلاف تصورم که فکر میکردم با زنی محجبه یا مردی میانسال با محاسن بلندی روبرو میشوم، با مردی جوان و خوش لباس مواجه شدم. مرد همانطور که دستانش را پشت سرش به هم قفل کرده بود و چشمانش را بسته بود گفت: بفرمایید تا شروع کنیم.

به طرف تنها صندلی اتاق که درست روبروی او بود رفتم و نشستم. حالا بوی خوش ادکلنی که استفاده کرده بودرا استشمام میکردم. چهار شانه و قوی هیکل بود و از قرار معلوم می بایست قد بلندی داشته باشد.

تقریبا یک دقیقه به همین منوال سپری شد. مرد جوان نفس عمیقی کشید و به خودش تکانی داد. فورا نگاهم را به زیر انداختم.

پس از چند لحظه گفت: نام و نام خانوادگی ، سن و آخرین مدرک تحصیلی.

سرم را بلند کردم و اورا دیدم که دستها را زیر چانه گذاشته بود و به انتظار شنیدن جواب سوالات ، من را نگاه میکرد.

با اعتماد به نفس جواب دادم، رمینا رسام بیست و یک ساله، دیپلم.

درحالی که سرش را تکان میداد گفت: رمینا چه معنی میده؟

- توی فرهنگ لغت که نوشته طاهره و پاک، درست و غلطش رو نمی دونم.

لبخندکمرنگی روی لبانش نقش بست وگفت:

- می دونید وظیفه ی منشی چیه؟

- به امور دفتری سروسامون میده.

- واضح تر توضیح بدید.

- خب به تلفن جواب میده. قرار ملاقات ها رو مشخص میکنه ....

توی حرفم آمد و گفت: شما با کامپیوتر اشنایی دارید؟

- در حد یه منشی بلدم با کامپیوتر کار کنم.

- هر دستوری کارفرماتون بده اجرا میکنید؟

- اگر در حیطه وظایفم باشه بله، در غیر این صورت نه

- منظورتون از در غیر این صورت نه، چیه؟

- یعنی کارایی که به منشی مربوط نیست.

- مثال بزنید

- با خودم گفتم عجب آدم سمج و بد پیله ایه و در حالیکه سعی داشتم خونسردیم را از دست ندهم گفتم: مثلا منشی رو با ابدارچی اشتباه نگیره. انتظار نداشته باشه که چای و بیسکویت صبح وکیکو قهوه عصر رو منشی به خدمتشون ببره.

- با تلفن چیکار میکنی؟

از سوال مسخره اش کلافه شدم و گفتم:

- همین قدر میدونم که وقتی زنگ زد باید گوشی رو بردارم و اگر خواستم با کسی تماس بگیرم اول شماره بگیرم.

در حالیکه سعی میکرد نخندد گفت:

- نه منظورم این نبود. بهتره سوالم رو یه طور دیگه مطرح کنم تا متوجه شید. یعنی پشت تلفن هم مثل الان صحبت میکنید. خشن و کوتاه؟

- بستگی به سوالایی داره که میپرسن. البته اگر قانون کار این شرکت این باشه که منشی اول باید یه جوک دست اول برای مخاطب تعریف کنه اون یه بحث جداگانه ست.

قیافه ی متعجبی به خودش گرفت و گفت: مگر شما جوک هم بلدید تعریف کنید؟

- یه چندتایی بلدم.. البته شما می بایست توی اگهی استخدامتون جز شرایط لازم این شرط هم میگذاشتید که متقاضی باید روزانه بیست جک دست اول بلد باشه.

بی آنکه به روی خودش بیاورد گفت:

- نکته خوبی را تذکر دادید. حتما توی اگهی بعدی این شرط رو هم می گنجانیم.... خب شما سابقه کار مفیدی دارید؟

- نه البته اگر این مورد هم یکی از شرط های استخدام باشه می بایست اینم توی اگهی درج می کردید که نه وقت ما رو تلف کنید و نه وقت خودتون رو.... سوال دیگه ای نیست؟؟؟

شما می دونید یه منشی باید روابط عمومی قوی داشته باشه علی الخصوص منشی که مسئول فروش هم باشه.

- بله هر چند که معنی درست این عبارت رو هنوز نفهمیدم. شاید منظور برخورد خوب با مراجعه کننده باشه...شایدم منظور شما این باشه که یه منشی باید در گول زدن خریدار اونقدر استاد باشه که مثلا بتونه واحد های ساختمان شمار به اسم طبقه ی اول و دوم به خریدار بفروشه و بعد خریدار متوجه میشه که آپارتمانش طبقه ی ششم یا هفتمه منشی با چرب زبانی اونو متقاعد کنه که شیوه ساختمان سازی ما اینه که طبقه ی اول و دوم را ما بین طبقات هفت الی ده می سازیم پس شما باز هم طبقه ی اول هستید فقط باید از هفت طبقه بالا برید.

وقتی حرفم تمام شد تازه متوجه مرد شدم در حالی که سرش پایین و صورتش را با دستانش پوشانده بود بی صدا می خندید و این به خوبی از تکان شانه اش فهمیده میشد.... شاید تا به حال با کسی مثل من مصاحبه نکرده بود.

بعد از چند لحظه گفت: تلفن تماستون رو بدید تا در صورت نیاز....

نگذاشتم جمله اش را تمام کند گفتم: در صورت نیاز تا کی تماس میگیرید؟

در حالیکه نگاهم میکرد گفت در صورت نیاز فردا صبح.

با تمسخر گفتم: پس در صورت نیاز با شماره...... تماس بگیرید. هر چند می دونم با این جوابایی که من دادم منو رد میکنید.

دندانهایش را روی لبانش فشار میداد تا لبخندش از دید من مخفی بماند.

- بهتون توصیه میکنم جای دیگه این طوری جواب سوالات رو ندید البته در صورت نیاز به استخدام شدن. و این چند کلمه ی آخر را کشیده و طنز امیز ادا کرد.

مثل اینکه نمیخواست در مقابل من کوتاه بیاید، مطمئن بودم که من را رد میکند. بنابراین ترجیح دادم حرف آخرم را به او بزنم و بروم.

- شما بهتره یه مرکز مشاوره و راهنمایی دایر کنید تا همه از توصیه های شما در صورت نیاز بهره مند بشند.

خیلی خونسرد گفت: پیشنهاد بدی نبود.شاید این پیشنهاد بتونه بهتون کمک کنه البته شاید.

برخاستم و گفتم: روز بخیر آقا و در حالیکه زیر لب می غریدم از شرکت خارج شدم..

وقتی به خانه رسیدم خانه غرق در سکوت و تاریکی بود.. کم کم داشتم از این رفتارهای مامان خسته می شدم. بی حوصله گفتم: مامان خونه ای؟

بیهوده انتظار می کشیدم اگر هم خانه بود جوابی نمی داد. به اتاق او رفتم و بعد از ضربه ای به در وارد اتاق مامان شدم. مامان عکس پدر و روزبه را به دست گرفته بود و میگریست.

- مامان جون چرا اینقدر خودت اذیت میکنی؟ به خدا روزبه و بابا راضی نیستند که شما این قدر خودخوری کنی.

- رمی جان تنهام بذار

- باشه وی این راهش نیست در ضمن من گرسنه ام.

- من حوصله ندارم آشپزی کنم خودت یه چیزی درست کن و بخور.

- شما به جز گریه کردن حوصله ی کار دیگه دارین؟

- برو بیرون رمینا!

دستورش را اجرا کردم و از اتاق خارج شدم. بااینکه گرسنه بودم بدون این که غذایی بخورم به اتاقم رفتم و خوابیدم.

صبح با صدای مامان از خواب بیدار شدم تا چشمانم را باز کردم گفت: پاشو ببینم دیروز کجا رفته بودی؟

- اوه حالا اول صبحی یادتون افتاده؟ خوابم میاد.

پتو را از روی صورتم کشید و گفت: من اعصاب ندارم ها!

بلند شدم و سرجایم نشستم در حالیکه چشمانم را به زحمت باز نگه داشته بودم گفتم: بله بفرمایید.

- جریان این تلفن چیه؟

- کدوم تلفن؟

- چه می دونم شما استخدام شدیید و از فردا می تونید بیاید سر کار..

با خوشحالی از جا پریدم و گفتم: آخ جون و مامان را در آغوش کشیدم.

- یعنی تو میخوای بری منشی بشی؟!

- آره مگه اشکالی داره؟

با تاسف نگاهی به من انداخت و گفت: به کجا رسیدی تو دختر؟

- به واقعیت.. من دلم نمی خواد توی خیالاتم زندگی کنم

- تو بی خود می کنی بری منشی بشی

- یعنی چی؟

- یعنی برای ما افته که تو بری منشی یه شرکت بشی

- مامان جان از اون مای سابق چیزی باقی نمونده که منشی شدن باعث سرافکندگی بشه.

- من بهت اجازه نمیدم هر کاری دوست داری بکنی.

- من بیست و یک سالمه و هر کاری لازم بدونم انجام میدم. من نمی دونم چرا شما وضعیت رو درک نمی کنید. مامان دیگه گذشته رو فراموش کنید. دوران خوبی بود ولی حیف که پایدار نموند. از اون دوران فقط خیالش باقی موند به علاده یکی سری لباس و عکس. مامان ما فقط همین خونه صد متری رو داریم همین و بس البته صرف نظر از دویست هزارتومان پول که اون در صورتی که من کار نکنم نهایت دوماهه تموم میشه

مامان ما دیگه کسی رو نداریم که بهش تکیه کنیم بابا و روزبه دیگه برنمی گردند اینو بفهمید.

مامان در حالیکه گریه میکرد از اتاقم خارج شد با این یاداوری خاطرات گذشته ناراحت شده بود ولی با خبر خوبی که مامان برام اورده بود غم و غصه ی گذشته را فراموش کردم و خودم را برای فردا و اولین روز کاری اماده کردم.

**************

احساس عجیبی داشتم. نمی دانستم خوشحالم یا ناراحت. از اینکه پولی برای امرار معاش به دست می اوردم خوشحال بودم و از طرف دیگر چون هر روز صبح تا ساعت چهار بعدازظهر می بایست کار می کردم ان هم در سمت منشی کمی دلخور بودم. روسری ام را گره میزدم که مامان با قیافه ای درهم ظاهر شد و گفت: پس میخوای بری آره؟

- با اجازه ی شما بله.. برای ساعت پنج .. پنج و نیم خونه ام.

- رمینا من راضی نیستم به خاطر من بری کار کنی.

- مامان من مجبورم.... هم به خاطر شما و هم به خاطر خودم. گذشته از اون من حاضرم بخاطر شما بمیرم کار کردن که دیگه چیزی نیست.

مامان چند قدمی به سمتم برداشت و دستانش را از هم گشود و مرا در آغوش کشید و گفت: دیر نکنی ها

- نه مامان خیالتون راحت.

***********

وارد شرکت شدم و یکراست به اتاق رئیس شرکت رفتم. رئیس شرکت مردی حدودا پنجاه ساله، خوش پوش و خوش چهره بود. در حالی که با همراهش صحبت میکرد به نزدیک ترین صندلی اشاره کرد . روی صندلی نشستم و به اطرافم نگاهی انداختم. دیوار های اتاق پر بود از پوسترهای ساختمان و روی میز انتهای اتاق ماکتی از یک ساختمان چند طبقه بود. در همین هنگام صدای رئیس را شنیدم که گفت: روزتون بخیر خانم رسام.

سرم را به طرف او چرخاندم و گفتم: روز شما هم بخیر

- متشکرم .. در حالی که ورقه ای به طرف گرفته بود ادامه داد: لطفا قرار داد روامضا کنید

ورقه را گرفتم و سریع ان را خواندم به به او برگرداندم.

لبخند تحسین امیزی زد و گفت: افرین من از ادمای فرز و زرنگ خوشم میاد. خب درباره قرار داد نظرتون چیه؟

- موافقم.

لبخند رضایت مندانه ای زد و گفت: لطفا امضا کنید و خودکار را به دستم داد.

قرارداد را امضا کردم و خودکار را روی کاغذ گذاشتم.

- امیدوارم همکاری ما تداوم پیدا کنه. اگر موافقید با بقیه دوستان اشناتون کنم و در حالی که در را برایم باز میکرد گفت: خواهش میکنم.

بعد از اینکه با سه تن از کارکنان اشنا شدم به اتاق منشی رفتم. منشی زنی تقریبا چهل ساله بود . اقای فرهنگ گفت: خب خانم رسام ایشونم خانم پورزند هستند.

- سلام خانم حالتون خوبه؟

- سلام عزیزیم ممنون.

درحالی که دست های هم را می فشردیم آقای فرهنگ گفت: شما رو تنها میذارم د در را بست و رفت. خانم پور زند به نشستن دعوتم کرد و گفت: دلم میخواد دوروزه به کارت وارد شی.

- امیدوارم.

ساعت چهار وقتی از شرکت بیرون امدم نفس راحتی کشیدم. خانم پورزند انقدر حرف زده بود که صدایش هنوز در گوشهایم بود. و در اخر با جمله افرین دختر زرنگ و باهوشی هستی از دست او رهایی پیدا کردم.

خسته و مانده به خانه رسیدم قبل از اینکه وارد خانه شوم ظاهر خوشحالی به خود گرفتم و کلید را در قفل چرخاندم. بر خلاف روزهای قبل چراغ ها روشن بود و عطر غذا در فضای خانه پخش شده بود. با خوشحالی گفتم: مامان کجایی؟

- این جام تو اتاق تو

با تعجب به طرف اتاقم رفتم. مامان مشغول رسیدگی به وضعیت به هم ریخته اتاق بود.

- سلام

- سلام خسته نباشی.

- ممنون این جا چی کار میکنید؟

- مثل اینکه زلزله اومده توی اتاقت.. اتاق تو همیشه همین طوریه

- فکر کنم

- پس معصومه بیچاره چقدر توی اون خونه جون میکنده.

برای اینکه مامان دوباره به گذشته ها سفر نکند گفتم: مامان میوه دارم

- اصلا یادم نبود که تو الان خسته ای بیا برات میوه میارم و از اتاقم خارج شد.

مامان درحالی که سیبی برایم پوست میکند گفت: خب از کارت بگو.

- فعلا در حال کاراموزیم

- سخته؟

- نه منشی قبلی گفت.. دوروزه یه منشی حسابی میشم.

- حالا توی این دوره بیکاری این منشی برای چی می خواد بره؟

- چهل و هفت سالشه میگه بیست و هفت ساله که داره کار میکنه حالا دیگه خسته شده و میخواد خودشو بازنشسته کنه.

مامان ابروانش را بالا برد و سرش را به ارامی تکان داد. این حالت او به این معنی بود که از چیزی که شنیده تعجب کرده و در ضمن کار او را تایید میکند.

- ولی مامان خیلی جوون مونده.. من فکر میکردم چهل سالشه منم دوست دارم جوون نشون بدم.

- جوون؟ تو خیلی مونده جوون نشون بدی. الان به شونزده هفده ساله ها میخوری

با تعجب و ناباوری گفتم: خب مامان!

- باور کن تو به بابات رفتی اونم خیلی جوون تر از سنش....

با عجله میان حرفش دویدم و گفتم: می دونی مامان شرکت زیاد شلوغی نیست. با من میشیم پنج نفر.. دوتا دختر و سه تا مرد.

- از رئیس شرکت بگو

- آقای فرهنگ مثل فامیلش وقعا با فرهنگ

- چند سالشه؟

- به نظر پنجاه ساله میاد. دیگه نمی دونم واقعا چند سالشه

- و اون دوتا؟

- مطمئن باشین که هردوشون مثل اقای فرهنگ پیر هستند فکر کنم سن و سالشون برای من یکم زیاده

- یه کم؟

- خب اره دیگه.... مرد باید پخته باشه مامان..

- پس خدا رو شکر که هر سه نفرشون ازدواج کردند.

- ولی فقط اقای فرهنگ و اقای سپهری حلقه دستشونه ولی اقای انتظامی حلقه نداره.

- توی ایران نمی شه روی حلقه زیاد حساب کرد.

- خب میشه در مورد اینکه مجرد یا متاهل تحقیق کنم.

- دوباره تو در این مورد با من شوخی کردی؟

در حالی که سعی میکردم جدی باشم گفتم: نه من شوخی نمیکنم. اگر دیر بجنبم تا چند سال دیگه همینم گیرم نمیادها.

- نترس

- جداً! پس شما تضمین میکنید؟

- رمینا پا میشم میام سراغت ها

در حالی که بر میخواستم با وحشتی ساختگی گفتم: باشه غلط کردم.

- برو بخواب واسه شام بیدارت میکنم

- پس اگه میخواید برم بخوابم باید بوستون کنم

- لوس نشو

- اگر نبوسمتون خواب های بد می بینم ها

مامان در حالی که چپ چپ نگاهم می کرد گونه اش را جلو اورد. برای اینکه او را اذیت کنم مثل او گونه ام را جلو اوردم و گفتم بهتون اجازه میدم منو ببوسید.

مامان دوبار پلک هایش را باز و بسته کرد و چیزی نگفت.

- خب چرا عصبانی می شید و بوسیدمش و گفتم: بد زمونه ای شده ها! بوسیدنم اجباری شده می بینید مامان؟

مامان تا خواست برخیزد، فرار کردم و در حالی که میگفتم: الهی قربون مامانم برم که زود عصبانی میشه، وارد اتاقم شدم.

در کمتر از یک هفته به کلیه کارهای شرکت مسلط شدم و در طول این مدت با کارکنان شرکت که همگی ادمهای خوب و با شخصیت بودند اشنا شدم علی الخصوص با الناز که دختری متین و دوست داشتنی و تنها کارمند خانم شرکت بود. و به همین دلیل با او بیشتر از بقیه صمیمی بودم. و در مواقع بیکاری به اتاق او می رفتم و سر خود را گرم میکردم. آنروز هم طبق معمول پس از اینکه کارهایم را سروسامان دادم به اتاق او رفتم. تک ضربه ای به در زدم و وارد شدم. الناز جلوی پنجره ایستاده بود.

- رمینا تویی؟

- اوهوم. نکنه منتظر کس دیگه ای بودی؟

به طرفم برگشت به نظر غمگین می آمد.

- چیزی شده؟

- نه

- پس این چه قیافه ای که به خودت گرفتی؟ آدم یاد بدهکاری هاش میوفته.

- مگه تو بدهکاری هم داری؟

- آره...ولی خوب این مشکل رو باید توی میز گرد بعدی حل کنیم.خب الناز جان صورت مسئله ات را بخون تا حلش کنم.

درحالیکه که میخندید گفت: خوش بحالت خیلی سرزنده ای.

- می دونی من حال و حوصله ی غم و غصه خوردن و تو حس رفتن رو ندارم. حالا بگو ببینم چرا این قیافه... چه می دونم غم انگیز به خودت گرفتی ها؟

- ولش کن

- تو مطمئنی نمی شکنه؟

الناز با قیافه ی متعجبی نگاهم کرد وگفت: چی میگی رمینا؟

- ا.... منظورم لیوان بود دیگه. بعید می دونم نشکنه! حالا تو با این لیوان چیکار داری، تو مشکلت رو بگو.

درحالیکه که میخندید سرش را به علامت منفی تکان داد.

- ای بابا مثل اینکه تو منو خیلی دست کم گرفتی ها! برای حل مشکلات خاورمیانه میان سراغ من، اون موقع مشکل تورو نمی تونم حل کنم...

- شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین حایل

کجا دانند حال ما سبکباران ساحل ها

با عجله از روی میز بلند شدم و گفتم:اا .. پس چرا نمی گی جلسه مشاعره است و مرتب روی صندلی ام نشستم و انگشت اشاره ام را روی در قندان گذاشتم و به صورت کشیده گفتم: زینگ

احوال گنج قارون کایام داد بر باد

در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد

الناز خندید و پس چند لحظه ناگهان شروع به گریه کرد.

- اااا... گریه برای چیه دختر؟ گرسنه ای، تشنه ای، پول توی جیبیت رو گم کردی؟ اگر گریه نکنی این شکلات رو بهت می دم .

با شنیدن این حرف الناز سرش را بلند کرد و دستهایم را نگاه کرد.

- آفرین دختر خوب یه لحظه صبر کن الان میام.

پس از چند لحظه با یک شکلات برگشتم و در حالیکه آن را به الناز میدادم گفتم: خب از اول میگفتی شکلات میخوای اینکه دیگه گریه نداره.

- رمینا من دلم برای مامانم تنگ شده میفهمی؟

- نکنه توام..

- اره مامانم یک سال و نیم پیش....

بغض کرده بود درد بی مادری بود ولی اگر میخواستم جدی باشم او از این حال و هوا بیرون نمی آمد بنابراین با حالت کشداری گفتم: ای بابا.. مثل اینکه اسم این شرکت اشتباهی میلاد شده. باید بدم اسمش رو عوض کنند و بذارن شرکت بی پدرومادرها، ولی الناز این شرکت دیگه تعادل نداره.

- یعنی چی؟

- یعنی سه به دو شدیم

- یعنی توام پدر نداری؟

با اینکه ناراحت شده بودم روحیه ام را حفظ کردم و گفتم:

- اره ولی من برای چیز دیگه ای ناراحت هستم هیچ وقت دوست ندارم در اقلیت باشم.

الناز که مشکل خودش را فراموش کرده بود گفت: نگران نباش چون برادر زاده اقای فرهنگ هم پدر نداره.

- عجب تعادلی ایجاد شد. داشتم از سرگیجه می مردم ها! اخه برادرزاده ی اقای فرهنگ چه ربطی به این شرکت و اقلیت و تعادل و سرگیجه و حرف مفت داره؟

- اهان و اما ربط برادر زاده ی اقای فرهنگ با این شرکت، نصف سرمایه شرکته. یعنی اینکه نصف سرمایه شرکت از جیب ایشون در اومده.

- اوهوم.. میگم تو تا حالا فکر کردی این کلمه جیب چه کلمه ای.. از اون کلمه های ریشه ای و اصولی و بنیادی میشه در موردش ساعت ها صحبت کردو به هیچ نتیجه ای نرسید.از بس اصولیه ها! الناز میگم اگه باهاش اشنایی یه دوروزی جیبش رو برای من قرض بگیر . اصلا بهش بگو یه پولی بهم بده برم راجع به این کلمه تحقیق کنم. بعد چون یه کار نو ومنحصر به فردیه مطمئنم که جایزه ی نوبل رو میبره بعد من پول آقای فرهنگ رو به علاوه چند درصد سود اضافه بهش بر میگردونم. جدا فکرم عالی نیست؟

- چرا خیلی خوبه.

- خب اگر پول اولیه تحقیق رو برام درست کنی قول میدم ده درصد از کل جایزه رو بهت بدم که واسه یه شکلات مثل ابر بهار گریه نکنی.

- رمینا من خیلی خوشحالم که تو اینجا کار میکنی.

- خب هرچند این احساس دو جانبه نیست ولی فعلا جز اینجا جایی رو ندارم.

- روز اول که دیدمت فکر میکردم اصلا باهات نتونم کنار بیام. ولی وقتی باهات آشنا شدم فهمیدم که خیلی دختر خوبی هستی؟

- ببخشید بعد از چه مدتی به این نتیجه رسیدی؟

- تقریبا دوهفته.

- ببخشید چه طوری توی این مدت کم به این نتیجه رسیدی؟

- چطوری نداره دیگه.

- راحت باش خوب بگو از روی بغل دستیم تقلب کردم.

حالا من وقتی میخواستم تقلب کنم هرچی بغل دستی نوشته بود منم واو به واو می نوشتم تا در این جور مواقع مثل تو کم نیارم. یادمه یه بار همچین از روی بغل دستی ام تقلب کردم که اسم و فامیل اونو به جای اسم و فامیل خودم نوشتم . جون الناز نقطه میذاشت نقطه میذاشتم. می رفت سر خط میرفتم سر خط. تازه چی وقتی جواب سوالی رو بلد نبود ننوشت منم که جواب رو میدونستم ننوشتم تا کپی برداری برابر اصل باشه. خلاصه چنان کپی گرفتم که دستگاه فتوکپی ام نمی تونست همچین کپی بگیره.

- رمینا تو خیلی زرنگی ها!

- نه بابا چی میگی؟ توی این موارد باید بغل دست ادم زرنگ باشه وگرنه اگر زرنگ روزگارم باشی وقتی پیش یه بی سواد تنبل بشینی یه کلمه هم نمی تونی تقلب کنی.

- راست میگی، یه بارم من پیش یه تنبل افتادم یک کلمه بیشتر از اون که من بلد بودم، نمی دونست

- به قیافه و شکل و شمایل دختره توجه کردی؟

- وا چه ربطی داره به قیافه ی دختره!

- پس توجه نکردی؟

- نه!

- همینه دیگه ؟ بغل تو ایینه بوده عکس خودت افتاده توی ایینه فکر کردی بغل دستیته برای همین یک کلمه بیشتر از اون ننوشتی.

درحالیکه که میخندید، گفت: خیلی مسخره ای..

-ببین من حافظه ی خوبی دارم ها! این حرفا توی ذهنم می مونه و بعد هی از درصدی که قراره از جایزه ام بهت بدم کم میکنم. خلاصه یه وقت خبر دار میشی که نه تنها اون ده درصد از دستت رفته یه چند درصدی هم بدهکار شدی. خلاصه گفته باشم که بعدا کدورتی پیش نیاد.

- پاشو برو از کار و زندگی انداختیم.

- من از کار و زندگی انداختمت؟ تو قبل از اینکه من بیام اتاقت داشتی خیابون رو نگاه میکردی، اصلا وقتی برگشتی من دیدم چشات قرمزه شدن حالا از کی به خیابون زل زده بودی خدا عالمه که این طوری پدر چشات در اومده بود.

- بسه رمینا از بس خندیدم دلم درد گرفت.

- ای بابا تو چرا هرچی عیب و ایراد داری گردن من میندازی؟ تا یه مرض لا علاج نگرفته پاشم برم و گرنه هزینه دوا و درمونش می افته گردن من.. والناز رادر حالیکه میخندید ترک کردم.

تازه روی صندلی ام جابه جا شده بودم که الناز در حالیکه عینک آفتابی به چشم داشت، وارد شد و بدون اینکه به اطراف نگاه کند یکراست به طرف اتاقش رفت.

- سلام الناز خانوم... یعنی منو ندیدی؟

الناز درحالیکه برمیگشت گفت: ا تو اومدی؟ ندیدمت.

- اخه جلوی چشمات تاریکه واسه همین منو ندیدی.

- قشنگه نه؟

- اوه خیلی پس بگو..... این دو روز رو مرخصی گرفته بودی که بری عینک بخری اره؟

- افرین ... فعلا با اجازه خیلی کار دارم.

-خواهش میکنم، فقط مواظب جلوی پات باش.

درحالیکه در اتاقش را می بست گفت: نگران نباش.

کارهایم را ردیف کردم و به اتاق الناز رفتم. نگاهی به به الناز که هنوز عینک به چشم داشت انداختم و گفتم: بابا به خدا همه فهمیدن که تو عینک خریدی بردار بذار چشمات جایی رو ببیند.

- رمینا من امروز خیلی کار دارم اگر ممکنه....

- خب بگو من کمکت می کنم.

- نه لازم نیست خودم انجام میدم.

- اخه تو با این عینک جایی رو نمی بینی که خودت بخوای انجام بدی.

- تو چرا امروز به این عینک من گیر دادی؟

- آخه چیز دیگه ای برای گیر دادن پیدا نکردم. حالا تو چرا از اول صبح اینو از چشمت برنداشتی؟

- می خوام عادت کنم.

- عادتم کردی؟

- تا حدودی

-آهان ! فقط حیف که اینجا آفتاب نیست وگرنه موفق تر می شدی . الناز سرش را پایین انداخت و به کارش مشغول شد. به شدت کنجکاو شده بودم که چرا این عینک لعنتی را از چشمم بر نمی دارد باید می فهمیدم بنابراین خونسرد گفتم: چه کمکی از دست من برمیاد؟

- اینکه بری و بذاری من به کارم برسم.

- چشم اطاعت امر، و بدون اینکه به الناز فرصت هیچ واکنشی بدهم سریع عینکش را از چشمانش برداشتم.

الناز که انتظار چنین حرکتی را نداشت بهت زده به من خیره شد. متاسفانه حدسم درست از آب دراومده بود. برای اینکه الناز شرمنده نشود دوباره شروع به مسخره بازی کردم.

- اااا دختر تو چرا دو تا عینک روی هم زدی؟ همین زیری که قشنگ تر از این عینکه.. یادته بچه که بودیم یه کارتونی پخش میشد اسمش.... بچه های مدرسه ی الپ بود یا یه همچین چیزی، اون معلمه آقای پرونی رو یادته؟ عینکش درست مثل تو بود.

الناز درحالیکه میخندید اشک درون چشمانش حلقه بست. دستش را گرفتم و در حالیکه می کشیدم گفتم: بیا به خدا اگه بذارم تو حس بری... نری ها! دختر خوب نیست هی وقت و بی وقت تو حس بره .. خود دانی!

اشک الناز روی گونه اش روان شد.

- ای بابا بی انصاف چرا این سرمایه ملی رو هدر میدی. اگر من کاره ای بودم چنان طرحی برای این سرمایه ملی می دادم که همه متحیر بشن. اما حیف که هنوز کسی نتونسته استعداد منو کشف کنه. اگر دست من بود مقرر میکردم این خانومای دل نازک ایرانی هر روز برن سر سد و اونجا بشینند و گریه کنند. جان الناز مشکل بی ابی کشور سر یه سال حل میشه بعد چی، تازه می تونیم بعد از یه سال از این ثروت در امد ارزی کسب کنیم. بگو چطوری؟ اشک صادر میکردیم به صحراهای بی آب و علف دنیا مثل کالاهاری. اخ امان از این استعداد و خلاقیت من که همین جوری داره حروم میشه. حالا بدون اینکه حتی یه قطره اشک هدر بدی بگو این اثر هنری چطور زیر چشمای تو به تصویر کشیده شده؟

- با زن پدرم دعوام شد.

- یعنی این اثر کار ایشونه. و در حالیکه با دقت به چشمان الناز خیره شده بودم. گفتم: ببخشید اسم هنری زن بابای شما چیه؟ امضایی زیرش نمی بینم حتما میخواد گمنام باقی بمونه.

- اشتباه نکن این کار باباست.

- اهان یه چیزی ولی بدت نیاد ها! سایه روشن رو خوب نزده، باید بیشتر دقت کنه و البته اگه تو ور به عنوان خط تقارن حساب کنیم. و با اشاره به چشمانش ادامه دادم: این دوتا با هم متقارن نیستند. نمی خوام دلسردش کنم ولی اگر تمین نکنه به جایی نمی رسه. خب حالا گذشته از این حرفها چه چیزی به خلق این اثر کمک کرده؟

- فتانه از من خوشش نمیاد. هر وقت بابا خسته از سر کار برمیگرده یه حرفی میزنه تا اونو عصبانی کنه و به جون من بندازه.

- یعنی تو هر شب نقش کاغذ نقاشی رو بازی میکنی و در حالیکه پوست صورتش را لمس میکردم گفتم: نه جنس کاغذت هم خوبه ها! شما چرا ساکت شدید من در حال بررسی ام می تونم گوش کنم. بفرمایید.

- هر شب که اغراقه ولی ماهی یه بار رو موفق میشه برای من یه دعوا ردیف کنه ولی همیشه بابا با حرفاش اشک منو در می اورد، وی این دفعه بر خلاف همیشه که خوب بود فتانه یک ساعت از دست من شکایت کنه تا بابا چند تا کلمه نثارم کنه و بعد مجبورم کنه از فتانه عذر خواهی کنم تا فتانه شروع کرد بابا پا شد سراغم.

- خب تقصیر خودته تو با برخورد لفظی و منطقی ادم نشدی پس بابات مجبور شده از برخورد فیزیکی استفاده کنه، اخه دیوونه تو چرا سیر قهرایی پیدا کردی؟ الان دانشمندا دارن خودشونو به این در و اون در میزنن بلکه بتونند یه راهی پیدا کنند تا با حیوونهام گفتمان داشته باشند اون موقع تو الاغ بازی در اوردی تا بابات به این نتیجه برسه که برخورد فیزیکی کاربردی تره. ای خدا نبخشدت، دیدی چه جوری باعث شدی فرضیه دانشمندا به اثبات نرسه.

- با اون دروغ فتانه منم جای بابا بودم همین کارو میکردم.

- ااا... پس اون باعث شده فرضیه به اثبات نرسه؟ای خدا تیکه تیکه اش کنه.. حالا چه دروغی گفته که بابات اینقدر عصبانی شده؟

- گفت من با یه پسری دوست شدم و اونم هر روز زنگ میزنه خونه و هر بعد بعد از ظهر که از سرکار میام اونو تو خیابون می بینم.

- واقعیت داره؟

- نه اینا ساخته و پرداخته ی ذهن اون فتنه اس.

- اخه برای چی همچین دروغی سرهم کرده؟

- برای اینکه زودتر از شر من راحت بشه.

- چطوری؟

- اون می خواد من با پسرعمه اش که سال پیش زنش طلاقش رو گرفته ازدواج کنم.

پس تو جواب منفی دادی، اره؟

- اصلا هنوز نیومدن خواستگاری که من جواب منفی بدم.

- پس چی؟

- چند روزی بود ، یک ساعت بعد از اینکه من می اومدم خونه سرو کله این پسره پیدا میشد. من هر وقت فامیل فتانه میان خونمون میرم توی اتاقم،فتانه هم به این کار من ایراد میگیره ولی وقتی این می اومد به اصرار منو از اتاقم بیرون میارهو خودش به لطایف التحلیل توی اشپزخونه مشغول میشد. من از این پسره اصلا خوشم نمیاد جریان رو به بابا گفتم اون خیلی عصبانی شد و به فتانه کلی بد وبیراه گفت و قدغن کرد از این به بعد منصور پاشو خونمون بذاره. حالا فتانه این جوری تلافی خبر چینی منو کرد.

- خب تو چرا خبر چینی کردی؟

- نمیشه اسمش رو خبر چینی گذاشت اولا من جلوی خود فتانه به بابا گفتم منصور دوسه روزه میاد خونمون ثانیا اگه نمی گفتم فتانه فکر میکرد که از منصور خوشم میاد در ضمن نمی خواستم همدست فتانه شم.

- خوب پس اگر از دست بابات ناراحت نیستی و به قول خودت از این خبر چینی هم ناراحت نیستی دیگه برای چی ناراحتی؟

- آخه توی این دوروز رفتار بابا خیلی فرق کرده. نمی دونم فتانه چی بهش گفته که این قدر تغییر کرده. توی خونه مدام صحبت از ازدواج و این حرفاست.

- نکنه منصور...

نگذاشت جمله اش را تکمیل کنم و گفت: منم ازهمین می ترسم

- یعنی پدرت قبول میکنه که تو با منصور ازدواج کنی؟

- نه محال بود قبول کنه ولی نمی دونم این فتانه چی کار کرده که بابا راضی شده.

- ببین الناز ادم باید منطقی فکر کنه و تصمیم بگیره تو اگر به منصور علاقه داری نباید فکر کنی که فامیل فتانه اس یا زنش طلاق گرفته و بچه دار نمیشه و اگر هم بهش علاقه نداری باید صاف و پوست کنده بهش بگی نه، فوقش یه کتک دیگه اس و تا یه مدتی هم فتانه بهت کم محلی میکنه که به نظر من ارزش اینوداره ه آدم همسر کسی بشه که بهش علاقه نداره. حالا تو به این اقا منصور علاقه داری یا نه؟

- نمی تونم خودم رو راضی کنم که همسرش بشم

- حتما بخاطر فتانه؟

- خب اونم یه دلیله ولی من همیشه دلم میخواسته بچه دار شم.

- پس از خود منصور بدت نمیاد. خب خودش بهت گفته که بچه دار نمیشه؟

- نه تازه گفت همسرش بچه دار نمیشده چون می دونسته منصوربه بچه خیلی علاقه داره خودش تقاضای طلاق میده.

- خب تو برات مهم نیست که انتخاب دومی؟

- میگه بخاطر دل مامانش با مونا ازدواج کرده. پس من انتخاب دوم نیستم.

- حالا خودش تورو انتخاب کرده؟

- نمی دونم...ولی هر وقت می بینمش خیلی بهم توجه میکنه

- پس تو مشکلت چیه؟

- مشکلم اینه که نمیخوام به دل فتانه راه بیام.

- حالا تو از کجا میدونی که فتانه موافقه که تو زن منصور بشی؟

- برای اینکه تا حالا فتانه هیچ کاری واسه من نکرده حالا چطور دایه ی مهربون تر از مادر شده؟

- شاید منصور ازش خواهش کرده و شایدم میخواسته تو از اون خونه بری و تا دیده منصور به تو علاقه منده به ضرب المثل معروف ( تا تنور داغ است باید نان را چسباند) استناد کرده و فهمیده برای اینکه از دست تو راحت شه باید به منصور کمک کنه.

- همین دیگه، اگر بدونم اون راضیه من با منصور ازدواج کنم صد سال دیگه ام به منصور جواب نمی دم

- پس با این حساب تو هیچ وقت شوهر نمیکنی چون فتانه از خداشه که تو ازدواج کنی و بری حالا دیگه فرق نداره با چه کسی،ولی مسئله اینجاست که الان منصور حاضر و اماده ست. یکروز هم که زودتر از دست تو خلاص شه بازم یک روزه.

الناز در حالیکه میخندید گفت: جدی باش رمینا

- باور کن جدی میگم. من عقیده دارم اگر به منصور علاقه داری بقیه این حرفا رو بریز دور و باهاش ازدواج کن حداقل حسنی که داره اینه که دیگه مجبور نیستی قیافه ی فتانه رو ببینی. حالا از منصور بگو

- اخه چی بگم؟

- چند سالشه؟ خوشگله؟ پولداره؟ چی کاره اس؟ مودبه تحصیلکرده است .....؟ فعلا همین!

- سی و چهار ساله اس. قیافه اش هم بد نیست به دل می شینه. از وضع مالی منصور اطلاعی ندارم ولی میدونم که نمایشگاه ماشین داره( خوب دیگه چی میخوای برو دیگه) مودب ام هست یا حداقل جلوی من این طوری رفتار میکنه. میدونم که مهندسه اما نمی دونم الکترونیک خونده یا عمران.

- تو چندسالته؟

- بیست و هفت سال

- دروغ میگی. نمی خواستم بگم تفاوت زیادی دارین همین طوری پرسیدم.

- باور کن بیست و هفت سالمه

- من فکر میکردم یا همسن منی یا فوقش یک سال از من بزرگتری.

- نخیر اشتباه فکر کردی

قیافه ی ناراحتی به خودم گرفتم و گفتم: حالا چیکار کنم به مامانم چی بگم.

- یعنی چی؟

- وای الناز من دیگه نمیتونم با تو حرف بزنم. و به الناز که چپ چپ نگاهم میکرد گفتم: ااا چرا متوجه نیستی ما دیگه نمی تونیم باهم دوست باشیم چون مامانم اجازه نمی ده با بزرگتر از خودم دوست بشم.

- خب پس معطل نکن برو بیرون دیگه ام این طرفا افتابی نشو ... و با اخم نگاهم کرد.

- اااا... چقدر هم مثل اقای پرونی اخم میکنی. راستی توی این دوروز منصور رو دیدی؟

- نه

- از من میشنوی خودتو بهش نشون نده و گرنه پشیمون میشه.

- رمینا تو امروز کار نداری؟

- پس الان دارم چیکار میکنم ؟ ببخشید به نظر شما مشاوره و راهنمایی کار نیست؟ خوب بود از دوماه پیش ازم وقت بگیری و بعد هم ده هزار تومن پول بدی تا باور کنی اومدی مشاوره. این دوره زمونه دیگه نمیشه واسه کسی مفتی کاری انجام بدی.

در همین هنگام صدای اقای فرهنگ را که گفت:"خانم رسام چند لحظه تشریف بیارید" شنیدم. الناز دستهایش را به علامت دعا بالا برد و گفت:خدا را شکر. در حالیکه می رفتم گفتم: اگر من شماره تلفن این منصور رو گیر بیارم بلدم چی بهش بگم که بره و پشت سرش رو هم نگاه نکنه.و یکسره به اتاق آقای فرهنگ رفتم.پس از شنیدن دستوراتش از اتاق خارج شدم که تلفن به صدا در امد. گوشی را برداشتم گفتم:بله

- الو سلام خانم میخواستم با اقای فرهنگ صحبت کنم.

- متاسفم ایشون الان جلسه دارند.

- خانوم کار من خیلی ضروریه شما لطفا تلفن رو وصل کنید.

- اقای محترم به من دستور دادن موقع جلسه تلفن به اتاق ایشون وصل نکنم.

مرد صدایش را کمی بلندکرد و گفت: من فرهنگ هستم برادر زاده ایشون کار مهمی باهاشون دارم حالا لطف کنید تلفن رو وصل کنید.

- خب از اول خودتون رو معرفی کنید من که علم غیب ندارم که شما اقای فرهنگ هستید. و روی دکمه فشار دادمو گفتم: اقای فرهنگ برادر زادتون پشت خط هستن. صحبت میکنید؟

- به ایشون بگید هر تصمیمی بگیرند از نظر من بلامانع و قابل اجراست.

- اقای فرهنگ فرمودند که هر تصمیمی که شما بگیرید از نظر ایشون قابل اجرا و بلا مانع است.

- ولی من میخوام با ایشون صحبت کنم.

- اگر دوباره داد و فریاد نمیکنید باید بگم که من دیگه نمی تونم به اتاق ایشون وصل کنم.

- به ایشون بگید تا نیم ساعت دیگه با من تماس بگیره. و قطع کرد.

گوشی را با حرص روی تلفن کوبیدم و غریدم: مثل اینکه از من ارث باباش رو طلبکار بود. من فرهنگ هستم برادر زاده ایشون.

- چیه حالا چرا حرصت رو سر تلفن خالی میکنی؟

الناز بود که در حالیکه عینکش را مجددا به چشم داشت روبرویم ایستاده بود.

- فکر میکنه تقصیر منه که اقای فرهنگ باهاش صحبت نکرده.

- خوشم اومد بالاخره یکی پیدا شد روی تورو کم کنه.

- باشه نشونش میدم.

- مثلا چیکار میکنی؟ یادت رفته اون کیه؟ با یه اشاره اخراجت میکنه.

- از نظرمن اون یک ادم معمولیه همین و بس.

- اهان ... ولی فکر نمیکنم اقای فرهنگ همچنین عقیده ای داشته باشه.

-بره بمیره لعنتی.. جواب اینکه بدون خداحافظی تلفن رو قطع کرد بهش میدم.

- اینقدر حرص نخور..من تعجب میکنم اقای فرهنگ که خیلی مودب و با نزاکته.

- اره خیلی مودبه مگه تو ازش تعریف کنی. پس بمونه تا به اقای فرهنگ بگم نیم ساعت دیگه باهاش تماس بگیره.

-بهتر که باهاش بد قلقی نکنی. مگه نمی خواستی واسه تحقیقت ازش پول بگیری؟

- از این ادم بی جنبه؟ پولش تو سرش بخوره.

- تا حالا عصبانیتت رو ندیده بودم. قیافه رونگاه کن.

- ببینم توکار داشتی ، پس اینجا چیکار میکنی؟

- می خوام یه زنگ بزنم به اقای فرهنگ و از اینکه حال تورو گرفته تشکر کنم.

می خواستم جواب الناز را بدهم که تلفن زنگ زد گوشی را برداشتم و گفتم:بله؟

- الو وصل کنید اتاق اقای فرهنگ

- جلسشون هنوز تموم نشده. و پیش از اینکه بتواند حرفی بزند گوشی را قطع کردم

- اقای فرهنگ بود؟

- حیف از آقا که اول فامیل این بذاری

- رمینا هیچ می فهمی داری چیکار می کنی؟

- یه ادم بی ادب رو میخوام با ادب کنم. هرچند کار سختیه

چند دقیقه بعد جلسه اقای فرهنگ تمام شد و همراه دو مرد از اتاقش بیرون امد. بعد از اینکه از انها خداحافظی کرد به طرف ما امد و گفت: چند تا تلفن داشتم خانم رسام؟

- اقای مظفری، اقای شجاعی، و خانم مهرپرور.

اقای فرهنگ قصد رفتن کرد که الناز گفت: راستی اقای فرهنگ هم تماس گرفتن و گفتن که باهاشون تماس بگیرید.

خانم رسام لطف کنید شماره تماس فربد را بگیرید.

شماره را گرفتم و گوشی را به او سپردم. به الناز نگاه کردم به نظر نگران می امد. نگرانی الناز برایم جالب وخنده دار بود. الناز که متوجه لبخندم شد با حرص صورتش را از من برگرداند . بی اختیار حواسم متوجه مکالمه اقای فرهنگ شد.

- الو فربد...سلام چطوری؟...ممنون...گفتم عمو جان هر چی تو تصمیم بگیری....می دونم حق با توئه ولی من چی کار میتونم بکنم.. تو بهتر میتونی سر عقل بیاریش.... نه خدانگهدار.. وگوشی را دوباره به دست من داد و گفت: شماره اقای مظفری از توی اتاقم صحبت میکنم و رفت.

الناز در حالی که خوشحال به نظر می رسید گفت: بیا ادب و نزاکت رو دیدی؟ هر کس دیگه ای جای اقای فرهنگ بود تا الان به رئیس شرکت گفته بود چه دسته گلی به اب دادی. من اگر جای تو بودم دیگه باهاش این طوری برخورد نمی کردم.

- حالا که جای من نیستی در ضمن تشریف ببر چون میخوام به کارم برسم. دلم میخواد این نونی که میخورم حلال باشه.

- اخه دوتا تلفن جواب دادن هم شد کار که می خوای نونت حلال باشه؟

- نه چهار تا خط کشیدن کاره..

- نخیر اینطوری نمیشه ، باید یه فکر اساسی برای این زبون تو بکنم.

- باشه فکر کن ولی زیاد به خودت فشار نیار جان الناز من راضی نیستم.

صدای زنگ تلفن به الناز فرصت نداد که جواب من را بدهد گوشی را برداشتم و گفتم: بله

- الو شرکت میلاد؟

- بله.

- سلام خانم.. حالتون خوبه؟

- سلام متشکر

- ببخشید خانم گلچین امروز شرکت هستند؟

- بله تشریف دارند. و با دستم به الناز اشاره کردم که یعنی با تو کار دارند و گوشی را از گوشم کمی دور کردم تا الناز صدای مخاطب را بشنود.

- می تونم با ایشون صحبت کنم.

الناز با حرکت دست به من فهماند که جوابش منفی است.

- متاسفانه ایشون جلسه دارند اگر پیغامی دارید بفرمایید.

- نه کار خاصی که ندارم. ببخشید جلسه شون کی تموم میشه؟

- ساعت مشخصی نداره. در ضمن بعد از جلسه از شرکت خارج میشن.

- فردا چه ساعتی تماس بگیرم می تونم با ایشون صحبت کنم.

- قبل از ده

- ممنوم خانم. خداحافظ

گوشی را گذاشتم و از الناز که با هیجان می پرسید " چی میگفت" پرسیدم کی بود؟

- منصور حالا چی میگفت؟

- چرا باهاش حرف نزدی دیوانه؟

- چی گفت که گفتی قبل از ده؟

- گفت کی جسد الناز روبه قبرستون منتقل میکنند گفتم قبل از ده.

- رمینا!

- گفت فردا چه ساعتی تماس بگیرم می تونم با الناز بی شعور صحبت کنم.

- از حالا دارم بهت میگم فردا وصل نکنی اتاق من ها!

- اخه چرا؟

- چون چ چسبیده به را!

- نه بابا! عجب دلیل قانع کننده ای! جدی می گم اخه چ......را؟

تا الناز دهانش را باز کرد گفتم: فقط نگی چون چ چسبیده به را که یکی میزنم تو سرت!

الناز در حالیکه میخندید گفت:

- جدی میگم فردا یه طوری دست به سرش کن.

- باشه بهش میگم این الناز ادم نیست توام لازم نیست و عمر و جوونیت رو پای یه دیوونه بریزی. یه سر بیا شرکت منو ببین یه وقت دیدی به دلت نشستم و پسندیدیم.

- اگه بیاد که پسندت میکنه ولی اگه تو اونوپسند نکردی چی؟

- من ندیده پسندیدمش تو نگران نباش.

- ای بابا مثل اینکه هنوز هیچی نشده رقیب پیدا کردم.

- خب سن و سال منم داره میره بالا. باید به فکر خودم باشم اصلا می دونی چیه؟ فکر منصور رو از سرت بیرون که مال خودمه.

- پس تکلیف این سیزده سال اختلاف سن چی میشه؟

- توام توی این بحران کمبود شوهر چه ایرادی بنی اسرائیلی میگیری ها! سیزده سال تفاوت سنی دیگه چیزی نیست که من بخاطرش این فرصت استثنایی رو از دست بدم.

- پس مبارکه باید شیرینی بدی.

- چشم حتما.. و از داخل کیفم بسته ی ادامسی بیرون اوردم و گفتم: پس فعلا این خدمتتون باشه تا فردا شیرینی هم بیارم.

- پس لطفا خشک بگیر من با شیرینی تر میونه خوبی ندارم.

- باشه چون سرحالم واست خشکش میکنم.

الناز درحالیکه میخندید از جا برخاست و گفت: تو دیوونه ای!

- نه به اندازه ی تو.

- در هر صورت فردا با منصور صحبت نمی کنم پس یه کاری نکن که غرورش جریحه دار بشه. فهمیدی؟

- اره دیگه مطمئن شدم که تو یه الاغ به تمام معنایی از جلوی چشام دور شو که نمیخوام ببینمت.

وارد ساختمان شدم و به طرف راه پله حرکت کردم. پاگرد دوم را طی کرده بودم که عماد و بهروز و فرزاد را دیدم که به ردیف روی پله کنار هم نشسته و به من خیره شده بودند. به امید این که یکی از انها از جایش برخیزد دو پله دیگر بالا رفتم و درحالیکه سعی میکردم خونسردباشم گفتم: لطف کنید برید کنار.

بدون اینکه به خودشان تکانی بدهند شروع کردندبه خندیدن. پس از چند لحظه عمادگفت: میدونی چیه؟ ما تصمیم گرفتیم تورو ادب کنیم.

با عصبانیت گفتم: هر چی باشه از شماها بی ادب تر نیستم حالا پاشید که اصلا حوصله تون رو ندارم.

بهروز گفت: فکر میکنی ما حوصله توروداریم؟ از خود راضی..

- پس اگه این طوریه یه جوری برنامه ریزی کنید که منو تو راه پله ها نبینید.

- فرزاد گفت: خوب شد گفتی وگر نه همچین فکری به ذهنمون خطور نمیکرد.

- چون میدونستم همچین راه حلی به عقل ناقص تو نمی رسه گفتم.

عماد در حالی که سعی میکردد نخندد گفت: هرکی به ما کم محلی و توهین کنه حق نداره توی این مجمتع زندگی کنه. پس بهتره هر وقت از کنار ما رد میشی اول عرض ادب کنی . چون ما از دخترایی که سلام کردن رو یاد نگرفتند زیاد خوشمون نمیاد.

- به جهنم که خوشتون نمیاد . در ضمن این حرف تو گوشتون فرو کنید که من مثل بقیه دخترای این مجتمع ترسو نیستم که به حرف شما سه تا بی خاصیت اهمیت بدم. حالا تا بیشتر از این ضایع نشدید از جلوی چشمام گم شید.

عماددرحالیکه بلند میشد گفت:همه ی این حرفا یادت میمونه.

- برام اهمیت نداره.

بهروز هم بلافاصله بلند شد و گفت: حسابتو میرسم حالا ببین.

- ولی من اصلا تورو به حساب نمیارم و به فرزاد نگاهی کرد و گفتم: تشریف نمی برید؟

- یه بلایی سرت میارم که روزی صد بار بگی فرزاد غلط کردم.

- به همین خیال باش.

در حالیکه سرش را به علامت تهدید تکان میداد همراه ان دو از پله ها پایین رفت. به سرعت پله ها را بالا رفتم و وارد خانه شدم با صدای بلند سلام کردم.

مامان از اشپزخانه بیرون امد و گفت: دیر کردی؟

- نمیدونی مامان چه ترافیکی بود و به اتاقم رفتم. پس از چند لحظه در حالیکه موهایم را برس میکشیدم به هال رفتم و با دیدن چای گفتم: به به عجب چای خوشرنگیه... مامان داری پیشرفت میکنی ها!

- نوش جان

به مامان نگاهی انداختم و لبخدزدم.

- چیه این لبخند برای چی بود؟

- وا! همین طوری لبخندزدم نمی دونستم اشکال داره.. دیگه اینکه اخم نداره عزیزم.

- رمینا زبون نریز

- چشم شما جون بخواه.. و یه جرعه از چای نوشیدم..مامان دستپاچه به نظر می رسید و دائم ناخن شست اش را زیر بقیه ناخن هایش میبرد و با این صدای دلخراشی ایجاد میکرد. مامان هر وقت هیجان زد و مضطرب بود این کار را میکرد. مطمئنا اگر پدر اینجا بود میگفت: عزیزم.. خانومم دلم داره ریش میشه این کارو نکن. مامان هم چند دقیقه این عمل را ترک میکرد ودوباره تکرار میکرد.

- مامان چیزی شده؟

- نه سرم دردمیکنه میرم یه کمی استراحت کنم.

- راحت باشید

مامان در حالیکه برمیخاست گفت: اگر برای شام بیدار نشدم منتظر نمون تو شامتو بخور.

-شما دو ساعت استراحت میکنید و بعد باهم شام میخوریم.

- شنیدی چی گفتم:

- بله شنیدم ولی من تنهایی شام نمی خورم

- پس گرسنه میمونی

- باشه اشکالی نداره

- رمینا سربه سر من نذار باشه؟

- چشم چشم بفرمایید.

با رفتن مامان به فکر فرورفتم یعنی چه چیز باعث شده بود که مامان این طوری بشود؟ یعنی باز به یاد بابا و روزبه افتاده بود؟ یعنی دوباره برای خانه و زندگی گذشته اش دلتنگ شده بود. ای کاش مامان گذشته و هرچیزی که به ان مربوط میشد را فراموش میکرد.

خدایا من چه کارکنم؟ مگر چقدر ظرفیت دارم؟ دیگه تکمیل تکمیل ام به خدا..و برخاستم و به اتاقم رفتم.

عجب روزی بود اون از جریان راه پله و اینم از مامان و خودم را روی تخت انداختم.

با شنیدن نامم ازخواب بیدار شدم. مامان عصبانی مقابل تختم ایستاده بود: خیلی لجباز شدی رمینا

- لجباز نیستم فقط دلم نمیخواد تنهایی غذا بخورم..

- زود پاشو بیا شامت روبخور و از اتاقم خارج شد.

برای خودم مقداری برنج کشیدم و به مامان که پی در پی با قاشق و چنگال ظرف سالاد مقابلش را زیرو رو میکردخیره شدم. مقداری سس روی سالادش ریختم و گفتم: حالا قاطی کنید.

مامان چنان نگاهی به من کرد که بی سروصدا مشغول خوردن شدم و تا اخر شام جرات یک کلمه حرف زدن پیدا نکردم. مامان که گویی منتظر بود من غذایم تمام شود به محض شنیدن جمله" دستتون درد نکنه" میز شام را ترک کرد.

به وضع اشپزخانه سروسامانی دادم و به هال رفتم.مامان مقابل تلوزیون نشسته بود و ظاهرا به فیلمی که پخش میشد نگاه میکرد. ولی مطمئن بودم که حواسش جای دیگری است. کنارش نشستم و گفتم: مامانی نمیخوای بگی چی شده؟

- چیزی نشده.. و خواست برخیزد که دستش را گرفتم و گفتم: مامان به من بگو همیشه بای یکی باشه که به حرف ادم گوش بده.

- فرامرزم هر وقت میخواست حرفی از زیر زبونم بیرون بکشه همین حرف رو میزد

- ولی من مطمئنم بابا میخواسته شما با حرف زدن خودتون رو سبک کنید.

- اخه من چی بگم؟

- همه چیز رو.. من بچه نیستم که شما حرفاتون رو سانسور میکنید الان شما فقط منو دارید و منم به جز شما کسی رو ندارم و قرار نیست مشکلاتمون رو از هم پنهان کنیم ولی اگر شما همچین تصمیمی داشته باشید منم شما روالگوی خودم قرار میدم.

مامان نفس عمیقی کشید وگفت: امروز یکی اومده بود دیدنم

پس درست حدس زده بودم برای اینکه کارش را راحت کنم گفتم: خوب..اون اقاهه کی بود؟

مامان با تعجب گفت:تو دیدیش؟

- نه افتخار دیدنشون رو نداشتم فقط بوش رو حس کردم.

- منظورت چیه؟

- اول که وارد خونه شدم بوی ادکلن حس کردم. پیش خودم فکر کردم که شما سراغ ادکلن مورد علاقه پدر رفتید ولی الان که گفتید یکی اومده بود دیدنم حدس زدم که این بو باید مربوط به همین شخص باشه. درست حدس زدم نه؟

- اره.. البته اون فامیل ماست.

- فامیل ولی تا اونجایی که یادمه ما فامیل نداشتیم

- چون تو تاحالا ندیدیش و البته این نسبت خیلی نزدیکه

- پس حتما اون از طرف پدره

- درست حدس زدی.

- چون پدر تک فرزند بوده پس عمو و پسر عمو نبوده فامیل مادری پدر هم نبوده پس میمونه فامیل پدری.

- فرامرز تک فرزند نبوده یه برادر دیگه ام داره.

با تعجب به دهان مامان چشم دوختم ولی مامان حرف دیگری نزد

- شما از این موضوع بی خبر بودید؟

- نه

- پس به چه دلیل همچین دروغی به ما گفتید؟ حتما پس فردا سرو کله عمه ودایی و خاله هم پیدا میشه

- نه در مورد من هرچی می دونی واقعیت داره اما در مورد پدرت تنها دروغی که به شما گفته شده اینه که پدرت تک فرزند بوده.

- پس به چه دلیلی وجود عمو رو منکر شده؟

- من نمیدونم.. یعنی مثل تو بد پیله نبودم که پدرت موضوع رو تعریف کنه.

- چه موقع پدر و عمو روابطشون رو قطع کردند؟

- بیست، بیست و یک سال پیش

- یعنی تقریبا دوسال بعد از ازدواج شما.... پس چطور شما از این موضوع بی اطلاع هستید؟ شما هم دختر عموو هم همسر پدر بودید چطور چیزی متوجه نشدید؟ یعنی پدر براتون توضیح نداد به چه علت با عمو قطع رابطه کرده؟

-نه... یعنی فرامرز نمیخواسته در این رابطه حرفی بزنه منم به خواسته اش احترام گذاشتم.

- به خاطر شما نبوده؟

- چطور همچین فکری به ذهنت رسید؟

در حالیکه سعی داشتم به طریقی خودم را رفع و رجوع کنم گفتم:

- خب اخه شما اصلا حرف نمیزنید بعد از این همه سال امروز بهم خبر میدید که من یه عمو دارم.... شاید اگر شمام جای من بودیدهمین فکر به ذهنتون می رسید... البته من منظوری نداشتم یعنی قصدنداشتم به شما بی احترامی کنم.

- ولی این کارو کردی

- مامان این یه حدس بود...یه سوال، فکر نمیکردم از دستم دلگیر بشید در هر صورت ازتون معذرت میخوام بهتر نیست برای اینکه دوباره سو تفاهم نشه هرچی که میدونید رو برایم تعریف کنید. آخه من خیلی گیج شدم.

- اخه دختر تو چقدر بد پیله ای؟ گفتم که من از چیزی خبر ندارم. به خاطر پدرتم کنجکاوی نکردم.

با ناباوری گفتم: یعنی حدس هم نمیزنید

مامان لحظه ای فکر کرد و گفت: فرامرز از بی عاطفه شدن او عذاب میکشید

- بی عاطفه شدن؟ یعنی قبلا بی عاطفه نبوده؟

- نمیدونم... ولی از نظر من اون بی عاطفه ترین ادم روی زمین بود.. ولی فرامرز اینطور فکر نمیکرد بعد از اینکه بی هیچ دلیل قانع کننده ای بی توجه به مخالفت های فرامرز و دلتنگی های پدر و مادرش از ایران رفت اینو کم کم حس کرد.

- کم کم؟ ولی چطور ممکن شد؟

- از اون موقع که حتی برای مرگ مادرش به خودش زحمت نداد بیادایران ومادرش رو برای اخرین بار ببینه دیگه مطمئن شد و اونو فراموش کرد.

- اسم عموچیه؟

- فریبرز

اسم فریبرز به گوشم اشنا بود.

مطمئن بودم که قبلا این اسم به گوشم خورده بود ولی فکرم مشغول تر از اون بود که بتوانم به این موضوع فکر کنم. دلم میخواست بیشتر در مورد عموبدانم. با کنجکاوی پرسیدم:

- مامان... عمو چند سالشه؟

مامان با عصبانیت نگاهم کرد و گفت: این قدر عمو عمو نکن. برای اینکه بهانه ای برای سکوت دستش ندهم گفتم: چشم...نگفتید چند سالشه؟

- سه سال از پدرت کوچیکتره؟

- هم سن شماست؟

مامان سری به علامت تایید تکان داد.

- خب پس چرا صحبت نمیکنید؟ مثل اینکه منتظرید من ازتون بپرسم خب بگید چی گفت؟ نگفت چرا یاد ما کرده؟

جواب مامان تنها سکوت بود. از سکوت همیشگی مامان کلافه شدم چند لحظه صبر کردم تا ارام شود و دوباره پرسیدم:

- برای چی اومده سراغ ما؟ چطوری ادرس مارو پیدا کرده بود؟ شما برای چی اینقدر ناراحتید؟ اینکه ناراحتی نداره داشتن یه فامیل توی این روزگار وا نفسا خیلی عالیه. این سکوت شما چه دلیلی میتونه داشته باشه؟ نکنه شما رویاد پدر انداخته؟

- نه

- پس چی؟ ولی جواب با هم سکوت بود: بچه داره؟

- نمی دونم

- یعنی شما نپرسیدی ؟ اونم چیزی نگفت:

- نه

- پس چرا نموندمنوببینه؟

- نمی دونم رمینا اینقدر پیله نکن.

- ادرسی، شماره تلفنی.. چیزی نداد؟

- نه

دوباره میاد اینجا مارو ببینه

- احتمالش کمه.

-چرا؟ شما ازش خواستید سراغ ما نیاد؟

- درست فهمیدی

- شما باید نظر منو هم می پرسیدید.

- دلم نمیخوادبا عموت ارتباط داشته باشم.

- شما همچین حرف میزنید انگار صد پشت غریبه اس. ما باید یکی رو داشته باشیم که وقت گرفتاری به دادمون برسه.

- ما از پس گرفتاری های خودمون برمیایم. نیازی به کسی نداریم.

- ولی من اینطور فکر نمیکنم.

- تو باید به خواسته ی من و پدرت احترام بذرای. این طور فکر نمیکنی؟

- حالا که مجبورم چون شما حق انتخاب به من ندادید . و برخاستم

- سعی کن منو درک کنی.

- با این توضیحاتی که شما به من دادید و این دلایل قانع کنند مگه میتونم درک نکنم؟

- اگر می دونستم این طوری برخورد میکنی اصلا بهت نمیگفتم.

- شاید چون فکر کردید بعدا می فهمم ترجیح دادید خودتون موضوع رو بهم بگید. هر چند که حالا هم چیز زیادی بهم نگفتید.

-بیشتر از این چیزی ندارم که بهت بگم.

- امیدوارم همین طور باشه.

- همین طوره

- میشه بگید چرا از دیدن دوباره ی عمو ناراحتید؟

- حالاکه فرامرز نیست دلم نمی خواد با فریبرز ارتباط داشته باشم.

- فکر نمی کنید دلیل بچگانه ای یاشه؟

- از نظر خودم نه.. در ضمن دیگه نمیخوام چیزی بشنوم

- هر چی شما بگید

- حالا برو بخواب.

- اجازه دارم قبل از خواب مسواک بزنم؟

- رمینا مودب باش.

- چشم مامان، شما عصبانی نشید و برای اینکه مامان قهر نکند گفتم: امید وارم خوب بخوابید.

- توام همین طور شب بخیر.

میخواستم از خانه خارج شوم که صدای مامان را شنیدم: رمینا داری میری؟

- سلام..با سروصدای من از خواب بیدار شدید؟

- نه میری شرکت؟

- بله کاری دارید؟

- میخواستم بگم اگه یه بار عموت باهات تماس گرفت بهش بفهمونی که تمایل نداری ببینیش.

مکثی کردم و گفتم: چشم

- نه اینطور نه قول بده.

- مامان اجازه بدید قول ندم

- رمینا خواهش میکنم

- مامان خواهش میکنم .. شما دارید منو توی معذورات اخلاقی قرار میدید( چه غلطا)

- رمینا یعنی خواهش منو رد میکنی؟ یعنی نظر من برات کوچکترین اهمیتی نداره؟

- این چه حرفیه؟ خودتون میدونید که من چقدر براتون احترام قائلم.

- پس این یه بارم خواهش منو رد نکن.

-مامان، من علت این اصرار شما رو نمی فهمم چرا برام توضیح نمی دید؟

-رمینا؟

- مامان دیرم شده... خدا نگهدار و بدون اینکه به او فرصتی بدهم در را بستم و به سرعت از پله ها پایین رفتم. خوشبختانه کسی تو راه پله ها نبود.

وقتی وارد شرکت شدم با نگاهی به ساعت دیواری شرکت فهمیدم نیم ساعتی تاخیر داشته ام. هنوز روی صندلی جابه جا نشده بودم که زنگ تلفن به صدا در امد گوشی را برداشتم و گفتم: بله

- الو خانم رسام؟

- بله بفرمایید؟

- حالتون خوبه؟

- مرسی جنابعالی؟

- فرهنگ.. ممکنه به من بگید الان ساعت چنده؟

در دلم گفتم: من روی تو یکی رو کم میکنم. حالا ببین و با ارامش گفتم: به نظرم شماره را اشتباه گرفتید اقای فرهنگ می بایست شماره...

اجازه نداد جمله ام را تکمیل کنم و گفت: خانوم یعنی شما منظور منو نفهمیدی؟

- چرا هرچند سوالتون خیلی بی ربط بود.

- این تاخیر نیم ساعته برای چی بود؟

- ترجیح می دم به خود اقای فرهنگ توضیح بدم.

- گوش میدم.

- اقا یعنی شما منظور منو نفهمیدید؟

- چرا هرچند سوالتون خیلی نارسا و مبهم بود. خب توضیح بدید.

- من به آقای فرهنگ توضیح میدم متوجه اید؟

- ولی من شخصا میخوام اطلاع پیدا کنم که چرا منشی شرکت ام نیم ساعت تاخیر داشته؟ متوجه اید؟

- به دلایلی یه کم دیر از خونه خارج شدم و برای همین دیرتر سرکارم حاضر شدم و البته امیدوارم نپرسی به چه دلایلی که باید بگم کاملا شخصیه و من قصد ندارم براتون توضیح بدم.

- آهان توضیحی که میخواستید به اقای فرهنگ بدید این بود؟

- بله البته کمی مبسوط تر

- یعنی شما علنا بین کارفرماهاتون فرق میذارید؟

- کارفرمایی که مابین کارمنداش فرق میذاره دیگه نباید به این موضوع اعتراضی کنه

- من بین کارمندام فرق میذارم؟ این دیگه نهایت بی انصافیه خانم فکر نمیکنید هر کس دیگه ای جای من بود و شما همچین جوابایی تحویلش میدادید تا حالا اخراجتون کرده بود؟ شما انگار از اون اول با من مشکل داشتید.

- من؟ منی که تا حالا شما رو ندیدم چه مشکلی میتونم باهاتون داشته باشم.فکر میکنم که شما قصد دارید منو اخراج کنید برای همین دنبال بهانه هستید.

- اگر قصد داشتم شما رو اخراج کنم احتیاجی به بهانه نداشتم هرچند رفتارتون خودش بهترین بهانه است.

- شما طوری در مورد من حرف می زنید که انگار من مشکل اخلاقی دارم.

- نه شما منظور منو اشتباه برداشت کردید... به هر حال امروز آقای فرهنگ تهران نیستند . تماس گرفتم تا قرار ملاقاتی رو کنسل کنید.

با نگاهی به ساعت و دفتر مقابلم گفتم: الان فکرنمی کنم بتونم برای اولین قرار کاری کنم چون یک ربع دیگه اس شما باید زودتر به من اطلاع میدادید.

- من همین قصد رو داشتم ولی شما بنا به دلایل کاملا شخصی امروز دیر سرکار حاضر شدید و من نتونستم زودتر از این بهتون خبر بدم. باید قصور منو ببخشید.

با حرص گفتم: خب خب الان که اقای محمدی میان من چی باید بگم؟

- نمی دونم این مشکل شماست.

- مشکل من؟ این مشکل رو شما برای من بوجود اوردید.

- مثل اینکه من دارم یه چیزی هم بدهکار میشم. با همراه اقای محمدی تماس بگیرید و قرار رو کنسل کنید.

- من شماره همراه اقای محمدی روبه شما میدم خودتون تماس بگیرید.

- اگر اینطوریه پس دیگه چرا منشی استخدام کردیم؟

- من حاضرم اخراج شم ولی با اقای محمدی تماس نگیرم.

- به چه علت؟

- کی میتونه خودش رو با اقای محمدی طرف کنه که من دومیش باشم؟

- پس شما این داد زدن و جواب سربالا دادن و گوشی تلفن کوبیدن رو فقط برای من بکار می برید؟ یه طوری این کارو ردیف کنید.

- شما لطف کنید خودتون تشریف بیارید شرکت ، این طوری نیازی به کنسل کردن قرار امروزنیست.

- خانم رسام واقعا خودتون بودید که این جمله را به کار بردید؟می دونید جملات خواهشمندانه و مودبانه خیلی روی ادم تاثیر میذاره برای شروع خیلی خوب بو.. بهتون تبریک می گم.

- پس تشریف میارید؟

- باید فکر کنم.

با حرص گوشی را روی تلفن کوبیدم و زیر لب گفتم: لعنتی عجب روزیه امروز. دوباره گوشی را برداشتم و همه ی قرار ها به جز قرار اقای محمدی را کنسل کردم. به ساعت نگاهی کردم ، نه و ده دقیقه بود سابقه نداشت اقای محمدی دیر سر قرار حاضر شود.

- ای خدا یعنی میشه امروز این اقای محمدی نیاد. وای اگه بشه چی میشه.. حال این اقای فرهنگ گرفته میشه.عجب ادم مسخره ای بودها! کاشکی اون جمله اخری رو نگفته بودم به اقای محمدی تلفن زده بودم بهتر از این بود که به این بی جنبه التماس کنم پاشه بیاد شرکت. چقدر خوبه بیاد شرکت و بعد اقای محمدی نیاد این طوری یه کم از بادسرش خالی میشه.

وقتی ساعت ده شد دیگه مطمئن شدم که اقای محمدی امروز نمیاد.از سر شادی لبخندی زدم و تصمیم گرفتم به اتاق الناز بروم.الناز مشغول رسیدگی به کارهایش بود با ورودم سرش را بلند کرد و لبخندی زد.

- لبخند زیبایی بود عزیزم.

الناز دهان باز کرد تا چیزی بگوید ولی گویی پشیمان شده باشد با مکثی گفت: بشین

نسستم و گفتم: کارت کی تموم میشه؟

- شاید سه چهار ساعت دیگه.

- اوه الناز تو مثل اینکه یه چیزیت میشه.. بابا امروز که کارفرمای محترم تشریف نداره ببینه تو چقدر زحمت میکشی یادت افتاده کار کنی بعد روزی که اقای فرهنگ هست تو مثل ادمای بیکار از این اتاق به اون اتاق میری ببین کی بود من بهت گفتم؟ دختر جان من به سلامت عقل تو مشکوکم.

الناز درحالی که خطکش تی را برمیداشت گفت: تو امروز کار نداری؟

- نه ولی از کار زیاد تو تعجب میکنم.

ارام گفت: منم از تو تعجب میکنم اینقدر حرف بیخود نزن برو بیرون سراغ کارات حالا این چند بار.

- میشه گفت سه بار و اما در مورد تعجب.... دیگه تعجب کردن دست خود ادمه.. دارم بهت میگم تعجب زیادی خوب نیست ها یه بار پس می افتی.. حال خود دانی.

- خب نصیحتت تموم شد؟

- نصیحت که نبود وظیفه شرعییم بهم اجازه نمیده بی تفاوت از کنارت رد شم.

- حالا که دیگه انجام وظیفه شد، میتونید تشریف ببرید

- تونستنش اره ولی دلم نمیاد تنهات بذارم.

- من تنها نیستم.

- دیگه مطمئن شدم باید یه فکر اساسی برات بکنم.پیشرفتش خیلی سریع شده کاشکی دفترچه راهنمای تلفن اینجا بود. امان از ما ایرانیا که اینقدر تلوزیون نکات اموزنده بهمون اموزش میده و ما از این نکات بهره مند نمی شیم. هی میگمن ادم باید شماره های ضروری رو حفظ کنه من گوش نکردم و گرنه الان کم کمش شماره یه تیمارستان رو حفظ بودم که در عالم دوستی حداقل برات یه تخت رزرو کنم. به خدا شرمنده ام الناز جون.

الناز درحالیکه سعی میرد نخندد گفت: رمینا شروع نکن.

در همین موقع صدای زنگ در شرکت بلند شد با ترس به الناز نگاهی کردم و گفتم: نکنه اقای محمدی باشه؟

- نمی دونم برو ببین.

- عجیبه ها من میگم نمیتونم برم دفترچه تلفن راهنما رو بیارم تو میگی برو ببین کیه... اااا... نکنه یه بار راننده امبولانس تیمارستان از طریق تله پاتی فهمیده ما اینجا دیوونه داریم حالا اومده ببرت؟ پاشو فرار کن.. پاشو وقتو از دست نده.. با شنیدن صدای اقای سپهری نفس راحتی کشیدم و گفتم:

- نترس اقای سپهری بود.

- حالا تو چرا میترسیدی اقای محمدی باشه؟

- ببین تو قضاوت کن ببین من درست میگم یا اون؟

- اون کیه؟

- اوه.... یعنی فرهنگ دیگه.

-رمینا!

- رمینا .. رمینا نکن که اعصابم به هم ریخته اس. امروز من برای اولین بار نیم ساعت تاخیر داشتم تا اومدم تلفن کرده ومیگه همه قرارای امروز رو کنسل کن. حالا با اقای محمدی سر ساعت نه قرار داشته.محمدی ام که میشناسی چه ادمیه؟ حالا من میگم اقای فرهنگ خودتون بیایید سر قرار در جوابم میگه باید فکر کنم.

خوب حالا که اقای محمدی نیومد.

- دلم از همین می سوزه اگر میدونستم اقای محمدی نمیاد که این قدر به این التماس نمی کردم.

- اشکالی نداره اصلا شاید اقای فرهنگ خودش با اقای محمدی تماس...

نگذاشتم بقیه جمله اش را تکمیل کند وگفتم: اون چه کسی... من همین رو بهش گفتم گفت اگر....

در همین موقع صدایی از ان طرف اتاق بلند شد و متعاقب ان مردی از آن سمت بیرون امد. به مرد نگاهی انداختم قیافه اش درنظرم اشنا بود ولی او را به جا نمی اوردم به الناز که با تعجب به من خیره شده بود نگاهی انداختم و گفتم: اره خلاصه گفت پس دیگه چرا منشی استخدام کردم نمی دونی الناز چطوری کفر منو بالا اورده بود.

- رمینا بسه دیگه و به مرد که حالا در چند قدمی ما ایستاده بود اشاره ای کرد و گفت: ایشون اقای ...

وسط حرفش دویدم و گفتم: اهان یادم اومد ایشون همون اقایی هستن که اونروز با من مصاحبه کردن و رو به مرد کردم و گفتم: حالا شما خودتون هم جواب اون سوالایی که از من پرسیدید رو می دونستید؟

- به طور کامل نه وگرنه شما الان اینجا نبودید.

دهانم را باز کردم تا بگویم اگر بلد بودید هم زیاد مهم نبود که الناز اجازه نداد و گفت: رمینا ایشون اقای فرهنگ هستند.

از تعجب در جایم نیم خیز شدم که اقای فرهنگ گفت: یا همون این و اون.. و با دستش اشاره کرد و گفت: راحت باشین.

با اینکه خیلی خجالت زده شده بودم گفتم: شما می بایست حضورتون رو اعلام میکردید.

- اون موقع این فرصت طلایی رو از دست می دادم. برای من جالبه که بدونم کارمندام پشتم چی میگن.

- ولی من چیزی پشت سر شما نگفتم و البته فکر نکنم که شما هم منو پشت سرم خانوم رسام خطاب کنید.

- فکر کنم با این حساب دوباره بدهکار میشیم. شما این طور فکر نمیکنید خانم گلچین؟

- من فقط اینو میدونم که هیچ کس از پس زبون رمینا بر نمی یاد.

به الناز چپ چپ نگاه کردم و گفتم: ببخشید من باید به کارم برسم و برخاستم و از اتاق خارج شدم. از بد پیله بودن خودم حرصم گرفت . چقدر الناز با زبان بی زبانی به من گفت برو بیرون و من گوش نکردم . من چقدر خنگم که وقتی گفت من تنها نیستم باز نفهمیدم حالا اگه اخراجت کنه چی؟خوبه هی به مامان میگم گذشت اون زمون ولی خودم همه اش فکر میکنم هنوز همون دورانه که به بتونم به مردم جواب سربالا بدم، می دونی اگر این شغل رو از دست بدی سر یک ماه چیزی برای خوردن ندارید؟

- میدونم ولی من چه میدونستم که این ، اون پشته.

- دوباره گفت این

- خب حالا اقای فرهنگ

- حالا درست شد، وقتی پیش خودت بگی اقای فرهنگ دیگه عادت میکنی که با این عنوان صداش بزنی چه پشت سرش چه جلوی روش.

- حالا چی میشه؟

- هیچی،البته به شرط اینکه رفتارت رو درست کنی

- اگر الان اخراجم نکنه دیگه قرار دادم رو تمدید نمیکنه. لعنتی حوصله همچین ادمی رو ندارم.

درست در همین موقع اقای فرهنگ را دیدم که روبه رویم ایستاده و گوشی تلفن را برداشته بود. با تعجب به او خیره شدم و در دلم گفتم: وا این کی اومد که من ندیدمش و صدای او را شنیدم که گفت: بله

- وای یعنی کسی تلفن زده و من نفهمیدم این غیر ممکنه!

با شنیدن صدای اقای قرهنگ که میگفت بفرمایید خواهش میکنم " دیگر مطمئن شدم که من انقدر در فکر و خیال غوطه ور بودم که صدای تلفن را نشنیدم.

- خب شما باید این سوال رو از منشی شرکت بپرسید متاسفانه من نمی تونم بهتون کمکی کنم و بعد از مکثی تقریبا طولانی گفت: بله ایشون هستند ولی الان در حال فکر کردن هستند شما باید بعداتماس بگیرید. و من با تعجب به او خیره شدم لبخند زد و ادامه داد: اگر شما تا نیم ساعت دیگه تماس بگیرید ایشون میتونند کمکتون کنند و بعد از خداحافظی گوشی را روی دستگاه گذاشت و گفت:

- خانم رسام شما خدای نکرده مشکل شنوایی که ندارید؟ و به انتظار جواب به صورتم خیره شد با خودم گفتم: هر چه باداباد و دلم را به دریا زدم و گفتم: چرا ولی اقای فرهنگ شما خدایی ناکرده تخصص در زمینه گوش و حلق و بینی که ندارید؟

- نه ولی می تونم یکی از دوستان رو که در این زمینه تخصص داره بهتون معرفی کنم دکتر خیلی حاذقیه .. در صورت نیاز به ادرس مطب دکتر رودربایستی نکنید.

- در صورت نیاز حتما.

- خوبه لطفا یه قرار ملاقات با اقای عظیمی برای دوساعت اینده بذارید البته اینج و رفت. پس از رفتن او قرار ملاقات را گذاشتم و سرگرم کارهای دیگرم شدم که ناگهان کاغذ مچاله شده ای به سمتم پرتاب شد. کاغذ را باز کردم و خط الناز را شناختم نوشته بود: این قدر کار نکن خسته میشی زنگ تفریح بزن و بیا اتاق من.

برخاستم به اتاق الناز بروم که تلفن به صدا در امد. گوشی را برداشتم و گفتم: بله

صدای دختر جوانی را شنیدم که گفت: گوشی رو بده فربد

در حالی که از لحن صحبت او عصبانی شده بود با لحن خشنی گفتم: فربد دیگه کیه؟

با حرص گفت: مگه شرکت میلاد نیست؟

- چرا.

- خب من با فربد فرهنگ کار دارم.

- اوهوم .. گوشی و دکمه را فشار دادم و گفتم: اقای فرهنگ خانومی با شما کار دارند:

- اسمشون؟

- الو... شما؟

- تینا.. بگو کار فوری باهاش دارم.

دکمه را فشردم: اقای فرهنگ اسمشون تیناست باهاتو کار فوری دارن.

- بگید الان کار دارم بعدا تماس می گیرم.

- الو ایشون کار دارند خودشون بعدا تماس میگیرند.

- بعدا یعنی کی؟

برای اینکه رفتار بی ادبانه اش را تلافی کرده باشم گفتم: بعدا یعنی بعدا و برخاستم تا به اتاق الناز بروم که الناز کیف به دست از اتاق خارج شد. به طرفم امد.

- کجا؟

- با اقای سپهری سر ساختمون

- دیگه برنمیگردی؟

- به احتمال قوی نه ، با اجازه و رفت.

نیم ساعتی به چهار مانده بود که اقای انتظامی هم از شرکت خارج شد . یکربع دیگر هم سپری شد ولی از اقای فرهنگ خبری نشد.ارام ارام کارهایم را انجام دادم تا ساعت چهار شد . نمیخواستم به اتاق او بروم و از او خداحافظی کنم. از طرفی هم اگر دیرتر میرفتم مامان دلواپس میشد.صبر کردن بی فایده بود بنابراین کیفم را برداشتم و به سمت اتاق او رفتم. اقای فرهنگ در استانه ی در نمایان شد و با دیدنم گفت: کاری داشتین؟

- ساعت چهاره.. میخواستم برم.

- بفرمایید منم میخواستم برم. اقای رستمی کجاست؟

- رفت پایین و مکثی کرد و گفتم: خداحافظ.

درحالیکه لبخندی گوشه ی لبانش بود گفت: خدا نگهدار شما باشه خانوم.

از پله ها پایین رفتم و جلوی در خروجی اقای رستمی را دیدم و گفتم: اقای فرهنگ با شما کار دارند. خدا نگهدار و از شرکت خارج شدم.اما هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بودم که صدای مردی را از پشت سرم شنیدم : ببخشید خانم.

به طرف صدا برگشتم و مرد جوانی را دیدم: بله

- سلام حالتون چطوره؟

- ممنون شما؟

- من با خانم گلچین کار دارم هنوز شرکت هستند؟

- خیر دوساعت پیش از این جا رفتند

- خب پس شما میتونید به من کمکی بکنید؟ من یکی از اقوام ایشون هستم و درحالیکه یک قدم به طرفم برمیداشت گفت: از اینکه مزاحمتون شدم معذرت میخوام ولی طور دیگه ای نمیتونستم با ایشون ارتباط برقرار کنم. تا حالا چندین بار با شرکت تماس گرفتم ولی خود شما گفتید که تشریف ندارند به هر حال اگر لطف کنید و این کاغذ رو به ایشون برسونید من خیلی از شما ممنون میشم. و در همین لحظه کاغذی از جیبش بیرون کشید و درحالیکه ان را مقابلم میگرفت گفت: میتونید کاری برای من بکنید؟

- باشه من بهشون میرسونم.

- واقعا ممنو و کاغذ را به دستم داد وگفت: اجازه بدید تا منزل برسونمتون.

سرم را بلند کردم تا از او تشکر کنم که اقای فرهنگ را دیدم که در حالیکه مقابل اقای رستمی ایستاده بو به حرفهای او گوش میدهد مرا نگاه میکندد. کاغذ را داخل کیفش گذاشتم و از او خداحافظی کردم وبه سمت ایستگاه اتوبوس رفتم. از اتوبوس خبری نبود نگاهی به ساعتم انداختم و زیرلب غریدم: لعنت به این شانس الان دیگه مامان دلواپس میشه. و با خود اندیشیدم: خوبه با سواری برم شاید چند ایستگاه بالا تر به اتوبوس برسم. با این فکر راه افتادم هنوز یک دقیقه نگذشته بود که ماشینی جلوی پایم ترمز کرد. بدون اینکه به راننده نظری بندازم مسیرم را گفتم ماشین با سرعت به راه افتاد. در ایستگاه اول و دوم اثری از اتوبوس نبود ناچار بودم با همین ماشین مسیر دیگری را طی کنم اما تا امدم دهان باز کنم صدای راننده را شنیدم که گفت: نخیر خبری از اتوبوس نیست.

با تعجب به او نگاه کردم باور نمیکردم اقای فرهنگ باشه در حالیکه از اینه نگاهم میکرد گفت:

- گاهی اوقات مسافرم سوار میکنم.

- ولی من ایستگاه بعدی پیاده میشم چه اتوبوس باشه چه نباشه.

- ولی من فکر کنم با ماشین زودتر برسید.

- ولی من عجله ا ی ندارم که زودتر برسم

- پس برای چی اینقدر به ساعتتون نگاه میکنید و نگران به نظر میرسید؟

- ممنون اقای فرهنگ همین جا پیاده میشم.

- من میگم تا ایستگاه بعدی هم بریم چه اتوبوس بود چه نبود پیاده شید.

در حالیکه به خودم لعنت میفرستادم که چرا بدون این که به راننده نگاه کنم سوار ماشین شدم، موافقت کردم.

خوشبختانه در ایستگاه بعدی اتوبوس بود و مسافران در حال پیاده شدن بودند. اقای فرهنگ ماشین را متوقف کرد و گفت: شانس اوردید.

- لبخند تلخی زدم و گفتم: شانس؟ خدا بد شانس تر از من نیافریده. و در را باز کردم و گفتم: خیلی لطف کردید اقا فرهنگ خدا نگهدار.

- خدانگهدار

با عجله به طرف اتوبوس رفتم و یک صندلی خالی پیداکردم و روی آن نشستم. و گفتم: بله مثل اینکه دوباره شانس داره به من رو میکنه. اتوبوس به سرعت پنج ایستگاه باقی مانده را طی کرد و وقتی به خانه رسیدم فقط پنج دقیقه دیر کرده بودم. دعا کردم کسی در راه پله نباشد و هنگامیکه مقابل واحد خودمان رسیدم خدا را بخاطر استجابت دعایم تشکر کردم.

به دنبال کلید هایم تمام خانه را گشتم ولی اثری از انها نبود. از خانه خارج شدم. در تمام طول مسیر خانه تاشرکت با خودم فکر کردم که کلید هایم را کجا گذاشته ام ولی به نتیجه ای نرسیدم. بعد از اینکه کارهای روزانه شرکت را انجام دادم دوباره به یاد کلید هایم افتادم و به امید یافتن انها به بازرسی اتاق پرداختم که ناگهان صدای اقای فرهنگ را شنیدم: دنبال چیزی می گردید؟

به عقب برگشتم و گفتم: سلام.

- سلام چیزی گم کردید؟

- گم نکردم.. کلیدم گم شده.

- پس حتما حواس کلیدهاتون پرت بوده که شما رو گم کردند. باید صبر کنید تا اونا شمارو پیدا کنند.

نگاهش کردم گویا از اینکه مرا دست می انداخت لذت میبرد. برای اینکه به او بفهمانم از دیدنش خوشحال نیستم گفتم: اقای فرهنگ امروز تشریف نمیارند؟

- نخیر.. امروز بنده مصدع اوقات میشم اشکالی نداره؟

در حالیکه که از اتاق خارج میشدم با اکراه گفتم: نه و به اتاق الناز رفتم، ضربه ای به در زدم و وارد شدم: سلام

- سلام چطوری؟- ای ... بدک نیستم

- عین همیشه شارژ نیستی... به خاطر اقای فرهنگه؟

- به خاطر اینم هست ولی کلیدام گم شده.

- اوه... اینکه دیگه غصه نداره پیدا میشه. نشدم نشد یکی دیگه بساز.

- کلیداش مهم نیست..کیفش یادگاری بود.

- یادت میاد اخرین بار کجا گذاشتیش؟

- فکر کنم توی راه گم شد چون از شرکت که خارج شدم دستم بود...ا.... خوب شد یادم اومد الناز چند لحظه صبر کن الان میام.

به اتاقم برگشتم و از داخل کیفم کاغذ منصور را برداشتم و خواستم برگردم که اقای فرهنگ صدایم زد: پرونده مجتمع ستاره رو بیارید.

- با تعجب گفتم: پرونده رو؟

- کامپیوتر خراب شده.

بدون اینکه حرفی بزنم پرونده را بردم و روی میز مقابلش قرار دادم که گفت: صورت حسابهارو جمع بزنید.

با تعجب نگاهش کردم و گفتم: تموم صورت حساب هارو؟

در حالیکه لبخند میزد گفت: نه همه ی صورت حساب هارو.

روی صندلی نشستم و پرونده را ورق زدم. با حسابی سرانگشتی فهمیدم باید یک ساعتی جمع بزنم . در حالیکه سرم را تکان می دادم، در دلم گفتم: لعنتی حالا موقع خراب شدن بود. و به اقای فرهنگ که نگاهم میکرد گفتم: لطفا ماشین حساب رو بدید.

در حالیکه ماشین حساب روبه طرفم میگرفت گفت: من فکر میکردم که دارید ذهنی حساب میکنید.

- حتما شما جمع های هفت هشت رقمی رو میتونید ذهنی حساب کنید.

- نه من فعلا تا سه رقمی رو میتونم ذهنی حساب کنم.

بدون ا ینکه جوابش را بدهم شروع به جمع زدن کردم.

بدون وقفه دو صفحه ای را جمع زدم و جمع انها را روی کاغذی یادداشت کردم. چشمهایم میسوخت انها را روی هم گذاشتم تا کمی از سوزش انها کاسته شود که با صدای اقای فرهنگ که میگفت" اگر خسته شدید شما بخونید تا من بزنم" چشمهایم را از هم گشودم و گفتم: میتونم یه نگاهی به کامپیوتر بندازم؟ سرش را تکانی داد و از روی صندلی برخاست و گفت: بفرمایید.

بلند شدم و در دلم دعا کردم که بتوانم ایراد کامپیوتر را برطرف کنم و گرنه حسابی پیش اقای فرهنگ خیط میشدم، به اقای فرهنگ که سرجای من نشسته بود و مشغول جمع زدن ارقام بود نگاهی انداختم و شروع به کار کردم.پس از چند دقیقه توانستم مشکل را برطرف کنم از ته دل لبخند زدم و خدارا شکر کردم و گفتم: خب درست شد.

اقای فرهنگ با تعجب نگاهم کرد و گفت: افرین پس شما که گفتید فقط در حد یه منشی با کامپیوتر اشنایی دارید؟

- عادت ندارم از خودم زیادی تعریف کنم و برخاستم و گفتم: می تونم برم؟

پرونده ها را به دستم دادوگفت: خواهش میکنم.

پرونده را سر جایش گذاشتم و به اتاق الناز رفتم ودر جواب الناز که میپرسید کجا رفتی؟ گفتم: کامپیوتر خراب شده بود درستش کردم.

- آفرین پس خانم مهندس کامپیوتر بودن و ما خبر نداشیتم.

- تو از چی خبر داری؟ خب از منصور چه خبر؟

- هیچی

- میدونی دیروز منصوررو دیدم

الناز درحالیکه باور نکرده بود با مسخرگی گفت:پسندت کرد؟

- اره قراره امشب بیاد خواستگاری

- به سلامتی

- سلامت باشی راستی برات یه نامه اومده

- برای من؟

- نه برای خودت و دستم را داخل جیب مانتوم کردم و گفتم: مژدگونی بده تا بدم

- حالا تو بده اگر خبر خوبی بود مژدگونی تومحفوظه

- صبرکن مثل اینکه روی میز جا گذاشتمش الان میام واز اتاق خارج شدم .روی میزکارم را نگاه کردم ولی اثری از اثار کاغذ نبود. داخل کیف را هم نگاه کردم ولی انجاهم نبود. حتی داخل پرونده ها را هم نگاهی انداختم ولی کاغذ را پیدا نکردم. ناگهان به یاد اوردم کاغذ در دستم بودکه به اتاق اقای فرهنگ رفتم. چند ضربه به در اتاق زدم و وارد شدم و به اقای فرهنگ که روبروی پنجره ایستاده بود گفتم: ببخشید من یه کاغذ اینجا جا گذاشتم می تونم برش دارم؟

- چرا اینقدر حواستون پرته؟

- اگر حواسم پرت بود نمی فهمیدم اینجا گذاشتمش.

- اهان ولی من فکر میکنم بعد از اینکه اتاقتون رو گشتید به این نتیجه رسیدید.

-حالا منظورتون چیه؟

- یعنی مطمئنید حواس پرتی شما مربوط به این کاغذ نیست؟

- بله مطمئنم و شمام مطمئن باشید که من حواس پرتی ندارم.

- پس کلید رو پیدا کردید؟

- بله پیداش کردم.

- جداً ... پس این کیف که سه تا کلید داره مال شما نیست و از داخل جیب کتش کیف کلید من را بیرون آورد و گفت: من فکر میکردم مال شماست ولی شما میگید که کلیداتون رو پیدا کردید پس این مال شما نیست.

- لطف کنید اونو به من برگردونید

- پس چرا دروغ گفتید؟

-به این دلیل که شما بی جهت میخواستید منو متهم به حواس پرتی کنید.

- من بی دلیل و بی جهت کسی را متهم نمیکنم. شما اینو دیروز توی ماشین من جا گذاشید. حالام این کاغذ رو بهتره از این به بعد حواستون رو بیشتر جمع کنید و کیف و کاغذ را روی هم گذاشت و به طرفم گرفت. با حرص انها را از دستش گرفتم وگفتم: چشم اقای رئیس، حالا اگر توبیخ و نصیحت و مچ گیری و غیره تموم شد اجازه بدید ، برم.

- دیگه نمی خوام شاهد این مسائل باشم، می تونید بریدو

وبه اتاقم رفتم و کیف را ری میزم پرت کردم و با نامه به اتاق الناز رفتم با دیدنم گفت: رفتی نامه بیاری یا بنویسی؟

- نامه توی اتاق اقای فرهنگ جا مونده بود واسه همین معطل شدم.

- دوباره چیه؟ با اقای فرهنگ حرفت شده؟

- لعنتی ازش بدم میاد.

- باشه بهش میگم که دیگه نیادشرکت

- من نمیدونم این چه پدر کشتگی با من داره؟

- خب حالا حرص نخور شیرت خشک میشه. بده من نامه رو

نامه را به دستش دادم و گفتم: بیا تقصیر تو شد.

الناز گفت: رمینا اینقدر سر به سر من نذار و نگاهی به کاغذ انداخت و گفت: حالا این چیه؟

- منصور برات داده

- منصور.

دیروز دم شرکت داد بهت برسونمش. بخون ببین چی نوشته.

- من نمیخونم

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم: نخون من برات میخونم و کاغذ را از دستش گرفتم و با نگاهی به نوشته های ان گفتم: به به چقدر هم خوش خطه. حیف این پسر نیست که برای تو نامه نوشته؟ حالا با دقت گوش کن چون نوشته پس از خوانده شدن خود به خود محو میشود و با اهنی کشدار در حالیکه صدایم را با حرکات سر و دست و گردن همراه میکردم نامه را برایش خواندم.

- حالا جوابت چیه؟

- نمیدونم

- یعنی چی نمیدونی؟ بالاخره یا اره اس یا نه؟

- تو جای من بودی چیکار میکردی؟

- به دلت رجوع کن جونم اگر دوستش داری بهش جواب مثبت بده ... خب حالا اگر این بار تماس گرفت وصل کنم اتاقت؟

- نه

- خب جوابش رو بده که این قدر بیخودی منتظر نمونه.

- میدونی اگر فتانه بفهمه منصور برای من نامه نوشته و خواستگاری کرده چه کار میکنه؟

- هر غلطی میخواد بکنه. مگر تو چی کارکردی که اینقدر می ترسی؟ در ضمن اون قرار نیست بفهمه تو به منصور بگو که نمی خوای فتانه چیزی از موضوع بدونه.

- اخه منصور فامیل فتانه اس. من چطوری همچین حرفی بزنم؟

- فامیل! دست بردار توام. اون اگر میخواست فتانه از موضوع خبر دار بشه نامه رو به اون میداد نه به من. به هر حال بهتره اول درست فکر کنی بعد جواب بدی به نظر من مرد مودب و معقولی به نظر میاد. خب من دیگه میرم تا تو بهتر فکر کنی

- مرسی رمینا.

به اتاق خودم رفتم و مشغول رسیدگی به کارهایم بودم که صدای پاشنه های کفش زنانه ای توجه ام را جلب کرد.

به اتاق خودم رفتم و مشغول رسیدگی به کارهایم بودم که صدای پاشنه های کفش زنانه ای توجهم راجلب کرد و متعاقب آن صدای سلام و احوالپرسی اقای رستمی را شنیدم : به به مشتاق دیدار خانم صفا اوردید.

- مرسی اقای رستمی... دوتا قهوه بیارید اتاق فربد.

به محض نزدیک شدن صدای پای دختر سرم را به کار مشغول کردم، پس از چند لحظه دختر بدون انکه ضربه ای به در اتاق بزند وارد اتاق شد و گفت: خانم پورزند؟

سرم را بلند کردم و نگاهش کردم. درحالیکه به صورتم خیره شده بود به طرفم امدبا اینکه فهمیدم یکی از اشنایان اقای فرهنگ است با این حال گفتم: بفرمایید

- خانم پورزند کجاست؟

- ایشون دیگه اینجا کار نمیکنند.

در حالیکه عصبانی به نظر می آمد گفت: پس یعنی تو به جای اون اومدی؟

- اولا تو نه شما.. ثانیا بله مشکلی دارید؟

- اره سر یه دقیقه اخراجت میکنم تا بفهمی باید با من درست حرف بزنی.

- اخراجم که بشم با ادمای بی شخصیتی مثل توبهتر از این حرف نمی زنم.

دختر در حالیکه به سختی نفس میکشید سری به علامت تهدید تکان داد و به طرف اتاق اقای فرهنگ دوید و باز هم بدون در زدن وارد اتاق شد و فریاد کشید: فربد این دختره بی شعور کیه اوردی اینجا؟

صدای قدم های تند اقای فرهنگ را شنیدم که در حالیکه در را میبست گفت: صداتو بیار پایین احمق! از جوابی که به او داد حالم کمی بهتر شد ولی برای اینکه بقیه بحث را نشونم که باعث ناراحتی ام شود به اتاق الناز پناه بردم. خوشبختانه الناز در اتاقش نبود. روبروی پنجره ایستادم و چند نفس عمیق کشیدم و به خودم دلداری دادم: ناراحت نباش تو که جوابش رو دادی.

- ولی اون حق نداشت با من اینطور حرف بزنه.

- هرچی باشه اون دختر رییس شرکته

- هر کی میخواد باشه مگه من قبلا با مردم اینطوری رفتار میکردم؟

با باز شدن در نفس عمیق دیگری کشیدم وارام برگشتم. الناز پرسید: دختر اقای فرهنگ رودیدی؟

بی تفاوت گفتم: اره

- برعکس پدرش و پسر عموش دختر بی شعوریه

برای اینکه بحث ادامه پیدا نکند پرسیدم: چی شد.. فکر کردی؟

- بهش جواب مثبت میدم فقط باید یه زحمتی برای من بکشی.

- نکنه دوباره باید نقش پستچی رو اجرا کنم؟

- نه فقط وقتی تلفن کرد تو از قول من بهش بگو الناز موافقه.

- دوباره داری دیوونه بازی درمیاری ها! اخه من چی بهش بگم؟

- وقتی تلفن کرد تو بگومن نیستم ولی گفت بهتون بگم که من موافقم. باشه رمینا؟

- چه کنم نمیتونم دلت رو بشکنم.

- رمینا یه بار حرف دیگه نزنی ها

- نه نترس نمی ذارم مرغ از قفس بپره خیالت راحت باشه.

- نه خیر منظورم این نبود؟ یعنی میگم یه طوری نگی که من خیلی مشتاق به نظر برسم.

- چه حرفا میزنیها. وقتی توبهش جواب مثبت دادی یعنی اینکه مشتاق ازدواج با اونی دیگه. غیر از اینه؟

- نه ولی تو همونیرو بگوکه من گفتم

- چشم

در همین موقع صدای زنگ تلفن اتاقم بلند شد. به طرف اتاقم رفتم اما هنوز پایم را داخل اتاقم نگذاشته بودم که دختر در حالیکه به من تنه زد از اتاق بیرون دوید ودر همین حین اقای فرهنگ را دیدم که به طرف شومینه دوید و چیزی را از ان به بیرون کشید. با تعجب به او نگاه کردم و در همان موقع کیفم را دیدم که کف اتاق افتاده بود و هرچه داخل ان بود در اتاق پخش شده بود. با صدای اقای فرهنگ که می گفت: من واقعا متاسفم خانم رسام. به خودم امدم و در کمال ناباوری دیدم که ان شی نیمه سوخته در واقع همان کیف کلید من بوده. اقای فرهنگ به طرفم امد و گفت: من نمی دانم چطوری از شما معذرت خواهی کنم و در را بست. باور کردن این صحنه برایم مشکل بود چطور این دختر احمق توانسته بود با من چنین معامله ای کند؟ او در کمال بی رحمی اخرین یادگاری پدرم را سوزانده بود و از بین برده بود. به اقای فرهنگ که در حین جمع کردن وسایلم حرف میزد نگاه کردم ولی حتی یک کلمه از حرفهایش را نمی شنیدم فقط میدیدم که لبهایش تکان میخورد . دیگر نمی توانستم حتی یک لحظه هم انجا بمانم. کیفم را از دست اقای فرهنگ کشیدم و از اتاق بیرون دویدم و از شرکت خارج شدم. با خودم جدال میکردم تا بغضی که گلویم را می فشرد به اشک مبدل نشود. سعی میکردم فکرم را مشغول کنم تا کمی اعصاب به هم ریخته ام ارام شود. ولی نمیشد. با کشیده شدن کیفم به خودم امدم و به عقب برگشتم. اقای فرهنگ را دیدم که گفت: خانم رسام اجازه بدید من برسونمتون.

- میخوام تنها باشم.

- به حرف من گوش بدید خانم. شما الان در وضعی نیستید که خودتون به تنهایی برید. اجازه بدید کمکتون کنم.

حالم خیلی بد بود. به ناچار قبول کردم و منتظر ماندم. چند دقیقه بعد ماشین او مقابلم ترمز کد در حالیکه در جلو را برایم باز میکرد گفت: خواهش میکنم . سوار شدم و در را بستم و سرم را پایین انداختم.

-می دونم خیلی سخته ولی ماجرای امروز رو فراموش کنید. من واقعا نمیدونم چطور از شما مغذرت خواهی کنم. باور کنید من اونقدر شرمنده هستم که براتون قابل تصور نیست. بگید چطوری من میتونم این بی حرمتی را جبران کنم؟ خانم رسام این سکوت شما منو بیشتر غذاب میده . خواهش میکنم یه حرفی بزنید.

- شما کاری نکردید که بخواید عذرخواهی کنید و شرمنده باشید.

- من خودمو مقصر می دونم. اگر اجازه بدید من نمونه همین کیف رو تقدیمتون میکنم.

- اون کیف اخرین یادگاری از طرف عزیز ترین فرد زندگیم بود.

در حالیکه سرش را با تاسف تکان میداد گفت: این دفعه دیگه واقعا تاسف برانگیزه. همون چند درصد امید بخشش ام از بین رفت.

- من نمی خوام شما معذرت خواهی کنید. میخوام بدونم برای چی این کارو کرد؟

- می دونید دیشب تینا سوار ماشین شد و این کیف رودید و با اصرار خواست که اونو بهش بدم منم گفتم مال یکی از دوستامه..... حالا کیف رو روی میز شما دید و فکر کرد ما باهم دوستیم.

- ولی اون قبل از اینکه کیف رو ببینه با من مشکل داشت.

- نه اشتباه میکنید.

- لازم نیست پرده پوشی کنید من شنیدم به شما چی گفت، میخواست منو سر یه دقیقه اخراج کنه.

-برای خودش حرف مفت زده اخراج شما دست اون نیست.

- ولی این جواب من نبود.

- خب خودتون که بهتر همجنساتون رو میشناسید.

با تعجب نگاهش کردم. صورتش را به طرفم برگرداند و با نگاهی سریع صورتم را برانداز کرد و گفت: تینا دختر حسودیه... وقتی که ... و بدون اینکه ادامه دهد صورتش را برگرداند و به مقابل خیره شد.

با کنجکاوی پرسیدم: وقتی که چی؟

خنده ارامی کرد و گفت: شخصیت جالبی دارید با اینکه ناراحت هستید ولی نمیتونید دست از کنجکاوی بردارید. تینا موجودیه که وقتی با دختری بالا تر از خودش روبرو میشه نمیتونه خودش رو کنترل کنه ولی نمی دونم چرا با شما بدتر از اونچه که من فکر میکردم رفتار کرد.البته یه حدسی میزنم ولی نمیدونم درسته یا نه.

- اگر تینا همون دختری باشه که من دوبار باهاش تلفنی حرف زدم باید بگم که از تعادل روانی برخوردار نیست فکر میکنم میتونید از اون دوستتون که متخصص گوش و حلقه ادرس یه روان پزشک حاذق رو بگیرید.

- پیشنهاد خوبیه فقط نمیدونم چطوری تینا روراضی کنم که ویزیت بشه... حالا با توجه به اینکه خودتون میگید تینا از تعادل روانی برخوردار نیست شما باید بتونید کاری رو که امروز کرد فراموش کنید.

- فراموش کنم؟ ولی من تا بحال نتونستم هیچ خاطره تلخی رو از یاد ببرم که این دومیش باشه.

- اگر بیاد ازتون معذرت خواهی کنه چی؟

- اصلا دلم نمیخواد یه بار دیگه ببینمش حتی برای اینکه بخواد معذرت خواهی کنه.

- فکر نمی کردم شما اینقدر کینه ای باشید.

- منم فکر نمیکردم شما انتظار داشته باشید که من هر بی احترامی رو فراموش کنم.

- من انتظار ندامر، خواهش کردم و البته اگر بدونید که تینا تا حالا از کسی یا واضحتر بگم از هیچ دختری عذرخواهی نکرده پس توجه داشته باشید که من ااونقدر از رفتار امروز تینا با شما متاسفم که لازم می دونم حضورا از شما معذرت خواهی کنه.

- نه لازم نیست.

- میتونید بگید به چه علت؟

به جای پاسخ دادن به سوالش گفتم: اگر همین جا ها نگه دارید من پیاده میشم.

- چرا؟ تا جلوی منزل میرسونمتون.

- بیشتر از این مزاحمتون نمی شم

- مزاحم نیستید لطفا راهنمایی کنید از کدوم طرف برم و دیگه ام تعارف نکنید.

- سر چهار راه بپیچید سمت راست.

در حالیکه به طرف راست میپیچید گفت: می دونید خیلی کنجکاو شدم بدونم چه کسی اینو به شما هدیه داده. ممکنه کنجکاوی منودر این مورد ارضا کنید؟

در حالیکه کیف را نگاه میکردم گفتم: پدرم

با ناباوری گفت: پدرتون؟

- بله.. باور نکردید؟

- چرا ولی یه کم...

نگذاشتم ادامه بدهد و گفتم: از قیافتون پیداست که باور نکردید پس توضیح دروغی ندید.

- من فکر میکردم این هدیه از طرف کسی دیگه اس. ولی حالا که میگید از طرف پدرتونه حرفتون رو قبول میکنم. حتما پدرتون وقتی هدیه اش رو این طوری ببینه خیلی ناراحت میشه.

- بابا دیگه نیست که ببینه چه بلایی سر هدیه اش اومده.

- من واقعا متاسفم خانم رسام. هم از بابت فوت پدرتون هم ازبابت حرف نسنجیده ای که به تینا گفتم که باعث این ماجرا بشه. نمیخواستم مقابل او اشک بریزم نفس عمیقی کشیدم وگفتم: بهتره دیگه در موردش صحبت نکنیم در ضمن لطف کنید بپیچیدخیابون بعدی.

وارد خیابان که شدیم متوجه سه پسر جلوی مجتمع شدم، به دقت نگاه کردم وکمی که نزدیکتر شدیم عماد را شناختم. بی گمان در انتظار من جلوی مجتمع جمع شده بودند. امروز دیگر حوصله ی این سه مسخره را نداشتم تنها راه چاره کمک گرفتن از اقای فرهنگ بود. در حالیکه سعی میکردم کاملا به سمت اقای فرهنگ بچرخم تا انها مرا نبینند گفتم: اقای فرهنگ اگر ممکنه سریع از جلوی این مجتمع در بشید.

در حالیکه سرعت ماشین را بالا میبرد گفت: اتفاقی افتاده؟

-نه چیز زیاد مهمی نیست. لطف کنید بریدتوی اولین کوچه.وقتی وارد کوچه شد. گفتم: خوب ممنون من همین جا پیاده میشم.

- خانم رسام مشکلی پیش اومده؟

- مشکل که نه.

-خونتون توی همین مجتمع اس؟ بی انکه منتظر جواب بماند گفت: اون سه تا پسر جوون باهاتون نسبتی داشتند؟

- نسبت که نه... همسایه هستند.

- نمیخواستید مارو باهم ببینن؟

- اونکه نه ، ولی خب چطوری بگم.... می دونید..

حرفم را برید و گفت: چرا نکنه.... اصلا بهتره خودتون توضیح بدید.

- چون به کمک شما احتیاج دارم بهتون میگم وگرنه یک کلمه هم حرف نمیزدم.

- من به یک دنده بودن شما ایمان دارم حالا توضیح بدید.

درحالیکه از حرفش خنده ام گرفته بود گفتم: این سه پسر به دلیل اینکه من بهشون محل نمی ذارم قصد ادب کردن منودارند. حالام منتظر هستند ولی من امروز حوصله ایناروندارم شما باید سرشون رو گرم کنید تا من برم توی مجتمع.

- بر فرض امروز تونستید این طوری ازدستشون در برید فردا چه کارمیکندی؟

- سر فرصت هر سه تاشون روادب میکنم فقط امروز ظرفیتم تکمیل شده وگرنه به کمک شما احتیاجی نداشتم.

- اخه به صرف اینکه بهشون اهمیت نمیدید که نباید این طوری کنند. مطمئنید که همه ی ماجرارو توضیح دادی.

- چند روز پیش توی راه پله منتظرم بودند منم با دوسه تا جمله حسابی ردشون کردم. اونام منو تهدید کردند که حسابمو برسند.

درحالیکه سرش را تکان میداد گفت: تا حالا نشنیدین که میگن زبان سرخ سر سبز دهد برباد؟

بانگاهی به ساعتم گفتم: خب بهتره بجای این حرفا زودتر کمکم کنید وگر نه مامانم دلواپس میشه.

- بفرمایید چی کار کنم؟

- از این جا دور بزنید و برید جلوی مجتمع و ازشون ادرس یه جایی رو بپرسید وقتی دیدید من رفتم تو ازشون تشکر کنید وبرید به همین راحتی..

- واحد شما طبقه چندمه؟

- سوم.

- ولی بهتره در مورد اینا یه فکر اساسی کردهر چقدرم که شما زرنگ باشید به هر حال یه نفرید و اون سه نفر. این قدر هم هر چیزی رو سرسری نگیرید. واقعا از شما تعجب میکنم من جای شما اضطراب دارم اون موقع شما اینقدر خونسردید که حرص منو درمیارید.

- شما دارید موضوع رو زیادی بزرگ میکنید.

-اااا شما چرا متوجه نیستید؟ اخه چطوری برای شما توضیح بدم؟ شما در برابر این سه نفر نمی تونید کاری بکنید؟ میفهمید چی میگم؟

-اقای فرهنگ شما برای چی میخواید منو از اینا بترسونید؟ من اصلا اینارو ادم حساب نمیکنم که بخوام...

نگذاشت حرف بزنم و گفت: چون ادم نیستند باید ازشون پرهیز کرد.. نمی دونم چطوری بهتون تفهیم کنم که چه کارایی از اینا ساخته اس. ... اصلا چرا از مامانتون نمیخواید هر روز این ساعت جلوی مجتمع منتظر شما باشند؟

- اقای فرهنگ دیر شد...

درحالیکه سرش را به علامت تاسف تکان میداد گفت: مواظب خودتون باشید...

- چشم از لطفتون ممنون و خدانگهدار

- خدا نگهدار فقط وقتی رفتید توی مجمتع سریع برید توی خونه باشه؟

- باشه ، حتما

چند ثانیه صبرکردم و سپس راه افتادم. از کوچه که خارج شدم ماشین اقای فرهنگ را دیدم که جلوی مجتمع پارک شده و عماد و فرزاد و بهروز در حال ادرس دادن به او بودند. به سرعت قدم هایم افزودم و بدون اینکه انها متوجه من باشند وارد مجمتع شدم و به سرعت از پله ها بالا دویدم. جلوی در واحد که رسیدم از پنجره نگاهی به بیرون انداختم و اقای فرهنگ را دیدم که به علامت تشکر دستی برای انها تکان داد و رفت. از جلوی پنجره کنار رفتم و وارد خانه شدم.

ضربه ای به در اتاق اقای فرهنگ( بزرگ) زدم و وارد شدم و گفتم: امری داشتین؟

- بیا بشین جانم..

مقابل او نشستم و منتظر شدم تا شروع به صحبت کند.

- خانوم رسام من خیلی شرمنده ام دلم میخواد بدونی چقدر از رفتارتینا دلگیر شدم،خصوصا در مورد یادگاری پدرت. وقتی فربد موضوع را برام تعریف کرد اونقدر خجالت زده شدم که نمی تونستم بیام و تو چشات نگاه کنم. مطمئن باش که من دیشب تینا رو تنبیه کردم و قدغن کردم که دیگه پا به شرکت بذاره. حالا فرض کن من پدرتم که دارم ازت عذر خواهی میکنم منو ببخشی.

- نیازی نیست اینقدر خودتون رو ناراحت کنید من رفتار تینا رو به بزرگی و خوبی شما می بخشم.

- مرسی دخترم واقا که دختر با شعور و با گذشتی هستی. من از اینکه توی این شرکت کار میکنی خیلی خوشحالم.

- ممنون اقای فرهنگ و برخاستم وگفتم: امری نیست

- عرضی نیست جانم. بفرمایید.از اتاق که خارج شدم اقای فرهنگ وارد شد.

- سلام

-سلام دیروز چی شد؟

- به لطف شما مشکل برطرف شد.

- به مامانتون گفتید سر ساعتی که میایید جلوی مجتمع منتظرتون باشه؟

- فکر نمی کنم اینقدر بیکار باشن که هر روز منتظر من بمونند.

- خب کار خیلی اشتباهی کردید چرا به حرف من گوش نکردید ؟ چرا موضوع رو جدی نگرفتید؟

- برای اینکه فکر نمی کنم اینقدر جدی باشه.

- حتما باید اتفاقی بیافته تا بهتون ثابت شه موضوع جدیه؟ اگه امروز باز منتظرتون باشن چی؟

- اگر امروزمنتظر بودن یه فکر اساسی میکنم.

در همین حین اقای انتظامی وارد اتاق شد و گفت: خانم رسام پرونده....

نگذاشتم حرفش را تکمیل کند و گفتم: ببخشید فراموش کردم آقای انتظامی الان براتون میارم. پرونده را برداشتم ومیخواستم به اتاق اقای انتظامی بروم که تلفن به صدا در آمد. خواستم برگردم که اقای انتظامی گفت: من جواب میدم. پرونده را به اتاق اقای انتظامی رساندم و به اتاقم برگشتم. اقای فرهنگ گوشی تلفن را روی دستگاه گذاشت و گفت: اقایی با خانم گلچین کار داشت.

حدس زدم که این اقا کسی جز منصور نیست. در دلم گفتم: بیچاره این بار هم که میخواست جواب بگیره من گوشی را برنداشتم. یک ساعت بعد اقای فرهنگ همراه اقای انتظامی از شرکت خارج شد تازه ساعت دو بود و الناز هنوز به شرکت برگشته بود. حوصله ام حسابی سر رفته بود که ضربه ای به در خودر و مردی وارد شد و سلام کرد. نگاهش کردم و او را به خاطر اوردم منصور بود. برخاستم و گفتم: سلام بفرمایید و با دستم به صندلی کنار میز اشاره کردم . درحالیکه برمی نشست گفت: متشکر معذرت میخوام که دوباره مزاحم شدم. خانم گلچین هستن؟

- متاسفانه نه

سری تکان داد و گفت: مطمئن باشم

- بله یه پیغام از طرف ایشون دارم.

- هر چند حدس میزنم ولی بفرمایید

- چرا اینقدر ناراحتید؟ یعنی از شنیدن جواب مثبت الناز زیاد خوشحال نیستید

با تعجب نگاهم کرد و گفت: چی؟ درست شنیدم؟ و با تصدیق من جعبه ای را از جیب پالتویش بیرون کشید و گفت: زحمت بکشید اینو از طرف من تقدیمش کنید. جعبه را از دستش گرفتم و در حالیکه ان را نگاه می کردم گفتم: مسلما الناز با دیدن این دوتا غنچه گل سرخ که نوید بخش خوشبخیته خوشحال میشه.

- ممنون خانم از دیدنتون خوشحال شدم.. خدانگهدار

- خداحافظ

نشستم و دوباره به جعبه نگاه کردم. دو غنچه کوچک روی پارچه سفید براقی که ته جعبه را پوشانده بود کنار هم قرار داشتند و برگهای سبز کوچکشان ساقه شکننده و ظریفشان را از دید مخفی کرده بود: وای چقدربا احساس

ناگهان صدای اقای فرهنگ را شنیدم که گفت: درسته هدیه قشنگی بهتون داده

سرم را بلند کردم و با خودم گفتم: وا این کی اومد که من نفهمیدم و گفتم: سلام ببخشید من اصلا متوجه شما نشدم

- بله سرگرم بودید. جلسه عمو تموم شد؟

-نه یک ربع دیگه مونده.

نشست گفت : شماره همراه اقای محمدی را بگیرید و یه قرار برای فردا ساعت ده سر ساختمون بذارید. شماره را گرفتم وبه محض شنیدن بوق ازاد گوشی را به سمتش گرفتم. درحالیکه با دستش گوشی را به طرف خودم برمیگرداند گفت: خواهش میکنم . با حرص گوشی را به گوشم نزدیک کردم و در همان لحظه صدای خشن اقای محمدی را شنیدم که میگفت: الو الو

- ناچار گفتم: الو سلام اقای محمدی

- سلام خانوم رسام.. درست گفتم؟

- بله.. اقای فرهنگ یه قرار ملاقات برای فردا ساعت ده سر ساختمون میخواستن.

- اقای فرهنگ یا فربد؟

- فربد

- پس بهش بگید اگه یه دقیقه هم دیر کنه نمی پذیرمش

- حتما فرمایشی نیست؟

- خدانگهدار

- خداحافظ و در حالیکه نفس عمیقی می کشیدم گفتم: گفت اگر یک دقیقه هم دیر کنید شما رو نمی پذیره

- پس من فردا ساعت ده و پنج دقیقه میرم ببینم منو میپذیره یا نه؟

- پس مطمئن باشید که اقای محمدی رو نمی بینید.

سرش را تکان داد و گفت: چرا دوست ندارید با مهیار همکلام شید؟

- من؟؟ اشتباه میکنید

- من اشتباه میکنم. مهیار که اشتباه نمی کنه. میگه من فکر میکنم خانم رسام با عزائیل راحت تر از من باشه.

درحالیکه از تعبر او خنده ام گرفته بود گفتم: منم فکر میکنم عزرائیل جرات نداره سراغ اقای محمدی بره برای اینکه ایشون خیلی خشن و بد اخلاق هستند.

درحالیکه میخندید گفت: تا حالا نشنیدم کسی به مهیار بگه خشن. بیچاره قیافه و صداش خشن و عبوس به نظر میاد نمیدونید چه روح لطیفی داره .. و خندید

در همین موقع تلفن به صدا در اومد گوشی را برداشتم و گفتم: بله

- الو... رمینا؟

- بله مامان سلام.

- سلام کی میای خونه؟

- پنج دقیقه دیگه از شرکت میام بیرون. برای چی؟

- یعنی کی میرسی خونه؟

- نهایت چهل و پنج دقیقه دیگه خونه ام. برای چی؟

- نمیخوام تا پنج و نیم بیای خونه

- اتفاقی افتاده؟

- نه امروز میخوام یک ساعت بیشتر تنها بمونم

- این درست، ولی من این یک ساعت رو کجا سرگردون بشم؟

- رمینا با من بحث نکن . برو پارک برو توی خیابون توی شرکت بمون.. یه کاری بکن.

- چشم چشم شما عصبانی نشید

-پس فهمیدی چی گفتم؟

- بله فهمیدم

- پس خیالم راحت باشه

- بله راحت باشه

با قطع شدن تماس به فکر فرو رفتم: یعی چی شده؟ حتما باز عمو اومده اون طرفا و مامان نمیخواد که ما همدیگر رو ببینیم. من نمی فهمم دلیل مامان چیه، ای کاش برام توضیح میداد شاید منم دیگه اینقدر مشتاق دیدن عمو نبودم. حالا کجا برم خسته و مونده.

با صدای اقای فرهنگ که گفت: اتفاقی افتاده به خودم اومدم.: نه چیز مهمی نیست

- مطمئنید که چیز مهمی نیست؟

- البته.... فقط و با یاد اوردن اینکه اقای رستمی چند دقیقه قبل به خاطر کار مهمی زودتر از هروز رفت، ساکت شدم.

- به من بگید شاید بتونم کمک کنم.

- میخواستم امروز یه کم دیرتر از شرکت برم ولی یادم اومد که اقای رستمی زودتر رفته.

- حالا میخواید چیکار کنید؟

- بالاخر یه کاری میکنم

- من یه پیشنهاد دارم که بهتون توصیه میکنم قبول کنید... ببینید الان عمو با اقای عظیمی قراره برن سر ساختمون . منم اومدم یه امانتی از عمو بگیرم و برم. به نظر من بهتره شما همراه من بیاید چون تقریبا مسیرمون یکیه چون من این امانتی رو باید به یکی از دوستام بدم . اون امانتی رو به ارش میدم و بعد از همون طرف شما رو میرسونم و خودم برمیگردم موافقید؟

- من نمیخوام مزاحم شما بشم.

- ببینید من باید اون مسیر رو طی کنم چه شما باشید چه نباشید. پس تعارف نکنید باشه؟ با تکان دادن سرم موافقت کردم. چند دقیقه بعد اقای فرهنگ امانتی را تحویل گرفت و گفت : حاضرید؟

پالتو و کیفم را برداشتم و گفتم: بله

فربد درحالیکه در اتاق اقای فرهنگ را قفل میکرد گفت: اینو یادتون رفت بردارید. و به جعبه گل الناز اشاره کرد.

- نه یادم نرفته. لازم نیست ببرمش خونه.

ابروهاش رو بالا برد و حرفی نزد. ده دقیقه ای سکوت بینمان حکمفرما شد و در اخر اقای فرهنگ سکوت را شکست و گفت:

- می تونم یه سوال ازتون بپرسم؟

- بپرسید..

- یه کم خصوصیه اشکالی که نداره؟؟

- به نظر من پرسیدن هیچ سوالی اشکالی نداره مخاطب اگر نخواست می تونه جواب سوال رو نده.

درحالیکه به خیابان خیره شده بود گفت: ولی شما لطف کنید جواب سوالام روبدید

- پس چندتا سواله نه یکی!

- سوال که زیاده ولی امروز به سه چهارتاشون جواب بدید کافیه.

- باشه شروع کنیم

- فکر نمیکنید بایست هدیه اون اقا رو با خودتون میاوردید یا واضحتر بگم برای چی اونو برنداشتید؟

- خب چون لازم نبود با خودم بیارمش . سوال بعدی؟

- شما قصد دارید با ایشون ازدواج کنید؟

- نه چطور همچین فکری کردید؟

- پس چرا اون هدیه رو ازش قبول کردید شما میدونید وقتی یه دختر از یه مرد گل قبول کنه با توجه به این که اون مرد ازش خواستگاری کرده باشه چه معنی میده

- قبل از اینکه جواب سوالتون رو بدم یه سوال دارم. شما اون کاغذ رو خوندید. درست میگم؟

- بله اما عمدی نبود. شما کاغذ رو روی میز من جا گذاشتید ولی من نمی دونستم این همون کاغذیه که روز قبل از اون اقا گرفتید. فکر کردم مربوط به شرکته. خط اول رو که خوندم فهمیدم همون کاغذه و دیگه کنجکاوی بهم اجازه ندادبقیه اش رو نخونم. می دونم کارم دوراز ادب بوده ولی منم مثل شما کنجکاو شده بودم. حالا دیگه نمی دونم شمام تا حالا نامه کسی رو خوندید یا نه. به هر حال ازتون معذرت میخوام. حالا که جواب سوالتون رو گرفتید جواب سوال منو بدید.

- اون اقا قصد نداره با من ازدواج کنه و اون نامه مال دختر مورد علاقه اش بود که به من داد تا به اون برسونم و اون جعبه گل به خاطر جواب مثبت دختر به پیشنهادش بود.

- خیلی کنجکاو شدم بدونم اون دختر کیه؟

- کنجکاوید یا میخواید مطمئن شید من راست میگم؟

- از خداکه پنهون نیست از شما چه پنهون.. هردوش

از اینکه اینقدر راحت اعتراف میکرد خنده ام گرفت و گفتم: الناز..در حالیکه متعجب شده بود گفت: خانم گلچین؟!

- بله درست شنیدید.

- پس یعنی دیگه جواب قطعی رو داد؟

- با اجازه شما بله

- حیف شد دختر خیلی خوبی بود.

با تعجب نگاهش کردم.یعنی اون الناز رو میخواسته ولی فرصت نکرده ازش خواستگاری کنه؟ و با تاسف گفتم: خب الناز سه ساله که توی شرکت شما بوده نمی تونستید یه طوری بهش بفهمونید که بهش علاقه دارید؟ این همه سستی و اهمال کفر ادمو بالا میاره.

- فکر می کنم سوتفاهم شده. یکی از دوستان بهش علاقه مند بود. واقعا براش متاسف شدم.شما چطور؟

- اگر اون اقا به الناز علاقه مند بود میبایست به هر طریقی به الناز میفهموند که دوستش داره وقتی بیخودی این همه صبر کرده معلوم میشه ادم بی عرضه و بی خاصیتی بوده و منم برای همچین ادمی هیچوقت متاسف نمی شم.

- خب فکر میکرد الناز بهش جواب منفی میده برای همین این دست و اون دست میکرد.

- این دیگه عذر بدتر از گناهه دیگه مردی که ندونه دختر مورد علاقه اش بهش جواب مثبت میده یا منفی نوبره!

- مگه مردا علم غیب دارند که بدونن دخترا بهشون جواب مثبت میدن یا منفی؟

- علم غیب ندارن ولی یه ذره احساس و شعور که دارن.

- شما چون خودتون دخترید الان دارید خیلی تند میرید. مطمئنم اگر مرد بودید این قدر برای غرور خودتون ارزش قائل بودید که فی الفور از دختر موردعلاقتون خواستگاری نکنید.

- غرور... من مطمئنم اگرم مرد بودم و از دختری خوشم می اومد قبل از اینکه با بی عرضه بازی از دستش بدم به خواستگاریش میرفتم اگر جوابش مثبت بود که به ارزوم میرسم و اگرم منفی بود بیخودی عمرم رو پا تلف نمی کردم. فرض کنید که من باهاش اشنا شدم و براش هر کاری کردم وبعد از سه چهار سال که ازش خواستگاری میکردم اون میگفت نه نمی تونم به تو به چشم شوهر نگاه کنم و تو رو به عنوان دوست دوست دارم.... پس وقتی از اون اول ازش خواستگاری کنم بی خودی سه چهار سال از عمرم رو پای یه عشق دوستانه هدر نمیدم.

- ولی مردا معتقدن که با حمایت از دختر مورد علاقشون ، اون دختر رو به خودشون علاقه مند میکنند.

- علاقه ای که با کمک و حمایت و پول به دست بیاد ذره ای ارزش نداره وقتی کمک و حمایت مادی و معنوی قطع بشه رشته محبت هم قطع میشه. پس دوباره این جا این پسره اس که سرش بی کلاه میمونه.

- من تا حالا از هیچ دختری این حرفایی که شما گفتید رو نشنیدم می دونید شما به نظر من دختر خیلی عجیبی هستید. حرفا و حرکاتتون برای من تازه اس فکر میکنم....

- فکر میکنید چی؟ پس چرا ساکت شدید؟

- ببینید من یه ادمی ام که از اظهار نظر دیگران درمورد خودم ناراحت نمیشم و انتظار دارم مخاطب ام از حرفام چه درست و چه غلط ناراحت نشه. حالا اگر من و شما بخوایم باهم حرف بزنیم و شما مدام از حرفا و نظرات من ناراحت شید که دیگه نمی تونیم با هم حرف بزنیم و البته با توجه به اینکه شما خودتون خیلی راحت با مخاطب برخورد میکنید پس نباید از حرفای دیگران ناراحت شید درست نمی گم؟

-بله درسته.ولی شما تا حالا باید فهمیده باشید که من با شنیدن حرفای دیگران درمورد خودم مثل بقیه دخترا عصبانی نمیشم.

- اینو فهمیدم.ولی جنگ اول به از صلح اخر. حالا راحت تر میتونم حرف بزنم. مثلا من فکر میکنم که شما اصلا نیازی به این شغل ندارید. این طور نیست؟

- برعکس من به شدت به این شغل نیاز دارم.

- حتما برای خرید کیف و لباس و کفش به پولش نیاز دارید.

- اخه شما به چه دلیل همچین فکری میکنید؟

- به چند دلیل.. اول اینکه روز مصاحبه اونقدر بد جواب سوالای منو دادید که گفتم این خانم فقط برای وقت تلف کردن اومده نه برای استخدام شدن.

- پس چرا قبولم کردید؟

- نمی دونم.... از بقیه اصلا خوشم نمیومد. دلیل دومم رفتارتونه.. من ندیدم یه کارمند با رئیس شرکتش مثل شما حرف بزنه... دلیل سومم ظاهر شماست. تنوع و کیفیت لباساتون نشون میده که اصلا به این حقوق نیازی ندارید... حالا خودتون میتونید جریان رو بگید چیه؟

- خیلی واضحه ما توی یه حادثه هر چی داشتیم از دست دادیم البته من بخاطر از بین رفتن ثروتم ناراحت نیستم ولی توی اون حادثه هم بابام رو از دست دادم و هم برادرم رو. ای کاش همین خونه ام نداشتیم ولی بابا و روزبه یا حداقل یه نفرشون پیش ما بودن.

- من واقعا متاسفم از اینکه شما رو به یاد گذشته تون انداختم. جداً معذرت میخوام. ای کاش اینقدر کنجکاوی نکرده بودم.

- کنجکاوی شما فرقی به حال من نمیکنه. چونکه من همیشه به فکر اونام و هیچ وقت نمی تونم فراموششون کنم.

- منم تقریبا وضع شما رو دارم. تک فرزندم و پدرم سالهای دور وقتی پنج سالم بود فوت کرده.

- براتون متاسفم ولی نه به اندازه ای که برای خودم متاسفم. چون شما اصلا خاطره ای از پدرتون ندارید که شما رو به یاد ایشون بندازه ولی من.... خودم را کنترل کردم که اشکم جاری نشود. پس از مدتی سکوت اقای فرهنگ دوباره به حرف در امد و گفت: فضولی نباشه منو ببخشید میخوام بدونم شما به جز این حقوقی که از ما میگیرید در امد دیگه ای هم دارید؟

- نه

- مامانتون چه کار میکنه؟

- اون هنوز داره توی گذشته زندگی میکنه. هنوزم سر شغل من از دستم دلگیره

- با مرگ پدرتون کنار اومده؟

- مامان زیادی حساسه. بابا خیلی بهش میرسید. از

گل نازک تر بهش نمیگفت. مثل یه بچه به مامان رسیدگی می کرد فکر نمیکنم مامان تا اخر عمرش بتونه بابام رو فراموش کنه.

- با برادرتون رابطه خوبی داشتید؟

- اره خیلی... فقط برادرم نبود. دوست و همبازیم بود.

-چند سال باهم تفاوت سنی داشتید؟

- سی چهل ثانیه

- دوقلو! شبیه به هم بودید؟

- شبیه که نه ولی خیلی معلوم بود دوقلو هستیم.

- هنوز هم خوش بحال شما من که هیچ وقت یه برادر یا خواهر نداشتم ودرحالیکه از ماشین پیاده میشد گفت: زودتر برمیگردم.

هنوز از رفتنش نگذشته بود که صدای زنگ موبایلش بلند شد. هرکس بود خیلی بد پیله بود و بالاخره بعد از یک دقیقه خسته شد. به سمتی که او رفته بود نگاه کردم. او را همراه مردی هم سن و سال خودش دیدم که درحالیکه با هم میگفتند و میخندیدند از خیابان عبور کردند و به ماشین رسیدند دست هم را فشردند و از هم جدا شدند.اقای فرهنگ سوار ماشین شد و گفت: ببخشید که معطل شدید ودر حالیکه دو میزد گفت: سر ساعت پنج و نیم باید خونه باشید؟

- بهتره که باشم

- خب الان پنج و پنج دقیقه اس. فکر نمیکنم با این ترافیک اون ساعت خونه باشید.

- اشکالی نداره

در همین موقع دوباره صدای زنگ موبایلش بلند شد، گفتم: چند دقیقه پیش هم یکی باهاتون تماس گرفت.

درحالیکه شما را میخواند گفت: این دیگه کیه و دکمه را فشار داد و گفت:بله.... سلام چطوری؟.... خوبم.....توی خیابون....چیکار داری؟..... نه من کار دارم.....نمیتونم میفهمی چی میگم؟...خب به من چه مربوطه اون مشکل توئه... مگه من راننده تو شدم که بیام ترو ببرم خونه؟ یه اژانس بگیر وبیا... ببینم مگه تو فارسی سرت نمیشه..... من الان کار داردم اگر بیکار بودم حوصله نداشتم بیام اون سر دنیا سراغ تو ولی بهت توصیه میکنم زود بیای خونه چون عمو از دستت عصبانی بود اگر دیر کنی و وضعت هم نا مناسب باش دیگه خونت مباحه حالا خود دانی.... ببین تینا من بهت تذکر داده بودم گفته بودم اگر بخوای به کارات ادامه بدی من دیگه کمکت نمی کنم یادته اون دفعه قول دادی که دیگه خونه اونا نری؟ پس چی شد؟ یعنی تو برای حرف خودت هم ارزش قائل نیستی؟.....برای من توضیح نده چون برام مهم نیست و اصلا دلم نمی خواد بشنوم....... اره این حرف اخرمه.... مطمئن باش.... مودب باش تینا.... نه توام اگه میخوای شب راحت بخوابی زود بیا و تلفن را قطع کرد.

- اقای فرهنگ من مزاحم کار شما شدم؟ اگر کاردارید من همین جا پیاده میشم.

- نه میرسونمتون.

هر دو ساکت شدیم وتا وقتی به خانه رسیدیم هیچ کدام سکوت را نشکستیم .مقابل خانه ماشین را متوقف کرد و گفت : اون سه تا رو نمی بینم

- گفتم که اینقدر هم بیکار نیستن.

- زیاد امیدوار نباشید شاید تو راه پله ها منتظر باشن

- خدا نکنه

- گفتید یه فکر اساسی میکنید یادتون نره ها!

- نه مطمئن باشید.از اینکه مزاحمتون شدم عذر میخوام.

- خواهش میکنم. می مونم تا به در اپارتمان برسید. اگر از اون پنجره دست تکون بدید می بینمتون.

- حتما بازم ممنون خدانگهدار و از ماشین پیاده شدم و راه پله را سریع طی کردم و مقابل پنجره دستی برای او که هنوز به انتظار من مانده بود تکان دادم و وارد خانه شدم.

ده دقیقه بیشتر به ساعت چهار باقی نمانده بود وسایل روی میزم را مرتب کردم که تلفن به صدا درامد گوشی را برداشتم و گفتم:

- بله

- الو رمینا

- سلام مامان

- سلام عموت اینجاست منتظره که ببینتت اگه میتونی رودتر بیا... با هیجان گفتم: عمو؟

- اره و در حالیکه تن صدایش را پایین اورده بود گفت: رمینا تحویلش نگیر شنیدی چی گفتم؟

گفتم: چشم شما عصبانی نشید و به سرعت برخاستم و از اقای فرهنگ اجازه ی مرخصی گرفتم و پله هارا دوتا یکی پایین رفتم و از ساختمان بیرون زدم. به خیابان رسیدم اولین ماشین را که سرراهم سبز شد سوار شدم. در حالیکه می نشستم گفتم: میرم.... البته دربست لطفا سریعتر

- چشم خانم..... متاسفانه اسمتون رو نمی دونم و به عقب برگشت.

با دیدن منصور با تعجب گفتم: شمایید باور کنید من متوجه نشدم

- اشکالی نداره دوبار شما به من کمک کردید یه بار هم من به شما کمک میکنم

- مرسی لطف میکنید

- خواهش میکنم خانم.....

- رسام

- بله خانم رسام.. الناز به شما چیزی نگفته؟

- درباره ی امشب که قراره بهتون جواب بده

- بله میترسم یه بار بگه نه

- نترسید فقط شما قدر الناز رو بدونید دختر خوبیه متین و محجوب و مودب و خانم

لبخندی زد و گفت: خیالتون راحت باشه.

- امیدوارم خوشبخت بشید

- ممنون.. خانم رسام راهنمایی کنید که از کدوم طرف برم

- چهار راه بعدی پیاده میشم خیلی مزاحم شما شدم.

- تعارف نکنید خانم رسام. تا منزل می رسونمتون فقط بگید کدوم طرف؟

- اخه راهی نمونده شمام از مسیرتون منحرف میشید

- من باید یه جوری خودم رو سرگر م کنم تا ساعت نه بشه و با اقای گلچین تماس بگیرم اصلا احساس نکنید که مزاحم من شدید. گذشته از اون من خیلی خوشحالم که می تونم یه طوری محبت های شما رو جبران کنم می دونید شما با این ارامش و خونسردی به منم ارامش میدید قبل از اینکه شما رو ببینم خیلی دلشوره داشتم ولی الان ارومترم

- خوشحالم که وجودم مثمر ثمر بوده

- جدا اگر شما نبودید من نمی دونستم چطوری با الناز ارتباط برقرار کنم واقعا ممنوم....

- خواهش میکنم.. حالا که قصد دارید منو تا دم در خونه برسونید بپیچید توی همین خیابون

- چشم...

مقابل مجتمع که رسیدم گفتم: مرسی... همین جا پیاده میشم

درحالیکه ماشین را متوقف میکرد گفت: خواهش میکنم

با سرعت پله ها را طی کردم و مقابل در اپارتمان ایستادم تا نفسی تازه کنم . به ساعتم نگاه کردم ساعت چهار و بیست دقیقه بود.برای اینکه ورودم را اعلام کنم زنگ را فشردم و پس از چند ثانیه با کلید در را باز کردم و مامانم را مقابلم دیدم.

- سلام مامان

به جای اینکه جواب سلامم را بدهد ارام گفت: دیگه سفارش نمی کنم و دستش را پشت کمرم گذاشت و گفت بریم.

همراه مامان به راه افتادم در هال با عمو مواجه شدم شبیه پدر بود اما خیلی جوان تر نشان میداد و مثل پدر مرتب و خوش لباس بود. به احترامم برخاست . به طرفش رفتم و سلام کردم. دستم را در دستش فشرد و با دقت به چهره و اندامم نگاه کرد در حالیکه سرش را تکان میداد گفت: زیبا و ظریف و کشیده درست .... مثل مامانت و بوسه ای ظریف از گونه ام برداشت. در حالیکه نگاهش میکردم گفتم: شمام خیلی شبیه پدر هستید.

- ولی به خوش شانسی اون نبودم که دختری مثل تو داشته باشم.

- خوش شانس... اگر پدر شانس داشت که حالا زیر خاک نخوابیده بود.

- مرگ یه امر طبیعیه دخترم. به خوش شانسی و بد شانسی ربطی نداره

- ولی بابا و روزبه با مرگ طبیعی زیر خاک نرفتند.

- به هر حال اونا رفتن چه طبیعی چه غیر طبیعی و منم از رفتن اونا متاسفم ودر حالیکه به مامان نگاه میکرد گفت: دلم میخواد اینو باور کنید

- باور میکنیم... مگه کسی میتونه از مرگ برادر و برادرزاده اش متاسف نباشه؟؟

دستانم را در دست گرفت و با خوشحالی گفت:

از اینکه منو درک میکنی خیلی خوشحالم

مامان با حرص بلند شد وگفت: رمینا برات چایی بیارم

- شما بشینید خودم میارم

- نه خودم میارم و باز اشاره کرد که عمو را تحویل نگیرم و رفت تن صدایم را پایین اوردم و گفتم: خوب از خودتون بگید

- نمی دونم از کجا شروع کنم و چی بگم ؟

- می دونید خیلی کنجکاوم بدونم این همه مدت کجا بودید هیچ وقت شما رو ندیده بودم. اصلا نمی دونستم که عمو دارم چرا این همه مدت از ما دوری کردید؟ چرا حالا اومدید؟ یعنی حتما باید پدر از دست میرفت تا شما به دیدن ما می اومدید؟

- یعنی تو از وجود من بی خبر بودی؟

- دقیقا تا دوهفته پیش.

- خب من نمی دونم چی باید بهت بگم

- همین سوالاتی رو که پرسیدم جواب بدید

- میدونی چیه؟ منو پدرت وقتی تقریبا هم سن تو بودیم سر یه موضوع پیش و پا افتاده باهم دعوامون شد ومیونه مون بهم خورد و دیگه دیگه سراغی از هم نگرفتیم

- خب اگر پیش و پا افتاده بود چرا زودتر به سراغمون نیومدید. مسلما پدر اونقدر کینه ای نبود که شما رو از خودش برونه.چرا نیومدید برای اخرین بار...

- باور کن من یک ماه و نیم پیش یکی از دوستان مشترکمون رو دیدم و اون این خبر وحشتناک رو بهم داد. وقتی فهمیدم کار و زندگی رو رها کردم و اومدم. درسته باهم رابطه نداشتیمولی من خیلی دوستش داشتم باور کن من براش خیلی متاسفم اما رزا باور نمیکنه.

- مامان هنوز نتونسته با مرگ پدر وروزبه کنار بیاد

سرش را به ارامی تکان داد و گفت: می دونم رزا عاشق فرامرز بود

مامان با سینی چای ظاهرشد و گفت: هنوزم ذره ای از عشقم به فرامرز کم نشده.

- اگر غیر از این بود تعجب میکردم و با دستش سینی چای را کنار زد و گفت: می دونی که من چای نمیخورم.

- فراموش کردم. قهوه میخوری؟

- نه میل ندارم وبرخاست.

ناباور گفتم: میخواید برید عمو؟

ناگهان در اغوشم گرفت و گفت: رمینای عزیزم

نگاهش کردم و گفتم: بازم به ما سر میزنید؟

- حتما مگر اینکه تو نخوای و شماره همراهش را روی تکه کاغذی نوشت و گفت: این شماره تلفن منه اما هنوز خونه ندارم که ادرسشو بهت بدم. فعلا توی هتل .... هستم خب از دیدنت خیلی خوشحال شدم به امید دیدار.

لبخندی زدم و گفت: مراقب خودتون باشید.

به خاطر تو حتما عزیزم و رو به مامان کردو گفت: خداحافظ

مامان سری به علامت خداحافظی تکان داد و زیر لب گفت: خداحافظ.

به دنبال عمو تا جلوی در رفتم ، ارام گفت: من منتظر تماست هستم باشه؟

سری به علامت موافقت تکان دادم و گفتم: خدانگهدار

به محض اینکه در را بستم صدای مامان را که به نام میخواندم شنیدم : رمینا بیا ببینمت

با سرعت خودم را به او رساندم و گفتم: بله مامان

-این بود معنی این حرفم که گفتم تحویلش نگیر.

- خب من که تحویلش نگرفتم

- بسه دیگه قرار بود چه کار کنی تا فکر کنی تحویلش بگیری؟ من نمیخوام با عموت ارتباط برقرار کنیم توام باید به حرف من گوش بدی

- مامان بخدا ادم خوبی بود این قدر لجاجت نکنید.

- چه خوب چه بد همین که من گفتم فهمیدی؟

- اصلا شاید با این رفتار سرد و خشن شما دیگه سراغمون نیاد.

- بهتر.. منم همین رو میخوام دیگه ام نمیخوام حرفی از عموت بشنوم نه سوال بپرس نه باهاش تماس بگیر نه اگه باهات تماس گرفت روی خوش بهش نشون بده. خب؟

- چشم چشم

- من سرم درد میکنه میرم استراحت کنم

***************

گوشی تلفن را در دستم جابجا کردم و گفتم: عمو میخواستم بگم....

- چی بگو

- میخواستم بگم از مامان دلگیرنباشید مرگم پدر و روزبه اونو حسابی بهم ریخته

- من ازش دلگیر نیستم. تو لازم نیست برای من ناراحت بشی عزیزم خب حالا بگو کی ببینمت؟

- راستش....

- چیه؟ رزا گفته بهم کم محلی کنی؟

- نمی دونم چرا مامان اینطوری شده دلش نمیخواد باهم ارتباط برقرار کنیم علتش چیه؟

- خب رزا از من زیاد خوشش نمیاد.

- این حرف منوقانع نمیکنه مامان برای همچین علتی....

اجازه نداد جمله ام را تکمیل کنم: علت خاصی نداره فقط رزا با من میونه خوبی نداره همین

- مامان با هرکی که خصومت شخصی داشته باشه منو از معاشرت با اون منع نمیکنه گذشته از اون شما تنها اشنای نزدیک ما توی این دنیای وانفسا هستید محاله مامان به خاطر یه دلیل بچگانه این قدر روی این موضوع پافشاری کنه. عمو نمی خواید به من بگید؟

- چی رو عزیزم؟

- همه ی وقایع رو

- اولا وقایعی نبوده که تو بیخبر باشی ثانیا هر چی باشه و نباشه باید مامانت بهت بگه نه من.

- من به مامان اصرار کردم ولی اون جوابم رو نمیده. حرف حرف خودشه پس من ترجیح میدم به جای اصرار کردن به مامان با شما وارد معامله شم.

درحالیکه میخندید گفت: می دونستم دختر زرنگی هستی حالا بگو ببینم چه کلاهی میخوای سر من بذاری؟

- زیاد گشاد نیست.

- خب بالاخره هرچی باشه منو تو باهم فامیل هستیم باید هوای همو داشته باشیم.

- منم با این حرف شما موافقم شما میخواید با ما ارتباط داشته باشید یا نه؟

- خب من بجز شما کسی رو ندارم ولی اگر توام نمیخوای منو ببینی مطمئن باش که خیلی بدشانسم.

- ببینید من میخوام بدونم چرا مامان مخالفه؟ اگر بفهمم مامان بی دلیل یا به یه دلیل بچگانه نمیخواد این ارتباط به وجود بیاد مطمئن باشید که من خودم شخصا در برقراری این ارتباط پافشاری میکنم.

- خب اون موقع اگر توهم مثل رزا برخورد کردی چی؟

- مطمئن باشید که من منطقی ام حداقل میتونید امتحان کنید میدونید من برای فهمیدن این موضوع شدیدا کنجکاو شدم در موردش همه چیز رو بدونم حتی میتونم بهتون اوانس هم بدم.

در حالیکه میخندید گفت: الحق دختررزا هستی نه تنها از نظر ظاهری شبیه اون هستی اخلاق و رفتارتم شبیه اونه خب بگو عمو جون.

- اگر شما جریان رو گفتید. البته تمام و کما ل قول میدم در صورت اینکه مثل مامان ازتون خوشم نیومد باز هم طرف شما رو بگیرم.

- خب پیشنهادبدی هم نیست. البته در صورتی که مثل من به قول و قرارت پایبند باشی

- پس موافقید؟

- نمیتونم بهت نه بگم.

- مرسی عمو جون

- این عمو جونی که گفتی واقعی بود یا....

نگذاشتم جمله اش را تمام کند و گفتم: برای اینکه بهتون علاقه مند شدم. نمی دونم شاید به خاطر اینه که خیلی شبیه پدرید.. ولی اگر مامان می فهمید من به شما چی گفتم از عصبانیت غش میکرد. اما من عادت ندارم حرفام رو تو دلم تلنبار کنم.

- خوش بحالت ای کاش همه مثل تو بودن. حرف دلشون رو میزدن و خیال ادم رو راحت میکردند

خب حالا بگو ببینم کی می تونم ببینمت؟

- هر وقت امادگی حرف زدن پیداکردید. فقط نمیخوام مامان فعلا چیزی بدونه.

- هر چی تو بخوای

برای فردا جلوی در شرکت قرار گذاشتیم و من با خوشحالی از او خداحافظی کردم.

ساعت یک بود و من هنوز نتونسته بوم راهی پیدا کنم تا مامان از غیبت دوساعته من از شرکت باخبر نشود. این روزها مامان تقریبا به بهانه های مختلفی پنج شش بار با شرکت تماس میگرفت تا از وجود من اطمینان حاصل کند. نمی دانستم چه کار کنم از طرفی هنوز هم به اقای فرهنگ اطلاع نداده بودم. دلشوره داشتم نمی دانستم او قبول میکند یا نه. سرانجام دلم را به دریا زدم ودرحالیکه هنوز مردد بودم به طرف اتاق اقای فرهنگ رفتم. تک ضربه ای به در زدم و وارد اتاق شدم. به اقای فرهنگ که پاهایش را روی میز گذاشته بود و روزنامه ای را مطالعه میکرد گفتم: ببخشید اقای فرهنگ میخواستم چند دقیقه ای وقتتون رو بگیرم.

اقای فرهنگ که گویا چنان در مطالعه غرق بود که صدای ضربه در را متوجه نشده بود با شنیدن صدای من ناگهان به خودش امد و در حالیکه هول شده بود درست روی صندلی نشست و گفت: من اصلا متوجه حضور شما نشدم خانم بفرمایید.. وبه صندلی کنار میز اشاره کرد نشستم و به اقای فرهنگ که طبق معمول با دقت نگاهم میکرد گفتم: دو تا خواهش ازتون دارم.

در حالیکه سعی میکرد نخندد گفت: می دونید خانم فرهنگ اصلا بهتون نمیاد از کسی خواهش بکنید. حتما دیگه خیلی گیر کردید که میخواید با خواهش کارتون رو پیش ببرید.

- البته درست حدس زدید ولی امروز من اصلا وقت ندارم که بدون خواهش از شما کارم رو راه بندازم. و گرنه.....

نگذاشت ادامه بدهم و گفت: می دونم کارتون ضروریه حالا تا منو از این حس شیرین خواهش شما و اجابت اون بیرون نکشیدید زودتر شروع کنید ودستهایش را زیر شانه اش قلاب کرد و گفت: بی صبرانه منتظر شنیدن عرایض شما هستم.

با حالتی عصبی سر تکان دادم و گفتم: ببینید اقای فرهنگ من امروز یه کاری برام پیش اومده که باید سر ساعت دو از شرکت برم بیرون... می تونم؟

بدون اینکه جوابم رو بدهد گفت : خب خواهش دوم چی بود؟

- البته این خواهش اصلی منه شما لطف کنید اگر طی این دو ساعتی که من شرکت نیستم مادرم تماس گرفت یه کاری بکنید که مامان متوجه نشه من از شرکت خارج شدم و به اقای فرهنگ که با تعجب به من خیره شده بود نگاهی انداختم و گفتم: میتونید کمکم کنید؟

- در مورد خواهش اول بله ولی دومی..... خیر

- من که گفتم خواهش اصلی من دومیه

- بله فرمودید ولی سایز خواهشتون از استاندارد های جهانی یکم بزرگتره برای همین نمیتونم کمکی بکنم.

با حرص بلند شدم و گفتم: پس می تونم برم.. بله؟

- تونستنش بله ولی اگر مادرتون تماس گرفت چی؟

- هیچی به لطف شما دیگه به من اطمینان نمیکنه

- من مطمئنم مامانتون از اینکه به شما کمک نکردم خوشحال میشه

- بله و اگر بفهمه یه تقدیرنامه طوماری واستون ارسال میکنه ولی حیف که من کار خودمو انجام میدم و شما فقط باعث ناراحتی و نگرانی مامان میشید همین و بس و قصد رفتن کردم که با صدای امرانه اقای فرهنگ که میگفت"بشینید" بروی صندلی نشستم

- خب خانم رسام حالا که واقعا تصمیم دارید برید بهتره جدی تر صحبت کنیم . لطفا بگید راس ساعت دو کجا قراره برید؟

درحالیکه سعی می کردم اعتماد به نفس خود را دوباره پیدا کنم گفتم: اگه بگم بهم کمک میکنید؟

- اگر به صلاح شما باشه بله.در غیر این صورت نه تنها کمکتون نمی کنم بلکه اجازه نمیدم تا ساعت چهار از شرکت خارج شید و بعد هم یکراست می رسونمتون خونه خب حالا جواب بدید کجا؟

- مکانش مشخص نیست میخوام کسی رو ببینم.

- احیانا این فردی که میخواید ببینید بر حسب اتفاق مرد نیست؟

- درست حدس زدید

- پس اگر این حدسم درسته بقیشون غلط میشه خب چند سالشه و هدفش از این دیدار چیه؟

نگاهی به ساعتم انداختم ساعت یک و بیست دقیقه بود تازه فهمیدم که او چه فکری درباره ی من کرده است برای این که او را شرمنده کنم تصمیم گرفتم طوری جواب بدهم که حدسش به یقین تبدیل شود و در آخر به او بگویم که با عمویم قرار دارم و از شرمندگی او به نفع خودم بهره مند شوم. و او را مجبور کنم کمکم کند. برای همین گفتم: چهل و سه سالشه و میخواد در مورد خودش حرف بزنه.

- فکر نمیکنید یه کم سنش برای شما زیاده؟

- من به سن و سال اون کاری ندارم؟

سرش را تکانی داد و گفت: شما میدونید دارید چیکار می کنید؟

- اره می دونم و مطمئنم که کارم درسته

- فکر میکردم دختر باهوش و زرنگی باشید ولی مثل اینکه اشتباه می کردم.

- اتفاقا چون عقلم به کارم میرسه میخام برم و ببینمش

- اخه اون چه کمکی میتونه به شما بکنه؟

- حداقل کمکی که میکنه اینه که از من و مامان حمایت میکنه

- شما اطمینان دارید که ازتون حمایت میکنه؟

- اره اطمینان دارم. اصلا چرا راه دور بریم مگه عموی شما از شما حمایت نمیکنه؟

- عجب قیاسی کردید ها! اولا من یه دختر بیست و یک ساله نیستم ثانیا اون عموی منه یعنی شما متوجه فرقش نمیشید؟

- فرقی نداره... خوب اونم عموی منه

- بله اما خوب از اون عموهایی که نسبت نسبی با ادم ندارن.

درحالیکه سعی کردم خودم را متعجب نشان دهم گفتم: شما دارید چی می گید؟

- هیچی دارم میگم این اقا قصد گمراهی شما رو داره می فهمید یا واضح تر بگم؟

قیافه غمگینی گرفتم و گفتم: شما دارید اشتباه میکنید من واقعا میخوام عموی واقعی خودم رو ببینم یعنی برادر پدرم.

- شما که گفتید اشنا ندارید پس این عمو از کجا پیداش شد؟

- منم تا دوهفته پیش از وجودش بی خبر بودم ولی دیشب موفق شدم ببینمش. ولی مامان نمی خواد که باهم ارتباط داشته باشیم. حالا نمی دونم به چه دلیلی.. ولی من واقعا به عموم علاقه پیدا کردم. اون میتونه به ما کمک کنه و در صورت نیاز از ما حمایت کنه ولی مامانم متوجه نیست و از من میخواد تحویلش نگیرم حالام من تصمیم گرفتم عمو رو ببینم البته باهاش قرار گذاشتم فقط سر مسئله خبر دار شدن مامان موندم خب حالا که فهمیدین قضیه از چه قراره.. بازم نمیخواید بهم کمک کنید؟

- من چطور مطمئن شم که اون عموی واقعی شماست؟

کاری نداره با هتل..... تماس بگیرید و بگید اقایی به نام فریبرز رسام اینجا اتاق داره یا نه؟

بی معطلی شروع به شماره گیری کرد و پس از اطلاع یافتن از صحت گفته هایم بدون اینکه احساس شرمندگی کند گفت: تقصیر خودتون بود که من اینطور برداشت کردم.

- خب حالا کمکم می کنید؟

- بله خیالتون راحت باشه

با نگاهی به ساعتم در حالیکه لبخند پیروزمندانه ای بر لبانم نقش بسته بود گفتم: خب من دیگه باید برم. با این حال اگر یه بار مسئله ای پیش اومد که شما مجبور بودید با من تماس بگیرید این شماره همراه عمومه و شماره تلفن را به او دادم و ادامه دادم: البته من طبق معمول هر روز ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه خونه ام پس شما تا این ساعت میتونید با این شماره تماس بگیرید.

- امیدوارم مشکلی پیش نیاد که نیاز به تماس باشه.

- منم امیدوارم و درحالیکه بر میخواستم گفتم: از کمکتون ممنون از شرکت خارج شدم و عمو را دیدم که همان اطراف قدم میزند. به طرفش رفتم و از پشت سر به او سلام کردم. به چالاکی به طرفم برگشت و گفت: سلام عزیزم چطوری؟ و دستش را پشت شانه ام گذاشت و گفت: لطفا از این طرف. پس از چند لحظه عمو مقابل ماشینی توقف کرد و درحالیکه در را برایم باز میکرد گفت: بفرمایید روی صندلی جابه جا شدم و گفتم: عمو یه طوری مسیر رو انتخاب کنید که من سر ساعت خونه باشم.

سری تکان داد و گفت: رمینا تو توی اون شرکت چی کاره ای؟

- شما چی فکر میکنید؟

- باید مهندس باشی درست میگم؟؟

- نه من اونجا منشی ام...

- چی؟؟ و در حالیکه با اخم نگاهم میکرد گفت: کار دیگه ای نبوده که منشی شدی؟

- چرا اتفاقا موارد خوبی بهم پیشنهاد شد ولی من به این کار علاقه داشتم. شما چی فکر میکنید تازه من شانس اوردم که اینجا پذیرفتنم.. بااین همه ادم بیکار لیسانس و فوق لیسانس و دکترا دیگه جایی برای دیپلمه ها باقی نمی مونه. اگه من سر کار نمی رفتم دیگه چیزی برای خوردن نداشتیم.

- پس چرا دانشگاه نرفتی؟

- کی میگه نرفتم؟ من دانشجوی ترم پنج رشته مهندسی کامپیوتر بودم ولی وقتی اوضاع بهم ریخت دیگه پولی نداشتم که برم برای ترم جدید ثبت نام کنم.

با دستش که ازاد بود دستم را گرفت و گفت: این حرفا رو که شنیدم متاسف شدم. ولی بهت افتخار میکنم هر کس دیگه ای جای تو بود محال بود خودشو با وضعیت فعلیش تطبیق بده ولی تو به خوبی از پس کارا براومدی. من بهت افتخار میکنم. تو برای سرو سامون دادن به زندگی رزا پا روی علایقت گذاشتی و این از عهده کسی برنمیاد.

- از اینکه درکم کردید خوشحالم

- تو باید منو ببخشی که ندونسته عصبانی شدم. اخه من....

نگذاشتم حرفش را ادامه دهد و گفتم: مطمئن باشید اگه کار بهتری گیر اوردم دست از این کار بردارم

- با این وضعی که میگی اگر مهندس ام باشی بازم کاری پیدا نمیکنی پس بهتره عاقلانه فکر کنی و به حرف من گوش بدی

- چه حرفی؟

- اجازه بدید من کمکتون کنم

- مامان رو که میشناسید صدقه از کسی قبول نمیکنه علی الخصوص شما

- کی گفته من قصد دارم به شما صدقه بدم میخوام یه طوری به شما کمک کنم که به رزا برنخوره

- مثل اینکه شما منو به هیچ وجه به حساب نمیارید.

- قرار نشد دیگه اینقدر کم لطفی کنی... اخه عزیز من تو که حرف منو می فهمی درک میکنی که قصد ندارم سرتون منت بذارم ولی رزا نه

- حالا چطوری؟

- ببین من میخوام یه فروشگاه بزرگ دایر کنم با چند تا فروشنده ماهم دلم میخواد تو سرپرست یا مدیر داخلی اونجا باشی . همینکه روزی یه بار سرکشی کنی کافیه.. بقیه روزم میری دانشگاه

- مگه شما قراره به من چقدر حقوق بدید که باهاش هم امرار معاش کنم هم دانشگاه برم

- خوب من به تو هفتصد میدم

- اوه... ضرر میکنی عمو جون برای یه سرکشی روزانه خییلی زیاده.

- تو به ضرر و زیان من کاری نداشته باش.

- باشه من الان تو شرایطی ام که نمی تونم به پیشنهاد پر منفعت شما بی خیال باشم.

- افرین ادم باید موقعیت شناس باشه. میدونی غرور خوبه ولی نه همیشه.. گذشته از اون منو تو عمو و برادر زاده ایم نباید بینمون از این حرفا باشه... درست میگم یا نه؟

- بله درست میفرمایید... حالا بهتره به موضوع اصلی بپردازیم

- ببین رمینا جان من یه دفترچه دارم که خاطرات دوارن جوونیم رو نوشتم البته این موضوع برمیگرده به زمانی که رفته بودم فرانسه و تنها بودم و بالاخره میبایست یه طوری اوقات بی کاری ام رو پر میکردم. برای همین شروع کردم به نوشتن ... نوشتن اون خاطراتی که بخاطرشون ترک شهر و دیار کردم.. میدونی اون دفترچه برای من خیلی با ارزشه تا حالا به هیچ کس ندادم که بخونه. تموم اون چیزایی که میخوای بدونی رو اون جا نوشتم. فقط یه قولی باید بدی

- چه قولی؟؟

- که بعد از خوندن دفترچه دیدت نسبت به من و فرامرزو رزا عوض نشه. چطور بگم اون موقع هرسه تای ما جوون بودیم خیلی جوون.. فرامرز بیست و یک ساله و من و رزا نوزده ساله بودیم. خلاصه هر چی بوده گذشته و تموم شده حالا هم فرقی نمیکنه چه کسی بچگی و نادونی کرده می فهمی چی میگم؟

- منظورتون اینکه که من خودمو قاطی مسائل شما نکنم درسته؟

- افرین منظورم دقیقا همین بود خب؟

- چشم هر چی شما بگید

- پس به قول و قرارمون اعتماد کنم؟

- مطمئن باشید از اعتمادتون پشیمون نمی شید

- امیدوارم

هنگامی که مقابل خانه دفترچه را به دستم داد گفت: شاید رزا دلش نخواد که تو از این مسئله خبردار بشی پس بهتره چیزی از موضوع نفهمه

- منم قصد نداشتم به مامان چیزی بگم به محض اینکه دیدمتون دفتر رو پس میدم... خب به امید دیدار.. خداحافظ

- خداحافظ مواظب خودت باش

برای خواندن دفترچه عجله داشتم. به محض اینکه مامان برای خوابیدن به اتاقش رفت یکراست به سراغ دفترچه رفتم که در جای مطمئنی پنهان کرده بودم. و درحالیکه روی تخت دارز میکشیدم آنرا باز کردم و شروع به خواندن کردم

نمیدونم چرا هر وقت میدیمش هول میشدم هرچه سعی میکردم بهش فکر نکنم نمی شد. هرچقدر خودمو سرزنش میکردم انگار نه انگار. اصلا نمی دونم کی و چطوری بهش علاقه مند شده بود. در طول این سه ماهی که رزا توی خونه ی ما ساکن بود مثل قبل نسبت به من بی تفاوت بود. تقریبا شیش هقت ساعت از روز را کنار هم بودیم ولی حتی یک کلمه حرف بینمون ردو بدل نمیشد. منم برعکس دوران بچگی اصلا از رفتارش ناراحت نبودم. اما یه مرتبه نمی دونم که چطور همه چیز عوض شد و یه روز به خودم اومدم دیدم رزا شده مکله ذهنم. طبق معمول داشتم به رزا فکر میکردم که صدای آقا جون رو شنیدم: فریبرز....فریبرز پس تو کجایی؟ بیا ببینمت.

با عجله رفتم پیش آقا جون و گفتم: بله بفرمایید؟

- ریاضی رزا جان ضعیفه کمکش کن.

- چشم اقا جون هر وقت بخواد باهاش ریاضی کار میکنم.

- همین الان و رو کرد به رزا و گفت: رزا جان پنج دقیقه دیگه فریبرز میاد به اتاقت مشکل دیگه ای نداری دخترم؟

- نه عمو جون ممنون و بدون اینکه کوچکترین نگاهی به من بندازه رفت.

با صدای اقا جون به خودم اومدم: پس چرا معطلی برو دیگه

- چشم اقا جون و برگشتم برم که با صدای اقا جون متوقف شدم: یه بار سرش داد نزنی ها

- چشم اقا جون و بدو رفتم و کتاب و جزوه ام را برداشتم و به اتاق رزا رفتم و در زدم و منتظر ماندم. چند لحظه طول کشید تا صدای ظریف رزا به گوشم خورد: بیا تو

رزا روبروی در پشت میز تحریرش نشسته بود روبرویش نشستم و گفتم: کجاروبلد نیستی؟

با حاضر جوابی خاص خودش جواب داد: بلد هستم ولی یه کم اشکال دارم

- خب کجا رو اشکال داری؟

- همه رو

- پس باید از اول شروع کنیم و کتابم رو باز کردم و شروع کردم. یک ساعتی تمرین کردیم بعد از یک ساعت گفتم خب اینایی رو رکه برات توضیح دادم یاد گرفتی؟

نگاه عاقل اندر سفیهی به من انداخت و گفت: تو فکر کردی من خرفت ام که می پرسی با عجله میان حرفش دویدم و گفتم: نه رزا جون این چه حرفیه من همچین منظوری نداشتم.

باید طور دیگه ای سوال میکرد م تا بهش برنخوره بنابراین دوباره گفتم: توی این قسمت که مشکل دیگه ای نیست. نه؟

با ناراحتی صورتش را برگرداند و گفت: نه خیر حالام خسته ام میخوام استراحت کنم و کتابش را بست.

بلند شدم و گفتم: به هر حال از اینکه ناراحتت کردم معذرت میخوام.

- از ادمایی که هر کاری دلشون میخواد انجام میدن و بعد فکر میکنند با معذرت خواهی خشک و خالی میتونند دل طرف رو بدست بیارن حالم بهم میخوره.

- تو به غیر از خودت از همه چیز و همه کس حالت بهم میخوره.

- با این عقل کمت بالاخره یه حرف درست و حسابی زدی.

- پس این دفعه از یه ادم عاقل کمک بگیر

- هر وقت لازم باشه باید بهم کمک کنی دل بخاه تو نیست حالام از اتاقم برو بیرون( چه پررو)

با حرص در اتاقش را کوبیدم و به اتاقم رفتم. فرامرز روی تختم دراز کشیده بود : چیه حالت گرفتس؟

- چیزی نیست.

- اها.. پس صورتت چرا مثل لبو شده؟

با عصبانیت گفتم: دختره مغرور از خود راضی؟

در حالیکه می خندید گفت: دوباره چی بارت کرد؟

- همون چیزایی که همیشه بار تو میکنه و با حرص خندیدم

- رزا با من هیچ مشکلی نداره فریبرز جون

- اها پس دیروز تو رفته بودی و اون داشت سر جای پات داد می کشید و دعوا میکرد؟

- پس تو گوش وایسادی؟

- نع.. ولی صداش به حدی بلند بود که تا اینجا میومد

با من من گفت: تقصیر من بود یه چیزی گفتم که عصبانی شد

- تو چطور جرات کردی زیادی حرف بزنی لازم نیست جلوی من ابرو داری کنی. رزا برای منو تو تره هم خورد نمیکنه پس چاخان نکن.

- تو اینطور فک کن

- باشه حالام میخوام تنها باشم.

- چرا تنها پاشو باهم بریم بیرون یه هوایی بخوریم و دستشو دراز کرد و گفت:پاشو پس پاشو

دستم را توی دستش گذاشتیم و باهم بیرون رفتیم.

چند روزی بود که رزا توی خودش بود طوری که حتی به من و فرامرز هم متلک نمی پروند .ساکت شده بود و فقط وقتی اقا جون و خانم جون ازش سوال می پرسیدن خیلی کوتاه و مختصر جواب میداد. بعد از ظهر بود . رزا توی باغ قدم میزد و گاهی سرش را با دستانش می فشرد .خیلی دلم میخواست بدونم چرا اینطوری شده بالاخره نتونستم طاقت بیارم از پنجره اتاقم به باغ رفتم و به دنبالش راه افتادم. نزدیکش شدم صداش کردم بدون اینکه به طرفم برگردد ایستاد. روبروش رفتم و پرسیدم: مشکلی پیش اومده؟ بی انکه جوابم را بدهد روی کنده درختی نشست به خودم جراتی دادم و رفتم جلوی پاش روی زمین نشستم و گفتم: اگر حرف بزنی شاید بتونم کمکت کنم اگر نتونستم حداقل تو سبکتر شدی. پس در هر دو حال بهتره حرف بزنی.

- می دونی چیه تو یه ادم فضولی.. بعدشم خیلی بد فضولی می کنی

- فضول نیستم برات نگرانم

- جدا؟ به چه دلیل نگرانی

- خب....

-خب چی؟ حوصله ی ادمایی که حرفشون را نصفه نیمه میزنن ندارم

- دلیل هر چیزی رو ادم لازم نیست بگه.

- ولی تا دلیلت رو نگی من یه کلمه حرف نمی زنم.

نمی دونستم چه جوابی بهش بدم. مسلما اگر میفهمید دوستش دارم و ناراحتی و مشکلاتش برام مهمه مسخره ام میکرد. ولی باید یه جوابی بهش میدادم تا به حرف بیاد: خب تو الان عضوی از خانواده ی ما هستی طبیعیه برات نگران باشم.

- تو نه تنها فضول و سمجی یه دروغ گوی ناشی هم هستی. چرا دروغ میگی؟

- من دروغ نمیگم... خب اصلا ولش کن و بلند شدم برم که رزا صدام زد: وقتی اومدی راستشو بهم بگی برات تعریف میکنم و جلو تر از من به راه افتاد..

********

بارون میومد و رزا یک ساعت تمام جلوی پنجره وایساده بود و بدون حرکت به بیرون خیره شده بود کلافه شدم . من بجای او پا درد گرفته بودم. به طرفش رفتم و گفتم: تا کی میخوای همین جوری وایسی؟ بدون اینکه نگاهش را تغیر بده گفت: تا هروقت که بباره

- اومدیمو تا فردا صبح بارید میخوای همین جا بمونی؟

- به تو چه مربوطه؟ برو دنبال کار خودت

- تا حالا کسی به گفته که خیلی گوشت تلخی؟ می دونی چیه تو با حرفات مثل مار و عقرب ادمو نیش میزنی.

- با من حرف نزن تا نیش هم نخوری

- رزا چرا باید ما همدیگه رو ناراحت کنیم؟

- ما نه تو همیشه منو ناراحت میکنی

-این دیگه خیلی بی انصافیه من خیلی سعی کردم وقتی باهات حرف میزنم خونسرد باشم تا با این جوابایی که تو بهم میدی از کوره در نرم و یه حرفی نزنم.

- چرا سعی می کنی خونسرد باشی؟

- خب چون نمی خوام ناراحتت کنم

- چرا؟

- چون از ناراحتیت ناراحت میشم.

- چرا؟

-چرا نداره دیگه رزا جان

با عصبانیت نگاهم کرد: از آدمایی که هر وقت ازشون سوالی میکنی از زیر جواب دادن فرار میکنند حالم بهم میخوره. تو که هنوز جواب سوالای منو که ازت می پرسم نمی دونی لازم نکرده بیای و با من حرف بزنی و از مقابلم گذشت گویا دوباره پشیمان شد و برگشت و با انگشت اشاره اش تهدیدم کرد و گفت: اگر یه بار دیگه در جواب چرای من بگی چرا نداره هر چی دیدی از چشم خودت دیدی فهمیدی؟ و با حرص نگاهش رو از صورتم گرفت و رفت.

از دبیرستان که بیرون اومدم رزا را دیدم که تک و تنها راه میره. سریع به طرفش رفتم و گفتم:

- چرا تنهایی؟

یکی از نگاه های تحقیر امیزش را تحویلم داد و گفت: حالا دیگه تنها نیستم

به روی خودم نیاوردم و گفتم: می دونم حالا تنها نیستی قبل از من چرا تنها می رفتی؟

- چون تنهایی رو به معاشرت با دیگران ترجیح میدم

- چرا؟

- مثل اینکه عقلت کمه ها دارم میگم چون تنهایی رو به معاشرت با دیگران ترجیح میدم و تو باز می گی چرا؟

- یعنی تو از یه نفر از سی و پنج شاگرد کلاسمون خوشت نیومده که اونو به تنهایی ترجیح میدی؟

- نه من زیاد از آدما خوشم نمیاد. علی الخصوص از نوع فضولش و راهش را کج کرد.

- کجا؟

- میخوام برم جایی البته تنهایی

- خب بگو کجا؟

- مگه تو مفتشی، بازرسی پلیسی پدرمی مادرمی داداشمی.... کی هستی که باید به سوالت جواب بدم؟ هان؟

- دستش را گرفتم و گفتم: خب چرا دادمیزنی من که چیزی نگفتم.

- تنهام بذار

- تو حالت خوب نیست من همراهت میام

- من اگر نخوام همراهم باشی باید چی کار کنم؟

- هیچی چون به هر حال هر جا بری منم میام

- چرا؟

- خب....

با عصبانیت فریاد کشید و گفت: فقط اگر جواب سوالم رو سر بالا بدی خودت میدونی. نگاهش کردم و مطمئن شدم که جدی تهدیدم میکنه برای همین تصمیم گرفتم راست و پوست کنده بهش بگم دوستت دارم به خودم جراتی دادم و در حالیکه دستش را می کشیدم گفتم: چون دوستت دادم رزا جان حالا بیا بریم......

بلافاصله شروع به خواندن کردم. حالا خدا میدونه چطور این تصنیف به ذهنم اومد یادمه همیشه چند جاش رو اشتباه میکردم ولی این بار بی غلط تا اخرش خوندم. تمام که شد نفس عمیقی کشیدم و به رزا نگاه کردم.

- لطف کن و دیگه نخون

- تو عصبانی نیستی؟

- نه

- یعنی تعجب هم نکردی؟ اصلا فهمیدی چی گفتم.

- اره فهمیدم ولی اصلا و ابدا تعجب نکردم

- چرا؟

- چون می دونستم.. فقط از اینکه پنج ماه طولش دادی تا بالاخره امروز جون کندی وگفتی ازت حرصم میگیره.

- رزا تو هم به من علاقه داری؟

- خیلی خونسرد نگاهم کرد و گفت:

-اره

از صراحت کلامش تعجب کردم و هم خنده ام گرفته بود. پرسیدم:

- چقدر؟

- همین قدر که اگر یه کم دیگه دست دست کرده بودی خودم بهت میگفتم.

- خوش بحالت اعتماد به نفس زیادی داری

- اما برای تو متاسفم یه ذره هم نداری

- آخه تو یه جوری

- هر جوری باشم اگه تو منو دوست داری دلیل نمیشه شانست رو امتحان نکنی حالا برو میخوام تنها باشم

***********

به رزا فکر می کردم ذاتا ادم خونسردی بود.اگر علنا بهم ابراز علاقه نکرده بود محال بود بفهمم دوستم داره.از روزیکه به علاقه ام اعتراف کرده بودم تغیر چندانی در رفتارش به وجود نیومده بود.گهگاهی که مثل سابق جواب تندو تیزی تحویلم می داد با خودم فکر می کردم نکنه خواسته منو دست بندازه و مسخره ام کنه.توی همین فکرها بودم که رزا کنارم نشست:به چی فکر میکنی؟

-به تو

باتعجب نگاهم کردو گفت:به من؟

-اره....مگر تو به من فکر نمی کنی؟

-چیزی نشده؟

-نه جوابمو نمی خوای بدی؟

-می دونم انتظار داری بگم اره بهت فکر می کنم ولی نه

-اخه چرا؟

-خب مسئله ای پیش نیومده که بهت فکر کنم.

-مگه باید مسئله ای پیش بیاد تا دونفر بهم فکر کنن؟

-من اینطوری فکر می کنم.

-ولی من اینطوری فکر نمی کنم.

-خب این مشکل توئه.

-رزا گاهی اوقات از خونسردیت حرصم می گیره.اونقدر که دلم می خواد یه گوشمالی درست و حسابی بهت بدم.

-توام خونسرد باش چون نمی تونی منو تغیر بدی

-اره تو مثل اهن سردوغیر قابل انعطافی

-من هیچوقت از شنیدن حقایق عصبانی نمی شم پس از این راه نمی تونی منو عصبانی کنی.یه راه دیگه پیدا کن.

-رزا بهتره منظورت رو از اینکه گفتی بهت فکر نمی کنم واضح تر بگی.

-عاقلانه فکر کن فریبرز من و تو همیشه پیش همدیگه ایم تا حالام هیچ موضوعی پیش نیومده که باعث بشه من به تو فکر کنم.

-پس چرا من به تو فکر می کنم؟

-خب فکر نکن حالا اصلا به چی فکر می کردی؟بگو ببینم ارزش این همه بگو مگو رو داره یا نه؟

-چه فایده همه چیز در نظر تو بی ارزشه.

-همه چیز نه ولی خیلی چیزا اره به هر حال می شنوم.

-من احساس می کنم تو به من علاقه نداری و فقط به خاطر سرگرمی به من ابراز علاقه کردی چطوری بگم انگار می خوای منو دست بندازی

-چطوری به همچین نتایجی رسیدی؟

-رفتارت

-رفتارم؟متوجه نمی شم.

-ببین تو رفتارت با قبلا هیچ فرقی نکرده

-خب دلیلی نداره من اخلاق و رفتارم رو عوض کنم.من اخلاقم همینه دلیل نداره حالا که به تو علاقه دارم طبق میل و اراده تو رفتار کنم و اما در مورد این احساس احمقانه ات باید بگم که من نمی تونم جلوی احساسات تو رو بگیرم یا عکس اونو بهت ثابت کنم چون به نظر من هر کس باید خودش به درستی و نادرستی افکار و احساساتش پی ببره.

-پس تو واقعا به من علاقه داری؟

-یکبار بهت گفتم دیگه لازم نمی دونم روزی یکبار تکرارش کنم تا تو مطمئن بشی.

-چرا چه اشکالی داره هر روز تکرارش کنی؟

-بگو چه اشکالی نداره گذشته از این من خوشم نمیاد فقط اهل حرف باشم مهم قلب و عمل ادمه تکرار مکررات هیچ فایده ای نداره تو اصلا چی از دوست داشتن می فهمی.حالم از این حرفای قشنگ که امو وابسته می کنه ولی عملی توش نیست بهم می خوره.

-یعنی تو فکر می کنی من فقط اهل حرف زدن ام؟

-نمی دونم ولی مطمئن باش اگر توام مثل اونایی باشی که فقط حرف می زنن پا روی علاقه ام می ذارم و فراموشت میکنم و برخاست و رفت.

*****************

از تموم حرفایی که فرامرز زد تنها یک جمله رو فهمیدم.چطوری می تونستم باور کنم که فرامرز در واقع رقیب ام شده.نمی تونستم رودروش وایسم و بگم منم به رزا علاقه دارم و گذشته از این رزا به من علاقه داره تو خودتو بکش کنار.هر کاری کردم دهنم رو باز کنم و حرفام رو بزنم نشد فقط تنها کاری که تونستم بکنم این بود که از خونه بزنم بیرون.اونقدر راه رفته بودم که توانی برام باقی نموند.بی هدف راه رفته بودم.اصلا نمی دونستم کجا بودم.به ساعتم نگاه کردم.پنج ساعت تموم راه رفته بودم دلم می خواست گریه کنم.به زمین و زمان بدو بیراه بگم.به خونه که رسیدم یکراست به اتاقم رفتم و دراز کشیدم.چند دقیقه بعد فرامرز به اتاقم اومد و پرسید:

کجا بودی؟

-همین دوروبر

-فریبرز چت شده؟

-هیچی فقط حوصله ندارم.

-پاشو می دونی که اقاجون خوشش نمیاد برای شام کسی دیر کنه

همراهش به راه افتادم.اقاجون مثل همیشه بالای میز نشسته بود.با دین ما گفت:چند بار باید یه حرفی رو به شما دوتا گوشزد کرد؟

هردو باهم گفتیم:ببخشید اقاجون.

سرمیز شام سکوت عجیبی حکمفرما بود.حس می کردم اقاجون می خواد یه حرفی بزنه.اصلا اشتها نداشتم.دلم می خواست اقا جون زودتر از پشت میز بلند بشه تا به اتاقم پناه ببرم.همین که اقا جون بلند شد سریع صندلی ام رو به عقب زدم که صدای اقا جون سرجام میخکوبم کرد:کسی جایی نره می خوام یه خبری بهتون بدم.

وقتی اقاجون به قول خودش خبر مسرت بخش رو بهمون داد تنها قیافه حیران و منتظر رزا جلوی چشام بود.حتما اونم مثل من از اینکه فرامرز بهش علاقه مند شده بود تعجب کرده بود اخه چطور می شه باور کرد فرامرزی که گهگاهی با رزا چند کلامی حرف می زد فکر ازدواج با اون به سرش افتاده باشه؟رزا با نگاهش بهم می گفت که همین الان به اقا جون بگم منم به اون علاقه دارم ولی من چطور می تونستم همچین حرفی به اقا جون بزنم؟حالا چطور فرامرزی کهبیش از من از اقا جون حساب می برد به راحتی حرف دلش رو به اقا جون گفته فقط خدا می دونست و بس.ولی من نتونستم حرفی بزنم.فقط یه نگاه به اقا جون می کردم یه نگاه به رزا یه نگاه به فرامرز.فقط همین.وقتی اقاجون رفت رزا با حرص بلند شد و به اتاقش رفت.برای اولین بار بهش حق دادم که از دستم عصبانی باشه.اون که نمی تونست حرفی بزنه.من می بایست حرف می زدم ولی مثل ادمای لال و بی عرضه فقط نگاه کردم.صدای خانم جون رو شنیدم که می گفت:فرامرز جان امیدوارم رزا جوابش مثبت باشه

-خانم جون برام دعا کنید

-باشه پسرم.

با نا امیدی سرم رو تکون دادم و بلند شدم.همیشه هر وقت می خواستیم ارزوهامون تحقق پیدا کنه به دامن خانم جون می چسبیدم که برامونن دعا کنه.دعاهای خانوم جون ام که همیشه مستجاب می شد.مطمئن بودم که دیگه شانسی برای رسیدن به رزا ندارم.

************

به رزا که با عصبانیت روی صندلی کنارم نشست نگاه کردم.با حرص صورتش رو برگردوند.پس از چند دقیقه دیگه طاقت نیاورد و گفت:یعنی تو هیچ حرفی نداری؟برای اولین بار در طول سال های تحصیلیم دعا کردم هر چه زودتر دبیرمون سر کلاس بیاد ولی از شانس بد من دبیرمون نیومد که نیومد.وقتی ناظم دبیرستان خبر نیمودن اقای بینش رو بهمون داد همه بچه ها بجز من و رزا خوشحال بودن رزا در حالیکه سعی می کرد صداش بالا نره گفت:ببین فرامرز اگر الان حرف نزنی مطمئن باش دیگه هیچوقت به حرفات گوش نمی دم.می دونستم تهدید رزا جدیه بنابراین سکوتم رو شکستم و گفت:تو بگو چیکار کنم؟

-برو به اقا جونت بگو

-من نمی تونم

-یعنی چی نمی تونم پس این بود دوست داشتنت؟

-رزا هنوزم بهت علاقه دارم حداقل به این یکی شک نکن.

-ببین بهتره به جای این که با کلمه ها بازی کنی بری با اقاجونت یا فرامرز حرف بزنی حتی بهشون بگو منم به تو علاقه دارم.

-رزا اخه چطوری برم جلوی اقا جون وایسم و بهش بگم من به رزا علاقه دارم

-چطوری نداره همون طوری که به من گفتی

-نمی تونم

-خب برو به فرامرز بگو اینو که می تونی

-نه قبل از اینکه اقا جون قضیه رو علنی کنه فرامرز به خودم گفت ولی من بازم نتونستم یک کلمه بهش بگم خودشو کنار بکشه.رزا با ناباوری بهم نگاه کردو گفت:پس یعنی تو نمی خوای به هیچکدومشون حرفی بزنی؟

-نه اینکه نخوام نمی تونم....رزا تو به فرامرز جواب منفی بده

-می دونستم اخرش همین رو می گی ولی منم مثل تو نمی تونم

-اخه چرا؟

-چون از ادمای بی عرضه حالم بهم می خوره.ترجیح می دم با فرامرز ازدواج کنم ولی کار تو بی لیاقت رو راه نندازم.

-پس دیدی حرفای توام همش حرف بود؟

-هر طور دوست داری فکر کن و بلافاصله بلند شد.دستش رو گرفتم و گفتم:رزا نرو بیا یه فکری کنیم نذار بینمون جدایی بیفته.

دوباره نشست و گفت:فریبرز راهش همینه باید به اقا جونت بگی

-رزا تو برو به فرامرز بگو به من علاقه داری تا اون خودشو کنار بکشه بعد من می رم با اقا جون حرف می زنم.

-فریبرز این کار کار خودته من محاله که برم با فرامرز حرف بزنم

-رزا تو به فرامرز علاقه داری؟

-به اندازه تو دوستش ندارم ولی اگه تو نخوای با من ازدواج کنی مطوئن باش فرصت رو از دست نمی دم.

نگاهش کردم مثل همیشه خونسرد بود.دهنم رو باز کردم تا عقده دلم رو سرش خالی کنم که بهم اجازه نداد و گفت:فریبرز دو روز بیشتر فرصت نداری یک ساعت قبل از اینکه بخوام جواب بدم توی اتاقم منتظرتم سعی کن با خبر خوب بیای و رفت.

*************

چند ضربه به در اتاقش زدم و وارد شدم.روبروی پنجره ایستاده بود و به باغ نگاه می کرد به طرفم برگشت:امیدوارم خوش خبر باشی

-ولی می دونی که خوش خبر نیستم

درحالیکه بغض کرده بود گفت:خیلی احمقی

-می دونم

-یادمه یه بار بهت گفتم از ادمایی که فقط حرف می زنن حالم بهم می خوره.تو نمونه بارز همون تیپ ادمایی از ادمایی که انتظار دارن دیگران حق اونا رو بگیرن و دو دستی تقدیمشون کنن نفرت دارم.از ادمایی که برای رسیدن به خواسته شون تلاش نمی کنن و منتظر معجزه هستن بدم میاد.ناگهان به طرفم دوید یقه ام رو گرفت و در حالییکه تکونم می داد گفت:دلیل این سکوت احمقانه ات چیه؟

-هیچ دلیلی نداره جز اینکه حرفی ندارم بزنم.البته امیدوارم با فرامرز خوشبخت بشی

-هیچ دلیلی نداره برام دعا کنی.مطمئن باش که خوشبخت می شم.فقط دیگه نمی خوام هیچ وقت ببینمت می فهمی؟حالا سریع از جلوی چشمام دور شو!

وقتی فرامرز خوشحال و خندان به سراغم اومد بهش تبریک گفتم و سردرد رو بهونه کردم و از اتاقم بیرونش کردم و روی تخت دراز کشیدم.بدترین شب زندگیم رو گذروندم.با روشن شدن هوا از اتاقم بیرون رفتم.می دونستم اقاجون این موقع توی باغ قدم می زنه.نزدیکش شدم و گفتم:اقاجون چند لحظه وقت داری؟

-بیا جلو پسرم

جلو رفتم دستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت:خبری شده صبح به این زودی؟

-می خوام از اینجا برم

راست توی چشام نگاه کرد:کجا؟

-فرقی نمی کنه هر جایی غیر از اینجا

-اگر مخالفت کنم چی؟

-اقا جون من تصمیم خودمو گرفتم

-من پدرتم یعنی نباید به حرف من گوش بدی؟

-من کی روی حرف شما حرف زدم؟ولی شمام انتظار نداشته باشید دیگه اینجا بمونم.

-چرا نباید انتظار داشته باشم بمون.چند وقت دیگه همه چیز از یادت می ره

-غیر ممکنه

-این حرف اخرته؟

-بله اقاجون

-پس اگر رفتی دیگه حق نداری برگردی.حتی نمی خوام وقتی مردم زیر تابوتم رو بگیری فهمیدی؟

-دور از جون شما اقاجون

-دیگه هم لازم نیست به من بگی اقاجون از این به بعد من فقط یه پسر دارم.

-هر طور میل شماست ولی من همیشه به یاد شما هستم و دوستتون دارم.هرچند که شما نذاشتید من و رزا به هم برسیم و برگشتم بروم که با صدای محکم اقا جون دوباره برگشتم:رزا تنها یادگار برادر مرحوم منه قبل از اینکه جون بده ازم قول گرفت مثل دختر خودم ازش مراقبت کنم و دوستش داشته باشم رزا چهر سالش بود که مادرش فوت کرد برادرم پرویز عاشق مینو بود به حدی که نتونست دوری اونو تحمل کنه و یک هفته بعد از مرگ مینو خود کشی کرد وقتی بالای سرش رسیدم دیگه داشت نفسای اخرش رو می کشید بریده بریده بهم گفت از اینکه خود کشی کردم اصلا ناراحت نیستم چون بدون میننو نمی تونستم دنیا رو تحمل کنم ولی از بابت رزا نگرانم به هیچ کس جز خودت اعتماد ندارم.اونو به تو می سپرم مثل جونت مثل پسرای خودت ازش مراقبت کنم برای همین دلم نمی خواد تو و رزا هم مثل پرویز و مینو بشید می دونستم که دارید به هم علاقه مند می شید برای همین تصمیم گرفتم اونو برای فرامرز خواستگاری کنم وقتی موضوع را به فرامرز گفتم فهمیدم به رزا بی میل نیست ولی به اندازه تو عاشق و شیدای رزا نبود حالام از اینکه رزا به فرامرز جواب مثبت داده بی اندازه خوشحالم حالا دیگه راحت می تونم سرم رو بذارم زمین و بمیرم چون می دونم یکی مثل فرامرز مراقب رزاست ولی اینم بدون که من این کار رو فقط به خاطر خودتون انجام دادم و گرنه هیچ پدری نیست که دلش نخواد فرزندش به ارزوهاش برسه.به طرفش رفتم و دستش را بوسیدم.دستش رو روی شونه ام گذاشت و گفت:خیلی دوستت اارم فریبرز هر وقت خواستی برگرد.من چشم به راهتم.

برای اولین بار بدون ملاحظه اقا جون رو بغل کردم و در حالیکه سرم روی شونه های قدرتمندش بود بی محابا گریه کردم.

-گریه کن سبک می شی ولی این حرفایی که برات گفتم به رزا نگو در ضمن خودت بهتر می دونی که فرامرز نباید چیزی از علاقه تو رزا بدونه می فهمی که........

-می فهمم اقا جون

صورتم را بوسید و گفت:سعی می کنم هر چه زودتر مقدمات رفتنت رو اماده کنم.البته به فرانسه اشکالی نداره

-نه اقا جون ممنون

-من از تو ممنونم.حالا برو بخواب

دو ماه بعد فرانسه بودم.تنها دلخوشی ام درس خوندن بود.در واقع خودمو با درس خوندن سرگرم می کردم.دلم برای اقا جون خانوم جون و فرامرز و رزا تنگ شده بود و لی نمی تونستم خودمو راضی کنم برگردم.مطمئن بودم که رزا هنوزم از دست من عصبانیه.توی نامه هایی که فرامرز برام می نوشت اسمی از رزا نبود.عکس هایی که برام می فریتادن حتی یه عکس از رزا نبود.می ترسیدم برگردم از کم محلی و بی توجهی رزا زجر می کشیدم...دوسال تنهایی رو تحمل کردم ولی دیگه نمی تونستم مقاومت کنم.برای دیدن اونا بی طاقت شده بودم علی الخصوص برای دیدن دوقلوهای فرامرز و رزا از اینکه عمو شده بودم خیلی خوشحال بودم.بالاخره دلم رو به دریا زدم و به اقا جون نامه نوشتم و خبر دادم که به ایران بر می گردم.

وقتی ار هواپیما پیاده شدم دیگه نمی تونستم خودمو کنترل کنم از دور خانوم جون رو دیدم به طرفش دویدم و محکم در اغوشش گرفتم و زار زار گریه کردم.با صدای فرامرز به خودم امدم:خجالت بکش مرد حسابی از خانم جون جدا شدم و فرامرز رو در اغوش گرفتم.باصدای خانم جون که می گفت بهتره بریم از اغوش هم جدا شدیم و پرسیدم:اقا جون و بقیه کجان؟

-اقا جون یه کم کسالت داشت نتونست بیاد رزام که گرفتاره روزبه و رمیناست.

-دلم برای بچه هات یه ذره شده فرامرز

-برای همین اینقدر زود به دیدنشون اومدی

-باور کن در اولین فرصت به دست اومده به دیدنتون اومدم

-باور می کنم بی معرفت و خندید

-فرامرز اذیتش نکن مادر

چشم خانم جون و در حالیکه به من نگاه می کرد گفت:اره دلت نازک شده می ترسم بزنی زیر گریه

-توام اگر جای من بودی دل نازک می شدی تو از غربت و تنهایی چی می فهمی؟

-خب برگرد

-دلم می خواد ولی نمی تونم

-فریبرز بعد از اینکه درست تموم شد که بر می گردی

-نمی دونم شاید اره شاید نه

-نه مادر جون درست که تموم شد باید برگردی من دیگه طاقت دوری تو رو ندارم.دلم می خواد تا زنده ام عروسی تو روهم ببینم

-خانم جون راست می گه منم دلم می خواد عمو بشم

اروم به فرامرز گفتم:اتیش بیار معرکه نباش من مثل تو برای ازدواج عجله ندارم

-برای بچه دار شدن چی؟

-حسابی سر حالی فرامرز

-داداشم برگشته چرا سرحال نباشم

-مطمئنی همه اش به خاطر منه؟

-همه همه اش که نه ولی یه ذره اش چرا

وقتی جلوی در خونه از ماشین پیاده شدم به درو دیوار خونه نگاه کردم

-مادر جون پس چرا نمیای؟

-خانم جون باورتون می شه دلم برای خونه ام تنگ شده؟

فرامرز دستش رو پشت کمرم گذاشت و گفت:نمی خوای اقا جون رو ببینی توی اتاقش منتظرته

با سرعت از باغ گذشتم و وارد خونه شدم.کسی توی حال نبود.به اتاق اقاجون رفتم.اقاجون اروم خوابیده بود روی تخت نشستم و اروم گفت:اقاجون من اومدم نمی خواید بیدار شید؟اروم چشماش رو باز کرد و با صدای اهسته ای گفت:فریبرز بالاخره اومدی؟

-سلام اقاجون حالتون خوبه؟

-خدا رو شکر قبل از مردنم دیدمت.

بوسیدمش و گفت:این چه حرفیه!

اقا جون دستم رو فشرد و گفت:از خدا خواسته ام تا تو رو ندیدم جونم رو نگیره حالا دیگه به ارزوم رسیدم.خدایا شکرت

-اقا جون دوست ندارم از این حرفا بزنید.پاشید بریم توی باغ قدم بزنیم با هم درد دل کنیم بعد از دو سال کلی حرف دارم براتون بزنم و سرم را روی سینه اش گذاشتم و با صدای بلند گریه کردم.دستی به سرم کشید و گفت:مرد باش فریبرز

-چشم اقا جون

-تو خسته ای برو استراحت کن

-نه همینجا پیش شما می مونم

-نه برو منم یکی دو ساعت دیگه میام بریم قدم بزنیم.برو پسرم

دستش رو فشردم و گفت:پس تا دو ساعت دیگه خداحافظ.

سری تکون داد و لبخند زد.از اتاق خارج شدم و رزا رو دیدم از پشت سر بهش سلام کردم ولی بدون اینکه جواب سلامم رو بده از اتاق خارج شد.چقدر دل سنگ بود حتی نخواست بعد از دو سال یه نگاه منو ببینه با ناراحتی به اتاقم رفتم.هیچ چیز تغیر نکرده بود.همه چیز سر جای خودش بود.بی اختیار روی تختم دراز کشیدم.سردی ملحفه ها سستم کرد.در حالیکه چشمانم رو می بستم به گذشته ها سفر کردم.

یه قسمت از باغ بود که پر بود از گلهای مختلف.از اون قسمت باغ بیشتر از جاهای دیگه خوشم می یومد.همیشه می رفتم لابه لای گل ها دنبال پروانه ها می کردم.یه روز طبق معمول دنبال اونا بودم چشمم به پروانه بزرگ و قشنگی افتاد.دلم می خواست بگیرمش.اروم اروم به طرفش رفتم همچین که خواستم بگیرمش پر زد و رفت روی گل دیگه نشست.همین طور که به دنبال پروانه از این طرف به اون طرف می رفتم اقا جون و خانم جون رو دیدم که با هم صحبت می کنن.نمی دونم چی شد که یه ان تصمیم گرفتم حرفاشون رو بشنوم.اهسته به طرفشون رفتم.صدای خانم جون رو شنیدم که می گفت:بهتره امشب با فرامرز و فریبرز درباره رزا حرف بزنی.با خودم گفت:رزا کیه و به ذهنم فشار اوردم تا شاید توی دوست و اشناها دختری به اسم رزا رو یادم بیاد ولی بی فایده بود.-خانوم اخه چی بگم به دو تا بچه

-واقعیت البته یه قسمتش رو

اقاجون در حالی که بلند می شد گفت:تا شب فکرام رو می کنم تا ببینم چی پیش میاد

خیلی کنجکاو شده بودم دلم می خواست هرچه زودتر شب بشه تا اقا جون اون خبر مهم رو به من و فرامرز بده هر لحظه منتظر بودمتا اقا جون صدامون بزنه ولی این انتظار دو ساعت بعداز شام براورده نشد.وقتی اقا جون گفت:پسرا بیاید اینجا کارنون دارم با عجله خودموبهش رسوندم و گفتم:بله اقا جون

-بذار فرامرزم بیاد هر دوتون باید باشید

با حرص به فرامرز که اروم اروم به طرف ما میومد نگاه کردم پس از چند لحظه فرامرز اومد و گفت:بله اقاجون

-بشین کنار داداشت تا بگم

فرامرزم که مثل من کنجکاو شده بود نشست و منتظر ماند.

-می خوام یه خبری بهتون بدم درست گوش کنید و سوال اضافی هم نپرسید.بعد یه مکثی کرد و گفت:از این هفته به بعد از عصر پنجشنبه تا صبح روز شنبه یه مهمون داریم که تقریبا همسن و سال شماست یعنی دو سه ماهی از تو کوچیکتره ودر همون حال به من اشاره کرد و ادامه داد:رزا دختر عموتونه یه دختر کوچولی کهخوشگل و دوست داشتنی.شمام باید پسرای خوبی باشید و اونو اذیت نکنید.فهمیدید چی گفتم؟

بلافاصله گفتم:بله اقا جون فهمیدیم.اما چرا تا حالا به ما نگفته بودید که یه دختر عمو داریم؟

اقا جون با در ماندگی نگاهی به خانم جون انداخت اونم سریع گفت:اخه عموت ایرن نبوده و صحبت کردن درباره کسی که اینجا نیست فایده ای نداره

-حالا خود عمو هم اومده یا فقط رزا رو فرستاده پیش ما

-عمو و خانمش فوت کردن پس فقط رزا میاد پیش شما و البته شما دو تام یادتون باشه که اصلا درباره پدر و مادرش ازش سوال نکنین چون یاد اونا می افته و دوباره ناراحت می شه خب یادتون می مونه؟

-بله خانم جون

-تو چی فرامرز فهمیدی چی گفتم؟

-بله خانم جون

-خب حالا که فهمیدید برید بخوابید شب بخیر و در حالیکه ما رو می بوسید روانه اتاقمان کرد.

وقتی اقا جون همراه یه دختر اومد فهمیدم این دختر باید همون دختر عموی من رزا باشه با هیجان به طرفشون رفتم و چند قدم مونده به اونا وایستادم و با صدای بلند گفت:سلام

اقا جون با خوشحالی گفت:سلام پسرم و در حالیکه روبروی من می ایستاد گفت:این دختر خانم خوشگل رزاست

نگاهی به رزا کردم.مثل یه عروسک خوشگل بود.به طرفش رفتم و گفتم:سلام رزا جون

رزا نگاهی به من کردو حرفی نزد

رزا جون نمی خوای جواب سلام فریبرز رو بدی؟

رزا نگاهی به اقاجون کردو گفت:فریبرز همونه که همسن منه؟

-چرا از خودش نمی پرسی؟

رزا دوباره نگاهی به من کردو گفت:سلام

من فریبرزم همون که همسن توئه رزا خودش را به اقا جون نزدیکتر کردو گفت:بریم پیش خانوم عمو

هر سه پیش خانوم جون رفتیم رزا برخلاف تصورم سریع به طرف خانوم جون رفت و گفت:

سلام خانوم عمو وروی پنجه های پاش بلند شد و گونه های خانوم جون رو بوسید.از رفتارش خنده ام گرفت.جواب سلام منو به زور داد ولی با خانوم جون اینطوری رفتار کرد.مثل یه دختر بزرگ و عاقل.با فرامرزم مثل من رفتار کرد.ولی با اقاجون و جانوم جون رفتار صمیمی و گرمی داشت.خلاصه در طول این دو روز با من و فرامرز به جز سلام و اخداحافظی اونم با اکراه حرف دیگه ای نزد.اقاجون و خانوم جون به رزا خیلی علاقه پیدا کرده بودن.رزام با اونا خیلی راحت بود.اقاجون برای من و فرامرز چنان ابهتی داشت که ما حتی جرات شیطونی کردن جلوی اونو نداشتیم چه برسه به اینکه روی پاهاش بشینیم و دست به گردنش بندازیم.ولی رزا انگار سالها با اقاجون و خانوم جون اشنا بود و انگار دختر واقعی اونا بود و من فرامرز برادرزاده اقاجون.......

هفته ها همبن طور می گذشت.من و فرامرز هر چی سعی می کردیم به رزا نزدیک بشیم اون یه قدم از ما دور می شد.اقاجون و خانوم جونم مرتب به ما ایراد می گرفتن که چرا باهاش بازی نمی کنید چرا چرا چرا؟من دیگه خسته شده بودم اخه یه پسر یازده ساله مگه چقدر می تونه منت کشی کنه.سعی می کردم زیاد باهاش برخورد نداشته باشم.رفتارش عصبانیم می کرد.همچین نگاهم می کرد که انگار داره به یه حیوون نگاه می کنه.اصلا انگار ما رو نمی دید.همیشه یه نشسته بود و فکر می کرد.اخه یه دختر یازده ساله چی داشت که اینقدر فکرش رو مشغول کنه.یه روز به توصیه اقاجون رفتم سراغش و پرسیدم:رزا جون میای تنیس بازی کنیم؟و به انتظار جواب به صورتش نگاه کردم.جوابی که بهم داد دلم رو شکست.بعد از این همه سال هنوز نتونستم فراموش کنم.خیلی خونسرد بلند شد روبروی من وایستاد و گفت:نه از تنیس خوشم میاد نه از تو.وراهش را کج کرد و رفت.از همون روز تصمیم گرفتم دیگه بهش اهمیت ندم.شش سال تموم وجودش رو ندیده گرفتم تا اینکه اقاجون تصمیم گرفت برای همیشه اونو بیاره خونه ما.قبل از مهر اونو توی دبیرستانی که من تحصیل می کردم ثبت نام کرد و همون روز وسایلش رو از خوابگاه مدرسه شبانه روزی جمع کرد و اورد خونه.روز اول مهر وقتی می خواستم از خونه بیام بیرون اقا جون صدام کرد:فریبرز بیا ببینم.به طرف اقا جون رفتم:بله اقاجون

-تنهایی می خواستی بری؟نمیگی دختر عموت تنهاست سرتو انداختی پایین و اونو ول کردی به امون خدا؟از این به بعد رزا با تو میاد با توام بر می گرده.فهمیدی چی گفتم؟

-بله اقا جون.جلوی در منتظرش موندم.وبدون اینکه به رزا نگاه کنم از اتاق خارج شدم.سه ماه تموم من و رزا با هم به دبیرستان می رفتیم و بر می گشتیم اماحتی یک کلمه هم با هم حرف نمی زدیم ولی هنوزم که هنوزه اصلا نفهمیدم چطور عاشقش شدم.فقط یه روز احساس کردم اونو دوست دارم.هر چقدر فکر کردم نفهمیدم از کی این حس توی وجودم پا گرفت.ای کاش هرگز این عشق به وجود نیومده بود.

توی همین افکار بودم که با شنیدن جیغ رزا از تخت پایین پریدم و از اتاقم خارج شدم و اولین نفری بودم که بهش رسیدم.جلوی در اتاق اقاجون وایستاده بود و جیغ می کشید با دیدن من انگشتش رو به طرف اتاق اقاجون گرفت.به طرف تخت اقاجون دویدم.درست حدس زده بودم.اقاجون ما رو تنها گذاشته بود و رفته بود.همین طور که به اقا جون نگاه می کردم دستی روی شونه ام حس کردم.برگشتم و با فرامرز روبرو شدم.سرم رو روی شونه اش گذاشتم و با گریه گفتم:اقاجون رفت فرامرز

-گریه نکن.اقاجون تازه از اون همه دردو رنج راحت شد.دکتر یه ماه پیش جوابش کرد ولی منتظر تو بود.خدارو شکر کن که اخرین ارزوش براورده شد.جلوی خانوم جون خودتو نگه دار حالش خوب نیست.دلم نمی خواد خدای نکرده طوریش بشه.اصلا دلم نمی خواد در این مورد چیزی ینویسم.خاطره برگشتم به ایران اونقدر تلخ بود که دیگه دلم نمی خواست این خاطرات دوباره برام تکرار بشه.فوت اقاجون درست دوساعت بعد از اینکه دیدمش.رفتار سرد رزا که نه تننها خودش با من حرف نمی زد بلکه حتی اجازه نمی داد برادرزاده های کوچولوم رو ببینم.گریه های خانوم جون همه وهمه باعث شدن که دوباره برگردم فرانسه.هر قدر خانوم جون و فرامرز بهم اصرار می کردن تا سری بهشون بزنم من طفره می رفتم.نه می تونستم جای خالی اقاجون رو تحمل کنم نه رفتار رزا رو.هی بهونه می اوردم کار دارم نمی تونم غیبت کنم درسام سنگینه امتحانام شروع شده و و و خلاصه اینقدر این دست و اون دست کردم تا یه روز فرامرز بهم تلفن کرد و خبر مرگ خانوم جون رو داد.درست یک سال و هفت ماه از مرگ اقاجون می گذشت می دونستم خانوم جون نمی تونه دوری اقا جون رو تحمل کنه.فردای روزیکه اقاجون فوت کرد خانوم جون به اندازه ده سال پیر شده بود.وقتی گوشی تلفن رو گذاشتم تصمیم گرفتم هر چه سریعتر یه بلیط برای رفتن به ایران تهبه کنم.ولی یه مرتبه نظرم عوض شد.اصلا من برای چی می خواستم برگردم ایران؟خانوم جون که رفته بود رفتن من سودی به حالش نداشت.چه فایده داشت برم جای خالی اونو ببینم.دیگه کسی رو نداشتم که دلش برام تنگ بشه.گوشی را برداشتم و به فرامرز زنگ زدم و بهش گفتم که نمی تونم بیام.

-چی گفتی؟نمی خوای بیای؟

-اره نمی تونم بیام

-بی عاطفه تو چطور ادمی هستی؟واقعا باید از خودت خجالت بکشی

-فرامرز درک کن من خیلی برای خانوم جون ناراحتم ولی اومدن من جز اینکه غم و غصه ام رو بیشتر می کنه فایده ای نداره.تو اینو به حساب بی عافه بودنم نذاروخواهش می کنم درکم کن.

-باشه درکت می کنم فقط دیگه نمی خوام هیچوقت ببینمت و گوشی را محکم روی دستگاه تلفن کوبید.در حالی که هنوز گوشی تلفن توی دستم بود گفتم:فریبرز چیکار کردی درد یتیمی و بی کسی کم بود درد بی برادری ام بهش اضافه کردی.خودت که فرامرز رو می شناسی محاله که از حرفش بگذره و الحق که خوب برادرم رو شناخته بودم.سه بار دیگه بعد از اون واقعه باهاش تماس گرفتم ولی حاضر نشد با من اشتی کنه.اخرین باری که باهاش تماس گرفتم روز تولدش بود.براش تلفن زدم.می خواستم تولدش رو تبریک بگم ولی اون بهم فرصت نداد و گفت:من برادری به اسم فریبرز ندارم.دیگه مزاحم نشو.

من به حرمت اینکه فرامرز برادر بزرگترم بود ودر نظر اون مرتکب یه گناه نابخشودنی شده بودم تصمیم گرفتم دیگه مزاحمش نشم.

به شانس بد خودم لعنت فرستادم. چرا همین امروز که میخواستم به دیدن عمو بروم و به وجود آقای فرهنگ نیاز داشتم می بایست به شرکت نیاید؟ ساعت یک بود و دیگر مطمئن بودم که او نمی اید . نمی دانستم به اقای فرهنگ چه بگویم یا اصلا او کمکم میکرد یا نه.

صدای زنگ تلفن رشته ی افکارم را پاره کرد.گوشی را برداشتم وبی حوصله گفتم : شرکت میلاد بفرمایید.

- خانوم رسام... حالتون خوبه؟

صدای آقای فرهنگ بود که با تعجب داشت حالم را می پرسید با خوشحالی گفتم: سلام اقای فرهنگ حال شما چطوره؟

- عالیه ولی اگر می دونستم شما با شنیدن صدام اینقدر خوشحال می شید زودتر از اینا تماس می گرفتم.

برای اینکه خواهشم را رد نکند متلکش را بی جواب گذاشتم و گفتم: آقای فرهنگ شما امروز شرکت تشریف نمیارید؟

- چرا البته اگر شما برای دیدن من اینقدردلتنگ شده باشید که نتونید تا فردا صبح صبوری کنید و در حالیکه میخندیدگفت: از لحن صحبت کردنتون پیداست که به کمکم احتیاج دارید درست نمی گم؟

- متاسفانه بله

- نه دیگه خرابش نکنید. بهتون توصیه میکنم حداقل در مواقعی که میخواهید گره مشکلتون توسط شخص دیگه ای باز بشه از این کلمات مایوس کننده استفاده نکنید.

- وای اقای فرهنگ متاسفم من اونقدر وقت ندارم که توی کلاس مشاوره ی شما شرکت کنم حالا می تونید کمکم کنید؟

- چه کمکی از من ساخته اس؟

- مثل چند روز پیش اگر مامانم تماس گرفت یه طوری قضیه رو حل و فصل کنید کمکم میکنید؟

- خانم رسام شما فکرکردید اگر منو نداشتید چیکار می کردید؟

با حرص گوشی را روی دستگاه کوبیدم و گفتم: خدا رو شکر می کردم.

ناگهان صدای آقای فرهنگ را شنیدم که گفت: درست شنیدم یا غلط؟ یعنی شما واقعا به خاطر نبودن من خدا رو شکر می کردید یا از روی عصبانیت یه حرفی زدید؟

در حالیکه هم ترسیده بودم هم خجالت زده ولی با این حال قافیه را نباختم و گفتم: اقای فرهنگ من اصلا پشیمون شدم به کمک شما نیازی ندارم.

- خب پس خداحافظ و از اتاق خارج شد

- واقعا رفت ها حالا چیکار کنم؟

با عجله بلند شدم و از اتاقم بیرون دویدم و او را دیدم که از شرکت بیرون رفت به دنبالش دویدم و مستاصل گفتم: آقای فرهنگ

سریع به طرف برگشت و گفت: بفرمایید خانم رسام

- درست گفتید من از روی عصبانیت یه حرفی زدم. خواهش می کنم اذیت نکنید واقعا داره دیر میشه

در حالیکه با دستش اشاهر کرد که جلوتر از او وارد شرکت شوم گفتک از اینکه غرورتون رو زیر پا گذاشتید و دنبالم اومدید ضرر نکردید.

در حالیکه کیفم را بر میداشتم گفتم: ممنون اقای فرهنگ و خدا نگهدار و به طرف اتاق خودم حرکت کردم. اما جلوی در برگشتم و گفتم: معذرت میخوام امیدوارم منو ببخشید

در حالیکه لبخند میزد دستش رابه علامت خداحافظی برایم تکان داد. جلوی در شرکت که رسیدم از دور ماشین عمو را دیدم کنار جدول ایستادم تا عمو متوجه ام شود. پس از چند لحظه جلوی پایم ترمز کرد. در باز کردم و در حالیکه می نشستم گفتم: سلام عمو جون و گونه اش را بوسیدم و ادامه دادم: حالتون چطوره؟

- الان که تورو دیدم سرحال اومدم

- دفترچه را به دستش دادم و گفتم: اینم امانتی شما .. صحیح و سالم

- خوندیش؟

- بله می شه بریم یه جایی که بشینیم سه تا چهار راه بالاتره یه پارکه... موافقید؟

- من با هرچی که تو بگی موافقم

هنگامی که روی نیمکت پارک نشستیم بی اختیار دست عمو را گرفتم و گفتم: عمو جون من دفتر شما رو مثل یه آدم بی طرف خوندم.. می دونید من نه تنها شما رو بی عرضه و بی لیاقت نمی دنم بلکه شما با این کارتون ثابت کردید که یه عاشق واقعی هستید. ای کاش مامان می دونست که شما چقدر دوستش دارید. ای کاش می فهمید که به خاطرش چقدر از خود گذشتگی کردید. چرا بهش نگفتید که به پدرتون همه چیز رو گفتید اگر گفته بودید که در واقع به خاطر خودش و قولی که پدرش موقع مرگاز پدرتون گرفته بود نمی تونیدباهم ازدواج کنید دیگه اینقدر از شما کینه به دل نمی گرفت. من خیلی متاسفم که رفتار مامان باعث شده که بین شما و پدرم فاصله بیوفته. اگر مامان بعد از اون قضیه موقعی که شما برگشتید ایران دیگه به شما کم محلی نمی کرد شما از صرافت اومدن به ایران نمی افتادید. به هر حال من به جای مامان از شما عذر میخوام اگه می تونید اونوببخشید خیلی خوب میشه.

- ببین رمینا جون من از هیچ کدوم از اونا کینه به دل ندارم. باورکن وقتی خودمو به جای فرامرز و رزا میذارم می بینم اونا هیچ تقصیری ندارن.

- شما هنوز به مامان علاقه دارید؟

- اره ولی به عنوان یه دختر عمو پسر عمو و همسر برادرم. از روزی که ازدواج کرده سعی کردم نوع علاقه ام رو بهش تغییر بدم و خدا رو شکر موفق شدم. حتی حالام که فرامرز رفته بازم نمی تونم یه طور دیگه رزا رو دوست داشته باشم.

- فکر نمیکنید اگر این دفتر رو مامان بخونه خیلی از مشکلاتمون حل میشه

-نه

- پس حداقل بذارید من براش بگم که چه اتفاقی افتاده

-نه رمینا جون رزا لجباز تر از این حرفاست.

- امتحانش که ضرری نداره

- منم مثل تو فکر میکردم برای همین همون بار اول که به دیدنش اومدم همه چیز رو براش توضیح دادم ولی باور نکرد.

- من واقعا براتون متاسفم من باید با مامان حرف بزنم

- نه عزیزم بهتره این موضوع رو فراموش کنیم شاید اگر رزا بفهمه من همه چیز رو برای تو گفتم بیشتر از دستم ناراحت بشه. اگه منو دوست داری بهم قول بده که حتی یک کلمه در مورد این دفتر و خاطراتش با مامانت حرف نزنی باشه دخترم؟

سرم را به علامت مثبت تکان دادم و در حالیکه نگاهی به ساعتم انداختم گفتم: خب بهتره بریم.

عمو برخاست و گفت: وقتی با توام زمان زود می گذره

- منم از بودن با شما خیلی خوشحالم البته از این به بعد قرار نیست همدیگه رو مخفیانه ببینیم.

- رمینا برای این کار زیاد رزا رو تحت فشار قرار نده کم کم بهش بفهمو. یه بار باهاش بد اخلاقی نکنی ها!

نه عمو جون خیالت راحت باشه من تموم تلاشم رو می کنم که تا اونو با شما اشتی بدم

- ازت ممنونم امیدوارم موفق باشی

- منم امیدوارم برای سال نو کنار هم باشیم.

- اگر بتونی یک ماهه دل رزا رو نرم کنی معلومه خیلی زرنگی

- من تلاشم رو می کنم شمام دعا کنید

- حتما عزیزم

به ابتدای کوچه که رسیدم عمو توقف کرد و گفت: امروز همین جا پیاده میشی؟

- بله ولی این اخرین باره

هنگامی که میخواستم وارد مجتمع شوم به سر کوچه نگاهی انداختم. عمو هنوز انجا بود. برایش دستی تکان دادم و داخل شدم.

پاگرد اول که طی کردم با عماد و بهروز مواجه شدم میخواستم از کنارشان رد شوم که بهروز درحالیکه میخندید گفت: عجله نکن دختر خانم توی خونه خبری نیست.

- با زبون خوش بهتون میگم مزاحم من نشید وگرنه هر چی دیدید از چشم خودتون دیدید.

- الان مزاحمت شدیم بگو چیکار می خوای بکنی؟ جون بهروز الان خیلی کنجکاو شدم بدونم چطوری یکی مثل این می تونه یه مزاحم رو سر جاش بشونه .ویک پله پایین امد من نا خود اگاه یک پله پایین تر رفتم.

- چیه تو که گفتی از من نمی ترسی پس شجاعتت کجا رفته؟

از پشت سرم صدای فرزاد را شنیدم که گفت: حتما زبونش رو پیشی خورده و یکمرتبه دستش را دور شانه ام حلقه کرد و در حالیکه مرا به طرف خودش می کشید گفت: مگه نه کوچولوی من؟

با پای راستم لگدی نثار پایش کردم وسریع از پله ها پایین دویدم که عماد از پشت کلاه پالتویم را گرفت و با خشونت به سمت خود برگرداندم و گفت: کجا؟ مگه می تونی از چنگ من فرار کنی؟

تا انجا که قدرت داشتم دستم را عقب بردم و محکم به صورتش کوبیدم و گفتم: ولم کن کثافت عوضی

عماد چند ثانیه نگاهم کرد و سپس سیلی محکمی به صورتم نواخت و گفت: این بجای سیلی بودکه زدی اما برای اینکه دیگه از این غلطا نکنی تنبیه خوبی برات در نظر گرفتم و به بهروز اشاره کرد. بهروز به طرف خانه آنها رفت و در را باز کرد. یک ان از تصور تنبیهی که برایم در نظر گرفته بودند مو به تنم سیخ شد. وقت ترسیدن نبود. باید از خودم دفاع می کردم به صورت عماد وحشیانه چنگ انداختم ناگهان بهروز هم به کمکم عماد امد. عماد دستش را جلوی دهانم گرفت تا نتوانم فریاد بزنم و با دست دیگرش دو دستم را از پشت گرفت. با پایم که آزاد بود لگدی زیر شکم بهروز کوبیدم که در جا روی زمین نشست. فرزاد لنگ لنگان به طرف بهروز امد و او را به داخل خانه کشید و به کمک عماد امد. یک لگد دیگر به همان پای مجروحش زدم با اینکه از فشار درد چهره اش به هم رفتهبود پاهایم را گرفت و دوتایی به طرف خانه حرکت کردند. این قدر تقلا کردم تا پایم را از دست فرزادخلاص کردم و لگد محکم دیگری به زیر شکمش کوبیدم که اوهم مثل بهروز روی زمین افتاد. عماد که گویا با تلاش من جدی تر شده بود با قدرت تمام به طرف خانه کشاندم. شاید یک قدم دیگر میخواست تا به خانه ی انها برسم که دستانم رها شد و دست عماداز جلوی دهانم برداشته شد و همزمان صدای مردی را شنیدم که می گفت: بی پدر داری چه غلطی میکنی؟

به طرف صدا برگشتم و اقای فرهنگ را دیدم . آقای فرهنگ عماد را از جا کند و در حالیکه به دیوار می کوبانیدش گفت: دفعه دیگه اگر بشنوم ازسه متری این دختر رد شدی می کشمت. اینو به اون دو نفر اوباش هم بگو و بدون کلام دیگری کیفم را از روی زمین برداشت و گفت: بریم

بی هیچ حرکتی فقط نگاهش کردم. با عصبانیت به طرف امد و در حالیکه با زویم را می کشید گفت: به مشکل برخوردی حالا؟ تا کسی توی این وضع ندیدت بیا بریم. بی هدف همراهش رفتم وقتی سوار ماشینش شدم گفت: ساعت سه و نیم مامانت تلفن میزنه شرکت اقای انتظامی میگه تو شرکت نیستی هر چی با موبایلی که داده بودی تماس گرفتم در دسترس نبود تنه کاری که تونستم بکنم این بود که شماره شرکت رو بندازم روی موبایلم و به طرف خونه تون بیام و بهت خبر بدم. حالا به مامانت تلفن بزن و بگو دوساعت دیگه میای خونه چون اگر با این وضع ببیندت مامانت سکته میکنه برای چی داری منو برو بر نگاه می کنی؟

در حالیکه به سختی از ریختن اشکهایم جلوگیری می کردم گفتم: اخه چی بگم؟ بگم توی این یک ساعت کجابودم؟

- بگو مدیر شرکت به مناسبت ساخته شدن یکی از مجتمع هاش میخواد به بچه ها شیرینی و شام بده. منم با مستخدم شرکت رفته بودم شیرینی وشام سفارش بدم.

گوشی را از دستش گرفتم و شماره را گرفتم. با اولین بوق آزاد مامان گوشی رو برداشت. با عجله گفتم: الو مامان سلام

- تو کجایی؟

- شرکت

- حرف بیخود نزن یک ساعت پیش زنگ زدم نبودی. حتما الان پیش فریبرزی

- نه مامان من الان تو شرکتم

- غلط کردی الان ساعت چهار و نیمه

- مامان صبر کنید براتون توضیح میدم. اون موقع که شما زنگ زدید من نبودم با مستخدم شرکت رفته بودم بیرون

-به من دروغ نگو زودتر بیا خونه

- مامان من تا دوساعت دیگه نمی تونم بیام چند لحظه گوش بدید براتون توضیح میدم.

- توضیح لازم نیست قطع کن خودم بهت زنگ میزنم شرکت و قطع کرد. چند لحظه بعد موبایل زنگ خورد. گوشی را برداشتم و گفتم:

- بله

- الو رمینا

- بله مامان خودمم. حال بذارید بگم چون خیلی کار دارم . امروز اقای فرهنگ میخواد به بچه ها شام بده

برای چی؟

- بخاطر تموم شدن یکی از مجتمع هاش منم رفته بودم سفارش شیرینی و شام بدم و برای همین اون موقع که شما تماس گرفته بودید نبودم. حالااجازه میدید بمونم . اقای فرهنگ خودشون من و الناز رو تا دم در خونه می رسونند. شما نگران نباشید خب مامانی دیگه کاری ندارید؟

- نه مواظب خودت باش

- چشم خدانگهدار و گوشی را به اقای فرهنگ برگرداندم و گفتم: ازتون ممنونم.

دستمالی به طرف گرفت و گفت: بیا گوشه لبت رو پاک کن و با دست دیگرش که ازاد بود اینه را به طرف برگرداند و گفت: یه نگاه به خودت بنداز . گوشه لبم خونی بود و روی دهانم هنوز اثار دست عماد باقی مانده بود و گونه ام بر اثر سیلی قرمز شده بود. رنگ صورتم پریده بود و اثارترس هنوز در چشمانم پیدا بود.

- می دونی اگر چند ثانیه دیر تر رسیده بودم چی میشد؟ وای که چقدر خدا بهت رحم کرده فکر کن اگه سه نفری ریخته بودند سرت سریه دقیقه کارت ساخته بود. چند بار بهت گفتم بگو مامانت این موقع بیاد جلوی در منتظرت بمونه؟ وقتی بهت میگم اینا هر کاری از شون بر میاد باورت نمیشه به نظر من باید از این مجتمع برید ... ااا پسره ی عوضی به زود بیست و دوسالشه عجب دوره زمونه ای شده توی خودت نریز اگر میخوای گریه کنی خجالت نکش گریه کن سبک میشی.

تا حالا جلوی کسی گریه نکردم اما بغض بد جوری جلوی گلویم را گرفته

- مطمئن باش این بغضی که داره خفت میکنه با نفس عمیق کشیدن از بین نمیره.

در حالیکه سعی میکردم بغضم در صدایم اشکار نباشد گفتم: میشه دیگه در این مورد حرف نزنیم؟

با عصبانیت گفت: نه نمیشه چون تو یه ادم کله شقی.. یه دختری که گوش به حرف بزرگتر از خودش نمیده فکر میکنه خودش همه چیز روبهتر میدونه یه دختری که همه چیز رو به شوخی میگیره نمی دونه که چه خطراتی تهدیدش میکنه. نمی دونه بعضی ادما به اندازه یه حیون ام شعور ندارن. باورش نمیشه حاضرن به خاطر چند لحظه خوش بودن با زندگی و اینده یه دختر بازی میکنند. نمی دونی یه دختر با شرایط تو لقمه دندون گیری هست که دهن همه رو به اب میندازه. حالا میخوای چیکار کنی؟

نمیدونم

- خب پس گوش کن تو میری با مامانت صحبت میکنی وبه یه جای دیگه نقل مکان میکنید

- به همین راحتی که شما میگید نیست. بهتره از مامان بخوام عصر ها جلوی مجتمع منتظرم بمونه.

-این کار دیگه فایده ای نداره این مال اون موقع بود که من فکر می کردم فقط می خوان سر به سرت بذارن اما حالا موضوع فرق می کنه.فرض کن یه شب سه نفری بریزن خونه تون شاید الان داری با خودت می گی جرات همچین غلطی رو ندارن ولی اشتباه می کنی دختر خانوم وقتی یه چاقو بذارن زیر گلوی مامانت اون موقع اس که هر کاری بگن مجبوری بکنی تازه چه معلوم یه بار دیدی بعدم هر دوتون رو کشتن یا شایدم نکشتتون فقط یه بار خبردار میشی که.....

با ترس به او که در ارامش رانندگی می کرد و حرف می زد نگاه کردم.حرفش را نیمه کاره رها کرد نگاهی به صورتم انداخت و گفت:چیه ترسیدی؟ولی ادم نباید از شنیدن حقایق بترسه.باید بشنوه و نذاره همچین مسائلی براش پیش بیاد.البته منظورم ادمای عاقل هستن.تو فکر می کنی این پسره دست از سرت برمی داره؟از الان تا هفته دیگه هر وقت جلوی اینه می ره و جای ناخونای تو رو روی صورتش می بینه به خودش قول می ده حسابت رو برسه.علا الخصوص وقتی اون دونفرم مسخره اش کنن که نتونستی از پس یه دختر بر بیای اون مصمم تر می شه که باهات تسویه حساب کنه وضعت خیلی خرابه و با تاسف سرش را تکان داد.

-اونا نمی تونن عماد رو مسخره کنن

-اها چطوری اینقدر مطمئن حرف می زنی؟نکنه جناب عالی می تونی فکر ادما رو بخونی؟می دونی این خونسردی تو کفر منو بالا میاره.باعصبانیت گفت:کی میگه من این قضیه رو جدی نگرفتم؟من به خاطر اینکه هرسه نفرشون با هم بودن گفتم نمی تونم عماد رو مسخره کنن

با تعجب نگاهم کردو گفت:یعنی اونا سه نفری ریختن سرت......تا جون به لبم نکردی حرف بزن.

ماجرا را همانطور که اتفاق افتاده بود برایش تعریف کردم.نمی دانم چه مدت طول کشید فقط زمانی به خود امدم که اشک هایم سرازیر شده بود.اقای فرهنگ دستمالی به دستم دادو گفت:بگیر صورتت پاک کن.دستمال را گرفتم و مشغول پاک کردن اشک هایم از روی گونه هایم شدم.بعد از مدتی حس کردم کمی سبک تر شدم به اقای فرهنگ رو کردم و گفتم:من دیگه مزاحم شما نمی شم اقای فرهنگ.

-اولا من خیلی گرسنه ام.دوما تو به مامانت گفتی شمام می خوری.پس نمی تونی بری خونه شام بخوری.سوما مزاحم نیستی پس شروع کن

-چی رو شروع کنم؟

-ارایش کردن رو دیگه!تو که نمی خوای توی رستوران همه نگاهمون کنن بعد از اون اگر با این سروشکل بری خونه مامانت شک می کنه

با اینکه جلوی او معذب بودم اما سریع دست به کار شدم.اقای فرهنگ که در مدتی ارایش می کردم فقط مقابلش رو نگاه کرده بود پس از پایان کارم نگاهی به صورتم کردو گفت:خوب شد.......به نظر من خانوما باید اول صبح که از خواب بیدار می شن و میرن سراغ لوازم ارایش یه فاتحه برای کسی که برای اولین بارهمچین چیزایی رو ساخت بخونن اینطور فکر نمی کنی؟

-حالا که توی این دوره اقایون کمتر از خانوما از لوازم ارایش استفاده نمی کنن.

-خدارو شکر من جز اون دسته از اقایون نیستم و در حالیکه می خندید گفت:البته خودت که بهتر می دونی من نیازی به ارایش کردن ندارم چون به اندازه کافی خوش چهره ام.

-یعنی می خواید بگید فقط ادمای بی ریخت خودشون رو ارایش می کنن.

-نه منظور من اقایون بود نه خانوما و درحالیکه پارک می کرد گفت:حالا تا دوباره با هم دعوامون نشده بهتره بریم شام بخوریم.

وارد رستوران که شدم تمام خاطرات گذشته دوباره زنده شد.قبلا دست کم ماهی یه بار به اینجا می امدیم و حالا پس از گذشت مدتی دوباره به اینجا امده بودم.هنوز سفارش غذای ما حاضر نشده بود که مدیر رستوران به طرف میز ما امد و درحالیکه با اقای فرهنگ سلام و تحوالپرسی می کرد و رو به من کردو گفت:مشتاق دیدار خانوم رسام.مدتیه اینجا قدن رنجه نمی فرمایید؟از ما قصوری دیدید؟

ماهده بودم چه جوابی به او بدهم که اقای فرهنگ به کمکم امد و گفت:خانم رسام ایران تشریف نداشتن و گرنه هیچ کجای تهران رستورانی بهتر از این پیدا نمی شه.

-نظر لطفتونه اقای فرهنگ.هدف ما هم جلب رضایت شماهاست.بیشتر از این مزاحمتون نمی شم و رفت.

-یه میز گوشه سالن نگاه کردم.اکثر اوقات با روزبه به اینجا می امدیم و پشت همان میز می نشستیم.همی شه قبل از اینکه سفارش غذا بدهیم مدیر رستوران از ما خواهش می کرد سر به سر بقیه مشتری های او نگذاریم اما کو گوش شنوا ان قدر می خندیدیم که به محض اینکه غذایمان تمام می شد مدیر رستوران با خواهش و تمنا می خواست ما را از رستوران بیرون کند.تنها زمانی از دیدن ما خوشحال می شده مامان همراه ما بود و او می توانست با خیال راحت روزنا مه اش را مطالعه کند.ای کاش زمان به عقب بر می گشت.چقدر دلم می خواست فردا که از خواب بیدار می شدم می فهمیدم همه این وقایع دورغ بوده و من یک کابوس وحشتناک دیدم.ای کاش وقتی چشم هایم را باز می کردم پدرو روزبه را کنار خود می دیدم.با صدای اقای فرهنگ که می گفت:می شناختیش به خود امدم و گفتم:ببخشید متوجه نشدم.

در حالیکه ابروهایش را در هم کشیده بود گفت:میگم می شناختیش؟

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:کی رو می شناختم؟

-همون اقایی که بهش خیره شده بودی؟

-من؟

-بله خود تو از اون موقع که اومدیم تو یه لحظه ام برای نگاه کردن به اون از دست ندادی.حتی فرصت نکردی یه قاشق غذا بخوری همه اش نگاهت به اون میز بود.

به غذایی که جلوی دستم بود نگاهی انداختم درست می گفت دست نخورده بود.بدون اینکه جوابی به او بدهم شروع به خوردن کردم.هنوز چند لحظه ای نگذشته بود که یکی از خدمه های رستوران مقابلم ایستاد و گفت:ببخشید این مال شماست و کارتی تحویلم داد و رفت.با تعجب به کارت نگاه کردم کارت از ان اقایی به اسم سامان مقدم بود.هر چه فکر کردم او را به خاطر نیاوردم.نگاهم به اقای فرهنگ که با دقت نگاهم می کرد انداختم.کارت را از دستم گرفت و با نگاهی به ان گفت:باعث تاسفه که با من همکاره.

-ولی من این اقا رو نمی شناسم

-خب کارتش رو داده که با هم اشنا بشید.هم می تونی بری شرکتش هم می تونی با همراهش تماس بگیری.

-با حرص گفتم:خوب شد راهنمایی کردید و گرنه نمی دونستم چطوری میشه باهاش ارتباط برقرار کنم.

-خواهش می کنم.

با عصبانیت بلند شدم.او هم پول غذا را روی میز گذاشت و بی انکه حرفی بزند به دنبالم امد.از در رستوران که بیرون امدم اقای فرهنگ با لحن مسخره گفت:بیچاره اقا سامان گرفتارت شده.با تعجب نگاهی به او انداختم و گفتم:ببخشید اگه ممکنه این اقا سامان رو نشون من بدید.

با لحن مسخره ای گفت:یعنی به همین زودی قیافه اش رو فراموش کردی؟

با جدیت گفتم:این لطف رو در حق من بکنید.

-همون اقایی که به ماشینش تکیه داده و سیگار می کشه.

نگاهی به ان مرد انداختم.سری برایم تکان داد و لبخند زد.با عصبانیت به طرف او رفتم و کارت ویزیتش رو مچاله کردم و جلوی پایش پرت کردم و چنان نگاه تحقیر امیزی به او انداختم که بی معطلی سوار ماشینش شد و رفت.

به طرف اقای فرهنگ رفتم و به او که با تعجب رفتن مرد را نگاه می کرد گفتم:به چی نگاه می کنید؟

-هیچی چی بهش گفتی؟

-اونقدر بی شخصیت بود که نتو نستم خودمو راضی کنم تا باهاش دهن به دهن بشم.باور کنید من اصلا متوجه اون مرد نشدم.متاسفانه من توی خودم بودم این رستوران پاتوق من و روزبه بود همیشه هم پشت همون میز گوشه رستوران می نشستیم.

تا مقابل خانه هر دو سکوت کردیم.هنگامیکه توقف کرد گفتم:ممنون اقای فرهنگ امیدوارم بتونم لطفتون رو جبران کنم.

-حرفایی که زدم جدی بگیر با مامانت صحبت کن تا هر چه زودتر از اینجا برید من می تونم به یکی از دوستام سفارش کنم ظرف دو سه روز خونه تون رو بفروشه و یه مجتمع بهتون معرفی کنه.

در حالیکه پیاده می شدم گفت:ولی بهتون گفتم ما مشکل مالی داریم.

-خب از عموت کمک بگیر

-درباره اش فکر می کنم.

-کار درستی می کنید.

-خب ببخشید که مزاحمتون شدم خدا نگهدار

-تا برسی در خونه منتظرت می مونم و دستش را به علامت خداحافظی تکان داد.

در را بستم و وارد مجتمع شدم.با عجله پله ها را بالا دویدم.حالا می فهمیدم چقدر از این سه نفر می ترسیدم.وقتی وارد خانه شدم از شدت ترس به نفس نفس افتادم.ناگهان مامان مقابلم ظاهر شد و گفت:چیه رمینا چرا نفس نفس می زنی؟

-سلام

-سلام چیزی شده؟

-نه فقط از پله ها دویدم

-برای چی؟

همین طوری.......شام خوردید؟

-اره خوش گذشت؟

-بد نبود

اصلا حال و حوصله نداشتم ولی برای اینکه مامان شک نکند لباسهایم را سریع عوض کردم و پیش او رفتم در حالیکه می نشستم گفتم:خب چه خبر؟

-تو چه خبر؟

-خبر خاصی ندارم.

-ولی قیافه ات یه چیز دیگه می گه

-یه کم خسته ام

-حتما از شدت خستگی از پله ها دویدی.تو رمینای همیشگی نیستی.حالا بگو ببینم چی شده؟

-چیزی نیست

-افرین حالا دیگه به من دروغ می گی؟

-نه یعنی چیز مهمی نیست

-تو بگو تشخیص اینکه مهم هست یا نه با من

-مامان میگم بهتر نیست اینجا رو بذاریم برای فروش

-برای چی؟

-خب.....همسایه هامون زیادادمای نرمالی نیستن.

-مگه تو می خوای با اونا رفت و امد کنی که برات مهم باشه نرمال هستن یا نه!

-نه ولی خوشم نمیاد با همچین ادمایی یه جا زندگی کنم.

-ولی خودت بهتر از من می دونی........ما مجبوریم اینجا زندگی کنیم

-نه چه اجباری خب به یه جای دیگه عوضش می کنیم.

-مجتمع های دیگه هم مثل اینجاست توشون همه جور ادمی پیدا می شه

-من می تونم از اقای فرهنگ کمک بگیرم تا یه جای خوب بهمون معرفی کنه

-جای خوب پول می خواد عزیز من

-خب بهش می گم ما همین اندازه بیشتر پول نداریم

-من اصلا علت این اصرار تو رو نمی فهمم

-منم علت مخالفت شما رو نمی فهمم

-ببین رمینا اولا با من بحث نکن ثانیا از فکر این کار بیا بیرون در ضمن خوشم نمیاد از این اقای فرهنگ کمک بخوای در هیچ موردتفهیم شد؟

-ولی مامان من نمی تونم از این فکر بیرون بیام.باید هر چه زودتر از اینجا بریم

-منظورت از باید چیه؟

-یعنی خواهش می کنم موافقت کنید

-به هیچ عنوان

-مامان چرا مثل بچه ها رفتار می کنید؟

-من مثل بچه هام یا تو که به یه دلیل احمقانه می خوای از اینجا بریم؟

بی اختیار به گریه افتادم و به اتاقم دویدم.چند دقیقه بعد مامان وارد اتاقم شد و روی تختم نشست.چند لحظه بعد ارام ارام موهایم را نوازش کرد.از وقتی به یاد داشتم جلوی کسی گریه نکرده بودم ولی امروز برای دومین بار این کار را کرده بودم.

-رمینا تو داری گریه می کنی.گریه کردنت رو فراموش کرده بودم.به من بگو چی شده.باید اونقدر مهم باشه که به گریه افتادی بگو عزیزم نذار صد تا فکر ناجور به سرم بیفته

-دلم را به دریا زدم و گفتم:مامان من می ترسم

-از چی؟

-از سه تا پسرای این مجتمع اونا همیشه توی راه پله مزاحمم میشه

مامان با عصبانیت گفتن:غلط کردن

دستش رو گرفتم و گفتم:مامان به خاطر خدا عصبانی نشید.اونا خیلی بی ادب و سمج هستن.من خیلی ازشون می ترسم واقعا هر کاری که بگید از اونا بر میاد.من هر صبح و بعد از ظهر می میرم و زنده میشم.باور کنید احساس امنیت نمی کنم.حتی الان که توی خونه ام.

-از فردا تا سر خیابون باهات میام.

-نه مامان این راهش نیست اگه یه روز توی خیابون مزاحمم شدن چی؟

-چند روز که کم محلشون میرن سراغ کار و زندگی خودشون

-مامان چرا متوجه نمی شید من هیچوقت به اونا محل نمی ذارم.ولی اونا دست بردار نیستن

-رمینا عزیزم تو الان ترسیدی هیچ غلطی نمی تونن بکنن.

-اره من ترسیدم خیلی ام ترسیدم باور کنید اونا از حیوون وحشی ترن و دوباره به گریه افتادم.

-رمینا بس کن تو داری منم می ترسونی.

در حالیکه گریه می کردم گفتم:مامان خواهش می کنم از اینجا بریم من دیگه نمی تونم اینجا زندگی کنم.

ناگهان مامان با وحشت نگاهی به من انداخت و بریده بریده گفت:رمینا...نکنه اتفاقی...برات افتاده....اره؟ومحکم تکانم داد.

-نه مامان ولی می ترسم بیفته شما باید به فکر من باشید من نمی خوام برام مشکلی پیش بیاد

-رمینا پس خیالم راحت باشه؟

-اره مامان ولی من دیگه نمی خوام اینجا باشم باشه مامن؟

-اخه.....

نگذاشتم ادامه بدهد و گفتم:

-فکر پولش رو نکنید من با اقای فرهنگ صحبت می کنم تا جایی برامون پیدا کنه گه پول اضافه تر نخواد.مامان جون موافقت کنید به خاطر من

-برای چی به اقای فرهنگ می خوای بگی؟

-برای اینکه اشنا داره زود می تونه خونه مون رو بفروشه و یه جای خوب برامون پیدا کنه

مامان در حالیکه بر می خاست گفت:خب روز سختی داشتی حالا بهتره بخوابی فردا خودم تا سر خیابون همراهت میام.عصرم سر خیابون منتظرت می مونم و رفت.

از اینکه مجبور نشده بودم جریان وحشتناک عصر را برای مامان تعریف کنم خدارو شکر کردم.دوباره تمام ماجرای راه پله مثل فیلم از جلوی چشمانم گذشت.از فکر اینکه اگر اقای فرهنگ چند لحظه دیرتر به انجا رسیده بود چه اتفاقاتی برای من می افتاد مو به تنم ایستاد.دلم نمی خواست دوباره ان اتفاق برایم بیفتد.چشم هایم را بستم و سعی کردم بخوابم.

********************

چند ضربه به در اتاق فرهنگ زدم و وارد اتاق شدم و گفتم:با من کاری داشتید؟

-بله موضوع خونه چی شد با مامانت حرف زدی؟

-بله و موافقتش رو جلب کردم اگر لطف کنید و از دوستتون بخواید هر چه سریع تر برای خونه مشتری پیدا کنه ازتون ممنون میشم.

-خوش شانسی چون همین الان براش مشتری پیدا کردم باهاش تماس می گیرم عصز بیاد خونه رو ببینه و اما در مورد خرید خونه متاسفانه نتونستم جایی رو پیدا کنم.البته توی مجتمع خودمون یه هشتاد متری هست یعنی بیست متر از الانتون کوچکتره که فکر نمی کنم مامانت موافقت کنه.البته اینجوری نمی خواد چیزی سر بدید ولی خوب مزایای خوبی داره که یکیش اینه که توی مجتمع همه اقایون متاهلن یعنی هیچ پسری مجردی وجود نداره البته به جز من که از جانب منم خیالت راحت باشه چون قصد دارم ازدواج کنم.البته مثل خونهه قبلی اینم طبقه سومه.هر وقت مایل باشی می تونی بیای خونه رو ببینی.

-باید با مامان صحبت کنم اگر موافق بود باشه

-یه جای دیگه هم یه اپارتمان صد متری سراغ دارم ولی هم پول می خواد هم اینکه دو تا پسر مجرد داره هم یه دختر بهاسم تینا

-گفتم که پول اضافی نداریم

-یعنی فقط مشکل پوله چیز دیگه ای نیست؟

-اگه منظورتون تیناست باید بگم بزرگتر از تینام رو ادم کردم و از اتاقش بیرون امدم.

***********

وقتی شرایط دو اپارتمان را به مامان گفتم بدون هیچ اعتراضی با اپارتمان هشتاد متری موافقت کرد.بدون شک می دانست اگر اپارتمان بزرگتر را انتخاب کند من به سراغ عمو میروم تا کمکمان کند.هنوز حرفهایمان تمام نشده بود که تلفن به صدا درامد.پشت خط اقای فرهنگ بود و. اطلاع داد برای خانه مشتری اورده و در جواب او که می پرسید:می تونه بیاد خونه رو ببینه گفتم:بله مشکلی نیست.

-خب پس تا چند دقیقه دیگه میاد.فعلا خداحافظ

-خدا نگهدار و گوشی را گذاشتم و گفتم:مامان الان مشتری میاد

نگاهی به گوشه کنار خانه انداختم تا ببینم همه چیز مرتب است یا نه که صدای زنگ را شنیدم به طرف در رفتم و انرا باز کردم و با اقای محمدی روبرو شدم.اقای محمدی با خونسردی کامل گفت:سلام خانم بنده محمدی هستم برای خرید خونه خدمتتون رسیدم.می تونم نگاهی به خونه بندازم؟

-بله بفرمایید

اقای محمدی نگاهی گذرا به هال انداخت و گفت:می تونم یه نمگاهی به اتاق های خواب بندازم؟

بدون حرف به طرف اتاق مامان به راه افتادم و در ان را باز کردم و سپس اتاق خودم را نشان او دادم.اقای محمدی در حین اینکه درون اتق ها را نگاه می کرد گفت:تصمیم برای فروش قطعی خانوم؟

-بله

در حالیکه از اتاق خارج می شد گفت:پس هر روز که مایل بودید با من تماس بگیرید و کارتش را به دست مامان داد.......البته من تا سه روز دیگه قراره برم جنوب و میل دارم قبل از رفتن معامله رو تموم کنیم.........خدانگهدار خانوما و رفت.

با خوشحالی رو به مامان کردم و گفتم:اخ جون خونه رو پسندید.

دوروز از ورود ما به خانه ی جدید میگذشت که با قرار قبلی عمو به دیدن ما اومد. در را که باز کردم عمو دسته گل بزرگ و زیبایی را به دستم داد و گفت: نمی دونستم چه گلی دوست داری برای همین از هر گلی اونجا بود یه شاخه برداشتم.

- مرسی عمو جون خیلی خوش اومدید.

با خواهش و تمنا از مامان خواسته بودم تا با عمو رفتار خشک و جدی نداشته باشه در جواب عمو که پرسید رزا کجاست گفتم: مامان داره لباس عوض میکنه الان میاد و به اشپزخانه رفتم و برای عمو یک فنجان قهوه ریختم و نزد او بازگشتم. عمو در حین اینکه فنجان قهوه را برمیداشت گفت: خونه قشنگیه

کنارش نشستم و گفتم:

- شما هنوز خونه پیدا نکردید ؟

- هنوز نه یعنی قیمت خونه ها خیلی متفاوته یه خونه رو به من سه باز نشون دادن هر سه بارم قیمتش با دفعه قبل فرق داشت. فکرمیکنم فهمیدن من وارد نیستم

- عمو جون میخواد از اقای فرهنگ خواهش کنم یه خونه براتون پیدا کنه؟

- اگر این کارو کنی که خیلی خوبه.

- وقتی اقای فرهنگ از مسافرت برگشت باهاش صحبت میکنم حالا کجا مد نظرتونه؟

- هر چی به شما نزدیک تر بهتر

- از این که اینقدر به فکر ما هستید ممنون و برخاستم که دستم را گرفت و گفت: کجا عزیزم؟

- الان برمیگردم

- میخوای بری دنبال رزا؟

- اخه این طرز برخورد شایسته شما نیست

- نباید بهش فشار بیاری اون خودش باید بیاد منو ببینه نه اینکه با زور و اجبار تو

- ولی هر چی باشه شما مهمون ماهستید.

- باشه از نظر من اشکالی نداره یه بار به خاطر من با رزا بدرفتاری نکنی ها؟ اون مادرته نباید کاری کنی که از دستت دلگیر بشه

- چشم عمو

- حالا بگو چرا این قدر سریع خونه رو عوض کردید. نگفته بودید قصد فروش دارید

- می دونید خیلی ناگهانی تصمیم گرفتیم بفروشیم

- نظر رزا بود؟

- نه من دیگه نمی خواستم اونجا زندگی کنم خیلی به مامان اصرار کردم که قبول کرد.

- نمی خوای علتش رو به من بگی؟

- همیشه چند تا از پسرای همسایه مزاحمم می شدند هر چی بهشون کم محلی میکردم دست بردار نبودن منم برای اینکه مشکلی پیش نیاد این تصمیم رو گرفتم.

- کار درستی کردی

- عمو جون یه سوالی ازتون بپرسم ناراحت نمی شید؟

- نه بپرس

- چرا شما تا حالا ازدواج نکردید؟

- من ازدواج کردم ولی عمر این ازدواج کوتاه بود

- جدا شدید؟

- اره ولی نه با طلاق با مرگ سوفیا از هم جدا شدیم.

- دوستش داشتید؟

- بعد از رزا تنها دختری بود که تونست پا به قلب من بذاره

- خیلی متاسفم عمو جون.

- خودتو ناراحت نکن هفده سال از مرگش میگذره

- چطوری این اتفاق افتاد.

- قبل از اینکه بتونه بچمون رو به دنیا بیاره خودش از دنیا رفت دخترمون هم پنج دقیقه بعد از مادرش از دنیا رفت.

بازوی او را فشردم و گفتم: اه عموی بیچاره ی من ظرف چند دقیقه دو تا از عزیزانتون رو از دست دادید.

- بعد از این اتفاق دیگه به فکر ازدواج نیوفتادم سوفیا به خاطر به دنیا اوردن بچه من از دینا رفت اگر من بچه نمی خواستم سوفیا نمی مرد می دونی هنوزم عذاب وجدان دارم.

این چه حرفیه اصلا شما مقصر نبودید شما که نمی دونستید سوفیا میخواد بمیره وگرنه محال بود از ش بچه بخواید. اخه مگه ممکنه ادمی به مهربونی شما دلش بخواد همسرش رو بکشه.شما نباید خودتون رو سرزنش کنید ای کاش کنجکاوی نکرده بودم.

لبخندی زد: ولی من الان یه دختر خوشگل ومهربون دارم که از قضا خیلی هم دوستش دارم

*************

نگاهی به الناز انداختم و گفتم:

- چه خبر خوش می گذره؟

-ا.........ی

- اهان ببخشید اگر ممکنه ترجمه اش کن

- یعنی بد نیست میگذره

- اقا منصور چطوره؟ بهتر شد؟

- مگه مریضه؟

- واه.. یعنی تو تاحالا نفهمیدی؟ بابا تو دیگه چه زنی هستی؟

- دوباره شروع نکن.

- مگه دروغ میگم. همه می رن زن میگیرن این طفلک بیچاره بی مادر هم رفته زن گرفته. اخ که این جیگرم براش کبابه.

خندید و گفت:

- بالاخره خونه جدید رو چیدید؟

- اره

- مامان اقای فرهنگ رو دیدی؟

- نه

- خیلی خانم و با شخصیته اینقدر اروم حرف میزنه که ادم نمی فهمه چی میگه.

قیافه ی متعجبی به خودم گرفتم و گفتم: نگو

الناز چپ چپ نگاهم کرد و حرفی نزد.

- چیه؟ پس چرا این طوری نگاهم میکنی یه بار خدایی نکرده بلایی سر چشمات میاری ها. حالا هی چش سفیدی کن. کم عیب و ایراد داره میخواد این یکی ام بهش اضافه نه . دیوونه که هست کر هم که هست کم مونده لوچ هم بشه. حالا ببین می تونی عضو افتخاری این جمعیت زنان مطلقه کشور بشی یا نه و از روی میز برخاستم و صندلی را روبروی الناز گذاشتم و گفتم: بینندگان عزیز توجهتون رو به این گزارش پزشکی جلب میکنم .... با عرض سلام خدمت بیندگان عزیز و همین وطورشما و به الناز نگاه کردم . در ابتدای عرایضم لازمه از شما که این برنامه اموزنده رو تهیه کردید تشکر کنم . بنده دکتر رمینا رسام هستم متخصص در زمینه کوری و کری و کچلی و لالی... قبل از هر چیزی من لازم میدونم انواع این بیماری ها رو برای بینندگان شرح بدم. کوری انواع مختلفی داره که عبارتند از: اخفش، بابا غوری...

الناز نگذاشت جمله ام را تکمیل کنم و گفت: وای که تو چقدر پررویی رمینا میشه انواع پررویی رو هم بگی؟

- البته جانم.. ولی نه توی این بحث....خوب حالا چون وقت کمه میرم سراغ مشکل خانم فرهنگ. نظر کارشناسی من اینه که یا خانم فرهنگ مبتلا به یکی از بیماری های حنجره شده یا دچار ضعف شنوایی هست که البته این دولی صائب تره.

- تا پرتت نکردم بیرون خودت برو

- و اما سخن اخر.....

از همه کسانی که این برنامه رو دیدن تقاضا میشود در صورت برخورد با ادمایی که مبتلا به دو نوع از این چهار نوع بیماری هستن لطفا هر چه سریعتر اون افراد رو به قبرستون ادمای اقساطی و قراضه تحویل بدن. در حال حاضر سه تا قبرستون اماده دریافت این ادما هستن پایگاه اول بولوار....

با بلند شدن الناز حرفم را نیمه کاره رها کردم و ازاتاق بیرون دویدم که با اقای فرهنگ برخورد کردم و تعادلم را از دست دادم که اقای فرهنگ میان زمین و هوا گرفتم و گفت: کسی دنبالت کرده؟

با خجالت خودم رو کنار کشیدم و گفتم: سلام

اقای فرهنگ در حالی که میخندیدگفت: سلام خوبی؟

- متشکر حال شما چطوره؟

- عالی..... خانم گلچین هستن؟

- بله و برای جواب دادن تلفن از مقابلش عبور کردم و با عجله وارد اتاقم شدم و گوشی را برداشتم وگفتم: بله

به محض شنیدن صدای تینا دوباره موجی از تنفر وجودم را فرا گرفت میخواستم گوشی را بگذارم ولی پشیمان شدم و دوباره گفتم: الو.... الو.... صداتون نمیاد دوباره تماس بگیرید. و قطع کردم. خواستم دنبال اقای فرهنگ بروم که با شنیدن صدای مردیکه میگفت: مگه تلفن خرابه؟ به انتهای اتاق نگاهی انداختم و اقای محمدی را دیدم. با عجله گفتم: سلام ببخشید من اصلا متوجه نشدم.

- سلام خانم اشکالی نداره و با اشاره به تلفن گفت: خرابه؟

هول شده بودم نمی دانستم چه بگویم نگاهی به اقای محمدی که با دقت ارزیابی ام میکرد انداختم و گفتم: بله ... یعنی نه... فکر میکنم با اقای فرهنگ کار دارن

با تعجب گفت: از کجا فهمیدید با اقای فرهنگ کار دارن؟

- همین طوری.

در حالیکه سعی میکرد نخندد گفت: پس مزاحم بود؟

در همین موقع صدای تلفن به صدا در امد و همزمان با ان اقای فرهنگ وارد اتاق شد. با عجله گفتم: تلفن اقای فرهنگ.

- با من؟ خانم رسام نکنه شما علم غیب دارید و من نمی دونستم؟

- ایشون علم غیب ندارن. تو شماره تلفن اشتباهی دادی. گوشی رو بردار دیگه

اقای فرهنگ گوشی را برداشت و پس از چند لحظه با اوقات تلخی گفت: خانم رسام اگر تینا تماس گرفت من نیستم.

سری به علامت فهمیدن تکان دادم و به اتاق الناز رفتم. هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که صدای اقای فرهنگ را شنیدم که میگفت: خانم رسام.

رو به الناز کردم و گفتم: ببشخید مزاحمتون شدم.

مودب شدی.

- بودم تو نفهمیدی و در حالیکه میخندیدم اتاق را ترک کردم. اقای فرهنگ که به چهار چوب در اتاقش تکیه زده بود با دیدنم گفت: کامپیوتر خرابه. درستش می کنی؟

- اگر بتونم بله

همان طور که ایستاده بود با دستش اشاره کرد که وارد شوم. با ظرافت از کنارش گذشتم و وارد اتاق شدم. از پشت سرو صدای اقای فرهنگ را شنیدم که گفت: تا خرابترش نکرید پاشو.

- اقای محمدی برخاست و با دستش اشاره کرد و گفت: بفرمایید.

جای او نشستم و نگاهی به کامپیوتر انداختم. باز مشکل قبلی را پیدا کرده بود. سریع دست به کار شدم و در عرض چند دقیقه درستش کردم و د ر حالیکه بلند میشدم گفتم: درست شد. و جواب تشکر انها را دادم و از اتاق خارج شدم.

یکربع بعد اقای محمدی رفت و من میخواستم به اتاق اقای فرهنگ بروم و برای خرید خانه ی عمو از او کمک بگیرم که خودش از اتاق بیرون امدو گفت: یادم رفت بپرسم خونه جدید چطوره؟

- خوبه

- چند روزه که اومدید؟

- چهار روز

- با اونا که دیگه برخورد نداشتی؟

- خوشبختانه نه .. ببخشید می تونید یه کمک دیگه ام به من بکنید؟

و بدون اینکه منتظر جواب او بمانم ادامه دادم. یه خونه نزدیک خونه خودمون میخوام.

- چند متری؟

- صدو پنجاه متری.. حالا ده متر پایین و بالا اشکالی نداره

- باشه فردا خبرش رو میدم

- ممنون خیلی لطف دارید

- چه کار کنم وقتی یه نفرم این جوری ازم خواهش میکنه می تونم خواهشش رو رد کنم.

- به قول خودتون دیگه خبرش نکنید.

- باشه پس تا یه جواب تند و تیز تحویلم ندادی من رفتم و به اتاقش رفت. در حال خندیدن به حرف اقای فرهنگ بودم که الناز سر زده وارد شد و گفت:

- چیه برای خودت جک تعریف کردی؟ اگر بلند تر بگی منم میخندم ها.

- تو نمیخواد بخندی. برو ادب و نزاکت رو یاد بگیر واجب تره

- اوه اونه... ابکش به کفگیر میگه ته سوراخ داری

- اره دیگ هم به دیگ میگه روت سیاه. حالا هی جواب منو به مثل و متل و شعر و ایه و حدیث بده. اصلا ببینم بهت یاد ندادنسر زده توی اتاق کسی نری؟

الناز در حالیکه میخدید سرش را به علامت منفی تکان داد و پاکتی را که از دید من مخفی مانده بود روی میز گذاشت و گفت: برای شماست.

- این چیه؟ کارت تبریکه؟ و انرا باز کردم و با دیدن کارت عروسی لبخند زدم و گفت:

- به به چه کارت قشنگی!

- انتخاب منصوره.

- خیلی با سلیقه اس فقط نمی دونم چرا این جا اشتباهیاسم تو رو به جای اسم خودم نوشته کارت ها رو که پخش نکردین؟

- چطور مگه/

- ااا یعنی میخوای بگی نمی دونی واقعا که در خودتو به اون راه زدن استعداد عجیبی داری. باشه دیگه چه میشه کرد. مال تو..... امیدوارم به پای منصور پیر شی و بیفتی و بمیری تا منو منصور به هم برسیم.

- دیوونه.... رمینا از ت یه خواهشی دارم.

- من فقط میتونم خواهش های قبل از مرگ یعنی درست لحظه جون دادن ادم های رو براورده کنم پس اون موقع بیا و مزاحم شو. اگر خواهشی و چیزی جلوی تو نبود در اسرع وقت در خواست رو اجابت می کنم. با خنده گفت: رمینا مسخره بازی در نیار دیگه. تو کارت های عروسی رو به بقیه میرسونی.

- چرا من؟ مگه تو مردی؟

- اوه انگار میخواد بره سطح شهر کارت پخش کنه. میخوای چار تا کارت بدی دست اینا

- خب بذا رو برو حالا عروسی کی هست؟

- مگر کارت رونخوندی؟

- اخه وقتی اسم ترو بجای اسم خودم دیدم دیگه نفهمیدم چی خوندم حالا تو میمیری بگی؟

- هفته دیگه پنج شنیه.

- اوه... از الان برای هشت روز دیگه داری کارت پخش میکنی؟ خوبیت نداره عروس اینقدر ذوق زده باشه. من برای خودت میگم.

خب برای همی یه ساعته با تو دیوونه سرو کله میزنم تو روز دوشنبه کارت ها رو بده اخه من از شنبه مرخصی گرفتم.

در همین موقع صدای اقای انتظامی را شنیدم: خانم گلچین حاضرید؟

به الناز لبخندی زدم:خیالت راحت باشه امیدوارم خوشبخت شی

- مرسی حتما بیا

- سعی میکنم.

- نخیر سعی نکن باید بیای من منتظرم البته همراه مامانت.

- مامان که نمیاد ولی من سعی می کنم بیام.

- فقط وای بحالت اگر نیای تا هفته دیگه خدافظ

- به سلامت.

وارد خانه که شدم دیدم مامان نشسته و در فکر است.با تعجب نگاهش کردم.حتی متوجه حضور من نشده بود.

-مامان خانوم کجایی؟

با تعجب و کمی عصبانی گفت:چرا اینطوری میای تو خونه؟

-من که طوری نیومده بودم مثل همیشه با کلید در رو باز کردم ولی شما خیلی تو فکر بودید و با نگاهی به ظرف میوه گفتم:مهمون داشتیم؟

-برو لباست رو عوض کن بیا کارت دارم.

-چشم و به سرعت به اتاقم رفتم و پس از تعویض لباس کنار مامان نشستم و گفتم:بنده در خدمتتونم.

-می دونی کی اینجا بود؟

-چه عرض کنم؟بوی ادکلن عموی خوش تیپ ام که نمیاد.پس نمی دونم.خودتون بگید.

-خانوم فرهنگ.

-با تعجب گفتم:خانوم فرهنگ؟

-بله همون خانوم فرهنگی که طبقه پنجم زندگی می کنه شناختی؟

-بله مامان اقای فرهنگ خب چیکار داشت؟

-هیچی همین طوری اومده بود احوالپرسی ولی تعجب می کنم چطوری مادر اقای فرهنگ اینقدر جوونه.

-مگر چند ساله بود؟

-ای یه هفت هشت سالی بزرگتر از من نشون می داد ولی وقتی گفت پنجاه سالمه من از تعجب خشکم زد.

-واه چرا؟

-اخه یادم میاد تو گفتی اقای فرهنگ میان ساله به نظر تو امکان داره مادرو فرزندی همسن و سال هم باشن؟

-البته با این سرعت پیشرفت سرعت علم همچین دور از ذهن نیست تا چند سال دیگه مادر و فرزند همسن و سال داشته باشیم.

-رمینا جدی باش!و زود توضیح بده البته به نفعته که قهنع کننده باشه.

-این خانوم فرهنگ مامان اقای فرهنگ برادر زاده اقا فرهنگ بزرگ هستن.

-ولی تو به من نگفتی بودی دو تا اقای فرهنگ تو شرکت هست.

-خب شما هیچ وقت نپرسیدید.

-این چیکاره اس؟

-در واقع اینم ریئس شرکته مثل اقای فرهنگ.

-کدومشون توی خرید و فروش خونه کمکت کرد؟

-کوچیکه.

-تو نمی دونی که یه مرد جوون بی دلیل برای دختری به سن و سال تو کاری انجام نمی ده؟

-حالا که ایشون بی دلیل و بی عوض این کاررو برای من انجام دادن.

-دیگه حق نداری چیزی از این اقای فرهنگ بخوای.

-چشم مامان حالا چرا عصبانی میشید؟

-برای اینکه از دستت به شدت ناراحتم.

-اخه چرا؟خب من که بهتون گفتم از اقای فرهنگ کمک گرفتم.

-ولی من نمی دونستم اون یه مرد سی ساله اس که بد تر از اون مجردام هست.اگر می دونستم محال بود اجازه بدم همچین کاری بکنی.گذشته از این چرا توی مجتمع خودشون برای تو خونه پیدا کرد؟

-برای اینکه خیلی فوری می خواستم از اون جهنم بیام بیرون.بعدم یه جای دیگه هم معرفی کرد اونم توی مجتمع اون اقای فرهنگ بود ولی پول اضافه می خواست و اگر یادتون باشه شما قبول نکردید و البته از شما بعیده که درباره مردم اینطوری عجولانه و نامهربون قضاوت کنید همین طور درباره من در واقع شما باید از اقای فرهنگ ممنون باشید نه اینکه بهش بدبین باشید.ای کاش دیدتون رو نسبت یه مردم عوض می کردید و او را ترک کردم اما هنوز چند قدمی برنداشته بودم که تلفن زنگ خورد.گوشی را برداشتم:بله؟

پس از چند لحظه صدای اقای فرهنگ را شنیدم:الو سلام

هول شده بودم مسلما اگر مامان می فهمید این همان اقای فرهنگ جوان است به شدت عصبانی میشد.ناگهان فکری به ذهنم رسید و گفتم:سلام عمو جون.

-خوبی عمو جون؟دلم برات تنگ شده پس چرا یه سر به ما نمی زنی؟خیلی بی عاظفه ای.

در حالیکه از حرف های اقای فرهنگ خنده ام گرفته بود گفتم:منم دلم براتون تنگ شده.

-نه دیگه پیشرفتت خیلی سریع شده عمو جون بهت تبریگ می گم.

-مرسی مامانم خوبه.

-خدارو شکر.برای عموت یه خوه پیدا کردم باهاش تماس بگیر و برای ساعت پنج قرار بذار بیاد خونه رو ببینه.

-شما خیلی لطف دارید.راستی شماره شرکت رو بهتون دادم؟

-یعنی نمی تونی باهاش تماس بگیری؟

-درسته.

-با همون شماره موبایلی که بهم دادی تماس بگیرم؟

-بله.

-خب کاری نداری؟

-نه مرسی واقعا لطف کردید.

-خواهش می کنم عزیز دل عمو.فعلا خداحافظ.

گوشی را که گذاشتم خیلی خونسرد به مامان گفتم:عمو سلام رسوند و به اتاقم رفتم.

-مامان اخه چرا؟

-حوصله ندارم.

-خب چون حوصله ندارید بهتون اصرار می کنم بیاید.

-رمینا تو برو.

-اخه شما اینجا تنها می مونید.

-یه شب که هزار شب نمی شه تو برو امیدوارم بهت خوش بگذره.

-اگر می خواید به من خوش بگذره باهام بیایید.

-رمینا تو که نمی تونی نظر منو عوض کنی پس بیخودی وقتتو تلف نکن.

ناراضی به اتاقم رفتم و اماده شدم.هنگامی که پیش مامان بر گشتم در حال مطالعه کتابی بود.نگاهی به لباسم انداخت و گفت:بیا جلو ببینم.

مقابل مامان ایستادم یقه کتم را مرتب کرد و گفت:با اژانس برو.

-قراره عمو بیاد دنبالم.

با نارضلیتی سری تکان داد و گفت:دیرتراز دوازده برنگردی.

-چشم هنوز تغییر عقیده ندادید؟

-نه.

-خسته نشدید از بس توی خونه موندید و به درو دیوار نگاه کردید؟اصلا چرا خودتون رو توی خونه حبس کردید؟

-من قبلا هم زیاد رفت و امدی نداشتم.

-ولی قبلا پدر بود و نمی ذاشت بهتون بد بگذره.

-به هر حال من اونجا کسی رو نمی شناسم و خوشم نمیاد توی جمعی باشم که نه کسی منو میشناسه نه من کسی رو می شمناسم.

-خانوم فرهنگ رو که می شناسید.

-بله ولی ایشونم تشریف نمیارن.

-شما از کجا می دونید؟

-صبح دیدمش.اومده بود اینجا اصرار کرد شب برم خونه شون ولی مرددام.نمی دونم برم یا نه.نظر تو چیه؟

-اگه بگم برید فکر می کنید به خاطر اقای فرهنگ گفتم.

-من درباره تو هیچ فکر یا قضاوت نا جوری نکردم.

-ولی در مورد اقای فرهنگ کردید.

-شاید به این دلیل که تو اصلا درباره اش حرف نزدی.

-من درباره هیچ کدوم از بچه های شرکت با شما حرف نزدم.

بازوهایم را گرفت و گفت:تو که از دست من دلگیر نیستی؟می دونی از روی نگرانی این حرف رو زدم.قصدی نداشتم و گرنه من به پاکی و عاقلی تو ایمان دارم.....هنوز از دستم ناراحتی؟

صورتش را بوسیدم و گفتم:نه مامان خوبم نه...حالا بالاخره میرید خونه اقای فرهنگ؟

-به احتمال زیاد اره.

-امیدوارم بهتون خوش بگذره.مامان سعی کنید این پیله رو پاره کنید.

-از اینکه به فکر منی ممنون.

در همین موقع صدای زنگ در بلند شد.مامان در حالیکه تا جلوی در همراهیم می کرد گفت:هدیه الناز رو برداشتی؟

-بله مامان خدانگهدار

-به سلامت.

از دور عمو را دیدم که به ماشین تکیه داده بود.دستی برایش تکان دادم و به طرفش رفتم و گفتم:سلام خیلی تو زحمت افتادید.

-خواهش می کنم رزا چطوره؟

-خوبه از خونه راضی هستید؟

-اره واقعا که اگر اقای فرهنگ کمک نکرده بود حالا حالاها نمی تونستم یه خونه پیدا کنم.جدا که پسر خوبیه.با اینکه تازه با من اشنا شده بود خیلی راحت برخورد کرد.انگار که من یکی از دوستای قدیمیش ام.می دونی خیلی وقت بود با همچین ادمایی برخورد نداشتم.واقعا که خوی و خصلت ایرانی خودشو حفظ کرده.من خیلی خوشحالم که شما توی مجتمع اونا زندگی می کنید.

-ولی مامان وقتی فهمید که من از اقای فرهنگ کمک گرفتم خیلی عصبانی شد و قد غن کرد که دیگه ازش کمک بگیرم.چرا؟مامان می گه که مردی به سن و سال اون محاله که یه ککاری رو بدون عوض برای دختری به سن و سال من انجام بده.

-خب رزا چون یه مادره همچین فکری کرده البته خیلی از مردام بی دلیل کاری برای کسی انجام نمی دن ولی مطوئنم که اقای فرهنگ این طور نیست.

-منم همین طور فکر می کنم به هر حال من دیگه به مامان نگفتم که برای خرید خونه شمام از اقای فرهنگ کمک گرفتم.راستی کارتون چی شد؟

-اقای فرهنگ بهم پیشنهاد داد باهاشون شریک بشم قرار شد فکر کنم بعد بهش جواب بدم.نظر تو چیه؟

-خب از این جهت که الان شرکت اونا توی کار ساخت و ساز مشهور شده و در واقع به بازدهی رسیده خوبه.می دونید اگر شما بخواید یه کاری رو خودتون شروع کنید تا بخواد به بازدهی برسه وقت می بره.

سپس از روی کارت ادرس محل عروسی را خواندم.عمو با نگاهی به پاکت کارت گفت:رزام که دعوت شده پس چرا نیومده؟

-نمی دونم خیلی اصرار کردم ولی مرغ یه پا داره.

-پس هنوز تنهایی رو به معاشرت با دیگران ترجیح می ده؟

-باور می کنید مامان چند ماهه که از خونه بیرون نرفته؟من واقعا براش نگرانم.

-جدی یعنی خونه یه دوست هم نرفته؟

-نه یعنی مامان دوستی نداره.

-شما قبلا با کسی رفت و امد نمی کردید؟

-کم ولی بعد از مرگ پدر و روزبه مامان نخواست که با کسی ارتباط برقرار کنیم.می دونید شما تنها کسی هستید که توی این مدت به خونه ما اومده.

ابروهای عمو به حالت تعجب بالا رفت.در حالیکه به قیافه متعجب عمو خنده ام گرفت بود گفتم:ببخشید یه نفر دیگه ام به خونه ما اومده.مادر اقای فرهنگ و با دیدن تابلوی کوچه شفق گفتم:بالاخره پیداش کردیم بپیچید توی همین کوچه.

عمو مقابل خانه الناز ماشین را متوقف کرد و گفت:چه ساعتی بیام سراغت؟

-ساعت یازده و نیم باید دوازده خونه باشم.

-نگران نباش برای دوازده میام دنبالت.

با عمو خداحافظی کردم و وارد خانه شدم.هنوز حیاط را پشت سر نگذاشته بودم که از پشت سر صدای اقای فرهنگ را شنیدم.

-شمایید خانوم رسام؟

به عقب برگشتم و با دیدن اقای فرهنگ لبخندی زدم و گفتم:سلام حالتون خوبه؟

-به شما انشاءالله یه روزی بیاییم عروسی شما البته اگر دعوتم کنی

-حتما کی از شما بهتر و مقابل در ورودی ایستادم و گفتم:خواهش می کنم.اما اقای فرهنگ دستش را پشت شانه ام گذاشت و گفت:اول شما.

وارد خانه شدم و نگاه به جستجوی الناز پرداختم.الناز که گویا زودتر از من متوجه ما شده بود به طرفمان امد و گفت:سلام خوش امدید.گونه الناز را بوسیدم و گفتم:تبریک می گم.خیلی ناز شدی وبا شنیدن صدای اقای فرهنگ که می گفت((خانوم گلچین ما رو هم تحویل بگیرید))کنار رفتم و با منصور سلام و احوالپرسی کردم.

منصور که اثار خوشحالی از وجناتش پیدا بود گفت:خیلی لطف کردید تشریف اوردید.ورو به الناز کرد و گفت:الناز جان بهتره بیشتر از این سر پا نگهشون نداری و با نگاهی به من و اقای فرهنگ ادامه داد:خانوم اقا خواهش می کنم و با دستش به میزی اشاره کرد.اقیای فرهنگ صندلی را برایم عقب کشید و گفت:بفرمایید.تشکری کردم و نشستم.اقای فرهنگ همین طور که با ارامش سیبی را پوست می گرفت شروع به صحبت درباره بالا رفتن سن ازدواج کرد:زمان ما هر کس که دیگه خیلی دیر زن می گرفت نهایت بیست و پنج شش سالش بود حالا دیگه اقایون زودتر از سی و سه چهار سالا پاشون رو جلو نمی ذارن.خانوم دیر ازدواج کردن سطح توقع رو بالا می بره.اصلا ازدواج وقت مشخص داره.اقا تازه سی و خورده ای سالش هست که ازدواج می کنه بعد تا یه سه چهار سالی بچه نمی خواد که بچه دار میشه دست کم یه چهل سالی بزرگتر از بچه بدبختش هست.اخه اینا اصلا خرف همدیگه رو می فهمن؟تازه چی؟وقتی بچه پونزده شونزده سالش می شه اقا بوی الرحمانش بلند شده.

از عصبانیت اقای فرهنگ خنده ام گرفته بود.سرم را پایین انداختم.اقای فرهنگ دوباره با حرص ادامه داد:نخندید خانوم نخندید!به خدا این معضل گریه داره چرا شما جوونا همه چیز رو به شوخی می گیرید؟

-مگه این مشکل رو ما جوونا به وجود اوردیم؟شما فکر می کنید یه دختر دوست داره تا سی سالگی ازدواج نکنه یا یه پسر دوست داره تا چهل سالگی بچه دار نشه؟نخیر اصلا این طور نیست با عرض معذرت باید بگم شما یه طرفه به قاضی رفتید.وقتی یه پسر بیکاره برای چی باید تشکیل خانواده بده.که چی؟کی زمان پیامبر معضل بیکاری وجود داشت؟کی اون زمان دانشگاهی وجود داشت که دست کم بعد با یه مدرک الکی که نه به درد دنیا می خوره نه به درد عقبی و بخواد دنبال کار بگرده؟خب معلومه ادمی که چهار سال درس خونده نمیاد ابدارچی بشه اگر می خواست دربون بشه که نیازی نبود درس بخونه.

-خانوم رسام این حرفا از شما بعیده.

-چرا بعیده مگر حرف غیر منطقی می زنم؟باور کنید همون ابدارچی ام دوست نداره ازدواج کنه اما زیر فشار خانواده و تحت تاثیر جنون انی تصمیم به ازدواج می گیره و بعد یک ماه که می گذره تازه می فهمه چه اشتباهی کرده نه تنها خودشو توی هچل انداخته بلکه یکی دیگه رو هم بیچاره کرده و تازه این اول کاره اقا وقتی ببینه پول نداره اجاره خونه و پول خوراک و پوشاک رو بده مجبوره از جونش مایه بذاره و اضافه کاری کنه؟تازه مگر چقدر حقوق به حقوقش اضافه تر میشه؟ولی بازم کافی نیست.این جا دو راه بیشتر نداره.یا مجبوره زنش رو طلاق بده یا باید بره دنبال کارای خلاف.

اقای فرهنگ با نگاهی تحسین امیز براندازم کردو گفت:افرین حقیقتش رو بخواید من تا حالا به این عمیقی راجع به ازدواج فکر نکرده بودم واقعا که ادم باید از جوونایی مثل شما درس بگیره.

-دیگه شکسته نفسی نفرمایید اقای فرهنگ من منظورم درس دادن و نصیحت کردن نبود.من فقط عقاید خودمو گفتم امیدوارم اینو حمل بر بیادبی من نکنید.

-نه اصلا این حرفو نزنیدومن واقعا از همصحبتی با شما استفاده کردم.لازم می دونم یه بار دیگه از فربد به خاطر انتخاب شما تشکر کنم...به به چقدرم حلال زاده اس اومدش.

سرم را بلند کردم و او را دیدم که با الناز و شوهرش سلام و احوالپرسی می کرد و پس از چند لحظه به طرف ما اومد.

به احترامش برخاستم و سلام کردم.فربد با نگاهی متفاوت براندازم کردو گفت:سلام حالتون چطوره؟

-ممنون شما خوبید؟

-خوب و رو به اقای فرهنگ کرد و گفت:شما چطورید عمو جان.اقای فرهنگ مانند هر زمانی که سرحال بود با حالت کشیده ای گفت:او.....م عالی....چرا این قدر دیر اومدی؟

-کاری پیش اومد نتونستم زودتر از این بیام.

-یه بحث جالب رو از دست دادی.

-بحث!پیرامون چی؟

-ازدواج.

-ازدواج؟نکنه عمو جان تصمیم به تجدید فراش دارید؟و خندید.اقای فرنگ با حالت اخطار امیزی گفت:فربد!

-بله مگه حرف بدی زدم؟هر مردی حق داره چهار تا زن رسمی داشته باشه تازه به نظر من شما خیلی دیر به فکر ازدواج مجدد افتادید حالا اون خانوم خوشبخت کیه؟

اقای فرهنگ چپ چپ او را نگاه کرد و ما را ترک کرد.فربد در حالیکه رفتن اقای فرهنگ نگاه می کرد گفت:خب گویا حدس اولم اشتباه از اب دراومد....چند تا حدس می تونم بزنم و به انتظار جواب به صورتم نگاه کرد.

-روی هم رفته سه تا.

-پس حتما تو قصد ازدواج داری بر عکس عمو تو خیلی زود به فکر ازدواج افتادی هنوز بیست و دو سالت نشده می دونی ازدواج زود هنگام خسته کننده اس.گذشته از این شوهر کردن به همین راحتی ام نیست که فکر می کنی باید بدونی چطوری با شوهرت رفتار کنی که سر یه هفته کارتون به دعوا مرافعه نکشه اونم با این سر و زبون تو در ضمن شوهر خوب توی این دوره و زمونه حکم کیمیا رو داره ندیده و نشناخته نمی شه شوهر کرد.ازدواج شوخی بردار نیست.اساسی ترین مسئله زندگی انسانه باید انتخاب اونقدر عقلانی و اصولی و سنجیده باشه که بعدا پشیمونی نیاره.

-اگر بخوام به نصیحت شما گوش بدم تا اخر عمر مجرد باقی می مونم.

-نترس مجرد نمی مونی

-البته اگر حرفای امشب شما رو نشنیده بگیرم.

-می دونی حداقل حسن این نصایح چی بود و بدون اینکه منتظر جواب بماند ادامه داد:اگر انتخابت غلط از اب در اومد دیگه عذاب وجدان ندارم چون روشنت کردم ولی مثل اینکه چراغت قرار نیست روشن بشه یعنی از هول این خواستگاره حسابی اتصالی کرده حالا این پسره کی هست؟

-کدوم پسره؟

-اوه...منظورم خواستگارته دیگه یعنی وقتی برای دخترا خواستگار میاد هوش حواس اونا به طور کلی از بین میره؟

-متاسفم که نمی تونید این احساس شیرین و جالب رو تجربه کنید.

-من که خودم متاسف نیستم توام نباش...در ضمن از اینکه مثل شماها مجبور نیستم منتظر بشینم تا یه پسر دلش به رحم بیاد و بیاد خواستگاریم خیلی خوشحالم.

-من که خودم ناراحت نیستم شمام خوشحال نباش در ضمن کی گفته ما دخترا منتظریم تا شماها دلتون رحم بیاد و بیایید خواستگاری ما؟اما با توجه به اینکه پسرید بازم که نتونستید دستی بالا بزنید.

-اهان!خب اون به دلیل اینه که هنوز با دختری برخورد نکردم که بخوامش و پاشم برم خواستگاریش....حالا تو چرا داری نرخ رو بالا می بری و با کنجکاوی گفت:نگفتی اسمش چیه؟

-من تا الان نمی دونستم شما این قدر باهوشید.

-یعنی دومی ام اشتباه بود.البته خودمم گفتم شاید اشتباه باشه و بعد با حالتی که انگار با خودش حرف می زند ارام گفت:گفتم هیچ کسی به خاطر زبون درازی سراغ این نمی ره دلم به حال اون بیچاره ای که قراره شوهرش بشه می سوزه خدا خودش باید صبری بهش بده و در حالیکه ابروهایش را بالا برده بود و سرش را تکان می داد ادامه داد:اونم از نوع جمیلش.

به محض بالا اوردن نگاهش سرم را پایین انداختم و لبم را به دندان گرفتم تا متوجه خنده ام نشود.

-خب پس حتما عمو داشته درباره بالا رفتن سن ازدواج و این که چرا من تشکیل خانواده نمی دم و این حرفا بحث می کرده درسته؟

-بله ولی قسمت اولش قسمت دومش ام زیاد مهم نبود که بخوایم در موردش بحث کنیم.

-جدا پس من فکر می کردم این موضوع ازدواج من برای خیلی از دخترا با اهمیته.

-شاید شما درست فکر می کنید ولی من جزو این دسته از دخترا نیستم.

در حالیکه می خندید گفت:مطمئن باشم.

با حرص گفتم:چرا نباید مطمئن باشید؟

-خب باید حضورت عرض کنم که مرد مجردی با خصوصیات من مرکز توجه دخترای زیادی هست که من هر کاری می کنم نمی تونم تو رو از این گروه استثنا کنم.

-اون به دلیل اینه که شما با قواعد گروه و زیر گروه اشنا نیستید من به شما اطمینان می دم که جزو این گروه کذایی شما نیستم چون اعضای گروه باید با هم سنخیت داشته باشن که من ندارم یعنی نه کورم نه کر چونن از دخترای کورو کر فکر نکنم کسی هوای شما رو داشته باشه.اونم به خاطر اینکه نه شما رو دیدن نه صداتون رو شنیدن.

-من نمی فهمم تو چرا داری حقیقت رو انکار می کنی؟خب دوست داشتن که گناه نیست من اگر جای تو باشم خیلی قشنگ به عشق و علاقه ام اعتراف می کنم.ضرری که برام نداره هیچ یه وقت می بینی فایده ام داشتوبالاخره ادیزاده یه بار دیدی توی یه حالتی قرار گرفت که پیشنهدای دور از عقل داد.اونجاست که از فرصت استفاده می کنم و به نزدیک ترین دفتر ازدواج می برمش و محکم کاری های لازم رو می کنم و در حالیکه لبخندی روی لبانش نقش بسته بود گفت:خب حالا من مشتاقانه منتظر شنیدن اعترافات شیرین و تکان دهنده تو هستم و در حالیکه به ساعتش نگاه می کرد گفت:پنج دقیقه بیشتر وقت نداری باید اعترافات دخترای دیگه ام بشنوم اما بذار یه چیز دیگه ام بگم بدونی.می دونی من مثل تو ادم تو داری نیستم و اعتراف می کنم از بین اعترافاتی که شنیدم و قراره بشنوم شنیدن اعترافات تو از همه دلچسب تره.ودست هایش را زیر چانه به هم قفل کرد گفت:شروع کن.

در حالیکه سعی می کردم نخندم ابروهایم را در هم کشیدم و چپ چپ نگاهش کردم.

-باشه من هر چیزی که می خواستی بگی از نگاهت فهمیدم.ولی خودمونیم نمی دونستم این قدر بهم علاقه داری و در حالیکه بر می خاست ادامه داد:پاشو بریم شام بخوریم می دونی شنیدن اعترافات تو اونقدر هیجان انگیز بود که الان به شدت احساس ضعف و گرسنگی می کنم.

بعد از شام در فرصتی که الناز تنها شد کنارش رفتم تا از او خداحافظی کنم.

با تعجب گفت:می خوای بری؟

-نه می خوام بمونم....اجازه میدی؟

-خیلی لوسی حالا چرا این قدر زود؟

-خب اخه شامم رو خوردم دیگه کاری ندارم اینجا بمونم.

-خیلی پرویی!یعنی فقط برای شام اومده بودی؟

-پس نه حتما فکر کردی اومدم توی شادیت شریک باشم.

-گمشو هیچ وقت نمی فهمم کی شوخی می کنی و کی جدی هستی.

با نگاهی به ساعتم گفتم:خب الناز جان امیدوارم خوشبخت بشی.

-مرسی ولی الان خیلی زوده که داری میری.

-می دونم ولی مامان تنهاست و بهش قول دادم دوازده خونه باشم و از انها خداحافظی کردم و به جایی که قبلا نشسته بودم رفتم تا پالتو ام را بردارم.دکمه های پالتو را می بستم که صدای اقای فرهنگ را شنیدم:داری میری؟

-بله.

-چند دقیقه دیگه صبر کنی منم میام مسیرمون که یکیه.

-ممنون مزاحم شما نمی شم عمو قراره بیاد دنبالم و از او خداحافظی کردم و از خانه خارج شدم.هفت دقیقه ای جلوی در به انتظار عمو ایستادم.سلبقه نداشت دیر سر قرار حاضر شود.با نگرانی یکبار دیگر به ساعتم نگاه کردم ناگهان فربد را مقابلم دیدم.

-اِ...تو که هنوز اینجایی!

-عمو هنوز نیومده قرار بود سر ساعت یازده و نیم اینجا باشه.

-ولی الان نزدیک یازده و چهل دقیقه اس نکنه یادش رفته؟

-فکر نمی کنم و با نگرانی ادامه دادم:یعنی چه اتفاقی براش افتاده؟

در حالیکه تلفن همراهش را به طرفم می گرفت گفت:بیا با همراهش تماس بگیر اگر جواب نداد دیگه مطمئن باش که لولو خوردش و خندید.

خنده ام گرفت ولی به سختی خودم را کنترل کردم و تلفن را از او گرفتم و شماره همراه عمو را گرفتم.پس از چند بار شماره گیری بالاخره صدای عمو را شنیدم:بله

-الو عمو شما کجایید؟حالتون خوبه؟

-اره خوبم.میدونی من سر موقع از خانه بیرون اومدم ولی نیمه های راه تصادف شد الانم راه رو بستن تا پلیس بیاد شاید تا نیم ساعت دیگه بتونم خودمو بهت برسونم.

-نیم ساعت دیگه؟ولی من به مامان قول دادم دوازده خونه باشم.

-متاسفم عزیزم.

-اشکالی نداره با اژانس میرم شمام از همون راه برگردید خونه و تماس را قطع کردم و رو به اقای فرهنگ کردم و گفتم:شماره یه تاکسی سرویس رو می خوام.

-یعنی من شبیه دفتر چه راهنمای تلفن ام...خب من که دارم میرم خونه توام بیا می رسونمت.

-نه مرسی داشتم می اومدم یه تاکسی سویس سر خیابون دیدم.شما می تونید.....

نگذاشت جمله ام رو تکمیل کنم و گفت:تا جلوی تاکسی سویس می رسونمت و به طرف ماشینش حرکت کرد.تا مقابل تاکسی سویس هر دو سکوت کردیم....در حالیکه پیاده می شدم گفتم:مرسی اقای فرهنگ.

-اول ببین ماشین داره بعد تشکر کن.

وارد تاکسی سویس شدم و تقاضای یه سرویس کردم ولی با جواب مرد که می گفت تا نیم ساعت دیگه ماشین نداریم از انجا خارج شدم.اقای فرهنگ با دیدنم گفت:چی شد؟ماشین نداره؟

-تا نیم ساعت دیگه نه.

-بیا سوار شو اینقدرم یکدنده و لجباز نباش.

ناچار سوار ماشین شدم.در حالیکه ماشین را روشن می کرد گفت:چه عجب بالاخره افتخار دادی.

نگاهش کردم.به نظر ناراحت می امد با شرمندگی گفتم:اصلا مسئله افتخار نیست.

-پس حتما مامانت گفته سوار ماشین مردای غریبه نشو.

-اگر غریبه بودید که الان سوار ماشینتون نبودم.

-چاره ای نداشتی چون به مامانت قول داده بودی سر ساعت دوازده تو رختخوابت باشی.

بدون اینکه جواب کنایه اش رو بدهم نگاهی به ساعتم کردم.ساعت یازده و پنجاه دقیقه بود.ناگهان توجه ام به سرعت ماشین جلب شد.با نگاهی به درجه سرعت ماشین که صدو سی را نشان می داد وحشتزده نگاهی به او انداختم.ولی او در کمال ارامش و خونسردی رانندگی می کرد.با ورو به خیابان....با ایست بازرسی مواجه شدم.ناخود اگاه روسری ام را جلو تر کشیدم.

فربد با نگاهی به من گفت:چیه چرا اینقدر می ترسی؟

-اگر بگیرنمون چیکار کنیم؟

-بستگی به طرفش داره.اگر ادم نرمالی باشه که میذاره بریم.اگه ادم گیری باشه تا صبح مهمونشون هستیم بعد تو رو می فرستن پزشکی قانونی بعدشم ولمون می کنن بریم.البته اگر تو خیلی عادی رفتار کنی و وقتی گفت ایشون چه نسبتی با شما دارن بگی همسرم هستن هیچ اتفاقی نمی افته.

چند ثانیه بعد سربازی به شیشه ماشین ضربه زد.با پایین امدن شیشه سرباز سرش را پایین اورد و گفت:کارت ماشین و گواهینامه.

فربد در حالیکه کارت ها را از جیبش در می اورد گفت:مشکلی پیش اومده؟وکارت ها را به دستش داد.سرباز در حالیکه من را نگاه می کرد گفت:یکی عین همین ماشینی که شما سوارید یک ساعت پیش دزدیدن.

سرباز پس از مطابقت کارت با پلاک ماشین دوباره سرش را داخل ماشین کرد و در حالیکه کارت ها را به فربد می دادگفت:خانوم چه نسبتی با شما دارن؟

فربد بلافاصله گفت:همسرم هستن نکنه یکی عین همین همسری ام که من دارم یک ساعت پیش دزدیدن؟

سرباز در حالیکه می خندید گفت:می تونید برید اقا خوش بگذره.

از لحن صحبت کردن سرباز معلوم بود نسبت ما را با هم باور نکرده.خجالت کشیدم و سرم را پایین انداختم و فربد در حالیکه حرکت می کرد گفت:اخه اینم وقت دزدی بود بی پدر.....ساعت دوازده شب....لعنت به هر چی دزده وقت نشناسه.ببین چه طوری باعث شد یه دختر نتونه به قولش وفا کنه حالا چی به مامانت می گی.

می دونستم فربد برای پرت کردن حواس من دوباره شروع به شوخی کرده برای همین سعی کردم خجالت را کنار بگذارم و حرف بزنم و گفتم:هیچی عمو ده دقیقه دیر تر اومد سراغم برای همین ده دقیقه تاخیر کردم.

-اگر با عموت تماس گرفته باشه یا عموت با مامانت تماس گرفته باشه چی؟

-نه امکان نداره.

-از کجا اینقدر مطوئنی؟

-مامان با عمو حرف نمی زنه ثانیا اگر عمو باهاش تماس گرفته باشه گفته من با اژانس اومدم.

-پس درست فهمیدم که تو نمی خوای به مامانت بگی با من اومدی......میشه بگی چرا؟

-چی چرا؟

-نذار تصوری که ازت دارم خراب بشه من فکر نمی کنم روابط من و تو طوری باشه که احتیاج به پنهان کاری داشته باشه اینطور فکر نمی کنی؟

-چرا شما درست می گید.

-خب پس چرا اونروز که تلفن زدم با من تحت عنوان عموت صحبت کردی؟

-مامان روی شما حساس شده.

-روی من!مگر اشتباهی از من سر زده؟

-نه اصلا....فقط وقتی مامان فهمید شما مجرد هستید خیلی تعجب کرد.در واقع شما رو با عموتون اشتباه گرفته بود.

-پس چطوری منو با عموت اشتباه نگرفته؟

-من درباره افراد شرکت فقط همون روز اول با مامان حرف زدم.اون موقع ام یه اقای فرهنگ بیشتر وجود نداشت که اونم پنجاه سالش بود و متاهل.بعدم دیگه مامان از من سوالی نکرد.

-پس بالاخره چطوری فهمید؟

-دو هفته پیش مامانتون میاد خونه ما ایشون به مامان گفتن.

-خب بعدش؟

-هیچی دیگه قدغن کرد که دیگه از شما کمک نگیرم.

-خب پس چرا به حرف مامانت گوش ندادی؟

-اخه من قبل از اینکه مامان قدغن کنه برای خونه عمو از شما کمک خواسته بودم دیگ هام از شما کمک نگرفتم امشب هم مجبور شدم درست نمی گم؟

-اوهوم ولی دلم برای خودم سوخت.

-خودتون خواستید حقیقت رو بگم.می دونستم ناراحت میشید باور کنید منم ناراحت شدم می دونید اخه حکایتتون شد حکایت اش نخورده و دهن سوخته گفتن و شنیدن حقیقت همیشه خوشایند نیست.

-نه مهمترین دلیلی که تو رو از بین بقیه متقاضی ها انتخاب کردم همین صداقت بود.صادق بودن شهامت می خواد که هر کسی نداره به هر حال امیدوارم این سوءتفاهم هر چه زودتر رفع بشه.

-منم امیدوارم.

داخل پارکینگ از ماشین پیاده شدم و گفتم:ببخشید که مزاحمتون شدم.

-خواهش می کنم بهتره تو اول بری.

سری تکان دادم و گفتم:خدانگهدار

دستی به علامت خداحافظی تکان داد و گفت:خوب بخوابی

با کلید در را باز کردم و از جلوی در گفتم:سلام مامان.

مامان در حالیکه روی صندلی گهواره ای تکان می خورد گفت:سلام خوش گذشت؟

-مرسی جای شما خالی بود شما چیکار کردید؟رفتید یا نه؟

-اره یعنی خانوم فرهنگ خودش اومد با اصرار بردم.

-خوش گذشت؟

-اوهوم خب من خسته ام شب بخیر.

به طرفش رفتم و گونه اش را بوسیدم و گفتم:شب به خیر.

در حالیکه سعی میکردم به خودم مسلط باشم گفتم: برای اینکه مبادا نسبت به شما بی احترامی کرده کنم میخوام برم کمی قدم بزنم لطفا مانعم نشید.

- کی برمیگردی؟

- به محض اینکه اعصابم اروم شد و بدون اینکه به او فرصت کلام دیگری را بدهم از خانه خارج شدم و به طرف پارک روبروی مجتمع رفتم و سعی کردم با قدم زدن ارامش از دست رفته ام را به خودم برگردانم. انقدر تند قدم بر میداشتم که در عرض دو دقیق به سر جای اولم باز گشتم. با طرف نیمکت سبز رنگی که در حصار شاخه های اویران درخت بیدی که تازه به جوانه نشسته بود رفتم و روی ان ارام گرفتم.

با به یاد اوردن چهره معصوم و مظلوم عمو دوباره داغ دلم تازه شد و پرده ای از اشک مقابل دیدگانم را تار کرد. و با بستن پلکهایم قطره ای از اشک گونه ام را نوازش داد با سر انگشتان دستم ان را پاک کردم و سعی کردم با چند نفس عمیق به خودم مسلط شوم. میخواستم فکرم را به مسائل دیگری منحرف نکنم تا غم و غصه هایم رهایم کند ولی نمی شد. نمی دانم چه موقع کینه بی دلیل و غیر منطقی مامان از بین میرفت. تا کی میخواست گذشته را به یاد بیاورد تاکی میخواست با این کار عمو را زجر دهد مگر عموی بیچاره ی من چه گناهی مرتکب شده بود که باید این همه سردی و تلخی را تحمل کند. اخر چه طور ان عشق و علاقه به چنین نفرتی مبدل شد.

ناگهان صدای فربدرشته افکارم را پاره کرد. دوباره چی شده که ابروهاتو به همه گره زدی. من نمی دونم تو چرا فکر میکنی مشکلاتت رومی تونی با اخم کردن ونفس عمیق کشیدن رفع و رجوع کنی. به خدا این راهش نیست بسه دیگه پدر این درخت رو در اوردی اخه مگه چقدر جون داره که اکسیژن پس بده تا تو توی ریه ات احتکار کنی ودی اکسید کربن بیرون بدی. پا میشم میرم جمایت از محیط زیست و از دستت عارض میشم ها.

قیافه فربد و لحن صحبت کردنش به خنده ام انداخت.

- چیه ؟ مگه جک تعریف کردم که میخندی یا باهات شوخی کردم؟ حیف که امروز طعطیله و گرنه همین الان به صورت کتبی ازت شکایت میکردم این ماشین ها و کارخونه ها کم خون به دل این درخت ها می کنن که توام بهشون اضافه شدی اخه چه هیزوم تری به تو فروختن هان؟

بدون هیچ حرفی نگاهش کردم.

فربد گویی با خودش حرف می زند گفت: مثل اینکه دختره یادش رفته سمعکش رو بزنه وبعد با صدای بلد در حالیکه به گوشش اشاره میکرد گفت: میگم سمعکت به گوشت هست درش بیار ببینم خرابه یا باطریش ضعیف شده و با دستش حرکت بیرون اوردن را تکرار کرد.

- هی مامانم میگفت برو زبان اشاره یاد بگیر گوش نکردم که نکردم. وقتی میگن ادم باید به حرف بزرگتر از خودش گوش بده برای همین موقع هاس دیگه. اگه منم گوش داده بودم الان میتونستم دو کلمه باهاش حرف بزنم . سرم را پایین انداختم و شرو کردم به خندیدن.

پس از چند لحظه گفت:

- خوب چه خبر خوبی؟

- نه اصلا حالم خوب نیست.

- حال جسمی یا روحی یا هر دو یا هیچ کدام از گزینه های بالا

- دومی

- دومی یعنی چی؟ بگو ب... بامامانت حرفت شده

- نه ولی از دستش ناراحتم

- چرا؟

-حوصله ندارم در باره اش حرف بزنم

- حوصله نداری یا نمیخای

- گزینه جیم

- یعنی هر دو؟

- اوهوم درست فهمیدید

- بی خود.. هر خبری توی مجتمع بشه من باید ازش سر در بیارم. بالاخره ریش سفیدی گفتن من باید مشکل تو با مامانت رو حل کنم و گرنه عذاب وجدان می گیرم.

- از فضولی چی عذاب وجدان میگیری؟

- نه خوشبختا نه وجدانم به فضولی حساسیت نداره خب بگو.

- اخه چی بگم مشکل من و مامان به هیچ طریقی حل نمیشه یعنی مامان نمیخواد که حل بشه این مشکل رو فقط مامان میتونه حل کنه نه کس دیگه ای.

- تو چرا اینقدر کله شقی . می گم بگو بگو دیگه

- مامان با عمو سر ناسازگاری داره. نمیخواد عمو رو بپذیره

- چرا؟ تا حالا ازش نپرسیدی؟

- چرا ولی خب جواب درست و حسابی نمیده

- خب از عموت بپرس شاید اون بدونه.

- پرسیدم اونم توضیح داد ولی من حق رو به عمو میدم.

- شاید عمو ت دروغ گفته باشه

- نه محاله.

- چرا ؟ این میزان ایمان و اعتماد به عموت رو چطور به دست اوردی تو که سه چهار ما بیشتر نیست با عموت اشنا شدی . اصلا نپرسیدی چرا تا به حال به تو حرفی از عموت نزده یا از عموت نپرسیدی این همه سال کجا بوده؟

- از مامان پرسیدم جواب درست و حسابی نداد. ولی از عم که پرسیدم اول نخاست جواب بده ولی بعد تهدیدش کردم تا از موضوع سر درنیارم محاله اجازه بدم به دیدنم بیاداونم مجبور شد دفتر خاطراتش رو که مربوط به بیست و خرده ای سال بود بهم بده و این طوری بود که من از همه چیز سر در اوردم.

به فربد که در حال تفکر به من خیره شده بود نگاهی انداختم و گفتم: فکری به نظرتون رسید؟

- نه.. و سرش را به علامت منفی تکان داد

پس از چند دقیقه گفت: میگم لازمه منم تورو تهدید کنم تا ماجرا رو برام تعریف کنی یا نه؟

- نه لازم نیست

-خوب پس شروع کن

- نه خیر منظورم این نبود .. یعنی باتهدید هم ماجرا رو واستون تعریف نمیکنم.

- چرا؟ من خیلی خوبم چطور دلت میاد دل منو بشکنی؟

برخاستم و گفتم: خب من دیگه باید برم خونه

در کنارم راه افتاد وگفت: کجا به این زودی؟

- می ترسم مامان نگرانم بشه.

- داشتم باهات شوخی می کردم وگرنه من اونقدرام فضول نیستم.

لبخندی زدم و گفتم: می دونم میخواستید من رو ازاین حال وهواخارج کنید ولی مامان منتظره و من قول دادم به محض اینکه اعصابم اروم شد برگردم خونه

- یعنی الان اعصابت اروم شده؟

- به لطف شما بله اقای فرهنگ مرسی.

- خواهش میکنم .. دیگه لازم نیست این طوری تشکر کنی اخه نه اینکه عادت ندام این قدر مودبانه با هام برخورد کنی می ترسم یه باردچار سو هاضمه بشم.

با خنده شانه ام را بالا انداختم و گفتم: هر طور میل خودتونه و زودتر از او وارد مجتمع شدم.

*************

از خانم فرهنگ خدا حافظی کردم و گوشی تلفن را به مامان دادم. پس از چند لحظه مامان به کنارم امد و گفت: امان از بهناز

- چی گفت؟

- اصرار کرد فردا باهاشون بریم فرحزاد

- فرحزاد؟

- اره مثل اینکه یه باغ دارن.

- قول که ندادید؟

- چرا خیلی اصرار کرد نتونستم

- یعنی شما فراموش کردید ما فردا با عمو قرار داریم.

به تندی گفت: من همون یه هفته پیش هم با این قرار تو و عموت مخالفت کردم. یادت رفته؟

- نه خیر چطور میتونم اون رفتار عجیب شما رو فراموش کنم

- رمینا حاشیه نرو من به بهنناز قول دادم.

- شما بخاط اینکه همراه ما نباشید به بهناز قول دادید مگه نه؟

- نه اشتباه میکنی.بخاطر اصرار بی اندازه اش قبول کردم

- پس چطور به اصرار من و عمو توجهی نکردید؟

- حر ف اخرت چیه؟

- صبح با عمو باشیم و عصر بریم فرحزاد

- من هر گز با عموت گردش نمیرم.. در ضمن توام همراه من میای

- متاسفم چون نمی تونم اینقدر مثل شما سنگدل باشم که با عمو تماس بگیرم و قرار فردا رو کنسل کنم ولی خیلی خوشحال میشم شما هم همراهمون بیای.

مامان درحالیکه سعی میکرد خونسردی اش را از دست ندهد گفت: پس با بهناز تماس میگیرم و قرار فردا رو کنسل میکنم امیدوارم فردا بهت خوش بگذره.

با نگاهی به مامان فهمیدم که اخرین ورقش را بازی کرده. اگر میخواستم مثل همیشه کوتاه بیام باز سرجای اولم بودم با تصمیمی ناگهانی روبه مامان کردم و گفتم: سعی میکنم بخاطر شما قبل از ناهار برگردم

مامان که مثل همیشه انتظار داشت در این مواقع عقب نشینین کنم با حالتی نا باورانه نگاه کرد و پس از چند لحظه ترکم کردم.

شب را به سختی به صبح رساندم ساعت هفت و سی دقیقه بود که از خواب بیدارشدم یک ساعتی رابه انتظار بیرون امدن مامان از اتاقش سپری کردم ولی مامان قصد نداشت در اتاقش را باز کند و بیرون بیاد.با عمو تماس گرفتم و برای ساعت نه قرار گذاشتم و به اتاقم رفتم تا برای رفتن اماده شوم. در حالیکه رو سری ام را گره میزدم به طرف اتاق مامان رفتم چند ضربه به در زدم ووارد شدم نگاهی به مامان انداختم و گفتم: سلام صبح بخیر.

با ارامش چشمانش را باز کرد و گفت: سلام

مامان هنوز هم سر حرفتون هستید.

- اره توام برو به برنامه های خودت برس.

با ناامیدی سری تکان دادم و گفتم: قبل از ساعت دوازده بر میگردم و گونه اش را بوسیدم و بدون حرفی از اتاقش خارج شدم . با برداشتن کیفم خانه را ترک کردم و جلوی مجتمع به قدم زدن پرداختم. پس از چند لحظه عمو مقابل پایم ترمز کرد. با عجله سوار ماشین شدم و گفتم: سلام عمو جون

- سلام عزیزم چطوری؟

- خوبم شما چطوری؟

- عالی پس رزا کو؟

- فعلا حرکت کنید توی راه براتون میگم.

بی میل ماشین را روشن کرد به نظر ناراحت میامد تقریبا ده متر جلوتر ماشین را متوقف کرد و گفت: اتفاقی افتاده.

نه چطور مگه ؟

- نگفتی رزا کجاست؟ پس چرا نیومد؟

- رمینا بهتره برای من یکی نقش بازی نکنی قیافه ات داره دادمیزنه که از چیزی ناراحتی نکنه بخاطر من با رزا حرفت شده.

سرم را پایین انداختم : نه

دستش را زیر چانه ام گذاشت و سرم را بالا اورد و گفت: حرف بزن

مستاصل گفتم: دیروز خانهم فرهنگ ما رو به باغشون دعوت کرد که البته مامان قبول کرد . من به مامان پیشنهاد دادم صبح همراه شما باشیم و عصر بریم فرحزاد ولی مامان دوباره ساز مخالفت کوک کرد منم تصمیم گرفتم برای اولین بار از خودم جدیت نشون بدم حالا هم بهتره بریم وبه عمو نگاه کردم.

-رمینا از این که به فکر منی خوشحالم ولی تو با این کارت تنها باعث میشی رزا از دست من ناراحت تر بشه.می فهمی چی می گم عزیزم....بهتره امسال هم برای سیزده بدر تنها باشم توام برو خونه پیش رزا تو که می دونی اون خیلی لجباز و حساسه تازه چه معلوم شاید با این عکس العمل ما دست از این کینه بچه گانه برداره

به عمو که با لبخند محزونی نگاهم می کرد گفتم:شما خیلی خوش خیالید عمو جون.

-توام خیلی بدبین و نا امیدی

سری تکان دادم و گفتم:باشه عمو جون هر چی شما بگید به هر حال از اینکه دیدمتون خوشحال شدم و در ماشین را باز کردم که عمو دستم را گرفت و گفت:رمینا جان از دست من که ناراحت نیستی؟

دستش را فشردم و گفتم:نه عمو جون شما اونقدر خوبید که هیچ کس نمی تونه از دست شما ناراحت بشه و با شرمندگی اضافه کردم البته اگر مامان رو استثنا بدونیم....خداتگهدار و بدون اینکه منتظر جوابش شدم از ماشین خارج شدم و به طرف خانه حرکت کردم اما جلوی مجتمع ناگهان پشیمان شدم و بلافاصله از انجا فاصله گرفتم و به طرف پارک رفتم و به اولین نیمکت که رسیدم روی ان نشستم با این طرز برخورد عمو باز از رفتار مامان بیشتر شرمنده شدم واقعا که عمو صبر و حوصله ای شگفت انگیز داشت.با این که به مامان خیلی علاقه داشتم و لی نمی تونستم رفتارهایش را تحمل کنم مثل دختر بچه های سیزده ساله رفتار می کرد.دلم به حال عمو می سوخت.چه خیال باطلی داشت که فکر می کرد مامان با این عکس العملها دست از بد قلقی بر می دارد در همین فکر ها بودم که ماشین فربد از مقابلم عبور کرد می خواستم سرم را پایین بیاندازم تا به صورت اتفاقی متوجه من نشود اما با دیدن مامان در صندلی عقب نشسته بود با تعجب در جایم نیم خیز شدم حتما با اصرارهای بهناز بالاخره راضی شده بود همراه انها برود در یک لحظه ارزو کردم ای کاش عمو هم می توانست مثل بهناز مامان را رام کند از تحقق این ارزو لبخندی بر لبانم نشست.از اینکه مامان تنها نمانده بود نفس راحتی کشیدم و به اسمان خیره شدم.

با سیاهی رفتن چشمهایم بر اثر نور شدید خورشید سرم را پایین انداختم پس از چند لحظه که پرده سیاه از جلوی چشمانم گذشت به ساعتم نگاه کردم ساعت یازده بود.دلم نمی خواست به خانه بروم علا الخصوص که مامان هم نبود.هوای مطبوع پارک به ماندن تشویقم می کرد و لی از بیکاری بی حوصله شده بودم که به یاد کتاب یار همیشگی ام افتادم.همیشه در کیفم یک جلد کتاب بود.با خوشحالی در کیفم را باز کردم و کتاب را بیرون کشیدم و شروع به خواندن کردم....نمی دانم چقدر خوانده بودم که از گرسنگی بی طاقت شدم کتاب را بستم و به ساعتم نگاه کردم با دیدن عقربه های ساعت که یک و نیم نشان می دادند تعجب کردم و نگاهی به جلد کتاب انداختم چقدر این کتاب جذاب و گیرا بود نا خوداگاه به نویسنده کتاب حسادت کردم نویسنده انقدر جالب سرگذشت اولین ملکه ای که در مصر به مقام فرعونی رسیده بود را به نگارش در اورده بود که خواننده نمی خواست تا پایان سرگذشت کتاب را ببندد در حالیکه هنوز به اولین فرعون مونث فکر می کردم به خانه رفتم تا فکری به حال معده خالی ام کنم با باز کردن در یخچال و دیدن تخم مرغ لبخندی زدم هیچ وقت حوصله ی اشپزی را نداشتم و در ضمن الان به شدت گرسنه بودم و تخم مرغ حکم بهترین خوراک را برایم داشت.از خوردن فارغ شده بودم که صدای زنگ در بلند شد با تعجب گفتم:یعنی مامان به این زودی برگشته و به طرف در رفتم.با باز کردن در فربد مقابل چشمانم ظاهر شد با تعجب به او خیره شدم یعنی برای مامان اتفاقی افتاده بود که به سراغ من امده بود.با شنیدن صدای فربد که می گفت:ببخشید یادم رفت سلام کنم به خودم امدم و گفتم:سلام....برای مامان اتفاقی افتاده؟

-هنوز نه

با ترس اب دهانم را فرو دادم و گفتم:یعنی چی هنوز نه؟

-یعنی این که اماده شو تا سریع تر بریم.

-کجا؟

-یه جا توی ماشین منتظرتم و بدن اینکه فرصتی به من بدهد رفت.با عجله مانتو روسری ام را پوشیدم و از خانه خارج شدم و دوان دوان خودم را به ماشین رساندم و به فربد که به ماشین تکیه داده بود پیوستم و دوباره سوالم را تکرار کردم:مامانم کجاست؟

فربد در حالیکه سوار ماشین میشد گفت:افرین نمی دونستم می تونی رکورد بشکنی تا حالا ندیده بودم هیچ جنس مونثی از هفت ساله تا هفتاد ساله بتونه به این سرعت اماده بشه دیگه چه کارایی بلدی که به من نگفتی؟لحن کلام و نگاهش سرزنش بار بود.با حرص گفتم:نمی خواید بگید مامانم کجاست....حالش خوبه؟اتفاقی برایش نیفتاده....چرا گفتید هنوز نه شما که چیزی رو از من پنهان نمی کنید؟

به فربد که در ارامش رانندگی می کرد نگاه انداختم در جواب سوالات من فقط سکوت کرده بود از خونسردی دائمی او حالت تهوع پیدا کردم در حالیکه از این رفتار او به شدت عصبانی بودم فریاد کشیدم:برای گوشاتون اتفاقی افتاده؟

فربد نیم نگاهی حواله ام کرد و گفت:تا همین چند دقیقه پیش که نه سالم بودن ولی الان مطمئن نیستم بدبختی الانم یه پزشک دم دست نیست گوشام رو نشونش بدم فکر می کنم پرده اش سوراخ سوراخ شده باشه امان از دست بهناز هیچ وقت نذاشت من اخبار پزشکی رو گوش بدم و گرنه الان می دونستم پرده صماق یدکی ساختن یا باید برم دنبال پرده فابریک نمی دونم توی روزنامه اگهی پرده صماق فروشی هست یا نه.چه بدشانسی ام من کاشکی کلیه ام پاره شده بود اخه کلیه فروشی خیلی فراوونه....خب حالا بدون اینکه داد بزنی با ذکر تمام جزئات توضیح بده از ساعت نه تا ساعت یک و نیم کجا بودی؟

تا دهانم را باز کردم گفت:یواش!تن صدات رو بیار پایین دیگه نذار که این پرده پاره پوره در اثر فریاد تو از چوبپرده اش بکنه در ضمن مامانت با بهناز توی باغه و هنوز خبر نداره که رمینا جونش با عموش نرفته گردش و بعد یک ربع بعد ازساعت نه عمو رو به قصد خونه ترک کرده ولی تا ساعت یک و نیم هنوز نتونسته ده متر راه رو طی کنه دوباره رکورد شکسته....دو تا رکورد در یک روز موفقیت قابل توجیه ها!

با تعجب نگاهش کردم یعنی این همه اطلاعات رو از کجا به دست اورده بود با گیجی پرسیدم شما چطوری این همه اطلاعات در مورد رفت و امد من به دست اوردید؟

-هنوز این عادتت رو که سوال رو با سوال جواب می دی ترک نکردی؟

-خیر و منتظر شنیدن جواب هستم.

-بعد از اینکه توضیح دادی جواب سوالت رو می گیری

با لجبازی گفتم:تا جواب سوالم رونشنوم حتی یک کلمه ام توضیح نمی دم.

-مثل اینکه در موردت اشتباه قضاوت کردم می دونی من از دخترای لجباز و یه دنده و لوس خوشم نمیاد و ساکت شد

پس از چند لحظه ناخوداگاه تمام ماجرا را از دیروز که بهناز با مامان تماس گرفته بود تا زمانیکه خودش به دنبالم امده بود تعریف کردم فربد هم در سکوت به حرف هایم گوش می داد.پس از اتمام حرفهایم ساکت شدم و به مناظر بیرون چشم دوختم.پس از چند لحظه صدای فربد را شنیدم:اگه قراره کسی از دست کسی ناراحت بشه اون منم که به واسطه تو سلامت شنواییم رو از دست دادم حالا اگر دختر مورد علاقه ام به این خاطر جواب رد بهم داد چیکار کنم و در حالیکه سرش را با تاسف تکان می داد با خودش گفت:اخ فربد خدا بکشت که از بین اون همه متقاضی این دختر رو انتخاب کردی حالا هر چی سرت بیاد حقته....اخه من چه هیزم تری به تو فروخته بودم که منو از حیث این نعمت خدادای محروم کردی اخ که چه چیزای مهیجی با این گوشام شنیدم حالا نمی دونم این گوشای دست دوم قدرت استراق سمعشون به پای گوشای خودم می رسه یا نه.....اگه دختر مورد علاقه ام منو به خاطر این بلایی که تو سرم اوردی رد کنه خودمو می کشم.خونه ام گردن توئه.

در حالیکه سعی می کردم نخندم گفتم:به من چه مربوطه تازه اگر دختر مورد علاقه تون به خاطر یه مشکل کوچولو شما رو رد کنه شما می فهمید که اون به درد زندگی نمی خوره تازه باید از منم تشکر کنید چرا که عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد.

-ا خانومو دستی دستی منو کر کرده حالا انتظار تشکرام داره نمی خوای یه لوح تقدیر و یه شیپور طلای ام بهتون جایزه بدم....مشکل کوچولو.....پرده و چوب پرده رو زده درب و داغون کرده تازه یه چیزی ام طلبکار شده بعدشم به اون دختر دوست داشتنی و عزیز من توهینم می کنه.

با خنده گفتم:اولا من به اون دختر دوست داشتنی و عزیز شما توهین نکردم ثانیا اگر اون شما رو نپسنده به خاطر....فربد نگذاشت حرفم را ادامه بدم و گفت:به خاطر کج سلیقه بودنه طرفه درست گفتم؟

-نه خیر به خاطر بقیه عیب و ایراداتونه

-شانس رو ببین مردم منشی دارن مام منشی داریم من با وجود تو دیگه به دشمن نیاز ندارم مثل اینکه باید حقوقت رو اضافه کنم اخه هم منشی هستی هم دشمن هم پرده گوش سوراخ کن حالا معلوم نیست چند تا هنر دیگه ام داری؟

-کار درستی می کنید.....خب بالاخره نگفتید این اطلاعات رو از کجا به دست اوردید؟

-با مرا جعه به کتب متعدد و مطالعه پایان نامه های بعضی از دوستان و مشاوره و راهنمایی اساتید عزیز این اطلاعات رو به دست اوردم البته لازم می دونم این مژده رو بدم که با کمک بشر دوستانه یکی از همکاران قراره این اطلاعات رو به صورت یک کتاب چاپ و منتشر بشه و در دسترس تمام عزیزان علاقه من قرار بگیره در ضمن من خودم یک جلد از این کتاب مفید رو تقدیم شما می کنم چون به خاطر متقاضی های زیادی که داره می ترسم نتونید کتاب رو تهیه کنید و چون من هنوز تصمیم ندارم چاپ دومی از این کتاب بزنم بیم دارم که نکنه شما یه بار از مطالعه این کتاب محروم بشید.

در حالیکه می خندیدم گفتم:ولی این جواب سوال من نبود.

-حتما جواب سوالت رو توی جلد بعدی می دم....خب و اما راجع به غیبت دو ساعت و نیمه شما بهناز با اصرار از مامان خواست تا با عموت تماس بگیره و از تو و ایشون برای عصردعوت بگیره و لی مامانت زیر بار نمی رفت از اونجایی که می دونستم چون با عموت مشکل داره نمی خواد تماس بگیره کارش رو راحت کردم و گفتم شماره ایشون رو بدید من تماس بگیرم.مامانتم پس از چند دقیقه بالاخره تسلیم شد و شماره رو داد البته من خودم شماره تماس رو داشتم ولی گفتم شاید تو صلاح ندونی که مامانت از چیزی با خبر بشه بعد با عموت که تماس گرفتم گفت رمینا ساعت نه ونیم از پیش من رفته و گفته بر می گرده خونه پیش رزا!خلاصه خیلی نگرانت شد و گفت میره دنبالت بگرده...منم به مامانت گفتم که عمو قول صد در صد ندادن ولی رمینا خانوم برای ساعت سه و چهر میان و به یه بهانه ای اومدم از اونجا بیرون و یکراست اومدم خونتون پیش خودم گفتم شاید نخوای به تلفن جواب بدی ولی شاید در رو باز کنی توی همون چند دقیقه ام که منتظرت بودم با عموت تماس گرفتم و گفتم تو خونه ای بیچاره چند بار اومده بود جلوی خونه و برگشته دوباره برای عصر دعوتش کردم ولی اون قبول نکرد بعد می خواست ببینتت که من گفتم من به رزا خانوم جریان رو نگفتم و از طرف خودم قول دادم که رمینا خانوم برای ساعت سه و چهار میان فرحزاد و برای همین باید بریم ولی بهش می گم باهاتون تماس بگیره و گوشی همراهش را به دست من داد و گفت:اینم تلفن.

گوشی را از دستش گرفتم و به سرعت شماره گیری کردم با اولین بوق ازاد عمو تلفن را جواب داد به طور خلاصه جریان را برایش تعریف کردم و در پایان به خواسته فربد دوباره دعوتش کردم ولی عمو نپذیرفت.واز عمو به خاطر اینکه نگرانش کرده بودم عذر خواهی کردم و از او خداحافظی کردم و گوشی را به فربد برگرداندم.دوباره به خاطر عمو غمگین شدم.هر سال در غربت تنها بود امسال هم در وطن ولی هنوز تنهاست.

-چی شد چرا ناراحت شدی؟دعوات کرد؟

-نه

-این نه که گفتی جواب سوال اولی بود یا دومی؟

-دومی

-خب پس چی شده؟

-دلم برای عمو می سوزه

-دلت برای منه کر باید بسوزه حالا که من کر شدم خوبه به جای اینکه خودت جریان اختلاف عمو با مامانت رو بگی دفتر خاطرات عموت رو قرض بگیری تا خودم بخونمش می دونی داستان زندگی ادما فیلتر شدن جذابه و خوندنیه و گرنه وقتی سانسورش کنن که دیگه چیزی ازش نمی مونه که اموزنده و عبرت انگیز باشه درست نمی گم؟

-نه در ضمن اصلا کی خواسته برای شما این جریان رو تعریف کنه که حالا به جاش دفتر خاطرات بده

-تو دیگه!بالاخره تو باید کوله بار گناهات رو که با کر کردن گوش من واقعا سنگین شده یه جوری سبک کنی.وگرنه بند کوله ات پاره میشه عین پرده گوش من حالا تا اومده توی اون ها گیر و واگیر نخ و سوزن پیدا کنی و بند رو بدوزی فرستادنت جهنم...به هر حال من به خاطر خودت می گم اگر تو دفتر رو بدی به من من می بخشمت بعدشم ادرس یه یراجی خوب بهت می دم که اگر دوباره هوس پاره کردن پرده گوشی کردی و کوله بارت سنگین شد و بند کند همچین بند رو اساسی بدوزه که دیگه با این بارا پاره نشه به نظر من معامله خوبیه عاقلانه فکر کن که بعدا پشیمون نشی....خب دیگه رسیدیم اون در سبز رنگ رومی بینی همون باغ ماست تو اول برو منم یک ربع بیست دقیقه دیگه میام

در حالیکه پیاده می شدم گفتم:ممنون اقای فرهنگ خیلی زحمت کشیدید مثل اینکه من همیشه باید مزاحم شما باشم امیدوارم بتونم محبتای شما رو جبران کنم.

-چی نمی شنوم چی می گی یه کم بلند تر حرف بزن مهمون اقای فرهنگ چی کار کرد؟

در حالیکه می خندیدم سرم را تکان دادم و گفتم»هیچی

-می گی گیجی؟یعنی چی؟

با خنده دستم را به علامت خداحافظی برایش تکان دادم و به طرف باغ به راه افتادم هنوز چند قدمی با در فاصله داشتم که ماشینی کنارم ترمز کرد و متعاقب ان صدای اقای فرهنگ را شنیدم:تعطیلات خوش می گذره؟

لبخندی زدم و سرم را به علامت سلام تکان دادم.اقای فرهنگ ماشین را پارک کرد و پیاده شد و به طرف من امد و گفت:حال و احوال شما چطوره؟

-ممنون حال شما خوبه

-مگر ممکنه ادم همچین جایی بیاد و حالش خوب نباشه تازه چی مصاحبی مثل شما داشته باشه

-ممنون

چند لحظه بعد همسر و دختر اقای فرهنگ هم پیاده شدند و همسر اقای فرهنگ به طرف ما امد قبل از اینکه به ما برسد اقای فرهنگ گفت:مهتاب جان با رمینا اشنا شو منشی جدید و زبر و زرنگ شرکته و در حالی که دوباره به من نگاه می کرد گفت:اینم مهتاب همسرم دو قدم به طرف او رفتم و گفتم:سلام از اشنایی با شما خوشحال شدم.

دستم را فشرد و گفت:منم همین طور عزیزم

با صدای اقای فرهنگ که می گفت بهتره بریم دست از ارزیابی یکدیگر برداشتیم و به دنبال تینا که اصلا به حضور او توجه نکرده بودم وارد باغ شدیم.پس از اینکه تعارفات متداول را با بهناز به جا اوردم کنار مامان قرار گرفتم.از ظاهر مامان نمی توانستم بفهمم که از دستم ناراحت است یا نه چون مامان به حفظ ظاهر اعتقاد ویژه ای داشت.پس از چند لحظه مامان خودش با من شروع به صحبت کرد و در حالیکه لبخند زیبایی روی لبانش نقش بسته بود پرسید:رمینا جون گردش خوش گذشت؟

-بله مامان جای شما خالی بود

-خودت دیدی که سرم خیلی درد می کرد ولی دیگه نتونستم روی بهناز جون رو زمین بندازم

-حالا حالتون چطوره؟

-سه چهار ساعتی هست که بهتر شدم

-خدارو شکر

پس از انکه مامان با دیگران مشغول صحبت شد در سکوت به اطرافم نگاه کردم و گاهی که اقای فرهنگ سوالی از من می پرسید برای جواب دادن مجبور بودم به او که کنار دخترش نشسته بود نگاه کنم و خواه نا خواه او در محدوده دیدم قرار می گرفت و در حالیکه چشمانم را روی صورت اقای فرهنگ متمرکز می کردم باز او را می دیدم که با نفرت صورتش را از من بر می گرداند و زیر لب چیز هایی می گفت حتی گاهی متوجه می شدم که اقای فرهنگ با ارنجش به او می زند و سعی می کند چیزی به او گوشزد کندودلم نمی خواست در جایی که تینا بود حضور داشته باشم همیشه از دیدن دخترهای لوس و کوته فکر احساس ناراحتی می کردم ولی او نه تنها به این دو صفت موصوف بود بلکه دارای صفات دیگری نظیر حسادت و بی شعوری نیز بود از لحظه ای که دوباره دیدمش گفتار و کردار انروزش به خاطرم امده بود برای اینکه بیشتر عصبانی نشم به بهانه دیدن باغ پرداختم.باغی که به نظر سه چهار هزار متر بود و درختان با فاصله دومتر مربع از یکدیگر به طور منظم کاشته شده بودند که از انضباط و سلیقه باغبان خود حکایت می کردند.بوی خاک نم زده را با ولع به ریه هایم کشیدم و با سر خوشی گفتم:خدای من چه بوی خوبی!

ناگهان ضدای فربد را شنیدم که گفت:اره خیلی خوشبوئه فروشندهه می گفت بوش از سه چهار متری قابل تشخیصه من باورم نشد!

-نبایدم باورتون بشه چون منظورمن بوی خاک بود.

-خاک؟

-اوهوم....به نظر من هیچ عطر یا اودکلنی توی دنیا به این خوشبویی نیست واقعا که ادم رو سر مست می کنه.

-چی؟سر چی چی....خانوم از این کلمات دو بخشی استفاده نکن مثلا به جاش بگو واقعا که ادمد از خود بی خود می کنه اصلا بیا بریم خیلی خطرناک به نظر میاد و در حالیکه دستم را می کشید گفت:بیا دیگه!اگر یه وقت از این بوی خاک از خود بی خود شدی من چه خاکی بر سرم بریزم کی باورش می شه تو با این بو به این حالت افتادی می گن من حتما یه چیزیی بهت دادم بو کنی سوخته!وای حالا می گن فربد این دختره رو چیز کرده چی می گن اه یامم نمیاد عین چیز خوردن کردن ادماست یعنی توی همین مایه ها چی می گن بو خور بو گیر حالا هر ماتمی که می گن...حالا تو الان روبراه شدی دیگه سر چیز نیستی و به انتظار جواب نگاهم کرد.در حالیکه می خندیدم گفتم:نه

-خدایا شکرت پس راسته که می گن سر بی گناه تا پای چوبه دار می ره ولی بالای دار نمی ره

-نه همیشه ام این حرف راست از اب در نمیاد.....باغ قشنگی دارید حتما باغبانش خیلی زحمت کشیده تا همچین باغی به وجود اورده

-بالخره یکی پیدا شد قدر زحمت منو بدونه نمی دونی برای کاشتن این درختا چقدر عرق ریختم اخه می دونی من به گل و گیاه و درخت خیلی علاقه دارم برای همین اینقدر روحم لطیفه

-پس چرا رشته دانشگاهتون با علایق شما انطباق نداره؟

-به نکته خوبی اشاره کردی افرین....عرضم به حضور انورتون من در رشته مهندسی کشاورزی فارغ التحصیل شدم و اومدم توی این باغ که البته اون موقع فقط یه زمین خشک و خالی بود بعد من شروع به درختکاری کردم وقتی هر چی نهال بود داشتم کاشتم یه نگاهی انداختم تا ببینم دورنمای کارم چطور از اب در اومده ولی وقتی نگاه کردم دیدم بعضی از درختایی که توی یه ردیف کاشتم یه دو سه میلیمتری عقب و جلوتر از بقیه هستن البته با چشم مسلح این ایراد پیدا بودها!ولی من می خواستم دقیقا توی یه ردیف باشن برای همین تصمیم گرفتم برم رشته مهندسی عمران بخونم متوجه شدی جانم؟

-بله پس با این حساب خیلی خوب موندید چون عمر بعضی از درختایی که من اینجا می بینم به سی سال ام می رسن

-تو می تونی در حین راه رفتن نیش خودت رو بزنی پس چرا وایسادی؟

-می خوام این اطراف رو ببینم.

-پس عمو تنها نیومده درست می گم؟

-بله ولی این ربطی به این که من می خوام این اطراف رو ببینم نداره

-بذار ربطش رو من تشخیص بدم

-هر طور میل شماست

-بهتره به تینا و حرفا و حرکاتش توجه نکنی برات امکان داره؟

-البته ولی تحملش ام نمی تونم بکنم

-چرا به نظر با اراده تر از این حرفا می ای

-شما برید من خودم می ام

-بدون اینکه هیچ واکنشی از خودش نشان بدهد در سکوت نگاهم کرد در حالیکه سعی می کردم نخندم گفتم:باور کنید به خاطر تینا نیست

باز هم چیزی نگفت

-با کلافگی گفتم:یعنی....چطور بگم مامان هنوز مقررات رو....

اجازه نداد جمله ام را تکمیل کنم و گفت:بهتره به مامانت بگی من و تو اکثرا روزا از صبح تا عصر پیش هم هستیم.اگر قرار بود اتفاقی بیافته تا حالا افتاده بود و بلافاصله رفت.

به معنای جمله اش فکر کردم درست می گفت.مگر او جز خوبی در حق من چه کرده بود.کار و مهم تر از ان پاکی و شرافتم را از او داشتم.ناگهان به دنبالش دویدم تا به او رسیدم و در حالیکه هر دو ساکت بودیم به دیگران پیوستیم.من در کنار مامان نشستم و او در میان عمو و عمو زاده اش جای گرفت.تینا که از حضور او فوق العاده خوشحال بود برایش شیرین زبانی می کرد.سعی کردم به تینا توجه نکنم و در عوض به صحبت های مامان و بهناز و مهتاب گوش سپردم گهگاه صدای خنده شاد تینا را می شنیدم از وقتی که فربد امده بود خوش اخلاق شده و گره ابروانش را برداشته بود و به جای ان یا مدام لبخند دندان نما می زد یا قهقهه سر می داد.دلش می خواست به من بفهماند می تواند با همه کس گرم بگیرد و دوست باشد جز من.اخر چه خصومتی با من داشت چطور می توانست بی دلیل از من متنفر باشد از نادانی تینا خنده ام گرفت سرم را بلند کردم و تینا را دیدم که به چهره ام چشم دوخته بود با حرص نگاهش را از صورتم گرفت.زیر لب گفتم:نه خیر مثل اینکه حسابی قاطی داره

پس از چند لحظه صدای او را شنیدم که خطاب به بهناز می گفت:خانوم عمو مهسا رو یادتون هست؟

بهناز سرش را تکان داد و منتظر ماند تا تینا صحبتش را ادامه دهد.

-ازدواج کرده

-واه!ولی اونکه می گفت من حالا حالا ها قصد ازدواج ندارم

-اره ولی یه دفعه تصمیم به ازدواج گرفت اخه یه تیکه خوب پیدا کرده بود

فربد در حالیکه قیافه شیطنت امیزی به خود گرفته بود گفت:ازش بپرس چطوری میشه از این تیکه های خوب پیدا کرد ببین می تونی جزوه و کتاباش رو برام قرض بگیری راستی اگر فیلم کمک اموزشی ام داشت بگیر اگرم مفتی نداد ازش بخر اصلا این جور چیزا رو باید خرید!

در حالیکه همه به گفته های فربد می خندیدند تینا ادامه داد:

پارسال توی یه شرکت تبلیغاتی منشی شد و سر هفت هشت ماه قاپ مدیر شرکت رو دزدید و حالام باهاش ازدواج کرده ولی حالا هر دو شون پشیمون شدن

بهناز با ناراحتی گفت:اخه چرا؟

-می گه از لحاظ فرهنگی و طبقاتی با هم نمی خونیم شوهرش مدام بهش سرکوفت می زنه و میگه من کجا و تو کجا.من می تونستم با دخترای خیلی بهتری ازدواج کنم و تو باعث سرافکندگی من شدی و از این حرفا

بهناز با لحن غمگینی گفت:عجب مرد کوته فکری!

تینا نگاه تحقیر امیزی به من کرد و گفت:اخه خانوم عمو از قدیم گفتن کبوتر با کبوتر باز با باز کند همجنس با همجنس پرواز

می خواستم با دستانم گردنش را انقدر بفشارم تا جان بی ارزشش را ازدست بدهد با این حرف چه چیزی رو می خواست ثابت کند واقعا خودش را بالاتر از من می دونست چون از قضای روزگار منشی شده بودم امر به مشتبه شده بود از اول از او پایین تر بودم و در مقایسه با انها حکم کبوتر داشتم.

صدای فربد رشته افکارم را از هم گسیخت:از بین همه پیغمبرا رفتی سراغ جرجیس تو چطور از بین این همه حرف و مثل قدیمی این یکی رو قبول کردی چطور به این بیت شعر که می گه:تن ادمی شریف است به جان ادمیت....نه همین لباس زیباست نشان ادمیت توجه نکردی و در حالیکه استین بلوز تینا را رها می کرد ادامه داد یا چرا این مثل که(ادم از کوچکی بزرگ می شود)معتقد نیستی.....من به درستی و نادرستی حرفای قدیمی کاری ندارم ولی ادم باید به همه حرفای قدیمی اعتقاد داشته باشد نه اینکه یک سری رو گلچین کنه...یادمه چند بار در مورد رفتار یه دختر برات مثل قدیمی اوردم ولی تو در جوابم گفتی قدیمیا از بس بیکار بودن نشستن همچین مزخرفاتی سر هم کردن....نمی دونم متوجه منظورم شدی یا بازم توضیح بدم و با نگاه تمسخر امیزی تینا را برانداز کرد.تینا که از عصبانیت قرمز شده بود سرش را به پایین دوخت و فربد بلافاصله جمع را ترک کرد.

پس از چند لحظه دوباره صحبتها شروع شد.نمی دانستم مامان هم متوجه نیش کلام تینا شده یا نه.

از خودم حرصم گرفته بود که گذاشته بودم دیگری از حق و حقوقم دفاع کند.یعنی انقدر بی عرضه بودم؟یعنی با مرگ پدر همه چیز حتی عرضه ام را هم از دست داده بودم چرا این قدر در برابر حوفها و حرکات این دختر احمق سکوت می کردم؟چرا ادبش نمی کردم؟یعنی من واقعا همان رمینای سلبق هستم؟چطور این همه تغییر کرده ام؟

-چرا وقتی بهت توهین کرد ساکت موندی؟چطور وقتی یادگاری پدرت رو از بین برد تنبیهش نکردی؟چطور الان نگاه های تحقیر امیز اونو تحمل کردی و حرفای کنایه امیز اونو می شنوی و عکس العملی نشون نمی دی؟

-اخه چی بگم؟نمی تونم بگم منظورت با منه می تونه انکار کنه.

-تو با این حرفا می خوای سر خودت کلاه بذاری امروز به کنایه حرف زد توی شرکت رو چی می گی وقتی بهت گفت بی شعور چی؟

-روبروی من که همچین حرفی نزد توی اتاق فربد بود تازه منم قبلش جوابش رو داده بودم.

-می تونی با این اراجیفی که سر هممی کنی خودتو قانع کنی چرا وقتی کیفت رو توی شومینه پرت کرد ادبش نکردی؟

-من اول متوجه نشدم بعدم اون فوری رفت

-یعنی می خوای بگی اون هیچ کاری نکرده؟

-چرا ولی چه کار می تونم بکنم الان داد و بیداد را بندازم بگم اون حتما منظورش با من بوده یا توی شرکت کتکش می زدم اون موقع منم مثل اون بی شعور بودم جواب هر احمقی رو که نباید داد از قدیم گفتن(جواب ابلهان خاموشیست)تازه پدرش و فربد اونو مواخذه کردن.

-اصلا معلوم هست چته؟یه بار می گی چرا خودت ساکت نشستی تا دیگران ازت دفاع کنن الانم می گی دیگران دفاع کردن دیگه لازم نیست خودم دفاع کنم.

-بسه دیگه خسته ام کردی حالا که تموم شد و رفت...به اندازه کافی اعصابم به هم ریخته اس دیگه نمی خواد تو خرابترش کنی و با نفس عمیقی سرم را بلند کردم و سعی کردم غم را از چهره ام کنار بزنم.

بعد از شام به فیلمی که از تلویزیون پخش می شد نگاه می کردم و قهوه ام را می خوردم که فربد کنارم نشست.بدون هیچ عکس العملی به تلویزیون چشم دوختم.پس از چند لحظه فربد به حرف امد:فیلمش جالبه؟

-اوهوم

-پس با این حساب مزاحمت شدم

بدون اینکه نگاهش کنم گفتم:نه خواهش می کنم

-چی شده ناراحت به نظر می رسی

-نه اشتباه می کنید

-تو به گل علاقه داری؟

با این سوال بی موقعش تعجب کرده بودم سرم را به علامت مثبت تکان دادم

-پس پاشو بریم یه گلخونه پر از گل نشونت بدم

-نه الان حوصله بازدید ندارم

-حوصله نداری یا به خاطر مقررات مامانت....

حرفش را قطع کردم و گفتم:نه باور کنید به خاطر بی.......

حرفم را قطع کردو گفت:از مامانت اجازه گرفتم تا با هم بریم گلخونه رو نشونت بدم حالا پاشو

برای اینکه حرفم را عوض نکنم گفتم:من که بهتون گفتم حوصله ندارم تازه مامانم همون طور که شما گفتید اشتباه می کرده اصلا نمی دونم چطور همچین فکری به ذهن مامان خطور کرده

-منظورت چیه؟

-منظورم کاملا روشنه چه طور متو جه نشدید؟

با حرص گفت:اخه به باهوشی تو نیستم.

-متاسفم اون دیگه مشکل شماست

-منم برای تو متاسفم چون اصلا متوجه منظور من نشدی حالا اگر تو می خوای یه جور دیگه حرف منو تفسیر کنی اون مربوط به خودته ولی برای من درس عبرتی شد که دیگه در لفافه با تو حرف نزنم چون بر خلاف تصوراتم تو زیادم باهوش نیستی

-پس با این حساب در زمینه هوش و استعداد در یه سطح هستیم

-اوهوم....حالا فهمیدم.......یعنی تو اینقدر بچه ای که به حرفای بی ارزش تینا توجه کردی؟یعنی به همین زودی حرفای منو فراموش کردی؟....اگر تینا بفهمه تو به حرفاش گوش دادی و روی حرفاشم فکر کردی از خوشحالی سکته می کنه.من فکر نمی کردم تو حتی تینا رو به عنوان یه موجود زنده به حساب بیاری چه برسه به اینکه مزخرفاتی که می گه رو بشنوی.....واقعا نا امیدم کردی و با تاسف سرش را تکان داد.

با عصبانیت گفتم:شما با این حرفا می خواید روی حرفا و کارای تینا سرپوش بذارید؟

من؟بابا تو دیگه عجب بی انصافی هستی من چند بار به خاطر تو تبنا رو مواخذه کردم.با تمسخر گفتم:خیلی لطف کردید اجازه بدید مراتب تشکرم رو تقدیم حضورتون کنم

-خواهش می کنم بفرمایید.

با حرص صورتم را برگرداندم که گفت:اوه گردنت رو شکستی.چه خبره؟فهمیدم از دستم حرصت گرفته دیگه لازم نیست صد و هشتاد درجهسرت رو بر گردونی.بهت بگم توی گروه کشته مرده های من همه جور ادمی پیدا میشه به جزگردن شکسته ها کا البته من ورودشون رو قدغن کردم.

با این که به شدت خنده ام گرفته بود سعی کردم نخندم.

پس از چند لحظه دوباره فربد شروع به صحبت کرد

-ببین من اصلا و ابدا کار تینا رو تایید نمی کنم.بارهام به خاطر رفتار نامناسبش بهش تذکر دادم نمونه اش همین چند ساعت پیش ولی انگار نه انگار البته من اصلا به خاطر تو این حرفا رو به تینا نزدم چون اصلا فکر نمی کردم تو حرفای اونو به خودت بگیری من به طور کلی بهش تذکر دادم.دوما به قول معروف شنونده باید عاقل باشد تو دیگه چرا؟اخه من باید از دست چند نفر حرص بخورم؟اصلا تینا به کنار توی این دوره زمونه هزاران ادم مثل تینا وجود داره که حرفاشون خیلی بدتر و سخت تر از تیناست اگر نقل این باشه که تو سر هر حرفی این قدر خودتو عذاب بدی که از بین می ری راستی تا یادم نرفته بهت بگم هر یک از اعضای اصلی گروه که بمیره یکی از اعضای علی البدل به جای اون عضو اصلی قرار می گیره و بعد با حالت متفکری گفت:چی داشتم می گفتم؟

در حالیکه خودم را محکم گرفته بودم که نخندم گفتم:خودتو عذاب بدی

-اره عزیزم از قدیم گفتن در دروازه رو میشه بست اما در دهن مردم رو نمی شه بست.باور کن دوستانه بهت نصیحت می کنم برای حرفای بیخود دیگران ارزش قائل نشو چون حاصلی جز غم و اندوه نداره و البته هزینه کردن یه پول قلنبه برای رفع چین و چروک هایی که بر اثر اخم کردن روی پیشونی افتاده.....راستی تو چرا اصلا به فکر پوستت نیستی مگر تو نمی دونی وقتی ادم خنده اش می گیره اگر سعی کنه نخنده دور لب و دور چشمش چروک می افته.این قدر بی فکر نباش و قدر این نعمت خدادای رو بدون اخه تو اخلاق درست و حسابی که نداری حداقل زیباییت رو حفظ کن که اون شوهر بیچاره ات به یه چیزی دلش خوش باشه.

-شما لازم نیست به حال اون دل بسوزونی

-چشم خب حالا که حالت یه کم بهتر شده و جون پیدا کردی تا با زبونت منو زخمی کنی پاشو بریم گلخونه رو نشونت بدم

-نه

-دوباره که رفتی سر پله اول پس من از اون موقع تا حالا داشتم برای خودم حرف می زدم.اصلا گوش می کردی من چی می گفتم و بعد سرش را کمی کج کرد و به گوشم نگاه کرد و گفت:ا ا اِ پس سمعکت کوش؟من چقدر جون بکنم پول در بیارم سمعک برات بخرم بعد تو هی گمشون کنی

در حالی که به حرفهای او می خندیدم گفتم:می دونید که بین من و مامان سر امروز یه کم اختلاف پیش اومده حالا من می خوام از این موضوع به نفع خودم استفاده کنم تا باهام اشتی کنه

-همین که مامانت به من اجازه داد تا با هم.....

حرفش را قطع کردم و گفتم:بله می خوام بگم چون شما خودتون به من اجازه ندادید من فکر کردم مجبور شدید همچین حرفی بزنید و برای همین نرفتم مامانم چون دختر خوبی بودم باهام اشتی می کنه.

-واقعا که خیلی بد جنسی.

-واقعا شما فکر می کنید من بدجنسم

-یعنی دختری پیدا میشه که بدجنس نباشه

-بله الان روبروتون نشسته

-ولی روبروی من دختری با همچین مشخصه ای به چشم نمی خوره

-پس توصیه می کنم پیش چشم پزشک ویزیت بشید.

-چرا چون اونقدر عاقلم که هیچ دختری رو ساده و خوش جنس نمی بینیم می دونی بدجنسی برای جنس مونث مثل قدرت بدنی برای مرد است کاملا طبیعیه

-ولی خیلی از خانوما از بدجنسی خودشون برای پیشبرد اهدافشون استفاده نمی کنن اما اکثر قریب به اتفاق اقایون از قدرت بدنی و زورشون برای رسیدن به خواسته هاشون بهره می برن

به فربد که سرش را به علامت تایید حرفهایم تکان می داد نگاه کردم و ساکت شدم.

-می فرمودید.

در حالیکه سعی می کردم نخندم گفتم:نه دیگه کافیه

فربد در حالیکه بلند می شد گفت:اجازه خانوم مثل اینکه ما رو کار دارن می تونیم بریم

به قیافه اش خنده ام گرفت و با تکان دادن سر به او اجازه دادم.

روی میز خم شده بودم و به خانه های سیاه و سفید جدول نگاه میکردم. اگر جواب این سوال را پیدا میکردم شاید میتوانستم تمام خانه های جدول را پر کنم با حرص گفتم : اخه این سوال وسط این جدول چیکار میکنه؟ هفت افقی قسمت دو اخه اینم جا بود لعنتی.

ناگهان با صدای فربد به خودم امدم : سر چی موندی؟ و صندلی را مقابل من کشید و نشست.

- کشور هزار دریاچه شش حرفه و نون و دالش در اومده.

فربد بلافاصله گفت: فنلاند.

چند سوال باقی مانده را به کمک هم حل کردیم .پس از ان فربد با حالتی متفکر به من خیره شد. دو دقیقه ای به همین منوال سپری شد در اخره با تندی گفتم: اتفاقی افتاده؟

فربد در حالیکه دستش را زیر چانه اش جا به جامیکرد گفت: هنوز نه ولی شاید اتفاق بیوفته. با حرص گفتم: اهان عجب توضیح مبسوط و روشنی ارائه دادی.

- اخه نمی دونم چطوری بگم؟

در دلم گفتم: به کمک اون زبون درازت. خیلی کنجکاو شده بودم. میخواستم بدونم در چه موردی میخواهد حرف بزند سکوت کردم تا بتواند به افکارش نظمی دهد. بعداز چنددقیقه بالاخره به حرف امد و گفت: اگر تو... ا .... پس چرا این طوری نگام میکنی؟

روزنامه را به دست گرفتم و بدون توجه به او شروع به خواندن کردم.

- مثل اینکه داشتم باهات حرف میزدم ها. و روزنامه را از دستم کشید.

بدون اینکه نگاهش کنم گفتم: ادامه بدید

- ببین من میخوام نظرت رو در باره پیشنهادم بپرسم شایدم دو پیشنهاد البته به جواب تو بستگی داره.... وقتی باهات حرف میزنم منونگاه کن.

با عصبانیت گفتم: بالاخره نگاهتون کنم یا نه؟ نیم ساعته که منو معطل کردید . اصلا بهتره از خیر پیشنهاد شما بگذریم.

فربد مکثی کرد و بعد پرسید؟ تو قصد ازدواج داری؟ و به انتظار جواب به صورتم خیره شد.

- این چه ربطی به پیشنهادای شما داره؟

- حتما مربوط میشه

- خب بستگی به اون خاستگار داره که شما زحمت پیدا کردنشو کشیدی

- یعنی چی؟ تو اول بگو قصد ازدواج داری یا نه؟ بعد من در مورد خاستگار اطلاعات لازم رو میدم.

- حالا بر فرض بله.

با تعجب گفت: یعنی تو میخوای ازدواج کنی؟ فکر نمی کنی زود باشه؟

- حتما سنم مناسب بوده که شما خاستگار....

حرفم را برید و گفت:ا......ه من که برای تو خاستگار پیدا نکرد؟ خاستگاره منوپیدا کرده اصلا تو درباره مامانت فکر کردی؟ بعد از تو چیکار میکنه؟

- زندگی...مگه قرار بود چیکار کنه؟

- ولی من فکر نمیکردم این طرز فکرت باشه

- فکر کردید باید برای همیشه پیش مامانم بمونم؟

- نه ولی فکر میکردم حداقل تا یکی دوسال کنار مامانت بمونی

- اوه... حالا مگه رفتم محضر عقد کردم که شمااین طوری حرف میزنید؟ شما پرسیدید قصد ازدواج دارم یا نه منم گفتم برفض بله نگفتم که حتما.

- خب تو دوست داری شوهر ایندت چه خصوصیاتی داشته باشه؟

- گفتن نظراتم هیچ فایده ای نداره چون من منتظرم می مونم تا یکی بیاد خاستگاریم . خاستگاری نمیرم که خصوصیات همسر مورد علاقه ام را عنوان کنم. و با خنده افزودم: حالا کی هست؟ نگهبان مجتمع ؟ اگه اون باشه که از نظر طبقاتی باهم سنخیت داریم.

- نخیر خاستگار تومهیار محمدیه

خنده رو لبانم خشکید با تعجب به فربد که نگاهم میکرد خیره شدم.

- چیه یعنی اینقدر دور از انتظار بود؟

سعی کردم بر خودم مسلط شوم و پس از چند لحظه گفتم: اینم یکی دیگه از شوخیای بی مزتون بود؟

- تو فکر میکنی من اینقدر موقعیت نشناسم ؟ خب بالاخره مهیار با خصوصیات همسر اینده تو مطابقت داره یا نه؟

بی معطلی گفتم: نه

- نع؟ چرا مهیار پسر خوبیه ها شاید در ظاهر خشک به نظر بیاد ولی پسر....

حرفش را بریدم و گفتم: اصلا مسئله این حرفا نیست.

- پس سر چیه؟ چطوری درعرض چند ثانیه چنین جواب قاطعانه ای دادی؟ لازم نبود مدتی روی پیشنهادش فکر کنی؟

- گفتم که نه؟

- اخه چرا؟ بد قیافه اس. بی سواده معتاده بی کس و کاره اخه چه مشکلی داره؟

- هیچ مشکلی نداره تازه شایدم صد تا خصوصیات خوب دیگه ام داشته باشه ولی باز جواب منفیه.

- تا علتش واقعیت رو نگی دست از سرت برنمیدارم می دونی که ادم بد پیله ای هستم.

- یعنی شما نمی دونید؟

- اگر میدونستم وقتم رو با التماس کردن به توتلف نمی کردم فقط دعا کن علت بی خودی نباشه..

- فاصله طبقاتی به نظر شما علت بیخودیه؟

بالحن ناباوری گفت: یعنی توبه مهیار علاقه دار ی فقط بخاطر فاصله....

با عجله گفتم: من کی همچین حرفی زدم ؟ گفتم علت اصلی مخالفتم اینه.

- پس به جز فاصله طبقاتی علت دیگه ای هم وجود داره درست فهمیدم.

- اوهوم

فربد در حالیکه بر میخاستگفت:ببین هرچه سعی می کنم خودم رو کنترل کنم نمی تونم باید حرفم روبزنم و گرنه خفه میشم به نظر من علت اصلیت فوق العاده بچگانه اس وبه عبارت دیگه احمقانه اس.

با خونسردی گفتم: نظر شما برام اهمیت نداره...حالا پیشنهاد دومتون..

ابروهاش را بالا بردوگفت: باشه طلبت ورفت و تا نیم ساعت مانده به پایان وقت کاری پیدایش نشد. به او که مدد مانده بود وبرای گفتن حرفهایش دنبال جمله اغازین میگشت نگاهی انداختم و گفتم: برام خاستگار جدید اومده؟

با دوگام سریع خودش رابه من رساند و گفت: ببین میخوام با مهیار تماس بگیرم.. هنوز سر حرفت هستی؟ یعنی بگم جوابش منفیه؟

- اوهوم .. در ضمن به اقای محمدی بگید از این به بعد خودش برای خاستگاری اقدام کنه این روزا واسطه اونم واسطه ای مثل شما چندان برای این کار مناسب نیست.

-به نظر من مهیار باید یه نون بخوره صد تا خیر کنه که تو جوابت منفی بود وگرنه با این زبون دراز تو اب خوش از گلوش پایین نمی رفت.

- میتونید در عالم دوستی یه هفت هشت متری از زبونت رو بهش اهدا کنی.

- اگر یه میلیمتر از زبونم رو به کسی بدم دیگه از پس تو برنمیام و با حرص ترکم کرد.

با عجله نامش را صدا زدم . برگشت وگفت: حاضر جوابی دیگه ای مونده که یادت رفته باشه؟

درحالیکه سعی میکردم نخندم گفتم: یه طوری بهش بگید که زیاد ناراحت نشه.

- ناراحت.. من که جای اون بودم خوشحالم میشدم.

- حالا که نیستید خداحافظ.

- خداحافظ توو اون زبون درازت و در حالیکه میخندیدرفت.

**********

یک هفته ای از جریانخاستگاری می گذشت که فربد به سراغم امد .

- میخوام باهات صحبت کنم می تونی راه برگشت رو بامن باشی؟

سری به علامت ممممممثبت تکان دادم.

- پس قرار داد منع معاشرت لغو شد.

برای اینکه متوجه خنده ام نشود سرم را پایین انداختم وگفتم: بله

- چطوری لغو شد؟

نگاهش کردم . چشمانش از کنجکاوی برق میزد.

- شما بذارید به حساب یه تصمیم انی و غیر معقول

- ولی مامانت ادم غیر معقولی به نظر نمیاد . به نظر من میخواسته تو در اثر معاشرت با من به سطوح بالا تری از انسانیت ارتقا پیدا کنی.

میخواستم جوابش را بدهم که تلفن به صدا در امد . فربد در حالیکه میرفتگفت: اگر یه بار جواب منوندی اتفاقی برات نمی یوفته.

یک ربع بعد در حالیکه کیفش را بدست گرفته بو د مقابلم ظاهر شد و گفت: من پایینم زیاد منتظرم نذاری.

کاری نمانده بودکه انجام ندهم همراه فربد راه افتادم. پنج دقیقه ای در سکوت سپری شد و بالاخره فربد سکوت را شکست و گفت: تقریبا یک هفته اس که درباره حرفای تو فکر میکنم ولی به نتیجه قانع کننده ای نرسیدم

با تعجب گفتم: کدوم حرفای من؟

- همون دلیل اصلی رد مهیار دیگه

نگاهی به او کردم و گفتم: خوش بحالتون

قیافه متعجبی به خود رگفت و گفت: چرا خوش بحال من؟

- برای اینکه اونقدر بی فکر و خیال هستید که به حرفای دیگران فکر میکنید اونم یه هفته.

- مثلا تو چه فکر خیالی داری؟

- یعنی شما نمی دونید؟

- به نظر من توموضوع رو بیش از حد بزرگ کردی

- همون طور که خودتونم گفتید این فقط نظر شماست.

لحظه ای بدون توجه به مقابلش با عصبانیت نگاهم کرد و با بو ق کشیده ماشینی که از روبرو می امد به خودش امد و به مقابل خیره شد. و با کف دست محکم روی فرمان کوبید.

پس از چندلحظه در صدد دلجویی برامدم : اگر ناراحتتون کردم معذرت میخام.

- معذرت خواهی لازم نیست یه کم عاقل شو

- چشم در اولین فرصت

- شوخی نکردم

- من نمیفهمم شما چی میگید . شما همیشه منطقی و عاقلانه حرف میزدید از شما تعجب میکنم.

- چرا؟ چون علت اصلی مخالفتت غیر منطقی و بچگانه اس؟

منم از تو تعجب میکنم بعضی اوقات یه حرفایی میزنیکه من ازت درس میگیرم ولی بعضی اوقات یه حرفایی میزنیکه ادم به شک میوفته که این حرفات رو باورکنه یا اون حرفات رو.

-من تاحالا غیر منطقی حرف نزدم ولی چون مهیار دوست شماست فکر میکنید....

نگذاشت حرفم را تکمیل کنم و گفت: یعنی تو اونقدر منو بچه فرض میکردی که سر خاستگارت که از قضا دوستم هست باهات بحث کنم که قبول کنی؟ نه خیر اصلا قضیه مهیار تموم شدورفت. من به مهیار یا یکی دیگه کار ندارم. میگم نحوه تصمیم گیری تواشتباهه اگر هر دلیل دیگه برای رد مهیار گفته بودی من اینقدر خودم روملزم نمی دونستم تا طرز فکرترو نسبت به این موضوع عوض کنم... مثلا چون وضع مالی شما نسبت به این سابق افت کرده نباید با یه ادم پولدار ازدواج کنی. مثلا چون دیپلمه هستی نباید با یه دکتر و مهندس ازدواج کنی. ببین من نمیخوام پای مهیار رو وسط بکشم ولی چون الان اون خاستگارت بوده مثال میزنم. مثلا وضعیت توو مهیار پادشاه و گدا نبوده.

- به هر حال من دوست دارم با کسی ازدواج کنم که هم سطح خودمه.

- هم سطح از نظر تو فقط وضعیت مالیه دیگه.. واقعا برات متاسفم.

- منم برای شما متاسفم. چون به حرفای که میزنید اعتقاد ندارید و موقع عمل از زیر بار حرفاتون شونه خالی میکنید.... اصلا خود شما حاضرید با یه دختر که از خودتون بالاتره ازدواج کنید یا چون مرد هستید و حق انتخاب بیشتری دارید حاضرید با یه دختر که از خودتون پایین تره ازدواج کنید هان؟

-چرا حاضر نیستم؟ چون از نظر من هم سطح بودن به وضعیت مالی ربط نداره به فرهنگ و شعور و شخصیت اجتماعی طرفین ازدواج مربوطه.

- گفتم که اینا همه ش حرف و شعاره

- باور کن اگر قبلا همسر اینده ام رو انتخاب نکرده بودم برای اینکه بهت ثابت کنم به حرفام اعتقاد دارم....

حرفش را قطع کردم : دیدی همین حرف شما گواهی برای ادعای من.... شما رفتید سراغ دختری که از وضعیت مالی مشابهی برخورداره پس در نتیجه به حرفاتون معتقد نیستید این حرفا و شعار ها فقط برای اون عده اس که پای منبرتون نشستند. گوش خودتون اونا رو نمیشنوه بهش عمل نمیکنه شما نمی تونیدمنو از کاری منع کنید که خودتون انجامش میدید. در ضمن دیگه نمی خوام در این مورد بحث کنم و باقی راه را هر دو سکوت کردیم.

جلوی مجتمع میخواستم پیاده شوم که فربد به حرف در امد:

- هر چی دلت خاست بارم کردی ولی وقتی فهمیدی من چه کسی رو برای ازدواج انتخاب کردم اونوقت مجبوری بیای ازم عذرخواهی کنی..... حالا برو و خودتو برای روز معذرت خواهی اماده کن... عصر بخیر

با فربد خداحافظی کردم و پس از چند لحظه وارد مجتمع شدم و با دیدن کاغذی که روی اسانسور چسانده شده بود و روی ان جمله اسانسور خراب است نوشته شده بود؛ اه از نهادم بر امد.

به محض ورودم مامان و بهناز با دست زدن به استقبالم امدن. با تعجب و خنده گفتم: سلام چه خبره؟

بهناز با لبخندی که همیشه مهمان صورتش بوده به طرفم امدو گفت: سلام تولدت مبارک و گونه ام را بوسید وادامه داد: البته من باید به رزا تبریک بگم که همچین گل زیبایی به دنیا اورده.

نگاهی به مامان انداختم دستانش را از هم گشود. سریع به طرفش رفتم و خودم را در اغوشش انداختم. مامان در گوشم ارام زمزمه کرد: بیست و دومین بهار زندگیت مبارک باشه عزیزم.

با صدای بهناز به خودمان امدیم: ای بابا شمع روی کیک اب میشه ها.. بدو برو لباست رو عوض کن بیا.

مامان دستی به شانه ام زد و به رفتن تشویقم کرد. با سرعت به اتاقم رفتم و پس از تعویض لباس نزد انها برگشتم و ما بین مامان و بهناز نشستم و شمع را فوت کردم. کیک را بریمدم و یک قطعه از انرا با لیوانی اب پرتغال به بهناز و مامان دادم و قطعه کوچکی هم برای خودم برداشتم وشروع به خوردن کردم. چند دقیقه بعد مامان و بهناز با تقدیم هدایای خود خوشحالیم را افزون کردند.

از کودکی هدیه گرفتن را دوست داشتم وهنوز هم وقتی بسته ای کادوپیچ شده را به من میدادند ذوق زده میشدم. نیم ساعت بعد بهناز رفت . هنوز چند ثانیه ای از رفتن او نگذشته بود که ضربه ای به در خورد.

- رمینا در رو باز کن حتما بهناز چیزی رو جا گذاشته.

با باز کردن درعمو رادیدم . با خوشحالی گفتم: سلام عمو جون

- سلام عزیزم و دسته گلی را که از دید من مخفی کرده بود به دستم دادوگفت: تولدت مبارک با ذوق دسته گل را گرفتم و گفتم: اه عمو جون شما از کجا می دونستید؟

- ماهی که توی اون متولد شده بودی رو می دونستم ولی روز دقیقش رو نه... ولی بالاخره با کمک یه دوست فهمیدم.

دستش را کشیدم وگفتم: از قول من از اون دوست تشکر کنید. خیلی خوشحالم کهتوی این روز شما رو می بینم بفرمایید در خدمت باشیم ودر را پشت سرش بستم.

با ندیدن مامان ناراحت شدم.حتی امروز به خاطر سالروز تولد من باز هم از لجبازی دست برنداشته بود. رفتن نزد او دعوت کردنش به هال بی فاید بود. بی توجه به کار مامان با اشپزخانه رفتم و برای عمو یک لیوان اب پرتغال و قطعه ای کیک اوردم و انها را مقابل عمو روی میز گذاشتم و گفتم: عمو جون کیک تولد

- دستت درد نکنه این کیک واقعا خوردن داره.

- نوش جان و با نگاهی به بسته کادو روی میز گفتم: عمو جون قرار نبود خجالتمون بدید.

- نا قابله عزیزم. سلیقه تورونمی دونستم و بسته را به دستم داد.

- دستتون درد نکنه. هر چی شما انتخا بکنید برای من مقبول و پسندیده اس. و کادورا باز کردم و یک دفترچه حساب پس انداز بودو یک سکه بهار ازادی.

- عمو جون سکه رو قبول میکنم ولی دفترچه رو نه

- من اصلا دوست ندارم کسی هدیه ام رو پس بده.

- اخه.....

- توی حرفم امدو گفت: اخه نداره سکه که رسم ماست قدیم روزتولد من و فرامرزاقا جون و خانم جون یک سکه بهمون هدیه میدادند . دفتر چه ام بخاطر این بود که نمی دونستم تو از چی بیشتر خوشت میاد . دفتر چه را باز کردم و با دیدن رقم ان حیرت زده به عمو نگاه کردم و گفتم:

- وای عمو جون من اصلا انتظار نداشتم هیچ هدیه ای به این با ارزشی نگرفتم اخه این خیلی زیاده من اصلا نمی تونم قبول کنم.

- اگر میخوای ناراحتم نکنی دیگه ازاین حرفا نزن

- اخه این خیلی زیاده مگه شما پول چاپ میکنید که این همه دست و دلبازید؟

- ارزش توبرای من بیشتر از ایناست پول که چیزی نیست من جونم روبخاطر تو میدم. می دونی من چند ساله برای تولد توهدیه نگرفتم اگر بخای حساب کنی کم هم هست.

دستش را فشردم و گفتم: باور کنید بهترین هدیه برای من وجودخودشماست من واقعا به شما علاقه دارم و از این که ما را پیدا کردید و به دیدارمون میاید خیلی ممنونم وبی اختیار به گریه افتادم.

عمو سرم را روی شونه اش گذاشت و به نوازش موهایم پرداخ:

اشکهایم تند تند روی گونه ا م می غلتید و سپس بروی پیراهن عمو میچکید.

صدای عمو که ارام در گوشم زمزمه میکرد را شنیدم: گریه برای چیه کوچولوی نازکدل؟ ادم خوب نیست روز تولدش گریه کنه من اصلا دلم نمیخواد این چشمهای قشنگ تو بارونی باشه. حیف این چشمهای مشکی نیست که با گریه خرابشون کنی؟

با صدای مامان سرم را از روی شانه ی عمو برداشتم : رمینا من و عموت رو تنها بذار. می تونی قدمی توی پارک جلوی مجتمع بزنی و برگردی. با تعجب برخاستم و به اتاقم رفتم و پس از چند لحظه بیرون امدم.

مامان روبروی عمو نشسته بود. در چهره اش نوعی خونسردی غیر عادی به چشم میخورد. زیر لب از انها خداحافظی کردم و از خانه خارج شدم. پله ها را طی کردم. هنوز پا به پاگرداول نرسیده بود که صدای باز و بسته شدن در را شنیدم . تعجب کردم یعنی مامان میخواست مطمئن شود که من انجا را ترک کرده ام. یعنی مامان با عمو چیکار داشت . چه موضوعی بودکه من نمیبایست از ان با خبر میشدم.

نمی دانم چه شد که تصمیم گرفتم برگردم. ارام ارام پله ها را بالا رفتم و پشت در گوش ایستادم. به جز اوایی مبهم چیزی شنیده نمیشد. چند دقیقه این پا و اون پا کردم ولی نمی تواستم قدم از قدم بردارم و از انجا دور شوم. هر چه بیشتر تلاش میکردم کمتر می شنیدم.در یک لحظه کلیدم را از جیب مانتوام بیرون کشیدم و ارام در قفل فرو بردم. چند ثانیه صبر کردم و با ارامش انرا در قفل چرخاندم و ارام در را باز کردم. دلم در سینه به شدت می تپید اگر مامان میفهمید من فال گوش ایستاده ام چه فاجعه ای میشد.

ارام کلید را از قفل خارج کردم و داخل جیبم گذاشتم. دهانم خشک شده بود. از خدا میخاستم مامان متوجه کار من نشود. ارام دستگیره را پایین کشیدم و کمی در را باز کردم . صدای عمو را شنیدم که میگفت: اخه رزا من و تو تو سنی هستیم که دیگه بچه بازی ازمون گذشته.. تا کی میخوایم لجبازی کنمی؟

- بچه نیستم ولی برای خودم دلیل قانع کننده ای دارم.

- چه دلیل قانع کننده ای؟ این طفلک به جز من کیو داره؟

- من نمی خوام رمینا به کسی وابسته شه.

- من کسی نیستم من عموی اون هستم. چرا نمیخای اینو درک کنی؟

-من حوصله بحث کردن با توروندارم.

- تو کی حوصله داری؟

- هیچوقت هیچوقت دست از سرم بردار.

- اخه رزا جان چرا با خودت این جوری میکنی ؟ ببین تو هر چی گفتی من قبول کردم ولی این یکی رو از من نخاه. من به شدت به رمینا علاقه پیدا کردم.

- باید بتونی... توفقط سه چهار ماه که دیدیش.

- درسته ولی تو همین مدت هم بهش عادت کردم. هر روز دورادور دیدمش اگر یه روز نبینمش انگار چیزی رو گم کردم. من بخاطر تو برای اینکه وابسته نشه هر روز طوری دیدمش که متوجه من نشده . تو میخوای همین هم ازم بگیری؟ مگه تو قلب نداری؟ عاطفه نداری؟

مامان درحالیکه عصبانی شده بود گفت: چرا قلب دارم عاطفه دارم و هق هق گریه اش تنها صدایی بود که به گوش میرسید.

چند لحظه بعد عمو با صدایی که معلوم بود از گریه ی مامان دستپاچه شده بود گفت: رزا جان دیگه گریه برای چیه؟ من اصلا نمی دونم الان باید چیکار کنم؟ برای یه بار هم که شده به حرف من گوش بده. حرف بزن بذار سبک شی قول میدم شنونده خوبی باشم. و هرکاری از دستم بربیاد برات انجام بدم. بذار کمکت کنم باشه؟

چند لحظه ای سکوت برقرار شد البته صرف نظر از صدای گریستن مامان و بعد با صدایی که در اثر گریه خش دار شده بودگفت: هر چی میکشم از دست این دل لعنتیه. از وقتی بزرگ شدم و معنی عشق رو فهمیدم به تو علاقه پیدا کردم ولی تو با بی رحمی و بی مسئولیتی وبی لیاقتی باعث شدی من با فرامرز ازدواج کنم و بعد برای فرار از این کار وحشتناک گورت رو گم کردی و رفتی و من مجبور به ازدواج با فرامرز شدم. فرامرز رودوست داشتم ولی نه به اندازه توئه احمق. فرامرز اونقدر خوب و مهربون بود که من همیشه احساس گناه میکردم . ولی دست خودم نبود تورو بیشتر دوست داشتم.روز به روز علاقه ام نسبت به فرامرز بیشتر میشد ولی هنوز هم به تو علاقه مند بودم در صورتی که میبایست ازت متنفر میشدم روزی که خانم جون فوت کردهزار بار از فرامرز خاستم بهت اطلاع نده ولی قبول نکرد و باهات تماس گرفت. نمیخواستم ببینمت و دوباره احساس گناه منوتا مرز جنون پیش ببره و وقتی فهمیدم نمیای و فرامرز باهات قطع رابطه کرده اونقدر خوشحال شدم که حدو حساب نداشت .حتی گاهی اوقات که فرامرز دلش میسوخت و میخواست با تو تماس برقرار کنه من کاری میکردم که احساس درونش کشته بشه و یه بار با توتماس برقرار نکنه. نزدیک بیست سال در ارامش زندگی کردیم ولی تو دوباره پیدات شد و من با کمال تاسف فهمیدم که احساسم نسبت به تو تغییر نکرده . هنوزم بهت علاقه دارم و این تا سر حد مرگ منو عذاب میده. شب که میشه میترسم بخوابم مدام کابوس ببینم. خدایا چرا من باید همیشه شرمنده فرامرز باشم و خوبی و محبتاش. اخه چرا این عذاب وجدان نباید یه لحظه هم دست از سر من برنداره . ای کاش فرامرز زنده بود ..... ولی اون الان نیست رفته و من دلم نمیخاد حالاکه اون نیست ما باهم معاشرت داشته باشیم.... من نمیخوام روزی که می میرم پیش فرامرز روسیاه باشم. می فهمی چی میگم؟

چند دقیقه ای هر دو سکوت کردند تا اینکه سکوت توسط عمو شکسته شد : هر چند طرز فکرت غلطه ولی نمی تونم در برابر خاسته ات بی تفاوت باشم.. هر چی تو بخای همون میشه فقط بدون من از بیست و سه سال پیش توروبه عنوان همسر برادرم دوست داشتم و دارم و اگر این چند ماه به طریقی به خاطر فرامرز بهت بی حرمتی کردم ازت معذرت میخام من از زندگیت بیرون میرم فقط اجازه بده برای اخرین بار رمینا رو ببینم و خودم جریان رفتنم رو بهش بگم چون بدون اینکه یه بار دیگه ببینمش محاله ازش دل بکنم قبوله؟

با شنیدن این جملا ت اشکهایم سرازیر شدند. باور نمیکردم عمو دوباره ماراترک کند. ناگهان با دستی که بروی شانه ام خورد به خود امدم و به عقب برگشتم. فربد بود که با تعجب نگاهم میکرد: داری چیکار میکنی؟

در حالیکه او را تار میدیدم فقط سرم را تکان دادم و با سرعت به طرف پله ها دویدم و از مجتمع بیرون امدم و بدون توجه از عرض خیابان رد شدم که با بوق کشیده ماشینی به خودم امدم. در همین حین بازویم به عقب کشیده شد و متعاقب ان فریاد عصبانی فربد را شنیدم: چیکار میکنی دیوونه! الان خودتو به کشتن داده بودی و به کنار خیابان کشاندم.

دیگر تحمل نداشتم صورتم را پوشاندم وبا صدای بلند گریستم. صدای فربد را میشنیدم که میگفت: چی شده؟ برای چی گریه میکنی؟ با حرص بازویم را کشید و گفت: بیا بریم ابرومون رو بردی و به دنبال خود کشاندم. چند لحظه بعد سوار ماشین او بودم. فربد در حالیکه ماشین را به حرکت در میاورد گفت: اخرش من از دست تو دق مرگ میشم از الان تا نیم ساعت دیگه وقت گریه داری بعدش ممنوعه میفهمی دختر خانم..... شروع شد.

نیم ساعت بر بخت خودم گریه کردم اما نه تنها اروم نشدم بلکه سردرد هم به ان اضافه شد با صدای فربد به خودم امدم: خب نیم ساعت تموم شد فقط حیف که دوقیقه اخر رو از دست دادی حالا اگر دوست داری یعنی هنوز گریه داری میخوای دو دقیقه هم تحت عنوان وقت تلف شده و این چیزا بهت بدم تا نیم ساعت پر شه؟

-نه مگه اون بیست و هشت دقیقه برام فایده ای داشت؟

- برای تو نمی دونم ولی برای من یه تجربه مفید بود که به دست اوردم اینکه از این به بعد توی انتخاب منشی دقت بیشتری کنم و از دخترای سی سال به بالا استفاده کن چون حوصله دختر بچه های زرزرو رو ندارم.

برای تو نمی دونم ولی برای من یه تجربه مفید بود که به دست اوردم اینکه از این به بعد توی انتخاب منشی دقت بیشتری کنم و از دخترای سی سال به بالا استفاده کن چون حوصله دختر بچه های زرزرو رو ندارم.

غم و غصه های دلم را ناگهان در یک جمله پیچیدم و تحویل او دام، وقتی صدای خودم را شنیدم باورم نمی شد که این حرف را من زده باشم: منم حوصله ی پیرمردای غرغرو رو ندارم

- مثل اینکه فراموش کردی من فقط هشت سال از تو بزرگترم؟ اگر من پیرمردم توام یه پیرزن بد اخلاقی که به خاطر اینکه تا حالا یه دیوونه پیدا نشده که بیاد خاستگاریت و هنوزم دوشیزه موندی.

- بهتر از شماست که خاستگاری همه دخترای شهر رفتید ولی از بین اونا حتی یک کدومشون حاضر نشدند همسرشما بشه که لقب پیر پسر از روتون برداشته بشه.

- لعنت به ادم دروغگو من کی خاستگاری تو اومدم.

با حرص نگاهش کردم لحظه ای سرش را برگرداند و به چشمانم نگاه کرد و دوباره چشم به مقابل دوخت و ارام ارام گویی که با خودش حرف میزندگفت: لعنت به ادم کم حافظه نکنه از اینم خاستگاری کردم؟ وای خدای من یادم نمیاد جواب مثبت داده یا منفی. اگر جواب مثبت داده باشه چی؟ و دوباره نگاهم کرد و ادامه داد: ای وای من از قیافه اش می ترسم وای وای چشماش شده مثل چشای اون دختره اسمش چی بود.... اهان یادم اومد لیز.. وای هر کی که میرفت خاستگاریش اول بیهوشش میکرد بعد رگ گردنش رو میزد و خون خاستگار بدبخت رو مخورد. وای خدای من نکنه این اون باشه؟ چشماش که رنگ اونه قد و قواره اش و رنگ پوستش هم با اون یکیه و بعد در حالیکه خودش را کمی به طرف در میکشید نگاهی به من انداخت و ادامه داد: وای چشماش همون برق مخصوص موقع خون اشامی رو داره. وای دیگه مطمئن شدم که این همون لیز بی رحمه.

از قیافه وحشتزده ای که به خودگرفته بود وحرفایی که میزد به خنده افتادم.با ترس نگاهم کرد و گفت: مامان دیگه مطمئن شدم همونه خود خودشه. مامان دیدی فربدت جوون مرگ شد تورو به هرکسی می پرستی منونکش غلط کردم. بذارش به حساب یه پیشنهادنا معقول که در یک لحظه جنون امیز به تودادم. بابا انسان جایز الخطاست...... و با نگاهی دوباره به من دستمالی به دستم داد و گفت: بگیر پاک کن به خدا من شب کابوس می بینم.

با تعجب دستمال را گرفتم و نگاهی به اینه انداختم.

چشمانم سرخ شده بود و اطراف انها سیاه بود .از قیافه ام خنده ام گرفت.

- ادم پیرزن دوشیزه باشه زرزروباشه خون اشامه خاستگار کش باشه بعد ار اون دیوونه ام باشه دیگه خارق العاده اس.... راستی یادم رفت اگر همین ادمه که پیرزن دوشیزه .... زرزرو ... خون اشامه خاستگار کش دیوونه پشت درفالگوش هم بمونه دیگه واقعا بی نظیره ..این طوری فکر نمیکنی؟

با تاسف سرم را تکان دادم و دوباره یاد عمو افتادم که میخواست ما را ترک کند.

- این که تو بعد از اینکه کارزشتی میکنیاحساس انزجار و تاسف و ندامت میکنی خیلی خوبه ولی عالی نیست فرزندم اگر به گناهت اعتراف کنی و از انجام دوباره این عمل شنیع توبه کنی قول میدم توی مجازاتت تخفیف بدم... خب حالا شروع کن البته با ذکر جزئیات.

با ناراحتی گفتم: عمو میخواد بره

- حق داره اگه من جای عموت بودم تا حالا صد باره از دست تو فرار کرده بودم.......... چرا؟

- مامان ازش خواسته

- اینو از طریق استراق سمع فهمیدی فرزندم؟

- اوهوم

- اخه چرا مامانت عموت رو نمی پذیره؟ بالاخره هر چی باشه اون عموی توئه. تو حق داری بدونی باید با مامانت حرف بزنی بهش بگی که دفتر عموت رو خوندی و از همه مسائل با خبری بگومن دلم میخواد با عمو معاشرت کنم و هیچ کس نمی تونه مانعم بشه بگو بخاطر من عمو رو قبول کن ... بگو....

توی حرفش امدم وگفتم:

ولی دیگه فایده ای نداره عموقبول کرده بره

- حتما مامانت عموی بیچارتو تحدید کرده اگر نره می کشدش....خب اون بیچاره هم قبول کرده.

- باورم نمیشه عمو به همین راحتی تسلیم خواسته عمو بشه .اصلا نمی دونم چیکار کنم و با سردر گمی نگاهش کردم. همان طور که به مقابل چشم دوخته بود گفت: چیه ؟ چرا اینطوری منو نگاه میکنی؟ نکنه انتظار داری من راه حل مناسب رو با تقلب بهت برسونم.

- حالا اگرراه حل مسئله رو میدونید گناهی نداره به من هم بگید.

- یعنی تو فکر میکنی من میدونم باید چیکار کنی.

- اوهوم شما همیشه برای هر مشکلی یه راه حل دارید.

- خب شاید این حرف تو درست باشه. ولی من از اونچه بین مامان و عموت گذشته بی خبرم البته اصرار نمی کنم جریان رو برای من تعریف کنی ولی تا ندونم چه خبره نمی تونم راه درستی بهت نشون بدم درست نمیگم؟

- حق با شماست فقط نمی دونم از کجاباید شروع کنم.

- من میگم اول بریم یه فنجون قهوه بخوریم بعد بریم خونه چون ممکنه مامانت از دیر کردنت نگران بشه و در همین حین توبه طور خلاصه ماجرا رو برام تعریف کن.

در حین ایننکه قهوه میخوردم شروع به تعریف قصه عموی بیچاره ام کردم و وقتی فربد ماشین را در پارکینگ متوقف کرد دیگر تمام داستان را میدانست. هر دوپیاده شدیم و مسیر پله ها را در پیش گرفتیم.

هردو از ماشین پیاده شدیم.هنوز چند پله تا در ورودی اپارتمان باقی مانده بود که گفتم:

- خیلی بهتون زحمت دادم امیدوارم بتونم جبران کنم.

- اره تلاشت رو بکن البته میتونی با کوتاه کردن اون زبون درازت شروع کنی

در حالیکه میخندیدم گفتم: به دل نگیرید. اون موقع خیلی ناراحت بودم .در هر صورت معذرت میخوام.

-خواهش میکنم راستی یادم نبود تولدت مبارک. حالا چند سالت شده؟ صدو دوسالت؟ و خندید.

با خنده گفتم: مرسی و اما در مورد سوالتون از سن من هشت سال از سن خودتون کم کنید میشه سن من.

- این قدر زبون نریز وگرنه کادوی تولدت رو بهت نمیدم و همزمان بسته ای از جیبش بیرون کشید و به دستم داد( ای جااااااان)

دوباره تشکری کردم و گفتم: ولی شما از کجا فهمیدید تولدمنه؟

- عموت روز دقیق تولدت رو نمیدونست از من خواست جواب سوالش رو پیدا کنم منم سراغ مدارکت رفتم و فهمیدم. حالا نمی دونم هدیه دادن من کار درستی بوده یا نه؟

- از نظر من اشتباه نبوده ممنون

- حالا که از نظر من و تو اشتباه نبوده خدا کنه از نظر دختر موردعلاقه ام هم اشتباه نباشه. توفکر میکنی بفهمه ناراحت میشه؟

- نمی دونم ولی اینو بدونید که من توانایی اینوندارم که هدیه کسی رو پس بدم.

- نگفتی اگر ناراحت شد چیکار کنم؟

- به نظر من نباید ناراحت بشه چون اولا این هدیه کاملا دوستانه اس. ثانیا شما که از اول نمی خواستید برای من هدیه بگیرید چون تو معذورات قرار گرفتید و ثالثا.....

- چرا فکر میکنی من از نظر اخلاقی مجبور شدم برات هدیه بگیرم؟

- چو ن احتمال دادی که عمو بگه از شما تاریخ تولد من روگرفته.

در حالیکه سعی میکردد نخندد گفت: ثالثا.....

- ثالثا اگر اونقدر سطح فکرش پایینه که فرقی بین یه هدیه دوستانه با بقیه هدیه ها رو نمیذاره همون بهتر که تا اتفاقی نیوفتاده ازش صرف نظر کنید چون دختری که اونقدر سطح فکرش سطحی و بچگانه اس که شما رو نمیتونه خوشبخت کنه .البته قصدم توهین نبود یه راهنمایی کاملا دوستانه بود چون دوست ندارم ازدواج نا موفقی داشته باشید از هدیه و کمکتون ممنون و خدانگهدار.

- خواهش میکنم ودستش را به علامت خداحافظی تکان داد و از پله ها بالا رفت. وارد خانه که شدم عرق در سکوت بود و تاریکی همه جا را فرا گرفته بود. به محض اینکه کلید برق را فشردم صدای مامان را از اتاقش شنیدم:

- رمینا با عموت تماس بگیر کارت داره در ضمن منم بیدار نکن و تنهایی شامت رو بخور.

*************

-چی؟ امروز ساعت چهار.. حالاچرا به این زودی؟

- میخوادهر چه سریعتر خیال مامان راحت شه

- اخه من هنوز به نتیجه جالبی نرسیدم.

- اشکالی نداره همین که به حرفام گوش دادید و تصمیم به کمک گرفتید خودش کلی با ارزشه.. بهتره هر چه زودتر خودم را با واقعیت تطبیق بدم.

- ببین تو فعلا با عموت صحبت کن و ازش بخواه که از اینجا نره.. حداقل اینجا بمونه ولی باهاتون را بطه نداشته باشه بگو که حرفای مامانت رو قبول نداری و معاشرت ما با هم هیچ بی احترامی به خاطره پدرت نمیکنه.

- اخه من نمیخوام عمو بفهمه به حرفاشون گوش دادم...............

- یعنی چی من روی این حرف خیلی حساب کردم.

- اصلا نمیتونم بگم فال گوش ایستادم

- خب بذار من بگم.

- یه بار نگید ها! اصلا شما چی میخواید به عمو بگید

- بهش میگم قصد داریم یه پروژه جدیدبرداریم اگر قصد همکاری با مارو داره الان بهترین موقع اس.

- خب اگر گفت نه چی؟

- ای بابا حالا من نمی تونم مثل اون کره پیش بینی کنم که عموت چی میخواد بگه.من خودم میدونم چی بگم فقط خداکنه عموت یه دنده ای مامانت رو نداشته باشه.

- نه عمو لجباز نیست....... ولی مامان روی نقطه حساسی دست گذاشته.

- اره دیگه همین یه جمله مامانت روی روحیه عموی بیچارت تاثیر منفی عجیبی گذاشته... خب ساعت چهار شد برو نهایت تلاشت رو بکن امیدوارم موفق باشی.

لبخند محزونی زدم و از او خداحافظی کدرم و از شرکت خارج شدم. به انتظار عمو کنار خیابان ایستادم چند ثانیه بعد عمو مقابلم ایستاد. سوار ماشین شدم و نگاهش کردم. غممگین و ناامید بود.

دلم به حالش سوخت با صدای عموبه خودامدم: چیه؟ مگه تا حالامنوندیدی؟

- سلام

- سلام به روی ماهت. خوبی؟

- ای بد نیستم

- یعنی چی؟ ادم توی این سن و سال باید با نشاط باشه. بگه بخنده این قیافه افسرده چیه به خودت گرفتی؟ ادم یاد غم و غصه هاش میوفته بخند عمو جون ببینم.

ناچار لبخندی زدم و گفتم: نمیخواید بگید چیکار داشتید

- چرا ولی عجله نکن... من موقع رانندگی باید تمرکز داشته باشم نمی تونم هم حرف بزنم هر رانندگی کنم.

می دانستم که این طور نیست چرا که همیشه موقع رانندگی حرف میزنیدمطمئنا قصدداشتبرای اخرین بار حرفهایی رو که تحویل من میداد مرور کند.تقریبا چهل و پنج دقیقه بعد پا به پارک موردعلاقه عموگذاشتیم. عمو با حالت غمگینی گفت: چقدر با فرامرز اینجا میومدیم یادش بخیر.

-من مطمئنم که پدر از اومدن دوباره شما به ایران خوشحاله.

-نمی دونم تو این طور فکر می کنی؟

-اره چون پدر رو خوب می شناختم.

-ای کاش منم به خوبی فرامرز رو می شناختم اون موقع این قدر سردرگم نبودم.

-عمو چرا اینقدر ناراحتید اتفاقی افتاده؟

-اتفاق که نه یعنی نمی دونم چطوری بهت بگم....البته امیدوارم منو درک کنی این طوری هم برای تو بهتره هم برای من.

دستی به بازویش زدم و گفتم:راحت باشید و حرفتونو بزنید.

-من نمی دونم باید اول برم سر اصل مطلب یا کم کم موضوع رو بهت بگم؟

-نه از حاشیه رفتن متنفرم.

-من قصد دارم دو باره برگردم.

در حالیکه سعی می کردم بغض در صدایم اشکار نباشد گفتم:ممکنه بگید برای چی؟

-دلایل مختلفی منو به این کار وادار می کنه.

-مثلا؟

-مثلا کار من هنوز نتو نستم یه کاری پیدا کنم.

-ولی شما به راحتی می تونید توی دانشگاه های اینجا تدریس کنید.

-من حوصله تدریس رو ندارم برای تدریس ادم باید سرحال باشه ولی من احساس پیری می کنم دل و دماغ کار کردن ندارم می خوام خودمو بازنشست کنم.

-اگر بیکار باشید هم بیشتر احساس ناامیدی و به قول خودتون پیری می کنید و هم این که در امد برای ادم لازمه.

-ولی من اونقدر دارم که تا وقتی زنده ام راحت زندگی کنم در ضمن تو قراره با پول من کار کنی و برام سود بفرستی این طوری در امد دارم.

-چرا من باید این کار رو برای شما انجام بدم؟

-به این علت که من دوست ندارم برادرزاده من منشی باقی بمونه.تو باید توی اون شرکت سهامدار باشی.اونم سهمی برابر ریئس شرکت.

-نه من به منشی بودن راضی ام ولی مثل اینکه مشکل شما کار نیست.

-پس یادت رفته چه قولی به رزا دادی مگر قرار نبود هر وقت یه کار بهتری پیدا کردی این کار رو ول کنی؟

-عمو نمی خواید دلیل اصلی رفتنتون رو بگید؟

-خب این جا تنهام هیچ دوستی ندارم در ضمن همه کارهام اونجا نا تموم گذاشتم و اومدم باید سروسامانی بهشون بدم.

-ولی شما می گفتید دلتون می خواد برای همیشه اینجا کنار من بمونید.

-باور کن این تنها ارزویی که دارم ولی نمی شه مجبورم برم.

-پس به هیچ طریقی نمی تونم شما رو از رفتن منصرف کنم؟

-متاسفاه نه.

-ای کاش می گفتید به چه خاطر این تصمیم رو گرفتید؟شاید می تونستم کمکتون کنم.

-ببین رمینا به خدا برای من این جدایی و رفتن سخت تر از توئه.ولی فکرم بهم ریخته اصلا اومدن من کار درستی نبود احساسا می کنم دارم اشتباه می کنم یه اشتباه غیر قابل جبران.

-امکان داره دوباره برگردید؟

-نمی دونم ولی اگر روزی فهمیدم که تصوراتم اشتباه بود بر می گردم.

-از حالا منتظر اون روز هستم..کی از پیش ما می رید؟

-روز پنج شنبه ساعت هشت شب.

-یعنی چهار روز دیگه؟

-اره خب بیا راجع به مسائل مهمتری صحبت کنیم.من با اقای فرهنگ صحبت می کنم ببینم حاضره با من همکاری کنه یا نه؟اگر حاضر بود به اسم تو سهم می خرم.البته من می خواستم نصف سهام رو بخرم ولی گویا الان دو نفر سهامدار داره پس فکر می کنم فقط بشه یک سوم سهام رو برات بخرم و دیگه لازم نیست منشی باشی و می تونی به کار شرکت نظارت کنی و مراقب سهامت باشی البته این اقا فربد خیلی پسر خوبیه ولی تو باید خودت گلیم خودت رو از اب بکشی و اما در مورد تحصیلات ناتموم جناب عالی با زحمت زیاد تونستم بعد از دو ترم غیبت ناموجه از نظر دانشگاه برات اجازه تحصیل بگیرم و شما از ماه اینده می تونی بری دانشگاه تو باید نهایت تلاشت رو بکنی این وقفه چند ماهه رو جبران کنی و اما برای اینکه رفت و امدت به دانشگاه و شرکت مشکل نباشه ماشین من در اختیارته.خب سوالی نداری؟

با تعجب گفتم:ولی برای چی این کارا رو برای ما می کنید؟

-سوال بچه گانه ای پرسیدی خب تو برادر زاده منی و رزا علاوه بر همسر برادرم دختر عموی منه من در قبال شما احساسا مسئولیت می کنم در ضمن من هیچ کاری نکردم جز یه مقدار کمک مالی که اونم تو قراره با پول من کار کنی و سودش روبرام بفرستی.ماشینم که نمی تونم ببرم و تو برای اینکه راحت به محل کارت که الان منحصر به اون شرکت تنها نیست رفت و امد کنی و از ماشین من استفاده می کنی.در ضمن اگر دوست نداری من ناراحت بشم به حرفام گوش کن.

-عمو خونه رو برای فروش گذاشتید؟

-هنوز نه.

-خواهش می کنم بذارید دست نخورده باقی بمونه.این طوری بیشتر امیدواریم که یه روز برگردید.

-منم دلم می خواد پیش تو برگردم برام دعا کن این اتفاق زودتر بیفته.

دلم می خواست تنها باشم رو به عمو کردم و گفتم:عمو من خسته ام

-منم کلی کار دارم.

در طول مسیر هر دو ساکت بودیم وقتی عمو مقابل مجتمع توقف کرد در حالیکه پیاده می شدم گفتم:ملاقات بعدی چه روزیه؟

-اگر بتونی پنج شنبه با هم ناهار بخوریم خیلی خوب میشه

-خونه ما؟

-نه نمی خوام رزا به زحمت بیفته میریم یه جای خوب.....ساعت دوازده می ام شرکت سراغت.

سری تکان دادم و گفتم:خدانگهدار.

-رمینا تو از دست من دلخوری؟

-نه یه بار دیگه ام گفتم شما اونقدر خوبید که هیچ کس نمی تونه از دست شما دلخور باشه فقط از این که شما قراره برید احساس ناراحتی می کنم ولی حتما شما برای رفتن دلیل قانع کننده ای دارید و می دونم که شما اصلا به جدایی تمایل ندارید.بیشتر از خودم دلم برای شما می سوزه و در حالیکه اشک در چشمانم حلقه بسته بود ترکش کردم.

روز پنج شنبه چند دقیقه به ساعت دوازده مانده بود که وسایلم را جمع کردم و کیفم را برداشتم و از شرکت خارج شدم.پنج دقیقه بعد سوار ماشین عمو بودم و به سمت رستوران مورد علاقه او حرکت می کردیم.با گرفته شدن بازویم به خود امدم.عمو بود که با دست که ازاد بود بازویم را در دست داشت.

-چرا ساکتی؟

-چی بگم؟

-هر چی دوست داری دلم می خواد برای همیشه صدات توی گوشم باشه......ببینم اصلا چرا ناراحت به نظر می ای نکنه سر کار با کسی جروبحث کردی؟

-نه عمو جون چطور همچین چیزی به فکرتون رسید؟

-از نگرانی نکنه با رزا

میان حرفش دویدم و گفتم:نه خیر بازم اشتباه کردید و برای اینکه سوال و جواب پس ندهم گفتم:همه کاراتون رو انجام دادید؟

-خوشبختانه همه کارا با موفقیت انجام شد و شما از شنبه به بعد دیگه لازم نیست سر کار برید.

-چی؟

-همین که شنیدی........الان یک سوم سهام شرکت میلاد به نام شماست اقای فرهنگ چیزی در این باره به تو نگفت؟

-نه

-خودم ازش خواستم به تو چیزی نگه.می خواستم خودم این خبر رو بهت بدم.خوشحال نیستی؟

-چرا خیلی زیاد.....ولی رفتن شما نمیذاره من احساس خوشحالی کنم.

-ببین رمینا تو بزرگ شدی و باید خودتو با زندگی وفق بدی الان غم و غصه خوردن مشکلی از من و تو حل نمی کنه.باید یاد بگیریم با مشکلات و سختی های زندگی بجنگیم و پیروز بشیم نه این که زانوی غم بغل بگیریم.دنیا رو نباید سخت گرفت و گرنه سخت می گذره.خدا رحمت کنه خانوم جون رو همیشه این حرف رو به من و فرامرز می زد.رمینا نذار همین چند ساعتم با غم سپری کنیم بذار شاد باشیم و خاطره این روز برای همیشه توی ذهنمون بمونه و هر وقت به یاد این روز افتادیم لبخند بزنیم.

لبخندی زدم و گفتم:چشم امر امر شماست.

چندین ساعت گفتیم و خندیدیم لحظه ای خنده از روی لبان ما محو نشد ولی در عمق نگاهمان غم و غصه پیدا بود ولی هر دو تلاش می کردیم انرا نادیده بگیریم.در فرودگاه هر دو ساکت کنار هم ایستادیم و منتظر بودیم تا شماره پرواز اعلام شود.در دل دعا می کردم به طریقی رفتن عمو کنسل شود ولی وقتی خوب فکر می کردم می دیدم عقب افتادن پرواز دردی از من درمان نمی کرد.امروز نشد فردا فردا نشد پس فردا ولی به هر حال عمو می رفت.تنها طریقی که می شد عمو منصرف شود این بود که مامان تمام حرف هایش را پس بگیرد که این چیزی شبیه معجزه بود و به معنای واقعی کله خارق العاده.قیافه غمگین عمو که هر چه سعی می کرد با لبخند های پی در پی خود را شاد نشان دهد دلم را به اتش می کشید ادمی به بدشانسی عمو ندیده بودم دلم برایش سوخت.دلم می خواست با او همدردی کنم.ناخوداگاه بازویش رافشردم.نگاهش در نگاهم گره خورد سعی کرد باز لبخند بزند ولی نمی تونست.صدای نازک و دلنشین زنی که پروازها را اعلام می کرد نگاهمان را از هم جدا کرد و به تابلوی اعلام پرواز دوخت.عمو در حالیکه سعی می کرد بر خودش مسلط باشد گفت:خب رمینا جون باید از هم جدا بشیم ودر اغوشم کشید و گفت:خیلی دوستت دارم و خیلی دلم برات تنگ می شه.

با عجله گفتم:به امید دیدار هر چه زودتر.عمو فراموش نکنید.من همیشه منتظر شما می مونم و برای اومدن شما روز شماری می کنم و چون نمی خواستم عمو شاهد ریزش اشکهایم باشد سرم را از شانه اش برداشتم و گفتم:برید عمو.خدانگهدار.

در چشمهای عمو هم اشک حلقه بسته بود:مراقب خودت باش و برگشت تا برود که انگار چیزی را به یاد اورده باشد دوباره به طرفم امد و در حالیکه سویئچ ماشین را به دستم می داد گفت:با احتیاط رانندگی کن.

سپس دستم را فشرد و گفت:خدانگهدار رمینای قشنگ و رفت.

از پشت شیشه عمو را نگاه کردم.از الان دلم برایش تنگ شده بود.دلم می خواست یک بار دیگر برگردد تا من صورتش را ببینم.دعایم مستجاب شد و در اخرین لحظه عمو به عقب برگشت و با دیدن من دستی تکان دادو رفت.

چند لحظه بعد عمو از جلوی دیدگانم محو شد.به دری که عمو از ان بیرون رفته بود نگاه کردم.دیگر عمو رفته بود و با خود تمام و امیدها و ارزوهای مرا همراه برده بود.دلم می خواست عمو از همان در که رفته بود باز می گشت.ولی این به نظر ارزویی محال می امد.سرم را به شیشه تکان دادم خسته بودم ولی دلم نمی خواست از انجا بروم.خنده دار بود ولی هنوز به بازگشت عمو امیدوار بودم.بدون پلک زدن به در خیره شده بودم فکر می کردم حتی اگر در کسری از ثانیه پلکهایم روی هم بیفتد عمو از ان در باز می گردد و من او را نمی بینم و ناگهان صدایی از پشت سر از دنیای اوهام و خیالات بیرون کشیدم.

-او.ه عموت الان نه فقط به پاریس رسیده بلکه الان توی خونه اش زیر دوش اب گرم داره خستگی در می کنه.

برگشتم و نگاهش کردم.فربد بود که به من خیره شده بود:سلام عرض می کنم.

با صدای اهسته جوابش را دادم.

-خوب شد که حداقل جواب سلامم رو دادی.

حوصله متلک هایش را نداشتم.بنابراین گفتم:ببخشید حواسم نبود.

سری تکان دادو گفت:تقریبا داره ساعت نه میشه نمی خوای تشریف ببری خونه؟

-نه دلم نمی خواد برم خونه.

فربد با حالت متعجبی نگاهم کرد و گفت::افرین حرفای جدیدی می شنوم احتمالا دلت نمی خواد تنها باشی؟

-از قضا چرا

-اخی ولی متاسفم چون قراره تو منو برسونی خونه چون ماشین ندارم.

سوئیچ ماشین را مقابل صورتش گرفتم و گفتم:اشکالی نداره شما ماشین رو با خودتون ببرید منم بعدا با تاکسی میام.

-لطف می کنی ولی من می ترسم پشت فرمون اون ماشین بشینیم.

-پس از دست من کار دیگه ای برنمیاد متاسفم.

-ولی من اینطور فکر نمی کنم

-شما مختارید هر طور دوست دارید فکر کنید ولی من سر حرفم هستم

-ببینم رفتن عموت این بلا رو سرت اورده یا یک سوم سهام شرکت؟

در حالیکه سعی می کردم خونسرد باشم گفتم:هر طور دوست دارید فکر کنید

-می دونی چی فکر می کنم؟فکر می کنم توام مثل خیلی از ادما فقط اهل حرف زدنی تو یاد نگرفتی با یه بزرگ تر از خودت نباید با این لحن حرف بزنی اونم من که مثل یه دوست بهت کمک کردم بدون اینکه چیزی ازت بخوام ولی یادم میاد تو همیشه قص جبران داشتی این بود جبرانت؟وبه راه افتاد.

چند متری از من فاصله گرفته بود که ناگهان به خود امدم و به دنبالش دویدم تا به او رسیدم و گفتم:صبر کنید.باور کنید منظور بدی نداشتم یعنی ناراحت بودم شما باید منو درک کنید اخه شما یه حرفایی زدید که منو عصبانی کردید من اصلا خودمو برای شما نگرفتم همیشه ام از کمکتون ممنون بودم و هستم و مطمئن باشید که به نحو احسن جبران می کنم.....من تازه باید از دست شما ناراحت باشم.چون شما حرفایی به من زدید و منو با صفاتی وصف کردید که خیلی ناعادلانه بود.واقعا یک سوم سهام اون شرکت برام اهمیتی نداره دلم می خواست به جای اون عمو هنوز کنارم بود.........ولی شما با علم این موضوع منو متهم به فخر فروشی و تکبر کردید.........به هر حال با این که مطمئنم تقصیر من نبوده ولی اگر ناراحتتون کردم ازتون معذرت می خوام و شمام اگر واقعا به حرف خودتون که گفتید منو مثل یه دوست می دونید اعتقاد دارید منو ببخشید و بیایی با هم بریم خونه باشه؟

ولی او به جای جواب تند تند راه می رفت.در حالیکه ناراحت شده بودم ایستادم.مگر من به او چه گفته بودم که حتی با عذر خواهی هم نمی توانست من را ببخشد.با حرص دور شدنش را نگاه می کردم که ناگهان برگشت و با نگاهی به من که ایستاده بودم گفت:پس چرا دوباره موندی؟مگه قرار نبود بریم خونه؟

برای اینکه باز به او بر نخورد با چند قدم خودم را به او رساندم و گفتم:من فکر می کردم هنوز از دست من ناراحتید برای همین جواب معذرت خواهی منو ندادید.

-جواب معذرت خواهی تو باشه برای وقتی که منو رسوندی خونه.

مسیر طولانی فرودگاه تا خانه را هر دو سکوت کردیم.من که هنوز فکر می کردم فربد از من ناراحت است سعی کردم دوباره از او دلجویی کنم و در حالیکه در کنار هم پله ها را طی می کردیم گفتم:اقای فرهنگ هنوز از دست من ناراحتید؟نمی دونستم این قدر کینه ای هستید.

-اشتباه می کنی من اگر ادم کینه ای بودم محال بود بتونم با تو یه روز کنار بیام چه برسه به هفت هشت ماه و اما در مورد جواب معذرت خواهی من اصلا از دست تو ناراحت نشدم که بخوام تورو ببخشم و اون حرفایی که زدم فقط و فقط برای این بود که تو رو تحریک کنم تا با من بیای خونه و خوشبختانه موفق شدم و در حالیکه به عادت همیشگی خود دستش را به علامت خداحافظی تکان می داد گفت:شب خوشی داشته باشی خانوم و رفت.

صبح شنبه مثل همیشه سر ساعت از خواب بیدار و اماده رفتن شدم.مامان مثل همیشه بیدار شده بود تا برایم صبحانه اماده کند.با بی میلی لقمه ای کره و عسل خوردم و به راه افتادم.

داخل پارکینگ شرکت جایی رو برای پارک پیدا کردم و ماشین را پارک کردم و سوار اسانسور شدم و به محض ورود به شرکت اقای رستمی با سرعت به طرفم امد و گفت:سلام خانوم رسام صبح شما بخیر.

از نحوه برخورد اقای رستمی خنده ام گرفته بود معلوم بود که فربد جریان خرید سهام را به اطلاع دیگران رسانده بود.در حالیکه سعی می کردم نخندم گفتم:سلام صبح شمام بخیر و به طرف اتاقم به راه افتادم که صدای سلام اقای انتظامی در جا متوقفم کرد.به عقب برگشتم و گفتم:سلام حالتون خوبه؟

-ممنون بهتون تبریک می گم.

-ممنون و برای اینکه متوجه خنده ام نشود سریع به اتاقم رفتم.رفتار اقای انتظامی خنده دار تر از اقای رستمی بود.به یاد اوردم اکثرا اقای انتظامی جواب سلامم را با سر می داد.یعنی تفاوت منشی با سهامدار شرکت اینقدر زیاد بود؟

هنوز روی صندلی جابه جا نشده بودم که در باز شد و فربد و اقای فرهنگ با هم وارد شدند.به احترام انها از جا برخاستم و سلام کردم.هر دو با تعجب جوابم را دادند.

اقای فرهنگ به طرفم امد و گفت:امیدوارم از همکاری با شرکت ما پشیمون نشی و این همکاری تداوم پیدا کنه.

لبخندی زدم و گفتم:منم امیدوارم.

-می دونی من از اینکه تو سهام رو خریدی خیلی خوشحالم چون بهت اطمینان دارم.ولی از اینکه منشی خوبمون رو از دست دادیم یه کمی دلخورم.من نمی دونم فربد باید یه فکری برای منشی جدید بکنه ولی باید قول بده که یکی مثل تو بیاره.

فربد از پشت اقای فرهنگ با حالت مسخره ای انگشت اشاره اش را به طرف من گرفت و بعد سرش را به سمت بالا تکان داد.

فهمیدم که می گوید:یکی مثل این خدا رحم کنه.

توجهی به او نکردم و با عجله گفتم:اگر اجازه بدید خودمون به کارای منشی رسیدگی کنیم.

اقای فرهنگ با تعجب گفت:خودمون؟

-البته منظورم از خودمون؟من و اقای فرهگ و با دست به فربد اشاره کردم و ادامه دادم:بدین صورت که...روزایی که من نیستم اقای فرهنگ به کارا رسیدگی می کنه و وقتی خودم بودم من رسیدگی می کنم....البته در صورتی که اقایون مخالف باشن من اصراری نمی کنم.

اقای فرهنگ با خوشحالی گفت:مخالف!مگر من دیوونه باشم که با همچین پیشنهادی مخالفت کنم تو چی فربد؟

-اگر این طور که شما می گید هر کس با این پیشنهاد مخالفت کنه دیوونه اس من نمی تونم مخالفت کنم یعنی شما راه مخالفت را مسدود کردید.

-خوی پس حالا که فربدام با این پیشنهاد شما موافقه فقط می مونه یه کار.اونم جابجایی اتاق مدیر شرکته.....بدین ترتیب که ما سه نفر به اتاق خانوم گلچین نقل مکان می کنیم و ایشون به این دو اتاق

-چرا از نظر من اشگال نداره همین جا بمونم.

-نه خانوم همه چیز باید روی اصول باشه.از فردا اتاق ما اونجاست...فربد توام امروز پیش خانوم رسام کاراموزی کن تا خرابکاری نکنی و به اتاقش رفت.

یک ساعتی بود که برای فربد در مورد نحوه کار توضیح می دادم که احساس کردم خسته شده چند لحظه سکوت کردم تا استراحت کنه در حالیکه به خود کش و قوسی می داد گفت:او.........ه یعنی تو هر روز این قدر کار می کنی؟

-پس چی؟

-من فکر می کردم تو از این هشت ساعتی که اینجا هستی یک ساعت کار می کردی هفت ساعت باقی مونده ام سر به سر بقیه علی الخصوص خانوم گلچین می ذاشتی.

با حالت مسخره ای سرم را تکان دادم و گفتم:اگر شما به این فکر کردناتون ادامه بدید به احتمال قوی موجودات فضایی می دزدنتون. باید خیلی مواظب باشید

-اگر موجودات فضایی وجود داشتن که تا حالا تو رو دزدیده بودن تا تحقیق کنن بین تو و مار چه شباهتای دیگه ای جز نیش زدن و خوش خط و خال بودن وجود داره.......حالا زنگ تفریح رو بزن که حسابی خسته شدم.

در حالیکه می خندیدم گفتم:یک ربع استراحت کنید تا من برگردم و از اتاق خارج شدم و به طرف اتاق الناز رفتم.در اتاق نیمه باز بود.سرم را داخل بردم و گفتم:خسته نباشی.

الناز سرش را بلند کرد و گفت:ممنون شمام همین طور

وارد شدم و گفتم:علت اینکه اینقدر مودب شدی چیه؟نکنه دوربین مخفیه؟

الناز در جوابم فقط لبخند زد.

-لبخند ملیحی بود ولی حیف شد منصور اینجا نبود و گرنه با دیدن لبخند تو جوون مرگ می شد

احساس کردم الناز مودب است.با لحنی جدی گفتم:ببین الناز من نمی دونم چرا از اول صبح همه با من یه جور دیگه رفتار می کنن ولی از تو دیگه انتظار نداشتم.من و تو الان هشت نه ماهه که با هم دوستیم.وفکر نمی کنم خرید چند تا سهام تاثیری توی این رابطه داشته باشه تو چی فکر می کنی؟وبه انتظار جواب به صورتش نگاه کردم.

الناز بلند شد و صورتم را بوسید و گفت:به خدا تو خیلی ماهی اصلا یه تیکه جواهری من بهت افتخار می کنم رمینا.تو نشون دادی که برای دوستی ارزش زیادی قائلی و پول رو معیار همه چیز نمی دونی.به خدا همه باید از تو یاد بگیرن.تو جزءاون دسته از ادمایی که در مقابل غرور و نخوت کاذب حاصل از پول رویئن تنی و این خودش خیلیه تعداد این تیپ ادما..

توی حرفش امدم و گفتم:از تعداد انگشتان دست تجاوز نمی کنه.سازمان حمایت از رویین تن ها جهان شکار این موجودات رو غیر قانونی اعلام کرده و در حال حاضر فقط سه تا از این رویئن تن ها زنده مونده.یکی در سواحل کارائیب یکی در الا

-بسه دیگه دوباره شروع کردی به چرت و پرت گفتن ببین رمینا من از اولم میدونستم تو وضع مالی خوبی داری و بیخودی منشی شدی ولی ازت نپرسیدم.

با حالت کشیده ای گفتم:چه......را؟

-چون مثل تو فضول نبودم.

-خب معلومه مثل من فضول نیستی چون تو توی فضولی مدرک دکترای تخصصی داری ولی من هنوز مدرک کاردانی ام نگرفتم ولی بهت تبقریک می گم چون تونستی جلوی خودتو بگیری و عملیات تجسس رو چند ماه به تاخیر بندازی به خاطر همین خودم یه درجه افتخاری بهت می دم.......خب حالا برم چون خیلی کار دارم بعدا می بینمت....و او را در حالیکه می خندید ترک کردم.

سی و شش روز بود که عمو از ایران رفته بود و لی هنوز به نبود او عادت نکرده بودم.هر چند عمو دیر امده بود و زود رفته بود ولی من در همین مدت کوتاه به او دل بسته بودم و برایش احساسا دلتنگی می کردم.روزها یکی پس از دیگری می امدند و می رفتند و من طبق معمول هر روز ساعت هفت و نیم از خانه خارج می شدم و ساعت چهار به خانه ساکت و همیشه خاموش خودمان باز می گشتم.روزهای زوج در شرکت بودم و روز های فرد برای در س خواندن و از بین بردن افت تحصیلی که بر اثر یک سال وقفه به وجود امده بود به کتابخانه یا به خانه عمو می رفتم.مامان در طول این مدت حتی یک بار سراغی از عمو نگرفت گویی اصلا برای او وجود خارجی نداشت.نمی دانم خبر داشت عمو سرمایه قابل توجهی برای من گذاشته بود یا نه.گویا تمام اخبار توسط بهناز به اطلاع او رسیده بود یا شاید خود عمو به او گفته بود و خواسته بود که مخالفتی نکند.به هر حال بر خلاف تصور من مامان با کارهای عمو مخالفت نکرد ولی خوشحال هم به نظر نمی رسید.یعنی هیچوقت شاد و خوشحال نبود.من دیگر به این رفتار مامان عادت کرده بودم و در خودم نیرویی نمی دیدم تا مامان را از پیله ای که چندین سال به عمد به دور خودش تنیده بود بیرون بیاورم.سعی کردم مثل گذشته که من و روزبه خودمان را سرگرم می کردیم خودم را به طریقی سرگرم کنم و این طریق در س خواندن بود.فردا می بایست برای ثبت نام ترم مهر به دانشگاه بروم انقدر خوشحال بودم که نمی توانستم بخوابم.با این که خسته بودم ولی خواب به چشمانم راه نمیافت انقدر از این پهلو به ان پهلو شدم که با کلافگی برخاستم و در اتاق قدم زدم.باز به یاد روزبه افتادم چطور می توانستم جای خالی روزبه را در دانشگاه و بد تر از ان در کلاس تحمل کنم.چه کسی می خواست جای روزبه بشیند.ای کاش حداقل من و روزبه همکلاس نبودیم.ناامید روی تخت افتادم.به یاد پدر افتادم که چقدر دوست داشت من و روزبه تحصیلات عالیه داشته باشیم ولی به ارزویش نرسید روزبه که جوان مرگ شد و اما من چه؟چرا نمی خواستم اخرین ارزوی پدر را براورده کنم.....و رو به عکس پدر که در تاریک روشن اتاق پیدا بود کردم و گفتم:اخه پدر من تازه به نبودن روزبه عادت کردم ولی اگر پامو توی دانشگاه بذارم دوباره به یادش می افتم متاسفم از این که من و روزبه نتونستیم ارزوی شما رو براورده کنیم وپشت به عکس کردم و چشمانم رو بستم و سعی کردم بخوابم.

با تابش نور خورشید بر صورتم از خواب بیدار شدم.نگاهی به ساعت که هفت وبیست دقیقه را نشان می داد انداختم و دستانم را به سمت بالا کشیدم تا خستگی را از تن به در کنم که چشمم به عکس پدر افتاد با به یاد اوردن خوابی که دیده بودم به سرعت از روی تخت برخاستم تا برای رفتن به دانشگاه اماده شومو.........با تمام عجله ای که به خرج دادم ساعت هشت و پنج دقیقه بود که پا از اپارتمان بیرون گذاشتم و یکسره به پارکینگ رفتم و در انجا با فربد روبرو شدم به او که با تعجب نگاهم می کرد سلامی کردم و گفتم:اتفاقی افتاده؟

-سلام مگه امروز شنبه نیست؟

-چرا چطور مگه؟

-هیچی....تورو دیدم یه لحظه فکر کردم من اشتباه کردم و امروز یک شنبه نیست و من بیخودی صبح به این زودی از خواب بیدار شدم.

-اولا اشتباه نکردید ثانیا الان همچین اول صبح نیست و شما تا اومده برسید شرکت می شه ساعت نه و یک ساعت تاخیر دارید.

-نه اینکه تو اصلا تاخیر نداری چهار روزم که در هفته تعطیل کردی و همه کارا گردن منه بدبخته.

-اخی راست می گید همه کارا گردن شماست اولا درسته که من سه روز میام شرکت ولی توی این سه روز تمام کارای عقب افتاده شما رو هم انجام می دم دوما لازم نیست روزایی که من هستم شما شرکت تشریف بیارید می تونید تا ساعت نه بخوابید و بعد برنامه کودک تماشا کنید سوما اون سه روز که من هستم شما ساعت یازده تشریف میارید و ساعت دو تشریف می برید که در مجموع سه روز شما به اندازه یه روز کاری منه و اما در مورد سه روزی که من نیستم..ومسلما من خبر ندارم چه ساعتی می رید و چه ساعتی میاید ولی اگر مثل امروز باشه که معلومه خیلی زحمت می کشید فربد نگاهی به من کردو گفت:تموم شد...چهارما نداره؟

-نخیر می تونید تشریف ببرید.

-اگه دو تا از لاستیک های ماشین پنچر نشده بود الان من اینجا نبودم که به بلبل زبونی تو گوش بدم و بعد در حالی که صدایش را مثل من نازک کرده بود گفت:اولا دوا سوما.

لبم را به دندان گرفتم تا خنده ام را نبیند.

فربد که خودش خنده اش گرفته بود گفت:حلا زاپاست رو بده تا کار من راه بیافته بعد من می دونم با این پسره لوس چه کار کنم.

لاستیک را دادم و قصد رفتن کردم که گفت:میای شرکت؟

به جای جواب سرم را به علامت منفی تکان دادم.

ابروهایش را در هم کشید و گفت:درست حدس زدم پس تو چیزی در مورد سهام و غیره به مامانت نگفتی و مجبوری هر روز از خونه خارج بشی اصلا معلوم هست کجا می ری چکار می کنی و مقابلم ایستاد و گفت:حرف بزن

-کتابخانه یا خونه عمو

-برای چی به مامانت نگفتی فکر نکردی که بهناز بهش بگه یا اصلا تلفن کنه شرکت و بفهمه تو فقط روزای زوج اونجایی......من نمی فهمم تو چرا دوست داری برای خودت دردسر درست کنی چرا دلت می خواد دیگران درباره ات فکرای بد بکنن.

از مقابلش گذشتم و گفتم:برام مهم نیست دیگران درباره من چی فکر می کنن.

-بهتره از فردا بیای شرکت

-فردا بهتون خبر می دم چه روزایی میام شرکت

-چرا فردا؟داری چی کار می کنی؟

-ضرورتی نمی بینم به شما توضیح بدم ودر مقابل چشمان متحیر او سوار ماشین شدم و حرکت کردم.کار ثبت نام تا ساعت چهار بعد از ظهر به طول انجامید با این که خسته بودم ولی از اینکه دیگر فردا لازم نبود به اینجا برگردم احساس خوشحالی می کردم.می خواستم از دانشگاه بیرون بروم که با صدای شکمم به یاد گرسنگی افتادم و به طرف سلف به راه افتادم و یک همبرگر سفارش دادم.با نگاهی به میزهایی که پر شده بودند و ساعتم که چهار و پنج دقیقه را نشان می داد ترجیح دادم ساندویچ را در حین راه رفتن صرف کنم و درست هنگامیکه به ماشین رسیدم لقمه اخر ساندویچ را بلعیدم و سوار ماشین شدم و به سرعت به طرف خانه حرکت کردم.

ساعت سه بود ولی فربد هنوز به شرکت نیامده بود...یعنی به توصیه ام گوش کرده و روزهای زوج تصمیم گرفته بود به شرکت نیاید یا از دست من دلخور بود؟

این سوالی بود که از صبح بارها از خودم پرسیده بودم ولی جواب قانع کننده ای برای ان پیدا نکرده بودم.با کلافگی در دلم فکر کردم:تقصیر خودش بود می خواست با اون لحن باهام حرف نزنه در ضمن ما حالا دیگه همکار هستیم ولی اون هنوز احساس ریاست

-اوه رمینا دیگه داری خیلی تند می ری.اون بیچاره کی احساس ریاست می کرد که حالا بکنه.....همیشه مثل یه دوست یه برادر بهت کمک کرده درست نیست باهاش اینطوری برخورد کنی هر چی باشه از تو بزرگتره و احترامش واجب.یه کاری نکن که همین یه دوست ام از دست بدی.....بهتره از به بعد باهاش خوب رفتار کنی.

باصدای زنگ تلفن به خودم امدم و به امید اینکه فربد باشه سریع گوشی را برداشتم ولی با شنیدن صدای تینا امیدم به یاس تبدیل شد تینا هم که از شنیدن صدای من ناراحت شده بود مکثی کرد و با حالتی غیردوستانه گفت:سلام.....بافربدکارداشتم.

-باحالت بیتفاوتی جواب سلامش رو دادم و گفتم:ایشون نیستند.

-اگر اومد بگید با من تماس بگیره...متوجه شدی؟

از جمله اخرش خوشم نیامد وبرای اینکه ادبش کنم گفتم:بگم کی تماس گرفت؟

چند لحظه مکث کرد و بعد بدون هیچ حرفی و سخنی تماس را قطع کرد.

از پیروزی ام لبخندی بر لبانم نشست ولی با به یاد اوردن فربد که با این جمله من به هچل افتاده بود خنده از لبانم محو شد و با خود گفتم:افرین...این بود رفتار خوبت؟

-نه نه...........دیگه تکرار نمی شه قول می دم.

برنامه کاری را یکبار دیگر مرور کردم و انرا روی شیشه میز چسباندم تا فربد از نحوه تقسیم روزها رطلاع یابد.

طبق برنامه جدید روز سه شنبه را به شرکت رفتم تا با فربد دیداری داشته باشم و هم برنامه جدید را اجرا کرده باشم ولی وقتی به شرکت رسیدم اثری از فربد نبود یعنی زودتر از من امده بود و با خواندن برنامه جدید شرکت را ترک کرده بود یا هنوز به شرکت نیامده بود.نیم ساعت صبوری کردم و به اقای رستمی که برایم چای اورده بود گفتم:اقای رستمی اقای فرهنگ امروز نیومدن شرکت.

-نخیر خانوم هنوز تشریف نیاوردن.

در دلم گفتم:پس این کارهای عقب افتاده فربد بی علت نیست مثل اینکه سرموقع نیومدن کار هر روز اقاست.

ساعت یازده بود که اقای فرهنگ از راه رسید و با دیدن من تعجب کردو گفت:چقدر خوب.......خانم رسام شما اینجایید.

-بله اقای فرهنگ کجا هستن؟

-فکر می کردم خبر دارید امروز ثبت نام داشت.

-ثبت نام؟

-بله کار شناسی ارشد......من فکر می کردم امروز شما نیستید برای همین با عجله از سر ساختمون خودمو رسوندم اینجا.

با بی حالی روی صندلی نشستم و با خود گفتم:وای حالا اگر برنامه کلاسش مثل من باشه چی؟لعنتی حالا خوب بود همین امسال دانشگاه قبول بشه.

از دست فربد که حتی یک تماس با شرکت نگرفته بود عصبانی بودم.با حرص گفتم:من که فردا نمیام به منم مربوط نیست اون میاد یا نه یه تلفن بزنه و برنامه جدید رو بگیره اون که می دونست از روز دوشنبه برنامه تغییر می کنه فقط می خواد خودشو برای من لوس کنه پس بچرخ تا بچرخیم.

روز پنج شنبه هنگامی که وارد شرکت شدم تا چشمم به اقای رستمی افتاد گفتم:سلام اقایون فرهنگ اومدن

-سلام از ماست خانوم فقط اقای فرهنگ بزرگ تشریف دارن.

سری تکان دادم و از مقابلش رد شدم و به اتاق مشترکمان رفتم.به محض اینکه نشستم چشمم به برگه جدیدی افتاد که کنار برنامه من چسبانده شده و روی ان با خط درشت نوشته شده بود برنامه جدید و مقابل روزهای شنبه و دوشنبه و پنج شنبه نام مرا نوشته بود.

از عصبانیت به خود می پیچیدم.هم ازتغییر برنامه ناراحت بودم هم از اینکه با من قهر کرده بود ناراحت بودم.یکی دو ساعتی که گذشت و از عصبانیتم کاسته شد تصمیم گرفتم فقط روز شنبه و دوشنبه را به شرکت بروم.

دوازده روز بود که فربد را ندیده بودم و در تمام این مدت خودم را سرزنش می کردم چرا باعث ناراحتی فربد شده بودم و او را چنان از خودم رنجانده بودم که از من کینه به دل گرفته بود.ساعت نه بود که به قصد شرکت در کلاس از خانه خارج شدم و به دانشگاه رفتم.طبق برنامه فربد امروز می بایست به شرکت بروم ولی من بدون اطلاع او به شرکت نرفته بودم.حتما اقای فرهنگ از این که هر دوی ما در ان واحد در شرکت نبودیم عصبانی می شد و روز شنبه برای من و روز یکشنبه برای فربد نیم ساعته نصیحت داشت.

ساعت ده و پنج دقیقه بود که به دانشگاه رسیدم و پس از جست و جوی زیاد جایی را برای پارک پیدا کردم و ماشین را به زحمت ما بین دو ماشین جای دادم و کیف و کتابم را برداشتم و از ماشین پیاده شدم.نگاهی به ساختمان دانشگاه انداختم و با حسابی سرانگشتی فهمیدم باید پنج شش دقیقه ای پیاده روی کنم تا به ساختمان برسم.به سرعت قدمهایم افزودم تا به کلاس برسم ولی هنوز ده قدم برنداشته بودم که زنگ تلفن همراهم به صدا درامد.با خوشحالی گفتم:خدای من حتما عموئه ودکمه را فشردم و با هیجان گفتم:بله.

ولی صدای فربد در گوشی پیچید:مثل اینکه بد موقع تماس گرفتم....منتظر تماس کس دیگه ای بودید؟

حالتی داشتم هم خوشحال بودم هم ناراحت.از این که بالاخره فربد با من تماس گرفته بود خوشحال بودم واز این که عمو پشت خط نبود ناراحت شدم شاید هم این ناراحتی از لحن کلام فربد بود.به هر حال سکوت را بیش از این جایز ندانستم و سلام کردم.

-سلام اقای فرهنگ تماس گرفتن و گفتن شما شرکت تشریف نیاوردید..........جسارته می تونم بپرسم شما کجا تشریف دارید؟

ار لحن فربد و این که این چنین رسمی صحبت می کرد بیشتر ناراحت شدم.می خواستم جواب تند و تیزی به او بدهم ولی با به یاد اوردن قولم و یک در صد احتمال که شاید نزد کسی باشد سعی کردم بر اعصابم مسلط شوم و گفتم:دارم از یه سربالایی میرم.

-موفق باشید ولی من اطراف شرکت سربالایی ندیدم.

-منم شرکت نیستم یعنی قرار نبوده باشم.....برنامه رو که دیدید

-شمام که برنامه منو دیدید اون برنامه اصلی بوده خانوم و البته لازم الاجرا

-از نظر من که این طوری نیست به هر حال من پنج شنبه ها نمی تونم بیام شرکت

-امروز تشریف ببرید تا بعدا با هم صحبت کنیم

-متاسفم نمی تونم

-چرا؟خوب به روز کتابخانه نرید اتفاقی نمی افته گذشته از اون شما باید درک کنید من پنج شنبه ها کلاس دارم و به هیچ عنوان نمی تونم غیبت کنم.

-متاسفم منم همین مشکل رو دارم پس نمی تونم به شما کمکی کنم.

فربد چند لحظه مکث کرد و گفت:معذرت می خوام اقایون بر می گردم پس از چند لحظه دوباره صدای فربد در گوشی پیچید:ببین من نمی تونم امروز بیام شرکت بفهم اخه من چه هیزم تری به تو فروختم که با من اینطوری رفتار می کنی؟این همه لجبازی برای چیه چی رو می خوای ثابت کنی؟این که در موردت اشتباه می کردم خوب موفق شدی بهت تبریک می گم.ولی بیا به خاطر شراکت و همکاری که با هم دارم با هم راه بیایم من از هشت تا ده یه کلاس دارم از سه تا پنجم یه کلاس اخه چطوری راضی می شی من برای سه چهار ساعت بکوبم بیام شرکت تا بهم کمک کنی من حوصله غرغر کردن عمو رو ندارم............بابا خواهش می کنم اصلا التماس می کنم.

در حالیکه خنده ام گرفته بود گفتم:وای چرا شما فقط حرف خودتونو می زنید خب منم نمی تونم

با حرص گفت:خیلی لجباز و یه دنده ای مگر نبینمت فقط سعی کم جلوی چشمم افتابی نشی وگرنه من می دونم و تو.

-نه با ریشخند و ملایمت تونستید منو مجاب کنید نه با خشونت و تهدید

با حرص گفت:از بس چشم سفیدی

در حالیکه می خندیدم گفتم:از این که نتونستم کمکتون کنم خیلی متاسف شدم.باور..........

فربد نگذاشت جمله ام را تکمیل کنم و گفت:ا..این تویی؟

تا امدم جوابش را بدهم روبرویم ظاهر شد من که از حضور ناگهانی او هول شده بودم ناخوداگاه دوباره سلام کردم.

خندید و گفت:چیه ترسیدی؟

-با اون تهدیدایی که شما می کردید حق دارم که ترسیده باشم.

نگاهی دقیق به من انداخت و گفت:خیلی وقت بود ندیده بودمت شریک عزیز دوازده روزی میشه....خب اینجا چیکار می کنی؟

-همون کاری که شما می کنید درس می خونم

ابرویش را به علامت تعجب بالا برد و گفت:افرین چه بی خبر دانشگاه قبول شدی..........خی چه رشته ای؟

-مهندسی کامپیوتر

-افرین.........

-خب امروز چند ساعت کلاس داری؟

-ده و نیم تا یک و نیم یعنی سه ساعت

-خب من الان می رم شرکت توام سعی کن برای ساعت دو دوربع بیای تا من به کلاس برسم.

-باشه

-چه عجب یه بار من یه چیزی گفتم و تو بیمعطلی قبول کردی

-ترسیدم دوباره قهر کنید و کم پیدا بشید

-نه نترس می دونی................من دارم فکر می کنم نباید از یه شیوه خاص برای اصلاح رفتار و تنبیه کودکان استفاده کرد چون بازده مطلوبی نداره.

در جوابش فقط لبخند زدم و چیزی نگفتم.

فربد در حالیکه تعجب کرده بود گفت:نه این دیگه خارق العاده اس یعنی این تنبیه اینقدر روی تو تاثیر گذاشته و بعد به ساعتش نگاه کرد و گفت:خب از حال تا یک دقیقه دیگه فرصت داری تا اعتراف کنی.

-به چی؟

-این که تو برای این که یه بار دیگه از دیدن من محروم نشی از زبون درازی و نیش زدن که خصیصه ذاتی توئه دست برداشتی.........خب زود باش داری وقت رو از دست میدی منم عجله دارم

با خنده گفتم:حتما باید به اعتراف بقیه کشته مرده هاتون هم گوش بدید

-درست فهمیدی زود باش.

-خب من اعتراف می کنم که دلم برای شریکم تنگ شده بود وبه خودم قول دادم دیگه شما رو ناراحت نکن...........خب وقتم تموم شد.منم باید برم چون چند دقیقه دیگه کلاسم شروع میشه.

-یه دقیقه دیگه بهت فرصت میدم تا بقیه اش رو بگی

-ولی اعتراف ناگفته ای باقی نمونده و به راه افتادم.فربد شانه به شانه ام به راه افتاد و گفت:ولی من باهات قهر نبودم این چند روز برام یه کار پیش اومده بود که نتونستم زیاد به شرکت بیام..........خب بچه ها اومدن

به جهتی که او نگاه می کرد نگاه کردم و سه مرد همسن و سال او را دیدم که به طرف ما می اومدند.با نزدیک شدن به انها گفتم:من دیگه باید برم.

-به سلامت راستی یادم رفت بهت بگم من تو رو با اخلاق قبلیت بیشتر می پسندم...........یعنی می دونی جریان سوءهاضمه اس.

در حالیکه می خندیدم گفتم:باشه هر جور میل دارید و از او جدا شدم.

با ورود به خانه صدای بهناز به گوشم رسید.

- رزا بهونه نیار من نمی دونم توی این خونه چیکار میکنی که دلت نمیخواد یه دقیقه بیرون بیای. ولی من این حرفا سرم نمیشه تو و رمینام حتما باید باشید. تا نیم ساعت دیگه اماده میشید تا بریم.

وارد هال شدم و گفتم: کجا قراره بریم؟

بهناز درحالیکه با عجله از کنارم میگذشت گفت: کوه . نیم ساعت دیگه حرکت میکنیم.

نیم ساعت بعد در راه بودیم. در طول مسیر من و مامان هر دو سکوت کرده بودیم. پس از اینکه به مقصد رسیدیم ماشین ها را پارک کردیم و به راه افتادیم. به علت باریک بودن مسیر دو نفر دونفر راه می رفتیم. خانم و اقای فرهنگ جلوتر از همه و سپس فربد و تینا و بعداز انها مامان و بهناز و من هم تنهایی در پشت سر انها راه میرفتم( اخی الهی...) به ایستگاه دوم رسیده بودیم که همه خاستن استراحت کنند. من که تازه گرم شده بودم تصمیم گرفتم خود م به تنهایی ادامه بدم و همین طور که به راهم ادامه میدادم رو به مامان که مابین خانم فرهنگ و بهناز نشسته بود گفتم: مامان من ادامه میدم و بی انکه منتظر موافقت او باشم از ماقبل انها گذشتم. هنوز یک دقیقه ای نگذشته بود که صدای فربد را شنیدم.

-صبر کن ما هم برسیم.

برگشتم و فربد و تینا را که دستش را به دور بازوی فربد حلقه کرده بود دیدم. تینا با عشوه چشمانش را گرداند. بی هیچ عکس العملی نگاهم را از او گرفتم و طرف راست فربد به راه افتادم. با شنیدن نجواهای تینا با فربد و اینکه گاه عقب می ماندند و یا گاه جلو میرفتند ترجیح دادم چندقدم از انها فاصله بگیرم. هنوز چند دقیقه ای نگذشته بود که فربد به عقب برگشت و گفت: چیه خسته شدی؟ و صبر کرد تا دوباره به انها رسیدم.

- هفته قبل که با بچه ها اومدیم جات خالی خیلی خوش گذشت.

بدون اینکه نگاهش کنم گفتم: دوستان به جای ما

- اتفاقا کسی به جای تو نیومده بود. یعنی میدونی پیشنهاد کوه رو شهروز داد و همه بچه ها قبول کردند، بعد شهروز گفت بچه ها من پسر عموم رو میارم و بقیه هم گفتن خب پس هر کسی حق داره یک نفر رو بیاره .یکی خواهرش یکی پسردایی یکی پسرعمه یکی برادر یکی امدوستش رو به عنوان همراه انتخاب کرد من که ساکت بودم گفت: تو کسی رو نداری منم یاد تو افتادم و گفتم منم شریکم رو میارم همه ریختن به هم که همراه باید دانشجو باشه که شهروزتوضیح داد و همه خفه شدن...ولی توکه نیومدی و حسابی منوضایع کردی.

نگاهش کردم هنوز از اینکه همراهش نرفته بودم ناراحت بود

- گفتم که امتحان میان ترم داشتم

- اخر ترمه تو هنوز داری امتحان میان ترم میدی؟

- من چیکار کنم که دکتر نعمتی تاریخ امتحان میان ترم رو اینقدر دیر انداخت

-راستی امتحانات از کی شروع میشه؟ برنامه من که خیلی ساده اس. شنبه سه شنبه شنبه سه شنبه.

- من فقط برگه رو گرفتم اصلا نگاهش نکردم ببینم کی شروع میشه و کی تموم میشه.

نا خود اگاه چشمم به تینا افتاد با حرص صورتش را برگرداند. در دلم گفتم این واقعا دیوونه اس و به روبره نگاهکردم چند لحظه بعد صدای تینا در گوشم نشست.

- فربد ممکنه کسی ادعا کنه دانشگاه قبول شده ولی اسمش توی اسامی پذیرفتگان کنکور نباشه؟

- نه و بعد گویا چیزی به خاطرش رسیده بود ادامه داد:البته شاید اسمش توی اسامی ذخیره باشه

- اگر اسمش اونجا هم نباشه چی؟

- پس طرف دروغ گفته و بعد درحالیکه میخندید گفت: نکنه رفتی چاخان کردی قبول شدی و حالا میترسی.

تینا گوشه چشمی نازک کرد و گفت: من نه ولی یکی دیگه همچین کاری کرده. فربد به نظر این تیپ ادما مریض هستن و بعد با حالت مسخره ای گفت: شما چی فکر میکنی رمینا خانم؟

در حالیکه سعی میکردم خونسرد باشم گفتم: به نظر من هم این تیپ ادما باید معالجه شن هم ادمای حسود. و لبخند تمسخرامیزی به او تحویل دادم. تینا از عصبانیت قرمز شده بود به دنبال جواب کوبنده تری قدری سکوت کردو پس از یافتن جواب مناسب با حالت مبارزه جویانه ای گفت: شما بهتره به گفته خودتون عمل کنید و در اولین فرصت به روانپزشک مراجعه کنید

میخواستم جوابش را بدهم که فربد با عصبانیت گفت: تینا دوباره شروع کردی؟

- تو حق نداری بخاطر یه دختر دروغگوسر من داد بکشی

- محترمانه بهت میگم ساکت شو

- باشه ساکت میشم ولی قبل از اینکه دست بعضی ها رو رو کنم و بللافاصله در کیفش را باز کرد و روزنامه ای بیرون کشید و با عصبانیت به دست فربد داد و گفت: ببین میتونی اسم این خانم رو پیداکنی یا نه؟

فربد با عصبانیت روزنامه را تکان دادو گفت: احتیاجی نیست چون من تو دانشگاه دیدمش.

- یعنی تو میگی هر کسی توی دانشگاه دیدی دانشجوئه؟ میخوای منم هر روز بیام دانشگاه

- نه من فقط میخوام تو ساکت شی همین و بس.

تینا با حرص دوباره رو به من کرد و گفت: دستت رو شده. من جای تو بودم اعتراف میکردم

دلم میخواست با خونسرد بودن بیشتر او را عصبانی کنم. برای همین لبخندی زدم و گفتم: به چی اعتراف کنم؟ به اینکه تعادل روانی نداری و هر لحظه حالت بدتر میشه؟

- روانی تویی که خودتو جای یه دانشجو جازدی.... تا اینکه بتونی توجه فربد رو به خودت جلب کنی

در حالیکه به شدت عصبانی شده بودم باز لبخندی زدم و گفتم: واقعا انصاف نیست فربد با داشتن دختر عمویی به دیوونگی تو به دختر دیگه ای توجه کنه. می دونی من تا حالا دیوونه زیاد دیدم ولی تو بهطور کلی عقلت زایل شده. از همین لحاظ خیلی مورد توجه قرار بگیره.

مقابلم ایستاد و در حالیکه از عصبانیت می لرزید گفت: تو چطور جرات میکنی به من بگی دیوونه..... لعنتی دروغگو و در یک لحظه با دو دستش مرا به عقب هل داد. دیگر نفهمیدم چطور شد. وقتی به خودم امدم دیدم که درد دست راستم را فراگرفته و مرد جوانی در حال بلند کردنم از روی زمین است. صدای مرد را شنیدم: به خیر گذشت اگر نگرفته بودمت پرت شده بودی پایین.

فریادی کشیدم و گفتم: اخ دستم

ناگهان کسی زیر بازویم را گرفت و به راه انداختم. فربد که با سرعت به طر پایین قدم بر میداشت و بازو و ساعدم را طوری محکم گرفته بودکه در حین راه رفتن حرکتی نکند. ازشدت درد گریه ام گرفته بود و بی صدا اشک می ریختم. در عرض دو دقیقه به ایستگاه دوم رسیدم ولی از بقیه خبری نبود . فربد بدون اینکه به این موضوع توجهی کند با سرعت بیشتر ی به پایین رفتن ادامه داد. در کمتر از چند دقیقه به ماشین رسیدم. با نگاه کردن به مچ دستم که به شدت ورم کرده بود و درد میکرد مطمئن شدم که شکسته است و همین باعث شد تا با صدای بلند گریه کنم.

با توقف ماشین روسری ام را از جلوی صورتم کنار کشیدم و با دیدن تابلوی بیمارستان دست از گریه برداشتم. میخواستم از ماشین پیاده شوم که فربدگفت:

- چند لحظه صبر کن و متعاقب ان یک دستمال کلنکس برداشت و صورتم را که مسلما سیاه شده بود پاک کردو گره روسر ای ام را محکم کرد.و اشاره کرد که پیاده شوم. پس از چند لحظه خودش در کنارم به راه افتاد. و وارد اورژانس شد. تقریبا یک ساعتی به طول انجامید تا دستم را که از ناحیه مچ اسیب دیده بود گچ گرفته شود.

فربد کمکم کرد تا سوار ماشین شدم و منتظر ماندم تا او بقیه کارها را انجام دهد و داروهایم را بگیرد. با تزریق امپول مسکن درد دستم تسکین یافته بود ولی احساس ضعف شدیدی می کردم. سرم را به صندلی تکیه دادم و چشمانم را بستم دلم میخواست بخوابم. نمی دانم چقدر خوابیده بودم که با صدای فربد از خواب بیدار شدم.

- دستش شکسته . یه جوری به مامانش بگید که هول نکنه.... تقریبا ده دقیقه دیگه میرسیم.

سعی کردم پلکهایم را تکان ندهم تا فربد متوجه شود که بیدار شده ام و حرف هایش را شنیده ام. چند دقیقه بعد ماشین متوقف شد و متعاقب ان صدای فربد را که مرا به نام میخواند شنیدم. پس از اینکه سه بار نامم را صدا کرد مثل کسی که ازخواب پریده باشد. چشم هایم را باز کردم( چه مارمولکم بوده) و به او نگاه کردم. پرسید: بهتری؟ و در جواب او که حالم را پرسید در حالیکه پیاده میشدم گفتم: مرسی از اینکه به زحمت انداختمون متاسفم

در را بست و کنارم به راه افتاد و گفت: دیگه نمیخواد بیشتر از این شرمنده ام کنی.

-همچین قصدی نداشتم.

- می دونی که خیلی متاسفم. ولی تاسف من به حال تو فایده ای نداره.

- تا خواستم حرفی بزنم مامان با گریه مقابلم ظاهر شد.

از گریه مامن ان هم جلوی دیگران تعجب کردم. چنین گریه ای از مامان بعید بود. یعنی اینقدر براش اهمیت داشت؟ از دیدن اشک های او و ناراحتی اش خوشحال ودر عین حال غمنگین شدم . از اینکه تا این حد دوستم داشت خوشحال و از دیدن عم و غصه اش ناراحت شدم. دلم میخواست همیشه مامان شاد باشد و یا حداقل غصه ای نداشته باشد. با دست چپم اشک هایم را پاک کردم وگفتم: مامان گریه نکنید من حالم خوبه..... باور کنید.

اقای فرهنگ به طرف ما امد گفت: خانم رسام این دختر الان باید استراحت کنه سر پا نگهش ندارید و کمکم کردتا وارد خانه شدم.با بی حالی نشستم و یک جرعه از شربتی که بهناز به دستم داد را نوشیدم و د ر جواب خانم فرهنگ که حالم را می پرسید تشکر کردم . با سوال مامان که علت شکسته شدن دستم را می پرسید نفس در سینه بهناز و خانم و اقای فرهنگ حبس شد. نگاهی به فربد که سر به زیر انداخته بود کردم و گفتم: خودم نفهمیدم پام روی یه سنگ غلت خورد و روی مچ دستم به زمین افتادم. با شنیدن جوابم بهناز و اقا و خانم فرهنگ نفسی ازسر اسودگی کشیدنولی فربد همچنان سر به زیر داشت. نیم ساعت بعد هم رفتن و من به اصرار مامان برای استراحت به اتاقم رفتم.

روز شنبه بدترین شنبه ای بود که تا بحال در عمرم تجربه کرده بودم. با این که سه چهار ساعت درس خونده بودم و دوساعتی هم مطالع غیر درسی داشتم و تازه ساعت چهار شده بود. به خودم لعنت فرستادم که چرا پیشنهاد فربد را قبول کرده بودم و در خانه استراحت کرده بودم. با بی حوصلگی کتاب را کنار گذاشتم و دوباره روی تخت دراز کشیدم و سعی کردم بخوابم.

هنگامی که از خواب بیدار شدم اتاق تاریک تاریک بود. با فشردن دکمه ای صفحه ساعت را روشن کردم تقریبا چهار ساعت خوابیده بودم. صدای نجواهایی از هال به گوش میرسید. حدس زدم که بهناز با یه دنیا حرف به خانه ما امده بود. ترجیح دادم در اتاق بمانم و مزاحم انها نشوم پتو را دور خودم پیچیدم ودوباره چشمانم را بستم. ده دقیقه ای نگذشته بود که چند ضربه به در خورد و در باز شد.

منکه تازه چشمانم گرم شده بود با اکراه چشم باز کردم و فربد را در استانه در دیدم بلافاصه در جایم نیم خیز شدم. فربد که تازه چشمش به تاریکی عادت کرده بود با نگاهی به طرف من گفت: فکر نمیکردم که خواب باشی و گرنه مزاحم نمیشدم.

- اشکالی نداره کلید برق رو بزنید.

با روشن شدن چراغ به فربد که دسته گل کوچکی در دست داشت سلام کردم.

- فربد دسته گل را به طرفم گرفت و گفت: دستت چطوره درد نداری؟

- نه فقط حوصله ام سر رفته.

- فردا خودم میر سونمت دانشگاه

- نه خودم میرم

- تعارف نکن چون من تعارف نکردم

- تعارف نمیکنم. .... من دستم باید چهل روز تو گچ باشه پس باید به این وضع عادت کنم نمیشه که شما هر روز منو برسونید و برای اینکه به شما ثابت کنم که تعارف نمیکنم عصر ساعت پنج توی دانشگاه منتظرتون هستم.

سری تکان داد و گفت: چرا به مامانت راستش رو نگفتی؟

- جز اینکه مامان ناراحت میشه و خانم و اقای فرهگ شرمننده فایده ی دیگه ای هم داشت؟

- به هر حال همه ی ما از این اتفاق به یک اندازه متاسفیم... چطوری بگم من........

حرفش را بریدم و گفتم: لازم نیست چیزی بگید من توی این قضیه اصلا شما رو مقصر نمیدونم. چرا باید شرمنده باشید و احساس گناه کنید؟

فربد سر به زیر انداخت و در جوابم سکوت کردو از سکوت دوروزه فربد حوصله ام سر رفته بود. دلم میخواست مثل همیشه شاد باشد و بخنند و با شوخی هایش من را هم مثل خود شادکند. ولی این دروز تنها چند جمله حرف زده بود. ان همحرف های جدی و از ان نگاه های شوخ و لبخندهای ریزخبری نبود. زمانی که میخواست برود در حالیکه از دستش عصبانی بودم با حرص گفتم: اگر قصد دارید رفتار فرداتون مثل امروز و دیروزباشه لطف کنید دنبال من نیایید. و پتو را روی سرم کشیدم

****

استاد که رفت سریع کتاب و جزوه ام را برداشتم و از کلاس بیرون رفتم.از اینکه سر نیک پور شلوغ بود و توانسته بودم بدون اینکه با اواز کلاس خارج شوم خیلی خوشحال بودم ولی افسوس که این خوشحالی دوام نداشت و هنوز ده قدمی نرفته بودم که خودش را به من رساند و گفت: خانم رسام مثل اینکه عجله دارید؟

برای اینکه زودتر از دست او خلاص شوم گفت: بله باید زودتر برم خونه

- من میتونم شمارو برسونم اگر بهم افتاخار بدید

- ممنون مزاحم نمیشم

- اصلا مزاحمتی نیست خوشحال میشم کمکی کرده باشم......راستی تو این دروس که مشکلی ندارید؟

- خوشبختانه نه

- به هر حال اگر مشکلی بود بنده درخدمتم. خلاصه با بنده احساس غریبی نکنید( چه پررو)می دونید من علاقه دارم بیتشتر از دوتا همکلاس باهم دوست باشیم. چطور بگم خیلی دوست دارم شما رو بیشتر بشناسم.

در حالیکه سعی میکردم خونسرد باشم گفتم: ولی من ترجیح میدم ما باهم همون همکلاس باقی بمونیم.

- اخه چرا؟ خب می تونیم یه مدتی با هم دوست باشیم. بعد اگر از اخلاق هم خوشمون نیومد به حرف شما عمل میکنیم.

- من مطمئنم که شما از اخلاق من خوشتون نمیاد برای همین لازم نمی دونم امتحان کنیم.

- سعی نکنید به جای دیگران تصمیم بگیرید

- شمام سعی نکنید دیگران رو برای قبول خاسته هاتون تحت فشار قرار بدید.

- من شما رو تحت فشار نذاشتم. ازتون خواهش کردم....البته انتظار ندارم همین الان جواب سوالم رو بدید می تونید یه هفته فکر کنید.

نگاهی به اطراف انداختم وفربد را دیدم که به ماشین تکیه داده و روزنامه ای در دست داشت. ترجیح دادم حرف اخر را به نیک پور بزنم و بروم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم: ببینید اقای نیک پور من دلم نمیخواد بیخودی دیگران رو منتظر بذارم بنابراین همین حالا جوابتون رو میدم شما برای من فقط همکلاسی هستید همین و بس.

امیدوارم از من نرنجیده باشید وبدون اینکه به او فرصت دیگری بدهم از او جدا شدم. و به طرف فربد رفتم. فربد با دیدنم در را برایم باز کرد و منتظر ایستاد

- امیدوارم زیاد منتظر نمونده باشید.

- اشکالی نداره ودر ماشین را بست و در حالیکه سوار میشد پرسید: دستت چطوره؟

- خوبه زیاد اذیت نمی کنه

- خوبه این دیگه کی بود؟

- یکی از بچه های هم کلاسی

-ولی به نظر من سن و سالش برای ترم اول یکم زیاد بود تو این طور فکر نمی کنی؟

- نه چون ترم شش رو داره تموم میکنه

- مامانت بهت نگفته با پسرای بزرگتر از خودت نپر؟

- نع..اگر گفته بود که گوش کرده بودم و الان توی ماشین شما نبودم

- من شریک توام همکارم همسایه ام اینا با اون فرق داره....حالا چی؟

با تعجب نگاهش کردم.

- چیه؟ برای چی منوا ین طوری نگاه میکنی؟

- اخه تاحالا ادمی ندیدم که به راحتی شما توی کار دیگران فضولی کنه

- حالا که دیدی، چشم روشنی یه چیز خوب برام بیار.

از حاضر جوابی اوخنده ام گرفت. سرم را برگرداندم تا خنده ام را نبیند.

- راستی همین الان که منتظرت بودم راستین رو دیدم. میگفت که به تو پیش نیاز نخورده پس حتما باید رتبه خوبی اورده باشی.درسته؟

نگاهی به او انداختم و گفتم: چیه ؟ حرفای تینا روی شما هم تاثیر گذاشته. فکر میکنید.....

حرفم را برید و گفت: نه اصلا همچین فکر ی نمیکنم اولا که کارت دانشجوییت رو دیدم دوما فکر نمی کنم ادمی باشی که وقت خودت رو با گول زدن دیگران تلف کنی. چون برات مهم نیست که دیگران چه فکری درموردت میکنند. چه برسه به اینکه بخوای به احترام اونها به میل وخواسته شون رفتار کنی.

مثل همیشه حرفهایش قانع کننده بود.

- کنجکاونشدید یه نگاه به روزنامه تینا بندازید.

- نه چون دلیلی برای این کار نداشتم.البته یکم گیج شدم اگر اسمت توی روزنامه نباشه باید جز ذخیره ها باشه ولی از اونجایی که بهت پیش نیاز نخورده معلومه که ذخیره ام نیستی.

- خب این به نظر من گیج شدن نداره. من دانشجوی ترم ششم . البته میبایست ترم هشتم باشم اما نتونستم دو ترم ثبت نام کنم و الان که می بینید دوباره درس میخونم فقط نتایج زحمات عموست اون دنبال کارم را گرفت تا دوباره بتونم به درسم ادامه بدم.

- افرین پس سال دیگه این موقع یه خانم مهندس میشی

- اگه خدا بخوادبله

- از عمو جونت چه خبر؟

- هفته ای یه بار باهام تماس میگیره ولی قصد بازگشت نداره

- تو باید به عموت حق بدی. اون مجبوره یه مدت از اینجا دور باشه تا خوب فکر کنه. توام اگر جای اون بودی همین کارو میکری. می دونی من به مامانت حق میدم اونم باید با خودش کنار بیاد تو که نمیخوای مامانت احساس گناه کنه.

- نه

- خب پس باید مدتی صبر کنی و اصلا با مامانت بد اخلاقی نکنی. اون ترو خیلی دوست داره دیدی برای یه دست شکستن چه گریه ای میکرد. انم مامان تو که اینقدر خشک و رسمی با همه برخورد میکنه. من که باورم نمیشد این همون خانومیه که با نگاه یخ و سردش راه نزدیک شدن ادما به خودش رو میبنده با حرفام موافق نیستی؟

- اوهوم. باید بگم که مثل همیشه حرفای شما درست و قانع کننده اس.

****************

موعد پرداخت چک ها را بررسی میکردم که ضربه ای به در خورد همان طور که سرم پایین بود گفتم: بفرمایید

پس از چند لحظه در باز شد . سرم را بلند کردم وبه دختری که وارد اتاق می شد نگاهی کردم و گفتم: چه کمکی از دست من برمیاد

لبخندی زد وگفت: راستش من با اقای فرهنگ....

دفتر ملاقات را جلو کشیدم و گفتم: با اقای فرهنگ بزرگ یا فرهنگ جوان؟

- با فربد فرهنگ

در حالیکه دفتر را باز میکردم گفتم: اسمتون و قرار ملاقات های فربد را نگاه کردم ولی فقط با سه مرد قرار ملاقات داشت. با تعجب به دختر که هنوز جواب سوال منو نداده بود نگاهی انداختم وگفتم:ولی ایشون امروز با هیچ خانمی قرار ملاقات نداره.

دخترمن منی کرد و گفت: راستش ما اینجا قرار ملاقاتی نداریم یعنی قرار ما این جانیست.

با گیجی گتفم: خب پس شما این جا چیکار میکنید؟

- اخه نیومد منم نگران شدم. گفتم بیام اینجا یه خبری بگیرم اخه ساعت یازده باهاش قرار داشتم

- خب الان که تازه ساعت یازده و ده دقیقه اس شاید....

میان حرفم پرید: نه تا حالا یپش نیومده که دیرتر از موعد مقرر بیاد

- به هر حال کمکی از من ساخته نیست. ایشون ساعت ده، ده و نیم از اینجا رفتن و تا ساعت یک که با اقایی قرار دارند برنمی گردن. شما میتونید الان تشریف ببرید و دوباره ساعت یک و نیم دو اینجا باشید یا اینکه قرار ملاقات برای فردا براتون بذارم.

- نه نیازی به این کارا نیست فقط اگر ممکنه من یه تماس با همراه ایشون داشته باشم و به تلفن روی میز اشاره کرد.

تلفن را به سمت او کشیدم وگفتم: خواهش میکنم. ادب حکم میکرد از اتاق خارج شوم یا از کنار تلفن برخیزم ولی کنجکاوی مانع از انجام این اعمال شد ومن در حالیکه به ظاهر نامه ای را مطالعه میکردم تمام حواسم به مکالمه دختر بود.

پس از شنیدن مکالمه فوق العاده دختر با فربد به فکر فرورفتم وبا خودم گفتم:

- یعنی این دختر همون دختر مورد علاقه فربده.و با تاسف سرم را تکان دادم وبا خود گفتم: واه واه! بعد ار این همه سال چه انتخابی کرد. ببین با این همه ادعا چه سلیقه ای داره.

-حالاتو چرا حرص میخوری علف باید...

- حرص نمی خورم ... فقط فکر میکردم خوش سلیقه تر از این حرفاست.

-همین؟

- خب من زیاد از این دختره خوشم نیومد فقط خدا کنه بعدا که با فربد ازدواج کرد زیاد توی کارای شرکت دخالت نکنه. راستی یعنی این همون دختریه که سه چار بار زنگ زد شرکت و میخواست با فربد حرف بزنه.

درهمین افکار بودم که صدای الناز به گوشم رسید:

- رمینا کجایی؟ چند بار صدات کردم ولی نفهمیدی علت این حواس پرتی چیه؟ و با کنجکاوی نگاهم کرد.

- علت خاصی نداره کی اومدی و به صندلی اشاره کردم و گفتم: چرا نمیشینی

درحالیکه میخندید گفت خب چه خبر؟ با دانشگاه چیکار میکنی؟

- دانشگاه فقط اخر ترم موقع امتحان سخته الانم که تازه اول ترمه پس فعلا راحتم

- ترم دیگه ترم اخری؟

-اوهوم

- برای تعطیلات چه برنامه ا ی داری؟

- هیچی...... النازتو چیزی میخوای بگی؟

درحالیکه میخندیدگفت: چطور مگه؟

- اخه هی از این شاخه میپری اون شاخه

- رمینا تو قصدازدواج داری؟

- چطور مگه؟ نکنه منصور قصد تجدید فراش داره؟

- جدی میگم قصد داری یا نه؟

- خب هر دختر مجردی قصدازدواج داره فقط بستگی به خاستگار داره. اگر خوب بود که قبول میکنه و اگر باب پسند نبود که رد میکنه. حالا کدوم بخت برگشته ای قصد داره بیاد خاستگاری؟

- یکی از دوستای منصور

- همین.... چرا مثل مراقبای جلسه امتحان اینقدر مختصرتوضیح میدی؟

- میخوای عکسش رو ببینی؟

- نه بابا پس مجهز اومدی. دامادرو دربیار ببینم

النازاز درون کیفش عکسی را در اورد و ان را مقابلم گذاشت. با هیجان ساختگی عکسش را از دستش گرفتم و مقابل چشمانم نگاه داشتم. گفتم:به به هزار ماشاا... عجب جون نیکو رویی بسیار برازنده و مقبول النازقیچی نداری؟

- مسخره بازی درنیار قیچی میخوای چیکار؟

- میخوام از توومنصور جداش کنم و بذارمش توی کیفم.

- از صدقه سر من ومنصور بوده که این عکس دست تورسیده حالا چطوره می پسندی؟

- صد البته از سرمنم زیاده

- جدی باش... خب پس چرا سوالی نمی پرسی یعنی اصلا برات مهم نیست؟

- چرا مهم نیست؟ یعنی میدونی خجالت میکشم .... اخه این موقع ادمها باید اولش یه کم خجالت بکشند وسرخ و سفید شن. بعد یه طومار از سوال بذارن جلوی طرف تا در عرض یک ربع جواب بده. بعد اگر به هفتاد درصد سوالا جواب داده بود طومار دوم رو که تخصصی.......

حرفم را بریدوگفت: رمینا برای یه بارم که شده به مسئله ازدواج جدی فکر کن.

- چشم .....خب توام جون بکن و اطلاعاتت رو بده یا نکنه باید پول بدم و اطلاعات بخرم؟

-توی مراسم عروسی ترو دیده.....

نگذاشتم ادامه بدهد و گفتم:او......ه چقدر ام عجله داشته. فقط نزدیک به یک ساله از عروسی تو گذشته . بهش می گفتی عجله کار شیطونه ها!

- اخه اون تازه فهمیده تومجردی؟

-پس باهوشم هست و خندیدم.

- اخه توی مراسم ترو با اقای فرهنگ دیده فکر کرده باهم نامزدید. سی ساله اس وضع مالی خوبی داره ولی تحصیلات دانشگاهی نداره یعنی ترم دوم که بوده انصراف داده.

- شغلش چیه؟

- توی مغازه پدرش مشغوله. یه فرش فروشی بزرگ البته کار اصلی شون صادرات فرشه.

- از خانواده اش بگو.

- با پدر و مادرش زندگی میکنه. یه خواهر هم داره که شوهر کرده و رفته اصفهان دیگه چی میخوای بدونی؟

- هیچی یعنی دیگه سوالی نیست که تو بتونی بهش جواب بدی؟

- خب یه قرار بذارم همدیگه روببینید البته خونه ما!

-نه.

- نه یعنی اصلا قرار نذارم یا محلش خونه ما نباشه؟

- یعنی نه یعنی قرار نذار.

-اخه چرا؟

- چون ما به درد همدیگه نمیخوریم.

- از کجافهمیدی به درد هم دیگه نمیخورید.... اصلا توچه معیارایی برای ازدواج داری؟ داماد باید چه خصوصیاتی داشته باشه تا تو بپسندیش؟

- چطور بگم..... اون خصوصیاتی که من برای همسر ایندم دز نظر گرفتم توی یه ادم جمع نمیشه. برای همین هم یکی باید یه دامادسفارشی برام به دنیا بیاره. میگم الناز نمیخوای این افتخار نصیب تو شه..... باورکن عروس بهتر ازمن گیر نمیاری.

- به خاطر خدا برای یه بار هم که شده شوخی را با جدی قاطی نکن. دوروزی روی این موضوع فکر کن بعد خبرم رو بده.... خب من دیگه باید برم و رفت.

-عکس را برداشتم و دوباره به صورت مرد جوان زل زدم.رنگ پوست و مو و چشمانش تیره بود. بادیدن او به یاد مردان هندی افتادم و با تصور او در لباس مردان هندی لبخندی زدم. قیافه اش شبیه یکی از هنرپیشه های هندی بود ولی اسمش رو به یاد نیاوردم( لابد ابشیک پاچان بوده) با دقت نگاهش کردم چشمهایش در عین درشتی خمار و خوابیده به نظر میرسید. قدش کمی از منصور بلند تر و شانه های عریضش ادم را به یاد ورزشکارها می انداخت. چون فراموش کرده بودم اسمش را بپرسم با خودفکر کردم چه اسمی برازنده اوست..... کاوه یا عارف ولی به نظر من اسمت باید سیامک باشه که سیا صدات بزنن... خب اقا سیا به نظر من تو هیچ ایرادی نداری تازه خیلی هم با نمکی ولی فکر نمیکنم ما به هم بخوریم. یعنی بعید میدونم مامان از شغل تو خوشش بیاد.

- پس نظر خودت چیه؟

- نمی دونم... یعنی ازش بدم نیومده ولی مسئله ازدواج کار نیست که خودم تنهایی تصمیم بگیرم. تازه مسئله کار هم اون موقع مامان مجبور بودقبول کنه ولی الان مجبور نیست و محاله اجازه بده من با هرکسی ازدواج کنم.( دلشم بخاد)

- یعنی تو فقط به خواسته مامانت اهمیت میدی؟ اگر یه بار از یکی خوشت بیاد ولی مامانت قبول نکنه چی؟ به دلت میگی حرف حرف مامانه و من هیچ اختیاری از خودم ندارم.

- حالا که همچین موردی پیش نیومده اگر پیش اومد اون موقع یه فکری براش میکنم.

- عجب فکر بکری ازدواج یه موضوع شخصیه میدونی؟

- اره میدونم. توام بهتره برای من کاسه داغ تر از اش نشی.

- باشه ولی این حرفا همش بهانه اس. تو نمیخوای ازدواج کنی برای همین میخای اختیار رو بدی به مامانت. چون میدونی مامانت سختگیره و هرکسی رو قبول نمیکنه.

در همین افکار بودم که صدای فربد راشنیدم: این اقا اگر بدونه مورد توجه توواقع شده به خوش شانسی خودش ایمان میاره.

عکس را برعکس روی میز گذاشتم و گفتم: چقدرخوب بود شما اول در میزدیدبعد وارد میشدید.

- اگر به توصیه تو گوش بدم دیگه نمیتونم چیزای قشنگ و جالبی رو که سرزده میشه دید ، ببینم..... خب حالا نمی خوای این اقا رو به من معرفی کنی؟

- نه همچین قصدی ندارم.

- خیلی بد شد .. اخه من میخواستم بهش کمک کنم..... میدونی من اگر در طول روز به یه همنوع کمک نکنم اون روزم شب نمیشه. یعنی چطوری بگم یه حالی بهم دست میده.. خب نگفتی؟

- چی رو نگفتم؟

-ااااااااا.. حالا که من رفتم تو فکر کار بشر دوستانه تو نذار و هی جلوی پام سنگ بنداز...... این اقا رو به من معرفی کن و بذار یه گوشه این کار بشر دوستانه نصییب تو شه.

در حالیکه سعی میکردم نخندم گفتم: یکی از دوستان منصور شوهر النازه

-نه دیگه نشد....... یعنی توضیحت به اندازه کافی روشن نبود که بهش کمک کنم.

- خب اونم از شما کمکی نخواسته

- تو زبون اونم شدی؟

- اوهوم ... مشکلی دارید؟

- نه مشکل اون کسی داره که اتصالی کرده و برقش قطع شده. مشکل اون کسی دارده که مانع میشه من به این اقا کمک کنم و ادرس یه الکتریکی درست و حسابی بهش بدم که هی اتصال نکنه.

سرم را پایین انداختم تا خنده ام نگیرد. پس از چند لحظه که به خودم مسلطشدم گفتم: من فکر نمیکنم این اقا رنگ پوستش خیلی تیره تر از شما باشه.

-ببین یا تو داری غرض ورزی می کنی یا دیستان که می رفتی یه معلم داشتی که وجدان کاری نداشته اگر اون خدانشناس به تو رنگ های مختلف رو یاد داده بود الان ببین رنگ پوست من که سبزه روشن مایل به گندمیه با رنگ پوست این اقا که سبزه سوخته مایل به سیاه تیره و تاره یه فرقی قائل می شدی.......حالا چرا داشتی طرف رو سبک سنگین می کردی؟

-همین طوری

بدون اینکه ناباوریش رو پنهان کند گفت:همین طوری نکنه خجالت می کشی بگی خواستگارته

-برای چی باید خجالت بکشم؟عیب و ایرادی نداره که باعث خجالت و سرشگستگی باشه

-عیب و ایراد که چه عرض کنم ولی این طرفداری سرسختانه تو نشونه اینه که پسندیدیش؟وبی انکه منتظر جوابم بماند گفت:به طرز عذاب اوری بی سلیقه ای و سرش را با تاسف تکان داد.

به قیافه اش خنده ام گرفت ولی خودم را کنترل کردم و گفتم:ولی به کج سلیقگی شما نیست.

-دختر مورد علاقه من هر کس دیده به سلیقه ام افرین گفته و این ثابت می کنه که......

میان حرفش رفتم و گفتم:ثابت می کنه که اونا به مراتب کج سلیقه تر از شما بودن

فربد دهان باز کرد تا جوابم را بدهد که اقای فرهادی که با فربد قرار ملاقات داشت وارد اتاق شد و فربد نتوانست از دختر مورد علاقه اش دفاع بیشتری کند.

با شنیدن حرف های الناز با نارضایتی سری تکان دادم و در دل گفتم:این النازم چقدر بد پیله اس.

دوباره الناز سوالش را تکرار کرد:بالاخره چی شد نمی خوای جواب این اقا بهمن ما رو بدی.........می دونی یه هفته اس که داری فکر می کنی؟

تازه به یاد دوست منصور که تازه اسمش را فهمیده بودم افتادم.در طول این یک هفته به تنها موضوعی که فکر نکرده بودم همین بود.در حالی که تن صدایم را پایین تر می اوردم گفتم:من که همون روز جوابت رو دادم

-یعنی اصلا در موردش فکر نکردی؟

-نع

-به مامانتم نگفتی؟

-اخه لزومی نداشت بهش بگم

-تو لزومش رو تشخیص نمی دی اصلا گوشی رو بده به مامانت خودم بگم

-نمی شه الان مهمون داریم

-دروغ نگو

-باور کن الان خانوم فرهنگ اینجاست

-پس من بعدا تماس می گیرم

-هنوز یک ساعتی نگذشته بود که تلفن به صدا درامد می خواستم گوشی را بردارم که مامان پیش دستی کرد و تلفن را برداشت.پس از چند لحظه متوجه شدم که الناز پشت خط است به بهانه ریختن چای فنجانها را جمع کردم و به اشپزخانه رفتم ولی تمام هوش و حواسم به مامان بود و برای اینکه صدای مامان را به خوبی بشنوم سعی کردم بدون کوچکترین سروصدایی فنجانها را چای کنم.

پس از چند دقیقه با شنیدن جواب رد مامان نفسی از سر راحتی کشیدم و پس از چند لحظه به هال رفتم و بی خیال پرسیدم:کی بود؟

بهناز با حرارت پرسید:رمینا رو برای کی خواستگاری کرد؟

-برای دوست شوهرش

-رمینا نظر خودت چیه؟

-من قبلا به الناز جواب داده بودم ولی اصرار داشت بیشتر فکر کنم و در حالی که بر می خاستم گفتم:با اجازه اتون میرم کمی به درسام برسم

نیم ساعتی نگذشته بود که صدای خداحافظی بهناز را شنیدم و از اتاق خارج شدم.پس از بدرقه او می خواستم دوباره به اتاقم برگردم که مامان اجازه نداد و در حالیکه به مبل اشاره می کرد گفت:چند دقیقه بشین کارت دارم

روبرویش نشستم و گفتم:بفرمایید

-نظر تو راجع به این خواستگاری چیه؟

-جوابم منفیه و از انجایی که دلم می خواست تقصیر را به گردن مامان بندازم ناخود اگاه گفتم:چون می دونستم شما مخالفید

-یعنی تو بهش علاقه داری و با تعجب نگاهم کرد

-در حالی که هول شده بودم گفتم:نه به خدا

-پس مطمئن باشم که علاقه ای در کار نبوده؟

-بله مامان اطمینان داشته باشید.

باورود اقای محمدی و فربد سلام و علیک مختصری کردمو به سرعت از اتاق خارج شدم.با اقای محمدی اصلا راحت نبودم علی الخصوص بعد از اینکه به خواستگاری او جواب منفی داده بودم احساس می کردم از من دل خوشی ندارد و سعی می کردم با او برخورد داشته باشم.

به طرف اتاق الناز رفتم الناز با دیدنم اخمی کردو گفت:دوباره پیدات شد

-چیکار کنم دلم برات تنگ شد اومدم قبل از اینکه بری دوباره ببینمت اشکالی داره؟

-کدوم کارت بی اشکاله؟

-دست بردار الناز تو نمی خوای این بحث رو تموم کنی؟

-چرا می خوام

-خب پس(خواستن توانستن است)بیا دیگه در موردش حرف نزنیم

-باشه خودت به بهمن بگو که فعلا قصد ازدواج نداری چون بهمن فکر می کنه من سعی ام رو نکردم

-مزخرف نگو الناز

-به هر حال اگر بهمن حرفی زد بهش می گم دیگه به من پیغام نده خودت برو ازش بپرس در ضمن من دیگه باید برم

-نمی شه چند دقیقه دیگه بمونی؟

-نه جانم تازه دیرم شده و بر خاست.همراه او زا اتاق خارج شدم و به هوای خوردن چای به اتاق رستمی رفتم و گفتم:اقای رستمی خسته نباشید

-سلامت باشی خانم چیزی می خواستی؟

-یه فنجان چای اگه ممکنه

-بفرمایید میارم خدمتتون هنوز دم نکشیده

به ناچار به اتقم رفتم و زیر لب به الناز که چند دقیقه ای بیشتر نمانده بود ناسزا گفتم ولی وقتی وارد سالن شدم اثری از اقای محمدی و فربد به چشم نمی خورد.نفس راحتی کشیدم و پشت میزم نشستم و روزنامه ای را که قبلا می خواندم را برداشتم و ادامه مطلبی را که نیمه کاره مانده بود خواندم.تقریبا به اخر مطلب رسیده بودم که متوجه شدم دختری روبرویم ایستاده روزنامه را کنار گذاشتم و با نگاهی به او فهمیدم که همان دختر مورد علاقه فربد است.

بی دلیل از او خوشم نمی امد و بی انکه به لبخندش جوابی بدهم فقط جواب سلامش را دادم و گویی که اصلا او را نمی شناسم گفتم:چه کمکی از دست من بر می اد؟

دختر تکانی به اندامش داد و با ناز و غمزه گفت:ببخشید که باز مزاحم شما شدم منو که به خاطر دارید؟

نگاهی به او انداختم و در حالی که خود را متعجب نشان می دادم گفتم:نه متاسفانه

دختر جوان تابی به چشمانش داد و گفت:من بیتام دوست فربد

از روی اکراه لبخندی زدم و گفتم:خوشبختم.........ولی متاسفاه اقای فرهنگ تشریف ندارن.

-می دونم یعنی می خوام غافلگیرش کنم.........می تونم اینجا منتظرش بمونم؟

-اصولا نه ولی چون دوست اقای فرهنگ هستید اشکالی نداره

با خوشحالی نشست و گفت:شما نمی دونید فربد کی بر می گرده؟

-به احتمال قوی تا یک ساعت دیگه باید برگردن

-مطمئنید؟

-بله چون من ساعت یک کلاس دارم

-شما دانشجوییید؟

-بله

-ببخشید من کنجکاوی می کنم چی می خونید؟

-کامپیوتر

-منم خیلی به کامپیوتر علاقه دارم ولی متاسفانه قبول نشدم.........راستی شما ترم چندم هستید؟

حوصله پرچانگی او نداشتم و در حالی که خودم را مشغول کرده بودم گفتم:هفت

-موفق باشید...........راستی شما نمی دونید فربد به چه چیزایی بیشتر علاقه داره؟

از گوشه چشم نگاهی به او انداختم و گفتم:متوجه منظورتون نمی شم اصلا چرا فکر می کنید من میدونم اقای فرهنگ به چه چیزایی علاقه دارن؟

سر جاش جا به جا شد و گفت:خب اخه با هم همکارید یعنی می خواید بگید از اخلاق و سلیقه های همدیگه بی خبرید؟

-دقیقا همینو می خواستم بگم در ضمن من فکر می کنم شما باید به اخلاق ایشون واردتر از من باشید

-خب بله..........ولی من می خواستم برای تولدش............وبا هیجانی اشکار ادامه داد:اخه امشب تولدشه می خوام یه هدیه ای بهش بدم که همیشه خاطرش بمونه یه چیز باحال

بی حوصله دستی به علامت ندانستن تکان دادم و گفتم:متاسفم من نمی تونم کمکی به شما بکنم

شانه ای بالا انداخت و گفت:بی خیال

با تعجب نگاهش کردم.یعنی دختری که فربد به او علاقه مند شده بود همچین دختری بود؟دختری با تکه کلام های کوچه بازاری؟

-چیزی شده؟چرا اینطوری منو نگاه می کنید و در حالیکه ادامسی به دهان می گذاشت گفت:می دونید شما یه طوری هستید.............انگار از یه چیزی رنج می برید می دونید ادمئ همیشه باید شاد باشه تا دیگرانم شاد بشن نه اینکه یاد بدهکاریاشون بیفتن و با حالت غم انگیزی گفت:بیچاره فربد که با چه ادم دلمرده ای همکاره می ترسم اونم بشه لنگه شما......فربد یه شعری می خوند الان درست یادم نیست ولی مصرع دومش این بود افسرده دل افسرده کند انجمنی را..............البته من فکر می کردم فربد در مورد شما اغراق می کنه ولی حالا می بینم حق داشت که می گفت:شما موجود کسل کننده ای هستید...........اصلا شما چه مشکلس دارید؟مالی عاطفی......به من بگید شاید بتونم کمکتون کنم.

در حالیکه سعی می کردم خونسردی خودم را حفظ کنم گفتم:من فکر می کنم شما لازم نیست به کسی کمک کنید تا مشکلاتش رو حل کنه چون خودتون بیشتر از هر کسی احتیاج دارید تا مشکل فضولی خودتون رو حل کنید و اما در مورد این که فکر می کنید من دلمرده ام باید بگم که شما باید از این موضوع خیلی خوشحال باشید چون اگر این طور نبود مطمئنم که دیگه به شما فرصت جلب توجه نمی رسید

-خیلی روی خودتون حساب می کنید.......در ضمن خیلی گوشت تلخی می کنید این طوری به هیچ جا نمی رسید

لبخند تمسخرامیزی زدم و گفتم:منظورتون کجاست؟نکنه به جایی که خودتون رسیدید؟

-یه توصیه دوستانه بهتون می کنم بدترین عیب برای یه دختر حسادته......سعی کنید به چیزایی که دیگران دارند حسادت نکنید

-البته شما درست می فرمایید حسادت عیب بزرگیه ولی حسادت کردن به دانش و کمال دیگران نه تنها بد نیست حتی می تونه سازنده ام باشه ولی هر چی دقت می کنم می بینم توی وجود شما چیزی نیست که من بهش حسادت کنم.

-ولی من این طور فکر نمی کنم و چون ادم صریحی هستم بهتون می گم چطور فکر می کنم.........من مطمئنم چون فربد منو به شما ترجیح داده به من حسادت می کنید.......شما قبلا که مورد توجه فربد قرار نگرفتید حالام که شریک فربد شدید بازم مورد توجه واقع نشدید می دونید چرا؟چون دلش پیش من گیره حتی اگر منم در کار نبودم بازم دلش پیش شما گیر نمی کرد........والبته نباید انتظار داشته باشید به خاطر چند تا سهم فربد مال شما بشه

-اگر این قدر مطمئنید پس چرا از جانب من خیالتون ناراحته؟

در حالیکه هول شده بود گفت:نه نه.....چطور همچین فکری به ذهنتون رسید؟

-از اونجایی که شما مدام روی این موضوع تاکید می کنید و در ضمن من فکر می کنم شما امروز برای دیدن من اومدید نه اقای فرهنگ و هدف شمام در واقع روشن کردن موضع خودتونه و در حالی که بر می خاستم گفتم:به هر حال از این به بعد در غیاب اقای فرهنگ به اینجا مراجعه نکنید و چون من الان می خوام برم شما می تونید توی سالن منتظر ایشون بمونید و در را باز کردم و گفتم:بفرمایید

بیتا یلافاصله برخاست و بدن هیچ کلامی از اتاق خارج شد و با عجله شرکت را ترک کرد.از اینکه از دستش خلاصی یافته بودم نفس راحتی کشیدم و در حالی که به ساعتم نگاه می کردم با خودم گفتم:یک ربع دیگه بیشتر منتظرش نمی مونم.

-حالا چرا با اون لج کردی؟

-من باکسی لج نکردم فقط باید سر ساعت به کلاسم برسم

-خب پس چرا منتظری برو

-اخه عموما می مونیم کار رو به همدیگه تحویل می دیم.

-پس این بداخلاقی ات چه معنی داره؟

-توام که به من می گی بداخلاق......ولی من با این همه مشکل هنوز خیلی خوش اخلاق تر از دیگرانم.

-پس بگو از چی ناراحتی؟

-اصلا از فربد انتظار نداشتم این طوری درباره من قضاوت کنه

-درسته ولی توام هیچ وقت با فربد خوش اخلاق نبودی اکثرا یا باهاش دعوا می کردی یا اگر از چیزی ناراحت بودی سر اون خالی می کردی

-هر چی اون نمی بایست به این دختره در مورد من حرفی بزنه ولی از قرار معلوم هر چی از زندگی من خبر داشته به این دختره انتقال داده

-چرا از بیتا خوشت نمی اد؟

-دلیل خاصی نداره

-دروغ که نمی گی.......یعنی تو دوست نداشتی جای بیتا بودی؟

-صد سال سیاه پسره بی سلیقه

در همین افکار بودم که فربد را مقابل خود دیدم با حضور ناگهانی او از ترس تکانی خوردم و با عجله برخاستم و گفتم:من باید برم

فربد که از حرکت من خنده اش گرفته بود گفت:این که دیگه این همه فکر کردن نداشت داشت؟

بدون این که جوابش را بدهم خیلی خشک گفتم:لیست کارایی که باید انجام بدید رو نوشتم

-اتفاقی افتاده؟

مختصر و مفید گفتم:نه و از اتاق خارج شدم و به فربد که می پرسید:اتفاقی افتاده اعتنایی نکردم

با بی حوصلگی چهار ساعت کلاس را تحمل کردم و پس از پایان کلاس یکراست به خانه امدم.با ورود به پارکینگ با مامان و بهناز و فربد که در دست هرکدام چند پاکت بود روبرو شدم

بهناز با دیدنم گفت:رمینا جون چه به موقع اومدی دیگه این جعبه شیرینی رو خودت باید بیاری

در حالیکه جعبه را از او می گرفتم گفتم:موضوع چیه؟وبا به یاد اوردن تولد فربد ناخوداگاه پرسیدم:تولد کسیه؟

فربد با حاضر جوابی گفت:بهتون نمی گیم........اخه هیجان زیاد برای این جور مراسم خوب نیست و با صدای ارامتری ادامه داد:یعنی یه کم ضابع اس

به حرف های او توجه نکردم و گفتم:نگفتید بهناز جون و جلوتر از همه به راه افتادم

ولی با شنیدن جوای بهناز با تعجب به عقب برگشتم و گفتم:خواستگاری......خواستگار� � کی؟

غربد در حالیکه پاکت میوه را روی جعبه شیرینی می گذاشت گفت:خواستگاری از من دیگه نکنه فکر کردید برای شما خواستگار اومده و ارام تر گفت:یعنی می خوای بگی نمی دونستی؟

صدای مامان که می گفت:رمینا بیا خیلی کار داریم باعث شد فربد را بدون جواب ترک کنم و به مامان و بهناز که سوار اسانسور می شدند بپیوندم

-مامان جریان خواستگاری چیه؟

-همون دوست شوهر الناز

-مگر شما جواب رد نداده بودید؟

-چرا ولی دو روزه که مادرش اصرار می کنه که شما همدیگه رو ببینید

-اخه ضرورتی نداره

-رمینا جان اشکالی نداره نیم ساعت میان و میرن می دونی من به رزا گفتم زیاد صورت خوشی نداره که دل یه پیرزن رو بشکنیم و در حالی که به سمت در خانه هلم می داد گفت:بدو که کلی کار داریم

به اتاقم رفتم و لباسهایم را عوض کردم و به کمک مامان و بهناز رفتم.بهناز ظرفی به دستم داد و گفت:رمینا جون زحمت این شیرینی ها با تو

تازه کارم را تمام کرده بودم که صدای زنگ در به گوش رسید و همزمان صدای بهناز را شنیدم که می گفت:رمینا جان در رو باز کن

با اضطراب گفتم:من

در حالیکه می خندید گفت:نترس فربد پشت دره

ناچار در را باز کردم.فربد که وانمود می کرد هنوز متوجه نشده است در باز شده ارام ارام با خودش می گفت:برای یکی دیگه خواستگار اومده من باید زحمتش رو بکشم اخ دیدی اخر دفعه یادم رفت از این لامپ کوچولوها چند تا بخرم بدم این پسره قورت بده بلکه یه خورده روشن بشه و سرش را بلند کرد و با دیدن من با وحشتی ساختگی گفت:س س سلام......اینم بقیه میوه هاتون خانوم

پاکت را گرفتم و با لحنی خشک و رسمی از او تشکر کردم

-ا خانوم مگر منو نشناختید؟من شاگرد میوه فروشی سر خیابونم این قدر خشک برخورد کردید که فکر کردم منو به جا نیاوردید

اخمی کردم و گفتم:اتفاقا تا امروز به این خوبی نمی شناختمتون

فربد دست از مسخره بازی برداشت و با لحنی جدی گفت:متوجه منظورت نمی شم

-اون مشکل خودتونه که این قدر کم هوشید

-خب خانوم نابغه می شه لطف کنید و منظورتون رو برای من کودن توضیح بدید

-منظورم واضحه حتی فکر می کنم کاناها و کالیو ها منظور منو درک کرده باشن چه برسه به شما

-پس حتما توی طبقه بندی اشتباهی شده به هر حال من فکر می کنم تو از دست من ناراحتی ولی یادم نمیاد کاری کرده باشم که باعث این دلگیری شده باشه پس بهتره خودت بگی چون حوصله بیست سوالی ندارم

-منم حوصله ندارم

-اگر تو دست از این لجبازی بی موردت بر می داشتی خیلی خوب بود

-اگر شمام هم چیزایی که از من......ودیگر ادامه ندادم

-خب بقیه اش..............به شدت منتظر شنیدن بقیه عرایضتون هستم

-فراموش کنید.............یعنی شاید اشتباه از جانب من بوده.

-در چه مورد...........اخه تو اشتباهای زیادی می کنی مثل همین الان چرا اصل قضیه رو رک و پوست کنده نمی گی؟از ظهر که من دیدمت چه اتفاقی افتاده که این قدر رفتارت تغییر کرده..........نمی گم همیشه خوش اخلاق بودی ولی الان رفتارت به طرز وحشتناکی گیج کننده و غیر قابل تحمل شده

-خب تحمل نکنید

-لوس نشو می دونستم اگر این حرف رو بهت بزنم جز این جوابی نمی دی............بهتره جوابم رو درست و حسابی بدی خیلی کنجکاوم بدونم تو از چی ناراحتی

-متاسفم که به هیچ وجه حس کنجکاویتون در این مورد ارضا نمی شه

-پس ناچارم خودم حدس بزنم

-من وقت ندارم بمونم و به حدس های غلط شما گوش بدم

-چرا غلط مطمئنم اولین حدسی که می زنم درست از اب در می اد و بی انکه به من فرصتی بدهد گفت:از این که خواستگارت سیاه پوسته ناراحتی

در حالیکه خنده ام گرفته بود اخمی کردم و گفتم:اتفاقا امروز یه جمله ناب شنیدم بهتره شمام از این جمله بهره مند بشید.به چیزایی که دیگران دارند و شما ندارید حسادت نکنید چون رنگ پوست شما به قشنگی پوست خواستگار من نمی رسه نباید به ایشون حسادت کنید

با حرص گفت:من حسادت می کنم اونم به ادمی که مثل ته دیگ سوخته اس؟ولی تو خیلی بی سلیقه ای

-شاید بی سلیقه باشم ولی خوشبختانه شدت بی سلیقگی من به وحشتناکی شما نیست

-از چی حرف می زنی؟

-از بی سلیقه بودن شما به هر حال از این که زحمت کشیدید و میوه خریدید ممنون از این به بعد مزاحم شما نمی شیم

-نکنه یه غلام سیاه پوست پیدا کردی؟

-می دونید به نظر من غلام سیاه پوست بهتر از یه شیر برنج بی مزه اس

-ولی دختر مورد علاقه من درسته که سفیده ولی شیر برنج نیست دیگه ادم نباید بی انصافی کنه...........اخه می دونی کار من کار دله دست خودم نیست دوستش دارم هر چند که تو می گی قیافه اش شیر برنجه و در حالی که می خندید گفت:بالاخره نگفتی چرا از دست من ناراحتی؟

-دیگه اهمیتی نداره

-چرا؟حالا بگو شاید بشه یه کاری کرد

-نه به قول معروف سبویی شکسته و ابی ریخته گفتنش دیگه فایده ای نداره

-یعنی قضیه تا این حد جدیه؟..........باشه من به خاطر تو و ساکت شد

سری تکان دادم و گفتم:برام غیر قابل باور بود...........فکر نمی کردم همچین ادمی باشید.

نه باور کن من ادم خوبی ام و برای اینکه بهت ثابت کنم پا روی احساس خودم می ذارم و از دختر مورد علاقه ام صرف نظر می کنم و برای اینکه دلت نشکنه میام خواستگاری تو...........ا بدو برو سراغ مامانم خیلی کار دارم خب حالا نمی شد زودتر حرف دلت رو بزنی؟این که این همه دست دست کردن نداشت.می گفتی فربد جون من دوست دارم به جای این پسره دودزده تو بیای خواستگاریم و بی انکه به من فرصتی بدهد با صدای بلند گفت:مامان جان

در حایکه عصبانی شده بودم با حرص گفتم:مسخره و در را محکم به هم کوبیدم و برگشتم که با بهناز سینه به سینه شدم.

-فربد مگه منو کار نداشت پس چرا رفت و بلافاصله در را باز کرد با دیدن فربد که هنوز لبخند به لب داشت با حرص از انجا دور شدم.چند دقیقه بعد صدای بهناز را شنیدم:رمینا جان چند لحظه بیا فربد کارت داره

ناچار به طرف او رفتم و چون می دانستم بهناز همان نزدیکی است با لحن مودبی گفتم:با من کاری داشتید؟

-یادم رفت بپرسم از چه گلی بیشتر از همه خوشت میاد؟

با صدای ارامی گفتم:حیف که الان نمی تونم جوابتون رو بدم و صدایم را کمی بلند تر کردم و ادامه دادم:ممنون اقای فرهنگ بیشتر از این مزاحم وقت شما نمی شم.

-اگر خداحافظی کنی و در رو مثل دفعه قبل به هم بکوبی دوباره در می زنم.

-معنی این لوس بازی ها چیه؟

-معنی این لوس بازی ها مترادف با این ادا و اصولایی که تو از ظهر تا حالا از خودت در میاری زود حرف بزن

-بعدا بهتون می گم

-اخه می ترسم بعدا هیچ وقت تو رو تا این اندازه توی معذورات نبینم برای همین بهتره الان هر چی داری بگی.........راستی قسمت اعترافات رو با ذکر جزئیات بگو.

-این بی مزه گی شما دیگه داره کفر منو بالا می اره

-تازه شدی مثل من منم از این مزخرفات بی سو تهی که تحویلم دادی و این رفتار بچه گانه ات کفرم بالا اومده

-می شه برید و مزاحم من نشید؟من الان کلی کار دارم.

-حتما می خوای برای این پسره با رنگ زغالی متالیک بزک دوزک کنی.

در حالیکه سعی می کردم نخندم گفتم:اصلا به شما ربطی نداره

-بی تربیت.می دونی من بچه های بی ادب رو به جشن تولدم دعوت نمی کنم.

-کی حالا می خواد بیاد تولد شما؟

-تو نکنه یادت رفته برای تولدت هدیه اوردم؟

-باشه من براتون کادو می فرستم که بی حساب بشیم.

-یعنی نمی خوای خودت بیای؟

-نه

ابروهایش را بالا برد و با لحن جدی گفت:اگرنیومدی فقط بی معرفتی خودتو بهم ثابت می کنی و رفت.

به چهر چوب در تکیه دادم و رفتنش را نگاه کردم.

-ناراحتش کردی

-حقش بود.......می خواست باهام شوخی نکنه.

-اون که بار اولش نبود که با تو شوخی می کرد.

-بیخود

-پس چرا وقتی ازت پرسید موضوع چیه حرفی نزدی؟

-من حرفم یه چیز دیگه اس می گم اون نمی بایست در مورد من به کسی جرف می زد.

صدای مامان رشته افکارم را پاره کرد:رمینا اماده ای؟الان می رسن ها

به اتاقم رفتم و مقابل اینه ایستادم و به تصویر خودم خیره شدم.موهای لخت وبلند ومشکی رنگم صورت مهتابی ام را قاب گرفته بود.چشمان درشت و مژگان بلند و ابروان بلند و هلالی صورتم را زیبا نشان می داد و بینی خوش تراش و گونه های برجسته و لبان کوچک به زیباییم جلوه ویژه ای بخشیده بود.در حال و هوای ارزیابی چهره ام بودم که در باز شد و بهناز وارد شد و با هیجان گفت:اومدن و با نگاهی به لباسهایم ادامه داد:ا پس تو که هنوز اماده نیستی

-شما بفرمایید الان می ام.

چند دقیقه بعد از اتاقم خارج شدم و به سمتی که میهمانان بودند رفتم و با صدای تقریبا ارامی سلا کردم.مادر رو پسر هر دو به احترامم از جا برخاستند.در حالیکه با انها احوالپرسی می کردم انها را ارز یابی کردم.بهمن فرق چندانی با عکسش نداشت ولی مادرش که چهره زیرکی داشت لحظه ای را برای نگاه کردن به من از دست نمی داد.پس از تعریف و تمجید از زیبایی من شروع به صحبت درباره محاسن پسرش کرد و در حالیکه روی سخنش بیشتر با مامان و بهناز بود با شوق و ذوق از اخلاق و شغل و وضعیت مالی تنا پسرش سخن می گفت.نگاهی به مامان انداختم انگار از این همه تعریف خسته شده بود و با بی حوصلگی به صحبت انها گوش می داد.در نظر پیرزن پسرش فوق العاده مهربان خانواده دوست و دست و دلباز بود و همچین موصوف به صفات نیکوی دیگری بود که جمع شدن تمامی این صفات در یک فرد به نظر غیر ممکن می امد.نگاهی به بهمن انداختم لبخند خسته ای تحویلم داد.گویا خود او هم از صحبت های مادرش خسته شده بود........بالاخره بعد از یک ساعتپیرزن قصد رفتن کرد و دوباره تاکید کرد که برای گرفتن جواب دو روز دیگه تماس می گیرد.با رفتن انها بهناز مقابلم نشست و گفت:خی رمینا جون نظرت چیه؟

مختصر و مفید گفتم:بد نبودن.

با قیافه وارفته ای پرسید:یعنی پسندیدی؟

در حالیکه بر می خاستم گفتم:جواب این خاستگارا که از قبل معلوم بود به طور کلی گفتم.

-خب خیالم راحت شد گفتم نکنه تو اقا رو بپسندی و من شرمنده رزا بشم.

دستش را فشردم و گفتم:خیالتون راحت باشه بهناز جون.

لبخندی زد و گفت:من دیگه باید برم فقط دیر نکنید.

جواب مامان که می گفت:نه خیالت راحت باشه باعث تعجبم شد گمان می کرد مثل همیشه از رفتن به جایی طفره می رود ولی گویا فربد بدجنس خودش را حسابی در دل مامان جا کرده بود.

با به یاد اوردن فربد دوباره حرصم گرفت و گفتم:منم نی ام.

با شنیدن صدای مامان که می پرسید کجا متوجه شدم که فکرم را باصدای بلند به زبان اورده ام و در حالیکه هول شده بودم گفتم:تولد دیگه

-چرا؟

-خب حتما مهمون زیادی دارن.

-خب ما هم یکی از مهمونا در ضمن اقای فرهنگ همکار توئه گذشته از اون خیلی به ما کمک کرده نهایت بی ادبیه اگر دعوتشون رو رد کنیم.

-چرا رد کنیم........شما برید و از جانب منم تبریک بگید.

-رمینا علت اصلی نیومدنت رو بگو

-دلیل خاصی نداره

-دروغ می گی می دونی که از دروغ بدم میاد فقط ادمای بزدل می تونن خودشون رو راضی کنن و دروغ بگن.به من بگو رمینا اتفاقی افتاده؟

-نه......یعنی چیز مهمی نیست من و اقای فرهنگ امروز یه کم با هم جروبحث داشتیم.

-پس شما که با هم صحبت می کردید؟نکنه تو داری زیادی مته به خشخاش می ذاری؟همکار و دوست نباید زود از دست هم دلگیر بشن.

ابروهایم را به علامت تعجب بالا بردم و گفتم:فامیل ام اضافه کنید.

به هر حال من به توصیه شما گوش می دم وتا نیم ساعت دیگه حاضر می شم می دونید مامان حرف قشنگی زدید فقط امیدوارم خودتونم به حرفی که زدید اعتقاد پیدا کنید و بی انکه فرصتی به او بدهم به اتاقم رفتم.

سعی کردم به گفته مامان اشتباه فربد را نادیده بگیرم و در جشن تولدش شرکت کنم.در حالیکه دسته گل را در دستم جابه جا می کردم پشت سر مامان ایستادم.

با باز شدن در بهناز در حالیکه چهره اش از شادی می درخشید با خوشحالی به داخل خانه دعوتمان کرد.

به محض ورود تینا را دیدم که با دلخوری مشغول صحبت با فربد بود.سریع جهت نگاهم را عوض کردم.هنوز چند ثانیه نگذشته بود که فربد به سمت ما امد و با گرفتن دسته گل ارام گفت:می دونستم بی معرفت نیستی از این که اومدی ممنون.

بی انکه حرفی بزنم فقط سری تکان دادم و از مقابلش گذشتم.بر خلاف تصورم جشن تولد مختصری بود.به جز ما و خانواده اقای فرهنگ و اقای محمدی تنها دو مرد جوان دیگر که معلوم بود از دوستان فربد بودند در جشن حضور داشتند.

مشغول صحبت با اقای فرهنگ بودم که فربد امد و در حالیکه ما بین ما می نشست گفت:می بخشید عمو جان مصدع اوقات شدم خانومتون با شما کار فوری دارن.شما برید و خیالتون راحت باشه من سنگر رو براتون حفظ می کنم.

با رفتن اقای فرهنگ فربد خودش را کمی به طرف من کشید و گفت:هنوزم که ناراحتی نمی خوای بگی چی شده؟

-نه یعنی دارم سعی می کنم فراموشش کنم.

-ولی من اگر با کسی مشکل پیدا کنم حتما در موردش صحبت می کنم.

-مشکل من یه چیز دیگه اس........یعنی با صحبت کردن حل نمی شه.

-پس حتما با دق مرگ کردن من حل می شه.و با حرص نگاهم کرد.به قیافه اش خنده ام گرفت و سرم را به زیر انداختم که گفت:ببین من که نمی دونم تو چرا از دست من ناراحتی ولی اگر به هر دلیلی ناراحتت کردم ازت معذرت می خوام و امیدوارم منو ببخشی.

لحظه ای به فربد نگاه کردم.سرش را به علامت این که چه کار می کنی می بخشی یا نه تکان داد.

با خودم فکر کردم من محاله بدون دلیل از کسی معذرت خواهی کنم.

-بله کار بزرگیه از عهده هر کسی بر نمی اد.

-شایدم خودش می دونه چه کار کرده ولی به روی خودش نمی اره

-رمینا مگه تو نگفتی ادم نباید در مورد دیگران بد قضاوت کنه؟گذشته از اون مگه توصیه مامانت رو فراموش کردی.............اگه نظر منو بپرسی می گم حالا که ازت معذرت خواهی کرده دیگه لوس بازی در نیار.

در همین افکار بودم که صدای فربد را شنیدم:اوه....چقدر ناز می کنی.

-باشه قبول می کنم.

-ولی بار اخرت باشه که این قدر خودتو لوس کردی در ضمن یادت باشه که فردا علت این رفتارت رد توضیح بدی.

خواستم جوابی به او بدهم که تینا را دیدم در مقابل ما ایستاد و گفت:بالاخره چی کار می کنی دیر شدها

-نه دیگه ام اصرار نکن.

-اخه من بهش گفتم نذار بد قول بشم.

-به من مربوط نیست تو چه قولی دادی در ضمن برات درس عبرتی می شه که دیگه بدون هماهنگی از طرف دیگران به این و اون قول بیخود ندی.

-فربد تو نمی تونی با من همچین کاری بکنی.

-بدون این که من حرفی بزنم خودت برو

نیم نگاهی به تینا که از شدت عصبانیت سرخ شده بود انداختم.با خشم صورتش را برگرداند و در حالی که زیر لب چیزی می گفت رفت.

-عجیبه دختره نمی فهمه من هر کسی رو به جشن تولدم دعوت نمی کنم فقط بعضی ها می تونن حضور داشته باشن الکی که نیست همه پاشن بیان.

با تمسخر گفتم:عجب پس افتخار بزرگی نصیبم شده

-ولی حیف که قدرش رو نمی دونی.

متلکش رو بی جواب گذاشتم و گفتم:همه مهموناتون اومدن؟

-چطور تو منتظر شخص خاصی هستی؟

-اوهوم.

فربد سروچشم و ابرویش را به معنی چه کسی تکان داد و همزمان پرسید:کی؟

-دختر مورد علاقه اتون.

فربد با خونسردی ذاتی خودش گفت:اون که اومده.

با تعجب نگاهی به او انداختم و گفتم:مگر شما در ان واحد چند تا دختر مورد علاقه دارید؟

-فعلا که فقط یکی دارم..........یعنی به نظر تو کمه؟

-می دونید من از ادمایی که دیگران رو سر کار می ذارن هیچ خوشم نمیاد.

-منم خوشم نمیاد...........ولی منظورا چیه؟

-کاملا روشنه البته اگر باز خودتون رو به...........وادامه ندادم.

-خواهش می کنم ادامه بدید.چرا ساکت شدید؟گفتم که وقتی خیلی مودبانه باهام حرف می زنی فرداش سوءهاضمه می گیرم.منظورت رو واضح بگو منم قول می دم خنگ بازی از خودم در نیارم.

-اصلا بهتره فراموش کنید چی گفتم.-نه به نظر من بهتره حرفتو کامل بزنی.........مگر این که خودتم حرفات رو باور نداشته باشی.

-اینش اصلا مهم نیست مهم اینه که شما اونو گذاشتید سر کار.

در حالیکه سعی می کرد صدایش را پایین نگهدارد با عصبانیت گفت:می شه بگی کدوم احمقی رو سر کار گذاشتم که خودم نمی دونم؟

-من اصلا علت این انکار شما رو نمی فهمم.

-منم علت این که تو حرفات رو راست و پوست کنده نمی زنی نمی فهمم...........بالاخره می گی اون یعنی کی؟

بی حوصله گفتم:اون یعنی بیتا

با تعجب گفت:بیتا؟تو بیتا رو از کجا می شناسی؟

-من نمی فهمم اینا چه ربطی به موضوع داره

-حتما یه ربطی داره تو جواب بده.

-دو بار اومد شرکت شما رو ببینه ولی شما نبودید

-منو ببینه

-اوه.....واقعا که منم سر کار گذاشتید یه طوری رفتار می کنید انگار روحتون از موضوع خبر نداره

-نه به خدا..........من اصلا نمی فهمم تو چی می گی؟

با حرص نگاهش کردم و بی هیچ حرفی برخاستم و رفتم.

تا وارد پارکینگ شدم فربد را دیدم که به ماشینم تکیه داده.با تعجب نگاهی به او انداختم و گفتم:سلام.

-سلام چه عجب بالاخره اومدی

در حالیکه در ماشین را باز می کردم گفتم:مگر امروز دوشنبه نیست؟

-چرا دوشنبه اس و در واقع روز تعطیلی من ولی من با تو کار دارم.

-با من؟

-حالا نوبت تو شد که خنگ بشی حرفای دیشب واقعا منو گیج کرده ببین فقط هر چی می دونی بدون این که سوال پیچت کنم بگو

در حالی که وارد خیابون اصلی می شدم گفتم:یعنی می خواید بگید شما از هیچی خبر ندارید؟

-یعنی تو فکر می کنی من از چیزی خبر دارم و خودمو به ندونستن می زنم؟............یعنی تو فکر می کنی من اگر از چیزی خبر داشتم از ساعت هفت تا حالاا توی پارکینگ منتظر جناب عالی می موندم؟

در حالیکه شرمنده شده بودم گفتم:می دونید شاید من اصلا نمی بایست توی این قضیه دخالت می کردم

-باور کن اصلا قضیه ای نبوده که تو دخالت کنی یا نکنی....حالا هر چی می دونی بگو

-من حرفتون رو باور می کنم و مطمئن باشید به تینا حرفی نمی زنم.

-به تینا..........ممکنه ماشین رو جایی پارک کنی و با دستش به جایی اشاره کرد و گفت:مثلا اونجا

-ولی الان ساعت هشت و نیمه.........

-من با عمو تماس گرفتم و از قول تو گفتم امروز یک ساعت دیر تر می ری شرکت.

چند دقیقه بعد شانه به شانه هم در پارک قدم می زدیم.فکرم مشغول شده بود.

-خب بگو منظورت از سرکار گذاشتن چی بود؟

-تقریبا سه هفته پیش بود که دختری اومد شرکت و خودش رو دوست شما معرفی کرد و گویا با شما قرار داشت ولی شما دیر کرده بودید و بعد از اینکه باهاتون تلفنی صحبت کرد رفت.

-باور کن داری اشتباه می کنی.

-شاید دفعه قبل رو اشتباه کرده باشم ولی دیروز رو نه چون می خواست ازم کمک بگیره تا یه هدیه خارق العاده برای تولدتون بگیره؟

-برای من؟

-بله گویا باورش نمی شد من از سلایق شما اطلاعی ندارم.

-خب پس حالا علت اون همه اصرار تینا رو می فهمم.........خب بقیه اش؟

-همین

-چی گفت که تو فکر می کنی باورش نشد

-مزخرفاتی که ارزش گفتن نداره

-تو از حرفایی که اون گفته ناراحتی؟

در جوابش سکون کردم که دوباره گفت:من نمی فهمم تو تا دیروز با من مشکلی نداشتی ولی وقتی من برگشتم تو زیر رو شده بودی پس اگر او بهت حرفی نزده چرا از من دلگیری.....ببین من فکر می کنم تو درست متوجه نشدی

-ولی اون کسی که درست متوجه نشده بیتاست........چون حتی به ذهنش خطور نمی کرد که رقیبش تینا باشه

-پس اون فکر می کرد تو رقیبش هستی.........تو از این ناراحتی؟

باز هم در جوابش سکوت کردم........من فقط از این قضاوت فربد ناراحت بودم.

-پس چرا حرف نمی زنی؟باید حرفا رو کلمه کلمه از زیر زبونت بیرون بکشم؟

-با عصبانیت گفتم:نه من از شما ناراحتم........از این که هر چی از من می دونستید به اون دختره از خود راضی گفتید شما حق نداشتید از اعتماد من سوءاستفاده کنید و برخاستم و با قدم های بلند از او دور شدم.اما هنوز چند قدمی برنداشته بودم که بازویم کشیده شد.

به عقب برگشتم و فربد را دیدم که دوباره به طرف همان صندلی که روی ان نشسته بودیم می کشاندم:واقعا که برای خودم متاسفم تو فکر می کنی من هر چی از تو می دونستم به دیگران گفتم از اول اشناییمون همه حرف هایی که بهم گفتی رو مثل یه راز حفظ کردم.همه اتفاقاتی که برات افتاد رو مثل کسی که اصلا خبر نداره برای هیچ کس نگفتم ولی تو با بی رحمی حرفای دختری رو که دو بار بیشتر ندیدی باور می کنی و در باره من همچین قضاوتی می کنی.

-پس اون این اطلاعات در مورد منو از کجا فهمیده

-چه اطلاعاتی؟

-این که من اول منشی شما بودم این که بعدا سهامدار شرکت شدم این که همسایه شمام این که اکثرا توی خودمم و اما یه چیز دیگه اگر شما در اثر معاشرت با من کسل می شید چرا سعی نمی کنید طوری برنامه تون رو ردیف کنید که منو نبینید تا مثل من دلمرده نشید؟و خواستم بلند شوم که فربد در حالی که دستم را می گرفت گفت:فقط چند لحظه صبر کن بعد هر جا خواستی برو.......حالا به چشم های من نگاه کن.

نگاهم را همچنان به زیر انداختم ولی بالاخره در اثر فشار دست فربد که به دور بازوم حلقه شده بود سرم را بلند کردم و به چشمانش خیره شدم.

-فقط یک کلمه بگو تو باور می کنی که من همچین حرفایی زده باشم؟

مردد بودم عقلم او را متهم می کرد ولی احساسم گفته عقل را رد می کرد.صدای فربد ذهنم را به هم ریخت:پس باور کردی

بازویم را به شدت از دستش بیرون کشیدم و با لحن پرخاشگرانه ای گفتم:اشکال کار همین جاست که هر چی سعی می کنم نمی تونم باور کنم که شما چنین حرفایی زده باشید و برخاستم و با عجله به راه افتادم.

چند ثانیه بعد فربد خودش را به من رساند و گفت:صبر کن حالا برای چی این قدر تند راه می ری؟نمی خوای به حرفای من گوش بدی؟مطمئنم اگر حرفام رو بشنوی دیگه این قدر به من کم لطفی نمی کنی.

بی انکه جوابی به او بدهم سوار ماشین شدم و به محض سوار شدن فربد حرکت کردم.

پنج دقیقه اول به سکوت گذشت ولی بالاخره صبر فربد تمام شد و شروع به صحبت کردن کرد:من حدس می زنم که همه این اطلاعات رو تینا به بیتا گفته نمی دونم خبر داری یا نه ولی تینا و بیتا دوست چندین و چند ساله ان...........البته اینم اضافه کنم که بیتا دختر زیاد جالبی نیست و اون قسمت هایی که از قول من گفته در واقع یا ساخته و پرداخته ذهن خودش بوده یا تینا بهش یاد داده ولی اینا مهم نیست مهم اینه که من این حرفا رو نزدم و مهم تر اینه که تو اینو باور کنی.

سوالی را که مدت ها بود از خودم می پرسیدم نا خوداگاه بر زبان اوردم و گفتم:چرا تینا از من خوشش نمیاد؟

-یعنی خودت نمی دونی؟

-منظورتون حسادته.........ولی تینا چیزی از من کم نداره که بخواد به من حسادت کنه.

-می دونی تینا دختریه که بعضی مسائل رو خیلی زود می گیره و عکس العمل نشون می ده........ولی امیدوارم هر چه زودتر این عادت زشتش رو ترک کنه.

-چه مسائلی؟واضح تر حرف بزنید.

-فعلا امکانش نیست ولی اگر همین طوری ادامه بدی مجبورم یه کم واضح تر حرف بزنم تا بالاخره یه چیزایی بگیری و خندید.

خواستگاری.....خواستگاری کی؟

فربد در حالیکه پاکت میوه را روی جعبه شیرینی می گذاشت گفت:خواستگاری از من دیگه نکنه فکر کردید برای شما خواستگار اومده؟وارام تر گفت:یعنی می خوای بگی نمی دونستی؟

صدای مامان که می گفت رمینا بیا خیلی کار داریم باعث شد فربد را بدون جواب ترک کنم و به مامان و بهناز که سوار اسانسور می شدند بپیوندم

مامان جریا خواستگاری چیه؟

همون دوست شوهر الناز

مگر شما جواب رد نداده بودید؟

چرا ولی دو روزه که مادرش اصرار می کنه که شما همدیگه رو ببینید

اخه ضرورتی نداره

رمینا جان اشکالی نداره نیم ساعت میان ومیرن می دونی من به رزا گفتم زیاد صورت خوشی نداره که دل یه پیرزن رو بشکنیم و در حالی که به سمت در خانه هلم می داد گفت:بدو که کلی کار داریم

به اتاقم رفتم و لباسهایم را عوض کردم و به کمک مامان و بهناز رفتم بهناز ظرفی به دستم دادو گفت:رمینا جون زحمت این شیرینی ها با تو

تازه کارم را تمام کرده بودم که صدای زنگ در به گوش رسید و همزمان صدای بهناز را شنیدم که می گفت:رمینا جون در رو باز کن

با اضطراب گفتم:من؟

در حالیکه می خندید گفت:نترس فربد پشت دره

ناچار در را باز کردم.فربد در حالیکه وانمود می کرد متوجه نشده است در باز شده ارام ارام با خودش می گفت:برای یکی دیگه خواستگار اومده من باید زحمتش رو بکشم اخ دیدی اخر دفعه یادم رفت از این لامپ کوچولو ها بخرم بدم این پسره قورت بده بلکه یه خورده روشن بشه و سرش را بلند کرد و با دیدن من با وحشتی ساختگی گفت:س س سلام....اینم بقیه میوه هاتون خانوم

پاکت را گرفتم و با لحنی خشک و رسمی از او تشکر کردم

ا خانوم مگر منو نشناختید؟من شاگرد میوه فروشی سر خیابونم این قدر خشک برخورد کردید که فکر کردم منو به جا نیاوردید

اخمی کردم و گفتم:اتفاقا تا امروز به این خوبی نمی شناختمتون.

فربد دست از مسخره بازی برداشت و با لحنی جدی گفت:متوجه منظورت نمی شم

اون مشکل خودتونه که این قدر کم هوشید

-خب خانوم فوق نابغه می شه لطف کنید و منظورتون رو برای من کودن توضیح بدید

منظورم واضحه حتی فکر می کنم کانا ها وکالیوم ها منظور منو در ک کرده باشن چه برسه به شما

پس حتما توی طبقه بندی اشتباهی شده به هر حال من فکر می کنم تو از دست من ناراحتی ولی یادم نمیاد کاری کرده باشم که باعث این دلگیری شده باشه پس بهتره خودت بگی چون حوصله بیست سوالی ندارم

منم حوصله ندارم

اگر تو دست از این لجبازی بی موردت برمی داشتی خیلی خوب بود

اگر شمام همه چیزایی که از من....ودیگرادامه ندادم

خب بقیه اش.....به شدت منتظر شنیدن بقیه عرایضتون هستم

فراموش کنید.....یعنی شاید اشتباه از جانب من بوده

در چه مورد اخه تو اشتباهای زیادی می کنی مثل همین الان چرا اصل قضیه رو رک و پوست کنده نمی گی؟از ظهر که من دیدمت چه اتفاقی افتاده که این قدر رفتارت تغییر کرده.....نمی گم همیشه خوش اخلاق بودی ولی الان رفتارت به طرز وحشتناکی گیج کننده و غیر قابل تحمل شده

خب تحمل نکنید

لوس نشو می دونستم اگر این حرف رو بهت بزنم جز این جوابی نمی دی.....بهتره جوابم رو درست و حسابی بدی خیلی کنجکاوم بدونم تو از چی ناراحتی

متاسفم که به هیچ وجه حس کنجکاویتون در این مورد ارضا نمی شه

پس ناچارم خودم حدس بزنم

من وقت ندارم بمونم و به حدس های غلط شما گوش بدم

چرا غلط مطمئنم اولین حدسی که می زنم درست از اب در میاد و بی انکه به من فرصتی بدهد گفت:از این که خواستگارت سیاه پوسته ناراحتی

در حالیکه خنده ام گرفته بود اخمی کردم و گفتم:اتفاقا امروز یه جمله ناب شنیدم بهتره شمام از این جمله بهره مند بشید.به چیزایی که دیگران دارند و شما ندارید حسادت نکنید چون رنگ پوست شما به قشنگی پوست خواستگار من نمی رسه نباید به ایشون حسادت کنید.

با حرص گفت:من حسادت می کنم اونم به ادمی که مثل ته دیگ سوخته اس؟ولی تو خیلی بی سلیقه ای؟

شاید بی سلیقه باشم ولی خوشبختانه شدت بی سلیقگی من به وحشتناکی شما نیست

از چی حرف می زنی؟

از بی سلیقه بودن شما به هر حال از این که زحمت کشیدید و میوه خریدید ممنون از این به بعد مزاحم شما نمی شیم.

نکنه یه غلام سیاه پوست پیدا کردی؟

می دونید به نظر من غلام سیاه پوست بهتر از یه شیربرنج بی مزه اس

ولی دختر مورد علاقه من درسته که سفیده ولی شیر برنج نیست دیگه ادم نباید بی انصافی کنه.....اخه می دونی کار من کار دله دست خودم نیست دوستش دارم هر چند که تو می گی قیافه اش مثل شیر برنجه و در حالی که می خندید گفت:بالاخره نگفتی چرا از دست من ناراحتی؟

دیگه اهمیتی نداره

چرا؟حالا بگو شاید بشه یه کاری کرد

نه به قول معروف سبویی شکسته و ابی ریخته گفتنش دیگه فایده ای نداره

یعنی قضیه تا این حد جدیه؟....باشه من به خاطر تو و ساکت شد.

سری تکان دادم و گفتم:برام غیر قابل باور بود.....فکر نمی کردم همچین ادمی باشید

نه باور کن من ادم خوبی ام و برای اینکهبهت ثابت کننم پا روی احساس خود می ذارم و از دختر مورد علاقه ام صرف نظر می کنم و برای اینکه دلت نشکنه میام خواستگاری تو....ا بدو برو سراغ مامانم خیلی کار دارم خب حالا نمی شد زودتر حرف دلت رو بزنی؟این که این همه دست دست کردن نداشت می گفتی فربد جون من دوست دارم به جای این پسره دودزده تو بیای خواستگاریم و بی انکه به من فرصتی بدهد با صدای بلند گفت:مامان جان

در حالیکه عصبانی شده بودم با حرص گفتم:مسخره و در را محکم به کوبیدم و برگشتم که با بهناز سینه به سینه شدم

فربد مگه منو کار نداشت پس چرا رفت و بلافاصله در را باز کرد با دیدن فربد که هنوز لبخند بر لب داشت با حرص از انجا دور شدم.چند دقیقه بعد صدای بهناز را شنیدم:رمینا جان چند لحظه بیا فربد کارت داره

ناچار به طرف او رفتم و چون می دانستم بهناز همان نزدیکی است با لحن مودبی گفتم:با من کاری داشتید؟

یادم رفت بپرسم از چه گلی بیشتر از همه خوشت میاد؟

با صدای ارامی گفتم:حیف که الان نمی تونم جوابتون رو بدم و صدایم را کمی بلند تر کردم و ادامه دادم:ممنون اقای فرهنگ بیشتر از این مزاحم وقت شما نمی شم.

اگر خداحافظی کنی و در رو مثل دفعه قبل به هم بکوبی دوباره در می زنم

معنی این لوس بازی ها چیه؟

معنی این لوس بازی ها مترادف با این ادا و اصولایی که تو از ظهر تا حالا از خودت در میاری زود حرف بزن

بعدا بهتون می گم

اخه می ترسم بعدا هیچ وقت تو رو تا این اندازه توی معذورات نبینم برای همین بهتره الان هر چی داری بگی....راستی قسمت اعترافات رو با ذکر جزیئات بگو

این بی مزه گی شما دیگه داره کفر منو بالا می اره

تازه شدی مثل من منم از ایم مزخرفات بی سروتهی که تحویلم دادی و این رفتار بچه گانت کفرم بالا اومده

می شه برید و مزاحم من نشید؟من الان کلی کار دارم

حتما می خوای برای این پسره با رنگ ذغالی متالیک بزک دوزک کنی

در حالیکه سعی می کردم نخندم گفتم:اصلا به شما ربطی نداره

بی تربیت می دونی من بچه های بی ادب رو به جشن تولدم دعوت نمی کنم

کی حالا می خواد بیاد تولد شما؟

تو نکنه یادت رفته برای تولدت هدیه اوردم

باشه من براتون کادو می فرستم که بی حساب بشیم

یعنی نمی خوای خودت بیای؟

نه

ابروهایش زا بالا برد و با لحن جدی گفت:اگر نیومدی فقط بی معرفتی خودتو بهم ثابت می کنی و رفت

به چهار چوب در تکیه دادم و رفتنش رو نگاه کردم

ناراحتش کردی

حقش بود...می خواست باهام شوخی نکنه

اون که بار اولش نبود که با تو شوخی می کرد

بیخود

پس چرا وقتی ازت پرسید موضوع چیه حرفی نزدی؟

من حرفم یه چیز دیگه اس می گم اون نمی بایست در مورد من به کسی حرفی می زد

صدای مامان رشته افکارم را پاره کرد:رمینا اماده ای؟الان می رسن ها

به اتاقم رفتم و مقابل اینه ایستادم و به تصویر خودم خیره شدم موهای لخت و بلند و مشکی رنگم صورت مهتابی ام را قاب گرفته بود چشمان درشت و مژگان بلند و ابروان بلند و هلالی صورتم را زیبا نشان می داد و بینی خوش تراش و گونه های برجسته و لبان کوچک به زیباییم جلوه ویژهای بخشیده بود در حال و هوای ارزیابی چهره ام بودم که در باز شد و بهناز وارد شد و با هیجان گفت:اومدن و با نگاهی به لباسهایم ادامه داد:ا پس تو که هنوز اماده نیستی؟

شما بفرمایید الان می ام

چند دقیقه بعد از اتاقم خارج شدم و به سمتی که مهمانان نشسته بودند رفتم و با صدای تقریبا ارامی سلام کردم مادر و پسر هر دو به احترامم از جا برخاستند در حالیکه با انها احوالپرسی می کردم انها را ارزیابی کردم بهمن فرق چندانی با عکسش نداشت ولی مادرش که چهره زیرکی داشت لحظه ای را برای نگاه کردن به من از دست نمی داد پس ار تعریف و تمجید از زیبایی من شروع به صحبت درباره محاسن پسرش کرد و در حالیکه روی سخنش بیشتر با مامان و بهناز بود با شوق و ذوق از اخلاق و شغل و وضعیت مالی تنها پسرش سخن می گفت نگاهی به مامان انداختم انگار از این همه تعریف خسته شده بود و با بی حوصلگی به صحبت ها گوش می داد در نظر پیرزن پسرش فوق العاده مهربان خانواده دوست و ست و دلباز بود وهمچین موصوف به صفات نیکوی دیگری بود که جمع شدن تمامی این صفات در یک فرد به نظر غیر ممکن می امد.نگاهی به بهمن انداختم لبخند خسته ای تحویلم داد گویا خود او هم از صحبت های مادرش خسته شده بود.....بالاخره بعد از یک ساعت پیرزن قصد رفتن کرد و دوباره تاکید کرد که برای گرفتن جواب دو روز دیگر تماس می گیرد با رفتن انها بهناز مقابلم نشست و گفت:خب رمینا جون نظرت چیه؟

مختصر و مفید گفتم:بد نبودن

با قیافه وارفته ای پرسید:یعنی پسندیدی؟

در حالیکه بر می خاستم گفتم:جواب این خواستگارا که از قبل معلوم بود به طور کلی گفتم

خب خیالم راحت شد گفتم نکنه تو اقا رو بپسندی و من شرمنده رزا بشم

دستش را فشردم و گفتم:خیالتون را حت باشه بهناز جون

لبخندی زد و گفت:من دیگه باید برم فقط دیر نکنید

جواب مامان که می گفت نه خیالت راحت باشه باعث تعجبم شد گمان می کرد مثل همیشه از رفتن به جایی طفره برود ولی گویا فربد بدجنس خودش را حسابی در دل مامان جا کرده بود.

با به یاد اوردن فربد دوباره حرصم گرفت و گفتم:منم که نمیام

با شنیدن صدای مامان که می پرسید کجا متوجه شدم که فکرم را با صدای بلند به زبان اورده ام و در حالیکه هول شده بودم گفتم:تولد دیگه

چرا؟

خب حتما مهمون زیادی دارن

خب ما هم یکی از مهمونا در ضمن اقای فرهنگ همکار توئه گذشته از اون خیلی به ما کمک کرده نهایت بی ادبیه اگر دعوتشون رو رد کنیم

چرا رد کنیم شما برید و از جانب منم تبریک بگید

رمینا علت اصلی نیومدنت رو بگو

دلیل خاصی نداره

دروغ می گی می دونی که از دروغ گفتن بدم می اد فقط ادمای بزدل می تونن خودشون رو راضی کنن و دروغ بگن.به من بگو رمینا اتفاقی افتاده؟

نه یعنی چیز مهمی نیست من و اقای فرهنگ امروز یه کم با هم جروبحث داشتیم

پس شما که با هم صحبت می کردید؟نکنه تو داری زیادی مته به خشخاش میذاری؟همکار و دوست نباید زود از دست هم دلگیر بشن

ابروهایم را به علامت تعجب بالا بردم و گفتم:فامیل ام اضافه کنید به هر حال من به توصیه شما گوش می دم و تا نیم ساعت دیگه حاضر می شم می دونید مامان حرف قشنگی زدید فقط امیدوارم خودتونم به حرفی که زدید اعتقاد پیدا کنید و بی انکه فرصتی به او بدهم به اتاقم رفتم

سعی کردم به گفته مامان اشتباه فربد را نادیده بگیرم و در جشن تولدش شرکت کنم در حالیکه دسته گل را در دستم جا به جا می کردم پشت سر مامان ایستادم

با باز شدن در بهناز در حالیکه چهره اش از شادی می درخشید با خوشحالی به داخل خانه دعوتمان کرد

به محض ورود تینا را دیدم که با دلخوری مشغول صحبت با فربد بود.سریع حهت نگاهم را عوض کردم هنوز چند ثانیه نگذشته بود که فربد به سمت ما امد و با گرفتن دسته گل ارام گفت:می دونستم بی معرفت نیستی از این که اومدی ممنون

بی انکه حرفی بزنم فقط سری تکان دادم و از مقابلش گذشتم بر خلاف تصورم جشن تولد مختصری بود به جز ما و خانواده اقای فرهنگ و اقای محمدی تنها دو مرد جوان دیگر که معلوم بود از دوستان فربد بودند در جشن حضور داشتند

مشغول صحبت با اقای فرهنگ بودم که فربد امد و در حالیکه ما بین ما می نشست گفت:بخشید عمو جان مصدع اوقات شدم خانومتون با شما کار فوری دارن شما برید و خیالتون راحت باشه من سنگر رو براتون حفظ می کنم

با رفتن اقای فرهنگ فربد خودش را کمی به طرف من کشید و گفت:هنوزم که ناراحتی نمی خوای بگی چی شده؟

نه یعنی دارم سعی می کنم فراموشش کنم

ولی من اگر با کسی مشکل پیدا کنم حتما در موردش صحبت می کنم تا مشکلم رو حل کنم

مشکل من یه چیز دیگه اس یعنی با صحبت کردن حل نمی شه

پس حتما با دق مرگ کردن من حل می شه و با حرص نگاهم کرد

به قیافه اش خنده ام گرفت و سرم را به زیر انداختم که گفت:ببین من که نمی دونم تو چرا از دست من ناراحتی ولی اگر به هر دلیلی ناراحتت کردم ازت معذرت می خوام و امیدوارم منو ببخشی

لحظه ای به فربد نگاه کردم سرش را به علامت این که چیکار می کنی می بخشی یا نه تکان داد

با خودم فکر کردم من محاله بدون دلیل از کسی معذرت خواهی کنم

بله کار بزرگیه از عهده هر کسی بر نمی اد

شایدم خودش می دونه چی کار کرده ولی به روی خودش نمی اره

رمینا مگه تو نگفتی ادم نباید در مورد دیگران بد قضاوت کنه؟گذشته از اون مگه توصیه مامانت رو فراموش کردی اگه نظر منو بپرسی می گم حالا که ازت معذرت خواهی کرده دیگه لوس بازی در نیار

در همین افکار بودم که صدای فربد را شنیدم:اوه چقدر ناز می کنی

باشه قبول می کنم

ولی بار اخرت باشه که این قدر خودتو لوس کردی در ضمن یادت باشه که فردا علت این رفتارت رو توضیح بدی

خواستم جوابی به او بدهم کهتینا را دیدم که مقابل ما ایستاد و گفت:بالاخره چی کار می کنی دیر شد ها

نه دیگ هام اصرار نکن

اخه من بهش گفتم نذار بدقول بشم

به من مربوط نیست تو چه قولی دادی در ضمن برات درس عبرتی می شه که دیگه بدون هماهنگی از طرف دیگران به این و اون قول بیخود ندی

فربد تو نمی تونی با من همچین کاری کنی

بدون اینکه من حرفی بزنم خودت برو

نیم نگاهی به تینا که از شدت عصبانی سرخ شده بود انداختم با خشم صورتش را برگرداند و در حالی که زیر لب چیزی می گفت رفت

عجیبه دختره نمی فهمه من هر کسی رو به جشن تولدم دعوت نمی کنم فقط بعضی ها می تونن حضور داشته باشن الکی که نیست همه پاشن بیان

با تمسخر گفتم:عجب پس افتخار بزرگی نصیبم شده

ولی حیف که قدرش رو نمی دونی

متلکش را بی جواب گذاشتم و گفتم:همه مهموناتون اومدن؟

چطور تو منتظر شخص خاصی هستی؟

اوهوم

فربد سر و چشم و ابرویش را به معنی چی کسی تکان داد و همزمان پرسید:کی؟

دختر مورد علاقه اتون

فربد با خونسردی ذاتی خودش گفت:اون که اومده

با تعجب نگاهی به او انداختم و گفتم:مگر شما در ان واحد چند تا دختر مورد علاقه دارین؟

فعلا که فقط یکی دارم یعنی به نظر تو کمه؟

می دونید من از ادمایی که دیگران رو سر کار می ذارن هیچ خوشم نمیاد

منم خوشم نمیاد ولی منظورت چیه؟

کاملا روشنه البته اگر بازم خودتون رو به...وادامه ندادم

خواهش می کنم ادامه بدید چرا ساکت شدید؟گفتم که وقتی خیلی مودبانه باهام حرف می زنی فرداش سوءهاضمه می گیرم منظورت رو واضح بگو قول می دم خنگ بازی از خودم در نیارم

اصلا بهتره فراموش کنید چی گفتم

نه به نظر من بهتره حرفتو کامل بزنی مگر این که خودتم حرفات رو باور نداشته باشی

اینش اصلا مهم نیست مهم اینه که شما اونو سرکار گذاشتید

در حالیکه سعی می کرد صدایش را پایین نگهدارد با عصبانیت گفت:می شه بگی کدوم احمقی رو سر کار گذاشتم که خودم نمی دونم

من اصلا علت این انکار شما رو نمی فهمم

منم علت این که تو حرفات رو راست و پوست کنده نمی زنی نمی فهمم بالاخره می گی اون یعنی کی؟

بی حوصله گفتم:اون یعنی بیتا

با تعجب گفت:بیتا؟تو بیتا رو از کجا می شناسی؟

من نمی فهمم اینا چه ربطی به موضوع داره

حتما یه ربطی داره تو جواب بده

دوبار اومد شرکت شما روببینه ولی شما نبودید

منو ببینه

اوه واقعا که منم سر کار گذاشتید یه طوری رفتار می کنید انگار روحتون از موضوع خبر نداره

نه به خدا من اصلا نمی فهمم تو چی می گی؟

با حرص نگاهش کردم و بی هیچ حرفی برخاستم و رفتم

تا وارد پارکینگ شدم فربد را دیدم که به ماشینم تکیه داده با تعجب نگاهی به او انداختم و گفتم:سلام

سلام چه عجب بالاخره اومدی

در حالیکه در ماشین را باز می کردم گفتم:مگر امروز دوشنبه نیست؟

چرا دوشنبه اس و در واقع روز تعطیلی من ولی با تو کار دارم

با من؟

حالا نوبت تو شد که خنگ بشی حرفای دیشب واقعا منو گیج کرده ببین فقط هر چی می دونی بدون اینکه سوال پیچت کنم بگو

در حالی که وارد خیابون اصلی می شدم گفتم:یعنی می خواید بگید شما از هیچی خبر ندارید؟

یعنی تو فکر می کنی من از چیزی خبر دارم و خودمو به ندونستن می زنم؟یعنی تو فکر می کنی من اگر از چیزی خبر داشتم از ساعت هفت توی پارکینگ منتظر جنای عالی می موندم؟

در حالیکه شرمنده شده بودم گفتم:می دونید شاید من اصلا نمی بایست توی این قضیه دخالت می کردم

باور کن قضیه ای نبوده که تو دخالت کنی یا نکنی حالا هر چی می دونی بگو

من حرفتون رو باور می کنم و مطمئن باشید به تینا حرفی نمی زنمچ

به تینا ممکنه ماشین رو جایی پارک کنی و با دستش به جایی اشاره کرد و گفت:مثلا اونجا

ولی الان ساعت هشت و نیمه.......

من با عمو تماس گرفتم و از قول تو گفتم امروز یک ساعت دیر تر می ری شرکت

چند دقیقه بعد شانه به شانه هم در پارک قدم می زدیم

فکرم مشغول شده بود

خب منظورت از سر کار گذاشتن چی بود؟

تقریبا سه هفته پیش بود که دختری اومد شرکت و خودش رو دوست شما معرفی کرد و گویا با شما قرار داشت ولی شما دیر کرده بودید و بعد از اینکه باهاتون تلفنی صحبت کرد رفت

باور کن داری اشتباه می کنی

شاید دفعه قبل رو اشتباه کرده باشم ولی ذیروز رو نه چون می خواست ازم کمک بگیره تا یه هدیه خارق العاده برای تولدتون بگیره

برای من؟

بله گویا باورش نمی شد من از سلایق شما اطلاعی ندارم

خب پس حالا علت اون همه اصرار تینا رو می فهمم خب بقیه اش؟

همین

چی گفت که تو فکر می کنی باورش نشد

مزخرفاتی که ارزش گفتن نداره

تو از حرفایی که اون گفته ناراحتی؟

در جوابش سکوت کردم که دوباره گفت:من نمی فهمم تو تا دیروز ظهر با من مشکلی نداشتی ولی وقتی من برگشتم تو زیر رو رو شده بودی پس اگر او بهت حرفی نزده چرا دیگه از من دلگیری ببین من فکر می کنم تو درست متوجه نشدی

ولی اون کسی که درست متوجه نشده بیتاست چون حتی به ذهنش خطور نمی کرد که رقیبش تینا باشه

پس اون فکر می کرد تو رقیبش هستی تو از این ناراحتی؟

باز هم در جوابش سکوت کردم من فقط از این قضاوت فربد ناراحت بودم

پس چرا حرف نمی زنی؟باید حرفا رو کلمه کلمه از زیر زبونت بیرون بکشم؟

با عصبانیت گفتم:نه من از شما ناراحتم از این که هر چی از من می دونستید به اون دختره از خود راضی گفتید شما حق نداشتید از اعتماد من سوءاستفاده کنید و برخاستم و با قدم های بلند از او دور شدم اما هنوز چند قدمی برنداشته بودم که بازویم کشیده شد

به عقب برگشتم و فربد را دیدم که دوباره به طرف همان صندلی که روی ان نشسته بودیم می کشاندم:واقعا برای خودم متاسفم تو فکر می کنی من هر چی از تو می دونستم به دیگران گفتم از اول اشناییمون همه حرفایی که بهم گفتی رو مثل یه راز حفظ کردم همه اتفاقاتی که برات افتاد رو مثل کسی که اصلا خبر نداره برای هیچ کس نگفتم ولی تو با بی رحمی حرفای دختری رو که دوبار بیشتر ندیدی باور می کنی و در باره من همچین قضاوتی می کنی پس اون این اطلاعات در مورد منو از کجا فهمیده؟

چه اطلاعاتی؟

این که من اول منشی شما بودم این که بعدا سهامدار شرکت شدم این که همسایه شمام این که اکثرا توی خودمم و اما یه چیز دیگه اگر شما در اثر معاشرت با من کسل می شوید چرا سعی نمی کنید طوری برنامه تون رو ردیف کنید که منو نبینید تا مثل من دلمرده نشید؟و خواستم بلند شوم که فربد در حالی که دستم را می گرفت گفت:فقط چند لحظه صبر کن بعد هر جا خواستی برو حالا یه لحظه به چشمهای من نگاه کن

نگاهم را همچنان به زیر انداختم ولی بالاخره در اثر فشار دست فربد که به دور بازویم حلقه شده بود سرم را بلند کردم و به چشمانش خیره شدم

فقط یه کلمه بگو تو باور می کنی که من همچین حرفایی زده باشم؟

مردد بودم عقلم او را متهم می کرد ولی احساسم گفته عقل را رد می کرد صدای فربد ذهنم را به هم ریخت:پس باور کردی

بازوین را به شدت از دستش بیرون کشیدم و با لحن پرخاشگرانه ای گفتم:اشکال کار همینجاست که هر چی سعی می کنم نمی تونم باور کنم که شما همچین حرفایی زده باشید و برخاستم و با عجله به راه افتادم

چند ثانیه بعد فربد خودش را به من رساند و گفت:صبر کن حالا برای چی این قدر تند راه می ری؟نمی خوای به حرفای من گوش بدی؟مطمئنم اگر حرفام رو بشنوی این قدر به من کم لطفی نمی کنی

بی انکه جوابی به او بدهم سوار ماشین شدم و به محض سوار شدن فربد حرکت کردم

پنج دقیقه اول به سکوت گذشت ولی بالاخره صبر فربد تمام شد و شروع کرد به صحبت کردن:من حدس می زنم که همه این اطلاعات رو تینا به بیتا گفته نمی دونم خبر داری یا نه ولی تینا و بیتا دوست چندین و چند ساله ان البته اینم باید اضافه کنم که بیتا دختر زیاد جالبی نیست واون قسمت هایی که از قول من گفته در واقع یا ساخته و پرداخته ذهن خودش بوده یا تینا بهش یاد داده ولی اینا مهمنیست مهم اینه که من این حرفا رو نزدم و مهم تر اینه که تو باور کنی

سوالی را که مدت ها بود از خودم می پرسیدم ناخوداگاه بر زبان اوردم و گفتم:چرا تینا از من خوشش نمیاد؟

یعنی خودت نمی دونی؟

منظورتون حسادته ولی تینا چیزی از من کم نداره که بخواد به من حسادت کنه

می دونی تینا دختریه که بعضی مسائل روخیلی زود می گیره و عکس العمل نشون می ده ولی امیدوارم هر چه زودتر این عادت زشتش رو ترک کنه

چه مسائلی؟واضح تر حرف بزنید

فعلا امکانش نیست ولی اگر همین طوری ادامه بدی مجبورم یه کم واضح تر حرف بزنم تا بالاخره یه چیزایی بگیری و خندید.

بی توجه به متلکش گفتم:منم امیدوارم تینا دست از سر من برداره چون دیگه کم کم حوصله ام رو سر برده

-خیالت راحت باشه..........مطمئن باش که دیگه از تینا رفتار اشتباهی سر نمی زنه.

-پس علاوه بر بی سلیقگی خوش خیالم هستید به هر حال امیدوارم خوشبخت بشید.

-مرسی....میدونی من که تمام تلاشم رو برای خوشبختی اون به کار می گیرم و امیدوارم منو همون اندازه بخواد که من می خوامش

-از این نظر که خیالتون راحت باشه.......خیلی شما رو دوست داره.

-اخه می دونی تنها دوست داشتن فایده نداره..........باید منو درک کنه به عقایدم احترام بذاره خواسته هام براش مهم باشه و سعی کنه اونا رو عملی کنه.

-به نظر من بهتره قبل از خواستگاری این حرفا رو بهش بزنید.

-بهش گفتم دیگه راستی قراره توی این چند روز بریم خواستگاری........خیلی هیجان زده ام نمی دونم جوابش چیه؟

بی حوصله گفتم:خب معلومه جوابش مثبته.

-اخه چند تا خواستگار خوب براش اومده ولی همه رو رد کرده به نظر تو چه دلیلی می تونه داشته باشه؟

-خب حتما منتظر شما بوده.

فربد با لحنی حاکی از ناباوری گفت:راست می گی؟یعنی به این خاطر بوده؟نمی دانم چرا از دست فربد به خاطر این اشتیاقش حرصم گرفته بود.

صدای خود حقیقی ام در گوشم پیچید:رمینا یعنی واقعا نمی دونی که تو داری حسادت می کنی؟

-حسادت؟اخه به کی؟

-به تینا.........چون مورد علاقه فربد

-من اصلا تینا رو هیچ وقت به حساب نمی ارم.

-پس تو به هر دختری که فربد دوست داشته باشه حسادت می کنی البته به جز تینا.

-مزخرف می گی

-به چه دلیلی مزخرف می گم.اصلا علت این بی حوصلگی چیه؟چرا حرف نمی زنی؟

-چون دلم نمی خواد حس کنجکاوی ادمای فضول رو ارضا کنم.

مشغول سوال و جواب با خودم بودم که صدای فربد را شنیدم:حواست کجاست مثل اینکه داشتم باهات حرف می زدم ها

در حالیکه هول شده بودم گفتم:ببخشید یه لحظه حواسم پرت شد.

-اشکالی نداره........حالا چی دوست داری برات بگیرم.

با گیجی گفتم:برای من؟

-ای بابا گفتم اگر همون طور عقیده داری جواب مثبت گرفتم برات یه هدیه حسابی می خرم حالا چی دوست داری؟

دوباره حرصم گرفت و بلافاصله گفتم:هیچی...یعنی نیازی نیست دست و دلبازی کنید.

-چرا؟

-به هزارو یک دلیل.

-من همیشه عقیده دارم که اخرین دلیل قانع کننده ترین دلیله پس تو همون اخری رو بگو.

-تینا از این کار خوشش نمیاد

-به تینا چه ربطی داره؟

در حالیکه پیاده می شدم گفتم:کی بود می گفت خدا کنه دختر مورد علاقه ام از جریان کادوی تولد چیزی نفهمه.....به هر حال من هیچی نمی خوام.

-ولی من باید برات هدیه بگیرم.

با عصبانیت نگاهش کردم و دهانم را باز کردم تا جوابی به او بدهم که با وحشتی ساختگی گفت:البته اگر این جوری منو نگاه کنی برات هدیه نمی گیرم و در حالیکه می خندید جلوتر رفت.

به محض ورود به شرکت با الناز روبرو شدم.با عجله به او سلامی کردم و رد شدم.ولی با صدای الناز که به نام می خواندم به عقب برگشتم و گفتم:الناز جان الان کلی کار دارم سرم که خلوت شد میام اتاقت و بی انکه منتظر جواب او بمانم شتابزده به اتاقم رفتم و یکراست پشت میز کارم نشستم و مشغول به کار شدم و زمانی به خود امدم که یک ساعت تا پایان ساعت اداری باقی مانده بود.دفتر مقابلم را بستم و به اتاق الناز رفتم.

-چه عجب بالاخره اومدی.

-به خدا خیلی کار داشتم........خب چه خبر خوبی؟

-خبرا که پیش توئه از بهمن چه خبر اومدن؟

-یعنی تو نمی دونی؟

در حالیکه می خندید گفت:مامانش که ازت خیلی خوشش اومده.

-ولی مامانم که اصلا راضی نبود علا الخصوص که بهمن به جز سلام و مرسی خدانگهدار حرف دیگه ای نزد یعنی شایدم می خواست حرف بزنه ولی مامانش اجازه نمی داد.

-اره یه کم پر حرفه.

-یه کم نه خیلی کم.

الناز در حالیکه خودش را برای رفتن اماده می کرد پرسید:یعنی ردش می کنی؟

-با اجازه جناب عالی و در حالیکه نگاهی به ساعت می کردم گفتم:نیم ساعت مونده ها اصلا چه معنی داره که ادم نیم ساعت زودتر از محل کارش بیرون بره؟چرا کم کار می کنی؟چرا وجدان کاری نداری؟چطوری پولی که براش زحمت نکشیدی از گلوت پایین میره؟

-مثل اب خوردن شایدم راحتتر........تا فردا رمینا خانوم.

دستی تکان دادم و گفتم:خدا نگهدارت باشه ولی سعی کن موقعی که خواستی از خیابون رد بشی زیاد به این طرف و اون طرف نگاه نکنی تا بالاخره یه تصادفی کنی که من از شرت راحت بشم.

الناز در حالیکه می خندید گفت:خدانگهدار تو دیوونه ام باشه و رفت.

از شرکت خارج شدم که صدای زنگ تلفن همراهم بلند شد دکمه را فشردم و گفتم:بله

با شنیدن صدایش تازه فهمیدم که چقدر دلم برایش تنگ شده.در حالیکه سعی می کردم انهگ صدایم طبیعی باشد گفتم:سلام حالتون خوبه؟

-خوبم تو چطوری؟

جواب احوالپرسی او را دادم و با خودم فکر کردم چطور از او بپرسم این دو روز کجا بوده که خیلی مشتاق و نگران به نظر نیایم و بالاخره پرسیدم:شما کم پیدایی یا ما کم سعادتیم؟

-هیچ کدوم من یه کاری برام پیش اومده بود البته باید ببخشی که بی خبر همه کارا رو روی دوش تو انداختم.حالام یه زحمتی برات دارم..........اگر برات امکان داره بیا کافی شاپ سر خیابون

در حالیکه تعجب کرده بودم گفتم:تا پنج دقیقه دیگه اونجام و تماس را قطع کردم.پنج دقیقه بعد داخل کافی شاپ روبروی فربد که در عالم فکر و خیال غرق شده بود نشسته بودم.پس از چند لحظه سکوت رت شکستم گفتم:پس چرا حرف نمی زنید؟

-می دونی دارم به این فکر می کنم که اگه بعد از این که من حرفام رو زدم تو باز یه جواب سرهم بندی تحویلم دادی چیکار باید بکنم؟

-فکر نمی کنم تا حالا جواب سرهم بندی تحویل شما داده باشم.

-اتفاقا در این مورد همیشه جوابات همین طوری بوده ولی این بار دلم می خواد جوابم رو درست و حسابی بدی باشه؟

بی انکه جوابش رو بدهم گفتم:بهتره حرفاتون رو بزنید.

-اول قهوه ات رو بخور بعد اگه تصمیم گرفتی اون طور که من می خوام جواب بدی بگو تا بریم توی پارک و صحبت کنیم.

ارام رام قهوه ام را نوشیدم.به شدت کنجکاو شده بودم.یعنی فربد چه می خواست بگوید دیگر نمی توانستم در برابر کنجکاویم مقاومت کنم و گفتم:باشه قبول.

فربد لبخند خسته ای زد و گفت:تو که از این تیپ دخترا نیستی که اول به ادم قول می دن بعد زیرش می زنن........به نظر تو چطوری می تونم مطمئن باشم که تو کلک نمی زنی و به انتظار جواب نگاهم کرد.

در حالیکه سعی می کردم خونسرد باشم گفتم:من اگر جای شما بودم برای اینکه مطمئن بشم که طرف کلک نمی زنه اصلا ازش سوال نمی پرسیدم.

فربد به طرف در کشاندم و گفت:حالا که جای من نیستی ولی اگر بخوای کلک بزنی نه من نه تو.

بی حوصله گفتم:تهدیداتون تموم شد یا هنوز مونده؟

-می دونی دیشب کی اومده بود خونه ما و بی انکه منتظر جواب من بماند گفت:خانوم رجبی.....می شناسی که؟

-همسایه طبقه دوم منظورتونه؟

-اره یا بهتر بگی خواستگارت

-خب این موضوع چه ربطی به من داره؟

-نگو هنوز نفهمیدی برای چی اومده بود؟

سرم را پایین انداختم و حرفی نزدم.

-می دونی یه طوری حرف می زد که انگار جواب منفی تو تقصیر ما بوده و در لفافه به بهناز می گفت شما یه طوری از برادر من صحبت کردی که حتی دختره نخواست یه نظر برادرم رو ببینه در صورتی که مامان بیچاره تمام حرفایی که خانوم رجبی از برادرش گفته بود مو به مو به شما تحویل داده ولی خانوم رجبی باورش نمی شد.

با عصبانیت گفتم:خب اون مشکل خودشه

-ببین من کاری با خانوم رجبی ندارم حرفم یه چیز دیگه اس می گم تو چرا حتی نخواستی پسره رو ببینی؟

-چون فعلا قصد ازدواج ندارم.

-این حرفم از اون حرفاست قصد ازدواج ندارم دیگه چه صیغه ایه چطور روزی که اومدم در مورد مهیار باهات صحبت کنم نگقتی قصد ازدواج نداری.......من اصلا سر از کار تو در نمی ارم.مهیار رو رد کردی به خاطر اینکه عقیده داشتی از تو بالاتره یکی دیگه به خاطر قیافه اش نپسندیدی یکی دیگه رو به خاطر شغلش رد کردی یکی دیگه رو به یه دلیل واهی دیگه یعنی تو نتونستی از بین این شش هفت خواستگاری که داشتی یک نفر رو انتخاب کنی؟اصلا چطور تونستی این پسره.......رجبی رو می گم رد کنی؟

در حالیکه سعی می کردم خونسر باشم گفتم:ولی من هیچکس رو به دلیل واهی رد نکردم حتما برای رد کردن یه دلیل موجه داشتم.

-دلیل موجه خیلی علاقه دارم این دلیل موجه تو رو بشنوم.

من اصلا دلیل این کنجکاوی شما رو نمی فهمم ولی تو قول دادی جواب سوال منو بدی

یعنی چی؟من چه می دونستم شما می خوای همچین سوالی بپرسید

خب می خواستی از اول بپرسی در چه موردی می خوام باهات حرف بزنم

ولی دلیل من کاملا خصوصیه نمی تونم بگم

ببین من خیلی برام مهمه که بفهمم تو چته؟

چرا باید براتون مهم باشه

دوباره تو جواب سوالای منو با سوال دادی؟

چرا همیشه من باید اول حرف بزنم؟

چون یه دختر خوب همیشه به حرف بزرگتر از خودش گوش میده و اما در مورد جواب سوالت اگر تو برام حرف بزنی و واقعیت رو بگی منم قول می دم دلیل اصرارم رو بهت بگم.

چه معلومه بعد از این که همه چیز رو فهمیدید دلیل اصلی اصرارتون رو به من بگید

می دونی اگر تو بعد از این همه مدت هنوز به من اعتماد نداری دیگه از..........و بی انکه جمله اش رو تکمیل کند بلند شد

از خودم شرمنده شدم.فربد راست می گفت چطور بعد از ان همه لطفی که در حق من انجام داده بود این حرف را به او زده بودم؟بلافاصله دستش را گرفتم و گفتم:معذرت می خوام

فربد در حالیکه نگاهم می کرد نشست دستش را رها کردم و به فکر فرو رفتم..........چطور می توانستم دلیل اصلی رد خواستگارانم را به او بگویم مسلما اگر می فهمید تا مدتها برای مسخره کردن احتیاج به سوژه جدیدی نداشت ولی می بایست دلیلی را عنوان می کردم که قانع شود

صدای درونم در گوشم پیچید:چطوره همون دلیلی رو که همیشه خودتو باهاش گول می زنی رو بگی

با خوشحالی در دلم گفتم:بالاخره یه بار وجودت مثمر ثمر بوداما تا خواستم شروع کنم فربد گفت:نه بهتره من اول حرفام رو بزنم و دلیل اصلی اصرارم رو بهت بگم فقط شنیدن حرفام یه شرط داره.

در حالیکه به شدت کنجکاو بودم که حرف هایش را بشنوم گفتم:باشه قبول

ابروهایش را در هم کشید و گفت:دوباره تو قبل از اینکه شرط رو بشنوی اونو قبول کردی شاید اون شرط یه خواسته نا به جا بود.

بی حوصله گفتم:خب چه شرطی؟

اینکه حرفام رو باور کنی و روی اونا حسابی فکر کنی و یه جواب عجولانه و بی فکر تحویلم ندی......ببین.........اخه چطوری بگم می دونی من ..........از همون روز اولی که دیدمت نسبت بهت یه حس یداشتم یعنی همیشه دوست داشتم با ادمای منحصر به فرد سروکار داشته باشم و بالاخره تو سر راهم قرار گرفتی........با جوابای سربالایی که اونروز بهم دادی به خودم گفتم فربد این همونیه که همیشه دنبالش بودی و به همین خاطر قبولت کردم....فردای اون روز عازم جنوب بودم اما مثل پسر بچه ها هیجان داشتم هر چه زودتر کارمو تموم کنم و بیام شرکت.تو این مدت دوسه بار باهات تلفنی حرف زدم و با جوابات اشتیاقم برای دیدنت بیشتر شد......بالاخره اولین روزی که قرار بود بیام شرکت رسید.برای اینکه بهتر بشناسمت و ببینم چه کار می کنی بدون اینکه متوجه بشی از جلوی اتاقت رد شدم و توی اتاق خانوم گلچین منتظرت موندم.با اومدنت به خانم گلچین که می خواست خبرت کنه اشاره ای کردم و توام به خیال این که کسی نیست شروع کردی به شلوغ کردن.باورم نمی شد که تو شوخی ام بلد باشی.....به خودم گفتم پس دختر شوخ طبعیه ولی علت این رفتار خشکت رو با خودم نمی فهمیدم....دلم می خواست یه طوری بشه که این دیوار نااشنایی از بینمون برداشته بشه و بیشتر در موردت بدونم و خوشبختانه تینا این فرصت رو به وجود اورد.هر چند من هنوز از اینکه تینا اون کار رو کرد شرمنده توام ولی شاید اگر همچین کاری نمی کرد من نمی تونستم به تو نزدیک بشم....وقتی اون ماجرای کذاییی تو راه پله پیش اومد تصمیم گرفتم تا خیالم از جانب تو راحت نشده نرم جنوب خلاصه مشکل رو به کمک مهیار حل کردم و رفتم ولی از رفتار خودم تعجب می کردم.......اخه چه مرگم شده بود که نه دست و دلم به کار می رفت نه حوصله گردش و تفریح رو داشتم....ولی وقتی اومدم شرکت تازه فهمیدم چه دردی دارم.........

علت اون همه بدخلقی دلتنگی تو بود و با دیدنت از نظر روحی شارژشدم اون روز توی عروسی خانوم گلچین وقتی دیدمت که بی توجه به چشمهای مشتاقی که بهت دوخته شده مشغول صحبت با عمو بودی چقدر کیف کردم....هرچند از احساس تو نسبت به خودم خبر نداشتم ولی یه جورایی نسبت بهت احساسا مالکیت می کردم ووقتی میدیدم بقیه به خاطر من که کنارت نشستم به خودشون اجازه نمی دن جلو بیان غرق در لذت و غرور می شدم ولی اخر شب همه خوشحالیم از بین رفت.....می دونستم مامانت یه اخلاقای خاصی داره و تو رو حرف مامانت حرف نمی زنی مطمئن بودم اگر نظر مامانت نسبت بهم عوض نشه حتی اگر عاشق منم باشی نمی تونیم بهم برسیم.برای همین سعی کردم نظر مامانت رو نسبت به خودم عوض کنم و بالاخره با کمک بهناز این مشکلم حل شد ولی مثل اینکه قرار نبود مشکلات من تموم بشه چون یه روز مهیار اومد و خبر داد بهت علاقه مند شده و بدتر از اون می خواست که من براش خواستگاری کنم........مهیار رو دوست داشتم ولی نمی تونستم به خاطر اون از تو بگذرم بالاخره تصمیم گرفتم همون روز برای هردومون خواستگاری کنم ولی وقتی مهیار رو بدون لحظه ای فکر رد کردی پشیمون شدم و گفتم با این طرز برخورد الان منم خیط می کنه.خلاصه روزها می گذشتن تا خواستگار بعدی اومد اونطوری که تو به عکسش نگاه کردی به خودم گفتم کار تموم شد با دیدن عکسش تازه فهمیدم کجا دیدمش توی عروسی خانوم گلچین اون شب تمام حواسم بهش بود از لحظه ای که اومده بود حواسش پیش تو بود انگار تو یکی توی عروسی شرکت کردی و بقیه مجسمه ان بیچاره از اینکه تو متوجه اش نبودی دیوونه شده بود چند بار که دورو برت خالی بود می خواست بیاد طرفت سر موقع خودمو بهت رسوندم و حسابی حالش رو گرفتم نمی دونی چقدر قیافه وارفته اش دیدنی بود ولی نه به اندازه من بعد از دیدن عکسش دست تو....بهر حال به کمک بهناز نظر تو رو راجع به پیشنهادش فهمیدم و خیالم راحت شد اما این خیال راحت چند روز بیشتر دوام نداشت چون مامان دوباره یه خبر بد بهم داد.....وقتی اوصاف خواستگارت رو برام گفت با توجه به طرز فکرت گفتم این همونیه که رمینا می خواد هر کار کردم نتونستم بیام خواستگاریت ولی تا مامان اومد بالا و جواب ردت رو برام اورد من چی گشیدم فقط خدا می دونه.با شنیدن جواب ردت اول خوشحال شدم ولی دوباره فکر و خلال به سرم افتاد و به ان به نتیجه رسیدم که تو منتظر یه ادم خاصی و به خاطر قول و قراری که با اون گذاشتی بقیه رو رد می کنی با این فکر دیگه نتونستم بخوابم

از دو روز پیش تا الان مدام با خود فکر می کردم و بالاخره به این نتیجه رسیدم که حرفام رو رک و پوست کنده بهت بزنم وخودمو از این برزخ نجات بدم.حالام احساس خوبی دارم چون اگر جوابت مثبت باشه به ارزوم رسیدم اگرم منفی باشه بالاخره خیالم راحت می شه و تا اخر عمر با خودم در گیر نیستم که شانسم رو برای کسی که دوست داشتم امتحان نکردم....حالا که دلیل اصرارم رو فهمیدی امیدوارم حداقل روی حرفام فکر کنی عجله نکن اگه به این نتیجه رسیدی که من به دردت نمی خورم رک و راست بهم خبر بده البته طبیعیه که در اون صورت تحملش برام خیلی سخته اما مهمتر از من تویی من فکرمی کنم این ماجرا اگر دو طرفه نباشه هیچ اخرو عاقبت خوبی نداره من حرفامو زدم دیگه بقیه اش دست خودته.

انقدر از خرفای فربد متعجب شده بودم که تا چند دقیقه نتوانستم هیچ عکس العملی از خودم نشون بدهم و زمانی به خودم امدم که اثری از فربد نبود.

اصلا نفهمیدم کی و چطور به خانه رسیدم.حتی یک کلمه از حرفای مامان و جوابهای خودم را به خاطر نمی اورم.تنها چیزی که تمام ذهنم را اشغال کرده بود فربد و حرف هایش بود یعنی راست می گفت؟یعنی می خواسته مثل همیشه شوخی کنه؟

نه غیر ممکنه قیافه فربد نشونی از شوخی بودن حرفاش نداشت قیافه فربد یک لحظه مقابل چشمانم امد چهره اش کاملا جدی بود حتی از ان نگاه شوخ و لبخند های همیشگی هم خبری نبود.

پس نمی تونه حرفاش شوخی باشه

با این نتیجه گیری اسوده خاطر در تختم غلتی زدم و دوباره به فکر فرو رفتم از خودم تعجب کردم چطور انقدر تغییر کرده بودم چرا ته دلم از این که حرفهای فربد شوخی بود می لرزید؟یعنی این قدر برای من مهم بود که مورد علاقه فربد باشم.نا خود اگاه لبخندی بر لبانم نشست و حس کردم موجی از شادی تمام وجودم را گرفت.دستم را روی قلبم گذاشتم.چقدر تند می تپید؟

یعنی از عشق که این قدر تند می زنه؟

صدای خودم در گوشم پیچید:جز عشق هیچ عنصر دیگه ای نمی تونه قلب رو اینقدر تند به تپش واداره حالا بهتره بریم سر اصل مطلب نظرت راجه به فربد چیه؟

نمی دونم

نمی دونی؟با هر کسی می تونی رو راست نباشی ولی با من نه تو مدتهاست ارزوی همچین پیشنهادی رو داشتی حالا می گی نمی دونی اگر تردید داشتی چرا مثل بقیه همون اول جوابش رو ندادی؟

خب خودش گفت الان جواب نده

صدای دورنم پوزخند زد:توام چقدر به حرف فربد گوش می کنی می دونی این مسخره اس که ادم سر خودشم کلاه بذاره.....بالاخره چیکار می کنی؟

نمی دونم نظر مامان راجع به فربد چیه؟

تو فعلا به نظر مامانت کار نداشته باش اول نظر خودت بگو

خب فربد از هر نظر که فکر می کنم مطلوبه....مهم تر از همه اینکه

اینکه چی؟چرا جرات نمی کنی حرف اخرتو بزنی؟بگو که دوستش داری اعتراف کن

ناخوداگاه چهره فربد جلوی چشمان مجسم شد و صدایش در گوشم پیچید:قسمت اعترافاتت رو با ذکر جزئیات بگو

بی اراده لبخندی روی لبانم نشست.......چرا می خواستم به خودم دروغ بگویم؟

-اره بهتره با خودت روراست باشی تو فربد رو دوست داری؟

اره دوستش دارم فقط نمی دونم این همه عشق چطوری چند ساعته به وجود اومده؟

صدای درونم غرید:تو چی می گی؟تو فربد رو دوست داشتی اونم از همون اول فقط نمی خواستی باور کنی......نمی خواستی به احساست اجازه جلون بدی

تو همیشه به دختر مورد علاقه فربد حسادت می کردی ولی هیچوقت نمی خواستی اینو قبول کنی..........به خاطرحسادت بود که متوجه نمی شدی خصوصیات تو یکیه یعنی تو نفهمیدی اون دختر قد بلند و لاغر و کشیده با پوست سفید چشم و ابروی مشکی خودتی؟حالا شاید بگی این خصوصیات رو شاید صدتا دختر دیگه ام داشته باشن ولی چطور ممکنه بین شما این قدر شباهت وجود داشته باشه از نظر اخلاقی؟

صدای فربد در گوشم پیچید:این قدر اخم نکن وقتی می خندی من یاد دختر مورد علاقه ام می افتم.اونم مثل تو می خنده......می دونی نشونه یه دختر شرقی چیه؟ابروهای بلند و هلالی با چشمهای مشکی که کمی کشیده باشه درست مثل تو و دختر مورد علاقه ام.

صدای درونم دوباره گفت خصوصیات اخلاقی رو چی می گی؟یادته همیشه می گفت دختر مورد علاقه ام درست مثل تو لجباز و دل گنده اس....اونم مثل تو فکر می کنه می تونه خودش از پس همه کارا بر بیاد....اصلا همه اینا به کنار پس تکلیف اون نگاههای مشتاق فربد چیه؟چند بار اونو در حال نگاه کردن به خودت غافلگیر کردی؟

بارها ولی...............

ولی نداره خودتم می دونی که بیخودی داری دل دل می کنی.......می دونی چرا مثل بقیه لحظه ای تردیدش نکردی؟چون فربد رو دوستش داشتی و داری.....پس بیخودی ادای ادمای دودل رو در نیار چون اصلا موردی برای تردید وجود نداره و اگر نظر منو بخوای می گم شانس به ادم همیشه رو نمی کنه حالا خود دانی.

با صدای مامان از خواب پریدم:پاشو رمینا می دونی ساعت چنده؟

در حالیکه به بدنم کش و قوس می دادم گفتم:نه ساعت چنده؟

یک ربع به هفت....پاشو می خوام یه چیزی نشونت بدم

با کنجکاوی گفتم:چی؟

جعبه کادوپیچی را به دستم داد و گفت:امیدوارم خوشت بیاد با خوشحالی لبخندی زدم و گفتم:وای مامان خیلی ممنون

مامان که گویا با خودش حرف می زد گفت:کی می گه تو بزرگ شدی هنوزم مثل بچه های کوچولو با یه هدیه ذوق زده می شه

با دیدن هدیه ی مامان که بلوز و شلواری لیمویی رنگ بود با شوق گفتم:خیلی قشنگه مامان واقعا که خوش سلیقه اید

بپوش ببینم به تنت چه جوره و برای تعویض لباس به کمکم امد و سپس با ظرافت موهایم را برس کشید و پس از اتمام کارش یک قدم عقب رفت و در حالیکه نگاهم می کرد گفت:خیلی بهت میاد دختر گلم و با محبت مادرانه ای بوسیدم در حالیکه از رفتار مامان هیجانزده شده بودم سرم را روی شانه اش گذاشتم و گفتم:شما بهترین مامان دنیا هستید

با خنده گفت:توام بهترین دختر دنیایی

با صدای زنگ در سرم را از روی شانه مامان برداشتم.مامان در حالیکه به سمت در هدایتم می کرد گفت:برو در رو باز کن

با چند گام بلند خودم را به در رساندم.بهناز با خوشرویی در حالیکه می بوسیدم حالم را پرسید و وارد خانه شد و گفت:بفرمایید و متعاقب ان اقا و خانم فرهنگ وارد شدند با تعجب سلامی کردم و خوش امد گفتم و خواستم در را ببندم که فربد را که دسته گل بزرگی در دست داشت دیدم.با تعجب به او که به مراتب اراسته تر از روزهای قبل بود نگاهی انداختم و ارام سلام کردم.

رز گل مورد علاقه منه و البته امیدوارم مورد علاقه توام باشه

نگاهی به دسته گلی که در دستان فربد بود انداختم و ارام گفتم:خیلی قشنگه

فربد در حالیکه لبخند می زد گفت:قشنگترین گل دنیا رو با عشق به قشنگترین و دوست داشتنی ترین موجود زندگیم تقدیم می کنم و دسته گل را به طرفم دراز کرد.

دسته گل را از دستش گرفتم و در حالیکه خودم را کمی کنار می کشیدم گفتم:بفرمایید تو اقای فرهنگ

فربد به علامت تعظیم کمی خم شد و در حالیکه با دستش را را نشان می داد گفت:خواهش می کنم خانوم فرهنگ شما بفر مایی خانوما مقدمن.

پایان

ته دیگمو پس بده

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

بچه ها تو رو خدا بس کنید بذارید ببینم چه خاکی میشه تو سرم بریزم ... با دعوا و زدن تو سر و کله ی هم هیچی درست نمیشه...

سرم رو میون دستام گرفتم...به شقیقه هام فشار آوردم...دریغ از یه کلمه...هیچی به ذهنم نمیومد که برای دلداری بچه ها و خودم به زبون بیارم. به یک ساعت قبل فکر کردم. وقتی که آقای محمدی اومده بود اینجا.

از همون اولم چشمش دنبال مغازه ما بود. هی هر روز می رفت و میومد و آیه یأس می خوند. که این محل زیاد بزرگ نیست شما جوونید و نمی تونید از پس اداره ابنجا بر بیاید و ....

آخرم با اون سق سیاهش چشممون زد. ورشکست شدیم رفتیم.

روز اولی که اینجا رو باز کردیم چقدر هیجان زده بودیم. با چه عشقی رفتیم کلی وسیله برای اینجا خریدیم. از میز و صندلی گرفته تا وسایل آشپزخونه همه چیز خریدیم.

می خواستیم یه کافی شاپ شیک بسازیم. یه جای خوب و دنج برای دختر پسرای جوون.

همه چیز خوب بود. محیط دنج. خلوت عاشقانه، فضای رمانتیک، آهنگهای ملایم عشقولانه، اما....

نمی دونم کدوم از خدا بی خبری رفته بود گزارشمون و رد کرده بود به اماکن که اینجا دختر پسرا میان پاتوق می کنن و فلان و بهمان. اومدن ریختن. هر کی بود و جمع کردن و بردن.

وای چه آبرو ریزی بود. حتی یه خانواده، دو تا نامزد و هم بردن. چه شرفی ازمون رفت.

همون شد. دیگه اینجا امن نبود. نه به دوست دختر پسرا رحم کردن نه به نامزدای جوون و نه به زن و شوهر چند ساله و بچشون.

من نمی دوم آخه توی یک مکان عمومی. توی یه کافی شاپ جلوی چشم مرد و زن و بچه و خانواده چه غلط منافی عفتی میشد انجام داد که این بدبختها رو مثل دزد و جانی سوار ون کردن و بردن.

کارمون خوابید. از فرداش مگس می پروندیم. مشتریهامون پریدن. مغازه خلوت خلوت شد. کارو کاسبی کساد شد. همه سرمایه امو ریخته بودم تو این مغازه و اینجا هم که روزی دو زارم در نمیاورد.

فقط چهار نفری میومدیم همدیگرو نگاه می کردیم.

دیگه موندن اینجا فایده نداشت. هر روزش ضرر بود. باید جمع می کردیم. همون روزا بود که دوباره سرو کله این محمدی لاشخور پیداش شد.

اینجا رو می خواست. کافی شاپ من و جایی که قرار بود همه آرزوهامو براورده کنه. قرار بود کمکم کنه رو پای خودم بایستم. مستقل شم. به همه نشون بدم بزرگ شدم. عرضه انجام کارو قبول مسئولیت رو دارم.

اما نشد. محمدیم اومد ونمک ریخت رو زخم سر باز ماها رو رفت. گفت اینجا رو برای پسرش می خواست. همون پچسر هیزه که هر روز اینجا پلاس بود و مثل کفتار به در و دیوار مغازه و ماها نگاه می کرد. مطمئنن به خود پسره بود ماها رو هم رو مغازه می خواست.

پیشنهادش بد نبود. یه ذره از سرمایه بر می گشت. ولی نه اونقدر که بتونم یه جای دیگه رو بگیرمو دوباره از نو شروع کنم.

...واقعا نمیدونستم باید چیکار کنم و چه خاکی تو سرم بریزم...تمام نقشه هامم نقش بر آب شده بود...خسرو بفهمه بیچاره میشم...هزار دفعه بهم گفت دختر اینکارو نکن...ولی من گوشم به این حرفا بدهکار نبود...خدایا خودت به دادم برس...

اونقدر به خودم فشار آوردم و بغض واموندم رو خفه کردم که نمیتونستم نفس بکشم...نفسم به خر خر افتاده بود...حس کردم دارم خفه میشم...

پگاه: ساره بدو اسپری نیشام رو بیار حالش خوب نیست...د بدو دیگه...اه...

اسپری رو گرفتم و با دو تا پیس پیس حالم بهتر شد...وا بمونه این مرض لامصب که منو بدبخت و بیچاره کرده...به صندلی تکیه دادم و چشام رو بستم...

مغزم اندازه یه گنجشک هم کار نمیکرد...تنها فکری که به سرم میرسید کمک گرفتن از خسرو بود...دیگه هرچه باداباد...بالاخره بعضی مواقع باید کمکم میکرد...درسته با همه چیز مخالف بود ولی مطمئن بودم رو حرفم حرف نمیزنه و وقتی ببینه چقدر ناراحتم پشتم رو میگیره... شاید حاضر میشد یکم سرمایه بهم بده که بتونم یه جای کوچیکترو بگیرم.

سرمو بلند کردم و رو به بچه ها گفتم: بسه دیگه. غصه خوردن فایده نداره. امروز عصر محمدی میاد که کلید و وسایل و تحویل بگیره. باید یه فکری هم به حال وسایل اضافه بکنم. من این وسایل و که عاشقشونم رو مفت به اون کفتار طماع نمی دم.

ساره ناراحت گفت: یعنی جدی جدی همه چیز تموم شد؟؟؟

من: همینه دیگه. بی خیال دیگه بهش فکر نکنیم. باشه؟

سعی کردم با لبخند زدن به بچه ها روحیه بدم. با اینکه خودم داغون بودم.

ساره دوباره گفت:آخه نیشام اینجوری که نمیشه همه سرمایه ات از بین رفته...باید همه با هم وایسیم و همه چیز رو درست کنیم...هر اتفاقی افتاده باید با هم باشیم...باهم شروع کردیم با هم ادامه میدیم...

-ساره یه حرفی میزنیا...با چه پولی آخه؟ هیچی تو حساب نیست...وقتی پولی نداریم پس نه میتونیم چیزی بخریم نه چیزی بفروشیم...پس بیخیال کافی شاپ ... بر فرضم که پول وسیله خریدن داشتیم وقتی کسی نمیاد که اینار و ازمون بخره موندنمون چه فایده داره؟ شما هم به فکر پول من نباشید...یه کاریش میکنم ... خوبیه داشتن یه پدر بزرگ مایه دار همینه دیگه. غصه پولو نمی خوری.

بچه ها با لبخند من به زور خندیدن.

دیگه اینجا کاری نداشتیم. عصری خودم تنها میومدم. وسایلمون و جمع کردیم و رفتیم بیرون از مغازه. برای بار آخر در مغازه رو قفل کردم و کرکره رو پایین کشیدیم.

همگی سوار 206 سفید من شدیم و راه افتادیم...هرکدوم سعی میکردیم قضیه رستوران رو از یاد ببریم...صدای آهنگ تتلو که از پخش بلند شد باعث شد جو گیر بشم و صدای ضبط رو تا آخر بلند کنم...فارغ از همه اتفاقا میخندیدیم و با تتلو همراهی میکردیم...پنجره هارو تا آخر کشیدم بالا تا صدامون بیرون نره...خب خیر سرمون دختریم یه فسقل حیا داریم...خب چیکار کنیم شیطونیم...با این همه اوضاع و خرابکاری های پیش اومده بازم ماشین بازیمون رو میکنیم...

الو چرا قطع کردی ؟

چرا دوباره قهر کردی ؟

یه چیز می پرسم بعد دیگه کاریت ندارم

الو میشه برگردی ؟

سوناتا ای که با سرعت پیچید جلو و وراژ داد منو به خودم آورد...رفتم راست...اومد راست...چپ...نمیذاشت رد بشم...عجب سیریشی بود...مظلوم گیر آورده...حالیت میکنم بچه پرو...پامو فشار دادم رو گاز...فرمونو پیچوندم و کنارش قرار گرفتم...دستم رو روی بوق فشار دادم...خدارو شکر اتوبان خلوت بود و راحت میشد کل کل کنیم...دلم برای اون وقتا که میومدیم تو خیابونا با پسرا کورس میذاشتیم تنگ شده بود...

پسره گاز میداد...من گاز میدادم...رسیدم کنارش...برگشت نگام کرد...چهره جذابی داشت با اون چشم های مشکی جذابش...نیشخندی زد....

نیشخندش عصبیم کرد..بیشتر باعث شد تا حالش رو بگیرم...پیچیدم جلوش...انگار کم آورده بود....سرعتشو کم کرد...منم با یه جیغ با همون سرعت به راهم ادامه دادم....

ساره:نیشام مثل همیشه همیشه گل کاشت...ایول دخی...کارت درسته...پسره کپ کرد...کم آورد.

-پس چی...فکر کردی اسکلم که وایسم یه پسر با من کل کنه و بخواد حالم رو بگیره...فکر کرده دخترا باید بله قربان گوشون باشن...خیال کردن...

فکر ورشکستگیم کاملا از سرم دور شد...یعنی واقعا کاریش نمیشد کرد...اتفاقی بود که افتاده بود...تصمیم گرفتم فقط از خسرو کمک بگیرم...جزو معدود کسایی بود که یه مرد واقعی بود...با همه این اتفاقات تنها پناهم فقط خسرو بود...

وارد حیاط باغ مانند خونه خسرو شدم...جایی که زندگی میکردم...خیلی دوسش داشتم...مامن همیشگیم بود...هم خونه هم صاحبخونه...همیشه پناهم بودن. مطمئن بودم که تنها کسیه که دنبال خوشبختی و بهترین زندگی برای منه...حتی با وجود اینکه خیلی وقتها باهام مخالفت میکرد...

در چوبی بزرگ داخلی و با کلید باز کردم و داخل رفتم...خونه ساکت و آروم بود...هیچ صدایی به گوش نمی رسید... سر برگردوندم و ته سالن خسرو رو که مقابل پنجره طولی بزرگ شیشه ای روی مبل سلطنتی نشسته بود دیدم. چهره اش رو نمی دیدم... پشتش بهم بود ولی متوجه می شدم که اینطور مواقع که همه جا ساکت و آرومه درحال استراحته.

به سمتش رفتم و جلوی شیشه که نشان دهنده منظره حیط بود که تو این زمان سال بهترین منظره اش رو به رخ همه نشون میداد وایسادم...خسرو متوجه حضور من شد و چشم های نیمه چروکش رو که با گذشت زمان گرد و خاک روشون نشسته بود، باز کرد و با لبخند نگاهی بهم انداخت.

-سلام بابایی چطوری؟ بابایی جونم احوالاتش چه جوره؟؟؟؟

به سمتش رفتم و تا اومدم ببوسمش سرم و پایین گرفت و مثل همیشه پیشونیم و بوسید. منم لپشو ماچ کردم.

خسرو: شیطون دوباره چی شده انقدر زبون بازیت گل کرده؟

-هیچی بابایی. استاد بزرگوار کیف احوال؟؟

خسرو خنده ای بلند بالا کرد گفت: ساقل!!! تو چطوری خانم گل؟

بی حال شونه ای بالا انداختم و گفتم: ای تعریفی نیست...

خسرو ریز نگام کرد و گفت: بشین تعریف کن ببینم دسته گل جدید چیه؟ اینجور که معلومه حسابی حالت خرابه.

-بابایــــــــــــــــــــ ــــی ... همچین میگی انگار من هر دقیقه دارم دسته گل به آب میدم!!! اصلا نمیخوام...

به حالت قهر سرم و برگردوندم سمت حیاط و به باغچه ها که با آب پاش های خودکار آبیاری می شدن زل زدم.

خسرو: اولا خانم کوچولو قهر نکن که من ناز کش نیستم. دوما تعریف کن ببینم چی شده؟

دوباره به سمتش برگشتم و با ناراحتی که یه کمکی هم چاشنی لوس کردن توش بود نگاهش کردم.

من: بابایی قول میدی اول حسابی گوش کنی؟

خسرو که میدونستم با لوس بازی های من قند تو دلش آب میشه و عاشق این لوس بازی هامه با لبخند مهربون همشگیش گفت: آره دخترم بگو.

انگار از این حرفش انرژی گرفتم که با شوق و ذوق شروع به تعریف کردم. خجالتم نمی کشیدم گفتن ورشکستگی ذوق کردنش کجا بود که من انقدر با هیجان تعریفش می کردم.

من: بابایی میدونی چیه؟ میدونم الان میخوای منو بزنی ولی بخدا تقصیر من نبود. یعنی یه ذره تقصیر من بودا... من فکر می کردم بتونیم از پسش بر بیایم ولی فکر این جاهاشو نکرده بودم که همه چیز دست من نیست ... یعنی منم تقصیری نداشتم فکر نمی کردم اماکن بهم گیر بده و بریزن تو کافی شاپ و همه رو جمع کنن ببرن.... می دونم می خواین بهم بگین بهت گفتم. گفتم که بی تجربه ای و هیچی از کار نمی دونی. اما نگین ... باشه؟ سرزنشم نکنید ... فقط کمکم کنید ... نزارین انقده بد زمین بخورم ....

خسرو رفت تو فکر و چونه اش و میون دستش گرفت. بعد از کمی فکر ابرو بالا انداخت و نگاهم کرد.

خسرو: چی بگم بهت؟ من از اول این روزها رو دیده بودم که بهت اون حرفو زدم. دخترم من با استقلال تو هیچ مشکلی ندارم. مشکلم این بود که شما چهار نفر بودید و مطمئن نبودید که بتونید هماهنگ بشید. همه سرمایه هم از تو بود. نمیدونم بهت چی بگم. چه کاری از دست من برمیاد؟

ناراحت شونه بالا انداختم و گفتم: نمیدونم...

من از خسرو کمک خواسته بودم اما خسرو که از من بدتر بود. داره از من می پرسه چیکار کنم. خوب فکر کن کمکم کن دیگه!! وای خسرو بدو دیگه. یکم به خودت فشار بیار منظورمو می فهمی.

ناراحت و مغموم در حالی که سرمو پایین انداخته بودم و با انگشتای دستم بازی می کردم گفتم: بابایی تو که می دونی من برای مستقل شدنم چقدر زحمت کشیدم. حاضرم هر کاری بکنم تا استقلال پیدا کنم و روی پای خودم بایستم.

خسرو یه نگاهی بهم انداخت و آروم گفت: مطمئنی حاظری هر کاری بکنی؟

خوشحال شدم. این حرفش یعنی داره راضی میشه که کمکم کنه. با ذوق و اطمینان گفتم: آره هر کاری ... حاضرم خودم و به آب و آتیش بزنم . تو کوه و بیابون کار کنم اما مقاوم بشم. می خوام دستم تو جیب خودم باشه و به هیچ کی تکیه نکنم.

خسرو یه نگاه متفکر دیگه بهم کرد و گفت: همیشه حواست باشه که چه حرفی می زنی. کلامی که از دهنت خارج بشه دیگه نمی تونی برش گردونی سر جاش.

اخم کردم. این حرفش یه جوری بود با این حال مطمئن گفتم: من سر حرفم هستم.

تو فکر فرو رفت و زیر لب گفت: خوبه، امیدوارم بعدا" پشیمون نشی.

من: چی بابای؟؟؟ چیزی گفتی؟؟

به خودش اومد سرشو بلند کرد و با یه لبخندبلند تر گفت: نه دخترم چیز مهمی نبود.

مشکوک نگاش کردم.

خسرو متفکر گفت: بذار ببینم چه فکری به سرم میرسه. کافی شاپ و سریع تر تحویل بده. پول رهن رو همونطور نگهش دار و فکر استفاده ازش به فکرت نرسه.

فعلا ول خرجی هم نکن. درست رو درست و حسابی بخون تو این چند وقت تا من یه فکری بکنم.

ذوقب زده پریدم و یه ماچ محکم و آبدار از گونه اش کردم و تشکر کردم.

از جام بلند شدم و با یه با اجازه از خسرو دور شدم و به سمت دست شویی رفتم تا دست و صورتم رو بشورم.

خسرو همیشه بهترین پناهم بود. تو همه ی بی کسی هام تنها کسم بود. پناهی که عاشقانه دوستش داشتم.

وقتی در دستشویی رو باز کردم تا بیرون بیام صدای پچ پچ آروم خسرو رو شنیدم. متوجه حرف هاش نم یشدم ولی معلوم بود که با هر کسی حرف میزنه نمی خواد من بشنوم. خودم و نزدیکتر کردم تا شاید صداش رو بشنوم. فضولیم بد گل کرده بود.

خسرو: نه باید خودشو نشون بده. میدونم موفق میشه من نوه ام و از خودش بهتر میشناسم. نیشام میدونه می خواد چیکار کنه. مطمئنم ولی نمیخوام انقدر راحت...

صداش و آروم تر کرد.

خسرو: از اونجایی که اصلا آدم فضولی نبودم گوشم و نزدیکتر کردم تا بهتر بشنوم.

اما انگار هرچی من تلاشم رو برای شنیدن بیشتر می کردم اون هم آروم تر صحبت میکرد.

روی در چوبی ایی که ما بین پذیرایی و راهرو بود آویزون شدم. کمی جلوتر دولا شدم که دیدم خسرو نیست. کمی سرم و اینور و اونور بردم اما کسی نبود. صندلیش خالی بود و داشت خود نمایی میکرد.

صدایی بغل گوشم یهو گفت: پخـــــــــــــــــــــخ ....

بی اختیار جیغی کشیدم. قلبم اومده بود تو دهنم. از ترس نزدیک بود قالب تهی کنم و پخش زمین بشم. برگشتم و به پشت سرم نگاه کردم.

اوه اوه خسرو بود. دستمو روی قلبم گذاشتم. ابرو هامو درهم کردم و لب و لوچم و هم رو هم فشار دادم: خسرو بابا ماشالا بهت. نگفتی الان من پس می افتم؟؟ عینه جوونای این دوره زمونه رفتار میکنی.

یه لبخند ملیح بهم زد و دستشو دراز کرد و با ذوق و لبخند بغلم کرد.

خسرو: همه چیت مثله مهلقای خدابیامرزه (مادربزرگم) هم فضولیت، هم شیطنتت، هم طرز حرف زدنت!

خودمو از بغلش بیرون کشیدم و به ستون پشت سرم تکیه دادم: البته اینا دلیل نمیشه که از ترسوندنم بگذرم.

دست به سینه رو به روم قرار گرفت.

خسرو: البته دلیل نمیشه منم از فال گوش وایستادنت بگذرم.

ایــــــــی مچمو گرفت.

هول شدم. دنباله یه راه حل بودم برای ماست مالی. اما وقتی که چیزی پیدا نکردم. برای همینم دیدم بهترین راه عوض کردن بحثه.

تندی گفتم: اِ ..... راستی خسرو یادم رفت باید برم حموم از اونور عصری هم کار دارم باید برم بیرون. خب دیگه بای بای.

یه لبخند دندونی نشونش دادم و دستمو تو هوا براش تکون دادم که یعنی بای بای و حرکت کردم که برم.

داشتم از بغلش رد میشدم که مچ دستمو گرفت. ابروهاشو بالا انداخت و گفت: باشه نیشام خانم ایندفعه در برو اما دفعه بعدی راه فرار نمیزارم برات.

نیشم و تا بنا گوش که چه عرض کنم تا پشت سرم باز کردم و بدو بدو از پله ها بالا رفتم.

بعد از یه حمام گرم و درست و حسابی آرامش از دست رفتم و به دست آوردم. با حوله حمام نشستم روبه روی آینه و به خودم زل زدم.

هرچی به خودم نگاه می کردم بیشتر حرصی میشدم. از دست و پاچلوفتی بودن خودم حرصم گرفت. یعنی اداره کردن یه کافی شاپ انقدر سخت بود؟؟

شونه هامو بیخیال به بالا پرتاب کردم و کرم روی میز و برداشتم و مشغول آرایش شدم.

کلافه بودم. از همه چیز.از اون محمدی، از خودم، از کافی شاپ، از بی عرضگیم ، از اینکه نتونستم 5 ماه هم کافی شاپ رو نگه دارم. از اون آدم مزخرفی که رفت راپورتمون و به اماکن داد و نونمون و آجر کرد. اه .... اه ... لعنت به این زندگی ... لعنت به آدمهایی که چشم ندارن ببینن یه زن داره برا خودش کار میکنه و گلیم خوشو از آب بیرون میکشه.

از اون محمدی انتر با اون پسره بوزینه اش با اون لبخند های مزخرفشون که من و یاد وزغ هایی می نداختن که منتظر شکار یه مگس بدبختن.

هنوزم شک دارم که خبرچینی که باعث بهم خوردن زندگیم شد این محمدی باشه یا نه. به قیافه اش می خوره که نون آجر کن و حسود باشه.

ترو خدا ببین مرتیکه لاشخور چه جوری مغازه امو از چنگم در آورد. چقدرم روش زیاده! چپ می رفت راست می رفت میگفت: شما که این وسایل به دردتون نمی خوره همه رو یه جا 500 بدید به من.

حیوونِ الاغ ... کفتار پیر ....

همه اون وسایل کم کم 3 میلیون قیمتشه. فقط پول میز و صندلیها و دکور اونجا و دو تا دونه آبمیوه گیریها و یه قهوه ساز بیشتر از این حرفها بود.

منم خوبش کردم. شده همه رو ببرم بچینم تو اتاقم نمی دم دست این مرده خور عوضی.

حیف که مشتری دست به نقد بود و منم دیگه کشش اعصاب خوردی این مغازه رو نداشتم. امتحانات پایان ترمم هم تا دو روز دیگه شروع میشه و باید حسابی درس می خوندم. وگرنه داغ این مغازه رو به دلش می زاشتم.

حالم از این هوای مزخرفم بهم می خوره. اه چقدر گرمه. چشمم به یه کافی شاپ لوکس با اون نمای مدرنیته افتاد. چقدرم شلوغ بود.

مثل کافی شاپ خودمون. یه زمانی اونم این جوری شلوغ بود. دلم گرفت. دلم تنگ شد برا مغازه ام. بی اختیار ماشین و گوشه خیابون پارک کردم. دوبل پارک کردم. انگاری همه تو این خیابون همین شکلی پارک می کردن. خوب چی کار کنم جا نیست.

پیاده شدم. موج گرما خورد تو صورتم. نفسم گرفت. اه از گرما بدم میاد. انگار خدا فن کولرش رو رو گرما گذاشته بود برای همین کافی شاپ زده بودم. که توش بستنی و چیزای خنک داشته باشه تا یه کم جیگر آدم حال بیاد.

رفتم سمت کافی شاپِ. جلوی در که رسیدم خودش خود به خود باز شد. ایول .....

وای خدا اینجا چه خبره. چقدر شلوغه. صف نون وایی هم اینجوری نیست.

چشم چرخوندم. همه میز و صندلیها پر بود. پوف ... خدایا کرمتو شکر. یکی جا نداره ملت و تو خودش نگه داره یکی هم مثل ما که داریم پشه میکشیم.

ایستادم تو صف. انقدر آدم زیاد بود که صدا به صدا نمی رسید. به ساعتم نگاه کردم. یه ربِ معطلم ولی هنوز نتونستم حتی سفارش بدم. اه ...

این پا اون پا میکردم...نمیدونم کافی شاپِ صاحب نداشت یا طرف دیگه زیادی ریلکس بود که انقدر دیر مشتری ها رو راه مینداخت...

چشمم به دوتا پسری پشت پیشخون افتاد. یکی تند تند سفارش می گرفت یکی هم پای صندوق حساب می کرد. خوب عقل کلا وقتی مشتریهاتون انقدر زیادن خوب دوتا آدم بیشتر بزارین پشت پیشخون.

آخه یکی نیست بگه خنگ خدا مجبوری بری جایی که انقدر شلوغه؟ آره خب هرچی شلوغ تر خوشمزه تر. داشتم خودم رو گول میزدم. زهر مارم بهم می دادن حالیم نمیشد. برای دلتنگی مغازه ام اومده بودم اینجا. برای اینکه با یه بستنی بغضمو قورت بدم.

انقدر تو افکارم پیچ و تاب خوردم که خسته شدم. روی نوک انگشتای پام بلند شدم تا یه نگاهی به پیشخون بندازم.

یه پسر از در وارد شده. صاف رفت جلو پیشخون.

هیکلی و قد بلند بود. تیپشم خوب بود. چهرشو بخاطر وجود عینک آفتابیش ندیدم.

ببینمش که چی بشه.

وزنش رو انداخت رو یه پاش و آرنجش و روی پیشخون گذاشت: سلام داداش ، کافه گلاسه مارو بده.، مثل همیشه، منتظرما، زود باش، بچه ها تو ماشین معطلا" ...

چیـــــــــــــــــــــــ ـــــش . میمون. معطلا" که معطلا" به ما چه؟ ما که اینجا بوق نیستیم؟ ما هام یک ساعته ایستادیم.

عجب مردم پرو تشریف دارن. نرسیده دستور هم میده. هه زود باش.

دهن کجی ای کردم و با عصبانیت به پسر که پشتش بهم بود نگاه کردم. اینجا کافی شاپ بود یا رستوران های درکه. بابا درکه هم انقدر شلوغ نمیشه که اینجا شلوغه. تازه ما که نمیخواستیم بشینیم. چقدر غر غرو شده بودم.

چند دقیقه نگذشته بود که سفارش پسر عینکی هه رو آوردن.

چشمهام از تعجب گشاد شده بود. کارد می زدی خونم در نمیومد. یعنی چی؟ با یه اخم غلیظ رفتم جلو و رو به پسره مسئول سفارشا گفتم: مسئول اینجا کیه؟؟؟ اینجا اصلا" صاحب و مدیر داره؟

پسره با تعجب نگام می کرد بدبدخت. باورش نمیشد. با تته پته گفت: بله خانم. داره.

با همون اخم غلیط گفتم: میشه ایشون و رویت کرد؟ ظاهرا" اینجا خیلی بی درو پیکر و بی صاحبه که هر غول تشنی که از راه میرسه با یه سلام و علیک می تونه جلوتر از ماهایی که دو ساعته تو صف ایستادیم و معطلیم سفارش بده و بگیره و بره.

یعنی گفتن پارتی بازی، سر بستنی هم پارتی بازی؟

کافی شاپ ساکت شده بود. همه آروم ایستاده بودن و به من نگاه می کردن. چند نفری به تایید از من صداشون در اومد.

-: ببخشید ....

با اخم برگشتم سمت صدا. پسر عینکیه بود. ابروهاش تو هم رفته بود. هنوز عینکش به چشمش بود. الاغ اینجا که آفتاب نیست. بزار از در بری بیرون عینکتو بزار چشمت. چیـــــــــــــش ... یه چیزی شنیدنا ...

سرمو تکون دادم و محکم گفتم: بفرمایید ؟؟؟

پسره: نمی دونم درست شنیدم یا نه. منظورتون از قول تشن من بودم؟

یه پوزخندی زدم و گفتم: از قدیم گفتن چوب و که بر می داری گربه دزده در میره.

تا این و گفتم پسره عصبی یه قدم اومد سمتم. ازش نمی ترسیدم. سرم درد می کرد برای یه دعوای حسابی تا هر چی عقده و کینه از اون محمدی عوضی دارم سر یکی خالی کنم.

اومد جلوم ایستاد و از پشت عیکنش بهم نگاه کرد. یه جوری بود که انگار خودم دارم به خودم نگاه می کنم. عکسم تو شیشه عینک افتاده بود. اه این موهام کی این جوری افتاده بیرون. بی هوا دست بردمو موهام و گذاشتم زیر شالمو شالمو مرتب کردم. چشمم به شیشه عینکش بود و ازش به عنوان آینه استفاده می کردم.

پسره ابروهاش از تعجب بالا رفت.

پسر: خانم این عینکِ ها آینه نیست.

بی تفاوت نگاش کردم و گفتم: جدی عینکِ؟ من فکر می کردم عینکو برا آفتاب می زنن که چشم و اذیت نکنه. نه که اینجا آفتابی نمی بینم اینه که فکر کردم آینه است.

کافی شاپ منفجر شد.

پسره یه نگاهی به بقیه کرد و دوباره برگشت سمت من. گوشه لبش کج شده بود. انگار دوسه باری سکته رو رد کرده بود.

اما خیلی محکم و جدی گفت: در مورد چیزی که نمی دونید اظهار نظر نکنید.

خونسرد نگاش کردم و گفتم: اظهار نظر کردن من به شما ربطی داره؟؟؟؟

پسره کپ کرد. فکر نمی کرد این جوری جوابشو بدم.

بی تفاوت به اون برگشتم سمت پسره پشت پیشخونیه و گفتم: چی شد پس؟ من با صاحب اینجا کار دارم.

پسره بدبخت با ترس به پشت سر من نگاه کرد. و یه اشاره کرد که یعنی پشتت.

به هوای اینکه صاحب مغازه پشت سرمِ برگشتم. هرچی نگاه کردم کسی رو جز همون پسر آفتابیه ندیدم.

پسره با یه پوزخند نگام کرد و گفت: کارتون و بگید.

پرو پفتم: من با شما حرف زدم اصلا" که بخوام کاری باهاتون داشته باشم؟ من با صاحب اینجا کار دارم.

پسره با یه لبخند پیروز نگام کرد و گفت: کارتون و بفرمایید می شنوم.

یه ابروم رفت بالا. آروم و غافلگیر گفتم: شما صاحبشید؟؟؟؟

نیشش باز شد و پر ابهت گفت: برای پدر بزرگمه می تونید اگه کاری دارید به من بگید.

یه نگاه تحقیر آمیز به سر تا پاش کردم و گفتم: نه ممنون. ترجیح می دم به بزرگترت بگم. تو که چیزی از کار کردن سرت نمیشه.

پسره دهنش یه متر باز موند. صدای پچ پچ مشتریها رو میشنیدم. خوبیش این بود که چون محل کارو کسبش بود نمی تونست بزنه لهم کنه چون آبروش می رفت و برا خودش بد میشد.

دوباره به پسر پیشخونیه گفتم: نیستن صاحبشون.

پسره: نه خانم تشریف ندارن.

با تاسف سری تکون دادم و گفتم: همینه که هیچی سر جاش نیست. صاحب نداره اینجا.

رو پاشنه پام چرخیدم و با قدمهای محکم از در رفتم بیرون و همه رو تو بهت گذاشتم واسه خودشون حال کنن.

سوار ماشین شدم. ضبط و روشن کردم و صداشم زیاد. بی اختیار یه لبخند اومد روی لبم. خوشحال بودم. روحیه ام شاد شده بود. دیگه تو فاز غم و دپرسی نبودم. گازشو گرفتم و حرکت کردم سمت خونه.

چشمهامو باز می کنم. وای چه خواب خوبی بود. بعد این همه وقت بالاخره یه خواب خوب و راحت و بی استرس کردم.

خدا این خواب راحت و از بنده هاش نگیره.

امروز صبح آخرین امتحانمم دادم و خلاص ......چهار سال درس خوندن تموم .... دفتر چهار سال زندگی پر از شادی و شورم تموم شد. از فردا دیگه دانشجو نمبودم. از فردا دیگه کاری دانشگاه نداشتم.

مردم این پونزده روزه. به خاطر کافی شاپ نتونسته بودم در طول ترم درس بخونم و حالا که امتحان شروع شده بود شب و روزم یکی شده بود. همه اش این چشمهام به جزوه بود. نمی خواستم بعد از شکستی که سر کارم داشتم تو درسهامم شکست بخورم و با نمرات بد آخرین ترم لیسانسمو به اتمام برسونم. باید خوب درس می خوندم تا به بابا خسرو نشون بدم که حداقل تو درس خوندن کارم خوبه. در مورد کافی شاپ که گند زده بودم.

هنوز منتظر بودم تا بابا خسرو کمکم کنه بهم گفته بود یه فکرایی برام کرده ولی بعد امتحانا بهم میگه.

و حالا تموم شده بود. امتحان، درس، دانشگاه، دیگه از فردا بی کار بی کار بودم. بی هدف ......

آخیـــــــــــــــش. رو تخت خودمو کشیدم.

بلند شدم و رفتم دست و صورتمو شستم. از ساعت یک که اومدم خونه خودمو پرت کردم رو تخت و یه کله تا ساعت پنج خوابیدم.

خوب بعد امتحانا چی فاز میده؟ یه تفریح درست و حسابی. خوب تنهایی که نمی چسبه. باید با بچه ها هماهنگ کنم. دلم برای پیکنیک رفتن با بچه ها تنگ شده. یه پیکنیک درست و حسابی به افتخار اتمام دوره کارشناسی.

گوشی و برداشتم و زنگ زدم به ساره.

با دومین بوق گوشی و برداشت.

-: سلام پرنده کوچولو خوبی؟

دلخور گفت: ده بار بهت گفتم من و با اون پرنده ی قد کف دست مقایسه نکن. داری مسخره ام میکنی؟ من با این هیکل گنده و تپلیم کجام شبیه اون پرنده ریزه میزه است.

لبخند کشادی اومد رو لبم. چقدر از قد و قواره اش ناراضی بود. اما من عاشق همین تپلی و بامزگیش بودم.

من: قربونت برم تو به این خوبی. من که عاشقتم.

ساره خندید و گفت: آره همین تو فقط عاشق قد و قوارمی. بدیش اینه که عشقت به درد نمی خوره. نه برادر داری نه پسری که بتونی من و ببندی به نافش.

بلند خندیدم.

من: دیوونه.... میگم ساره با بچه ها هماهنگ کن فردا بریم چیتگر. دلم یکم درخت خواست.

ساره با ذوق گفت: وای آره منم دلم دوچرخه سواری می خواد. چه خوب. خستگی امتحانام از تنمون در میره.

من: ساره تو مگه خسته ام شدی؟ همیشه خدا که جات پشت سر من بود و کله ات تو برگه من چه درسی تو خوندی که خسته بشی.

ساره خوشحال گفت: همین تقلب و استرسش پدرمو در آورد.

منک خیلی روت زیاده. میگم ...

صدای بابا خسرو مانع ادامه حرفم شد.

بابا خسرو: نیشام دخترم بیا بییرون کارت دارم بابا.

با داد گفتم: الان میام خسرو جون.

تو گوشی به ساره گفتمک ساره برو که من باید برم خسرو احضارم کرد.

ساره: ببین چه خسرو خسرو هم میکنه یکی ندونه فکر میکنه دوست پسرشه.

با لبخند گشاد گفتمک از دوست پسرمم بیشتر دوسش دارم. خوب کاری نداری؟ فعلا".

ساره: نه برو خداحافظ.

گوشی و قطع کردم و موبایل و انداختم رو تخت و از اتاق اومدم بیرون. خسرو رو صندلی همیشگیش نشسته بود. منم رفتم درست رو به روش رو مبل نشستم.

خسرو یه لبخندی زد و گفت: خسته نباشی نیشام جان. امتحانات تموم شد؟

با ذوق و لبخند گفتم: آره خسرو جون به سلامتی تموم شد.

خندید.

-: خوبه. پس الان راحت، راحت و بیکاری .

با یاد آوری بیکار بودنم دمغ شد. صورتم جمع شد و لبام ورچیده شد.

خسرو بلند خندید.

خسرو: خوب حالا لب ورنچین برات یه فکرایی کردم.

با ذوق پریدم تو هوا و گفتم: جدی؟؟؟ جدی؟؟؟ چه فکرایی؟؟؟

صورت خسرو جدی شد. رفت تو فکر.

با صدای آروم و متفکری گفت: باید قول بدی که من هرچی گفتم قبول کنی و نه توش نیاری.

آروم شدم. نشستم سر جام. خسرو مشکوک بود. مگه می خواد چی بگه که احتمال داره من مخالفت کنم.

خسرو سرشو بلند کرد و دقیق تو چشمهام نگاه کرد. یه نگاه منتظر. منتظر قول من بود.

به ناچار گفتم: باشه قول می دم.

خسرو رو می شناختم. بهش اطمینان داشتم از خودم بیشتر قبولش داشتم. پس می دونستم که نمی تونه حرف بدی بگه.

خسرو خندید. منم لبخند زدم.

خسرو: راستش تو سر کافی شاپ یکم نا امیدم کردی.

خجالت کشیدم. سرم و انداختم پایین. هنوز خسرو داشت دقیق نگام می کرد.

خسرو: این و نگفتم که خجالت بکشی این و گفتم که پیش زمینه ای بشه برای چیزی که می خوام بگم.

با کنجکاوی دوباره نگاهش کردم.

خسرو دستی به سیبیلای کلفتش کشید و گفت: خوب..... راستش ..... من می خوام برات تو یه کاری سرمایه گذاری کنم. اما با توجه به اینکه یه کار مشابه کافی شاپه و تو هم از پس اون کار بر نیومدی، مطمئن نیستم که بتونی از پس این کار بر بیای.

سریع گفتم: نه دیگه، من همه حواسمو جمع می کنم که سر این کار دیگه خراب کاری نکنم. قول می دم رو سفیدتون کنم. دیگه کار قبلیم برام درس عبرت شد من ....

خسرو دستشو بالا آورد، منم ساکت شدم.

خسرو ادامه داد انگار نه انگار که من پریده بودم وسط حرفش.

-: من می خوام برات یه رستوران باز کنم.

ذوق کردم. دوباره پریدم وسط حرفش.

من: وای دمت گرم خسرو جون.

اخم کرد که باعث شد دوباره ساکت شم.

خسرو: اما بنا به شرایطی.

وا رفتم. چه شرایطی آخه؟ کار خیر که شرط و شروط نمی خواد.

خسرو: اول اینکه رستوران و به اسم خودم می گیرم و تو به طور موقت 9 ماه اونجا کار می کنی. اگه تو این 9 ماه تونستی اونجا رو سر پا کنی و به سود دهی بندازیش اونجا رو به نامت میکنم.

هم ذوق کرده بودم هم یه حس عجیبی داشتم. مثل ترس ... ترس از اینکه نتونم. موفق نشم. دوباره شکست بخورم. ولی نه، این بار دیگه نه از جون مایع می زارم تا خودمو ثابت کنم. نمی خوام شکست خورده باشم نه نمی خوام من می تونم می تونم موفق بشم.

دستهامو تو هم مشت کردم. مطمئن از اینکه می تونم از پسش بر بیام سرمو بلند کردم که چشم تو چشم نگاه نافذ و دقیق خسرو شدم. انگار می دونست که با خودم درگیرم که تصمیم بگیرم.

خسرو یه نفس گرفت و گفت: ولی این همه اش نیست.

وا رفتم. این همه چیز می خواد تازه همه اشم نیست؟

خسرو. من نصف اون رستوران و بهت می دم. چون فقط نصفش مال منه.

وا این چی میگه؟ حالش خوبه؟ الان میگفت می خو.ام برات سرمایه گذاری کنم. حالا میگه رستوران مال خودشه ولی نصفه.

اخم کردم. مشکوک پرسیدم: خسرو جون شما مشکوک می زنیدا.

یه خنده ای کرد و گفت: نه مشکوک نمی زنم اما دو دقیقه بیشتر نیست که تصمیم گرفتم راستش و بهت بگم و چیزی و ازت پنهون نکنم. اولش می خواستم بهت بگم که برات سرمایه گذاری کردم که دلت بیشتر بسوزه و بیشتر کار کنی که نکنه مثل کافی شاپت این بار سرمایه من و به باد بدی. اما وقتی دیدم که با خودت روراستی و تصمیم قاطعی گرفتی پشیمون شدم الان واقعیت و بهت میگم.

راستش من سالها پیش یه رستوران و خریدم. البته به صورت شریکی. اونم وقتی خیلی جوون بودم. با دوست و یار قدیمیم.

همون رستوران باعث شد که من به این همه مال و ثروت برسم. برای اونجا زحمت کشیدم. عرق ر یختم. شب و روز. هر دومون زحمت کشیدیم و اونجا هم خوب جواب داد خوب مزد زحمتامون و داد و شد سرمایه شد یه پله برای ترقی جفتمون. منو و منصور زندگیمون و با کار کردن تو همون رستوران ساختیم.

وقتی سرمایه امون زیاد شد وسعت کارمون و زیاد کردیم و هر کدوم به طور جداگونه برای خودمون کارو بار راه انداختیم. کم کم سود رستورانها و مغازه های دیگه امون اونقدر زیاد شد که اون رستوران و تقریبا" فراموش کردیم.

اما الان هر دومون دوباره به اون رستوران احتیاج داریم. هم من هم اون.

کنجکاو بودم کنجکاوتر شدم. خسرو رو می فهمیدم چرا نیاز داره به اونجا اما منصور و نمی دونستم. منصور خان همونیه که سالی یه بار می بینمش؟؟؟ همون پیره مرد مهربونه ناز. همونی که شکل بابا بزرگای مهربونه که آدم دلش می خواد لپشو ببوسه؟؟؟

با اینکه منصور خان و بابا بزرگ خیلی با هم جورن اما رفت و آمد آنچنانی ندارن. چون هم کارشون زیاده هم اینکه با فوت مامان بزرگ و زن منصور خان رفت و امد خانوادگی کنسل شد. منصور خان هم بیشتر میره خارج پیش پسر و دخترش که آلمان زندگی می کنن. البته یه پسر و دخترم داره که اینجا زندگی می کنن. همه اینا رو از تعریفهای خسرو می دونستم.

خسرو : من رستوران و می سپرم دستت تو باید اونجا رو اداره کنی اما تنها نه.

متعجب پرسیدم.

من: یعنی چی تنها نه؟؟؟

خسرو دقیق نگاهم کرد و گفت: تو تو اداره اونجا با نوه خسرو خان شریکی باید با هم اون رستوران و سر پا کنی و به سود دهی برسونی. بعد 9 مناه اگه تونستید انتظارات ماها رو براورده کنید به هر کدومتون 3 دنگ از رستوران می رسه. یعنی هر کدومتون سهم پدربزرگتون و از رستوران می گیرید.

اخم کردم. مورچه چیه که کله پاچه اش چی باشه؟ مگه رستورانه چقدر بود یا چقدر سود داشت که قرار بود با یکی دیگه هم تقسیمش کنم.

دهن باز کردم که اعتراض کنم که خسرو اخم کرد و دوباره دستشو بالا آورد و گفت: هیچی نگو. من حرفم یکیه. عوضم نمی شه. هم من هم منصور به اون رستوران احتیاج داریم. اونجا هم جای مناسبیه که تو بتونی خودتو محک بزنی و به اثبات برسونی. می تونی نشون بدی که از پس مسئولیتی که بهت می دن بر می یای.

اینم یادت باشه کمه من و منصور همه ثروت و سرمایه و موفقیتمون و مدیون همون رستوران هستیم.

می تونی بری. دو روز وقت داری که به پیشنهادم فکر کنی. اگه قبول کردی که 3 روز دیگه می ری تا رستوران و از نزدیک ببینی اگرم نه که هیچی. منتظر هیچ کمکی از طرف من نباش. این تنها کمکیه که می تونم بهت بکنم. الانم برو.

این و گفت و چشمهاشو بست یعنی حرفمون تموم شد. منم دهن بازمو جمع کردم و رفتم تو اتاق. اونقدر متعجی بودم که فکرم کار نمی کرد. خدایا این یعنی چی؟؟؟؟ می دونستم که خسرو از حرفش بر نمی گرده اما اداره یه رستوران اونم به صورت شریکی اونم با کسی که اصلا" نمیشناسیش .....

باید فکر کنم .... باید خوب در موردش فکر کنم ....

و فکر کردم. تمتم غروب و شب و تا صبح فکر کردم. در آخر نتیجه همونی بود که خسرو می خواست. من باید ثابت می شدم. هم به خسرو هم به خودم. من باید توانایی هامو به اثبات می رسوندم.

باید فکر کنم .... باید خوب در موردش فکر کنم ....و فکر کردم. تمام غروب و شب و تا صبح فکر کردم. در آخر نتیجه همونی بود که خسرو می خواست. من باید ثابت می شدم. هم به خسرو هم به خودم. باید توانایی هامو نشون می دادم....

شرط اولش بد نبود یعنی نسبت به اون شرطی که من باید با یکی شریک بشم اصلا به چشم نم یومد. من حتی با دوستای خودم هم شریک نشده بودم چه برسه به کسی که نمی دونستم دختره یا پسره و اصلا نمیشناختمش...... ااااای خدا آخه این چه شرطی بود که خسرو گذاشت!!!!

هیچ امیدی نداشتم...ولی باید ثابت بشم...

با خودم گفتم نیشام تو باید بتونی...خودت خودت رو قبول داشته باش دختر...

آره باید خودم رو قبول داشته باشم... من میتونم هر کاری کنم...

پام را که از تخت گذاشتم پایین زیر پام یه چیز تیز حس کردم. یه صدای خرچ نافرمی به گوشم رسید. وایی پام سوراخ شد. سریع دولا شدم ببینم چیه؟؟

وای اینکه گیره سر مهسا بود، اشکال نداره از اول هم فکر کرده بود گمش کرده، اصلا بهش نمیگم که پیدا شده و زیر پام دوتیکه اش کردم.

نگاهی به اتاقم انداختم و بلند شدم. از روی وسایلی که رو زمین افتاده بودن می پریدم. به قول مامان شبیه کمد آقای وپی شده بود. چقدر دلم برای مامان تنگ شده.

کاش الان پیشم بود و دلداریم می داد. مثل همیشه می گفت نیشام دختر منه پس باید بتونه.

یاد مامان باعث شد بخاطر نبودش قلبم درد بگیره. نزدیک در که رسیدم جا برای گذاشتن دو تا پا نبود یه لنگه پامو به زور یه جایی براش پیدا کردم اون یکی هم رو هوا نگه داشتم. داشتم تلو تلو می خوردم.

زود در و باز کردم پریدم بیرون. کم مونده بود با سر برم تو دیوار روبروی اتاق.

از روی نرده ها سر خوردم پایین .جیغ خفیفی از سرخوشی کشیدم. به طرف آشپزخونه رفتم. خسرو پشت میز نشسته بود. رفتم سمتش و خ شدم روش.

-: سلام به بابایی گلم.

یه ماچ آبدار از لپش که با چروک های نازک خودنمایی می کرد گرفتم.

خسرو: سلام دختر تو یاد نگرفتی درست ابراز احساسات کنی؟ بیا صبحونت و بخور. ببینم تصمیمت و گرفتی؟

اخمام رفت تو هم.

-: خسروجون انگاری دو روز وقت داده بودینا.

یه لبخندی زد و گفت: تو که تصمیمت و گرفتی دیگه یه روز اضافه می خوای چی کار؟؟؟؟

چشمهامو گرد کردم.

-: شما از کجا می دونید؟؟؟؟

خندید. در حالی که از رو صندلیش بلند میشد گفت: چون تو رو میشناسم. دیشبم تا صبح بیدار بودی.

صبحونتو خوردی بیا تو اتاقم در موردش حرف بزنیم.

باشه ای گفتم و مشغول شدم. نمیشد الان صحبت نکنیم.

اه صبحونم کوفتم شد، نه اینکه خیلی موافقم باید همون اول صبحی همه جا جار میزدم آی ایهالناس من تصمیمموگرفتم و راضیم.

رفتم جلوی آیینه و دستی به موهام کشیدم که صاف بشه و دیگه شونه نکشم اما اینا هم با من لج کرده بودن و میرفتن بالا. شبیه جودی ابوت شده بودم. انگار میخواستم برم پیش جان اسمیت!!! نه بابا خسرو بود دیگه. اصلا ولش کن خسرو عادت داره منو اینطوری ببینه، با این فکر به طرف اتاق خسرو رفتم.

در زدم و منتظر نموندم، داخل شدم.

خسرو: آخه دختر جون در میزنی وایستا ببین اجازه میدن یا نه بعد سرتو بنداز و بیا تو.

من: آخه برای شما که فرقی نمی کنه. تو خونه هم با لباس بیرونید. بابایی من انگار اومدی جلسه رسمی شرکت این کله گنده منده ها!! فقط موقع خواب لباستون و عوض می کنید. خب بابایی خونه ای گفتن. محل کاری گفتن!!!!

خسرو: بسه دختر انقدر زبون نریز واسه من. اصلا ول کن من هر چقدر هم که بگم دوباره کار خودتو میکنی بیا بیشین .

به طرف مبل تکنفره ای که روبروی میزش قرار داشت رفتم.

سریع گفتم: خسرو جون تو که شرایط من و می دونی نمیشه بجای این کارها پول قرض بدی؟ هر ماه قسطی میریزم به حسابتون.

با تمام جدیت نگاهش رو ازم گرفت.

خسرو: نمیشه، گفتم که تنها کمکی که من میتونم به تو بکنم همینه اگرمیخوای زنگ بزنم صابری قرار بذاره، بری اونجا رو ببینی.

سعی کردم چشمامو تا حدی که جا داره مظلوم کنم.

خسرو در حالی که شماره صابری را می گرفت گفت: چشمات و اینطوری نکن من از تصمیمی که گرفتم برنمی گردم.

خوب اینم آخرین راهم برای خلاصی از این شرط. می دونستم قبول نمی کنه اما خوب تیری بود در تاریکی.

خسرو با صابری یکم حرف زد. تلفنش که تموم شد گفت: قراره فردا صبح صابری بیاد دنبالت با هم برین ببینین رستوران و ....

سری تکون دادم و تازه یادم اومد هیچی در مورد رستوران نمی دونم.

سرمو بلند کردم و گفتم: راستی!!! اصلا این رستورانه کجا هست؟

خسرو دستی زیر چونه اش زد و مستقیم نگاهم کرد و گفت: چه عجب پرسیدی! فکر میکردم همون دیروز بپرسی!

لب ورچیدم و گفتم: انقدر دیروز منو با شرطاتون سورپرایز کردید که اصلا به این موضوع فکر نکردم.

خسرو: جاده چالوس. نزدیک یه روستاست.

فقط دعا میکردم از این رستوران های لب جاده ای نباشه که.....

خسرو: لب جاده است، به جز رستوران چند تا مغازه ی دیگه هم هست.

یعنی من برم بمیرم با این شانس خوشگلم.

باشه ای از سر اجبار گفتم وبه طرف اتاقم رفتم.

خواستم برم بیرون که خسرو صدام کرد. برگشتم سمتش.

یه نگاهی به من کرد و بی تفاوت گفت: راستی یادم رفت بگم. نوه دوستم یعنی شریکت یه پسره ...

تو جام خشک شدم. از تعجب دهنم باز موند. چی میگه این خسرو؟؟

طرف پسره؟؟؟ من با یه پسر شریک بشم؟

با بهت به زور گفتم: پ .. پسره؟؟؟

خسرو یه ابروشو داد بالا و گفت: چیه؟ چرا خشکت زده؟ برای تو چه فرقی می کنه که شریکت پسر باشه یا دختر؟

الانم اون جوری به من نگاه نکن. برو بیرون کار دارم.

اما از جام تکون نخوردم. معلومه که فرق داره. من با یه پسری که نیم شناسم چه جوری کنار بیام؟ حالا اگه دختر بود یه چیزی... باهاش دوست میشدم خوش می گذروندیم و با هم هم کنار میومدیم. اما الان ....

با صدای خسرو که محکم گفت بیرون از اتاق رفتم بیرون.

انقده حرصم در اومده بود که نگو. بدتر این بود که نمی تونستم هیچی بگم. نه اعتراضی نه چیزی.

من به اون رستوران و اون کار نیاز داشتم و نمی تونستم مخالفتی با پسر بودن و دختر بودن شریکم داشته باشم.

خسرو هم اینو می دونست برای همینم گذاشت آخر کا ربگه.

کفری رفتم تو اتاقم و پریدم رو تخت و تا می تونستم به بالشتم مشت کوبوندم تا آرومتر شم.

با حرص گفتم: این بشر هر کی که باشه من یکی که بثی تفاوت از کنارش رد میشم. اصلا" نباید به روی خودم بیارم. باید مقتدر کار کنم.

رو تخت نشستم و دوباره به کل ماجرا و پیشنهاد و اینا فکر کردم.

*****

با صدای زنگ ساعت بلند شدم اما هر چقدر فکر کردم به نتیجه ای نرسیدم که چرا باید صبح به این زودی بیدار بشم. دوباره دراز کشیدم که صدای زنگ موبایلم بلند شد.

زیر لبی به هر کی که زنگ زده فحش دادم و با چشم بسته دستمو کشیدم رو میز کنار تختم تا گوشیمو پیدا کنم.

من:بله؟

-: سلام نیشام خانم، صابری هستم. میخواستم اطلاع بدم من دو ربع دیگه میام دنبالتون، خداحافظ.

چشمهامو بهت زده باز کردم. قطع کرد حتی نذاشت جواب سلام و خداحافظیشو بدم.

دو ربع دیگه که میشه نیم ساعت، خوب مثل آدم می گفت نیم ساعت دیگه میام، حتما به یک ساعت هم می گفت چهار ربع.

با دیدن ساعت مغزم سوت کشید الان که ساعت هفت بود چه سریع 10 دقیقه گذشت.

جَلدی پریدم تو دستشویی و دست و رومو شستم و در آخر هم مسواکم و زدم، سرم و از دستشویی بیرون کردم ببینم وقت میشه موهامو شونه کنم یا نه، که جواب برای شونه کردن طبق معمول نه بود.

مانتوی نخی سفیدی و که برای تابستون خریده بودم و کشیدم بیرون، شلوار لی و شال سفیدمم برداشتم. نگاهی تو آیینه به خودم انداختم ، من همین طورشم خوشگلم آرایش میخوام چیکار ولش کن.

کوله ی جینم و هم پر از خرت و پرت کردم که خوب وایسته، موبایلم و از شارژ درآوردم و انداختم تو کوله.

از در که بیرون اومدم به ساعتم نگاه کردم درست7:30بود ، ایول به خودم چه آن تایم!

صابری و دیدم که تو ماشین نشسته تا منو دید از ماشین پایین اومد و درِ سمت کمک راننده را باز کرد. سلامی کردم و سوار شدم. چه آقاست. در باز میکنه.

راه افتادیم. یکم که راه رفتیم از سکوت ماشین خسته شدم.

اه ه ه این چرا ساکته انقدر؟ یه آهنگ درپیت قدیمی هم گذاشته رفته تو حس. الان من بگیرم بخوابم زشته؟ نمیگه خوابشو آورده تو ماشین جبران کنه؟ اگر الان هندزفری و در بیارم و آهنگم گوش کنم یعنی غیرمستقیم به آهنگی که گوش میده توهین کردم. اه به من چه. مجبور نیست انقده خز باشه که ...

اتوبان کرج بودیم ، حالا خیلی مونده بود تا برسیم. بیخیال گرفتم خوابیدم.

- نیشام خانم ، خانم؟! رسیدیم.

آروم چشمامو باز کردم. یه تکونی به بدنم دادم و صاف نشستم. یه دستی به دهنم کشیدم. چقدر خوابیده بودم؟ خدا کنه موقع خواب دهنم باز نمونده باشه. آخه هر وقت دهنم موقع خواب باز می مونه به خر خر می افتم.

زیر چشمی یه نگاه به صابری کردم. بی توجه به من مستقیم به جاده نگاه می کرد.

سرمو چرخوندم ببینم اینجا که رسیدیم کجاست.چشمم خورد به یه تابلو که اسم روستا روش نوشته بود اما روی اسم و با مشکی رنگ کرده بودن و اسم معلوم نبود.

پشت تابلو تو یک ردیف پر از مغازه و تعمیرگاه بود. جلو مغازه ها هم خاکی بود. از تعویض روغنی در پیت بگیر تا اون مغازه هه که نمیدونم چی میفروخت. جلوش هم نوشته بود آش موجود است. آخه کی تو این کثیفی و خاک آش می خوره؟

همه ی اینا سمت چپم بودند. ماشین پیچید و رفت سمت راست و تو خاکی ایستاد و خاموش شد.

صابری: رسیدیم.

خودش زودتر پیاده شد. یه نگاه بهش کردمو منم پشت بندش از ماشین پیاده شدم.

نمی دونستم رستوران کدومه. با چشم به اطراف نگاه کردم و پرسشی گفتم: اینجاست؟

صابری: بله.

با دستش به رو به رو اشاره کرد. تنها مغازه ای که بی توجه بهش ازش رد شده بودم.

چشمتون روز بد نبینه، مال من که دید، اونم چه دیدنی.

جلوی رستوران پر از اشغال، دو تا تخت گذاشته بود که قالی کثیف و نخ نمایی روشون انداخته بود.

یعنی فرشای عهد قاجار از اینا نو تر بودن. بس که پا خورده بودن نخ نما شده بودن. کر و کثیف. حال بهم زن!!

از در و دیواره ساختمون کثیفی می بارید .نمای ساختمون از کثیفی به سیاهی میزد. از زیر سیاهی رنگ ساختمون مشخص نبود.

انقدر ناجور بود که تو نگاه اول محال بود بفهمی اینجا ممکنه یه غذایی درست کنه بده دست مردم.

من غلط بکنم بخوام تو همچین جایی خودمو بسنجم، اصلا استقلال مالی می خوام چیکار، اثبات کرن دیگه چه صیغه اییه؟ میرم مثل یه دختر خوب میشینم درس میخونم و ارشد امتحان میدم بعدشم منتظر خواستگار میمونم، این رستوران که چه عرض کنم انباری خونمون هم این شکلی نیست!!!

صابری یه نگاهی بهم انداخت. فکر کنم دهن باز و نگاه ترسیده و متعجبم از هر حرفی واضح تر بود.

برای دلداری گفت: این شکلیشو نگاه نکنید اگر یه ذره روش کار کنید خیلی جای قشنگی میشه.

چشمهامو ریز کردم و برگشتم و تیز نگاهش کردم.

بزنم ناکارش کنم. اینم با این دلداری دادنش. اینجا یه ارتش دست می خواسیت برای درست کردنش. یه دست کجا بود به هیچ جاش نمی رسید.

اینجایی که من می دیدم با یه ذره دو ذره درست نمی شد. قرنها بود راکد و کثیف مونده بود شده بود دیگه لجنزار.

خسرو میگفت همین رستوران باعث شد که من به این همه مال و ثروت برسم ، چطوری؟ هر چقدر به رستوران نگاه می کردم کمتر به جواب می رسیدم.

صابری: بریم تو رو هم ببینیم؟

باشه ای گفتم و پشت سرش راه افتادم. در با صدای خیلی بدی باز شد، انگار روغن سوزی داشت بدبخت.

به داخل نگاه کردم.

یه پیرمردی نشسته بود که اگه مینداختیش تو آب ، آب سیاه میشد، داشت صبحانه میخورد. میزها درب و داغون بودن ، رنگشون سفید بود. از این میز، صندلی پلاستیکی عطیقه ها که هیچ جا پیدا نمیشه .

به خاطر اینکه تمیز نشده بودن ، خاکستری رنگ به نظر می اومدن. اصلا به اینجا امیدی نداشتم .

برگشتم که به صابری بگم بیاد بریم من منصرف شدم که در با همون صدای بد باز شد و یه مرد میانسال و یه پسر جوون وارد شدن.

از پسره فقط نیم رخش و می دیدم.

با یه قیافه درهم بدتر از من داشت به در و دیوار رستوران نگاه می کرد.

به تیپ و قیافه اش نمی خورد مال این ورا باشه پس حتما" این همون شریکیه که خسرو می گفت.

پسره با اخم سرش و چرخوند سمت مرد همراهش و گفت: اینجا که داغونه.

مرد: اونقدرهام بد نیست.

پسره زیر لب داشت غر می زد. با دقتا به پسره نگاه کردم.

چشمهام ریز شد. من این پسره رو می شناختم؟؟؟؟!!!!!

پس چرا قیافه اش برام آشناست؟؟؟؟ من کجا این و دیدم؟؟؟؟

یه صدا همراه با یه تصویر اومد تو ذهنم...

پسره سرش پایین بود، نمی دیدمش دستش رو توی موهای سیاه و انبوهش فرو کرده بود... تا سرشو آورد بالا و چشم تو چشم شدیم ...... تصویر ذهنم پر رنگ تر شد ....

مهداد:

اونقدر عصبانی بودم که حتی نمی تونستم رانندگی کنم. برای همین آقای یاوری ، وکیل پدربزرگ گفت میاد دنبالم.

راس ساعت 7:30 حاضر و آماده منتظر تماس یاوری بودم. اونقدر این چند روزِ اخم کرده بودم که پیشونیم درد می کرد. خودمم از اخم و تخم خوشم نمی یومد اما نمی تونستم کاریش کنم. هنوزم نمی دونم چه جوری قبول کردم. تو بد مخمصه ای گیر کرده بودم. نه می تونستم ردش کنم نه می تونستم هضمش کنم.

کلافه دستی به موهام کشیدم. موبایلم زنگ خورد یاوری بود.

از خونه زدم بیرون. سوار شدم و سلام کردم. تو کل مسیر یک کلمه هم حرف نزدم. اونم چیزی نگفت. یه آهنگ ملایمی هم از ضبط پخش می شد که بهم آرامش می داد. اونقدر تو افکارم غرق بودم که نفهمیدم کی رسیدیم. وقتی به خودم اومدم که ماشین ایستاده بود و دیگه حرکت نمیکرد. یه تکونی خوردم وبه اطراف نگاه کردم. خدایا از اون چیزی که فکر می کردم بدتر بود.

یاوری ماشین و جلوی مثلا" رستوران نگه داشه بود اما اسمش و آشغال دونی میزاشتن بهتر بود.

یعنی کسی هم میاد اینجا غذا بخوره؟ دلشون نمیگیره؟

تختای زوار در رفته با اون قالیچه های داغونش. شیشه ها اونقدر کثیف و سیاه بودن که توی رستوران پیدا نبود. دور و بر رستورانم خاکی داغون. راه می رفتی گرد و خاک بلند می شد. نکرده بودن یه آب بپاشن. یه نگاه به دور و بر کردم.

جای با صفایی بود کلی دار و درخت داشت اما نمی دونم چرا فقط جلوی همین یه دونه مغازه بر بیابون بود. نه گلی دریغ از یه درخت، هیچی هیچی.

اخمام بیشتر شد. خلقم گرفته بود گرفته تر شد.

رفتم تو. دلم نمیومد حتی دستمو به درش بزنم. یاوری در و برام باز کرد و صبر کرد من برم تو و بعدش خودش بیاد.

وای چقدر بد بود. خدا سر کسی نیاره. میزو صندلیهای نابود که هر لحظه احتمال می دادی بی افتن. یه یخچال کثیف که یه صدای بدی میداد. دو تا مشتری هم داشتن که به گداهای سر چهاراه بیشتر شبیه بودن تا مشتری. اه اه حالم بهم خورد.

با اخم سرمو چرخوندم. بین این همه کثیفی و آدمهای ناجور .....

این کیه؟

یه دختر تر و تمیز و شیک و خوشگل جلوم بود. اونم داشت موشکافانه نگام می کرد. چشمهاش ....

تصویر یه دختر تو ذهنم اومد که از عینکم به عنوان آینه استفاده کرد.

این ... این همون .... این همون دختره است تو کافی شاپ پدر بزرگ ... نکنه این ..... این ....

با بهت بهش نگاه می کردم. نفهمیدم کی اخمام باز شد.

اما با شناختنش اخمام دوباره رفت تو هم. همزمان با اخمهای من اخمهای دختره هم رفت تو هم.

دقیق بهم نگاه کرد و یهو خیلی سریع راه افتاد سمت در. باید از کنار ما رد میشد برای خروج.

یه مردی مدام صداش می کرد.

-: خانم نیکو ... خانم نیکو ... کجا تشریف می برین هنوز هیچ جا رو ندیدین.

اما این خانم نیکو بدون توجه به اون مرد اومد سمت در. خودمو کشیدم کنار تا رد بشه. پس این خانم نیکوئه. شکم به یقین تبدیل شد.

مرده دنبال نیکو رفت بیرون و منم با اخم رفتم بیرون. یعنی چی آخه. پدر بزرگ مسخره ام کرده بود؟ آدم قحط بود که من باید با این دختره که از دفعه ی اول دیدنش شاخ به شاخ شدم شریک بشم؟

رفتم بیرون و یاوری هم دنبالم. اونم سوزنش گیر کرده بود و صدام می کرد.

از در رستوران که خارج شدم صدای نیکو رو شنیدم که عصبی به مرد همراهش گفت: من پشیمون شدم. فکر کردم قراره اینجا رو مدیریت کنم و بهش نظم بدم. منم قبول کردم. با اینکه اینجا افتضاحه اما قبول کردم که مدیریتش و دستم بگیرم اما نباید ازم انتظار داشته باشید که با یه آدم بی مسئولیت شریک بشم. کسی که احترامی برای حق و حقوق دیگران قائل نیست. من به این آقا اونقدری اعتماد ندارم که حتی حاضر باشم بفرستمش مغازه دو تا بستنی بخره چه برسه که تو اداره و شراکت اینجا بهش اعتماد کنم. نخیر آقا من پشیمون شدم. لطف کنید من و برگردونید تهران اگر نه که خودم برم.

جیغ جیغاشو کرد و رفت سمت خیابون که مرده همراهش صداش کرد و گفت بیاید سوار شید.

دو تایی سوار شدن و رفتن.

منم هنگ، داغون، عصبانی بهت زده تو جام خشک شده بودم. کارد می زدی خونم در نمیومد.

دختره نچسب غیر مستقیم هر چی از دهنش در اومد بهم گفت و رفت. هه تو به من اعتماد نداری؟ نه که من از رئیس بازی تو خوشم میاد.

هه من و نمیفرستی بستنی بخرم؟ کی خواست برای توی ماهیتابه بستنی بخره.

عصبی رفتم سمت ماشین. منم حاضر نبودم با این دختره که هر کیو ببینه می خواد درسته قورتش بده شریک شم. این اون موقع که اصلا" من ونمیشناخت می خواست من و با چشمهاش نصف کنه دیگه چه برسه به اینکه بخواد شریک شیم و با هم کار کنیم. دارَم میزنه. واه واه ....

تروخدا بیبن شدم مثل زنهای غرغرو .... اه ...

رسیدم کنار ماشین و دستگیره رو گرفتم . حالا هر چی دستگیره رو می کشم در باز نمیشه.

بعد دو سه بار کلنجار رفتن صدای باز و بسته شدن قفل در و میشنوم.

بد کنف شدم رفت. یادم رفته بود در قفلِ. یاوری که دید دارم با در کشتی می گیرم با ریموتش قفل در و باز کرد. رفتم تو ماشین نشستم و در و محکم بستم. خدایی بود که یاوری مرد محترمی بود و هیچی بهم نگفت برای نابود کردن درش.

اونم فهمید که برزخیم آروم اومد نشست و راه افتاد. بی حرف. حتی نگفت چرا نمی ری بقیه جاهای این آشغالدونی رو ببینی. انگار از حرفهای نیکو فهمید که اوضاع قاراش میشه. نیکوووووووووووو

من و یاد زنبوره تو اون کارتونِ مینداخت. اهههههه دختره نکبت پاک عصبیم کرده بود.

یه سره برگشتم خونه. پدر بزرگ الان باید خونه می بود. بعد از اینکه پدر و مادرم رفتن خارج من اومدم پیش پدر بزرگ زندگی کنم که تنها نباشه. خدابیامرز عزیز که فوت کرد خیلی تنها شده بود. هر چند زیادم ایران نمی موند. همه اش مسافرت بود یا می رفت آلمان پیش بابای من یا سوییس پیش عمه اینا.

منم که همیشه عاشق خونه و باغ پدر بزرگ اینا بودم موندگار شدم تو خونه اشون.

وارد خونه شدم. یه سره رفتم سمت کتاب خونه و بدون در زدن وارد شدم. درست حدس زده بودم. پدر بزرگ روی یه مبل تک نفره نشسته بود و کتاب می خوند. با وارد شدن ناگهانی من خیلی ریلکس سرشو بلند کرد. هیچ وقت از ورود خرکیم نمی ترسید. کلا" خیلی آروم بود.

انگار منتظرم بود. عینکش و برداشت ومنتظر نگام کرد.

من واقعا" ؟؟؟؟ واقعا"؟؟؟؟ شما جدی هستین؟ واقعا" انتظار دارید من با اون دختره خل و دیونه از خود راضی که به احدالناسی اهمیت نمیده و به آدمها مثل خاک زیر پاش نگاه می کنه و بی توجه به شخصیت طرف بهش توهین میکنه شریک بشم؟ جدا" شما این و ازم می خواین؟

رفتم جلوی پاش زانو زدم. دستمو گذاشتم روی زانوهاش. به چشمهای مهربونش نگاه کردم. عاشقش بودم و رو حرفش نه نمیاوردم. همیشه کمکم بود همیشه پناهم بود. هیچ وقت دست نیازمو رد نمی کرد غیر این بار غیر این دفعه که برای کمک کردنم شرط داشت. شرطی که خیلی عجب بود شرطی که یا باید قبول می شد یا هیچی .... شرطی که فقط یه جواب می خواست .... باشه ....

و من قبول کردم اما الان ... سخته ... خیلی سخته اونم با وجود اون دختر.

من: آقا جون هر چی بگید نه نمیارم اما واقعا" لازمه؟ شراکت با اون دختر؟

خیلی آروم دهن باز کرد. حرف زدنشم به آدم آرامش میداد.

آقاجون: اگه لازم نبود که بهت نمی گفتم برو. باید یاد بگیری. باید بفهمی که شراکت یعنی چی. تنهایی که نتونستی از پس فست فوتت بر بیای حالا برو ببینم شریکی چی کار می کنی.

بزرگ شو مهداد. مرد شو و خودتو نشون بده. می دونم می تونی. پس نا امیدم نکن.

سرمو انداختم پایین. اگه آقاجون بگه بمیر، می میرم. این که دیگه چیزی نیست. تحمل کردن اون دختر چیزی نیست.

آروم بلند شدم که برم بیرون.

-: مهداد ...

برگشتم: جانم آقاجون.

-: وسایلتو جمع کردی؟

سرمو انداختم پایین. با این موضوع هم مشکل داشتم زندگی تو طبقه دوم اون رستوران. واقعا" آقاجون تصمیم گرفته ازم مرد بسازه. انگار داره می فرستتم تبعید.

من: آره آقاجون جمع کردم.

-: حواست که هست. من بهت اطمینان دارم. هوای دختر مردم و هم داشته باش اون دستت اونجا امانته. پدربزرگش به خاطر اعتمادش به من راضی شده دخترشو بسپره دستت. که دخترش بیاد اون جا خارج از شهر با توی غریبه تو یه طبقه زندگی کنه.

حواستو جمع کن که کاری نکنی که آبروی 40 ساله ام بره.

سرمو انداختم پایین.

-: خیالتون راحت باشه آقاجون. آبروتون و نمی برم.

سرمو بلند کردم. لبخند می زد. ازم راضی بود. لبخند زدم. عینکشو گذاشت رو چشمهاش. کتابشو باز کرد و مشغول خوندن شد.

آروم برگشتم و از کتابخونه اومدم بیرون.

نیشام

ای خدااااا! من برم با این اورانگوتان شریک بشم؟ یه ادم بی مسئولیت؟ عمرا!! خسرو پیش خودش چه فکری کرده که به من یه همچین پیشنهادی داده؟

صابری: خانم رسیدیم

خداحافظ ، انقدر اروم گفتم که خودم به زور شنیدم.اونقدر تو فکر و خیال بودم که اصلا" متوجه مسیر نشدم. با صدای صابری به خودم اومدم. جلوی در خونه بودیم.

با اخمهای در هم فرو رفته، عصبانی از ماشین پیاده شدم و هر چی دق و دلی داشتم سر کدر ماشین این بدبخت خالی کردم و همچین محکم در و کوبیدم که خودم یه لحظه ترسیدم در از جاش کنه بشه و بیوفته پایین. همچین برگشتم سمت در که خیل یضایع تابلو بود که خودمم از صداش شوکه شدم. اما وقتی دیدم در سر جاشه صاف ایستادم و یه سرفه کردم و دوباره اخمام رفت تو هم و رفتم سمت در خونه.

فقط دوست داشتم برم یه جایی و بلند جیغ بکشم تا عصبانیتم از بین بره

هه چی فکر می کردم چی شد. یه درصدم احتمال نمی دادم که این یارو نوه دوست خسرو باشه

از در خونه وارد شدم. بی خیال عوض کردن لباسام به سمت اتاق خسرو رفتم. طبق معمول در زدم و منتظر نشدم. در و باز کردم و رفتم تو

-: سلام

خسرو سرش تو کتابش بود. با باز شدن ناگهانی در یه تکونی خورد یه چشم غره ای بهم رفت. اما وقتی اخمهامو دید بی خیال شد و پرسید: علیک سلام اونجا رو دیدی؟ چطور بود؟

رفتم جلوش ایستادم. اونقدر عصبانی بودئم که نمی تونستم بشینم. با حرص گفتم:خسرو جون این چه کاریه که با من می کنید شما؟ واقعا دوست دارید اذیتم کنید؟ این چه رستورانی بود؟ اصلا رستوران بود؟ آخرین بار کی رفتید اونجا؟ حکم آشغالدونی را داشت. افتضاح بود. حالا رستوران و بی خیال یه گلی به سرم می کنم.

اون پسره یابو چی بود فرستادینش؟؟؟ جدی که منظورتون این نبود که من با اون شریک شم. این پسره یه ادم بی مسئولیت که حق حقوق کسی و رعایت نمیکنه.

شما این و می خواید؟؟؟ اگه به این پسره باشه اونجا دو روزه به باد میره.

خسرو خونسرد بهم نگاه کرد و گفت: خوب ....

با چشمهای گشاد گفتم: خوب؟؟؟؟؟ خوب نداره که من با این آدم کار نمی کنم.

خسرو: باشه کار نکن.

این و گفت و سرشو کرد تو کتابش. دیگه چشمهام از این بازتر نمیشد. یعنی باشه؟ یعنی خسرو قبول کرد؟

اخمم باز شد. یه لبخندی زدم خوشحال رفتم جلوی پای خسرو زانو زدم و گفتم: قربون بابایی خودم برم که انقده خوبه. می دونستم شما مهربون تر از اینید که بزارید من با اون پسره شریک شم. خوب حالا یعنی پول بهم میدید که یه جای دیگه رو باز کنم؟

سرشو از رو کتاب بر نداشت تو همون حالت گفت: نه ، نمی دم. اگه می خوای یه کار دیگه کنی خودت پولشو بده. من فقط در صورتی کمکت می کنم که بری تاونجا و اون رستوران و اداره کنی. غیر اون باید همون جا هم زندگی کنی. طبقه بالاش یه خونه داره.

نـــــــــــــــــه ..................

نفهمیدم کی این نه از دهنم پرید بیرون. اونقدر بلند بود که خودمم شوکه شدم.

یعنی گوشام درست شنیده؟؟؟ این خسروئه که این حرفو می زنه؟ خسروه که می خواد من و بفرسته تو اون بیابون با اون غول بی شاخ و دم تو اون خوکدونی. بدور از آدمیزاد؟؟؟

اومدم دهن باز کنم اعتراض کنم که با حرف خسرو صدام خفه شد.

-: اختیار با خودته یا اون رستوران و سرمایه من یا خودت یه فکری برای خودت بکن. الانم برو بیرون که می خوام کتاب بخونم. حالا ....

اونقدر محکم گفت که فهمیدم باید برم و جای موندن و اصرار بیشتر نیست.

آروم . سر به زیر از جام بلند شدم و رفتم بیرون. بغض کرده بودم. انگار هیچ چاره ای غیر قبول کردن نداشتم. هیچ پولی برام نمونده بود که بخوام یه کار جدید شروع کنم. آدمیم نبودم که از صبح بشینم تو خونه و به در و دیوار خونه نگاه کنم دیوونه میشدم. پگس باید می رفتم. باید اون اورانگوتان و تحمل می کردم.

باید اون رستوران و بدست می آوردم حتی اگه شده به قیمت 9 ماه سختی کشیدن.

اما به خودم قول دادم که کوچکترین توجه هی به اون پسره نکنم انگار نه انگار که وجود داره. اصلا" نمی بینمش. مجبور نیستم ببینمش یا باهاش حرف بزنم کهمهداد

صبح زود از خواب بیدار شدم. هنوزم دلم راضی نبود اما نمی تونستم چیزی بگم یه جورایی دهنم بسته بود هم به خاطر احترام به آقاجون هم به خاطر اینکه کارم گیر بود.

بلند شدم رفتم دنبال چند تا کارگر برای تمیز کاری رستوران. درسته که قبول کرده بودم اونجا رو اداره کنم اما عمرا" تا زمانی که اونجا مثل سگدونیه برم توش بشینم چه برسه به اینکه بخوام غذا بدم دست ملت.

پنج تا کارگر تر و فرز سوار ماشین کردم و زدم به جاده.

ساعت 10 رسیدم به رستوران. جلوی رستوران پارک کردم. و با کارگرا رفتیم داخل.

اه اه حالم از اینجا به هم می خورد. یکی یکی کارهاشون و تعیین کردم.

-: اول همه وسایل و از رستوران ببرین بیرون. بعدا" تصمیم می گیرم که میشه ازشون استفاده کرد یا نه.

به یخچال اشاره کردم و گفتم: غیر این یخچاله همه رو ببرین.

یخچالش بد نبود با یه تمیز کاری حسابی میشد ازش استفاده کرد. ولی این میز و صندلی . اه چقده چرکن. یعنی کی اینجا رو اداره می کرد که انقده کثیف بود.

لوپمو پر هوا کردم و فرستادمش بیرون. رفتم سمت پشت رستوران که می خورد به آشپزخونه.

رسیدم به درش. خواستم بازش کنم. باز کردن همانا هجوم یک بوی بد خفه کننده همانا. ترکیبی از چند بوی مختلف بود که با هم مخلوت شده بود و نفستو می گرفت.

چشمهام گرد شد. آرنجمو گذاشتم جلوی صورتمو گرفتمش روی بینیم.یکم بهتر شد. در و باز کردم و رفتم تو.

اه اه اینجا رو ... ببین خاک بر سرا چه گندی زدن. معلوم نیست خوکدونیه یا آشپزخونه؟ یعنی دستشویی عمومی پمپ بنزینای تو راهی از اینجا تمیز تر بود. زمین کثیف و سیاه. جا به جاشم خیس و چرک و تیکه های بدن مرغ و خورده نون و تیکه گوشت و روغن سوخته و پر مگس.

رو تخته مخصوص پاک و خورد کردن گوشت و مرغ یه عالمه تیکه های گوشت و مرغ بود. انگاری مرغ و گوشت و که پاک می کردن خورده اشغالاشو نمی کرد بندازه دور. تو سینک ظرفشویی پر کثیفی و آشغال بود.

سطل زباله اشم که پر و لبریز کلی هم آشغال ریخته بود دو رو برش. سیخهای کباب کوبید همه کثیف و نشسته تو یه حلب که توش پر بود از آب کثیف. یه عالمه دیگ گنده که توش پر بود از برنج کپک زده و خورشتهای خراب شده و کبابهای مگس نشسته.

هوا هم بوی روغن سوخته و مرغ جزغاله و برنج ته گرفته می داد. داشتم بالا میاوردم. یعنی به زور خودمو نگه داشته بودم که عق نزنم. پلیس جنایی می شدم می رفتم بالای سر یه جسد کمتر از دیدن اینجا اذیت می شدم.

چشمم خورد به تخت گوشه آشپزخونه یه توده ی چرک و سیاه قلنبه درهم مچاله شده روش بود که بعضی وقتها تکونم می خورد. کلی مگسم دورو برش بود. یعنی اگه هر چند لحظه یه بار این دست سیاه طرف بلند نمیشد تا مگسها رو بپرونه فکر می کردم یارو همون جا مرده از کثیفی و آلودگی.

تعریف کلی اونجا در یک کلمه " خوک دونی " بود.

اخمام تو هم بود. خواستم برم سمت توده ی آلودگی ببینم کیه که سرو صدای بیرون توجه امو به خودش جلب کرد. سرو صدا مربوط به حرف زدن چند نفر بود عجیب بود چون تا یک دقیقه قبل سرو صدای جابه جایی وسایل میومد.

تراس که سه تا در توش بود. در اول و سوم دو تا اتاق بودن و در وسطم باز می شد به حال و پذیرایی و آشپزخونه و سرویس.اول از همه به دستشویی سرک کشیدم. اینجا از پایین بدتر بود. سگ مینداختی توش رغبت نمی کرد اونجا دستشویی بره. از اینکه بخوام تو این آشغال دونی زندگی کنم حالم بهم خورد. عنکبوت ها از در و دیوار آویزون بودن. مارمولکی که رو سقف جولون میداد باعث شد با وحشت یه قدم عقب برم. کار رو باید از همون مثلا دستشویی شروع میکردیم.معلوم نبود چند وقتِ خونه خالی بود که هیچی جز یه صندلی چوبی توش پیدا نمیشد و شبیه سگدونی شده بود. تصمیم گرفتم همه چیز رو به کارگرای بیچاره بسپارم. دلم براشون میسوخت که قراره اینجا رو تمییز کنن.صدای دخترونه ای که داشت جر و بحث میکرد حواسم رو به پایین جمع کرد. باز این دختره داره کی و دعوا میکنه. بدو بدو و دوتا یکی پله ها رو پایین اومدم.-: آقا ببین من چی میگم دیگه. بهتون میگم اول اون و ببرین. اکبر: خوب خانم این و بخوایم جابه جا کنیم صندلی جلوی راهمون و می گیره.نیکو اخم کرد انگار فهمید داره اشتباه میکنه.سریع گفت: پس اون گوشه رو تمیز کنید.اصغر: خانم گفتم تا ما وسایل و نبریم و اینجا خلوت نشه جارو کردن و تمیز کاری بی فایده است. وسایلو که جا به جا کنیم دوباره کثیف میشه.چقدر دلم می خواست بلند بلند بخندم. دختری که اون جوری تو کافی شاپ آقاجون ضایعم کرد و دیروز این جور با اخم و تخم جلوی یاوری سوسکم کرد حالا جلوی حرف حسابه این کارگرا کم آورده. می دیدم که چشم می چرخونه که یه چیز دیگه پیدا کنه برای گیر دادن که بتونه جلوی این کارگرا کم نیاره اما چیزی پیدا نمی کرد. لوپمو باد کردمو با هوای تو دهنمو فشار بیرون فرستادم . خدا بهت با این دختر صبر بده . این دیکتاتوری که من می بینم می خواد درسته قورتت بده. رفتم جلو. نیکو هنوز اخم داشت. چشمش به من افتاد. اخمهاشو باز کرد و صورت عصبانی و ناراحتش سرد و یخ و خشک شد.این دختر چقدر سریع حالت هاش رو عوض می کنه. سعی کردم منم مثل اون خونسرد و بی تفاوت باشم.نیکو: سلام.من: سلام خانم.نیکو اشاره ای به کارگرها کرد و گفت: اینا رو شما آوردین؟کوتاه گفتم: بله.یه سری تکون داد و گفت: اصلا" حرف گوش نمیدن.دِ آخه حرف حساب نمی زنی که گوش کنن خانم کوچولو.به روی خودم نیاوردم. نیکو دهن باز کرد که دوباره یه چیزی به بچه ها بگه که سریع گفتم بالا رو دیدین؟؟؟؟برگشت سمتم و گفت: بالا؟؟؟؟چرا این جوری میگه بالا؟ مگه این نمی دونه قراره اینجا زندگی کنیم؟صورت متعجبش جمع شد و اخم کرد.نیکو: نه ندیدم . چه طوره؟یه لحظه یادم رفت با کی دارم حرف می زنم. -: افتضاخ، نابوده ، خوکدونی تر از اینجاست.وقتی دیدم ابروهای نیکو رفته بالا به خودم اومدم و گفتم: خیلی کثیفه بهتره خودتون ببینید.سری تکون داد. با دست راهو نشونش دادم...یه قدم برداشت و دوباره برگشت سمتم و گفت: بر می گردم. بچه پرو مثل سنجد تو برنامه کودک میگه برمی گردم ههههه .....این اگه بخواد بیاد اینجا با این نظراتش همه رو کلافه می کنه باید یه جورایی از اینجا دورش کنم که رو اعصابمون نباشه.سریع گفتم: خانم نیکو.برگشت. یه ابروش رفت بالا.من: راستش بالا هم باید تمیز بشه چه طوره تقسیم کار کنیم. شما بالا رو تمیز کنید پایین هم با من خوبه؟سعی کردم به زور یه لبخند متقاعد کننده بزنم: آخه خانمها خوش سلیقه تر و منظم ترن.الان خودمم نمی دونستم اون یه دونه صندلی اون وسط چه نیازی به سلیقه داره.کامل برگشت سمتم. بهم نگاه کرد. یه لبخند نصفه زد و گفت: باشه اما تنها نه.یعنی چی؟ بیا منم ببر برات کار کنم.نیکو: دو تا کارگرم به من بدید. پـــــــــــوف بیا نیومده باج می خواد. تو فقط برو هر چی می خوای بهت می دم. رو مخی به خدا.من:باشه بهرام و اصغر با شما!بچه ها رو صدا کردم و با نیکو فرستادمشون برن.

خدایا بهم صبر بده تا نزنم دک و دهن این دختره رو صاف نکنم. تحمل این دختر لوس ننر خیلی سخته....بااینکه کارگر اورده بودم اما کفاف نمی داد. باید خودمم دست به کار بشم تا زودتر تموم شه.اما این آشپزخونه گند و کثافت از سر و کولش می باره. خیلی ناجوره. رفتم و از بیرون از کنار کارگرا دستکش و وسیله برداشتم.دستکشها رو دستم کردم و حمله به آشپز خونه. واقعا" رفت و روب خیلی کار سختیه. تازه می فهمیدم این زنایی که صبح تا شب تو خونه کار می کنن و خونه اشون همیشه عین دسته گله چه زحمتی میکشن.خدایا توبه دیگه به زن جماعت نمی گم ضعیفه.هرچی تمیز میکردم انگار هیچ کاری نکردم. خاک بر سرا معلوم نیست کی تا کیه که اینجا رو یه آب و جارو نکردن. گاو و گوسفندام وقتی تو آخورشون هستن یه لگدی به این کاه های زیر پاشون می زنن که جا به جاش کنن اما اینا حتی همت همون یه کوچولو کارم نداشتن.با اسکاچ و مایع تمیز کننده روی سینک و تمیز کردم انقدر سابیدم تا تونست رنگ سفیدی رو به خودش بگیره. البته سفید که نبود نقره ای بود. اگه میتونستم سینک رو عوض کنم عالی میشد.کف آشپزخونه رو هم با کف و آب و تاید همچین شستم که خودم حظ کردم. بعداز سروسامون دادن سینک و تمیز کردن کف آشپزخونه، خیلی خسته شدم. کمرم صاف نمیشد. دستمو به کمرم گرفته بودم و سعی می کردم صاف راه برم. یه لحظه از ذهنم گذشت که شدم مثل زنهای حامله که همیشه دستشون به کمرشونه. خودم خنده ام گرفت.پیره مردای تو پارکم فکر نمی کنم این ریختی راه می رفتن. دولا دولا. یکم با دست کمرمو ماشاژ دادم تا بهتر شد.این اشپزخونه که یکم سامون گرفته بهتر برم یه سری به بقیه بزنم ببینم در چه حالین.از آشپزخونه بیرون رفتم و وارد سالن بزرگ رستوران شدم. کارگرا هنوز مشغول کار بودن. چشم گردوندم. در کل رستوران کمی تمیز تر از قبل شده بود اما بازم کافی نبود. به دیوارا و کف نگاه کردم. خیلی دربه داغون بود، یه رنگ و نقاشی درست و حسابی نیاز داشت.کفم اگه پارکتی سرامیکی چیزی می کردیم خیلی بهتر از این موزاییکای عهد بوق بود. هه خیلی دلم خوشه همینجوری بخوام خرج بتراشم ورشکست میشم. خرج کردن روی این رستوران خیلی ریسک داشت. اما به هر حال نمیشد که این جوری رستوران و باز کنیم. اسفباره. هیچکی نگاهشم نمیکنه با این سر و شکلش. چه برسه توش غذا بخوره.نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم فکرم رو از این مسائل دور کنم. مطمئنا اگه با آقاجون درمورد این چیزا مشورت کنم نتیجه بهتری میگیرم.با یاد آقاجون لبخندی زدم و گوشیم رو از جیبم درآوردم و شماره خونه رو گرفتم.با اولین بوق جواب داد. خنده ام گرفت. طبق معمول آقاجون تو کتابخونه است که این جوری خوابید رو تلفن.آقاجون-بله؟-سلام آقا جون خوبید؟؟آقاجون: سلام پسرم، ممنون. مشکلی پیش اومده زنگ زدی؟؟ الان رستورانی؟؟این پدر بزرگ ما هم فکر می کنه من وحشیما. منتظره من با این دختره درگیر بشم و زنگ بزنم چوقولی. پوفی کردم و گفتم: مشکل که نه،فقط یه مشورت کوچیک.آقاجون:بگو پسرم...-آقا جون اینجا جدا کثیفِ. یعنی هرچقدر هم تمیز می کنیم به نتیجه نمیرسیم.. ینجا نیاز به یه تعمیرات اساسی داره. تازه افراد بیشتری برای تمیزکاری میخواد. خیلی پول بالاش باید خرج شه... اما میترسم... میترسم به نتیجه مطلوبی نرسیم و پول هامون به باد هوا بره...آقاجون: اولا مطمئن باشید موفق می شید، فقط باید پشتکار به خرج بدید، ثانیا تو یه شریک هم داری. اونم باید راجع این قضیه نظر بده. اگه من پیرمرد میخواستم درمورد اونجا تصمیم بگیرم که خودم و خسرو اداره اش می کردیم و دست شما دو تا جوون نمی سپردیم!یاد نیکو اقتادم. دختره ننر.... بزار یه بار دیگه تلاش کنم شاید آقا جون بی خیال این شراکت مسخره شد.-کلام شما درست آقا جون اما من نمی تونم بااون دختر کنار بیام. اون دختر دیکتاتور محضِ.هنوز هیچی نشده می خواد ریاست کنه. حس ورش داشته. به همه دستور میده. میدونید که ازاینجور آدما خوشم نمیاد.صدای مهربون آقاجون و شنیدم. در عین مهربونی محکم و جدی هم بود. -مهداد جان تو کی می خوای یاد بگیری که انعطاف پذیر باشی؟؟ تو باید یادبگیری تو این دنیا همه چیز قرار نیست به میل تو پیش بره. هیچکس قرار نیست مطابق نظرتو رفتار کنه! بهتره باهمه چیز کنار بیای. با شریکت مشورت کن. امیدوارم به بهترین نتیجه برسید خداحافظ ....هنوز خداحافظ از دهنم بیرون نیومده بود که آقاجون تماس و قطع کرد.یه فحش زیر لبی به خودم و شانس ریدمانم دادم و گوشیو شوت کردم تو جیبم.برای آرومتر شدنم یه نفس عمیق کشیدم. به سمت پله ها رفتم. از پله ها که بالا می رفتم با خودم گفتم: مهداد دختره هر چی گفت به روی خودت نمی یاری. نکنه یه چیزی بگه تو جوشی بشی و آمپر بچسبونی. ولش کن دختره ... بزار دلش خوش باشه. تو بعدا" کار خودتو بکن.در و باز کردم و رفتم داخل. چشم چرخوندم.نه انگاری اینجا هم یه نظمی گرفته. خیلی تر و تمیز تر شده بود هر چند بازم کار داشت. فقط در حد بیرون رفتن وسایل اضافه از خونه بود. بهرام و اصغر مشغول تمیزکردن بودن. هرچی گشتم نیکو رو پیدا نکردم. وارد سالن بالا شدم. رو به پنجره پشت به در ایستاده بود. یکم جلوتر رفتم. داشت با یکی حرف می زد. به دورو بر نگاه کردم. کسی نبود.کسی که اینجا نیست با کی داره حرف می زنه؟ دختره چلم می زنه. خدایا بزرگیتو شکر ...دو قدم جلوتر رفتم و دیدم دستش دم گوششه.نه انگاری دختره سالمه داره با موبایل حرف می زنه.از در که وارد شدم نفهمیدم گوشی دم گوششه.خواستم اعلام حضور کنم اما تا دهنمو باز کردم نیکو شروع کرد به حرف زدن.نیکو: آره... تازه رسیدم. خیلی داغونه....-....یه خنده کوتاه کرد: نه بابا...به قیافه من میاد آخه بزارم دست محمدی لاشخور بهشون برسه؟؟ قبل ازاینکه مغازه رو تحویلش بدم میارمشون...-....نیکو: میخوای بیای این آشغال دونی و ببینی چیکار؟؟ من که نفسم گرفته بس که بوی گند میاد اینجا...دیدم اگه همینجور بخوام عین مجسمه وایستم و هیچ عکس العملی نشون ندم این دختر میخواد تاخود شب حرف بزنه.... یه سرفه بلند کردم...یه تکونی خورد و روشو برگردوند. از دیدنم تعجب کرد اما سریع به خودش اومد و اخم کرد.تو گوشی گفت: ساره جان من دوباره بهت زنگ میزنم...تلفنشو قطع کرد و خونسرد بهم نگاه کرد. -: با من کاری داشتین؟؟؟؟نفس عمیقی کشیدم.

چی میگه این وسط؟؟؟باید مثل خودش خونسرد و بی تفاوت و آروم رفتار می کردم.گفتم: می خواستم باهاتون مشورت کنم.یه تای ابروشو داد بالا... تعجب کرده بود. احتمالا" فکر نمی کرد که من این جوری باشم و بخوام تو کارها باهاش مشورت کنم. شاید فکر می کرد من به عنوان شریک قبولش ندارم. اما خوب من به آقاجون قول داده بودم و سر قولمم می موندم. هر چی هم می خواست بشه بشه. فوقش من حرص بخورم اما آبروی آقاجون حفظ میشد.نیکو: بله؟من: راستش اینجا خیلی کثیفه... هرچقدر هم تمیز کنیم فکر نمی کنم به نتیجه خوبی برسیم... بهتره یه تصمیمی بگیریم و یه کاری بکنیم که بشه حداقل بهش نگاه کرد... خودم اول فکر کردم که اینجا رو پارکت یا سرامیک کنیم و رنگ و نقاشی کنیم و چند تا خرت و پرت بخریم اما خیلی گرون درمیاد و پول الکی مصرف میشه...جوابی بهم نداد. به زمین خیره شده بود و فکر می کرد. دست راستش و به چونه اش کشید هرکس این صحنه رو میدید فکر می کرد یه خروار ریش داره و با این حرکت می خواد اونا رو ناز و نوازش کنه.منتظز خیره شدم بهش تا فکر کردنش تموم بشه.مثل اینکه به یه کشف مهم رسیده باشه انگشت همون دستش رو برد بالا و بلند گفت: فهمیدم....بر و بر داشتم نگاش میکردم. منتظر که بگه چیو فهمیده اما چیزی نمی گفت اونم فقط نگاهم می کرد. کلافه نفسی کشیدم. والله دختره انگار نفهمیده بود که من علم غیب ندارم و تا زمانی که خودش بهم نگه چیزی نمیفهمم چیو کشف کرده.اومد نزدیک تر و دستاش و به کمرش زد: ببینید ما باید یه کاری کنیم که به قول شما با کمترین هزینه به بهترین نتیجه برسیم درست؟ شما میخواین اینجا مثله دسته گل بشه منم همینطور. کارایی که شما گفتین عالین اما به قولی گرون ازآب درمیان و پول کارگرش که دیگه سربه فلک میکشه.به نظرم الان ماها هرکدوم زنگ بزنیم به دوستامون بیان کمک. هرکدوم چند تا مواد پاک کننده قوی بگیرن و بیان. چند تا شونم چند سطل رنگ و فرچه و بقیه وسایل مورد نیاز و بیارن. اینجور ما خودمون میتونیم دست به کار شیم، برای وسایل هم من می تونم یکسریشون و از مغازه قبلیم بیارم. خرج کارگر اضافه گرفتن هم به گردنمون نمی افته.فکر خوبی بود منم می تونستم وسایل فست فودم و بیارم. اما این دختره چه مغازه ای داشت که می خواست وسایلشو بیاره اینجا؟؟؟من: خوبه منم وسایل مغازه امو میارم. این جوری خیلی تو وسایل صرفه جویی می کنیم.یه ابروش رفت بالا متعجب بود. شاید نمی دونست من قبلا" فست فود داشتم همون جور که من نمی دونستم اون چه مغازه ای داشت.نیکو: شما مغازه داشتین؟؟؟ چی؟؟؟من: فست فود. شما چی داشتین؟؟؟نیکو: کافی شاپ.یه آهانی گفتم. سر کافی شاپش چی اومده که این دختره الان تو این جاده و این رستوران اوراقه؟؟؟ به من چه شاید مثل من گند زده تو مدیریت اونجا.دیگه چیزی نگفتیم و هر کدوم رفتیم سراغ تلفن کردن خودمون.نیشام-: هرچی دم دستت میاد بر دار بیار... بچه ها رو هم خبر کن خیلی دست تنهام...ساره: باشه خودمون و می رسونیم سعی میکنیم زود بیایم...-: وای ساره فکر کنم یه 4-5 تا زمین شوی و من و اتک و اینا لازم داریم با این اوضاعی که جلو رومه... سگ دونی و خوک دونی کمشه... بدویید بیاید...خداحافظی کردم. تصمیم گرفتم خودم هم تا اومدن بچه ها مشغول بشم. یه دستمال و سطل شوینده دستم گرفتم و موکت های طوسی رنگی که از کثیفی زیاد کدر شده بودن و تا تونستم سابیدم. به قدری کثیف بود که تو یک ساعت فقط تونستم تقریبا نیم متر رو تمییز کنم. اونم منی که دست به سیاه و سفید نمی زدم!! هر چی سابیدم دیدم به نتیجه ای نمیرسم. اگر میخواست اینطوری پیش بره کلاهم پس معرکه بود تا سال دیگه هم تمیز نمیشد. بیخیال شدم. خرید موکت هم به واجبات اضافه شد...همه موکت ها رو جمع کردم. شالم و جلو دهنم گرفتم تا خاک تو دهنم نره ولی باز می رفت ، سرفه ام گرفته بود. به زور همه رو جمع کردم وبیرون گذاشتم . سرفه هام به خاطر گرد و خاک شدید شده بود. نفسم داشت بند می یومد. از این حالتم متنفر بودم. سریع به سمت کیفم رفتم زیپش و باز کردم و تندی اسپری و پیدا کردم. 2 تا پیس که زدم راه گلوم باز شد. برگشتم و به خونه خالی از موکت نگاه کردم. آخیش بهتر شد. اونا چی بود آخه. کی رغبت میکنه روشون پا بذاره... ایییییییییییییی...بدنم چسبی شده بود.

دست راستم که به دست چپم می خورد از چسبیدنشون چندشم می شد ولی مجبور بودم باید همه چیز و ردیف می کردم. من باید از پس همه چیز بر می اومدم.کارگرهای بیچاره از من درمونده تر بودن و هر چی بیشتر می سابیدن بیشتر کثیفی معلوم میشد. شالم و از پشت سر بسته ام و بقیه اش رو جلو آوردم. این شال رو سرم اضافه بود. از گرما میپزم.با تلاش های فراوان ما طی 4-5 روز کار متوالی با بچه ها بالاخره خونه مثل دسته گل شد. دست رو دیوارا میکشیدیم از تمیزی زیاد جیییییییییر صدا می داد.تو این چند روز بین تهران و اینجا در رفت و آمد بودم. سعی کردم وسایل اتاق ها و پذیرایی و همون روزای اول سفارش بدم تا کاری نمونده باشه.برای اتاق خودم یه تخت ساده چوبی با یه میز و آینه و یه کمد خریدم. نمیخواستم ولخرجی کنم باید با کمترین پول بهترین ها رو فراهم میکردم. یه ست مبل کوچیک برای پذیرایی خریدم. البته دست دوم چون پولم و از سر راه نیاورده بودم همه چیز و نوی نو بخرم. یه فرش نه متری ماشینی هم خسرو بهم داد که بندازیم تو خونه. خدارو شکر خرج فرش رو دوشم نمی افتاد .یه کم که فکر کردم به فکر اون شریک فلک زده ام افتادم که داشت رستوران و راه مینداخت. تصمیم گرفتم اتاق اونم آماده کنم. تخت و کمد برای اونم خریدم. یه میز و صندلی هم برای اتاقش خریدم. با اینکه همه ی خونه موکت بود ولی برای اتاق ها قالیچه هم گرفتم. حداقل باید اتاقمون بهمون آرامش بده یا نه. دوتا قالیچه خوشگل ماشینی یک شکل با تفاوت رنگ هم برای اتاقا خریدم. فقط می موند چند تا تیکه وسیله برای آشپزخونه که می سپردم به خسرو تا بگه به یه نفر برامون بخره. نه سابقه خرید یخچال و گاز و اینا رو داشتم نه علاقه ای به خرید این چیزا.تو این رفت و آمد ها با شریکم برخورد خاصی نداشتم. حتی اسمش رو هم نمی دونستم. انگار هیچ کدوم رغبتی به دیدن هم نداشتیم. من فقط برای ثابت شدن به خسرو حاضر بودم وجود این پسره رو تحمل کنم. سعی می کردم حداقل بخاطر خسرو وجود شریکم رو نادیده بگیرم و حواسم به کار خودم باشه. دیدار هامون به سلام و خداحافظ ختم می شد و نه من اهمیتی به اون میدادم و نه اون به من. سعی می کردم سرم به کار خودم گرم باشه.حقیقتا" هر دومون تصمیم گرفته بودیم که حضور اون یکی رو حدالمقدور نادیده بگیریم و بی تفاوت باشیم.خونه به نحو احسنت تمییز شد و بهترین شکل ممکن و به خودش گرفت. نسبت به اون سگ دونی ای که روز اول دیده بودم الان مثل بهشت بود.از کارم به شدت راضی بودم. با اینکه کمی طول کشید اما خوب از کار در اومد.شریک جون هم تو این مدت بالا نیومد و به کار خودش اون پایین مشغول بود و سعی می کرد رستوران در پیتمون و سر و سامون بده شاید یه فرجی شد.با نگاه کردن به سراسر خونه نفس راحتی کشیدم. از دسته ی گل هم بهتر شده بود،خودمونیما من چقدر باسلیقه ام... جونم سلیقه!همه چیز عالی چیده شده. با به یادآوری کارکشیدن از ساره و پگاه عین چی نیشم باز شد. خب حال میداد ازشون خرحمالی بکشم. تادونه دونه لباسامم دادم برام اویزون کنن. خب دوستی که مجانی نمیشه!بعداز چیدمان اخر خونه و خداحافظی از بچه ها ، نگاهی به سرتا پام انداختم.دیدم خیلی کرکثیف شدم. لباسم که خاکی و پراز پرز بود خودمم بوی گند چسب میدادم. دلم نمیومد دست بزنم به بدن خودم... موهام که وای یه چیز میگم یه چیز میشنوید!!! یه من روغن ازشون میچکید!!!!نگاهی به در حموم انداختم، یه ذره دو دل بودم. خب اگه مثله همیشه شانس خاک برسرم میزد و منو به فلاکت مینداخت چی؟؟ خب نکنه اینجا آبگرم کنش خراب باشه؟؟نه بیخیال نمی ارزه به ضایع شدنش. رومو از حموم گرفتم اما وقتی جلومو یعنی آینه رو دیدم به روح نداشته ی هرچی شانس فحش دادم و سریع به اتاقم رفتم...حوله و بندوبساطم و برداشتم. سریع خودمو پرت کردم توی حموم. لباسام و دونه دونه دراوردم و پرت کردم گوشه حموم. خب سبد رخت چرک که نداشتیم بخوام اون تو بندازم همون گوشه بمونه تا برشون دارم.زیر دوش وایستادم. دستم و جلو بردم و شیرآب و باز کردم. وقتی قطره های آب روی بدنم راه افتاد احساس کردم تو یه دنیای دیگه ام. اولاش حس کردم یکم از رو بدنم لیز میخورن ولی یواش یواش داشتم تمیز میشدم!اگه میدونستم این همه کار و جلب اعتماد خسرو انقدر برام بوی گند به ارمغان میاره صد در صد بیخیالش میشدم.شامپو رو روی دست و سرم خالی کردم و مشغول شستن موهام و بازی کردن با کفشون شدم. یه لبخند اومد روی لبم.مثل اینکه خداروشکر شانس دلبندم حالمو نگرفت و آب گرمکن درسته!هنوز این فکر کامل از مخم نگذشته بود که احساس کردم یخ بستم. از زیر دوش پریدم کنار. هی دستم و بردم زیرش و دیدم نخیر انگار آب گرمکن رو بردن سیبری.اینجوری که نمیشد. حدود یه متر کف رو سروصورتم بود. خب چیکار کنم کف بازی دوست دارم؟؟!!اگه دودقیقه دیگه اینجا میموندم روبه موت میرفتم. دیگه داشتم سگ لرز میزدم واسه خودم!اه بازم شانس گندم اومد جلو چشمم. اگه حداقل شریکم یه دختر بود راحت میتونستم ازش کمک بخوام..نکنه این از این پسرا باشه که دخترا رو بی آبرو میکنه؟؟ لابد بعداز بی آبرو کردن هم می کشتشون؟ نکنه مثل خفاش شب زنارو خفه کنه؟؟ نکنه این خود خفاش شب باشه!!داشتم از فکرایی که ازسرم میگذشتن سکته میکردم. به جون خودم اگه این پسره منو نمیکشت خودم از فکر رو خیال سکته میکردم...دستم و دوباره به زیر آب بردم...دیدم نخیر..یخ یخه!تصمیم گرفتم از صدای گوش کر کنم کمک بگیرم و همچین جیغ بزنم که شاید این پسره بشنوه...شروع کردم به داد زدن...خب حافظه اسمیم ضعیفه فامیلیش هم یادم نمیاد..چیکار کنم؟؟کلمو از درحموم بیرون انداخته بودم و مشغول جیغ و داد بودم.-: الووو...کسی پایین نیست؟؟هوووی شریککککک بیا کارت دارم...هنوز مشغول صدا کردن اینجور چیزا بودم که دیدم هرچی کارگر مارگر بود ریخته بالا. ایش اقا به خودش زحمت نداده بود بیاد بالا..سریع خودمو انداختم توی حموم و در و از پشت قفل کردم. عجب غلطی کردما. اگه تادو دقیقه پیش از اون پسره میترسیدم الان باید از ترس این همه کارگر سکته کنم...صدای یکیشون از پشت دراومد-: خانم نیکو..حالتون خوبه؟؟دهنمو چسبوندم به در و گفتم:میشه اون رئیستون و صدا کنید؟؟کارگر: کمکی از مابرنمیاد...؟اه چقدر این زبون نفهمه. بابا من از اینا خوفم گرفته حالا بیام ازشون کمکم بخوام؟؟-: نه...لطفا بگید همون رئیستون بیاد.باشه ای گفت و از در دور شد. صدای پاهاشون و شنیدم. نفس راحتی کشیدم و منتظر شدم پسره بیاد. اه اسمش چی بود راستی؟؟گوشم رو چسبونده بودم به در تا حداقل یه صدای آروم بشنوم. صدای یکی و شنیدم که می پرسید: خانم

کجاست؟؟-: تو حمام هستن.صدای متعجب مرد اومد که گفت: تو حمام؟؟؟؟بعد صدای قدم هاش اومد و یهو ... یه تقه به در حموم خورد. با اینکه صداشون و می شنیدم اما نمی دونم چرا یه دفعه انقدر ترسیدم و از ترس یه پا عقب گذاشتم. پام روی یه صابون قرار گرفت و پخش زمین شدم. شانس اوردم حموم انقدر کوچیک بود که اگه دستمو دراز میکردم دوش رو میتونستم بگیرم. روی زمین و هوا مونده بودم. سر و صدایی کردما ...چند تا ضربه به در خورد و بعد صدایی از بیرون اومد که می گفت:نیکو خانم؟؟حالتون خوبه؟ همه چیز مرتبه؟؟؟این همون پسرست... اه بمیری اسمت چی بود اخه؟؟ حالا که اومده من چی بگم؟؟ روم نمیشه از تو حمام حرف بزنم باهاش.به زور دهن وا میکنم و میگم:بله خوبم... ام ... ببخشید آب گرمکن خراب شده... من این تو گیر کردم...میشه برید درستش کنید؟؟-: بله بله صبر کنید الان میرم.خوب خدا رو شکر پسره با شعور بود می فهمید وقتی یه خانم یه جایی گیر می کنه باید بدون چونه زدن کمکش کرد.از در دور شد و من همینجوری لنگ درهوا موندم.بااینکه حموم برق میزد و بوی وایتکس مشامم رو نوازش میداد اما خوشم نمیومد به دیوار خیس تکیه بدم. برای همین صامت روی زمین وایستاده بودم.حدود نیم ساعت گذشته بود و من هنوز همونجور وایستاده بودم. وای نکنه این پسره رفته باشه پی کارهای خودش من و یادش رفته باشه؟؟؟ نکنه از لج اینکه یه دختر شریکشه می خواد من و بزاره اینجا که از سرما یخ کنم. نکنه بره و سراغی ازم نگیره؟؟؟داشتم قندیل میبستم و هی تو ذهنم احتمالات بد می دادم و خودمو می دیدم که کبود شده از سرما دندونام به هم می خوره.شیرآب گرم باز بود و همینجور شرشر آب سرد ازش بیرون میومد . یهو شروع کرد به صداهای عجیب غریب دادن.یکم خودمو از ترس جمع کردم. نمیدونم چرا امروز از درو دیوار هی برای من میبارید؟؟صدای اون پسره از پشت دراومد: آب گرم درست شد. میتونید به کارتون برسید.ای خدا این صدا در حال حاضر برای من قشنگترین صدا و این جمله یه جمله مقدس بود.برگشتم سمت دوش و دستم و زیرش دراز کردم.وایییییییییییییی سوختم.....دستم و سریع کشیدم عقب و شیر آب سرد و باز کردم. دمای آب و تنظیم کردم و رفتم زیر دوش.بالاخره حمام پرماجرای من تموم شد. حوله رو به دور خودم پیچیدم. اون یکی حوله رو هم برداشتم و مشغول خشک کردن موهام شدم. بعدازاینکه حوله رو به موهام بستم و لباسم و پوشیدم. لباسهای کثیفم و برداشتم قفل حمام و باز کردم و از در بیرون اومدم.اینور و اونور رو نگاه کردم،کسی نبود. آروم سمت اتاق خودم رفتم . لباسهام و توی یه نایلون انداختم تا یه وقتی بزارم بشورمشون.از تو آینه به خودم یه نگاه انداختم. حوله رو باز کردم. مشغول شونه کردن موهای بلندم شدم. موهام نم دار بودن..من هنوز اونقدر مجهز نشده بودم و سشوار همراهم نبود.برای همین موهام و همونجوری با کلیپس بستم. روبه روی آینه نشستم. نگاهی به خودم انداختم. تو مرامم نبود صورت خوشگلم و بی آرایش بزارم. مشغول شدم.کارم یه ربع هم طول نکشید. ازجلوی آینه بلند شدم. تصمیم گرفتم برم و به رستوران هم سربزنم.تونیک کرم بلندی پوشیده بودم با شلوار کبرتی قهوه ایی. تنها چیزی که لازم داشتم یه شال بود.راه پله ها رو درپیش گرفتم. هرچی که پایین تر می اومدم دهنم باز تر میشد. پایین خیلی خوشگل شده بود.نقطه مقابل اون آشغال دونی ایی که روز اول دیدم. دیوار ها انقدر خوشگل درست شده بودن که دهنم باز مونده بود. قسمتیش کاغذ دیواری شده بود و قسمت بغلیش هم رنگ بود.صداش حواسم و از رستوران منحرف کرد.-: خوب شده؟؟با ذوق دستامو بهم زدم و گفتم: عالیهپسره: کاره شما هم خوب بود نیکو خانمبی اختیار یه لبخند زدم.-: مرسی شریکپسره یه ابروش و برد بالا و گفت: چرا به من میگین شریک؟؟ شونه امو انداختم بالا و گفتم: چون اسمتون رو نمی دونم.پسره یه نفس بلند صدا دار کشی و گفت: ما قراره با هم شریک باشیم اونوقت اسمای همو هنوز نمی دونیم .به صورتم نگاه کرد و جدی گفت: من مهداد متین هستم.یه سری تکون دادم و گفتم: منم نیشام نیکو هستم.سری تکون داد. یکم به هم نگاه کردیم. احساس کردم دیگه کاری اینجا ندارم. یه تکونی خوردم و یه با اجازه ای گفتم و برگشتم بالا.نیشامرو تختم دراز کشیدم و به رستوران فکر می کنم. چقدر با اولش فرق کرده. دیگه اون آشغالدونی نیست که حتی نمی شد توش نفس کشید.خیلی شیک و تر تمیز شده. انگاری این پسره هم همچین بدرد نخور نیست.یاد رستوران باعث شد از جام بپرم. باید همین الان تکلیفمو با این پسره روشن می کردم. حوصله نداشتم از فردا با یه اجنبی اره بدم و تیشه بگیرم. یه دفتر برداشتم و یه نگاه به لباسهام کردم. یه بلوز و شلوار تنم بود. به قدر کافی گشاد و پوشیده بود. به موهام کردم. باز بودن دورم. دست دراز کردم و با گیره جمعشون کردم بالا. یه نگاه به شالم که رو میز توالت بود انداختم. بی خیال من قراره 9 ماه یا این اورانگوتان زندگی کنم. این جوری خفه میشم. این پسره هم به قیافه اش نمی خوره ندیده باشه و با دیدن موهای من بخواد از راه به در بشه.دفتر و خودکارم و گرفتم و از اتاق رفتم بیرون.دری که تو حال باز میشد و بسته بودیم هر دو اتاق و قفل کردهب ودم و تنها یه راه ورود و خروج داشتیم. همون دری که به بیرون و رو تراس باز میشد.یه جورایی انگاری هر کدوم سوییت جدایی داشتیم. این شکلی بهتر بود. راحت تر بودم. از تو اتاق که بیرون اومدم نیم دونستم باید برم دم در اتاقش دنبالش یا صداش کنم. اومدم از حلوی در خونه رد بشم برم سمت اتاقش که صدای بلند تلویزیون متوقفم کرد. پس تو هال نشسته. چه بهتر. میرم تو هال. در هال و باز کردم و وارد خونه شدم. رو مبل جلوی تلویزیون نشسته بود و داشت یه فیلمیو با هیجان نگاه می کرد.چیــــــــــــــــــــش جان من ببینش مثل دخترا رفته تو تلویزیون.رفتم کنار مبل و یه سرفه کردم.سرشو بلند کرد و یه نیم نگاه تند بهم انداخت و سریع سرش و به سمت تلویزیون برگردوند. خودش و رو مبل جابه جا کرد و رفت گوشه مبل. بی حرف.....خنده ام گرففت.هه ... اینو باش فکر کرده می خوام بشینم باهاش فیلم ببینم. دوبار سرفه کردم و اینبار گفتم: ببخشید آقای .... فامیلیش بازم یادم نمیاد اسمش چی بود؟ اورانگوتان؟؟؟ نه اون که اسم در گوشیش بود. فریاد؟؟؟ جیغ ؟؟؟ بی خیال.من: باید حرف بزنیم.دوباره سرشو بلند و با تعجب نگام کرد. -: بفرمایید. گوشم با شماست.این و گفت و دوباره به تلویزیون نگاه کرد. حرصم می گیره از این مدل برخوردش. بی ادب حواسش به من نیست داره فیلم می بینه. به درک می خواست گوش کنه.صدامو صاف کردم و جدی رو به شرکم گفتم: ببینید باید یه برنامه برای رستوران بچینیم. تا اونجا که می دونم این رستوران قبلا" سه وعده غذایی می داده. من می خوام بکنمش دو وعده. صبحونه حذفه. قهوه خونه که نیست. همون ناهار و شام کافیه.ساکت شدم و به پسره نگاه کردم. سر تکون داد. حرفهایی که زدم و تو دفترم نوشتم.دوباره سر بلند کردم و گفتم: لیست غذا ها رو هم نوشتم. قورمه و قیمه می پزیم. با قیمت پایین. چون اینجا تعمیرگاه و محیط کارگریه اگه خورشت باشه قیمتشم مناسب خوب می برن.دوباره نگاش کردم. یه نیم نگاه بهم انداخت و گفت: خوبه.دوباره فیلم.پوفی کشیدم و ادامه دادم.-: زرشک پلو با مرغم درست می کنیم. جوجه و کوبیده و برگ و بختیاری هم همین طور. سالاد کاهو درست می کنیم. خودم درست می کنم. ترشی کلم هم خوبه. رو هر غذا یه ظرف کوچیک می زاریم. مشتریها رو جذب می کنه. اونم خودم درست می کنم.زیتون هم می زاریم. الیته نه رو غذاها. کیلویی می گیریم بسته بندی می کنیم. به صرفه تره.دوباره ساکت شدم. الکی سر تکون داد. اورانگوتان اصلا" حواسش به من نیست. لجم گرفت. گوش نکن. بعدا" حالتو می گیرم.-: باید پیکم بگیریم برای محلیها یا اونایی که میام ویلاشون. همین جا آگهی می چسبونیم. یکی از محلیها بیاد خوبه. یه موتور هم می خوایم. فقط راه بره کافیه.نگاش کردم. هیچی نگفت. همه اینها رو نوشتم. حواسش نیست. یکم آرومتر گفتم: من پشت میز و دخل میشینم و حساب کتابا رو نگه می دارم. شما هم تو آشپزخونه باشید.سر تکون داد. خنده ام گرفت.-: تا وقتی که پیک نیومده شما جاش غذاها رو می برید.سر تکون داد.-: میشی کمک آشپز. خرید مواد غذایی و هر چی هم که لازمه با خودتونه. دوباره سر تکون داد. همه رو نوشتم. خوب فکر کنم کافی باشه. آهان یه چیز دیگه. دوباره نگاش کردم و آروم گفتم: تا وقتی کسی و پیدا نکردیم تمیز کاری میزها و کف رستوران با شماست. غذاها رو هم خودتون سرو می کنید.دوباره سر تکون داد.لبخندم عظیم شد. یعنی انقده این فیلم جذابه؟؟؟همه رو نوشتم. آرومتر گفتم: منم رئیسم.....یهو بر گشت سمتم. ترسیدم. یعنی حرفمو شنید؟ بهم نگاه کرد و گیج گفت: چیزی گفتین؟سریع و دست پاچه گفتم: نه نه فقط اگه میشه این برگه رو امضا کنید.یعنی اگه یکم به حالتم دقت می کرد می فهمید که یه جای کار می لنگه. اما دریغ از یه نگاه درست و حسابی. برو گمشو اصلا" نیم خوام بهم نگاه کنی.برگه رو گرفتم جلوش و خودکارم گذاشتم رو برگه.اونقدر غرق فیلم بود که بدون اینکه به برگه نگاه کنه امضاش کرد. با نیش تا بناگوش باز، خوشحال و راضی از جام بلند شدم. هر چی می خواستم و گرفتم. پسره خنگ. یه فیلم حواسشو پرت کرد. خیلی راحت می تونستم ازش چک سفید امضا بگیرم.بلند شدم و یه شب بخیر گفتم و شاد رفتم سمت اتاقم. این پسره همچینم بد نیست. سرمو گرم میکنه با این خنگ بازیاش. رفتم رو تخت و راحت خوابیدم.نیشامرو تختم دراز کشیدم و به رستوران فکر می کنم. چقدر با اولش فرق کرده. دیگه اون آشغالدونی نیست که حتی نمی شد توش نفس کشید.خیلی شیک و تر تمیز شده. انگاری این پسره هم همچین بدرد نخور نیست.یاد رستوران باعث شد از جام بپرم. باید همین الان تکلیفمو با این پسره روشن می کردم. حوصله نداشتم از فردا با یه اجنبی اره بدم و تیشه بگیرم. یه دفتر برداشتم و یه نگاه به لباسهام کردم. یه بلوز و شلوار تنم بود. به قدر کافی گشاد و پوشیده بود. به موهام کردم. باز بودن دورم. دست دراز کردم و با گیره جمعشون کردم بالا. یه نگاه به شالم که رو میز توالت بود انداختم. بی خیال من قراره 9 ماه یا این اورانگوتان زندگی کنم. این جوری خفه میشم. این پسره هم به قیافه اش نمی خوره ندیده باشه و با دیدن موهای من بخواد از راه به در بشه.دفتر و خودکارم و گرفتم و از اتاق رفتم بیرون.دری که تو حال باز میشد و بسته بودیم هر دو اتاق و قفل کردهب ودم و تنها یه راه ورود و خروج داشتیم. همون دری که به بیرون و رو تراس باز میشد.یه جورایی انگاری هر کدوم سوییت جدایی داشتیم. این شکلی بهتر بود. راحت تر بودم. از تو اتاق که بیرون اومدم نیم دونستم باید برم دم در اتاقش دنبالش یا صداش کنم. اومدم از حلوی در خونه رد بشم برم سمت اتاقش که صدای بلند تلویزیون متوقفم کرد. پس تو هال نشسته. چه بهتر. میرم تو هال. در هال و باز کردم و وارد خونه شدم. رو مبل جلوی تلویزیون نشسته بود و داشت یه فیلمیو با هیجان نگاه می کرد.چیــــــــــــــــــــش جان من ببینش مثل دخترا رفته تو تلویزیون.رفتم کنار مبل و یه سرفه کردم.سرشو بلند کرد و یه نیم نگاه تند بهم انداخت و سریع سرش و به سمت تلویزیون برگردوند. خودش و رو مبل جابه جا کرد و رفت گوشه مبل. بی حرف.....خنده ام گرففت.هه ... اینو باش فکر کرده می خوام بشینم باهاش فیلم ببینم. دوبار سرفه کردم و اینبار گفتم: ببخشید آقای .... فامیلیش بازم یادم نمیاد اسمش چی بود؟ اورانگوتان؟؟؟ نه اون که اسم در گوشیش بود. فریاد؟؟؟ جیغ ؟؟؟ بی خیال.من: باید حرف بزنیم.دوباره سرشو بلند و با تعجب نگام کرد. -: بفرمایید. گوشم با شماست.این و گفت و دوباره به تلویزیون نگاه کرد. حرصم می گیره از این مدل برخوردش. بی ادب حواسش به من نیست داره فیلم می بینه. به درک می خواست گوش کنه.صدامو صاف کردم و جدی رو به شرکم گفتم: ببینید باید یه برنامه برای رستوران بچینیم. تا اونجا که می دونم این رستوران قبلا" سه وعده غذایی می داده. من می خوام بکنمش دو وعده. صبحونه حذفه. قهوه خونه که نیست. همون ناهار و شام کافیه.ساکت شدم و به پسره نگاه کردم. سر تکون داد. حرفهایی که زدم و تو دفترم نوشتم.دوباره سر بلند کردم و گفتم: لیست غذا ها رو هم نوشتم. قورمه و قیمه می پزیم. با قیمت پایین. چون اینجا تعمیرگاه و محیط کارگریه اگه خورشت باشه قیمتشم مناسب خوب می برن.دوباره نگاش کردم. یه نیم نگاه بهم انداخت و گفت: خوبه.دوباره فیلم.پوفی کشیدم و ادامه دادم.-: زرشک پلو با مرغم درست می کنیم. جوجه و کوبیده و برگ و بختیاری هم همین طور. سالاد کاهو درست می کنیم. خودم درست می کنم. ترشی کلم هم خوبه. رو هر غذا یه ظرف کوچیک می زاریم. مشتریها رو جذب می کنه. اونم خودم درست می کنم.زیتون هم می زاریم. الیته نه رو غذاها. کیلویی می گیریم بسته بندی می کنیم. به صرفه تره.دوباره ساکت شدم. الکی سر تکون داد. اورانگوتان اصلا" حواسش به من نیست. لجم گرفت. گوش نکن. بعدا" حالتو می گیرم.-: باید پیکم بگیریم برای محلیها یا اونایی که میام ویلاشون. همین جا آگهی می چسبونیم. یکی از محلیها بیاد خوبه. یه موتور هم می خوایم. فقط راه بره کافیه.نگاش کردم. هیچی نگفت. همه اینها رو نوشتم. حواسش نیست. یکم آرومتر گفتم: من پشت میز و دخل میشینم و حساب کتابا رو نگه می دارم. شما هم تو آشپزخونه باشید.سر تکون داد. خنده ام گرفت.-: تا وقتی که پیک نیومده شما جاش غذاها رو می برید.سر تکون داد.-: میشی کمک آشپز. خرید مواد غذایی و هر چی هم که لازمه با خودتونه. دوباره سر تکون داد. همه رو نوشتم. خوب فکر کنم کافی باشه. آهان یه چیز دیگه. دوباره نگاش کردم و آروم گفتم: تا وقتی کسی و پیدا نکردیم تمیز کاری میزها و کف رستوران با شماست. غذاها رو هم خودتون سرو می کنید.دوباره سر تکون داد.لبخندم عظیم شد. یعنی انقده این فیلم جذابه؟؟؟همه رو نوشتم. آرومتر گفتم: منم رئیسم.....یهو بر گشت سمتم. ترسیدم. یعنی حرفمو شنید؟ بهم نگاه کرد و گیج گفت: چیزی گفتین؟سریع و دست پاچه گفتم: نه نه فقط اگه میشه این برگه رو امضا کنید.یعنی اگه یکم به حالتم دقت می کرد می فهمید که یه جای کار می لنگه. اما دریغ از یه نگاه درست و حسابی. برو گمشو اصلا" نیم خوام بهم نگاه کنی.برگه رو گرفتم جلوش و خودکارم گذاشتم رو برگه.اونقدر غرق فیلم بود که بدون اینکه به برگه نگاه کنه امضاش کرد. با نیش تا بناگوش باز، خوشحال و راضی از جام بلند شدم. هر چی می خواستم و گرفتم. پسره خنگ. یه فیلم حواسشو پرت کرد. خیلی راحت می تونستم ازش چک سفید امضا بگیرم.بلند شدم و یه شب بخیر گفتم و شاد رفتم سمت اتاقم. این پسره همچینم بد نیست. سرمو گرم میکنه با این خنگ بازیاش. رفتم رو تخت و راحت خوابیدم.صدای بسته شدن در باعث شد که برگردم و نگاه کنم ببینم کی بود ؟ چی بود؟ به کنارم نگاه کردم. اه این دختره کی رفت؟ اصلا" چرا اومد؟ چی داشت می گفت؟؟؟؟ بی خیال حتما" چیز مهمی نبود که پاشد و رفت. بی خیال به ادامه فیلمم نگاه کردم. فیلمه خیلی هیجان داشت.ساعت حدودای 1 بود که فیلم تموم شد و منم بلند شدم تلویزیون و خاموش کردم و رفتم تو اتاقم که بخوابم. با باز کردن در اتاق دوباره چشمم به اتاق تر و تمیز و مرتب و چیده شده ام افتاد.خدا این نیکو رو خیر بده. دستش درد نکنه که انقدر اینجا رو تمیز و مرتب کرده. یادم که به اولش می افته حالم بد میشه.لباسهامو عوض کردم و از زور خستگی خیلی زود خوابم برد.**** امروز کلی کار برای انجام دادن دارم. باید کارهای آخر رستوران و ردیف کنم. فردا پس فردا دیگه در مغازه رو باز می کنیم. نمی خوام لحظه آخر یادم بی افته که چه کارهایی رو جا انداختم.به خاطر خستگی این چند وقته ساعت 9 از خواب بیدار شدم. با دیدن ساعت چشمهام گرد شد. خیلی کم پیش می اومد که وقتی کار دارم تا این ساعت بخوابم. از جام بلند شدم و رفتم یه دوش گرفتم و صورتم و زدم و تر و تمیز از پله ها پایین رفتم. خواستم از در پشت مغازه که از خونه به کنار آشپزخونه باز می شد برم تو که گفتم نــــــــــــــــــــــــ ـــــــــه ................قشنگیش به اینه که از در جلو برم تو .از در حیاط رفتم بیرون. رفتم جلوی مغازه. با دیدن شیشه های تر و تمیز و آینه شده مغازه بی اختیار لبخند زدم. جلوی مغازه هم دیگه اونجوری خاکی و برهوت نبود که با هر باد و هر قدم کلی خاک بلند بشه. تختها رو با قالیچه های شیک پوشونده بودیم.

نو نبودن اما تمیز بودن. روشون پشتی گذاشته بودیم و با کمک شمشاد و گلدونهای گل جلوی مغازه رو که به قدر کافی بزرگ بود و باغچه باغچه جدا کرده بودم و تو هر باغچه هم یه تخت جا گرفته بود. راه ورودی از جاده تا کنار در مغازه و از اونجا تا کنار هر باغچه و تخت و با سنگریزه پوشونده بودم.خیلی شیک و تر و تمیز شده بود. الان واسه خودش باغی بود. به شدت من و یاد باغچه های فرحزاد می نداخت. فقط یه قلیون کم داشتیم که بزاریم رو هر تخت. آره جونه خودم کافی بود یه قلیون بزارم که نیکو جون بیاد دمار از روزگارم در بیاره.خوشحال با یه لبخند رفتم سمت مغازه. در و هل دادم و رفتم تو. باد خنک کولر به صورتم خورد. روحمو تازه کرد. صدای موسیقی بلند بود. چقدرم قشنگ بود. یکم گوش کردم. این صدای کیه؟؟؟ اه من خواننده اینو می شناسم بزار .... اهان شاهکار بینش پژوئه. چقده ازش خوشم میاد.غرق صدای آهنگ و موسیقی شدم. یه لحظه زمان و مکان یادم رفت. غرق در آهنگ جلوی در خشک شدم.صبح زود از خواب بیدار شدم. با یاد آوری دیشب و خنگ بازی این پسره خنده ام گرفت. خوبه تا یه مدت برام مثل جوک میمونه . کافیه یادش بی افتم که خود به خود فکم شل بشه و بخندم.باید پا میشدم. قرار بود ساعت 8 کامپیوترم و برام بیارن . خسرو گفت "صبح زود می فرستمش"کامپیوتر قدیمیمو می خواستم بیارم اینجا که تو مغازه بزارم . عمراً لب تاپ عزیزم و بیارم اینجا که بو روغن و اینا بگیره. هر چند با تمیزکاری این شریک جون هیچ چرک و کثیفی دیگه نمیمونه.اما خوب دیگه.هنوز خودمم نمی دونستم که کامپیوتر به چه کارم میاد اما خوب به یه دردی می خوره دیگه. من که نمی تونستم تضمین بکنم از همون روز اول مغازه پر آدم میشه و غلغله میشه و وقت سر خاروندن نداریم.فعلاً تا اون روز می تونستم با کامی جون سرمو گرم کنم. کلی بازی تو کامپیوترم داشتم. خوشحال بلند شدم و رفتم دست و صورتمو شستم و حاضر شدم که برم پایین! لحظه آخر یاد دفتر و قرار داد دیشب افتادم.رفتم و از رو میز توالتم دفتر و برداشتم. ورق آچاری هم که دیشب با خودم برده بودم پیش پسره هم برداشتم. کلاًًاز خودم زیادی خوشم میومد.دیشب برای محکم کاری که نکنه یه وقت یه چی یادم بیاد که من جا انداخته باشم این ورق آچارو هم داده بودم که امضا کنه. الان می رفتم پایین و سر فرصت قرارداد و تو این برگه پاک نویس می کردم.دفتر دستکمو برداشتم و رفتم پایین. از ورودی کنار آشپزخونه وارد شدم . یه راست پشت میز خوشگلم رفتم. عاشق این صندلی چرخدارا بودم.دفترمو گذاشتم روی میز و رو صندلی نشستم . خوشحال واسه خودم چند دور چرخ خوردم که دیدم یکی میزنه به در شیشه ای مغازه! یه نگاه کردم دیدم که عباس راننده خسروئه. با لبخند بلند شدم و رفتم کلید انداختم در و باز کردم. بعد یهو یادم افتاد که چرا این کرکره اش بالاست؟ مطمئن بودم آقای جیغ هنوز بیدار نشده پس کرکره مغازه چرا بالاست؟؟؟؟نکنه این پسره گیج میزنه و از دیشب یادش رفته کرکره رو ببنده؟ اه من بدبخت و بگو که از حالا باید مواظب حواس پرتی این اورانگوتانم باشم.با عباس سلام و احوال پرسی کردم. و عباس زحمت کشید و کامپیوترو بند و بساطش و آورد تو مغازه و رو میز گذاشت . با ذوق سیم میماشو وصل کردم. دو تا اسپسکراشم خوشحال دو طرفش گذاشتم . از همین الان ذوق آهنگ گوش کردن تو این فضای بزرگ و نیمه خالی و داشتم که صدا توش پخش میشد.از عباس حال خسرو و پرسیدم که گفت خوبه و خیلی خوشحالِ که شما دارید سخت تلاش میکنید و از این چیزا. یه دو دقیقه به مغازه نگاه کرد و کلی ازش تعریف کرد و رفت. منم به روی خودم نیاوردم که تمیز کاری و قشنگی اینجا کار اون پسره است. همه رو پای خودم نوشتم. می دونستم الان میره برای خسرو همه چیزو تعریف میکنه. بزار بره بگه نوه اش چقدر کاری و زحمت کشه و اون پسره چقده تنبل و بی کار و بی عاره.سریع رفتم کامپیوتر و روشن کردم . نشستم پشت میزو همون جور که آهنگها رو سلکت می کردم تا پلی کنم تو مغازه چشم چرخوندم . آهنگها رو پلی کردم. صدای موزیک تو رستوران بزرگ پیچید. حس واقعا" قشنگی به آدم میداد.تو مغازه چشم چرخوندم .میزم درست جلوی در ورودی بود. هر کی از در وارد میشد من اولین کی بودم که می دیدمش.در ورودی مغازه به وسط مغازه باز میشد. از ورودی تا جلوی میز من برای رفت و آمد باز گذاشته بودن و میز و صندلیها از این راهرو که به صورت فرضی مشخص شده بود چیده شده بودن.میز های شیشه ای مستطیل و مربع با پایه های فلزی و صندلیهای پشت بلند قرمز و مشکی.خیلی شیک بودن. فکر کنم این میز و صندلیها مال مغازه قبلی پسره است. اه اعصابم خورد شد اسمش چی بود؟؟؟؟ خسته شده بودم بس که تو فکرهامم بهش میگفتم اورانگوتان، پسره ، شریک، داد و فریاد. باید اسمش و دوباره می پرسیدم و می نوشتم تو دفترم که یادم نره.دوباره به رستوران نگاه کردم. لوسترای حبابی اینا برای کافی شاپ خودمون بود.. یخچال قرمز شیک با آرم کوکاکولا هم سمت چپ میزم یکم اون سمت تر خودنمایی می کرد. چقدر سر اینکه شرکت کوکاکولا این یخچال خوشگله رو برامون بیاره کل کل کردیم. آخرشم این ساره نفله نمیدونم چه عشوه ای برای پسر ویزیتورِ اومد که پسره در عرض یه هفته یخچالو برامون آورد. چیزی که اگه می خواستیم رو روال گیر بیاریم زودتر از 2 دیگه نوبتمون نمیشد.یه یخچال بزرگ دیگه هم سمت راستم بود که میزم از بغل بهش چسبیده بود . این یخچالم بدنه هاش قرمز بود. کلا" ست رستوران قرمز مشکی بود.این یخچالم چیز خوبی بود. برای این پسره است. می شد توش و پره ترشی و سالاد و ماست و این جور چیزا کرد که چشم ملت و در بیاره و سفارش بدن.نوشابه و دوغ و اینا رو این پسره سفارش داده بود قرار بود فردا برامون بیارن . باید یه چرخی هم تو روستا می زدم. شاید می شد مواد اولیه و سبزیها و این جور چیزا رو از همین جا تهیه کرد.باید لیست خرید می نوشتم. خودم از دو روز پیش لیست غذاها و با قیمتها داده بودم چاپخونه که برامون تراکت بزنن. دیگه امروز می رسید. حرف غذا و اینای دیشبم فرمالیته بود. اصلا" منتظر بودم این پسره یه چی بگه دیشب که یکم جیغ جیغ کنم و قلدر بازی در بیارم.چشمم به رستوران بود. آهنگ تو گوشم پیچید. آروم زیر لب زمزمه اش کردم.کنارم بخواب وبه دورم بتاب واز این لب بنوشچو تشنه که آبویهو چشمم خورد به این پسره. جلوی در ایستاده بود و مثل منگلا چشمهاشو بسته بود وهمچین بگی نگی سرش تکون می خورد. با چشمهای گرد شده به این خل و چل نگاه می کردم. نکنه هنوز خوابه و تو خواب پا شده اومده اینجا. ولی چه توانایی هم داره تو خواب چه به خودش رسیده. وای خسرو ببین چه نونی تو کاسه ام گذاشتی پسره خواب گرده نصفه شبی نیاد سر وقتم بی عفتم کنه؟یعنی منحرف تر از منم پیدا میشد؟ یه سره رفتم سراغ چه چیزایی.هنوز متعجب این خوابگردی شریک محترم بودم که چشمهاش باز شد و با چرخوندن سرش چشمش افتاد تو چشمهای گشاد و صورت مبهوت من.مهدادآهنگ تموم شد. خیلی معرکه بود. حسابی رفته بودم تو حس. جوری که چشمهامو بسته بودم و با همه وجودم به آهنگ گوش می کردم. چشمهامو باز کردم. اومدم برگردم که چشمم رفت تو چشمهای نیکو. چقده چشمهاش گشاده؟ چشم گاوی به این میگنا ...آدم و می ترسونه. اوه اوه مادرفولاد زره.چشمهاش انقده قلنبه زده بود بیرون که احساس می کردم هر لحظه ممکنه تخم چشمهاش بیافته بیرون. حواسم رفت به کل صورتش. دهنش باز مونده بود. رو میز خودشو کشیده بود جلو. دستهاش رو میز بود و مبهوت و متعجب بهم نگاه می کرد.اه ببند دهنتو بابا تا ته حلقومت پیدا شد. دختر و انقده .... بی خود نیست تا حالا موندی رو دست ننه بابات کافیه 2 دفعه این جور یته حلقتو به ملت نشون بدی. اخم کردم و دقیق نگاش کردم. ساید بفهمم چرا شمایلش این ریختی شده.تازه فهمیدم چرا چشمهاش این جوریه. ای ددم هی. این دختره من و غرق آهنگ دید؟؟؟؟ خوب حتما" واسه همین انقده متعجبه دیگه. دلیل دیگه ای نمی تونه داشته باشه. منم که کامل رفته بودم تو حس آهنگ. بد سوتی دادم جلوش.اصلا" این دختره این ساعت روز اینجا چی کار میکنه؟؟؟ اصلا" این صدای بلند آهنگ از کجا میاد. اِه این کامیپوتره از کجا اومده؟ تا دیشب که این میز خالیه خالی بود. یادم نمیاد کامپیوتر تو بساطمون بوده باشه.اه این دختره هم کشت منو با این تعجبش. ببند دهنتو دیگه . یه سرفه کردم همراه با یه اخم کوچیک و بدون اینکه به روی خودم بیارم رفتم جلو. سلام کردم. با سلامم به خودش اومد و بالاخره دهنش و بست.من: سلام. صبحتون بخیر. این کامپیوتره از کجا اومده؟یه نگاه به کامپیوتر کرد و دوباره بهم نگاه کرد و گفت: مال منه امروز برام آوردن. گفتم لازم میشه.نمی دونستم کامپیوتر برای چیه. نه چرا ایول دختره چه عقلی داره. خودم که اصلا" به کل یادم رفته بود. خوب شد این کامپیوتر آورده. منم میرم پیرینترمو میارم. نصب میکنم به این کامپیوتر و سفارشات و از اینجا می گیریم و می زنیم تو کامپیوتر و از اون ور از تو آشپزخونه پیرینت می گیره. دیگه لازم نیست هی یکی از اینجا بدوئه تو آشپزخونه برای سفارش دادن. تو فست فوت یه هفته اول که نمی دونستیم یه همچین چیزی داریم مکافات داشتیم. یکی باید همیشه در حال دوییدن بین آشپزخونه و میز سفارشات می بود. نه انگاری دختره حالیشه.اومدم رد بشم برم که نیکو صدام کرد.-: آقای ؟؟؟؟؟؟هر چی ایستادم بقیه اشو نگفت. اینم کم حافظه بودا. رفتم کمکش.-: مهداد متین هستم.سری تکون داد و گفت: بله آقای متین. کی می خواید برید دنبال موتور؟؟؟؟چشمهام گرد شد. موتور؟؟؟؟ موتور برای چی ؟؟؟؟-: موتور؟؟؟؟اخم کرد اما نمی دونم چرا احساس می کردم چشمهاش داره می خنده.با صدایی که ناراحت و دلخور بود گفت: آقای متین یادتون رفته؟ قرار بود برای پیک یه موتور بخریم. امروزم بگیریم بهتره. فکر کنم این تعمیرگاه های اطراف موتور تو دست و بالشون باشه. یه سوالی بکنید بد نیست.بعدم باید برین با یه قصابی و مرغ فروشی قرار داد ببندین برای مرغ و گوشتمون. اگه بتونید از همین محلیها خرید کنید کار خودتون راحت تر میشه دیگه مجبور نیستید برای هر چیزی هر روز این همه راه تا تهران برید و برگردید.چشمهام در اومد از تعجب. این چقده دستور میده. اصلا" برای چی من باید همه کارها رو بکنم و خانم رو صندلی لم بدن؟ پس کار اون چیه؟؟؟؟؟ چه رئیس بازی ایم در میاره برا من...یه اخم کوچیک کردم جوری که انتهای ابروهام رفت بالاو می دونستم وقتی این جوری اخم میکنم جذبه ام میره رو 1000 ... دختره باید همین اول کاری بدونه با کی طرفه. مردی گفتن نه برگ چغندر.-: ببخشید بعد اگه من همه این کارها رو بکنم به شما بد نمی گذره؟ شما قراره چه کار کنید؟؟؟؟یه ابروش به حالت مسخره ای رفت بالا. گوشه لبش کج شد. انگار سعی داشت جلوی خنده اشو بگیره. رو صندلی نشسته بود و منم کنارش بودم. صندلیشو چرخونده بود رو به من و به منی که کنارش رو به اون ایستاده بودم نگاه می کرد.-: من پشت دخل میشینم و سفارش می گیرم و حساب کتاب می کنم.چه خوشحالم هست. فکر کرده اومده مهمونی.-: بعد اونوقت چرا من نباید بشینم پشت میز و شما برید خرید؟این بار هر دو ابروش رفت بالا و دیگه رسما" لبخند می زد.-: برای اینکه خودتون قبول کردین.دوباره من فکم افتاد. با بهت گفتم: من به ریش بابام خندیدم که قبول کردم. کی این کارو کردم که خودم یادم نمیاد؟دیگه خنده اش حسابی گشاد شده بود و همه دندوناش پیدا بود. چه مرتبم هست. اورتودنسی کردی؟-: دیشب قبول کردین دیگه اگه یادتون نمیاد من مسئولش نیستم. خودتون میدونید و اون فیلم بسیار جذابتون.فیلم؟ فیلم دیشب و می گفت؟ تازه یادم اومد دیشب اومد باهام حرف بزنه و من اصلا" حواسم نبود و همه اش تو فیلم بودم. آخرم بی حرف پا شد و رفت. اگه بی حرف بود پس این دختره چی میگفت که خودتون قبول کردین؟؟؟؟اخم کردم: من اصلا" یادم نمیاد.دوباره با همون لبخندش گفت: اتفاقا" حدس می زدم که یادتون نیاد برای همینم یاد داشت کردم و شما هم امضاش کردین.دفتری که رو میز بود و برداشت و ورق زد و یه صفحه اشو باز کرد و گرفت جلوی صورتم. چشمهام در اومد. پای صفحه امضای من بود و یه امضای دیگه که فکر کنم احتمالا" مال خودشه.خم شدم و کله امو تقریبا" فرو کردم تو دفتر. با چشمهام و نوک بینیم داشتم دفتر و سوراخ می کردم. این دیگه چیه؟؟؟ من بشم کمک آشپز؟ من پادو بشم و میزا رو تمیز کنم؟ گارسون بشم و غذا سرو کنم؟ آخرشم کارگر بشم و زمین و تی بکشم؟ این چیه؟ مسئول خرید و پیک احتمالی؟؟؟؟؟همه کارها رو من بکنم و این ... این دختره خوش بگذرونه؟؟؟؟؟با چشمهای در اومده. با اخم عمیق صاف ایستادم و گفتم: این انصاف نیست که من همه کارها رو بکنم و شما بیکار باشید فکر کردم با هم شریکیم.دختره شونه اشو بالا انداخت و گفت: جدی؟ این انصافه که من دو ساعت برای خودم فک بزنم و شما تو تلویزیون باشید؟ درس عبرتی میشه که به آدمهای اطرافتون مخصوصا" شریکتون بی توجهی نکنید.در ضمن منم بیکار نیستم. هم حسابدارم هم مسئول سفارشات و هم سالاد و ترشی ها و زیتونا با منه.الانم به جای یکه به دو کردن با من بهتره برید دنبال موتور بگردید.یعنی دوست داشتم سرمو بکوبم به دیوار. ببین یه فیلم چه جوری من و برده زر خرید این دختره کرده بود. حیف که ازم امضا داشت وگرنه می دونستم چی کارش کنم. دختره سرتق فکر همه جاشم کرده بود. آخر برگه اش نوشته بود در صورتی که من از قرارداد پیروی نکردم اون می تونه ریاست رستوران و به طور کامل به عهده بگیره.آی دوست داشتم دفترشو پاره کنم که مثل علم جلو چشمم نگیرتش. اما حیف که همون برگه و امضام یه جور مدرک و سند بود.خوب شده این دختره زنم نیست و فقط شریک کاریمه. ببین برای یه فیلم چه جوری ازم بیگاری می کشیه. اگه زنم بود معلوم نبود به خاطر هر یک دقیقه بی توجهی چی کارم می کرد.پوفی کردم و به ناچار برگشتم و از رستوران اومدم بیرون که برم دنبال موتور. دختره از قیافه اش شیطنت می بارید.خدا بخیر کنه این 9 ماه و با این بشر......خوب دیگه بریم سراغ مهدادیه موتور قراضه از این تعمیر کاره که مغازش بیست قدم جلو تر از رستوران بود خریدم. هن هن کنان آوردم دم رستوران.خیلی کر و کثیف بود باید حسابی تمیزش می کردم. انقدر روش روغن و گرد و خاک بود که نتونستم بشینم روش و تا اینجا بیام. هر چند همچین فرقی هم نداشت. همین الانشم که تا اینجا آوردم کل هیکلم به گند کشیده شده بود. حیف تیپی که زده بودم.موتور رو به پشت رستوران بردم تا یه دستی به سر و روش بکشم. اینجوری اصلا قابل استفاده نبود. شیلنگ آب رو برداشتم و با فشار زیاد گرفتم رو موتور. بیشتر روش روغن بود. روغن هم پاک کردنش مصیبت بود. لامصب با آب پاک نمیشد. با همون دستای خیسی که آب ازش می چکید رفتم بالا تا تاید بیارم. یه سطل کوچیک هم تو آشپزخونه ی بالا بود کارم و راه می انداخت. یه نگاه اجمالی به سر تا پام انداختم.لباسام که ریده شده بود اما خوب نمیشد نابودشون کنم که. آستین هامو تا آرنج زدم بالا. پاچه هامو هم تا زانوم تا کردم.جون میده با این قیافه برم تو رستوران و جلوی نیکو جولون بدم.

هه هه پس می افته. تو این هوای مزخرف و شرجی جون میده تو فضای باز شلنگ آبو بگیری رو سرت.به این چیزا فکر می کردم و برای خودم می خندیدم. با خودم خوش بودم که صدای یه جیغ گوش خراشی دخترونه از تو رستوران بلند شد.رستوران .. نیکو ... نیکو ...هول شدم. سطل کف صابون و ول کردم رو زمین و دوییدم سمت رستوران.خودم رو از در پشتی انداختم تو رستوران ولی کسی نبود. دوییدم تو آشپزخونه. دستهای کفیمو بالا گرفته بودم و اماده که هر کسی و جلوم دیدم با یه مشت بزنم ناکارش کنم.در آشپزخونه رو هل دادم و پریدم تو .....نیکو جلوم ایستاده بود و با وحشت به روبه روش نگاه می کرد. یه دستشو گذاشته بود جلوی دهنش تا از وحشتش کم کنه. -: چیه؟ چی شده؟ چرا جیغ کشیدی؟؟؟نیکو یه نگاهی به من کرد و بعد دستش و بلند کرد و به یه نقطه جلوش اشاره کرد.برگشتم ببینم کی جرات کرده بیاد تو ملک من تا بزنم شل و پلش کنم .....یا ابولفضل این دیگه کیه؟؟؟جلو روم یه مرد شکم گنده حدودا" 30-40 ساله بود اما کثیف ... اونقدر که از زور کثیفی سیاه شده بود. یه کلاه آشپزی کثیف و چرک هم رو سرش بود. از این دمپایی ها که قدیما تو دستشویی ها میذاشتن هم پاش بود. سر و وضعش خیلی نا مرتب بود. لباس هاشم که چه عرض کنم. روپوش تنش بود ولی هیچ نشونه ای از سفیدی تو اون روپوش باقی نمونده بود. هر رنگی بود بجز سفیدصاف ایستادم. اخم کردم. این توده کثیفی تو آشپزخونه من چی کار میکنه؟؟؟با همون اخمم محکم گفتم: شما کی باشید؟ اینجا چی کار می کنید؟مرده به حرف اومد:-: سلام...آقا من یدا... ام.-: اسمتو نپرسیدم. میگم اینجا چی کار می کنی؟یدا...: شما باید آقا مهداد باشید؟ابروهام پرید بالا. نیکو برگشت و بهم یه نگاه متعجب انداخت.-: اسم منو از کجا می دونی؟لبخندی زد که دندون های نامرتبش معلوم شد و گفت: من آشپز اینجام... آقا منصور و خسرو خان منو میشناسن... بهم گفته بودن چند روزی رستوران تعطیله منم رفته بودم ولایت خودمون...امروز برگشتم. یکسالی میشه اینجا هستم همین جا هم زندگی میکنم...نیشام نفس راحتی کشید... انگار خیالش راحت شد طرف دزدی چیزی نیست... این آشپز اینجا بود؟ واویلا چه شود...یهو به خودم اومدم. با تعجب برگشتم سمت یدا... و گفت: گفتی کجا زندگی می کنی؟؟؟

یدا...: همین جا ...با دست به تخت بزرگ توی آشپزخونه اشاره کرد.نیکو با وحشت گفت: چی ؟؟؟؟حق داشت بدبخت. یه گوله کثیفی توی آشپزخونه واقعا" وحشت آور بود.یاد روز اولی افتادم که با کارگرا اومده بودیم رستوران و تمیز کنیم. یه توده چرب و سیاه رو تخت خوابیده بود که مگس دور و برش بود. نکنه همین یدا.. بوده باشه. اونقدر اون روز کار داشتم که به کل این موضوع و فراموش کردم.سر بلند کردم و گفتم: ببینم .. اون روز که کارگر آورده بودم تو اینجا خواب بودی درسته؟؟یدا...: بله آقا همین جا رو تخت خوابیده بودم.-: پس کی رفتی که من ندیدمت؟یدا...: راستش آقا از بیرون سر و صدا اومد منم از خواب پریدم. دیدم خالا که بیدار شدم بهتره راه بی افتم برم ولایت. این بود که ساکمو برداشتم و از در پشتی رفتم بیرون.اخمم بیشتر شد. مرتیکه به خودش زحمت نداد همون روز خودشو معرفی کنه که ما الان این جوری شوکه نشیم.یدا.. انگار متوجه شد که جفتمون از حضورش ناراحت و ناراضی هستیم. برای همینم دست پاچه تندی اضافه کرد.یدا...: از وقتی از شهرمون اومدم جایی رو نداشتم آقا منصور بهم اینجا هم جا داد و هم کار تا بتونم خرجم و در بیارم. الانم برگشتم تا براتون آشپزی کنم.صدای نیکو باعث شد بهش نگاه کنم با اخم به یدا.. نگاه می کرد و دماغشم چین داده بود انگار چندشش میشد حتی بهش نگاه کنه.نیکو: ما نمیتونیم همینطوری به شما اجازه کار بدیم اونم با این شکل و شمایل.اشاره ای به سر و وضع یدا... کرد. دوباره یه نگاه منزجر بهش انداخت و گفت: قبل هر کاری بهتره برید خودتون و بشورید و یه هموم 4 ساعتع برید. خیلی ناجورین. بعدم اگه یکم وضعتون بهتر شد باید یه تست غذا هم ازتون بگیریم. من نیم دونم شما قبلن برای چه جور آدمهایی غذا درست می کردین اما ما این همه خرج اینجا نکردیم که غذای ناجور بدیم دست ملت. پس تا امتحانتون نکنیم از جا و کار خبری نیست. تا فردا می تونید بمونید. فردا غذا درست می کنید و ماتست می کنیم اگه بتونیسد راضیمون کنید می تونید ...دوباره با نارضایتی و انزجار به تخت نگاه کرد و با دست اشاره کرد و گفت: می تونید اینجا بمونید.این و گفت و برگشت به من نگاه کرد. منم با نظرش موافق بودم. هر چیزی که لازم بود و گفت. دیگه چیزی نمونده بود.به یدا... نگاه کردم. منتظر تایید من بود. من: منم با خانم موافقم تا امتحانت نکنیم نیم تونیم بگیم که می تونی بمونی یا نه.راستی کارت بهداشت داری؟؟؟یدا.. به تته پته افتاد و با سر پایین افتاده گفت: نه آقا ندارم.اخم کردم و گفتم: همین فردا میری آزمایش میدی. بدون کارت حتی اگه بهترین آشپزم باشی نگهت نمی داریم.یدا.. که همه امیدش به من بود یهو بادش خوابید و نا امید سرش و انداخت پایین و یه چشمی گفت.مرده چه انتظاری از من داشت؟ خیلی خوش خیال بود که فکر می کرد با این سر و شکلش با روی باز ازش استقبال می کنیم.نیکو چرخید و بی حرف از آشپزخونه رفت بیرون. منم دیگه کاری اینجا نداشتم. منم از آشپزخونه رفتم بیرون که برم به شستن موتورم برسم.نیشامجلوی آینه از قیافه خودم مطمئن شدم...به خودم یه چشمک زدم و راه افتادم ... باید میرفتم ببینم این یدا..خان چه گلی به سرمون میزنه ... حالا خدا کنه دست پختش برعکس سرو وضعش خوب باشه...یهو یه فاجعه تو مخم راه پیدا کرد.اگه این دست پختش خوب نباشه و همه اش کثیف کاری کنه فردا ما چیکار کنیم؟؟حالا خدا رو شکر که کارت بهداشت و تونسته بود بگیره و آلودگی مالودگی نداشت. همین مونده بود که با اون لباسا و سر و صورت چرکول انگل منگلم داشته باشه.از پله ها به پایین سرازیر شدم. دیدم آشپز محترم درحال آشپزی هستن. چه با عشق هم آشپزی میکنه. انگار فقط برای اینکار زنده است. دیدم داره زیر لب یه چیزی هم زمزمه میکنه. یکم نزدیک تر رفتم، تونستم صداش رو بشنوم. داشت یکی از آهنگ های کوچه بازاری قدیمی رو میخوند.سپیده دم اومد و وقت رفتنحرفی نداریم ما برای گفتنحرفی که بوده بین ما تموم شداین جا برام نیست دیگه جای موندنمن میرم از زندگی تو بیرونیادت باشه خونمو کردی ویرونخونمو کردی ویرونچه صدای قشنگی هم داشت. نگاهی به سرو وضعش کردم. واقعا کثیف بود. اگه اینجا رستوران منِ پس باید مثل یه آشپز واقعی بگرده.اه اه بدم میاد. اول از همه باید برای این یه دست لباس بخرم که مثل این خونه به دوشای چرک و چیل نباشه. آدم باید رغبت بکنه غذاشو بخوره یا نه؟خواستم برم بالا مانتو بپوشم و برم خرید. آخه یه تیشرت آستین دار بلند تنم کرده بودم. به درد بازار و خرید نمی خورد. همین مغازه می پوشیدم خوب بود. اما یاد قرارداد افتادم که با اون پسره نوشتم. وظیفه اون بود همچین چیزایی بخره. به من ربطی نداشت.از الان بخوام کوتاه بیام فردا نمی تونم حرفم و به کرسی بشونم. دیگه تره هم برام خورد نمی کنه.راستی فامیلیه اورانگوتان چی بود؟؟ اسم کوچیکش که متین بود. فامیلیش رو یادم رفت. وای الان که نمیتونم برم بهش بگم وای متین جون میشه بری برام خرید؟خب بهتره به همون آقا متین قناعت کنم.برگشتم واز همون پله هایی که چند دقیقه پیش پایین اومده بودم رفتم بالا. توی حال که حضور نداشت. به سمت اتاقش رفتم. در زدم. کسی جواب نداد.حالا هی میخوام مبادی آداب باشم بقیه نمیزارن. یه بار دیگه در زدم. بازم کسی جواب نداد به جهنم. انگار کسی اون تو نبود. اما محض حصول اطمینان از زنده بودنش در رو باز کردم. با دیدن صحنه ایی که روبه روم بود خشک شدم.خدایا چشم و گوشم به باد رفت. بخدا من هیز نبودم اما خب این چرا اینجوری نشسته بود و آهنگ گوش میکرد؟؟؟میمیردی حالا یه بلوزی پیراهنی چیزی تنت می کردی بعد اون بی صاحاب هنزفریتو تو گوشت می زاشتی؟؟؟ معلوم نیست صدای آهنگ و چقدر تخته کرده که نشنید در زدم.گیج و مات داشتم به بالا تنه لختش نگاه می کردم. برام عجیب بود که چه جوری این پسر انقده ماهیچه داره؟؟؟

از همین جام که نگاه می کردی انگاری یه بدن داره سنگ ....یهو به خودم اومدم و چشمهامو درویش کردم و پشتمو کردم بهش.با مشت کوبیدم به در اونقدر کوبیدم تا متوجه بشه. وقتی صدای تختش و شنیدم فهمیدم که یه تکونی به خودش داده و احتمالا" فهمیده من اینجام. از رو شونه ام آروم یه نگاه ریز به پشتم کردم که دیدم بلند شده و تندی تیشرتش و برداشته داره میکنه تو کله اش.سرد و محکم گفتم: بیاید تو حال کارتون دارم.سریع از اتاق اومدم بیرون. والله خسرو من و هیز بار نیاورد. هرچی هست زیر سر خود اورانگوتانشه! می خواست انقده هیکلش عجیب نباشه. هر چند از اون قد و قواره اش باید می فهمیدم از این زپرتی ها نیست. حدود پنج دقیقه گذشت. روی مبل نشسته بودم که متین خوش هیکل شرف یاب شدن.( خوب هیکلش خوب بود دیگه دروغ بگم ?بگم نبود؟؟؟)ازجام تکون نخوردم. زیر چشمی نگاهی بهش انداختم. پررو پررو اومده بغل من نشست. بی حیای لخت!متین خیلی خونسرد و بی تفاوت گفت: امری داشتید؟سعی کردم مثل خودش خونسرد باشم و به روی خودم نیارم که لخت دیدمش.من: بله... الان باید برید برای آشپز پیشبند و کلاه تمیز و سفید رنگ بگیرید یه لیست خریدم دارم که باید انجام بدید.یه تای ابروش رو بالا فرستاد و گفت: چرا من؟مثل خودش یه ابرومو بردم بالا و گفتم: پس کی؟؟ وظیفه شماست انتظار که ندارید من برم؟اخم کرد و گفت: کی گفته وظیفه منه؟؟؟یه لبخند بدجنس زدم و گفتم: تو قرارداد نوشته می خواید دوباره بیارم بخونیدش؟؟؟نفسش رو با عصبانیت بیرون داد گفت: نخیر لازم نیست.لبخند خبیثم گشاد تر شد.من: خوب می تونید برید دیگه.منتظر بودم که بره اما از جاش تکون نخورد.منتظر نگاش کردم.صاف بهم نگاه کرد و گفت: فکر کنم وقتی با هم تو یه خونه زندگی می کنیم داشتن حریم خصوصی خیلی مهمه. پس اگه من آتیشم گرفتم تا صداتون نکردم یا بهتون اجازه ندادم وارد اتاقم نشید.فکم افتاد. پسره پرو ... رسما" به من گفت: فضولی .. نه دیگه حرفش همین معنی و داشت. یعنی که چی فکر کرده من بی اجازه سرک می کشم تو اتاقش؟؟؟با حرص گفتم: ولی من کارتون ...اومدم بگم داشتم که حرفمو قیچی کرد و گفت: عرض کردم حتی اگه من آتیش گرفتم هم حق ندارید بیاید تو اتاقم.فکم منقبض شد. دندونامو رو هم فشار می دادم. دلم می خواست با مشت بکوبم تو صورتش.با یه لبخند مسخره از جاش بلند شد و مسخره گفت: فعلا" ...خیلی دوست داشتم جوابشو بدم اما چی می گفتم؟؟؟ تلافیشو سرت در میارم غول بیابونی.با حرص از جام بلند شدم و رفتم تو اتاقم و هر چی حرص داشتم سر بالشت بدبختم خالی کردم.مهداداز صبح تا به حال انقدر هوا گرم بود که احساس کردم دارم می پزم. فکر کنم کولر اینجا خرابه ...اه خرج تعمیر کولر هم به هزینه ها اضافه شد.دیدم همینجوری بخوام اینجا دراز بکشم گرما زده میشم.تحمل گرما رو نداشتم. بلند شدم رفتم یه دوش آب سرد گرفتم و برگشتم. خودمو خشک کردم. موهامم گذاشتم که خیس بمونه یکم خنک شم. شلوار جینمو پام کردم و بی خیال تیشرت شدم.شلوارم برای این پوشیدم که نکنه یه وقت کاری پیش بیاد. اصولا" عادت نداشتم تو اتاقم تیشرت تنم کنم. این جوری راحت تر بودم.حوصله امم عجیب سر رفته بود. گوشیمو درآوردم و هندزفریشو زدم بهش و صدای آهنگ و زیاد کردم و گذاشتم تو گوشم و رفتم تو حس.تو حس آهنگ بودم که صدای گرومپ گرومپی شنیدم.خدایا یعنی زلزله اومده؟ ولی چرا فقط آوار داره بدون زمین لرزه؟؟؟سریع صاف نشستم و گوشیو از گوشم برداشتم و سرمو چرخوندم.نیکو خانم جلوی در ایستاده بود. پشت به اتاق و با مشت می کوبید به در. بدبخت در اتاقم. جیگرم برای در اتاقم کباب شد که زیر مشت و لگدای نیکو داشت جون می داد.از طرفی هم خنده ام گرفته بود. این فسقلی با چه جون و قدرتی می تونه انقدر محکم بکوبه به در؟؟؟از جام بلند شدم و تیشرتمو از رو لبه تخت برداشتم پوشیدم. صدای کوبش در قطع شد و صدای نیکو بلند شد.نیکو: بیاید تو حال کارتون دارم.این و گفت و سریع از اتاق رفت بیرون. خنده ام گرفت. این دختر چقده پرروئه. دیگهع تو خونه هم دستور میده.از قصد گذاشتم یه 5 دقیقه بگذره و بعد برم بیرون. رفتم تو حال. رو یه مبل دو نفره نشسته بود.بزار یکم اذیتش کنم.از عمد رفتم کنارش نشستم. تعجب کرد. یه جورایی هم بهم چشم غره رفت. به زور جلوی خنده امو گرفتم.خونسرد و بی تفاوت گفتم: امری داشتید؟نیکو یه نگاهی بهم کرد و گفت: بله... الان باید برید برای آشپز پیشبند و کلاه تمیز و سفید رنگ بگیرید یه لیست خریدم دارم که باید انجام بدید.بله؟؟؟ من برم؟؟؟؟ چرا اون وقت؟؟ حالا رفتن مسئله ای نیست اما چرا خودش نمیره؟؟؟یه ابرومو فرستادم بالا و گفتم: چرا من؟نیکو هم یه ابروشو برد بالا و گفت: پس کی؟؟ وظیفه شماست انتظار که ندارید من برم؟اخم کردم و گفتم: کی گفته وظیفه منه؟؟؟یه لبخند خبیث زد. واقعا" می تونم بگم لبخندش خیلی معنیها داشت. گفت: تو قرارداد نوشته می خواید دوباره بیارم بخونیدش؟؟؟نفسمو رو با عصبانیت بیرون دادم. اه اینم مارو کشت با این قرار داد بمیرمم دیگه فیلم نگاه نمی کنم. لبخند خطرناکش گشاد تر شد. واقعا" باید از این لبخند ترسید. معلوم نیست تا کی می خواد اون قرار داد و پیرهن عثمون کنه برام. این تازه اولشه. تقصیر خودمه خیلی زود کوتاه اومدم داره سواستفاده می کنه.نیکو: خوب می تونید برید دیگه.منتظر بود که برم اما از جام تکون نخوردم. یعنی من حال این فسقلیو نگیرم مهداد متین نیستم.یکم زل زل نگاش کردم. اونم منتظر نگام کرد.زل زدم تو چشمهاش و گفتم: فکر کنم وقتی با هم تو یه خونه زندگی می کنیم داشتن حریم خصوصی خیلی مهمه. پس اگه من آتیشم گرفتم تا صداتون نکردم یا بهتون اجازه ندادم وارد اتاقم نشید.با دقت بهش نگاه کردم. تو جاش خشک شد. لبخند بدجنسش رفت و دهنش یکم باز موند. ناباور نگام کرد. انتظار یه همچین حرفی و ازم نداشت. دوست داشتم بخندم اما اگه می خندیدم پرو میشد. فقط زل زدم بهش. نمی خواستم یه حرکتشم از دستم در بره. داشت حرص می خورد.حرصی گفت: ولی من کارتون ...خونسرد و آروم پریدم وسط حرفش و گفتم: عرض کردم حتی اگه من آتیش گرفتم هم حق ندارید بیاید تو اتاقم.چقدر وقتی حرص می خوره با مزه میشه. فکش از حرص تکونی خورد. خوب خانم کوچولو من که می خواستم کاری به کارت نداشته باشم و محترمانه با هم کار کنیم خودت نزاشتی. خودت اومدی و با اون قرارداد مسخره سر جنگ و باز کردی.پس تقصیر خودته من بی گناهم.خوب دیگه زیادی حرص خورده.یه لبخند کج زدم و از جام بلند شدم و گفتم: فعلا" ...از خونه اومدم بیرون. سوار ماشین شدم. ماشین و روشن کردم و راه افتادم. از جلوی رستوران که گذشتم پقی زدم زیر خنده. وای که یاد قیافه حرصی نیکو هم که می افتاتم می ترکم از خنده. دختره بامزه ای بود.نیشاماز جام بلند شدم. یه دستی به لباسام کشیدم. که چی من نشستم اینجا برای خودم حرص می خورم؟؟؟ چرا اصلا" من حرص بخورم؟ باید این پسره رو حرص بدم. بی تربیت بی فرهنگ. رفتم یه مانتوتنم کردم و شالم رو سرم کردم و خیلی شیک و خوشکل رفتم تو رستوران و نشستم پشت میزم. حوصله ام سر رفته بود. یه آهنگ گذاشتم و صداش و زیاد کردم که صدای تخ و توخ و آواز این حاجی و نشنوم بره رو اعصابم. کامپیوتر و روشن کردم و اسپایدر و آوردم و با هیجان شروع کردم به بازی. صدای جفت و جور شدن این کارتا انقده باحال بود که آدم خوشش میومد. منم که دلم نمیومد صدا رو کم کنم.نمی دونم چقدر بازی کردم فقط با باز شدن صدای در به خودم اومدم. یه دونه از این آویز زنگیا نصب کرده بودم بالای در رستوران که هر کی وارد میشه جرینگ جرینگ کنه. وقتی در باز میشد بهش میخورد. هم صداش قشنگ بود هم می فهمیدی یکی اومده.سرمو بلند کردم دیدم این پسره متین برگشته دستشم پر وسیله است. اصلا" به روی خودم نیاوردم که برم مثلا" کمکش کنم

دوباره کله امو کردم تو کامپیوتر. برای اینکه متین بره تو آشپزخونه باید میومد از پشت سر من رد می شد. کله ام تو کامپیوتر بود که احساس کردم یکی کنارم ایستاده و داره نفسهای صدا دار می کشه نمی دونم چرا اون لحظه یاد این گاو وحشیها افتادم تو این گاو بازیها که از دماغشون بخار بیرون میومد.برگشتم دیدم داره با حرص نگام می کنه .وا این چشه؟؟؟ با استفهام نگاش کردم.با حرص و دندونایی که روی هم فشار می داد گفت: نیکو خانم میشه لطف کنید و صندلیتون و تکون بدید که من رد شم؟؟؟صندلی بتکونم؟؟؟ چرا؟؟؟برگشتم به صندلیم نگاه کردم که صدای متین رفت بالا.متین: دِه دختر تکون بخور دستم شکست.تازه به خودم اومدم و منظورش و فهمیدم. سریع صندلیمو کشیدم جلو سمت میزم. متینم با حرص پوفی کرد و کجکی از پشتم رد شد. متین که رفت نیشم خود به خود شل شد. قربون خدا برم که ناخواسته خودش امکانات تلافی و جور می کنه. پسره خوب داشت حرص می خوردا.چی میگن این پسرا؟؟؟آهان عصبانی که میشی خوشگل تر میشی متین جون.باز واسه خودم ریز خندیدم.صدای حاجی اومد و گفت: غذا حاضره.آخ جون وای چقدر گشنم بود ایول غذا.بلند شدم رفتم تو آشپزخونه یه ذره از همه چیز کشیدم. یه بشقاب برنج یه گوشه اش قورمه ریختم یه گوشه اش قیمه ریختم یه گوشش مرغ زرشک پلو یه ورش کوبیده اون وسطشم جوجه گذاشتم. دیگه برنج معلوم نبود. اینجور که معلوم بود انقدر غذا ها قرار بود قاطی پاتی بشه که مزه هاشون رو نفهمم.رفتم یه نوشابه خانواده باز کردم و یه لیوان ازش برای خودم ریختم و رفتم تو سالن پشت یکی از میزها نشستم. متین هم مثل من غذا کشید و اومد کنارم نشست. اول از جوجه و کوبیده شروع کردم. نه خوب بود انگار. رفتم سراغ مرغ و خورشتا و برنج نه انگاری خوب بود واقعا" .سرمو بلند کردم و به متین نگاه کردم. اونم انگار بدش نیومده بود.حاجی بالا سرمون منتظر ایستاده بود.سرمو بلند کردم و بهش نگاه کردم. بازم چشمم به لباسهای چرک و چیلش افتاد. بازم حالم بد شد.یه اخمی کردم و گفتم: حاجی غذاتون خوبه فقط خورشتاتون یکم روغنش زیاده. اونم درست میشه.ولی از الان بگما با این لباسها تو آشپزخونه نمیرید. آقای متین لطف کردن براتون لباس خریدن. با لباسای تمیز تو آشپزخونه می گردین. آدم باید دلش بکشه این غذا رو بخوره یا نه؟؟؟برگشتم دیدم متین متعجب داره نگام میکنه.با ابرو اشاره کردم که یعنی چیه؟؟ اونم شونه انداخت بالا که هیچی.من که می دونم دردت چیه. تعجب کرده بهش گفتم آقای متین. درسته که برات زیاده اما هر چی باشی تو رستوران حرمت شراکت و باید حفظ کرد اونقدرهام بی ادب نیستم. اگه من احترامت و نگه ندارم که دیگه آشپز و پیکم برات تره خورد نمی کنن و طبیعتا" بلعکس.بی توجه به حاجی و متین رفتم نشستم پشت میز و دوباره بازیم و شروع کردم.نیشاممتین مثل یه پسر خوب وظیفه اش رو انجام داده بود و هر چی براش لیست کرده بودم خرید. وقتی به کلم بنفش ها نگاه کردم غصه ام گرفت. کی میخواد اینا رو خورد کنه آخه.آستین هامو بالا زدم و مشغول شدم. بزرگترین چاقویی که داشتیم رو با چاقو تیز کن تیز کردم و دست هام و چاقو رو شستم و رو تخت تو آشپزخونه نشستم. کلم ها رو روی تخته گوشت خورد میکردم و بخاطر حجم زیادش میریختم تو مجمعی که کنارم گذاشته بودم . هر چی خورد میکردم هم تموم نمیشد که. هر چی سرعتم رو بیشتر میکردم انگار کلم ها بیشتر میشدن. به غلط کردن افتاده بودم دیگه. زیر لب غر میزدم و کار میکردم.-ای خدا آخه نمیشد یه دستگاهی چیزی الان اینجا بود اینا رو خورد می کرد؟ دستای خوشگل من گناه دارن خسته میشن آخه.آخرین کلم هم داشت تموم میشد که یهو دستم رفت زیر چاقو.جیغ خفیفی کشیدم و سریع دستم رو کردم تو دهنم. اشک تو چشم هام جمع شده بود. داغی یه قطره رو رو گونم حس کردم.انگشتم میسوخت. زخمم عمیق نبود ولی خیلی میسوخت. هرچی گشتم تو اون خراب شده چسب زخم پیدا نکردم.منم از این رستوران چه توقعاتی داشتم . ظاهرش مرتب شده بود ولی قرار نبود همه چیز دم دستم باشه که.مطمئن نبودم تو کیفم چسب زخم باشه ولی کلم ها رو همونطور ول کردم و رفتم بالا.با یه دست که کاری نمیشد کرد. حرصی کیفم و سر و ته کردم و هر چی توش بود و ریختم پایین و پاش نشستم. بعد کلی گشتن بالاخره یه چسب زخم پیدا کردم و سریع گذاشتمش رو زخمم.هنوز انگشتم میسوخت ولی سعی کردم اونطوری نکنم تو دهنم ولی مگه میشد؟ همونطوری با چسب زخم کردم تو دهنم.یه جورایی احساس می کردم این ریختی دردش کم میشه و شایدم خوب. خل بودم ، اما عادتم بود دیگه چه میشد کرد. تا دستم می برید زرت می بردمش تو دهنم و تفیش می کردم. اه چقده من کثیفم.انگشتم مزه کلم می داد.....همیشه از بریدن دستم بیزار بودم. آخه یعنی چی دست آدم ببره.رفتم پایین و بقیه کارها رو یه دستی انجام دادم. تا تونستم تو کلم ها نمک ریختم. وای وای اگه نمکها رو انگشتم می ریخت ... بلا به دور....مثل فلج ها یا کسایی که دستشون شکسته دستمو 6 متر اون طرف تر از خودم نگه داشته بودم که نکنه یه وقت نمکی، سرکه ای چیزی روش بریزه .کلمها رو نمک زدم. شور شور...انقدر دوست داشتم شور بشه. مامانی خدا بیامرز هر وقت درست میکرد انقدر می ایستادم پیشش تا نمک بریزه منم ناخنک بزنم به ترشی...بخاطر همینم طرز درست کردنش رو یاد گرفتم....انقدر از ترشی هنوز آماده نشده خوردم تا سیر شدم و ریختم تو دبه ای که پسره خریده بود...کل سرکه رو هم خالی کردم توش و به خودم لبخند زدم.-آفرین نیشام خانم کارت درسته ببین چه کردی دختر. کاهو ها رو تنهایی شستم و گذاشتم آبش بره. تو سبد مرتب چیدمشون. گوجه ها رو هم شستم. آماده شده بودن برای خورد کردن.گوجه ها رو با سلیقه و یک اندازه حلقه حلقه کردم...پوست خیار ها رو هم کندم و حلقه حلقه کردم.ماشاا... خیار نبود که هرکدوم اندازه یه خربزه بود. نمیدونم این پسره تا حالا خرید نکرده که بلد نیست. آخه خیار به این بزرگی به چه دردم می خوره. درسته به اینا میگن خیار سالادی ولی خوب انقدر گنده هم خوب نیست دیگه.کاهو ها رو تو یه ظرف خورد کردم و خیار ها رو هم حلقه حلقه کردم. تو هر ظرف یکبار مصرف یه مشت کاهو می ریختم و دوتا گوجه و دوتا خیار میذاشتم روش. بعدا" هویجش رو هم رنده می کردم میریختم روش. آخه شلوغ شده بود هویج رو به یه وقت دیگه موکول کردم.روز قبل تا تونستم پیش این محلیا تبلیغ این رستورانمون رو کردم. نمیدونم این زبون رو از کجا آورده بودم که همینطور مثل بلبل حرف میزدم. گوینده تلوزیون میشدم هم خوب بودا. تازه کشف استعداد کرد بودم.تو روستا دم خونه ها میرفتم و یکی از آگهی هایی که برای رستوران چاپ کرده بودم و بهشون میدادم.تو سوپری با چند تا خانم آشنا شدم. یکی از اون خانمها که جوون تر بود با مهربونی باهام حرف زد.باهاش گرم گرفتم یکم از مسیر و باهام اومد و منم در مورد رستوران باهاش حرف زدم. اسمش نازگل بود.بهش گفتم دنبال یه پیک برای رستوران می گردیم. اونم گفت شوهرش بی کاره و موتور سواری هم بلده.منم خوشحال بهش گفتم فردا بیاد رستوران تا ببینیمش و باهاش حرف بزنیم.پیکمونم جور شد. خدا رو شکر.به متین گفته بودم زیتون کیلویی بگیره که خودم تو ظرفهای کوچیک بسته بندیش کنم.زیتونا رو هم جا کردم. بعدش زیتونها و سالاد ها رو بردم خوشگل و تو دید تو یخچال چیدم.هر کی از در وارد میشد چشمش به این یخچاله می خورد آب از لب و لوچه اش آویزون میشد.درسته که اینجا وسط جاده است اما خوب همه چیز باید خوب باشه.دلم نمیاد به بهانه اینکه رستوران وسط جاده است و یا مسافرا میان و یا کارگرا همین جور یلخی کارها رو انجام بدم. بی دقت و بی توجه.نمیشه که. خودم باید از کارم راضی باشم یا نه؟؟؟کارم تموم شده بود. یادم افتاد رستوران اصلا اسم نداره. باید یه فکری هم به حال رستوران بیچاره میکردیم بی نام و نشون که نمیشد آخه.اون تبلیغهایی هم که به محلیها داده بودم فقط در حد 4 صفحه پرینت غذا و آدرس رستوران و قیمت غذاها بود.باید با متین حرف می زدم. اصلا" قبل ما این رستوران اسمش چی بود؟؟؟؟رستوران که تابلو نداشت. شیشه هاشم اونقدر کثیف بود که هر چی روش نوشته بودن به مرور زمان پاک شده بود.باید با متین مشورت می کردم. هر چی باشه اونم شریکم بود نمیشد که بی مشورت با اون کارها رو بکنم. درسته که تحویلش نمی گرفتم اما دلم نمی خواست بعدا" خِرمو بچسبهمهدادنایلون به دست وارد رستوران شدم. این نیکو هم منو با خر بارکش اشتباه گرفته. هر روز هر روز یه لیست بلند بالا بهم میده برای خرید. من نمی دونم هنوز رستوران باز نشده این ریزه کاریاش چیه؟؟؟الان که این جوریه وای به حال وقتی که رستوران باز بشه. چقده اینجا خرج گذاشته رو دستم. خدا کنه با این همه هزینه حداقل بتونیم در بیاریم و جبران کنیم هر چی خرج کردیم و.از در وارد شدم. نیکو طبق معمول این چند روزه پای کامپیوتر نشسته و حتما" داره بازی می کنه.این دختره هم خسته نمیشه با این بازی کردنش؟؟؟ من نمی دونم جا به جا کردن 4 تا کارت چه لذتی داره که نیکو این جوری غرق کامپیوتر میشه. اه حالا باید سر تکون دادن صندلیش بازم حرص بخورم. من و به این گندگی نمی بینه. نمیکنه یه تکونی به خودش و صندلیش بده تا راحت رد بشم. مجبورم هر بار حرص بخورم و کبود بشم تا خانم رضایت بده یه کوچولو جا به جا بشه. منم پرس شده از پشت صندلیش رد بشم. یعنی دوست داشتم خودش و همراه صندلی کارت پستال کنم بزارم زیر شیشه ی میز.رسیدم به صندلی نیکو و اومدم دهن باز کنم که با کمال تعجب خودش صندلیش و کشید جلو و یه سلامی کرد و دوباره مشغول بازی شد.منم دهن باز یادم رفت اصلا" رد بشم. نیکو و توجه ... محاله ....یکم خیره خیره نگاش کردم. به خودم اومدم دیدم دستهام داره کنده میشه. هر چند این نایلونای خرید در برابر وزنه هایی که تو باشگاه می زدم چیزی نبودن اما دسته های نایلون خرید مثل سیم کف دستمو و انگشتامو می برن. برای همینم تحملشونو ندارم. تندی از پشت نیکو رد شدم و رفتم تو آشپزخونه. یدا... خان رو تختش ولو بود و خواب...با حرص پوفی کشیدم. این مردک هم که تا وقت گیر میاره می خوابه. اه کفرمو در میاره. کم کم داره فاز و نولم و قاطی میکنه. درسته که غذاش بد .... نیست اما خیلی تنبله. خیلی از خیلی بیشتر .. مخصوصا" که هم خودش کثیفه هم کثیف و شلخته کار میکنه. لباسی که دیروز بهش دادم و امروز چرک خالی کرده. موقع گوشت و مرغ خورد کردن همه لباسش و زد چوبه ای میکنه.

همچین با ساتور به جون این مرغها و گوشتا می افته که هزار تیکه میشن و به لباسش می پاشن.باید بگم لباسش و بشوره. بدم میاد مرد ... انقدر کثیف .... بی خود نیست تنها زندگی می کنه.نایلون ها رو گذاشتم یه گوشه و بی حوصله از آشپزخونه رفتم بیرون. رفتم سمت یخچال و یه بطری آب معدنی کوچیک برداشتم و سر کشیدم.جیگرم حال اومد چقده تشنه ام بود.بطری آب و یه نفس تموم کردم. دستمو همراه بطری آوردم پایین. چشمم افتاد به دهن باز و چشمهای متعجب نیکو.این چرا این ریختی شده؟؟؟؟ به چی داره نگا نگا می کنه؟وقتی دید دارم نگاش می کنم چند بار پلک زد. یهو سرفه کرد و روشو برگردوند وبا یه اخم ریز گفت: ببخشید آقا متین می خواستم ازتون یه چیزی بپرسم.رفتم جلو تر و تکیه دادم به یخچالی که بغل میزش بود و بهش خیره شدم و منتظر که سوالشو بپرسه.سرش و بلند کرد و بهم نگاه کرد و گفت: شما می دونید اسم این رستوران چی بوده؟ابروهام پرید بالا. اسمش چی بوده؟ خوب رستوران بود دیگه .. منظورش چیه؟وقتی دید منظورش و نفهمیدم گفت: بینم شما تراکت سفارش دادید؟ باید برای رستوران اسم انتخاب کنیم. بدون اسم که نمیشه.ابروهام دوباره پرید بالا. یه لبخند زدم و گفتم: رستوران اسم داره. یعنی همون موقع که رفتم برای تراکتها و تابلو فهمیدم اسم نداره. بی اسمم نمیشد نه تابلو سفارش داد نه تراکت.برای همینم همون جا یه اسم براش انتخاب کردم.اخماش رفت تو هم. دلخور گفت: اسم انتخاب کردین؟ تنهایی؟ یکم نگاش کردم. خوب نبودش که اون موقع من ازش نظر بخوام. شمارشم که ندارم. دلخور میشه چرا؟ حالا همچین میگه تنهایی انگار یم خواستم فیل هوا کنم یه اسم ناقابل که بیشتر نبود. نیاز به لشگر کشی هم نبود. دلخور گفت: حالا اسمش و چی گذاشتین؟من: اسمش و گذاشتم اهورا ....ابروهاش از تعجب رفت بالا و تو موهاش گم شد.ناباور گفت: اهورا .....نمی دونم چرا از اهورا گفتنش حرصم گرفت.تکیه امو از یخچال برداشتم و با اخم گفتم: بله اهورا.. مشکلی دارید؟ یه اسم اصیل ایرانیه ... چیه؟ بده؟ در هر حال کاریش نمیشه کرد من سفارش دادم رفت.با تعجب بهم نگاه کرد. بعد یکم نگاه متعجب لبهاشو کشید تو دهنش و سرش و انداخت پایین. با یه صدایی که توش خنده موج می زد گفت: من که چیزی نگفتم. خیلی هم خوب بود.انگار زدن تو گوشم. انتظار نداشتم خوب برخورد کنه. منم یهو وحشی شده بودم. اما این صدای پر خنده اش برای چی بود؟مشکوک گفتم: دارید می خندید؟تند سرش و بلند کرد و سعی کرد خنده اش و بخوره و تو همون حالت گفت: نه ....این نه اش از 100 تا آره بدتر بود.یه ابرومو فرستادم بالا و با نگاهی که داد می زد خر خودتی نگاش کردم. تحملش تموم شد و لبهاش از هم باز شدن و خندید.نیکو: آخه یه جورایی متعصب در مورد اسم گفتید که آدم فکر می کرد برای اسم بچه اتون انقده جبهه گرفتید...اینو گفت و بی خجالت خندید.یکم زل زل نگاش کردم و تازه فهمیدم منظورش چیه. راست می گفت خیلی سر اسمه از خودم عکس العمل نشون دادم. سعی کردمو خودمو از تک و تا نندازم. سوتیه رو داده بودم بد ...آروم گفتم: خوب اهورا قشنگه ...اینو گفتم و سریع برگشتم برم تو آشپزخونه.صدای خنده های ریزش و شنیدم. خودمم خنده ام گرفته بود.با یدا.. تو آشپزخونه بودیم. داشتم سعی می کردم بهش یاد بدم و بفهمونم که تمیزی و بهداشت چیه. که وقتی کار میکنه همه جا رو به گند نکشه. آخرش من از دست این مرد کله امو می کوبم به دیوار.هر چی من بهش میگم .. انقده حرص می خورم همه تاثیر کلامم 2 ساعته. این 2 ساعت که تموم شد دوباره میشه حاجی شلخته قبل. اه .....کفریم کرده حسابی.در حال کل کل با حاجی بودم که صدای یکی و شنیدم که از تو رستوران یاا.. یاا.. می گفت. با تعجب به یدا.. نگاه کردم که شونه ای به نشونه نمی دونم بالا انداخت.با تعجب رفتم بیرون و رفتم تو رستوران. از پشت یخچال سرک کشیدم. یه مردی بود حدود 30 ساله یه شلوار پارچه ای گشاد پوشیده بود و یه بلوز مردونه. دستهاشو بهم پیچیده بود و به اطراف نگاه می کرد.رفتم پشت میز ایستادم و گفتم: بفرمایید امری داشتید؟؟؟مرد برگشت سمتم و گفت: سلام آقا خوب هستید؟ من علی ام....اینو گفت و ساکت شد و منتظر به من نگاه کرد. علی هستی که هستی چی کار کنم؟ نکنه انتظار داره بشناسمش؟ نگاه منتظرش که اینو میگفت.وقتی دید گیج دارم نگاش می کنم خودش شروع کرد و گفت: خانمم چند روز پیش یه خانم شهری دیده بود که برای رستوران دنبال پیک می گشتن. گفتن من بیام اینجا. خانمه فکر کنم ... فکر کنم اسمش ... چی بود اسمش؟؟؟؟ ( یکم فکر کرد و بعد با ذوق گفت ) آهان هاج بود ... چشمهام از کاسه زد بیرون. هاج کیه؟؟؟؟مرد که چشمهای منو دید گفت: نه .. نه آقا ببخشید یادم رفت اسمش هاج نبود .. اسم یکی از این زنبورای کارتونی و داشت دیگه .. چی بود اسمش ....لبمو جمع کردم که جلوی خنده امو بگیرم. با صدایی که توش خنده موج می زد گفتم: نیکو خانم گفتن بیاین؟پسره خوشحال تو هوا بشکنی زد و گفت: ایول خودشه. نیکو خانم. گفتم اسم زنبوره تو اون کارتونه بودا....می خواستم اخم کنم اما نمی شد دست خودم نبود. بیشتر از اخم کردن خنده ام می گرفت.من: بفرما بشین با هم حرف بزنیم. خوب از خودت بگو. الان چی کار می کنی؟علی: بیکارم آقا.من: قبل بیکار شدنت چی کار می کردی؟علی: تو تعمیرگاه کار می کردم. اما دستم آسیب دید نتونستم ادامه بدم. داشتم به علی در مورد ساعت کار و اینکه صبح ها باید بیاد و تا 4 بعد از ظهر بمونه عصرم از 6 باید باشه تا 10-11 شب حرف می زدیم که در باز شد و نیکو اومد تو.از همون دم در نگاه کنجکاوش و به علی دوخته بود. داشت می مرد که بفهمه کیه.نزدیکمون که رسید یه سلامی کرد و با چشم و ابرو بهم اشاره کرد که این کیه.یاد زنبوری که علی گفته بود افتادم و بی اختیار لبخند زدم. سریع اومدم جمعش کنم برای همین تند گفتم: علی آقا هستن. برای پیک ....نیکو سریع روشو برگردوند سمت علی و گفت: شما شوهر نازگل هستین؟علی که به احترام نیکو بلند شده بود همون جور ایستاده دستهاشو جلوش تو هم قفل کرد و با سر پایین افتاده گفت: بله خانم من علیم شوهر نازگل. اون گفت با شما حرف زده و بیام اینجا برای کار.نیکو یه لبخند به علی زد و گفت: بله بفرمایید خوشحالم که اومدید.نیکو به علی لبخند زد؟؟؟ ندیدم به من یا حاجی بخنده. یعنی انقده از علی خوشش اومده؟ یا شایدم از نازگل خوشش اومده که شوهرش و انقده تحویل می گیره.نیکو بدون هیچ حرفی رفت رو یکی از صندلیهای رستوران نشست و خودش و سرگرم نشون داد. از تو کیفش یه کتاب در آورد. فکر کنم کتاب داستان بود. سرش و کرد تو کتاب یعنی حواسم به خوندنمه نه به شما.اما حس می کردم که همه حواسش به منو علیه. خلاصه با علی هماهنگ کردم و به توافق رسیدیم. قرار شد صبح ها تا یکی دو هفته زودتر بیاد که تراکتها رو هم پخش کنه و یکم تبلیغمون و بکنه.فردا روز موعود بود. همه کارها ردیف شده بود و فردا رستوران و باز می کردیم. خدا کنه این کارم خوب پیش بره. همه تلاشمو باید بکنم.مهدادبا صدای زنگ ساعت از جام پریدم. اونقدر استرس داشتم که تا صبح بین خواب و بیداری مونده بودم. خسته بودم. خیلی ...از جام بلند شدم. سریع یه دوش گرفتم و حاضر شدم. ساعت هنوز 6 هم نشده بود.رفتم پایین و از خونه اومدم بیرون. می خواستم از در اصلی رستوران برم داخل که کرکره اشو هم بالا بکشم اول یه نگاهی به نمای رستوران انداختم. عالی بود. یعنی این سر و شکل بین این مغازه های اطراف و وسط جاده خیلی تو چشم بود. انگار بهشت و وسط جهنم بردن . یه لبخندی از رضایت زدم. روحیه ام بهتر شد. رفتم قفل و باز کردم و با یه حرکت کرکره رو بالا فرستادم یه یا علی گفتم و در شیشه ای مغاره رو با کلید باز کردم.یه سره رفتم پشت مغازه تو آشپزخونه. در و باز کردم. چقدر اینجا ساکت و تاریک بود .لامپ و زدم. یکی یه غری زیر لب زد. همه چیز همون جوری بود که دیشب ولش کردم. یعنی دیشب این حاجی و مجبور کرده بودم همه جا رو تمیز کنه و تا همه جا تمیز نشد نرفتم بالا.الان همه چیز همون جوری بود و این بد بود. برگشتم و با اخم یه نگاه به تخت انداختم. حاجی خوابیده بود.عصبانی با اخم رفتم سمتش.-: حاجی ... حاجی .. بیدار شو ...تکون نخورد. مجبور شدم خم شم و با دست تکونش بدم.با هر بار صدا کردنش حرصم بیشتر میشد. اه مرتیکه مثل خرس خوابیده. بعد 10 بار صدا کردنش و تکون دادنش جوری که انگار زلزله 8 ریشتری اومده بالاخره یه تکونی خورد و سمت من چرخید . زیر چشمی یه نگاهی بهم انداخت و خواب آلود گفت: چیه ؟؟؟صدام و بلند کردم و عصبی گفتم: حاجی پاشو ببینم. امروز روز اولمونه بعد تو هنوز خوابی؟ مگه نباید برنج و می زاشتی؟چشمهاش کامل باز شد. یه نگاهی به ساعت انداخت و گفت: مگه ساعت چنده؟به ساعت نگاه کردم و گفتم: 6:20 زود پاشو.این و گفتم و با حرص رومو ازش گرفتم.فقط خدا رو شکر می کردم که دیشب مجبورش کرده بودم که تا یه حدودی کارها رو انجام بده. برنجها رو شسته بود و خیس کرده بود و کبابها رو هم سیخ کشیده بود. لپه و لوبیای خورشتها رو هم پخته بود.دست به سینه رو صندلی نشستم و منتظر شدم تا بیاد. دست و روشو شست و اومد. خیر سرش می خواست عجله کنه.فقط هوله می رفت. کفرمو داشت در میاورد. دنبه یه تکونی به خودش نمیده. از جام بلند شدم. نخیر این تنهایی شلوارشم نمی تونه بالا بکشه. جلو رفتم و دست به کار شدیم.دوتایی دیگ بزرگ برنج و پر آب کردیم و رو تک شعله ای بزرگ گذاشتیمش . حاجی رفت سر وقت خورشتها و منم رفتم و مرغها رو توی قابلمه چیدم. بعد یه نیم ساعتم برنجا رو ریختیم تو دیگ و صبر کردیم.رو صندلی نشسته بودم و منتظر که ببینم برنجمون دم میکشه یا نه .

حاجی هم برای خودش سر خوش برای خودش هی از این ور به اون ور می رفت و زیر لبی آواز می خوند. یه نگاهی به سر و شکلش کردم. خیلی ناجور بود. لباسهاش دوباره همه اش چرک و کثیف شده بود. با اخم گفت: حاجی .. اینا همون لباسهایه که برات خریدم.ایستاد. یه نگاه به لباسش کرد و بعد با نیش باز سرش و بلند کرد و گفت: نه آقا اونا رو گذاشتم به وقتش بپوشم.ابروم پرید بالا. وقتش دیگه کی بود؟ لباس پلوخوری که براش نخریده بودم. من: حاجی من اون و خریدم همین جا بپوشی که این لباسای کثیف تنت نباشه. یکم نگام کرد و بعد سرشو خاروند و مثل منگلا دوباره بهم خیره شد.چشمم افتاد به موهاش. موهاش و گند گرفته بود انگار یه پیت روغن روش خالی کرده بودن. از بس کثیف بود دونه دونه و تار تار بهم چسبیده بود.حالم بهم خورد. چقدر یه آدم می تونه کثیف باشه. کلا" این حاجی احتیاج به یه انقلاب اساسی داره.با اخم بلند شدم و گفتم: حاجی غذاهات تا کی آماده میشن؟ حاجی: آمادن آقا فقط باید زیرش و کم کنم تا کم کم حاضر بشن و تا ظهرم داغ بمونن.من: خوبه. برو وسایلتو جمع کن بیا بریم.حاجی: کجا ؟من: میریم حمام. حاجی: کجا بریم آقا کار دارم. حمام لازم نیست. تازه توی همین دستشویی اینجا دوش داره.با اخم گفتم: حمام لازم نیست؟ اینو من تشخیص میدم چون ظاهرا" شما خودت نمی تونی تشخیصش بدی. همین که گفتم زود وسایلتو جمع کن.یه 5 دقیقه ای طول کشید تا حاجی بیاد به علی زنگ زدم و ازش پرسیدم که اینجا حمام عمومی داره یا نه؟گفت آره و آدرسشو داد بهم. رفتم بالا و سریع وسایلمو جمع کردم. اصلا" به این حاجی اطمینان نداشتم. می ترسیدم بره خودشو گربه شور کنه بیاد.دوتایی سوار ماشینم شدیم و رفتیم و با پرس و جو رسیدیم به حمام. همچین تو حموم این حاجیو سابیدم که فکر کنم کم کم پوست تنش کنده شد. بزار کنده شه. مرتیکه انقدر کثیف بود که همه بدنش گال گرفته بود.قد یه ساعت تو حمام بودیم و مجبورش کردم خودشو تمیز کنه. وقتی که خیالم از تمیزیش راحت شد رضایت دادم و بیرون اومدیم . خیلی خسته بودم. اما با دیدن صورت گل انداخته از تمیزی حاجی خوشحال میشدم. امیدوار شده بودم. تازه رنگ و رو گرفته بود. انقد کثیف بود که یکی می دید فکر می کرد پوستش تیره است اما زیادم سیاه و اینا نبود. سوار ماشین شدیم و به رستوران برگشتیم .

مهداد آهنگ تموم شد. خیلی معرکه بود. حسابی رفته بودم تو حس. جوری که چشمهامو بسته بودم و با همه وجودم به آهنگ گوش می کردم. چشمهامو باز کردم. اومدم برگردم که چشمم رفت تو چشمهای نیکو. چقده چشمهاش گشاده؟ چشم گاوی به این میگنا ...

آدم و می ترسونه. اوه اوه مادرفولاد زره.چشمهاش انقده قلنبه زده بود بیرون که احساس می کردم هر لحظه ممکنه تخم چشمهاش بیافته بیرون. حواسم رفت به کل صورتش. دهنش باز مونده بود. رو میز خودشو کشیده بود جلو. دستهاش رو میز بود و مبهوت و متعجب بهم نگاه می کرد.اه ببند دهنتو بابا تا ته حلقومت پیدا شد. دختر و انقده .... بی خود نیست تا حالا موندی رو دست ننه بابات کافیه 2 دفعه این جور یته حلقتو به ملت نشون بدی. اخم کردم و دقیق نگاش کردم. ساید بفهمم چرا شمایلش این ریختی شده. تازه فهمیدم چرا چشمهاش این جوریه. ای ددم هی. این دختره من و غرق آهنگ دید؟؟؟؟ خوب حتما" واسه همین انقده متعجبه دیگه. دلیل دیگه ای نمی تونه داشته باشه. منم که کامل رفته بودم تو حس آهنگ. بد سوتی دادم جلوش. اصلا" این دختره این ساعت روز اینجا چی کار میکنه؟؟؟ اصلا" این صدای بلند آهنگ از کجا میاد. اِه این کامیپوتره از کجا اومده؟ تا دیشب که این میز خالیه خالی بود. یادم نمیاد کامپیوتر تو بساطمون بوده باشه. اه این دختره هم کشت منو با این تعجبش. ببند دهنتو دیگه . یه سرفه کردم همراه با یه اخم کوچیک و بدون اینکه به روی خودم بیارم رفتم جلو. سلام کردم. با سلامم به خودش اومد و بالاخره دهنش و بست. من: سلام. صبحتون بخیر. این کامپیوتره از کجا اومده؟ یه نگاه به کامپیوتر کرد و دوباره بهم نگاه کرد و گفت: مال منه امروز برام آوردن. گفتم لازم میشه. نمی دونستم کامپیوتر برای چیه. نه چرا ایول دختره چه عقلی داره. خودم که اصلا" به کل یادم رفته بود. خوب شد این کامپیوتر آورده. منم میرم پیرینترمو میارم. نصب میکنم به این کامپیوتر و سفارشات و از اینجا می گیریم و می زنیم تو کامپیوتر و از اون ور از تو آشپزخونه پیرینت می گیره. دیگه لازم نیست هی یکی از اینجا بدوئه تو آشپزخونه برای سفارش دادن. تو فست فوت یه هفته اول که نمی دونستیم یه همچین چیزی داریم مکافات داشتیم. یکی باید همیشه در حال دوییدن بین آشپزخونه و میز سفارشات می بود. نه انگاری دختره حالیشه. اومدم رد بشم برم که نیکو صدام کرد. -: آقای ؟؟؟؟؟؟ هر چی ایستادم بقیه اشو نگفت. اینم کم حافظه بودا. رفتم کمکش. -: مهداد متین هستم. سری تکون داد و گفت: بله آقای متین. کی می خواید برید دنبال موتور؟؟؟؟ چشمهام گرد شد. موتور؟؟؟؟ موتور برای چی ؟؟؟؟ -: موتور؟؟؟؟ اخم کرد اما نمی دونم چرا احساس می کردم چشمهاش داره می خنده. با صدایی که ناراحت و دلخور بود گفت: آقای متین یادتون رفته؟ قرار بود برای پیک یه موتور بخریم. امروزم بگیریم بهتره. فکر کنم این تعمیرگاه های اطراف موتور تو دست و بالشون باشه. یه سوالی بکنید بد نیست. بعدم باید برین با یه قصابی و مرغ فروشی قرار داد ببندین برای مرغ و گوشتمون. اگه بتونید از همین محلیها خرید کنید کار خودتون راحت تر میشه دیگه مجبور نیستید برای هر چیزی هر روز این همه راه تا تهران برید و برگردید. چشمهام در اومد از تعجب. این چقده دستور میده. اصلا" برای چی من باید همه کارها رو بکنم و خانم رو صندلی لم بدن؟ پس کار اون چیه؟؟؟؟؟ چه رئیس بازی ایم در میاره برا من...یه اخم کوچیک کردم جوری که انتهای ابروهام رفت بالاو می دونستم وقتی این جوری اخم میکنم جذبه ام میره رو 1000 ... دختره باید همین اول کاری بدونه با کی طرفه. مردی گفتن نه برگ چغندر. -: ببخشید بعد اگه من همه این کارها رو بکنم به شما بد نمی گذره؟ شما قراره چه کار کنید؟؟؟؟ یه ابروش به حالت مسخره ای رفت بالا. گوشه لبش کج شد. انگار سعی داشت جلوی خنده اشو بگیره. رو صندلی نشسته بود و منم کنارش بودم. صندلیشو چرخونده بود رو به من و به منی که کنارش رو به اون ایستاده بودم نگاه می کرد. -: من پشت دخل میشینم و سفارش می گیرم و حساب کتاب می کنم. چه خوشحالم هست. فکر کرده اومده مهمونی. -: بعد اونوقت چرا من نباید بشینم پشت میز و شما برید خرید؟ این بار هر دو ابروش رفت بالا و دیگه رسما" لبخند می زد. -: برای اینکه خودتون قبول کردین. دوباره من فکم افتاد. با بهت گفتم: من به ریش بابام خندیدم که قبول کردم. کی این کارو کردم که خودم یادم نمیاد؟ دیگه خنده اش حسابی گشاد شده بود و همه دندوناش پیدا بود. چه مرتبم هست. اورتودنسی کردی؟ -: دیشب قبول کردین دیگه اگه یادتون نمیاد من مسئولش نیستم. خودتون میدونید و اون فیلم بسیار جذابتون. فیلم؟ فیلم دیشب و می گفت؟ تازه یادم اومد دیشب اومد باهام حرف بزنه و من اصلا" حواسم نبود و همه اش تو فیلم بودم. آخرم بی حرف پا شد و رفت. اگه بی حرف بود پس این دختره چی میگفت که خودتون قبول کردین؟؟؟؟ اخم کردم: من اصلا" یادم نمیاد. دوباره با همون لبخندش گفت: اتفاقا" حدس می زدم که یادتون نیاد برای همینم یاد داشت کردم و شما هم امضاش کردین. دفتری که رو میز بود و برداشت و ورق زد و یه صفحه اشو باز کرد و گرفت جلوی صورتم. چشمهام در اومد. پای صفحه امضای من بود و یه امضای دیگه که فکر کنم احتمالا" مال خودشه. خم شدم و کله امو تقریبا" فرو کردم تو دفتر. با چشمهام و نوک بینیم داشتم دفتر و سوراخ می کردم. این دیگه چیه؟؟؟ من بشم کمک آشپز؟ من پادو بشم و میزا رو تمیز کنم؟ گارسون بشم و غذا سرو کنم؟ آخرشم کارگر بشم و زمین و تی بکشم؟ این چیه؟ مسئول خرید و پیک احتمالی؟؟؟؟؟ همه کارها رو من بکنم و این ... این دختره خوش بگذرونه؟؟؟؟؟ با چشمهای در اومده. با اخم عمیق صاف ایستادم و گفتم: این انصاف نیست که من همه کارها رو بکنم و شما بیکار باشید فکر کردم با هم شریکیم. دختره شونه اشو بالا انداخت و گفت: جدی؟

این انصافه که من دو ساعت برای خودم فک بزنم و شما تو تلویزیون باشید؟ درس عبرتی میشه که به آدمهای اطرافتون مخصوصا" شریکتون بی توجهی نکنید. در ضمن منم بیکار نیستم. هم حسابدارم هم مسئول سفارشات و هم سالاد و ترشی ها و زیتونا با منه. الانم به جای یکه به دو کردن با من بهتره برید دنبال موتور بگردید. یعنی دوست داشتم سرمو بکوبم به دیوار. ببین یه فیلم چه جوری من و برده زر خرید این دختره کرده بود. حیف که ازم امضا داشت وگرنه می دونستم چی کارش کنم. دختره سرتق فکر همه جاشم کرده بود. آخر برگه اش نوشته بود در صورتی که من از قرارداد پیروی نکردم اون می تونه ریاست رستوران و به طور کامل به عهده بگیره. آی دوست داشتم دفترشو پاره کنم که مثل علم جلو چشمم نگیرتش. اما حیف که همون برگه و امضام یه جور مدرک و سند بود. خوب شده این دختره زنم نیست و فقط شریک کاریمه. ببین برای یه فیلم چه جوری ازم بیگاری می کشیه. اگه زنم بود معلوم نبود به خاطر هر یک دقیقه بی توجهی چی کارم می کرد. پوفی کردم و به ناچار برگشتم و از رستوران اومدم بیرون که برم دنبال موتور. دختره از قیافه اش شیطنت می بارید. خدا بخیر کنه این 9 ماه و با این بشر......خوب دیگه بریم سراغ مهداد یه موتور قراضه از این تعمیر کاره که مغازش بیست قدم جلو تر از رستوران بود خریدم. هن هن کنان آوردم دم رستوران.خیلی کر و کثیف بود باید حسابی تمیزش می کردم. انقدر روش روغن و گرد و خاک بود که نتونستم بشینم روش و تا اینجا بیام. هر چند همچین فرقی هم نداشت. همین الانشم که تا اینجا آوردم کل هیکلم به گند کشیده شده بود. حیف تیپی که زده بودم.موتور رو به پشت رستوران بردم تا یه دستی به سر و روش بکشم. اینجوری اصلا قابل استفاده نبود. شیلنگ آب رو برداشتم و با فشار زیاد گرفتم رو موتور. بیشتر روش روغن بود. روغن هم پاک کردنش مصیبت بود. لامصب با آب پاک نمیشد. با همون دستای خیسی که آب ازش می چکید رفتم بالا تا تاید بیارم. یه سطل کوچیک هم تو آشپزخونه ی بالا بود کارم و راه می انداخت. یه نگاه اجمالی به سر تا پام انداختم.لباسام که ریده شده بود اما خوب نمیشد نابودشون کنم که. آستین هامو تا آرنج زدم بالا. پاچه هامو هم تا زانوم تا کردم.جون میده با این قیافه برم تو رستوران و جلوی نیکو جولون بدم. هه هه پس می افته. تو این هوای مزخرف و شرجی جون میده تو فضای باز شلنگ آبو بگیری رو سرت.به این چیزا فکر می کردم و برای خودم می خندیدم. با خودم خوش بودم که صدای یه جیغ گوش خراشی دخترونه از تو رستوران بلند شد.رستوران .. نیکو ... نیکو ...هول شدم. سطل کف صابون و ول کردم رو زمین و دوییدم سمت رستوران.خودم رو از در پشتی انداختم تو رستوران ولی کسی نبود. دوییدم تو آشپزخونه. دستهای کفیمو بالا گرفته بودم و اماده که هر کسی و جلوم دیدم با یه مشت بزنم ناکارش کنم.در آشپزخونه رو هل دادم و پریدم تو .....نیکو جلوم ایستاده بود و با وحشت به روبه روش نگاه می کرد. یه دستشو گذاشته بود جلوی دهنش تا از وحشتش کم کنه. -: چیه؟ چی شده؟ چرا جیغ کشیدی؟؟؟نیکو یه نگاهی به من کرد و بعد دستش و بلند کرد و به یه نقطه جلوش اشاره کرد.برگشتم ببینم کی جرات کرده بیاد تو ملک من تا بزنم شل و پلش کنم .....یا ابولفضل این دیگه کیه؟؟؟جلو روم یه مرد شکم گنده حدودا" 30-40 ساله بود اما کثیف ... اونقدر که از زور کثیفی سیاه شده بود. یه کلاه آشپزی کثیف و چرک هم رو سرش بود. از این دمپایی ها که قدیما تو دستشویی ها میذاشتن هم پاش بود. سر و وضعش خیلی نا مرتب بود. لباس هاشم که چه عرض کنم. روپوش تنش بود ولی هیچ نشونه ای از سفیدی تو اون روپوش باقی نمونده بود. هر رنگی بود بجز سفیدصاف ایستادم. اخم کردم. این توده کثیفی تو آشپزخونه من چی کار میکنه؟؟؟با همون اخمم محکم گفتم: شما کی باشید؟ اینجا چی کار می کنید؟مرده به حرف اومد:-: سلام...آقا من یدا... ام.-: اسمتو نپرسیدم. میگم اینجا چی کار می کنی؟یدا...: شما باید آقا مهداد باشید؟ابروهام پرید بالا. نیکو برگشت و بهم یه نگاه متعجب انداخت.-: اسم منو از کجا می دونی؟لبخندی زد که دندون های نامرتبش معلوم شد و گفت: من آشپز اینجام... آقا منصور و خسرو خان منو میشناسن... بهم گفته بودن چند روزی رستوران تعطیله منم رفته بودم ولایت خودمون...امروز برگشتم. یکسالی میشه اینجا هستم همین جا هم زندگی میکنم...نیشام نفس راحتی کشید... انگار خیالش راحت شد طرف دزدی چیزی نیست... این آشپز اینجا بود؟ واویلا چه شود...یهو به خودم اومدم. با تعجب برگشتم سمت یدا... و گفت: گفتی کجا زندگی می کنی؟؟؟یدا...: همین جا ...با دست به تخت بزرگ توی آشپزخونه اشاره کرد.نیکو با وحشت گفت: چی ؟؟؟؟حق داشت بدبخت. یه گوله کثیفی توی آشپزخونه واقعا" وحشت آور بود.یاد روز اولی افتادم که با کارگرا اومده بودیم رستوران و تمیز کنیم. یه توده چرب و سیاه رو تخت خوابیده بود که مگس دور و برش بود. نکنه همین یدا.. بوده باشه. اونقدر اون روز کار داشتم که به کل این موضوع و فراموش کردم.سر بلند کردم و گفتم: ببینم .. اون روز که کارگر آورده بودم تو اینجا خواب بودی درسته؟؟یدا...: بله آقا همین جا رو تخت خوابیده بودم.-: پس کی رفتی که من ندیدمت؟یدا...: راستش آقا از بیرون سر و صدا اومد منم از خواب پریدم. دیدم خالا که بیدار شدم بهتره راه بی افتم برم ولایت. این بود که ساکمو برداشتم و از در پشتی رفتم بیرون.اخمم بیشتر شد. مرتیکه به خودش زحمت نداد همون روز خودشو معرفی کنه که ما الان این جوری شوکه نشیم.یدا.. انگار متوجه شد که جفتمون از حضورش ناراحت و ناراضی هستیم. برای همینم دست پاچه تندی اضافه کرد.یدا...: از وقتی از شهرمون اومدم جایی رو نداشتم آقا منصور بهم اینجا هم جا داد و هم کار تا بتونم خرجم و در بیارم. الانم برگشتم تا براتون آشپزی کنم.صدای نیکو باعث شد بهش نگاه کنم با اخم به یدا.. نگاه می کرد و دماغشم چین داده بود انگار چندشش میشد حتی بهش نگاه کنه.نیکو: ما نمیتونیم همینطوری به شما اجازه کار بدیم اونم با این شکل و شمایل.اشاره ای به سر و وضع یدا... کرد.

دوباره یه نگاه منزجر بهش انداخت و گفت: قبل هر کاری بهتره برید خودتون و بشورید و یه هموم 4 ساعتع برید. خیلی ناجورین. بعدم اگه یکم وضعتون بهتر شد باید یه تست غذا هم ازتون بگیریم. من نیم دونم شما قبلن برای چه جور آدمهایی غذا درست می کردین اما ما این همه خرج اینجا نکردیم که غذای ناجور بدیم دست ملت. پس تا امتحانتون نکنیم از جا و کار خبری نیست. تا فردا می تونید بمونید. فردا غذا درست می کنید و ماتست می کنیم اگه بتونیسد راضیمون کنید می تونید ...دوباره با نارضایتی و انزجار به تخت نگاه کرد و با دست اشاره کرد و گفت: می تونید اینجا بمونید.این و گفت و برگشت به من نگاه کرد. منم با نظرش موافق بودم. هر چیزی که لازم بود و گفت. دیگه چیزی نمونده بود.به یدا... نگاه کردم. منتظر تایید من بود. من: منم با خانم موافقم تا امتحانت نکنیم نیم تونیم بگیم که می تونی بمونی یا نه.راستی کارت بهداشت داری؟؟؟یدا.. به تته پته افتاد و با سر پایین افتاده گفت: نه آقا ندارم.اخم کردم و گفتم: همین فردا میری آزمایش میدی. بدون کارت حتی اگه بهترین آشپزم باشی نگهت نمی داریم.یدا.. که همه امیدش به من بود یهو بادش خوابید و نا امید سرش و انداخت پایین و یه چشمی گفت.مرده چه انتظاری از من داشت؟ خیلی خوش خیال بود که فکر می کرد با این سر و شکلش با روی باز ازش استقبال می کنیم.نیکو چرخید و بی حرف از آشپزخونه رفت بیرون. منم دیگه کاری اینجا نداشتم. منم از آشپزخونه رفتم بیرون که برم به شستن موتورم برسم.نیشام جلوی آینه از قیافه خودم مطمئن شدم...به خودم یه چشمک زدم و راه افتادم ... باید میرفتم ببینم این یدا..خان چه گلی به سرمون میزنه ... حالا خدا کنه دست پختش برعکس سرو وضعش خوب باشه...یهو یه فاجعه تو مخم راه پیدا کرد. اگه این دست پختش خوب نباشه و همه اش کثیف کاری کنه فردا ما چیکار کنیم؟؟حالا خدا رو شکر که کارت بهداشت و تونسته بود بگیره و آلودگی مالودگی نداشت. همین مونده بود که با اون لباسا و سر و صورت چرکول انگل منگلم داشته باشه.از پله ها به پایین سرازیر شدم. دیدم آشپز محترم درحال آشپزی هستن. چه با عشق هم آشپزی میکنه. انگار فقط برای اینکار زنده است. دیدم داره زیر لب یه چیزی هم زمزمه میکنه. یکم نزدیک تر رفتم، تونستم صداش رو بشنوم. داشت یکی از آهنگ های کوچه بازاری قدیمی رو میخوند. سپیده دم اومد و وقت رفتن حرفی نداریم ما برای گفتن حرفی که بوده بین ما تموم شداین جا برام نیست دیگه جای موندن من میرم از زندگی تو بیرونیادت باشه خونمو کردی ویرونخونمو کردی ویرون چه صدای قشنگی هم داشت. نگاهی به سرو وضعش کردم. واقعا کثیف بود. اگه اینجا رستوران منِ پس باید مثل یه آشپز واقعی بگرده. اه اه بدم میاد. اول از همه باید برای این یه دست لباس بخرم که مثل این خونه به دوشای چرک و چیل نباشه. آدم باید رغبت بکنه غذاشو بخوره یا نه؟خواستم برم بالا مانتو بپوشم و برم خرید. آخه یه تیشرت آستین دار بلند تنم کرده بودم. به درد بازار و خرید نمی خورد. همین مغازه می پوشیدم خوب بود. اما یاد قرارداد افتادم که با اون پسره نوشتم. وظیفه اون بود همچین چیزایی بخره. به من ربطی نداشت.از الان بخوام کوتاه بیام فردا نمی تونم حرفم و به کرسی بشونم. دیگه تره هم برام خورد نمی کنه.راستی فامیلیه اورانگوتان چی بود؟؟ اسم کوچیکش که متین بود. فامیلیش رو یادم رفت. وای الان که نمیتونم برم بهش بگم وای متین جون میشه بری برام خرید؟خب بهتره به همون آقا متین قناعت کنم.برگشتم واز همون پله هایی که چند دقیقه پیش پایین اومده بودم رفتم بالا. توی حال که حضور نداشت. به سمت اتاقش رفتم. در زدم. کسی جواب نداد.حالا هی میخوام مبادی آداب باشم بقیه نمیزارن. یه بار دیگه در زدم. بازم کسی جواب نداد به جهنم. انگار کسی اون تو نبود. اما محض حصول اطمینان از زنده بودنش در رو باز کردم. با دیدن صحنه ایی که روبه روم بود خشک شدم.خدایا چشم و گوشم به باد رفت. بخدا من هیز نبودم اما خب این چرا اینجوری نشسته بود و آهنگ گوش میکرد؟؟؟میمیردی حالا یه بلوزی پیراهنی چیزی تنت می کردی بعد اون بی صاحاب هنزفریتو تو گوشت می زاشتی؟؟؟ معلوم نیست صدای آهنگ و چقدر تخته کرده که نشنید در زدم. گیج و مات داشتم به بالا تنه لختش نگاه می کردم. برام عجیب بود که چه جوری این پسر انقده ماهیچه داره؟؟؟ از همین جام که نگاه می کردی انگاری یه بدن داره سنگ .... یهو به خودم اومدم و چشمهامو درویش کردم و پشتمو کردم بهش. با مشت کوبیدم به در اونقدر کوبیدم تا متوجه بشه. وقتی صدای تختش و شنیدم فهمیدم که یه تکونی به خودش داده و احتمالا" فهمیده من اینجام. از رو شونه ام آروم یه نگاه ریز به پشتم کردم که دیدم بلند شده و تندی تیشرتش و برداشته داره میکنه تو کله اش. سرد و محکم گفتم: بیاید تو حال کارتون دارم.سریع از اتاق اومدم بیرون. والله خسرو من و هیز بار نیاورد. هرچی هست زیر سر خود اورانگوتانشه! می خواست انقده هیکلش عجیب نباشه. هر چند از اون قد و قواره اش باید می فهمیدم از این زپرتی ها نیست. حدود پنج دقیقه گذشت. روی مبل نشسته بودم که متین خوش هیکل شرف یاب شدن.( خوب هیکلش خوب بود دیگه دروغ بگم ?بگم نبود؟؟؟) ازجام تکون نخوردم. زیر چشمی نگاهی بهش انداختم. پررو پررو اومده بغل من نشست. بی حیای لخت!متین خیلی خونسرد و بی تفاوت گفت: امری داشتید؟سعی کردم مثل خودش خونسرد باشم و به روی خودم نیارم که لخت دیدمش. من: بله... الان باید برید برای آشپز پیشبند و کلاه تمیز و سفید رنگ بگیرید یه لیست خریدم دارم که باید انجام بدید.یه تای ابروش رو بالا فرستاد و گفت: چرا من؟مثل خودش یه ابرومو بردم بالا و گفتم: پس کی؟؟ وظیفه شماست انتظار که ندارید من برم؟ اخم کرد و گفت: کی گفته وظیفه منه؟؟؟ یه لبخند بدجنس زدم و گفتم: تو قرارداد نوشته می خواید دوباره بیارم بخونیدش؟؟؟نفسش رو با عصبانیت بیرون داد گفت: نخیر لازم نیست. لبخند خبیثم گشاد تر شد. من: خوب می تونید برید دیگه. منتظر بودم که بره اما از جاش تکون نخورد. منتظر نگاش کردم. صاف بهم نگاه کرد و گفت: فکر کنم وقتی با هم تو یه خونه زندگی می کنیم داشتن حریم خصوصی خیلی مهمه. پس اگه من آتیشم گرفتم تا صداتون نکردم یا بهتون اجازه ندادم وارد اتاقم نشید. فکم افتاد. پسره پرو ... رسما" به من گفت: فضولی .. نه دیگه حرفش همین معنی و داشت. یعنی که چی فکر کرده من بی اجازه سرک می کشم تو اتاقش؟؟؟ با حرص گفتم: ولی من کارتون ... اومدم بگم داشتم که حرفمو قیچی کرد و گفت: عرض کردم حتی اگه من آتیش گرفتم هم حق ندارید بیاید تو اتاقم. فکم منقبض شد. دندونامو رو هم فشار می دادم. دلم می خواست با مشت بکوبم تو صورتش.با یه لبخند مسخره از جاش بلند شد و مسخره گفت: فعلا" ... خیلی دوست داشتم جوابشو بدم اما چی می گفتم؟؟؟ تلافیشو سرت در میارم غول بیابونی. با حرص از جام بلند شدم و رفتم تو اتاقم و هر چی حرص داشتم سر بالشت بدبختم خالی کردم.مهداد از صبح تا به حال انقدر هوا گرم بود که احساس کردم دارم می پزم. فکر کنم کولر اینجا خرابه ...اه خرج تعمیر کولر هم به هزینه ها اضافه شد. دیدم همینجوری بخوام اینجا دراز بکشم گرما زده میشم. تحمل گرما رو نداشتم. بلند شدم رفتم یه دوش آب سرد گرفتم و برگشتم. خودمو خشک کردم. موهامم گذاشتم که خیس بمونه یکم خنک شم. شلوار جینمو پام کردم و بی خیال تیشرت شدم. شلوارم برای این پوشیدم که نکنه یه وقت کاری پیش بیاد. اصولا" عادت نداشتم تو اتاقم تیشرت تنم کنم. این جوری راحت تر بودم. حوصله امم عجیب سر رفته بود. گوشیمو درآوردم و هندزفریشو زدم بهش و صدای آهنگ و زیاد کردم و گذاشتم تو گوشم و رفتم تو حس. تو حس آهنگ بودم که صدای گرومپ گرومپی شنیدم. خدایا یعنی زلزله اومده؟ ولی چرا فقط آوار داره بدون زمین لرزه؟؟؟ سریع صاف نشستم و گوشیو از گوشم برداشتم و سرمو چرخوندم. نیکو خانم جلوی در ایستاده بود. پشت به اتاق و با مشت می کوبید به در. بدبخت در اتاقم. جیگرم برای در اتاقم کباب شد که زیر مشت و لگدای نیکو داشت جون می داد. از طرفی هم خنده ام گرفته بود. این فسقلی با چه جون و قدرتی می تونه انقدر محکم بکوبه به در؟؟؟ از جام بلند شدم و تیشرتمو از رو لبه تخت برداشتم پوشیدم. صدای کوبش در قطع شد و صدای نیکو بلند شد. نیکو: بیاید تو حال کارتون دارم. این و گفت و سریع از اتاق رفت بیرون. خنده ام گرفت. این دختر چقده پرروئه. دیگهع تو خونه هم دستور میده.از قصد گذاشتم یه 5 دقیقه بگذره و بعد برم بیرون. رفتم تو حال. رو یه مبل دو نفره نشسته بود.بزار یکم اذیتش کنم.از عمد رفتم کنارش نشستم. تعجب کرد. یه جورایی هم بهم چشم غره رفت. به زور جلوی خنده امو گرفتم. خونسرد و بی تفاوت گفتم: امری داشتید؟نیکو یه نگاهی بهم کرد و گفت: بله... الان باید برید برای آشپز پیشبند و کلاه تمیز و سفید رنگ بگیرید یه لیست خریدم دارم که باید انجام بدید.بله؟؟؟ من برم؟؟؟؟ چرا اون وقت؟؟ حالا رفتن مسئله ای نیست اما چرا خودش نمیره؟؟؟ یه ابرومو فرستادم بالا و گفتم: چرا من؟نیکو هم یه ابروشو برد بالا و گفت: پس کی؟؟ وظیفه شماست انتظار که ندارید من برم؟ اخم کردم و گفتم: کی گفته وظیفه منه؟؟؟ یه لبخند خبیث زد. واقعا" می تونم بگم لبخندش خیلی معنیها داشت. گفت: تو قرارداد نوشته می خواید دوباره بیارم بخونیدش؟؟؟نفسمو رو با عصبانیت بیرون دادم. اه اینم مارو کشت با این قرار داد بمیرمم دیگه فیلم نگاه نمی کنم. لبخند خطرناکش گشاد تر شد. واقعا" باید از این لبخند ترسید. معلوم نیست تا کی می خواد اون قرار داد و پیرهن عثمون کنه برام. این تازه اولشه. تقصیر خودمه خیلی زود کوتاه اومدم داره سواستفاده می کنه. نیکو: خوب می تونید برید دیگه. منتظر بود که برم اما از جام تکون نخوردم. یعنی من حال این فسقلیو نگیرم مهداد متین نیستم. یکم زل زل نگاش کردم. اونم منتظر نگام کرد. زل زدم تو چشمهاش و گفتم: فکر کنم وقتی با هم تو یه خونه زندگی می کنیم داشتن حریم خصوصی خیلی مهمه. پس اگه من آتیشم گرفتم تا صداتون نکردم یا بهتون اجازه ندادم وارد اتاقم نشید. با دقت بهش نگاه کردم. تو جاش خشک شد. لبخند بدجنسش رفت و دهنش یکم باز موند. ناباور نگام کرد. انتظار یه همچین حرفی و ازم نداشت. دوست داشتم بخندم اما اگه می خندیدم پرو میشد. فقط زل زدم بهش. نمی خواستم یه حرکتشم از دستم در بره. داشت حرص می خورد. حرصی گفت: ولی من کارتون ... خونسرد و آروم پریدم وسط حرفش و گفتم: عرض کردم حتی اگه من آتیش گرفتم هم حق ندارید بیاید تو اتاقم. چقدر وقتی حرص می خوره با مزه میشه. فکش از حرص تکونی خورد. خوب خانم کوچولو من که می خواستم کاری به کارت نداشته باشم و محترمانه با هم کار کنیم خودت نزاشتی. خودت اومدی و با اون قرارداد مسخره سر جنگ و باز کردی. پس تقصیر خودته من بی گناهم. خوب دیگه زیادی حرص خورده. یه لبخند کج زدم و از جام بلند شدم و گفتم: فعلا" ... از خونه اومدم بیرون. سوار ماشین شدم. ماشین و روشن کردم و راه افتادم. از جلوی رستوران که گذشتم پقی زدم زیر خنده. وای که یاد قیافه حرصی نیکو هم که می افتاتم می ترکم از خنده. دختره بامزه ای بود.نیشام از جام بلند شدم. یه دستی به لباسام کشیدم. که چی من نشستم اینجا برای خودم حرص می خورم؟؟؟ چرا اصلا" من حرص بخورم؟ باید این پسره رو حرص بدم. بی تربیت بی فرهنگ. رفتم یه مانتوتنم کردم و شالم رو سرم کردم و خیلی شیک و خوشکل رفتم تو رستوران و نشستم پشت میزم. حوصله ام سر رفته بود. یه آهنگ گذاشتم و صداش و زیاد کردم که صدای تخ و توخ و آواز این حاجی و نشنوم بره رو اعصابم. کامپیوتر و روشن کردم و اسپایدر و آوردم و با هیجان شروع کردم به بازی. صدای جفت و جور شدن این کارتا انقده باحال بود که آدم خوشش میومد. منم که دلم نمیومد صدا رو کم کنم.نمی دونم چقدر بازی کردم فقط با باز شدن صدای در به خودم اومدم. یه دونه از این آویز زنگیا نصب کرده بودم بالای در رستوران که هر کی وارد میشه جرینگ جرینگ کنه. وقتی در باز میشد بهش میخورد. هم صداش قشنگ بود هم می فهمیدی یکی اومده.سرمو بلند کردم دیدم این پسره متین برگشته دستشم پر وسیله است. اصلا" به روی خودم نیاوردم که برم مثلا" کمکش کنم. دوباره کله امو کردم تو کامپیوتر. برای اینکه متین بره تو آشپزخونه باید میومد از پشت سر من رد می شد. کله ام تو کامپیوتر بود که احساس کردم یکی کنارم ایستاده و داره نفسهای صدا دار می کشه نمی دونم چرا اون لحظه یاد این گاو وحشیها افتادم تو این گاو بازیها که از دماغشون بخار بیرون میومد.برگشتم دیدم داره با حرص نگام می کنه .وا این چشه؟؟؟ با استفهام نگاش کردم.با حرص و دندونایی که روی هم فشار می داد گفت: نیکو خانم میشه لطف کنید و صندلیتون و تکون بدید که من رد شم؟؟؟صندلی بتکونم؟؟؟ چرا؟؟؟برگشتم به صندلیم نگاه کردم که صدای متین رفت بالا.متین: دِه دختر تکون بخور دستم شکست.تازه به خودم اومدم و منظورش و فهمیدم. سریع صندلیمو کشیدم جلو سمت میزم. متینم با حرص پوفی کرد و کجکی از پشتم رد شد. متین که رفت نیشم خود به خود شل شد. قربون خدا برم که ناخواسته خودش امکانات تلافی و جور می کنه. پسره خوب داشت حرص می خوردا.چی میگن این پسرا؟؟؟آهان عصبانی که میشی خوشگل تر میشی متین جون.باز واسه خودم ریز خندیدم.صدای حاجی اومد و گفت: غذا حاضره.آخ جون وای چقدر گشنم بود ایول غذا.بلند شدم رفتم تو آشپزخونه یه ذره از همه چیز کشیدم. یه بشقاب برنج یه گوشه اش قورمه ریختم یه گوشه اش قیمه ریختم یه گوشش مرغ زرشک پلو یه ورش کوبیده اون وسطشم جوجه گذاشتم.

دیگه برنج معلوم نبود. اینجور که معلوم بود انقدر غذا ها قرار بود قاطی پاتی بشه که مزه هاشون رو نفهمم.رفتم یه نوشابه خانواده باز کردم و یه لیوان ازش برای خودم ریختم و رفتم تو سالن پشت یکی از میزها نشستم. متین هم مثل من غذا کشید و اومد کنارم نشست. اول از جوجه و کوبیده شروع کردم. نه خوب بود انگار. رفتم سراغ مرغ و خورشتا و برنج نه انگاری خوب بود واقعا" .سرمو بلند کردم و به متین نگاه کردم. اونم انگار بدش نیومده بود.حاجی بالا سرمون منتظر ایستاده بود.سرمو بلند کردم و بهش نگاه کردم. بازم چشمم به لباسهای چرک و چیلش افتاد. بازم حالم بد شد.یه اخمی کردم و گفتم: حاجی غذاتون خوبه فقط خورشتاتون یکم روغنش زیاده. اونم درست میشه.ولی از الان بگما با این لباسها تو آشپزخونه نمیرید. آقای متین لطف کردن براتون لباس خریدن. با لباسای تمیز تو آشپزخونه می گردین. آدم باید دلش بکشه این غذا رو بخوره یا نه؟؟؟برگشتم دیدم متین متعجب داره نگام میکنه.با ابرو اشاره کردم که یعنی چیه؟؟ اونم شونه انداخت بالا که هیچی.من که می دونم دردت چیه. تعجب کرده بهش گفتم آقای متین. درسته که برات زیاده اما هر چی باشی تو رستوران حرمت شراکت و باید حفظ کرد اونقدرهام بی ادب نیستم. اگه من احترامت و نگه ندارم که دیگه آشپز و پیکم برات تره خورد نمی کنن و طبیعتا" بلعکس.بی توجه به حاجی و متین رفتم نشستم پشت میز و دوباره بازیم و شروع کردم.نیشام متین مثل یه پسر خوب وظیفه اش رو انجام داده بود و هر چی براش لیست کرده بودم خرید. وقتی به کلم بنفش ها نگاه کردم غصه ام گرفت. کی میخواد اینا رو خورد کنه آخه.آستین هامو بالا زدم و مشغول شدم. بزرگترین چاقویی که داشتیم رو با چاقو تیز کن تیز کردم و دست هام و چاقو رو شستم و رو تخت تو آشپزخونه نشستم. کلم ها رو روی تخته گوشت خورد میکردم و بخاطر حجم زیادش میریختم تو مجمعی که کنارم گذاشته بودم . هر چی خورد میکردم هم تموم نمیشد که. هر چی سرعتم رو بیشتر میکردم انگار کلم ها بیشتر میشدن. به غلط کردن افتاده بودم دیگه. زیر لب غر میزدم و کار میکردم.-ای خدا آخه نمیشد یه دستگاهی چیزی الان اینجا بود اینا رو خورد می کرد؟ دستای خوشگل من گناه دارن خسته میشن آخه.آخرین کلم هم داشت تموم میشد که یهو دستم رفت زیر چاقو. جیغ خفیفی کشیدم و سریع دستم رو کردم تو دهنم. اشک تو چشم هام جمع شده بود. داغی یه قطره رو رو گونم حس کردم. انگشتم میسوخت. زخمم عمیق نبود ولی خیلی میسوخت. هرچی گشتم تو اون خراب شده چسب زخم پیدا نکردم. منم از این رستوران چه توقعاتی داشتم . ظاهرش مرتب شده بود ولی قرار نبود همه چیز دم دستم باشه که. مطمئن نبودم تو کیفم چسب زخم باشه ولی کلم ها رو همونطور ول کردم و رفتم بالا.با یه دست که کاری نمیشد کرد. حرصی کیفم و سر و ته کردم و هر چی توش بود و ریختم پایین و پاش نشستم.

بعد کلی گشتن بالاخره یه چسب زخم پیدا کردم و سریع گذاشتمش رو زخمم. هنوز انگشتم میسوخت ولی سعی کردم اونطوری نکنم تو دهنم ولی مگه میشد؟ همونطوری با چسب زخم کردم تو دهنم. یه جورایی احساس می کردم این ریختی دردش کم میشه و شایدم خوب. خل بودم ، اما عادتم بود دیگه چه میشد کرد. تا دستم می برید زرت می بردمش تو دهنم و تفیش می کردم. اه چقده من کثیفم. انگشتم مزه کلم می داد..... همیشه از بریدن دستم بیزار بودم. آخه یعنی چی دست آدم ببره.رفتم پایین و بقیه کارها رو یه دستی انجام دادم. تا تونستم تو کلم ها نمک ریختم. وای وای اگه نمکها رو انگشتم می ریخت ... بلا به دور.... مثل فلج ها یا کسایی که دستشون شکسته دستمو 6 متر اون طرف تر از خودم نگه داشته بودم که نکنه یه وقت نمکی، سرکه ای چیزی روش بریزه . کلمها رو نمک زدم. شور شور...انقدر دوست داشتم شور بشه. مامانی خدا بیامرز هر وقت درست میکرد انقدر می ایستادم پیشش تا نمک بریزه منم ناخنک بزنم به ترشی...بخاطر همینم طرز درست کردنش رو یاد گرفتم....انقدر از ترشی هنوز آماده نشده خوردم تا سیر شدم و ریختم تو دبه ای که پسره خریده بود...کل سرکه رو هم خالی کردم توش و به خودم لبخند زدم.-آفرین نیشام خانم کارت درسته ببین چه کردی دختر. کاهو ها رو تنهایی شستم و گذاشتم آبش بره. تو سبد مرتب چیدمشون. گوجه ها رو هم شستم. آماده شده بودن برای خورد کردن. گوجه ها رو با سلیقه و یک اندازه حلقه حلقه کردم...پوست خیار ها رو هم کندم و حلقه حلقه کردم. ماشاا... خیار نبود که هرکدوم اندازه یه خربزه بود. نمیدونم این پسره تا حالا خرید نکرده که بلد نیست. آخه خیار به این بزرگی به چه دردم می خوره. درسته به اینا میگن خیار سالادی ولی خوب انقدر گنده هم خوب نیست دیگه.کاهو ها رو تو یه ظرف خورد کردم و خیار ها رو هم حلقه حلقه کردم. تو هر ظرف یکبار مصرف یه مشت کاهو می ریختم و دوتا گوجه و دوتا خیار میذاشتم روش. بعدا" هویجش رو هم رنده می کردم میریختم روش. آخه شلوغ شده بود هویج رو به یه وقت دیگه موکول کردم.روز قبل تا تونستم پیش این محلیا تبلیغ این رستورانمون رو کردم. نمیدونم این زبون رو از کجا آورده بودم که همینطور مثل بلبل حرف میزدم. گوینده تلوزیون میشدم هم خوب بودا. تازه کشف استعداد کرد بودم.تو روستا دم خونه ها میرفتم و یکی از آگهی هایی که برای رستوران چاپ کرده بودم و بهشون میدادم. تو سوپری با چند تا خانم آشنا شدم. یکی از اون خانمها که جوون تر بود با مهربونی باهام حرف زد. باهاش گرم گرفتم یکم از مسیر و باهام اومد و منم در مورد رستوران باهاش حرف زدم. اسمش نازگل بود. بهش گفتم دنبال یه پیک برای رستوران می گردیم. اونم گفت شوهرش بی کاره و موتور سواری هم بلده. منم خوشحال بهش گفتم فردا بیاد رستوران تا ببینیمش و باهاش حرف بزنیم. پیکمونم جور شد. خدا رو شکر. به متین گفته بودم زیتون کیلویی بگیره که خودم تو ظرفهای کوچیک بسته بندیش کنم. زیتونا رو هم جا کردم. بعدش زیتونها و سالاد ها رو بردم خوشگل و تو دید تو یخچال چیدم. هر کی از در وارد میشد چشمش به این یخچاله می خورد آب از لب و لوچه اش آویزون میشد. درسته که اینجا وسط جاده است اما خوب همه چیز باید خوب باشه. دلم نمیاد به بهانه اینکه رستوران وسط جاده است و یا مسافرا میان و یا کارگرا همین جور یلخی کارها رو انجام بدم. بی دقت و بی توجه. نمیشه که. خودم باید از کارم راضی باشم یا نه؟؟؟کارم تموم شده بود. یادم افتاد رستوران اصلا اسم نداره. باید یه فکری هم به حال رستوران بیچاره میکردیم بی نام و نشون که نمیشد آخه. اون تبلیغهایی هم که به محلیها داده بودم فقط در حد 4 صفحه پرینت غذا و آدرس رستوران و قیمت غذاها بود.باید با متین حرف می زدم. اصلا" قبل ما این رستوران اسمش چی بود؟؟؟؟رستوران که تابلو نداشت. شیشه هاشم اونقدر کثیف بود که هر چی روش نوشته بودن به مرور زمان پاک شده بود.باید با متین مشورت می کردم. هر چی باشه اونم شریکم بود نمیشد که بی مشورت با اون کارها رو بکنم. درسته که تحویلش نمی گرفتم اما دلم نمی خواست بعدا" خِرمو بچسبهمهداد نایلون به دست وارد رستوران شدم. این نیکو هم منو با خر بارکش اشتباه گرفته. هر روز هر روز یه لیست بلند بالا بهم میده برای خرید. من نمی دونم هنوز رستوران باز نشده این ریزه کاریاش چیه؟؟؟ الان که این جوریه وای به حال وقتی که رستوران باز بشه. چقده اینجا خرج گذاشته رو دستم.

خدا کنه با این همه هزینه حداقل بتونیم در بیاریم و جبران کنیم هر چی خرج کردیم و. از در وارد شدم. نیکو طبق معمول این چند روزه پای کامپیوتر نشسته و حتما" داره بازی می کنه. این دختره هم خسته نمیشه با این بازی کردنش؟؟؟ من نمی دونم جا به جا کردن 4 تا کارت چه لذتی داره که نیکو این جوری غرق کامپیوتر میشه. اه حالا باید سر تکون دادن صندلیش بازم حرص بخورم. من و به این گندگی نمی بینه. نمیکنه یه تکونی به خودش و صندلیش بده تا راحت رد بشم. مجبورم هر بار حرص بخورم و کبود بشم تا خانم رضایت بده یه کوچولو جا به جا بشه. منم پرس شده از پشت صندلیش رد بشم. یعنی دوست داشتم خودش و همراه صندلی کارت پستال کنم بزارم زیر شیشه ی میز. رسیدم به صندلی نیکو و اومدم دهن باز کنم که با کمال تعجب خودش صندلیش و کشید جلو و یه سلامی کرد و دوباره مشغول بازی شد. منم دهن باز یادم رفت اصلا" رد بشم. نیکو و توجه ... محاله .... یکم خیره خیره نگاش کردم. به خودم اومدم دیدم دستهام داره کنده میشه. هر چند این نایلونای خرید در برابر وزنه هایی که تو باشگاه می زدم چیزی نبودن اما دسته های نایلون خرید مثل سیم کف دستمو و انگشتامو می برن. برای همینم تحملشونو ندارم. تندی از پشت نیکو رد شدم و رفتم تو آشپزخونه. یدا... خان رو تختش ولو بود و خواب... با حرص پوفی کشیدم. این مردک هم که تا وقت گیر میاره می خوابه. اه کفرمو در میاره. کم کم داره فاز و نولم و قاطی میکنه. درسته که غذاش بد .... نیست اما خیلی تنبله. خیلی از خیلی بیشتر .. مخصوصا" که هم خودش کثیفه هم کثیف و شلخته کار میکنه. لباسی که دیروز بهش دادم و امروز چرک خالی کرده. موقع گوشت و مرغ خورد کردن همه لباسش و زد چوبه ای میکنه. همچین با ساتور به جون این مرغها و گوشتا می افته که هزار تیکه میشن و به لباسش می پاشن. باید بگم لباسش و بشوره. بدم میاد مرد ... انقدر کثیف .... بی خود نیست تنها زندگی می کنه. نایلون ها رو گذاشتم یه گوشه و بی حوصله از آشپزخونه رفتم بیرون. رفتم سمت یخچال و یه بطری آب معدنی کوچیک برداشتم و سر کشیدم. جیگرم حال اومد چقده تشنه ام بود. بطری آب و یه نفس تموم کردم. دستمو همراه بطری آوردم پایین. چشمم افتاد به دهن باز و چشمهای متعجب نیکو. این چرا این ریختی شده؟؟؟؟ به چی داره نگا نگا می کنه؟ وقتی دید دارم نگاش می کنم چند بار پلک زد. یهو سرفه کرد و روشو برگردوند وبا یه اخم ریز گفت: ببخشید آقا متین می خواستم ازتون یه چیزی بپرسم. رفتم جلو تر و تکیه دادم به یخچالی که بغل میزش بود و بهش خیره شدم و منتظر که سوالشو بپرسه. سرش و بلند کرد و بهم نگاه کرد و گفت: شما می دونید اسم این رستوران چی بوده؟ ابروهام پرید بالا. اسمش چی بوده؟ خوب رستوران بود دیگه .. منظورش چیه؟ وقتی دید منظورش و نفهمیدم گفت: بینم شما تراکت سفارش دادید؟ باید برای رستوران اسم انتخاب کنیم. بدون اسم که نمیشه. ابروهام دوباره پرید بالا. یه لبخند زدم و گفتم: رستوران اسم داره. یعنی همون موقع که رفتم برای تراکتها و تابلو فهمیدم اسم نداره. بی اسمم نمیشد نه تابلو سفارش داد نه تراکت. برای همینم همون جا یه اسم براش انتخاب کردم. اخماش رفت تو هم. دلخور گفت: اسم انتخاب کردین؟ تنهایی؟ یکم نگاش کردم. خوب نبودش که اون موقع من ازش نظر بخوام.

شمارشم که ندارم. دلخور میشه چرا؟ حالا همچین میگه تنهایی انگار یم خواستم فیل هوا کنم یه اسم ناقابل که بیشتر نبود. نیاز به لشگر کشی هم نبود. دلخور گفت: حالا اسمش و چی گذاشتین؟ من: اسمش و گذاشتم اهورا .... ابروهاش از تعجب رفت بالا و تو موهاش گم شد. ناباور گفت: اهورا ..... نمی دونم چرا از اهورا گفتنش حرصم گرفت. تکیه امو از یخچال برداشتم و با اخم گفتم: بله اهورا.. مشکلی دارید؟ یه اسم اصیل ایرانیه ... چیه؟ بده؟ در هر حال کاریش نمیشه کرد من سفارش دادم رفت. با تعجب بهم نگاه کرد. بعد یکم نگاه متعجب لبهاشو کشید تو دهنش و سرش و انداخت پایین. با یه صدایی که توش خنده موج می زد گفت: من که چیزی نگفتم. خیلی هم خوب بود. انگار زدن تو گوشم. انتظار نداشتم خوب برخورد کنه. منم یهو وحشی شده بودم. اما این صدای پر خنده اش برای چی بود؟ مشکوک گفتم: دارید می خندید؟ تند سرش و بلند کرد و سعی کرد خنده اش و بخوره و تو همون حالت گفت: نه .... این نه اش از 100 تا آره بدتر بود. یه ابرومو فرستادم بالا و با نگاهی که داد می زد خر خودتی نگاش کردم. تحملش تموم شد و لبهاش از هم باز شدن و خندید. نیکو: آخه یه جورایی متعصب در مورد اسم گفتید که آدم فکر می کرد برای اسم بچه اتون انقده جبهه گرفتید... اینو گفت و بی خجالت خندید. یکم زل زل نگاش کردم و تازه فهمیدم منظورش چیه. راست می گفت خیلی سر اسمه از خودم عکس العمل نشون دادم. سعی کردمو خودمو از تک و تا نندازم. سوتیه رو داده بودم بد ... آروم گفتم: خوب اهورا قشنگه ... اینو گفتم و سریع برگشتم برم تو آشپزخونه. صدای خنده های ریزش و شنیدم. خودمم خنده ام گرفته بود. با یدا.. تو آشپزخونه بودیم. داشتم سعی می کردم بهش یاد بدم و بفهمونم که تمیزی و بهداشت چیه. که وقتی کار میکنه همه جا رو به گند نکشه. آخرش من از دست این مرد کله امو می کوبم به دیوار.هر چی من بهش میگم .. انقده حرص می خورم همه تاثیر کلامم 2 ساعته. این 2 ساعت که تموم شد دوباره میشه حاجی شلخته قبل. اه .....کفریم کرده حسابی.در حال کل کل با حاجی بودم که صدای یکی و شنیدم که از تو رستوران یاا.. یاا.. می گفت. با تعجب به یدا.. نگاه کردم که شونه ای به نشونه نمی دونم بالا انداخت.با تعجب رفتم بیرون و رفتم تو رستوران. از پشت یخچال سرک کشیدم. یه مردی بود حدود 30 ساله یه شلوار پارچه ای گشاد پوشیده بود و یه بلوز مردونه. دستهاشو بهم پیچیده بود و به اطراف نگاه می کرد.رفتم پشت میز ایستادم و گفتم: بفرمایید امری داشتید؟؟؟مرد برگشت سمتم و گفت: سلام آقا خوب هستید؟ من علی ام....اینو گفت و ساکت شد و منتظر به من نگاه کرد. علی هستی که هستی چی کار کنم؟ نکنه انتظار داره بشناسمش؟ نگاه منتظرش که اینو میگفت.وقتی دید گیج دارم نگاش می کنم خودش شروع کرد و گفت: خانمم چند روز پیش یه خانم شهری دیده بود که برای رستوران دنبال پیک می گشتن. گفتن من بیام اینجا. خانمه فکر کنم ... فکر کنم اسمش ... چی بود اسمش؟؟؟؟ ( یکم فکر کرد و بعد با ذوق گفت ) آهان هاج بود ... چشمهام از کاسه زد بیرون. هاج کیه؟؟؟؟مرد که چشمهای منو دید گفت: نه .. نه آقا ببخشید یادم رفت اسمش هاج نبود .. اسم یکی از این زنبورای کارتونی و داشت دیگه .. چی بود اسمش ....لبمو جمع کردم که جلوی خنده امو بگیرم. با صدایی که توش خنده موج می زد گفتم: نیکو خانم گفتن بیاین؟پسره خوشحال تو هوا بشکنی زد و گفت: ایول خودشه. نیکو خانم. گفتم اسم زنبوره تو اون کارتونه بودا....می خواستم اخم کنم اما نمی شد دست خودم نبود. بیشتر از اخم کردن خنده ام می گرفت.من: بفرما بشین با هم حرف بزنیم. خوب از خودت بگو. الان چی کار می کنی؟علی: بیکارم آقا.من: قبل بیکار شدنت چی کار می کردی؟علی: تو تعمیرگاه کار می کردم. اما دستم آسیب دید نتونستم ادامه بدم. داشتم به علی در مورد ساعت کار و اینکه صبح ها باید بیاد و تا 4 بعد از ظهر بمونه عصرم از 6 باید باشه تا 10-11 شب حرف می زدیم که در باز شد و نیکو اومد تو.از همون دم در نگاه کنجکاوش و به علی دوخته بود. داشت می مرد که بفهمه کیه.نزدیکمون که رسید یه سلامی کرد و با چشم و ابرو بهم اشاره کرد که این کیه.یاد زنبوری که علی گفته بود افتادم و بی اختیار لبخند زدم. سریع اومدم جمعش کنم برای همین تند گفتم: علی آقا هستن. برای پیک ....نیکو سریع روشو برگردوند سمت علی و گفت: شما شوهر نازگل هستین؟علی که به احترام نیکو بلند شده بود همون جور ایستاده دستهاشو جلوش تو هم قفل کرد و با سر پایین افتاده گفت: بله خانم من علیم شوهر نازگل. اون گفت با شما حرف زده و بیام اینجا برای کار.نیکو یه لبخند به علی زد و گفت: بله بفرمایید خوشحالم که اومدید.نیکو به علی لبخند زد؟؟؟ ندیدم به من یا حاجی بخنده. یعنی انقده از علی خوشش اومده؟ یا شایدم از نازگل خوشش اومده که شوهرش و انقده تحویل می گیره.نیکو بدون هیچ حرفی رفت رو یکی از صندلیهای رستوران نشست و خودش و سرگرم نشون داد. از تو کیفش یه کتاب در آورد. فکر کنم کتاب داستان بود. سرش و کرد تو کتاب یعنی حواسم به خوندنمه نه به شما.اما حس می کردم که همه حواسش به منو علیه. خلاصه با علی هماهنگ کردم و به توافق رسیدیم. قرار شد صبح ها تا یکی دو هفته زودتر بیاد که تراکتها رو هم پخش کنه و یکم تبلیغمون و بکنه.فردا روز موعود بود. همه کارها ردیف شده بود و فردا رستوران و باز می کردیم. خدا کنه این کارم خوب پیش بره. همه تلاشمو باید بکنم. مهداد با صدای زنگ ساعت از جام پریدم. اونقدر استرس داشتم که تا صبح بین خواب و بیداری مونده بودم. خسته بودم. خیلی ...از جام بلند شدم. سریع یه دوش گرفتم و حاضر شدم. ساعت هنوز 6 هم نشده بود.رفتم پایین و از خونه اومدم بیرون. می خواستم از در اصلی رستوران برم داخل که کرکره اشو هم بالا بکشم اول یه نگاهی به نمای رستوران انداختم. عالی بود. یعنی این سر و شکل بین این مغازه های اطراف و وسط جاده خیلی تو چشم بود. انگار بهشت و وسط جهنم بردن . یه لبخندی از رضایت زدم. روحیه ام بهتر شد. رفتم قفل و باز کردم و با یه حرکت کرکره رو بالا فرستادم یه یا علی گفتم و در شیشه ای مغاره رو با کلید باز کردم.یه سره رفتم پشت مغازه تو آشپزخونه. در و باز کردم. چقدر اینجا ساکت و تاریک بود .لامپ و زدم. یکی یه غری زیر لب زد. همه چیز همون جوری بود که دیشب ولش کردم. یعنی دیشب این حاجی و مجبور کرده بودم همه جا رو تمیز کنه و تا همه جا تمیز نشد نرفتم بالا.الان همه چیز همون جوری بود و این بد بود. برگشتم و با اخم یه نگاه به تخت انداختم. حاجی خوابیده بود.عصبانی با اخم رفتم سمتش.-: حاجی ... حاجی .. بیدار شو ...تکون نخورد. مجبور شدم خم شم و با دست تکونش بدم.با هر بار صدا کردنش حرصم بیشتر میشد. اه مرتیکه مثل خرس خوابیده. بعد 10 بار صدا کردنش و تکون دادنش جوری که انگار زلزله 8 ریشتری اومده بالاخره یه تکونی خورد و سمت من چرخید . زیر چشمی یه نگاهی بهم انداخت و خواب آلود گفت: چیه ؟؟؟صدام و بلند کردم و عصبی گفتم: حاجی پاشو ببینم. امروز روز اولمونه بعد تو هنوز خوابی؟ مگه نباید برنج و می زاشتی؟چشمهاش کامل باز شد. یه نگاهی به ساعت انداخت و گفت: مگه ساعت چنده؟به ساعت نگاه کردم و گفتم: 6:20 زود پاشو.این و گفتم و با حرص رومو ازش گرفتم.فقط خدا رو شکر می کردم که دیشب مجبورش کرده بودم که تا یه حدودی کارها رو انجام بده. برنجها رو شسته بود و خیس کرده بود و کبابها رو هم سیخ کشیده بود. لپه و لوبیای خورشتها رو هم پخته بود.دست به سینه رو صندلی نشستم و منتظر شدم تا بیاد. دست و روشو شست و اومد. خیر سرش می خواست عجله کنه.فقط هوله می رفت. کفرمو داشت در میاورد. دنبه یه تکونی به خودش نمیده. از جام بلند شدم. نخیر این تنهایی شلوارشم نمی تونه بالا بکشه. جلو رفتم و دست به کار شدیم.دوتایی دیگ بزرگ برنج و پر آب کردیم و رو تک شعله ای بزرگ گذاشتیمش . حاجی رفت سر وقت خورشتها و منم رفتم و مرغها رو توی قابلمه چیدم. بعد یه نیم ساعتم برنجا رو ریختیم تو دیگ و صبر کردیم.رو صندلی نشسته بودم و منتظر که ببینم برنجمون دم میکشه یا نه . حاجی هم برای خودش سر خوش برای خودش هی از این ور به اون ور می رفت و زیر لبی آواز می خوند. یه نگاهی به سر و شکلش کردم. خیلی ناجور بود. لباسهاش دوباره همه اش چرک و کثیف شده بود. با اخم گفت: حاجی .. اینا همون لباسهایه که برات خریدم.ایستاد. یه نگاه به لباسش کرد و بعد با نیش باز سرش و بلند کرد و گفت: نه آقا اونا رو گذاشتم به وقتش بپوشم.ابروم پرید بالا. وقتش دیگه کی بود؟ لباس پلوخوری که براش نخریده بودم. من: حاجی من اون و خریدم همین جا بپوشی که این لباسای کثیف تنت نباشه. یکم نگام کرد و بعد سرشو خاروند و مثل منگلا دوباره بهم خیره شد.چشمم افتاد به موهاش. موهاش و گند گرفته بود انگار یه پیت روغن روش خالی کرده بودن. از بس کثیف بود دونه دونه و تار تار بهم چسبیده بود.حالم بهم خورد. چقدر یه آدم می تونه کثیف باشه. کلا" این حاجی احتیاج به یه انقلاب اساسی داره.با اخم بلند شدم و گفتم: حاجی غذاهات تا کی آماده میشن؟ حاجی: آمادن آقا فقط باید زیرش و کم کنم تا کم کم حاضر بشن و تا ظهرم داغ بمونن.من: خوبه. برو وسایلتو جمع کن بیا بریم.حاجی: کجا ؟من: میریم حمام. حاجی: کجا بریم آقا کار دارم. حمام لازم نیست. تازه توی همین دستشویی اینجا دوش داره.با اخم گفتم: حمام لازم نیست؟ اینو من تشخیص میدم چون ظاهرا" شما خودت نمی تونی تشخیصش بدی. همین که گفتم زود وسایلتو جمع کن.یه 5 دقیقه ای طول کشید تا حاجی بیاد به علی زنگ زدم و ازش پرسیدم که اینجا حمام عمومی داره یا نه؟گفت آره و آدرسشو داد بهم. رفتم بالا و سریع وسایلمو جمع کردم. اصلا" به این حاجی اطمینان نداشتم. می ترسیدم بره خودشو گربه شور کنه بیاد.دوتایی سوار ماشینم شدیم و رفتیم و با پرس و جو رسیدیم به حمام. همچین تو حموم این حاجیو سابیدم که فکر کنم کم کم پوست تنش کنده شد. بزار کنده شه. مرتیکه انقدر کثیف بود که همه بدنش گال گرفته بود.قد یه ساعت تو حمام بودیم و مجبورش کردم خودشو تمیز کنه. وقتی که خیالم از تمیزیش راحت شد رضایت دادم و بیرون اومدیم . خیلی خسته بودم. اما با دیدن صورت گل انداخته از تمیزی حاجی خوشحال میشدم. امیدوار شده بودم. تازه رنگ و رو گرفته بود. انقد کثیف بود که یکی می دید فکر می کرد پوستش تیره است اما زیادم سیاه و اینا نبود. سوار ماشین شدیم و به رستوران برگشتیم . نیشامامروز همون روز موعوده همون روزی که قراره بالاخره این رستوران راه بی افته. رو تخت دراز کشیدم و به سقف نگاه می کنم. دلم نمی خواد از تو اتاقم برم بیرون. یه جور ترس و دلهره تو وجودمه. نمی دونم از کجا اومده. یادم نمیاد برای افتتاح کافی شاپم این حال و داشته بودم. اما اینجا یه جورایی فرق می کرد. شاید به خاطر این بود که اینجا و تو این کار فقط خودم نبودم. شاید داشتن یه شریک باعث ترسم شده بود. در ضمن اینجا و این رستوران تنها امیدم بود. تنها وسیله ای که می تونستم با خوب انجام دادنش این حس مزخرف رو بشکنم و بی عرضه بودنو از خودم دور کنم و از بین ببرمش. نمی دونم چقدر تو حس و حال خودم بودم و فکر می کردم اما با شنیدن خروس همسایه که بی موقع صداش بلند شد به خودم اومدم. یهویی استرس افتاد به جونم... سریع از جام بلند شدن. ساعت 8:30 بود باید می رفتم به کارها سرکشی می کردم تا مطمئن تر بشم همه چیز مرتبه. تندی از جام بلند شدم و در عرض 15 دقیقه حاضر و آماده از پله ها رفتم پایین. وارد رستوران شدم. یه نگاهی به اطراف انداختم. همه جا تمیز بود. یه دوری تو مغازه و آشپزخونه زدم و یکی یکی همه چیز و چک کردم. خب سالادا که آماده اس متین هم که همه وسایل رو خریده... غذای حاجی هم که مورد پسند واقع شد... پیک موتوری هم جور شد... درسته موتورمون یه کم دربه داغونه ولی همین جواب میده... تراکت ها هم که پخش شده... دیروز بعد از ظهرم که اومدن تابلو مغازه رو نصب کردن... بازم با یاد آوری اسم مغازه خنده ام گرفت ... اهورا .... واسه خودم ریز خندیدم. دوباره نگران شدم. وای نمی دونم چی میشه فقط خدا کنه گند نزنیم و خوب از آب در بیاد که دیگه طاقت خرابکاری ندارم!!داشتم با خودم حرف می زدم و برنامه می چیدم. یکمم تعجب کرده بودم از اینکه چرا هیچکس اینجا نیست. صدای در رستوران باعث شد سرمو بلند کنم و یه نگاهی به در بندازم. علی بود. پشت در ایستاده بود. یادم اومد که در قفله. همون اول امتحانش کرده بودم. وقتی دیدم کرکره اش بالاست گفتم شاید در هم باز باشه اما قفل بود. از تو کشوی میز کلید و برداشتم و رفتم در و باز کردم. علی سریع سلام کرد. جوابش و دادم. کنار رفتم تا وارد بشه. همون جور که از کنارم رد میشد پرسیدم. من: علی آقا نمی دونید آقای متین و حاجی کجا هستن؟ علی: والا من داشتم با این تعمیرگاه ها و آپاراتی ها صحبت می کردم و تراکت بهشون می دادم حدود یه ساعت پیش دیدم آقا همراه حاجی دارن میرن بیرون. اما نفهمیدم کجا میرن. البته قبلش به من زنگ زده بودن و آدرس یه جاییو خواستن. خواستم بپرسم کجا گفتم شاید بگه فضولم. شاید کار شخصی داشته باشن. یه سری تکون دادم و یه تشکری هم کردم. علی نشست رو صندلی جلوی میز من. منم رفتم و پشت میزم نشستم. زیر چشمی نگاش کردم. وای که این علی خیلی تیپش جیگر بود. یه شلوار سبز زیتونی از اینا که سربازا تنشون میکنن با یه پیرهن مردونه آستین کوتاه گشاد طوسی رنگ که روش گل و بوته های گنده داشت. پیراهنشم و هم گذاشت بود روی شلوارش. خنده ام گرفته بود. از یه طرف گل و بوته های لباسش، از طرف دیگه ست گل و گشادش منو کشته بود. موهای کنار شقیه اش یکم ریخته بود و بقیه موهاش و رو به بالا شونه کرده بود. واسه خودش داشت بیرون مغازه رو دید میزد. بیچاره فکر کنم دوروز فکر کرده بوده تا بتونه این تیپو بزنه. لباساش حداقل دوسایز براش بزرگ بود و شلوارش هم به زور کمربند تو تنش وایساده بود... باید سر فرصت یه فکری هم به حال تیپ ضاقارت این علی آقا می کردم. به قول ساره: پرستیژ رستوران و میاره پایین. حالا تیپ اینو درست کنم اون موتور ضایع گازیو و هندلیو چی کار کنم؟ بی خیال کسی اونو نمی بینه. هنوز در حال کنکاش تیپ علی بودم که بازم صدای در اومد. به در نگاه کردم. اول متین وارد شد با یه قیافه خسته و یه اخم کوچولو رو صورتش. بعد اون .... اوهــــــــــــــــــــــ ــــــــه ...ب

ببین حاجی چه کرده با خودش .... با دیدن حاجی پشت سر متین نیشم گوش تا گوش باز شد. خود به خود از رو صندلیم بلند شدم و ایستادم. یه نگاه با تحسین به حاجی انداختم. خوشحال و راضی گفتم: به سلامتی حاجی چقده خوشتیپ شدین. حاجی یه لبخند کشاد زد و سرش و انداخت پایین و زیر چشمی به متین نگاه کرد و گفت: آقا گفتن حتما" برم حمام ... یه ابروم رفت بالا. پس این تیپ و این تمیزی کار متین بود. می دونست خود حاجی از این ناپرهیزیا نمیکنه. یه نگاه قدرشناس به متین انداختم. بیچاره چقدر اول صبحی خسته به نظر میومد. چقدر خوب بود که اون یه فکری برای سر وضع ناجور این حاجی کرد. دیگه لازم نبود حرص بخورم. متین سرش و بلند کرد و چشمش افتاد به من و نگاه تشکرآمیزم. یکم نگام کرد و یه لبخند محو زد. خوبه منظورمو فهمید. متین یه اشاره به حاجیو علی کرد که برن تو آشپزخونه. اونا هم هر دو دنبالش راه افتادن. مهداد استکان چاییمو بالا بردم و در حین خوردنش به کل آشپزخونه نگاه کردم. با چشم همه چیزو چک کردم. تو فکر بودم.غذامون حاضر و آماده است. کلی غذا درست کردیم. می ترسم رو دستمون بمونه . تا حالا که یه نفرم نیومده سراغی بگیره.از صبح فکر کنم این پانزدهمین چایی باشه که می خورم. از زور بی کاری هی چایی می خورم. از اون ورم انگار با کش به دستشویی بستنم . این حاجیم برای خودش خوشحاله ها. هی آواز می خونه هی نامحسوس قر میده. می دونه من حواسم به تک تک کارهاش هست برای همینم نمیاد بشینه. الکی هی راه میره. به دیگا و غذا ها سر میزنه.داشتم چاییمو می خوردم و همون جور نگاش می کردم. بلوز سفید آشپزی و پیشبندش نو و تمیزه. فقط خدا کنه تا شب همین جوری بمونه. اما این شلواره چیه پاش کرده؟یه شلوار کرم رنگی که به سبزی می زد. کلا" نفهمیدم رنگش چیه. گشاد و زشت. تو یه لحظه خم شد یه چیزو از زمین برداره.چایی پرید تو گلوم. به سرفه افتادم. همچین سرفه می کردم که یکی میدید فکر می کرد سنگ راه گلومو بسته.حاجی تندی بلند شد اومد کنارمو با دست محکم به کمرم کوبوند.ای بشکنه دستت مرد این چه وضعشه کمرمو شکوندی . حاجی: نوش پسر .. نوش ... سوغات می خوری انشا ...نفسم یکم جا اومد. سوغات می خوام چی کار کوفت بخورم.با دست اشاره کردم که بسه. بالاخره دست از قطع کردن کمرم برداشت.اخم کردم.من: حاجی ...حاجی: جانم مهندس ؟؟؟ابروهام پرید بالا. مهندس و از کجا آوردی؟بی خیالش شدم.من: حاجی این چه وضعشه؟ اینجا خانواده زندگی میکنه. نیکو خانم رفت و آمد میکنه. حاجی با تعجب و گیج گفت: بله آقا؟ منظورتونو نفهمیدم.یه اشاره ای بهش کردم. یه نگاهی به خودش انداخت و دوباره گیج کله تکون داد.با حرص گفتم: حاجی این چه لباسیه که پوشیدی؟حاجی دوباره منگل وار به خودش نگاه کرد و گفت: خوب آقا خودتون اینو برام خریدین. بده؟؟؟ می خواین درش بیارم؟تندی دستش رفت سمت دکمه های بلوز سفید آشپزی.با حرص گفتم: حاجی اینو نمیگم. شلوارتونو میگم. نمیگید این جوری می پوشید نیکو خانم بیاد ببینه زشته؟ تا خم میشید ... لطف کنید یه لباس مناسب تر بپوشید. یه شلوار که فاقش بلند تر باشه.تازه فهمیدم چرا این دختره بدبخت صبح که اومد تو آشپزخونه سریع در رفت و دیگه پاشم این تو نزاشت. نگو منظره باسن این آقا رو دیده بود که وحشت زده شد و در رفته.حاجی سرش و انداخت پایین و یه چشمی گفت و رفت که به برنج سر بزنه. هر چند صدای غر غر کردناشو می شنیدم. کلا" این مرد خیلی حرف می زد.نشستم سر جام. نیشام رسما" نشستم مگس می پرونم. اه این اسپایدرم دیگه به دردم نمی خوره نه که عصبیم نیم تونم برگه ها رو درست و حسابی جفت و جور کنم و همه اش می بازم. دستمو زدم زیر چونه ام و هر از چند گاهی به بیرون نگاه می کنم شاید یکی دلش سوخت اومد تو این رستوران. اما نه انگاری امروز همه ملت سیر سیرن. پوف ..... بی خیال چقدر حرص بخورم. بشینم یکم سیمز بازی کنم جیگرم حال بیاد. یه خانواده درست کردم ماه. انقده خوشگلن. هم دختره هم پسره. کلی لباسهای قشنگم تنشون کردم. یه شب کامل زحمت کشیدم که دختر و پسر داستان و عاشق هم کنم تا لاو بترکونن. بی تربیتا اولش تا حرف می زدن می توپیدن به هم و دعواشون میشد الان خیلی خوبن باهم زندگیشونو شیرین کردم. دختره دزده. نونش حلال نیست اما درآمدش خیلی خوبه. پسره هم تو ارتش کار میکنه یه وقتایی با تانک میان دم خونه دنبالش. من نمی دونم این دزد و اون ارتشی چه جوری با هم زندگی می کنم. قاعدتا" زوریه چون اولش نمی ساختن با هم. یکم بگذره زندگیشون که رو به راه شد پول جمع کردن میگم بچه دارم بشن الان زوده براشون بزار یکم جوونی کنن. دختره تازه از سر کار شریفش برگشته بود گفتم برای رفع خستگی بره تو جکوزی یکم حال کنه و ریلکس کنه. پسره هم دنبال یه لقمه نون حلاله همین روزهاست که ترفیع بگیره تو کارش. بد جوری رفته بودم تو بازی. قشنگ کله امو برده بودم تو مونیتور و هی چک می کردم ببینم این دختر پسرم گشنشون نباشه مودشون خوب باشه. فان داشته باشن. دستشویی نداشته باشن. حمام برن. به آرزوهاشون برسن. خلاصه همه جوره ساپورتشون می کردم. غرق بازی بودم که یه صدایی پارازیت انداخت. -: سلام. بدون اینکه سرمو بلند کنم بی توجه یه سلام هول گفتم و ادامه بازی. -: ببخشید .... وای وای پسره تازه از سر کار برگشته و داره می ترکه از دستشویی الانه که خودشو خراب کنه. بدو بدو برو تو دستشویی که اوضاع خیطه. اون محل کارتون یه دستشویی نداره تو بری؟ -: خانم ... ببخشید ... غذا دارین ... اه این کیه هی این وسط ور ور می کنه؟ بی میل سرمو بلند کردم. هـــــــــــه .... این کیه؟؟؟ یه پسر جوون و خوشتیپ و شیک و پیک جلوی میزم ایستاده بود و بهم نگاه می کرد. یه لحظه هنگ کردم. این محل با این اوضاع اسفبارش بهش نمی خوره همچین آدمهایی داشته باشه. شک کردم شاید دارم توهم می زنم. خودمو کج کردم و به پشت پسره نگاه کردم. گفتم شاید حوری .. پری چیزی باشه اومده دل منو خوش کنه. پسره هم برگشت و به پشت سرش نگاه کرد. دوباره برگشت سمت من. منم بی خیال پشت سرش شدم. جلوی رستوران فقط یه ماشین پارک بود که نمی دونم مال کی بوده. پسره: خانم شما خوبی؟؟؟ وای خدا فکر کرد من مشنگم. سریع صاف نشستم و یه لبخند ملیح زدم و گفت: بله ممنون. سلام بفرمایید فرمایشی داشتید؟ پسره یکم با شک نگام کرد و بالاخره گفت: بله می خوام بدونم غذا دارین؟؟؟ نه پس اینجا رو برای قشنگی باز کردیم ملت توهم غذا بزنن گشنشون بشه. بیان بپرسن ما هم بگیم نداریم کنف شن. دوباره با لبخند گفتم: بله داریم. حاضرم هست. پسره: خوبه. چی دارین؟ ابروهام بالا رفت. هر چی داریم و بگم الان؟؟؟ شروع کردم تند تند لیست غذاها رو دادن. من: چلو جوجه معمولی. چلو جوجه ممتاز. چلو کوبیده معمولی چلو کوبیده مخصوص. برگ، بختیاری، چنجه، شیشلیک، زرشک پلو با مرغ، قورمه، قیمه .... دیدم پسره هنوز منتظره. غذاهامون همینا بودن دیگه بازم می خوای؟ دوباره ادامه دادم: سالاد، ماست، زیتون، ترشی، نوشابه دوغ...

پسره خنده اش گرفت و دهنشو جمع کرد. خوب خودش مثل گوسفند نگاه می کنه من چی کار کنم. پسره: ببخشید جوجه کبابتون آماده است؟ من: البته 10 دقیقه ای حاضر میشه. پسر: خوبه پس یه پرس جوجه کباب بدین بهم. من: معمولی یا ممتاز؟ پسر یه ابروش و داد بالا و گفت: فرقشون چیه؟ خیلی خوشرو گفتم: خوب معمولی از اسمش پیداست معمولیه. اما ممتاز تقریبا" 2 برابر جوجه های معمولیه. با مخلفات و چیزای دیگه. پسر: قیمتاش چه جوریه؟ خم شدم و یه تراکت از رو میز برداشتم و دادم دستش و گفتم: همه قیمتهامون اینجا نوشته شده. ملاحظه بفرمایید. پسره دست دراز کرد و برگه رو گرفت از دستم. همون جور که نگاه می کرد گفت: یه چلو جوجه ممتاز بدین بهم. سریع مثل یه طوطی که یه جمله رو حفظ کرده باشه گفتم: سالاد، ترشی، زیتون، ماست؟ پسره: نه مرسی. من: نوشابه، دوغ؟ پسر: نه ممنون. انقده برای اولین مشتریم ذوق کردم که هول شده بودم. سریع یکی از تراکتا رو برداشتم و تند روش نوشتم یه پرس چلو جوجه ممتاز بدون مخلفات و هیچی. سر بلند کردم و رو به پسره که الان نشسته بود رو صندلی کنار میزم و پرسیدم: میل می کنید همین جا یا می برید.

پسره نگام کرد و گفت: می برم. سری تکون دادم و جلوی سفارشش نوشتم حضوری. قیمتش و اینا رو هم نوشتم و از جام بلند شدم. تندی رفتم سمت آشپز خونه. در و باز کردم و واردش شدم. متین و حاجی بدتر از من غاز می چروندن. با ذوق رو به متین گفتم: یه پرس چلو جوجه ممتاز. اشانتیوناشونم بزارید رو غذا. متین چشمهاش برقی زد و از جاش پرید. حاجی یه الهی به امید تو گفت و رفت سراغ یخچال که جوجه ها رو بکشه بیرون و یه بسم الله ای هم گفت. منم لبخند زنون برگشتم پشت میزم. اونقده ذوق داشتم که دیگه بی خیال بازیم شده بودم. اصلا" برن بمیرن. بازی می خوام چی کار الان دارم پول در میارم. پول دوست دارم. دیگه کله نکردم تو کامپیوتر. مثل یه خانم شیک نشستم پشت میز و پامو انداختم رو پام. یکی می دید فکر می کرد رستوران گوش تا گوشش آدم نشسته که من همچینی ژست گرفتم. اما برای من که تازه اول کارم بود همین یه دونه مشتری هم مثل یه هدیه الهی بود. یه نگاه زیر چشمی به پسره انداختم. خونسرد نشسته بود و به کل رستوران نگاه می کرد. دید زدن رستوران که تموم شد سرشو انداخت پایین و به تراکت نگاه کرد. حتما" داره به قیمتها نگاه می کنه. انصافا" قیمتهامون مناسب بود. امیدمونم به همین بود که با این قیمتهای پایین بتونیم مشتری جذب کنیم و بعد با غذای خوب بتونیم نگهشون داریم. مهداد انگاری ملت امروز گشنه اشون نمیشه. تو فکربودم. با خودم فکر می کردم نکنه امروز کسی نیاد ضایع شیم بریم. به آقا جون چی بگم؟ علی و فرستاده بودم بره تراکت پخش کنه و تا می تونه تبلیغ کنه. شمارشم گرفتم که اگه .. اگه .. یه وقتی یکی زنگ زد سفارش داد خبرش کنیم برگرده سفارشا رو ببره. یهو در باز شد و نیکو خوشحال وارد شد و با ذوق گفت: یه پرس چلو جوجه ممتاز. اشانتیوناشونم بزارید رو غذا. خوشحال از جام پریدم. ایول پس بالاخره طلسم شکست. حاجی هم یه لبخندی زد و یه الهی به امید تو گفت و رفت سراغ یخچال که جوجه ها رو بکشه بیرون و یه بسم الله ای هم گفت. نیکو یه لبخند دیگه زد و یه برگه رو گذاشت رو میز کنار در و رفت بیرون. رفتم سمت برگه. یکی از تراکتهای خودمون بود که روش سفارش و نوشته بود. تعجب کردم چرا رو تراکت سفارشو نوشته؟؟؟ اما اونقدر خوشحال بودم که بی خیال موضوع شدم. جوجه رو آماده کردیم و سفارش و پیچیدم. بردم بیرون چشم چرخوندم تا مشتری و ببینم. یه پسر جون نشسته بود و پاشو انداخته بود رو پاشو دست به سینه به بیرون نگاه می کرد. رفتم کنار نیکو و سفارش و دادم بهش. چقدر خانم نشسته بود. برگشتم برم تو آشپزخونه. خیلی زشت بود مثل فضولا نیکو رو بپام که چه جوری کار می کنه. همون جور که می رفتم سمت آشپزخونه برگشتم و یه نگاهی بهش کردم. نیکو سفارشو گرفت و یه تشکری کرد و خوشرو برگشت سمت پسره و گفت: بفرمایید سفارشتون آماده است. پسره بلند شد و سفارش و گرفت و پول و حساب کرد و رفت. منم دست از دید زدنم برداشتم رفتم تو آشپزخونه. نشستم رو صندلی و دوباره خیره شدم به قفسه رو به روم که پر بود از ظرفهای یه بار مصرف. فکر کنم یه یک ساعتی گذشت که دوباره در باز شد و نیکو اومد تو. یه چیزی مثل قابلمه دستش بود. با تعجب به دستش نگاه کردم. این و از کجا آورده بود. قبل از اینکه چیزی بپرسم خودش گفت: سفارش داریم. حاجی قد 4000 تومن خورشت بریزید تو این دیگ. بلند شدم. و با تعجب رفتم سمتش. یاد اون مثله افتادم. هر چقدر پول بدی آش می خوری. الان قضیه خورشت ما شده. قابلمه رو گرفتم و پرسیدم: این و کی سفارش داده؟ یه نگاهی به پشت سرش و در باز کرد و گفت: یکی از شاگردای نونوایی اومده خورشت می خواد. یه مشتری هم یه مشتریه. قد پولی که داده براش خورشت بریزید. قیمه باشه. این و گفت و رفت بیرون. یه نگاهی به قابلمه تو دستم انداختم. بازم یه تراکت که پشتش سفارش و قیمت و اینا نوشته بود توش بود. سفارش و حاضر کردم بردم بیرون. این بار یه پسره نوجون بود که لباس راحتی روشن پوشیده بود که روش پر آرد بود و سفید شده بود. دوباره برگشتم تو آشپزخونه. گشنم شده بود. رفتم یه بشقاب غذا برای خودم کشیدم. دلم زرشک پل می خواست. یه رون برداشتم گذاشتم رو برنجم. رفتم نشستم رو صندلیم . اومدم لقمه اول و بزارم تو دهنم که در باز شد و نیکو پرید تو و با ذوق گفت: مشتری داریم. اینو گفت و 2-3 تا تراکت گذاشت رو میز و رفت. با دیدن سفارشات چشمهام از خوشحالی برقی زد ایول..... یه سفارش داشتیم که بریا سالن بود و تعداد غذاهاش زیاد بود و یکی دوتا سفارش دیگه که حضوری بودن و می بردنش. با خوشحالی برگشتم سمت حاجی و گفتم: حاجی بسم الله ... رفتم و به ترتیب برگه های سفارش و با چسب چسبوندم به دیوار جلوی چشم حاجی و خودم مشغول جمع کردن وسایل شدم. بریا سالن چند تا سینی برداشتم و مخلفات و گذاشتم توش و رفتم بیرون. از پشت نیکو رد شدم و رفتم تو سالن رستوران. روی میز بزرگه یه 7-8 تا آدم نشسته بودن. فکر کنم 2 تا خانواده بودن. رفتم جلو سلام کردم و مخلفات و چیدم رو میز. همون موقع در باز شد و یه مردی وارد شد. داشت سفارش می داد که رفتم پشت نیکو مکه برم تو آشپزخونه. نیکو صدام کرد و یه تراکت دیگه بهم داد. هنوز فلسفه نوشتن سفارشات و پشت تراکتها نفهمیده بودم. ولی الانم وقتش نبود که بخوام بپرسم. یه جورایی نیکو ذوق زده و هول بود. تو حساب کردن قیمتها هول کرده بود و هی اشتباه حساب می کرد. آروم رفتم کنارش و از کشوی میز ماشین حساب و در آوردم و گذاشتم رو میز. خوشحال شد و یه تشکری کرد و تند تند شروع کرد به حساب کردن. دست تنها بودیم. زنگ زدم علی هم اومد کمک. تقریبا" تا یه سفارش و حاضر می کردیم یکی دیگه میومد. روز اول کاری و انقدر مشتری حتی تصورشم نمی کردم. حاجی یکم کند و کار می کرد. مجبور بودم هر یه ربع یه بار یه تشر بزم بهش. ولی در کل راضی بودم. هر چند حاجی همه محوطه کاریشو به گند کشیده بود اما وقت دعوا کردن نداشتم. برعکس حاجی علی فرز بود و بدون اینکه بگم خودش کارها رو تند تند انجام یم داد حتی به حاجی هم کمک می کرد. سفارشات سالن و خودم می بردم چون علی سر و شکلش برای سالن یکم ناجور بود.

ام من و این همه خوشبختی محاله محاله... دارم از ذوق می میرم. تو ذهنمم نمی گنجید روز اولی این همه مشتری داشته باشیم. اما انگاری نو سازی رستوران خیلی کارساز بوده. ملت میان رد بشن منظره رو می بینن کلی خوششون میاد و به هوای همون میان تو رستوران. غیر یه خانواده ای که اول اومدن و تو رستوران نشستن همه بلااستثنا بیرون نشستن رو تختا. فضای سبزشو عشقه. وای که من چقده پول دوست دارم. تو کافی شاپ خودمم من فقط می نشستم پشت دخل و از ملت پول می گرفتم. کلا" پول و شمردنش بهم روحیه میده. مخصوصا" وقتی که می دونم از کار کرد خودمه. این متینم گارسون خوش تیپیه ها. می بینم این مشتریها که دختر جوون دارن دخترای چشم سفید چه مدلی با لبخند نگاش می کنن. بزار ببینن حالشو ببرن. منم اینجا نشستم برای مرداشون زبون میریزم و با عشوه دوغ و نوشابه و سالاد و اینا قالبشون میکنم. اولش که یکم شلوغ شد، منظورم از یکم حضور هم زمان 4 تا مشتریه. همچین هول ورم داشته بود که عددا رو قاطی می کردم. 6 و 7 و جمع می بستم میشد 15 یه وضعی بود. خدا متین و خیر بده ماشین حساب و بهم داد خودم که به کل یادم رفته بود. کم مونده بود جلوی ملت انگشتامو بیارم بالا با انگشت حساب کنم. یه وقتایی مشتریها یکی یکی میومدن یه وقتایی چندتایی باهم. در هر حال انقده سرم گرم کار بود نفهمیدم ساعت کی گذشت. غذا هم نخوردم یعنی وقت نکردم. به خودم اومدم دیدم ساعت نزدیک 4 شده. وای که چقدر گشنه ام شده بود. آخرین مشتری 10 دقیقه پیش اومده بود و کوبیده گرفته بود. دیگه کم کم باید تعطیل می کردیم. با صدای در رستوران سرمو بلند کردم و به در نگاه کردم. وسط جاده ای چه پسرای خوشتیپی میان. حالا تو خود تهرانشم به زور 4 تاشون و تو یه روز می دیدیا. یه وقتایی قحط میشن. یه پسر قد بلند به نسبت بور بود با چشمهای رنگی که نتونستم درست ببینم. اومد جلوی میزم و سلام کرد. اوه چه صدا قشنگم هست این پسره. یه لبخندی زدم و گفتم: سلام. بفرمایید. پسره یه لبخند ملیح زد و گفت: غذا دارید؟ من: البته. چی میل دارید؟ پسر: چی دارید؟ دوباره شروع کردم لیست غذاهامونو مثل طوطی تکرار کردن. بعدم به تراکتها اشاره کردم و گفتم: لیست غذاهامون با قیمتهاش اینجا نوشته. پسره دستهاش و گذاشت رو میز و خم شد جلو سرشو کج کرد تا لیست غذا ها رو ببینه. یکم نگاه کرد و بعد تو همون حالت گفت: یه پرس برگ می خواستم. میشه تو سالن خورد؟ من: البته. پسر یه لبخند گشاد زد و گفت: بعد سرو هم می کنید؟ یکم تعجب کردم. نه پس تو آشپزخونه می کشیم برات پرت می کنیم بیاد این سمت. خوب سرو می کنیم دیگه. دوباره یه لبخندی زدم و گفتم: بله سرو می کنیم. پسر یکم اومد جلو تر و آروم و با یه لحن خاص گفت: خودتون سرو می کنید؟ منظورش و نفهمیدم با استفهام گفتم: بله؟ لبخند گشادش عمیق شد. پسر: یعنی میگم خود شما غذا رو سرو می کنی؟ آخه غذا خوردن از دست شما یه مزه دیگه میده. ابروهام پرید بالا. بهت زده با دهن باز نگاش کردم. پسره مریض بود. یکم خیره خیره نگاش کردم. اونم انگار از این حالت من خیلی خوشش اومده بود که داشت با تفریح نگام می کرد. دهنم و بستم. یه لبخند ملیح زدم و از جام بلند شدم. با دست اشاره کردم سمت میزها و گفتم: البته شما بفرمایید خودم غذا رو براتون میارم. پسره هم دستهاش و از میز جدا کرد و صاف ایستاد. لبخند گشادش کج شد و حالت تمسخر گرفت. یه ابروشو برام انداخت بالا و گفت: خوب شما که انقدر لطف دارید می خواید دو پرس بیارید با هم میل کنیم. دوباره لبخند زدم و سرمو تکون دادم. پسره لبخند مسخره اش بیشتر شد برگشت سمت میزها و گفت: خوب حالا کجا بشینم؟ از پشت میز اومدم بیرون و رفتم اون سمت پسره هنوز داشت به میزها نگاه می کرد تا انتخاب کنه. من: اجازه بدید من میزو براتون انتخاب کنم. پسره همون جور پشت به من سری تکون داد و گفت: حتما". فقط یه چیزی تو سرم بود. خدا رو شکر که امروز برای حفظ پرستیژ یه کفش پاشنه 7 سانتی پوشیدم. نمی دونستم قراره پشت میز کی پاهامو ببینه اما الان فهمیدم که واقعا" لازم بوده. نزدیک پسره شدم. با یه حرکت پامو آوردم بالا و کفش پای راستمو در آوردم و با همه قدرت زدم تو کمرش. هم ضربه ام محکم بود هم بی هوا. داد پسره در اومد و سریع یه دستش رفت سمت کمرش و برگشت سمت من. دیگه نه لبخندی داشت نه نگاه مفرحی متعجب و اخم کرده و عصبانی و غافلگیر بود. تا خواست دهن باز کنه یه چیز دیگه بگه محکم تر یه ضربه با پاشنه کفشم زدم تو بازوش دوباره داد کشید. منم که خون جلوی چشمم و گرفته بود. دهن بازکردم و با جیغ گفتم: مرتیکه الدنگ خجالت نمی کشی؟ اینجا رستورانه فکر کردی اومدی کجا؟ همچین ناهاری بهت بدم که همه زندگیت از غذا خوردن بی افتی. سگ صفت عوضی. برو ننه ات و ناهار دعوت کن. بگو خواهرت برات غذا سرو کنه. از دست عمه ات غذا بگیر. کره خر بی فرهنگ. خودت فامیل نداری؟ بی شرف. اینا رو با جیغ می گفتم و همون جور هم سعی می کردم ضربه های بیشتری بهش بزنم اما دیگه حواسش بعد 2 ضربه جمع شده بود دستاش و می اورد جلو و همه ضربه هام می خورد به کف دستش. از بین این ضربات یکی دوتا هم نصیب تن و بدنش شد که جیگرم حال اومد. تو یه لحظه پسره که دید این جوری بخواد پیش بره دیگه یه جای سالم براش نمی زارم با جفت دستاش دستهامو گرفت و کشیدم سمت خودش. یه جیغی کشیدم و با فریاد گفتم: ولم کن عوضی ولم کن بزار نشونت بدم با کی طرفی. فکر کردی دخترم از پست بر نمیام. ولم کن بوزینه. یه ضربه با پا کوبیدم به ساق پاش. یه ضربه دیگه هم با زانوی کج شده زدم به رونش. پسره: چته دختره دیوونه یهو رم کردی؟ مگه چی بهت گفتم؟ تو هم که بدت نیومد. خوب داشتی راه میومدی. من: گوه خوردی عوضی عمه ات باهات راه میاد. دوباره یه ضربه با پا بهش زدم. دستهامو نمی تونستم تکون بدم چون محکم گرفته بود. پسره: کی توی زنجیری و اینجا گذاشته؟ مهداد.. مهداد کجایی بیا این دختره رو ببند هار شده. جیغ کشیدم: بوزینه به من میگی سگ؟ یک سگی نشونت بدم. مهداد دیگه کدوم خریه؟ هیچ الاغی نمی تونه جلوی منو بگیره. دارو دسته جمع می کنی؟ دوباره با تقلا سعی کردم بزنمش که بایه حرکت کشیدم تو بغلش و محکم دستهاشو حلقه کرد دورم و با یه پاشم پاهامو قفل کرد جوری که مثل چوب خشک شده بودم و نمی تونستم یه سانتم تکون بخورم. پسره: تو رو باید بست. ببینم الان می تونی بازم جفتک بندازی؟ یکم سعی کردم و دیدم نمیشه یه جیغ مهیب کشیدم که حداقل مطمئن بشم پرده گوشش پاره میشه بعدم چون دست و پام گیر بود سرمو کج کردم و همچین گازی از بازوش گرفتم که فکر کنم گوشت بازوشو کندم. نعره پسره بلند شد و همزمان با نعره اش یکی با صدای بلند گفت: کامیار .. اینجا چه خبره؟ پسره یهو همچین پرتم کرد عقب که با کمر رفتم تو میز و تقریبا" کمرم به خاظر برخورد با میز نصف شد و نفسمم بند اومد. بی حال نشستم رو زمین. چشم هام سیاهی رفت. مهداد

جی داشتم حرف می زدم که یه صدای عجیب از بیرون اومد. حرفم و قطع کردم بینم چه خبره، اما چیزی دستگیرم نشد برای همینم بی خیال شدم.دوباره اومدم حرفم و از سر بگیرم که صدای جیغ شنیدم. نه یکی بلکه چند تا. صدای داد و بیداد از بیرون میومد. با تعجب به حاجی نگاه کردم و تو یه لحظه هر دو سمت در پریدیم . از آشپزخونه بیرون زدیم. نیکو پشت میز نبود. دوییدم سمت میز که یهو تو جام خشکم زد.نیکو تو بغل کامیار بود. همچین چسبیده بودن به هم که یه لحظه از ذهنم گذشت که اینا همدیگه رو مگه می شناسن؟به خودم اومدم و با بهت گفتم: اینجا چه خبره؟اما صدام تو نعره کامیار گم شد. کامیارم همچین نیکو رو هل داد عقب که اونم محکم خورد به میز و نقش زمین شد. چند تا صدای دخترونه و جیغی با هم گفتن: نیشام ....با چشمهای گرد به نیکوی ولو شده نگاه کردم. فرصت نبود که ببینم کیا بودن که جیغ کشیدن و چی گفتن.دوییدم اون سمت میز و کنار نیکو نشستم . چشمهاشو بسته بود و انگار از حال رفته بود. صداش کردم اما جواب نداد.من: نیکو.. نیکو خانم حالتون خوبه؟رو کردم به کامیار...من: چیکار کردی کامیار؟؟؟کامیار: دختره وحشی هار. گازم گرفت.عصبانی بلند شدم و سمت کامیار خیز برداشتم. تو همون لحظه چند تا دختر با هم پریدن سمت نیکو و صداش کردن.بی توجه به اونا یقه کامیار و گرفتم و چسبوندمش به دیوار عصبانی داد زدم: چی کار کردی احمق. زدی دختره رو کشتی. این دختر امانته دست من .....کامیار یه نگاهی به نیکو انداخت . با دیدن حالش انگار ترسیده باشه.کامیار: باور کن فقط می خواستم یکم شوخی کنم بخندیم. خودش یهو حمله کرد بهم. همچین با کفش کوبید به کمرم که نفسم بند اومد.با حرص یقه اشو کشیدم و عصبی گفتم: به خاطر یه لنگه کفش باید بزنی دختر مردم و بکشی؟ مگه عقل تو کله ات نیست....-: نیشام .. نیشام حالت خوبه؟-: چشمهاش و باز کرده. بهوش اومده.سریع برگشتم سمت نیکو و دخترایی که کنارش بودن. اصلا" نمی دونستم این دخترا کی هستن. یا این نیشامی که میگن کیه.نیکو با چشمهای نیمه باز ناله ای کرد. یهو سرش و چرخوند و با دیدن کامیار همچین از جاش پرید که من و کامیار از ترس یه قدم عقب رفتیم .جوری خیز برداشت که گفتم به قصد نفله کردن کامیار اومده. سریع خودمو بین کامیار و نیکو انداختم. از اون طرف اون دخترها هم سریع پریدن و یکی بازوی نیکو و اون یکی کمرش و گرفت که به کامیار حمله نکنه.نیکو تو همون حالت جیغ کشید: پسره ی بوزینه گمشو از رستوران من بیرون. برو بیرون نمی خوام ارازل پاشونو تو رستوران من بزارن.کامیار با حرفهای نیکو عصبی شد و از پشت من سرک کشید و با حرص گفت: حرف دهنت و بفهم دختره وحشی.نیکو یه جیغ دیگه کشید و برگشت حمله کرد اما چون گرفته بودنش نتونست جلو بیاد .عصبانی برگشتم سمت کامیار و گفتم: کامیار تو خفه. گمشو بیرون تا بیام به خدمتت برسم. با دست سمت در ورودی هلش دادم. هنوز داشت با اخم به نیکو نگاه می کرد و نیکو هم با تقلا می خواست خودشو به کامیار برسونه. دوباره با تشر و هل کامیار و طرف در فرستادم. بی میل رفت سمت در و بیرون رفت .نیکو: پسره ی بی شعور نفهم. اینجا رو با خونه های ... اشتباه گرفته. ولم کنید بزارید بزنم دک و دهنش و خورد کنم.سمت نیکو برگشتم. متوجه کلماتی که می گفت نبودم حواسم به عصبانیتش بود و می خواستم آرومش کنم. می ترسیدم بره بیرون و با کامیار درگیر بشه.رفتم جلوش و دستهامو گرفتم بالا که یعنی آروم.من: نیکو خانم خواهش می کنم آروم باشید. ببخشید کامیار منظور بدی نداشت.با یان حرفم نیکو منفجر شد. همچین دادی کشید که گوشام زنگ زد.نیکو: منظور بدی نداشت؟ دیگه چی باید میگفت که بشه منظور بد. پسره عوضی اومده به من میگه غذا رو تو بزاری تو دهنم مزه اش بیشتره. بره عمه اش غذا دهنش بزاره . بی شخصیت احمق.نمیدونستم بخندم یا نیکو رو آروم کنم. همچین با حرص اینا رو می گفت که بیشتر بامزه و خنده دار بود تا حرف بد و ناجور. دهنمو جمع کردم و سرمو انداختم پایین تا نبینمش و نخندم که بدتر جری بشه. تو همون حالت گفتم: نیکو خانم شما ببخشید. این کامیار یه وقتایی میزنه به سرش شوخی خرکی میکنه.نیکو با داد گفت: شوخی خرکی؟ با من؟ مگه من با این مرتیکه هیز شوخی دارم؟ پسره انتر برا من دار و دسته جمع میکنه هی داد می زد مهداد مهداد. نرسیده بودین با دوستاش میریختن تو رستوران.ابروهام پرید بالا با چشمهای گرد سرمو بلند کردم و با تعجب نگاش کردم. دیگه نخونستم خنده امو کنترل کنم. به زور گفتم: نیکو خانم .... مهداد منم ....نیکو داشت جیغ می کشید که با این حرفم یهو ساکت شد و گیج بهم نگاه کرد.دخترای دیگه ام که تا حالا داشتن به زور نیکو رو نگه می داشتن آروم شدن و با تعجب و کنجکاوی به من و نیکو نگاه کردن.نیکو سرش و کج کرد و یکم نگام کرد و آروم گفت: مهداد شمایی؟؟؟ پس متین کیه؟دیگه این خنده پشت لبهام بند نشد. یه لبخند بزرگ زدم و گفتم: همه اش خودمم. مهداد متین.با ابروهای بالا رفته گیج نگام کرد و بعد یه دقیقه انگار فهمید قضیه چیه. یهو یه سرفه مصلحتی کرد و یه حرکتی به گردنش داد و آرومتر گفت: حالا هر چی. لطفا" آدرس رستوران و خواستین به کسی بدین اول توجه داشته باشین که مورد اخلاقی نداشته باشه. این آقام دیگه حق نداره پاشو بزاره تو رستوران من....دستمو گذاشتم تو جیب شلوارمو آروم و بی حرف بهش نگاه می کردم. یه نگاهی بهم کرد و آرومتر گفت: رستوران ما ...گوشه لبم کج شد. مستقیم بهش نگاه کردم و گفتم: نیکو خانم گفتم که اشتباه کرد. می خواست شوخی کنه. اما می دونم که کارش اشتباه بوده. خودم خدمتش می رسم. شما نگران نباشید. من بازم بابت رفتار بد دوستم ازتون عذرخواهی می کنم. یکم نگاه کرد. آروم شده بود. سرش و یه تکونی داد.من: با اجازه اتون من برم. این و گفتم و برگشتم سمت در رستوران. صدای حاجیو از پشت سرم شنیدم که داشت به نیکو میگفت: خدا رو شکر بخیر گذشت. حالا بیاید بشینید براتون یه چایی نبات بریزم فشارتون نیفته.این حاجیم عجب ترسویی بودا. تو کل مدت دعوا دور ایستاده بود و نگاه می کرد.اون وسط مسطام یه جمله میگفت: صلوات بفرستید.من نمیدونم تو دعوا کی حال صلوات فرستادن داره.بیرون رفتم . کامیار به ماشینش تکیه داده بود و سیگار می کشید و به داخل رستوران نگاه می کرد.رفتم کنارش و سیگار و از دستش گرفتم و یه پک بهش زدم. مثل خودش تکیه دادم به ماشین.من: پسر این چه کاری بود که کردی؟ دختر مردم و زدی ناکار کردی. ولش می کردیم میومد خرخره اتو می جوید.کامیار با حرص تکیه اشو از ماشین گرفت و ایستاد جلوم و با اخم گفت: مهداد این مادر فولاد زره کیه که باهاش شریک شدی؟ دختره کم مونده بود از وسط دو شقه ام کنه. لامصب عجب دست سنگینی هم داشت.ترو خدا ببین مثل سگ گازم گرفت. آستین لباسش و داد بالا و رو بازوش و نشونم داد. خنده ام گرفت. بلند خندیدم. جای دندونای نیکو رو بازوش موندبود. یه دایره کبود و سیاه درست کرده بود.من: حقته تا تو باشی که دیگه با هر کسی شوخی نکنی. تو مگه مرض داری؟ تو اصلا" این دختره رو می شناسی که اومدی باهاش شوخی می کنی؟ ماها که دوستتیم می دونیم چه خری هستی . دختره بیچاره که نمیدونه.کامیار: به جون مهداد می خواستم جبران امضای زوری تو رو ازش بگیرم. نمی دونستم با ماده شیر طرفم.دوباره خندیدم. من: ولی جدی عجب فیلمی بود. هیچ وقت فکر نمیکردم تو این جوری از یه دختر کتک بخوری.بلند خندیدم.کامیار اخم کرده اومد و به ماشین تکیه داد و گفت: خفه شو تو هم. دختره نرمال نبود وگرنه منو که می شناسی مو لای مخ زنیم نمیره. زدم رو بازوش و گفتم: خفه تو هم چقد پز خودتو می دی. دیدی که دختره زد ناکارت کرد. نیشامپگاه و ساره و مینو دور و برم ایستاده بودن. من هنوز مات رفتن متین بودم. شاید بهتر بود بگم مهداد.وای که چقدر ضایع شدم جلوش اونحرفها رو زدم. با چه لبخندی گفت نیکو خانم مهداد منم. وای که داشتم از خجالت آب می شدم. مهداد که از در بیرون رفت با حرص تو دلی یه جیغی کشیدم که همون جیغ بعد این همه حرص و جوش خوردن کار دستم داد. دوباره این مرض مزخرف اومد به سراغم. نفسم بند اومد و به خس خس افتادم. ساره با جیغ گفت: وای نیشام چی شدی؟پگاه: دوباره نفسش گرفت. نیشام اسپریت کجاست؟یه دستمو دور گلوم گرفته بودم بلکم مجاری تنفسیم باز بشه و هوای بیشتری وارد ریه هام بشه. با دست دیگه ام به پشت سرم و میز و صندلی اشاره کردم. اسپریم و گذاشته بودن تو کشوی میز. اون ته مه ها که یه وقتی اگه مهداد اتفاقی در کشو رو باز کرد نبینتش.مینو دویید سمت میز. اونقدر جاسازیم خوب بود که مینو نیم تونست پیداش کنه.با ناله گفت: نیست ..

مطمئنی اینجاست؟دولا شده بودم و سعی می کردم نفس بکشم. ساره با دست پشتم و ماساژ می داد. با سر اشاره کردم که اره همون جاست. پگاه هم رفت کمک مینو و بالاخره با هم اسپری و پیدا کردن.آوردن و تو همون حالت دولا دو تا اسپری تو دهنم زدن. دهنمو چشمهام و بستم. با اسپری حالم بهتر شد. صاف ایستادم. ساره کمکم کرد که پشت یکی از میزها بشینم. خودشونم کنارم نشستن.مینو نگران گفت: خوبی نیشام؟یه لبخندی زدم بهش و گفتم: آره خوبم. راستی شما اینجا چی کار می کنید؟پگاه بلند خندید و گفت: می زاشتی وقتی رفتیم یادت میومد که این سوال و ازمون بپرسی.ساره: اومدیم برای افتتاح رستورانت.یه ابرومو فرستادم بالا و گفتم: فکر نمی کنید یکم دیر اومدین؟ داشتیم می بستیم دیگه.مینو دندوناش و بهم نشون داد و گفت: خوب ما گذاشتیم سرتون خلوت بشه بعد بیایم.پگاه و ساره با سر حرفشو تایید کردن.یه چشم غره به 3 تاشون رفتم و گفتم: کدوم رستوران تازه باز شده ای اونقدر مشتری داره که شما می خواستین بزارید خلوت بشه بعد بیاید؟ شانس آوردین که امروز مشتری داشتیم و به نسبتم خوب بود وگرنه من می دونستم و شماها.بچه ها خندیدن. ساره یه ضربه به بازوم زد و گفت: خوب حالا تعریف کن قضیه این کامیار و مهداد و این دعوات چی بوده؟؟دوباره با یاد آوری 3بازیم و دعوام یکم خجالت کشیدم.کل ماجرا رو براشون تعریف کردم آخرشم اضافه کردم این آقای مهداد همون متین خودمونه شریک گرامی.تعریفام که تموم شد این دخترا دیگه رو صندلیهاشون بند نبودن. بس که می خندیدن هی ول می خوردن. آخرشمک حرصم در اومد و با داد گفتم: اه ببندید فکاتونو اعصابمو بهم ریختین. دهه ...پگاه: خدایی تو دیگه آخرشی این همه با پسره تو رستوران و خونه بودی تازه میگی مهداد کدوم خریه؟مینو: نه اونجا رو بچسب که بهش میگه متین پس کیه....دوباره هر سه تایی زدن زیر خنده. خودمم خنده ام گرفته بود. من: خوب چی کار کنم. اسمش و نیم دونستم. فقط یادم بود تو. اسمش یه چیزی مثل داد و فریاد بود. دوباره دخترا خندیدن.با لبخند و حرصی گفتم: کوفت ....ساره یه نگاهی به بیرون انداخت و گفت: اما از حق نگذریم پسرای خوبینا. نگاهم به بیرون کشیده شد. مهداد و اون بوزینه منار هم به ماشین تکیه داده بودن و حرف می زدن. مرده شور پسره رور ببرن کجاش خوب بود.پگاه: وای نیشام نیم دونی این مهداد وقتی دید غش کردی چه جوری یقه اون پسره رو گرفت و کوبیدش به دیوار. من که گفتم پسره پودر شد.مینو: آره چه دادی کشید سرش. زهره ام آب شد.ساره: چه دختر مردم و امانتی می کرد. چه حرص و جوشی خورد.پگاه: آی حال کردم توپید به اون پسره کامیار. ایول حمایت. یه نگاه به دخترا کردم. هنوز چشمشون به اون دوتا بود و با ذوق حرف می زدن.من: هوی ... چتونه. خوردینشون. بایدم حمایت کنه. اگه بابا خسر و یا پدر بزرگ خودش می فهمید که چی شده براش خیلی بد تموم میشد.این متینم نگران خودش بوده نه من. حالا بی خیال. زود تعریف کنید ببینم بدون من چه غلطایی می کنید.هر سه تا برگشتن و با ذوق شروع کردن به گزارش کار دادن. یکم بعد 4تایی ناهار خوردیم و تا عصری بچه ها پیشم بودن و کلی گفتیم و خندیدیم. دلم حسابی باز شد.مهداد دوستای نیکو دم غروب رفتن. شبم چند تا مشتری داشتیم و نیکو هم مثل ظهر هی رو تراکتا سفارش و نوشت و آورد آشپزخونه. آخر نفهمیدم فلسفه نوشتن سفارش رو تراکتا چیه؟ لیست خرید فردا رو از حاجی گرفتم و از آشپزخونه رفتم بیرون. نیکو پشت میز نشسته بود و تند تند اسکناس می شمرد. حتی از این زاویه هم می تونستم برق چشمهاشو ببینم. همچین با لبخند و هیجان پول می شمرد که آدم خنده اش می گرفت. پیدا بود که داره از این کار لذت می بره. رفتم جلو و لیست خرید و گذاشتم جلوش. اما حرکتی نکرد. اونقدر غرق پولا بود که اصلا" متوجه من و کاغذه جلوش نشد. یه سرفه کوتاه کردم تا به خودش اومد. سریع برگشت سمتم و تا منو دید تندی پولا و دستش و آورد پایین. نیکو: بله کاری داشتین؟ من: لیست خرید فردا رو آوردم اگه میشه از رو درآمد امروز هزینه خرید فردا رو بدین که من فردا صبح برم خرید کنم. با دست یه اشاره به لیست روی میز کردم. نیکو یه نگاه به لیست انداخت. یهو سریع برگشت سمت میز و با دست آزادش لیست و گرفت و آورد بالا و گرفت جلوی چشمش. گرد شدن چشمهاش و می دیدم. با یه صدای بهت زده گفت: این همه وسیله؟ چرا اینا انقدر گرونن؟ گوشت و مرغ؟ مگه تموم شده؟ لپه و لوبیا چرا انقدر گرونه؟ دهنمو جمع کردم که نخندم. این دختره یه وقتهایی خیلی بانمک می شد. تو لیست خرید قیمت همه چیز و نوشته بودم و جمع کلشونم گذاشته بودم. نیکو با غصه یه نگاهی به لیست کرد و یه نگاهیم به پولای تو دستش و شروع کرد به شمردن و جدا کردن پولا. وقتی پولای خرید و از رو پولای دخل جدا کرد فقط یه اسکناس 5 تومنی تهش مونده بود. با بغض اسکناس و بالا آورد و با ناراحتی این ور اون ورش کرد و بهش خیره شد. یه آه کشید و اسکناس و گذاشت تو دخل و کشو رو بست و پولا رو گذاشت رو کاغذ و گرفتشون طرفم. دستمو بردم جلو که پولا رو بگیرم. پولو گرفتم و کشیدمش اما پوله نمیومد. دوباره کشیدمش اما از دست نیکو جدا نمیشد. با تعجب سر بلند کردم و به نیکو نگاه کردم. داشت باغصه به پولا نگاه می کرد. هی من پولا رو می کشیدم دست نیکو هم با پولا کشیده میشد. نمی دونستم بخندم یا تعجب کنم. با یه حرکت همچین کشیدم پولا رو که دستم به عقب پرت شد. یه آن ترسیدم که نکنه پولا پاره بشه. اما خدا رو شکر سالم بود. نیکو یه آهی کشید و سرش و انداخت پایین و برگشت سمت میز. اومدم برگردم برم تو آشپزخونه که یاد تراکتها افتادم. برگشتم سمت نیکو و گفتم: نیکو خانم؟ بی حال یه بله ای گفت. من: نیکو خانم میشه بپرسم چرا سفارشا رو تو تراکت می نویسید؟ و چرا سر هر سفارش خودتون می دویید تو آشپزخونه و برگه سفارش و می دید؟ برگشت سمتم. چشمهاش و ریز کرده بود. قیافه اش مثل کسایی بود که دارن به یه کودن نگاه می کنن. طلبکار گفت: پس چی کار کنم؟ از همین جا داد بزنم سفارش و اعلام کنم؟ خوب باید بنویسم بدم بهتون دیگه. شما هم که به خودتون زحمت نمیدین که بیاین سفارشا رو بگیرین. ابروهام پرید بالا. من: چرا بیایم سفارشا رو بگیریم؟ نیکو طلبکار تر گفت: پس از حفظ می خواید سفارش ملت و آماده کنید؟ یه جوری نگام می کرد انگار به عقلم شک کرده. یکم نگاش کردم. چقدر یه آدم می تونه پررو باشه؟ یعنی جدی این دختر قبلا" کافی شاپ داشته؟ بی خود نبوده ورشکست شده. با این اوضاع مدیریتش .... تکیمو دادم به یخچال و گفتم: نیکو خانم. تو کافی شاپتون چه جوری سفارش می گر فتین؟ نیکو: هان ... چه ربطی داره؟ دوباره خونسرد گفتم: وقتی کافی شاپ داشتین ... خودتون سفارشا رو می گرفتین؟؟؟ اون موقع هم رو تراکتاتون می نوشتید؟؟؟ نیکو یکم نگام کرد. بعد سرش و خاروند. چشمهاشو گردوند و گفت: راستش نمی دونم. من هیچ وقت سفارش نگرفتم. من همیشه پول می گرفتم. سفارشا رو پگاه می گرفت. کلافه پوفی کردم. بی خود نبود چیزی سرش نمیشد و مثل عهد بوق سفارش می گرفت. تکیه امو از یخچال گرفتم و رفتم سمتش. خیره بهم بود. یکم ترسید. خودشو کشید عقب. رفتم جلوش و گفتم: ببنید نیکو خانم. نیازی نیست هر بار که یکی سفارش میده بدویید بیاید سفارشا رو تو آشپزخونه تحویل بدید. هم تراکتا رو این جوری تموم میکنید هم دخل تنها می مونه ممکنه دخلتون و بزنن. سریع پرید وسط حرفم و گفتم: نه دخل تنها نمی مونه پولا رو می زارم تو جیبم. بهش نگاه کردم. همه حواسش و هوشش و می زاره روی پولا. یه لبخند محو نشست رو لبم. سریع رومو برگردوندم اون سمت. به کامپیوتر اشاره کردم. من: ببینید این کامپیوتری که جلوتونه غیر بازی چیزای دیگه ای هم داره که خیلی بدردبخوره. زیر چشمی نگاش کردم. اخم کرد و لب ورچید. متوجه کنایه ام شده بود. خوب شد. تا تو باشی که هر وقت من می خوام رد بشم کله نکنی تو بازیت و منو حرص بدی. دوباره خیره شدم به مونیتور. دست دراز کردم یکم خودشو کشید عقب که دستم بهش نخوره. بی توجه به اون و حرکتش موس و گرفتم. از بازیش خارج شدم. رفتم رو صفحه اصلی. 2 روز پیش برنامه رو نصب کرده بودم. رفتم رو برنامه سفارشات رستوران ها. نیکو با کنجکاوی جلو اومد و به مونیتور نگاه کرد. نیکو: این چیه؟ من: برنامه سفارشات. من چند روز پیش نصبش کردم و همه غذاهامونم نوشتم . ببینید از اینجا خیلی راحت می تونید سفارشات و بزنید هر چی که سفارش می دن. تعداد و سفارشو می زنید و خودش با قیمتها جمع می بنده براتون. بعد می زنید رسید که یه رسید بهتون میده. یه پرینتر کوچیکم تو آشپزخونه است. که ما خیلی راحت می تونیم سفارشات و بگیریم. دیگه نیاز نیست شما مدام بین اینجا و آشپزخونه در حال دوییدن باشید. نیازی هم به جیغ و داد کشیدن و فریاد زدن از اینجا نیست. نگاش کردم. به مونیتور خیره بود. اخم کرده بود و گوشه لبشو کشیده بود تو دهنش. داشت حرص می خورد. یه حرص خوردن توام با خجالت کشیدن از ناآگاهی. قیافه اش بامزه شده بود. خندم و قورت دادم. وقتی این جوری کم می آورد خیلی اذیت میشد و این اذیت شدن تو صورتش خودشو نشون میداد. مثل الان که صورتش جمع شده بود همچینی که انگار یه چیز ترش خورده. هیم چپ چپ به من نگاه می کرد. انگار تقصیر من بود که اون بلد نبود با کامپیوتر کاری غیر از بازی کردن انجام بده. خیلی خونسرد بلند شدم و صاف ایستادم. پولا رو برداشتم و یه با اجازه گفتم و رفتم سمت آشپزخونه. نزدیک در آشپزخونه که رسیدم برگشتم یه نگاهی بهش انداختم. داشت با حرص پا می کوبید و غرغر می کرد. رفتم تو آشپزخونه و در و پشت سرم بستم و خنده امو ول دادم. نیشامبی حوصله یه نفسی کشیدم که بیشتر شبیه آه بود.همیشه فکر می کردم کار تو رستوران یعنی پول پارو کردن یعنی هیجان. مثل راننده تاکسیها که با کلی آدم برخورد می کنن و هر روز یه چیز جدیدی یه زندگی جدید و کشف می کنن. اما اشتباه می کردم. این کار خیلی کسل کننده است. هیچ پولیم تهش نمی مونه. از صبح بس می شینم دست به دعا که خدایا امروز ملت گشنه اشون بشه، خسته باشن حوصله غذا درست کردن نداشته باشن،یا هوس غذای آماده بیرون و بکنن یا زنشون غذاش بسوزه، یا گذری از اینا رد بشن چشمشون رستوران و بگیره که اونا هم بیان و از ما غذا بگیرن خسته شدماز صبح هی حرص می خورم هی عصبی میشم:از دست علی با اون تیپش اما خدایی کارش خیلی خوبه من که ازش راضیم .از دست حاجی با کثیف کاریاش، یکی در میونم غذاهاش شور میشه. خیلی رو اعصابمه. کیِ که باهاش دعوام بشه.هنوز 2 هفته نشده دارم کم میارم. از همه بدتر اینه که شب به شب باید کلی پول برای خرید دسته کنم بدم . شاید تو این 2 هفته سر جمع 200 تومنم برای خودمون نمونده باشه.2 هفته است که تنها جاهایی که دیدم این رستوران و اون خونه بالای سرمونه.هنوز هیچی نشده حالم داره از این رستوران و اون خونه و این غذاهای هر روزه دست پخت حاجی بهم می خوره. بس که هر روز کباب و جوجه و قورمه و اینا خوردم به اسمشونم آلرژی گرفتم.دلم برای یه آب گوشت یا یه کوکو لک زده.انقدر که روزا خسته میشم سرم به بالشت می رسه خوابم می بره.دوباره از رو کلافگی پوفی کشیدم.عصبی کف دستهامو محکم کوبیدم رو میز و از جام بلند شدم.این که نشد زندگی . یه جورایی انگار تو این رستوران زندانی شدیم. من دیگه تحمل ندارم.با اخم و قدمهای مطمئن و مصمم سمت آشپزخونه رفتم. در و با یه حرکت باز کردم. مهداد پشتش به من بود و داشت با حاجی حرف می زد. با صدای در برگشت و به من نگاه کرد.با اخم گفتم: آقا متین میشه باهاتون حرف بزنم؟تعجب کرد اما به روی خودش نیاورد. یه سری تکون داد و برگشت و پشت سر من از تو آشپزخونه بیرون اومد.رفتم وسط رستوران ایستادم. اینجا هر چقدرم که قشنگ اما بازم داشت نفسمو می گرفت.یه نگاهی به رستوران کردم. سمت مهداد برگشتم. دست به سینه منتظر بهم خیره شده بود .بی مقدمه گفتم: فردا رو باید تعطیل کنیم.ابروهاش پرید بالا. یکم نگام کرد. چند بار پلک زد و بعد خیلی ریلکس گفت: به چه مناسبت؟ مگه عیده؟شونه ام و که تا الان صاف نگه داشتم که مصمم نشون بدم افتاد پایین. کلافه با اخم نق زدم.من: من خسته شدم. دو. هفته است که داریم شب و روز کار می کنیم. در و دیوار اینجا داره مثل خوره منو می خوره. حالم داره بد میشه. من هوای آزاد می خوام. می خوام ،خونه امون برم می خوام دوستامو ببینم. ما یه روز تعطیلم نداریم. این جوری می بُریم.مهداد یه نگاه آروم بهم کرد. قفل دستهاش و باز کرد و دستهاش وتو جیبش گذاشت .آروم گفت: حق با شماست. کارهای اینجا سنگینه. همه مون نیاز به تفریح داریم. من یه نظری دارم. فردا جمعه است روز تعطیل به خاطر همینم نمیشه رستوران و تعطیل کنیم. مسافرای توی راهی فردا بیشترن . اما می تونیم یکی از ما دوتا بریم مرخصی. هر هفته روز جمعه یکیمون مرخصی بره .با ذوق پریدم هوا و دستمو بالا بردم . مهداد از حرکتم شوکه شد و یه قدم عقب رفت اما با دیدن نیش باز من مطمئن شد که موضوع دعوا و اینا نیست.با ذوق گفتم: من اول.یه لبخند محو زد و یه ابروشو فرستاد بالا.سرشو پایین انداخت . با یه صدای پر خنده گفت: باشه اول شما. هفته دیگه من میرم مرخصی.داره به من می خنده؟ اگه هر روز دیگه ای غیر امروز بود کلی حرص می خوردم که بهم خندیده. اما امروز فرق داشت. فردا می خواستم به مدت یک روز کامل آزاد باشم. بزار بخنده من فردا دارم میرم ددر تو می مونی و اون حاجی زبون نفهم چرکولک.مهداد چرخید که بره اما پشیمون شد و برگشت سمتم و گفت: شب برگردید چون شنبه صبح سر ساعت باید رستوران باشید.بدون اینکه منتظر کلامی از من باشه روشو برگردوند و رفت.چیـــــــــــــــــــــــ ش ..... پسره از خود راضی.لب و لوچه امو کج کردم و اداش و در آوردم که حرصمو خالی کنم.من: شنبه صبح سر ساعت باید رستوران باشید. مثلا" اگه نباشم می خوای چی کار کنی؟دستمو بالا آوردم که فرضی یه مشت بزنم تو سرش که یهو مهداد که پشتش به من بود و داشت میرفت که بره تو آشپزخونه برگشت سمتم و منو با دست مشت شده تو هوا غافلگیر کرد.یه ابروشو انداخت بالا و با استفهام نگام کرد.منم هول شدم نفهمیدم دارم چی کار می کنم. برای جمع کردن کارم تندی مشتم و بالا پایین بردم و تند تند گفتم: مرگ بر شاه مرگ بر اسرائیل .. مرگ بر شاه مرگ بر اسرائیل ...این بار جفت ابروهای مهداد رفت بالا. لبهاشو جمع کرد تو دهنش که نخنده اما خنده از تو چشمهاش بیرون می زد .جوری بهم نگاه می کرد که فهمیدم تو دلش داره میگه: دختره بد منگوله.سرش و برگردوند و رفت تو آشپزخونه منم که حسابی سوتی داده بودم همون جا ایستاده کله امو کوبیدم به دیوار که بدتر از درد خجالتی که کشیدم درد سرمم بهش اضافه شد.

مچشمام رو با حس لرزشی که زیر بالشتم بود باز کردم..... پنج شیش تا نفس عمیق کشیدم تا فحش های آبداری نثار روح سازنده تلفن و موبایل و کلا سازنده دستگاه های ارتباطی نکنم....بابا چرا مردم درک نمیکنن منِ شاغل از کله ی صبح تا بوق سگ کار میکنم.....خودم چشمام از اصطلاحاتی که به کار بردم اندازه گردی شکم یدالله شد......دستم رو زیر بالشت کردم و گوشی مبارک و درآوردم....چشمهای نیمه بازم و به صفحه گوشی دوختم . با دیدن صفحه گوشی یهو از جا پریدم . چشمهام 4 تا شد.همچین از جام پریدم که انگار یه عمر بانجی جامپینگ کار می کردم.وای خاک به سرم داشتم خواب می موندم. سریع از جام بلند شدم و وسایلمو جمع کردم و پریدم تو حمام.یه دوش یه ربعه گرفتم و سر خوش برگشتم تو اتاق. امروز باید خیلی خوشگل بشم. باید ماه بشم. سشوار و زدم به برق و کل موهامو سشوار کشیدم.کلی آرایش کردم که حسابی خوشگل بشم.بهترین لباسهامو پوشیدم و از خونه زدم بیرون. رفتم سراغ ماشینم. یه مدت بود سوارش نشده بودم دلم تنگ شده بود براش.سوار شدم و پامو گذاشتم رو گاز و یه کله رفتم تا تهران. جاده هم اول صبحی خلوت ...تو کمتر از یک ساعت جاده خالی از سکنه رو گذروندم.....با دوتا بوق پشت در خونه خسرو منتظر نشستم....دربون خونه عنایت خان اومد و در رو باز کرد....اوفــــــــــــــــ چه خبره؟؟این چرا قیافه اش انقدر داغونه؟؟اینا مگه شب کی خوابیده بودن که تا الان خوابن؟؟دربون:بله؟؟شیشه ماشین رو پایین دادم و سرم رو بیرون آوردم:-سلام عنایت خان...منم..چشمای عنایت از کاسه دراومد:-ا؟؟نیشام خانم شما اینجا چیکار میکنید؟؟؟یه ذره خوی رئیس بازی قلقلکم داد و گفتم:-الان وقت پرسیدن این سواله؟؟؟.به دنبال این حرفم سریع رفت و در رو باز کرد....ماشین رو راه انداختم و تو حیاط پارک کردم....-عنایت خسرو بابا خوابه؟؟عنایت:نمیدونم خانم....پله های حیاط رو دوتا یکی بالا رفتم و خودم رو به اتاق خسرو رسوندم.....در رو آروم باز کردم....خسرو رو تخت دراز کشیده بود....با نیش باز پاورچین پاورچین به پای تختش رفتم ریش شالم رو گرفتم و دولا شدم رو سرش که با ساعدش پوشونده بود!اومدم ریشه لباسمو ببرم نزدیک بینیش که تو یه حرکت ناگهانی خسرو دستش رو پایین آورد و گفت:-نیشام اینجا چیکار میکنی؟با یه چیش اروم خودم رو عقب کشیدم...شد یه بار بخوام خسرو رو اذیت کنم و اون نفهمه!!خسرو دوباره تکرار کرد: نگفتی؟خودمو لوس کردم و با ناز گفتم:خسرو خان دلت برام تنگ نشده بود؟؟خسرو رو جاش نیم خیز شد یه نگاهی به کل هیکلم کرد. یه نگاه دقیقم به ناز و عشوه خرکیم. دستهامو تو هم پیچیده بودم و جلوم گرفته بودم و هی خودمو به چپ و راست تاب می دادم.خنده اش گرفت. با یه لبخند کوچیک گفت: دلم که چرا خیلی تنگ شده بود اما چرا رستوران رو به امون خدا ول کردی؟؟وایی الان کله ام و میکوبم به در و دیوارا.... با حرص دست از تکون دادن خودم برداشتم و صاف ایستادم. یه پشت چشم نازک کردم و گفتم:-بابا خسرو همه دلتنگیتون همین قدر بود؟ خوب تو اون رستوران کپک زدم بس که ازجام تکون نخوردم....اون پسره هست دیگه...چشمای خسرو ریز شد مشکوک گفت: نکنه بدون اینکه به اون پسره خبر بدی اومدی اینجا؟؟چشمهامو گردوندم و کلافه پوفی کردم. -ای بابا نخیر.... دیشب من و اون قرار گذاشتیم یه هفته در میون جمعه ها یکیمون بره بیرون....خوب شد؟؟خسرو خیلی جدی از جاش بلند شد و همون طور که می رفت سمت دستشویی گفت: فقط حواست باشه که بدون هماهنگی با اون سر خود کاری نکنی.اه... خسرو با اینکارش انگار با سوزن بادمو خالی کرد....اون حرفشم همچین کفریم کرد که دوست داشتم خودمو بزنم. همچین اجازه، اجازه می گفت که یکی نمیدونست فکر می کرد این پسره شوهرمه. اه خوبه زنش نیستم و بابا این جوری هواشو داره. زنش بودم منو می نداخت دور و کمی چسبید به اون فریاد بوزینه.داشتم حرص می خوردم که با یاد برنامه امشب دوباره انرژی گرفتم... نیشم باز شد. گور بابای رستورانم کرده....گوشیمو برداشتم و به ساره اس ام اس زدم:به بچه ها بگو دم خونتون جمع بشن من ساعت 7میام دنبالتون...تا بعداز ظهر کلی سر به سر خسرو گذاشتم.....البته اونم تا تونست من بدبخت رو ضایع کرد....عصر تو ایون داشتیم با هم کیک و چای میخوردیم و من خاطرات رستوران رو تعریف میکردم. داشتم بریا بابا در مورد دعوام با دوست مهداد می گفتم. با هیجان و آب و تاب داشتم تعریف می کردم.-: آره بابا جون نمیدونی با اون پسره یه دعوایی کردم...اخر سر اورانگوتان اومد مارو جدا کرد...چشمای خسرو چهار تا شد، چاییش پرید تو گلوش و به سرفه افتاد. منم اصلا حواسم نبود و داشتم حرفم رو ادامه میدادم. فقط محبت کردم و اون وسطا دو تا ضربه به پشت بابا خسرو زدم که هر چی پریده تو گلوش بیاد بیرون.خسرو که بالاخره سرفه اش بند اومد. یهو پرید .سط کلامم و با بهت گفت: اوران ... چی چی؟؟یا خدا.....چه سوتی ای دادم.....آب دهنم و صدا دار قورت دادم. هول شده در صدد ماسمالی بر اومدم. حالا مگه چیزی به ذهنم می رسید.-چیزه.... این ... گفتم ... اورانگوتان و بیار؟؟ چیزه .. آخه می دونی .. این پیکمون شمالیه ... بعد محلی حرف می زنه به زبون خودشون ... یعنی .. چیزه منم به همون زبونش بهش گفتم: اون رون گاوا رو بیار ...این و گفتم و نیشم و تا ته باز کردم. که شاید خسرو قبول کنه.خسرو دوباره مشکوک نگام کرد و گفت: خوب این حرفت وسط دعوا چی بود؟؟؟وای خدا این خسرو هم چه دقیق شده بود. حالا اینو چه جوری لا پوشونی کنم؟؟؟یکم مثل خنگا نگاش کردم. یهو یه چیزی به ذهن رسید. با ذوق رو صندلیم بالا پریدم و گفتم: آخه می دونید این علی رفته بود دنبال گوشت .. بعد این گوشتارو گرفته بود و همون موقع دعوا داشت از در اصلی میاورد تو رستوران. خوب برای نمای رستوران بد بود خوب. همین باعث شد که بی خیال دعوا بشیم. کار مهم تر بود.خسرو یکم نگام کرد و بعد پق زد زیر خنده. خدا رو شکر بخیر گذشت.دیدم بیشتر ازاین بخوام بشینم سوتی میدم...ازجام پریدمخسرو:کجا؟؟همونطور که به طرف اتاقم میرفتم گفتم:امشب با دوستام میخوام برم ددر دودورررر......مهدادفکر کنم این دختره صبح زود از خونه زده بیرون. چون صبح کله سحر صدای سشوار کشیدنش و شنیدم. رو مخ بود. انقدر بدم میاد وقتی خوابم یکی سر و صدا کنه. انگار با مته مخ منو سوراخ می کنن.دوست داشتم برم با لگد در اتاقش و باز کنم و اون سشوار و از دستش بگیرم و پرت کنم تو دیوار 8 تیکه بشه. نمی دونم چقدر حرص خوردم تا بالاخره صدای سشوار قطع شد و خونه یکم به آرامش رسید. اما چه فایده خواب از سرم پریده بود. با حرص بلند شدم و رفتم دوش گرفتم و صورتمو زدم تا از این فشارِ عظیمِ روی صورتم خلاص شم با شیش تیغه شدنِ صورتم احساسِ بهتری داشتم... واردِ رستوران که شدم دیدم گند از سر و روش بالا میره بیخیالِ این قضیه شدم و رفتم تو آشپز خونه. حاجی برنج و غذاها رو بار گذاشته بود و دوباره خوابیده بود. اصلاً حس و حالشو نداشتم که بخوام بیدارش کنم و دو سه تا فحشم بخورم تازه بیدار میشد میگفت چرا بیدارم منم مجبور بودم بگم بابتِ یه دختر... خیلی بدبختی مهداد.یه دستمال برداشتم با تی و رفتم تو سالن رستوران. از اولین میز شروع کردم به دستمال کشیدن. یعنی اگه من اینجا رو تمیز نکنم کس دیگه ای دست نمی زنه. گند بزنن به این وضعیت و زندگی!!! اه اه اهاین دختره همه اش می شینه پای اون کامپیوتر کوفتی و هی کارتا رو جا به جا می کنه. یا یه بازی هست که کلی آدم داره. معلومم نیست چی بازی میکنه که اینطوری چشماشو وق میزنه به صفحه مانیتور.شدم نظافت چیشون انگار نه انگار منم واسه خودم یه کلاسی باید داشته باشم. میزا رو تمیز کردم و زمین و تی کشیدم. کارم تموم شد اما هنوز کسل بودم. این حاجی هم خواب مرگ رفته بیدار نمیشه. یه سر به غذاها زدم و دوباره برگشتم تو رستوران. چشمم افتاد به میز و صندلی. شاید در عرض این 2 هفته کمتر از 5 بار تونستم پشت این میز بشینم اونم وقتی بود که این دختره دیر میومد. به محضه این که پاشو تو رستوران می زاره و میبینه من پشت میزم همچین ابروش می پره بالا و یه جورایی چشم غره میره که آدم به کل پشیمون میشه که چرا از اول نشسته پشت میز. انگار این میز و صندلی ارث باباشه که این جوری حس مالکیت بهش داره.یه نگاهی به دورو برم کردم انگار مطمئن نبودم که این دختره رفته و نیست. یه حسی بهم میگفت همین که پشت میز بشینم مثل غولی که موشو آتیش زدن یهو ظاهر میشه جلوم و جیغ می کشه. یه لحظه به خاطر فکر بچگانم از خودم خجالت کشیدم. صاف ایستادم. سینه امو دادم جلو و یه اخم کوچیک کردم.با یه سرفه گلومو صاف کردم و با قدمهای محکم رفتم پشت میز و نشستم رو صندلی.آخیــــــــــــــــــش ... انگار یه کار شاق کردم. یه نگاهی به کامپیوتر انداختم. دستمو جلو بردم و روشنش کردم. بزار ببینم این دختره چی توی این کامپیوتر می بینه که یه لحظه ولش نمیکنه. اه چرا من هی میگم این دختره این دختره؟ نیکو .. ام .. این نیکو اسمش چی بود؟ اون روز که غش کرده بود دوستاش چی صداش کردن؟ نیش .. نیش .. نیشام ... کلا" خانواده اش با نیش و زنبو دخیلش کردن. اسم نیش فامیل نیکو .... صفحه اول و نگاه کردم. یه چیزی رو صفحه بود که شکل لوزی و رنگ سبزش توجهمو جلب کرد. کلیک کردم روش.یهو یه صفحه باز شد و بعد یه صدای بلندی یه چیزی تو مایه های چاواچی اوری دی گفت .... از صداش و یهویی بودنش تکونی خوردم و خودمو کشیدم عقب. وقتی مطمئن شدم صدا از توی بازی بوده و چیز خطرناکی نیست دوباره برگشتم سر جای اولم. وارد بازی شدم. هر چی راهنمای بازی می گفت همون کارو می کردم. یه جا نوشته بود بیا اینجا منم رفتم. یه دختری و گذاشته بودن جلوی آینه. باید اسمش و انتخاب می کردیم. شکلشو درست می کردیم. ای ول بابا اینا هم چه تکنولوژیهایی دارنا... رفتم سراغ چشمهاش. چشم درشت دوست دارم. با یه دکمه چشمهاشو گاوی کردم. لبم قلوه ای خوبه. لباشم تا حد امکان کلفت و گند ه کردم. چه جالب لوازم آرایشم داشتن. بزار ببینم این دخترا چی به خودشون می مالن دم به دقیقه. یعنی همچین با دقت روی این عملیاتِ خطیر وقت گذاشته بودم که هر پسری میدید از این که هم جنسِ منه خجل میشد. ولی شاید برعکس میشد. مثلاً به محض دیدن این عکس ، کفشون می برید و میگفتن به به مهداد جون چه کردی. تو نمیری از صد تا دختر با هفت تا قلم آرایشم بهتر درست کردی که ...یه چی بسازم که به هالی بری بگه برو من هستم.شروع کردم به رنگ کاری. کارم که تموم شد. یکم رفتم عقب و به دختره نگاه کردم. دستم درد نکنه. چی ساخته بودم.کوروکودیل...چشمها وق زده. لبا از پایین تا رو چونه از بالا تو دماغ. دماغ یه نقطه. ابرو یه خط باریک. گونه ها گلی. لبا قرمز آتیشی پشت چشم سیاه .... لباساشم که دیگه نگو یکی از یکی مانکنی تر و بی ناموسی تر...لباس تو خونه و لباس خوابش و لباس استخرش همه یه شکل بود. یه ست لباس زیر.خب چی کار میکردم دخترم هر چی بهش میومد. با فکرِ خودم فکم و سفت کردم :دخترم؟غرق دید زدن دختره بودم که با صدای در یهو هل کردم و سریع دکمه خروج و زدم. سرمو بلند کردم و دیدم علیِ. همچین هول ورم داشته بود که انگار در حین اعمال خلاف شرع دستگیرم کرده بودن. علی نزدیکتر شد و یه سلامی کرد. یه جورایی مشکوک به منو یه نگاهیم به کامپیوتر انداخت. شاید پیش خودش فکر کرده بود دارم از اون بی ناموسیا نگاه می کنم خبر نداشت که این دختره هم خیلی کم بی ناموسی نبوده که. یه سرفه ای کردم و گلومو صاف کردم و گفتم: دیر کردی علی ... علی یه نگاهی به ساعتش کرد و گفت: نه آقا شما زود اومدین.دوباره یه سرفه ای کردم و برگشتم و رفتم تو آشپزخونه. به نسبت روزای دیگه سرمون خلوت بود و همینم بیشتر حوصله امو سر می برد. یاد نیکو افتادم حتما" الان داره حال میکنه. خدایا خل شدم بس که تو این رستوران موندم. دارم کم کم میشم مثل این دختر ترشیده های خاله زنک که مدام با خودشون حرف می زنن و غر می زنن. ابهت مردونه ام رفت زیر سوال. نیشام به اتاق خوشگل قدمی خودم رفتم... وای که چقدر دلم برای اینجا تنگ شده بود.... یه کم دور خودم و اتاق گشتم..... رفتم روبه روی آینه ایستادم....رژم یه کم کمرنگ شده بود....کشو میزتوالت رو باز کردم....الهی...لوازم آرایشای قدیمیم....!یه رژ خوشرنگ صورتی برداشتم و چند بار کشیدم رو لبم. وقتی کارم تموم شد موهام و باز کردم... یه شونه خوشگل کردمشون و بعد پشت موهام و با کلیپس بستم جلوش رو هم کج زدم پشت گوشم...همیشه این مدل بهم میومد....لباسای بیرونم و پوشیدم و از اتاق اومدم بیرون.رفتم سمت ایون تا از باباجون خداحافظی کنم...هنوز همونجور نشسته بود...دولا شدم و از پشت بغلش کردم....خسرو:داری میری؟؟-اره بابایی....چهارتا تراول پنجاهی از جیبش دراورد و گرفت جلوم....خسرو: اینو بگیر چیزی لازمت شد امشب بخری...دیگه نتونستم جلوی خودم و بگیرم. از این همه مهربونیش دلم غنج رفت.یه ماچ آب دار از لپاش گرفتم و گفتم:خسرو جون الهی قربونت برم من.........خسرو یه سرفه ای کرد. می دونستم خیلی خوشش میاد وقتی گونه اشو می بوسم. اما به روی خودش نمیاورد.خسرو- خب دیگه...برو تا دیرت نشده...پریدم جلوش و احترام نظامی گذاشتم بهش...-چشم قربان....خدافظ.از جلوش به سرعت رد شدم...رفتم تو حیاط و سوار ماشینم شدم. عنایت در و برام باز کرد.ده دقیقه ای رسیدم دم خونه ساره اینا... با دو تا بوق علامت دادم که بیان پایین...بچه ها همه باهم اومدن پایین.از ماشین پیاده شدم و با جیغ و ویغ و داد و بیداد برای دیدن هم ذوق کردیم و همدیگرو بغل کردیم. ذوق کردنمون که تموم شد رفتیم و سوار ماشین شدیم.طبق معمول صدای دستگاه پخش رو تا ته زیاد کردم و پامو رو گاز فشردم....به فرحزاد که رسیدیم گفتم: بچه ها برم پاتوق؟؟؟همه با هم گفتن : بریم ....فرمون و چرخوندم و ماشین و بردم تو پارکینگ رستوران و پارک کردم. از ماشین پیاده شدیم. این رستورانه رو بلندی بود. ما از جاده بالا اومده بودیم اما از جاده پایینم به اینجا راه داشت. یه باغچه دیگه هم پایین همین رستوران بود. همیشه به بچه ها میگفتم وقتی این بالا نشستیم انگار رو سر اون پایینیا نشستیم. چقدر با بچه ها به این جمله ام می خندیدیم.تختی که همیشه روش میشستیم خالی بود...دقیقا" کنج کنج بود.رفتم گوشه گووشه نشستم و تکیه دادم به پشتی تخت. از بالا نگاهی به پایین انداختم. دقیقا" زیر جایی که ما نشسته بودیم هم تخت گذاشته بودن.برگشتم سمت بچه ها و گفتم: اگه یه وقت یکی اومد بشینه رو این تخت بعد پاش پیچ بخوره بی افته پایین هوار میشه رو سر پایینیا. این و گفتم و نیشم و باز کردم و دندونامو نشون دادم و ابروهامو انداختم بالا. همه مون خندیدیم. واقعا" اگه این اتفاق می افتاد نشون می داد که اون پایینیا چقدر بد شانسن.اول قرار شد یه چیزی بخوریم....من عشقم میرزا قاسمی رو سفارش دادم...انقدر با بچه ها غذا خوردیم دیگه داشتیم میترکیدیم.... موقعی که اومدن ظرفای غذا رو جمع کنن هرساره و پگاه قلیون سفارش دادن.آی حرصم گرفت. منها جلوی پسره نیم تونستم جیغ و داد کنم. تا پسره رفت برگشتم سمت ساره و پگاه و گفتم: ای بمیرید که امشب قصد جونمو کردین. می خواید منو بکشید شما دوتا؟ قلیون برای چیتونه؟ اومدم این ته مها نشستم که دود قلیون ملیون بهم نرسه بعد شماها سفارش می دید؟پگاه با نیش باز گفت: نیشام جون... قربومت برم عزیزم. مااین ور می کشیم و دودشم فوت می کنیم اون سمت . اصلا" نیم زارم برسه بهت. خواهری .. ما دوستت داریم ...چشمهامو ریز کردم و آتیشضی نگاش کردم و رومو برگردوندم. هر یچ میگفتم محال بود اینا بی خیال قلیونشون بشن. دودی های بدبخت ...یکم بعد قلیون و آوردن و قبل از اینکه پسره بره پگاه که روبه روی من نشسته بود قلیون و کشید سمت خودش. ساره مشغول جا به جا کردن سینی چایی و مخلفات بود. چشمم به کیکی بود که آورده بودن. پگاه قلیون و گرفت که چاقش کنه منم به صورت خودکار گوشه شالمو گرفتم و دولا بستم دور بینی و دهنم. فقط چشمهام پیدا بود شده بودم مثل زنای عرب که پوشه می زارن.ساره برای هر کدوممون یه چایی ریخت.کارش که تموم شد تازه چشمش افتاد به پگاه که مثل دود کش دود می داد از دهنش بیرون. البته همه حواسش و جمع کرده بود که دود و به سمت مخالف بفرسته منم انقدر شالمو محکم گرفته بودم جلوی دهنم که تقریبا داشتم خفه می شدم. یه دستمم گذاشته بودم رو شال که یه کوچولو هم دود بهم نرسه.ساره یهو تیز شد به پگاه و گفت: پگاه خانم خوش می گذره؟ تنها تنها قلیون می کشی؟پگاه فقط ابرو انداخت بالا که این باعث شد لج ساره بیشتر در بیاد. با حرص خیز برداشت سمت پگاه و شلنگ قلیون و گرفت و گفت: بده ببینم تو زیاد کشیدی نوبت منه.ساره هم ته شلنگ و گرفته بود و می کشید.گفت: نمی دم تازه چاق شده بزار یکم بکشم میدم بهت.ساره: نخیرم تو الان می سوزونیش چیزی ازش نیم زاری. بده ببینم.هی ساره می کشید و پگاه هم از اون ورو بهش قلیون نمی داد.دعواشون رو مخم بود با حرص گفتم: اصلا" هیچ کدومتون لازم نیست بکشید.

بدید به من ببینم.رفتم جلو قلیون و گرفتم که بلند کنم بیارم این ور که دیدم نمی دنش. اخمی کردم و با حرص این بار محکم کشیدمش که اونا هم ول کرد و چون انتظار نداشتم راحت ولش کنن تعادل قلیون بهم خورد و کج شد و...چپه شد سمت لبه تخت که نرده داشت.من و ساره و پگاه اونقدر شوکه بودیم که هنگ کرده بودیم و نمی تونستیم حتی جلوی ولو شدن قلیون و بگیریم. مینو یه جیغی کشید و پگاه داد زد: بگیرش ...اما هیچ کس نتونست به موقع تکون بخوره. از شانس خوب ما قلیون خورد به لبه تخت و خودش نیوفتاد پایین. فقط زغالاش پرت شد پایین. اومدم یه نفس راحت بکشم که قلیون و نفله نکردیم و مجبور نیستیم خسارتشو بدیم که صدای دادی از اون پایین بلند شد و نفس راحتمو کوفتم کرد.-اخــــــخ سوختــــــــــــم..... نیشام با شنیدن این صدا هر 4 نفرمون شیرجه بردیم سمت لبه تخت و از نرده اش آویزون شدیم و به پایین نگاه کردیم. روی تختی که دقیقا" زیر تخت ما اون پایین بود 3 تا پسر نشسته بودن و یه پسر دیگه رو تخت ایستاده بود و بال بال می زد . هی لباسشو می تکوند و می گفت: . سوختم ... سوختم ...چشمهامون از دیدن این صحنه گرد شده بود. هم دیدن ورجه وورجه اون پسره خنده دار بود هم اینکه می دونستیم ما سوزوندیمش ترسناک بود. هنگ کامل بودم نمی دونستیم چی کار کنیم. یهو پسره سرشو بلند کرد و با یه اخم غلیظ دقیق چشم دوخت تو چشمهام.با دیدن پسره ترسیده خودمو کشیدم عقب اما کار از کار گذشته بود پسره منو دیده بود.گیج به دورو برم نگاه می کردم. داشتم فکر می کردم چی کار کنم.دخترا هم وقتی پسره سرشو بلند کرد کله هاشونو دزدیه بودن.پگاه: وای زدیم پسر مردم و جزغاله کردیم.مینو: فکر می کنید ماها رو دید؟؟ساره: نه پس کوره اون جوری که ماها آویزون شده بودیم مگر کور باشه که نبینه.زیر لب زمزمه کردم: باید برم .. باید فرار کنم ... باید برم ...پگاه نگران به سمتم اومد و یه دستشو گذاشت رو بازومو گفت: نیشام خوبی عزیزم؟ جوابشو ندادم. داشتم به پسری که سوزونده بودم فکر می کردم. تو یه لحظه به خودم اومدم و تند تند کیفمو جمع کردم. موبایلمو انداختم ته کیفمو نیم خیز شدم که بلند شم.پگاه: وای فکر کنم خیلی حالت بده. کجا می ری دختر.بازومو گرفت. تندی برگشتم سمتش و هول گفتم: باید بریم زود باشید. اگه برسه ....-: آهای خانم کجا تشریف می برید؟ بودید حالا. صبر کن زغالات و پس بدم.تو جام نیم خیز شده میخ کوب شدم. جرات اینکه برگردم و به پسره نگاه کنم نداشتم. اونم صبر نکرد که برگردم. صاف اومد و جلوم ایستاد و با ماشه زغالامو جلوم گرفته بود. تو اون هاگیر واگیر شوک زدگی داشتم به این فکر می کردم که چه جوری این بشر 2 تا زغال و با هم با یه انبر گرفته.پسره: از قصد زغالا رو انداختی رو سرم آره؟ راستشو بگو. اون دفعه تو مغازه عقده هاتو خالی نکردی؟ هنوز جای گازت کبوده.دیگه فرار بی فایده بود. نشستم سر جام و سعی کردم خونسرد باشم. سرمو بلند کردم و صاف تو چشم کامیار نگاه کردم.من: عمدی در کار نبوده. ما حتی نمی دونستیم کسی اون پایین نشسته. قلیونمون چپه شده. می بینی که...با دست به قلیون که هنوز کسی فرصت نکرده بود صافش کنه اشاره کردم.کامیار یه نگاهی به قلیون انداخت و بعد دوباره به من نگاه کرد. چشمهاشو ریز کرد و نا مطمئن و با سوءظن گفت: یعنی باور کنم که زغالا ناقافلی از رو هوا صاف افتاد تو لباس من؟از تصور اینکه یه زغال داغ مثل یه قالب یخ از تو گردن بره تو تن یکی خنده ام گرفته بود. لبمو جمع کردم و بازم غد گفتم: میل خودته که باور کنی یا نکنی اما واقعا" عمدی نبود. یهو کامیار منفجر شد. -: یعنی چی؟ می زنی، گاز می گیری، می سوزونی ... ای بابا .. دخترم انقدر وحشی.جوش آوردم. از جام پریدم و سینه به سینه اش ایستادم صاف زل زدم تو چشمهاشو گفتم: حرف دهنتو بفهم. وگرنه بد می بینی.اخم کرد و گفت: دیگه بدتر از این؟نگاه سردمو انداختم تو چشمهاشو گفتم: حتی نمی تونی تصورشو بکنی.

کامیار: دارم بهت هشدار میدم دختر پا رو دم من نزار که بد می بینی.من: تو دمت و جمع کن که هر جایی ولو نباشه بره زیر دست و پا.با نگاهمون داشتیم برای هم خط و نشون میکشیدیم. صدای مینو رو از کنار گوشم شنیدم.مینو: خوب آقا خدا رو شکر که الان حالتون خوبه ماها هم معذرت می خوایم قلیون یهو برعکس شد. شما ببخشید....مینو حرف میزد و از اون طرف دستمو می کشید. دوستای کامیارم اومدن و هی صداش می کردن.کامیار: بهتره بار آخری باشه که می بینمت. دفعه دیگه ....یه ابرومو فرستادم بالا و مبارزه طلبانه نگاش کردم.کامیار یه نگاه تیزی بهم انداخت و بعدم سریع روشو برگردوند و رفت سمت دوستاش. منم خیره خیره به رفتنش نگاه کردم. وقتی مطمئن شدم که رفته نفسمو با فوت دادم بیرون. دست و پام شل شده بود. سست نشستم رو تخت. خیلی ترسیده بودم. اما اونقدر پررو بودم که نمی خواستم این پسره کره خر بفهمه پررو بشه.ساره شونه هامو مالید و مینو یه چایی نبات گرفت جلوی دهنم.پگاه: نیشام خوبی دختر؟ این پسره چرا مثل عزرائیل همه جا ظاهر میشه؟مینو: نیشام جون بیا اینو بخور فشارت افتاده.استکان چایی و به لبم نزدیک کرد. یه قلوب از چایی خوردم.به همون سرعتی که چایی و فرو دادم تف کردمش بیرون. زبونمو تا جای ممکن بیرون آوردم و با پایین سالم کشیدم رو زبونم. چاییش داغ بود تا ته وجودمو سوزونده بود. میگن چوب خدا صدا نداره همینه. من کامیار و سوزوندم. حالا ناخواسته خودم سوخته بودم.دیگه هیچ کدوممون حال و حوصله ی موندن نداشتیم. بلند شدیم جمع کردیم و رفتیم تو ماشین. بچه ها رو رسوندم دم خونه هاشون و زدم به جاده. تقریبا" 12 شب رسیدم خونه. داشتم آروم آروم از پله ها می رفتم بالا و بی سر و صدا رفتم سمت در اتاقم که از بیرون و رو تراس باز می شد. قبل رفتن برای جلوگیری از فضولیت احتمالی قفلش کرده بودم. کلید انداختم در و باز کنم که در اتاق مهداد با یه حرکت باز شد. رسما" قلبم ایستاد.یه هــــــــــــــــــــــــ ــــــــــی بلند گفتم و دستمو گذاشتم رو قلبم.مهداد با دیدنم سرش و انداخت پایین و گفت: ببخشید نمی خواستم بترسونمتون. صدای پا شنیدم گفتم نکنه دزد باشه. شبتون بخیر.این و گفت و منتظر جواب نموند. برگشت و رفت توی اتاقش.نه پسره نگهبان خوبی بود. در اتاقمو باز کردم و رفتم تو. بعد یه روز خوش گذرونی و خستکی کار و در کردن شب آروم و راحت خوابیدم. نیشام دستمو گذاشتم زیر چونه امو به در بسته رستوران چشم دوختم. چقدر زندگی زود می گذره. همین 3 هفته پیش بود که رستوران و باز کردیم. چقدر می ترسیدیم که نکنه این همه خرج کردیم نتونیم در بیاریم. هر چند الانم خیلی در نمیاریم چون شب به شب مهداد میاد کلی پول برای خرید فردا می گیره. نوشابه و دوغ و اینا هم هر 2-3 هفته در میون باید سفارش بدیم. ماست و چیزای دیگه هم هست. کلا" پول زیادی برامون باقی نمی مونه. مشتریهای ثابتمون و داریم. محلیها و مسافرا. اما چه فایده هنوز قلق کار کردن دستمون نیومده. نمیشه که ما هر چی کار می کنیم به فردا نرسیده خرج کنیم. باید راهی باشه که بتونیم پول پس انداز کنیم. باید بتونیم پولامونو نگه داریم یا نه. تا یکم پول جمع می کنم یه خرجی پیش میاد که مصرف میشه. مثلا" چند روز پیش هر چی پول جمع کرده بودم و دادم برای خرید ماست. یه هفته دیگه هم یه ماه میشه و باید حقوق حاجی و علی و بدم. چقدر بدم میاد سر ماه کلی پول از جیبم بره. باید یه فکری هم برای اینا بکنم. یهو اون همه پول از دست دادن خیلی بهمون فشار میاره. شب به شب حساب کتابها رو برای مهداد تشریح می کنم و ریزه ریزه همه چیز و بهش میگم. دلم هوای به غذای خونگیو کرده. یه کوکو سبزی ، شامی چیزی. یه برنج با ته دیگ طلایی. آخ که دلم لک زده برای ته دیگ. روز اولی که چشمم به دیگ برنج افتاد چه ذوقی کردم. با خودم گفتم: آخ جون .... این دیگ به این گندگی چقدر ته دیگ داره. دلمو حسابی برای ته دیگ طلائیاش صابون زده بودم. اما چه خیال باطلی. وقتی سراغ ته دیگ و از حاجی گرفتم حاجی گفت این برنج ها بخار پزه و ته دیگ نداره. داشتم سکته می کردم. من عاشق ته دیگ بودم. اومدم یه چیزی بگم که یکی با بهت از پشت سرم گفت: ته دیگ نداره؟ پس قابلمه به این گندگی به چه دردی می خوره؟ برگشتم دیدم مهداد ناراحت و مبهوت ایستاده پشتم. قیافه اش یه جوری بود که نگفته خودم فهمیدم اونم عشق ته دیگه. این هفته که رفته بودم خونه یه دل سیر ته دیگ خوردم. اما الان بازم دلم می خواد. با صدای در سرم بلند کردم. علی بود. سفارش برده بود. از همون دم در سلام کرد و منم جوابش و دادم. اومد کنارمو رسید و پولا رو گذاشت روی میز. علی: خانم اینایی که سفارش دادن به شما گفتن چه جور سالادی می خوان؟ یکم فکر کردم و گفتم: نه وقتی گفتم سالاد گفت 4 تا بدین. با هر غذایی یه دونه. علی یه لبخندی زد و گفت: خانم این سفارشه مال چوپونه بوده که توی این مرتع بغلی هر روز گوسفنداشو می چرونه. اینا چه می فهمن سالاد کاهو چیه. از نظر اینا سالاد فقط سالاد شیرازی. کاهو رو میدن به گوسفنداشون بخورن. سالاد بردم براشون میگه این که غذای گوسفندامونه. به زور 2 تا فروختم بهشون. گفتم سفارش دادین منم اونجا کار می کنم اگه الان سالادا رو برگردونم از من پولشون و می گیرن و اینا... تا راضی شدن. 2 تای دیگه رو هم بردم قالب کردم به این تعمیرگاه بالایی. مرده بودم از خنده. فکر کن به سالاد کاهوی من می گفتن غذای گوسفند. اگه می دونستن من صبح به صبح چه زحمتی برای درست کردنشون می کشم دیگه این حرف و نمی زدن. با دیدن پسر جوجه ایه سریع به علی اشاره کردم که بره تو آشپزخونه. یه دستی به موهام و شالم کشیدم و صاف تو جام نشستم. این پسره همونی بود که روز اول اومده بود جوجه گرفته بود. از اون روز تا حالا مشتری دائممونه. البته همیشه هم یه چیز سفارش میده. تا وارد شد و سلام کرد گفتم: سلام خوش اومدید. طبق هر روز جوجه؟ یه لبخندی زد و گفت: اگه میشه. من: خواهش می کنم. شما بفرمایید. سفارش و تو سیستم زدم. داشتم سفارش مشتری جوجه ایه رو می گرفتم که در باز شد و 2 عدد اومدن تو . 2 عدد عبارتند از 2 تا پسر 22-23 ساله. یکی قد بلند و یکی دیگه کوتاه تر. 2 عدد هم اسمی بود که خودشون برای خودشون گذاشتن. اینا هم مشتری دائمی بودن. یه بار که اومده بودن یه 500 تومن پولشون موند. چون من پول خورد نداشتم که بدم بهشون. برایهمینم اسمشون و پرسیدم که یاد داشت کنم دفعه دیگه از سفارششون کم بشه. وقتی اسمشون و پرسیدم گفت بنویسید 2 عدد. از اون روز این اسم روشون مونده. سفارش اینا رو هم زدم تو سیستم. مهداد سفارش پسر جوجه ای رو آورد. خواست برگرده که پشیمون شد. برگشت سمتم و گفت: نیکو خانم. نگاش کردم و گفتم: بله؟ مهداد: فردا جمعه است. من مرخصیم. خواستم سفارش مغازه رو بکنم. صبح زودتر بیدار شید. می دونید که حاجی تا زور بالا سرش نباشه کار نمی کنه. مهداد همین جور یه ریز سفارش می کرد و منم خیره فقط نگاش می کردم و تو دلم با مشت و لگد به جونش افتاده بودم. پسره سوسول با اون لفظ قلم حرف زدنش همچین با من برخورد می کنه که انگار من تنبل و از زیر کار در روام. انگاری یادش رفته که نصف اینجا مال منه. بالاخره طاقتم تموم شد و پریدم وسط حرفهاش و گفتم: آقای متین مثل اینکه من شریکتونم. ضرر و زیان و سود اینجا به منم می رسه پس نگران نباشید. من حواسم به رستوران هست. این و گفتم و رومو برگردوندم. یعنی بحث تموم. مهداد یکم نگام کرد و بعدم بی حرف برگشت تو آشپزخونه. چیش پسره سوسول. مؤدبیش آدمو کفری می کنه. یه جورایی حس می کنی با پنبه سر می بره. نمیاد 2 تا جیغ بکشه منم جوابشو بدم راحت شم. همچین نیکو خانم ...نیکو خانم.. میگه و هر کاری دوست داره می کنه. منم دیگه نمیشه چیزی بگم چون بی ادبی و بی احترامی نکرده. وای که چقدر حرص در آره. فردا داره میره ددر.. کوفتش شه. هه آقا مهداد اگه فکر کردی من مثل زن بدبختا میشینم تو رستوران کلفتی می کنم تو از اون ور بری بیرون خوش گذرونی سخت در اشتباهی. مهدادسوار سوناتای مشکیم شدم و خودم و سپردم دست دود و دم ماشین ها و ترافیک سرسام آور تابستونیه چالوس ... یه جاهایی از جاده کاملا ماشینا وایمیستادن و آدم رو به غلط کردن مینداختن که تو این ترافیک فکر زدن به جاده به سرش نزنه... ولی خب دیگه چه میشه کرد دلم برای تهران تنگ شده بود، مهمونی هم دعوت بودم از همه مهم تر اینکه دلم برای خونه و آقا جون تنگ شده بود...ولی خوب درس عبرتی بود که دیگه ساعت 7 صبح نیام تو جاده. چون طاهرا" بقیه هم مثل من فکر می کردن این ساعت جاده خلوت تره.بعد از یه عالمه دنده و کلاج عوض کردن بالاخره جاده باز شد و ماشین ها با سرعت کم ولی رونده به راهشون ادامه دادن... پوفی کشیدم و کنار جاده وایسادم تا چای بخورم دهنم خشک شده بود... صبح یادم رفت صبحونه بخورم. بعد کلی تو راه موندن بالاخره رسیدم به خونه. جلوی در ایستادم.دوتا بوق زدم . مش حسن با مدل بوق زدنم آشنا بود بخاطر همین چند دقیقه بیشتر طول نکشید که در رو برام باز کرد.مش حسن باغبون خونه آقا جون بود که همونجا تو یه اتاقک کوچیک زندگی می کرد. پیر مرد خوش برخوردی که از همون بچگی دوسش داشتم.مش حسن: سلام آقا مهداد رسیدن بخیر... بی خبر اومدید.همونطور که ماشین راه افتادم تا ماشین و تو ببرم و زیر سایبون پارک کنم گفتم: سلام مش حسن خوبی؟ خسته نباشی. یهویی شد.مش حسن: آقا منصور خوشحال میشن. خبرشون کنم؟- نه مشدی میخوام غافلگیر بشه.مش حسن: پس من مزاحمتون نمیشم میرم به کارام برسم.- مراحمی مشدی. مش حسن رفت منم از ماشین پیاده شدم و از زیر سایبون بیرون اومدم سایبون از رو هم اومدن شاخه های درخت های راهی که از جلو در حیاط به در ورودی خونه منتهی میشد ساخته شده بود و من عاشق این قسمت خونه بودم. از زیر سایبون اونطرف حیاط معلوم نبود. از جلو در ورودی یه راه هم به سمت حیاط بود که پر از درخت بود و یه تاب... تاب بچگی هام... با یادآوریش رفتم سمتش و روش نشستم... صدای جیری ازش بلند شد.به عشق همین باغ و همین تاب و پدر بزرگ و مامان مریم برگشتم ایران. بعد این همه دوری. تنها چیزی که تونست برم گردونه همینا بودن. حاضر شدم قید بابام و مامانم و مهرسا کوچولو خواهرمو بزنم ولی تو ایران باشم. تو کشور خودم پیش پدر بزرگ و مادر بزرگم.همیشه عاشق اینجا بودم. عاشق این خونه این کشور و مردمش.برگشتم ایران. رفتم دانشگاه .. دوستای جدیدی .. زندگی جدید ... همه چی نو شد.همه چی عالی شد ... اما با فوت مامان مریم همه چی بهم ریخت. بابا منصور شکست. خورد شد. دیگه یه جا بند نشد. دیگه توی این خونه طاقت موندن نداشت.زیاد اینجا بند نمیشد. مدام تو سفر بود. یا پیش بابا اینا یا عمه اینا. من موندم و مش سفر و این خونه. و کارهایی که مدام شکست می خورد.یه پوفی کردم و از جام بلند شدم.فکر کردن به این چیزا دیگه فایده نداشت. باید الانم و درست کنم. حال و آیندمو. گذشته دیگه گذشت....اومدم برم سمت عمارت که ویبره گوشیم لرزوندم.سریع از تو جیبم درش آوردم.- بله؟سروش: سلام چطوری داداش؟- به سلام آقا سروش یادی از رفیق رفقا کردی؟سروش: گمشو بیشعور زنگ زدم مهمونی شب و یاد آوری کنم. یادت نره مهداد...دستی تو موهام کشیدم و گفتم: نه یادم بود. حالا کیا هستن؟سروش: همه هستن... دوستا ... بچه های دانشگاه... خیلی ها که نمیشناسی...زیاد خوشم نمیومد برم جایی که آدمهاشو نمی شناسم. اما به یه تنوع نیاز داشتم. من: اکی. میام.سروش: ما منتظریم... نپیچونی نیای...- نه بابا من تهرانم اومدم بیام مهمونی دیگه...سروش: خوب پس میبینمت کثافت... خدافظ- خدافظ... مهداد گوشی و قطع کردم و گذاشتم تو جیبم و به سمت در ورودی رفتم.دلم بد جوری هوای آقاون و کرده بود.وارد سالن شدم. کنار شومینه خاموش روی صندلی گهواره ایش نشسته بود و عینک به چشم کتاب می خوند.همه حواسش به کتاب بود. اصلا" متوجه اومدنم نشد. دو قدم به سمتش برداشتم. صدای پام روی پارکت باعث شد که سرش و بلند کنه. با دیدن من گل از گلش شکفت. خوشحال بلند شد و به سمتم اومد. قدم هامو تند کردم و رفتم سمتش.خوشحال تو همون حال گفتم: سلام آقا جون. اومدم خم بشم دستشو ببوسم که اجازه نداد و سرم و گرفت تو دستش و پیشونیم و بوسید...آقاجون: سلام پسرم خوبی؟ بیخبر اومدی... چرا رستوران رو ول کردی؟- ول نکردم آقا جون قرار شده یه هفته درمیون من و خانم نیکو بریم مرخصی... با هم حرف زدیم و تصمیم گرفتیم... همش اونجا بمونیم میپوسیم...نشستم رو مبلی که کنار صندلی آقا جون بود که گفت:- خوب کاری کردی... چه خبر؟ با شریکت میسازی؟- سلامتی... آره آقاجون خوبه میسازیم... نگران نباشید همه چیز ردیفه.آقا جون: خب خدا رو شکر که همه چیز خوبه...با آقا جون نشستیم و در مورد کار و رستوران صحبت کردیم. بهش گفتم که تهش هیچی برامون نمی مونه. آقا جون گفت: باید تبلیغاتون و بیشتر کنید و روزانه پول همه چیز و کنار بزارین حتی اگه فرداش به اون چیزا نیاز نداشته باشیم.خلاصه بعد 2 ساعت صحبت و ناهار خوردن گفتم: آقا جون اگه اجازه بدین من میرم یه استراحتی کنم شب با بچه ها میخوام برم بیرون...آقا جون: برو پسرم برو استراحت کن خوش بگذره...با اجازه ای گفتم و رفتم اتاقم... اتاق مرتب و تر و تمیز بود! چند وقت نبودنم سوت و کورش کرده بود... همیشه مرتب بود ولی نه انقدر که حتی یه کتاب هم روی میز نباشه...خودم رو روی تخت پرت کردم و به سقف خیره شدم و به اتفاقات این 2-3 هفته گذشته فکر کردم... چی فکر می کردیم چی شد... با یاد آوری امضایی که داده بودم خودم هم خنده ام گرفت... چقدر اول کاری هالو بازی در آورده بودم.تازه چشم هام گرم شده بود که صدای گوشیم بلند شد.ای بمیری هر کی که هستی. خواب و زندگی ندارن ملت.تو همون حالت خواب آلودگی دستمو چرخوندم دورم که موبایلمو پیدا کنم. یادم بود که موقع ورده بودم چون اذیت می کرد. بعد کلی چرخوندن دستم رو تخت و میز پیداش کردم. خواب آلوده با صدای خفه ای جواب دادم:- الووو....سروش: چطوری پسر؟- چه طور می خواستم باشم . زدی خوابمو کوفتم کردی پسر...سروش: ای مرده شورتو ببرن که همیشه خدا خوابی. پاشو گمشو حاضر شو دیر شد. به زور چشمهامو باز کردم و گفتم: مگه ساعت چنده؟سروش: ای بابا ساعت سه ظهره تا آماده بشی نصفه شب میشه پاشو پسر گم شو بیا...من: همچین میگی تا حاضر شی. انگار داره یه دختر و راهی مهمونی میکنه. صدامو دخترونه کردم و گفتم: وای سوری جون خوب شد بیدارم کردی وگرنه از آرایشم جا می موندم. پاشم برم دوش بگیرم که 4 ساعت بتونه کاریام طول میکشه.سروش اون ور خط مرده بود از خنده. با خنده گفت: مرده شورتو ببرن. برو دوشت و بگیر. خداحافظ.خندیدم و ازش خداحافظی کردم. نیشام صبح زود با صدای زنگ گوشی بیدار شدم و رو تخت نشستم. برعکس روزهای دیگه که به زور از خواب بیدار می شدم امروز با اینکه جمعه بود و می دونستم مهداد نیست که تو کارهای رستوران کمکم کنه با این حال پر انرژی و قبراق از خواب بیدار شدم. با یاد آوری امروز و نبودن مهداد یه لبخند گشاد زدم. از رو تخت بلند شدم و رفتم یه دوش گرفتم. از نبودن مهداد تو خونه نهایت استفاده رو کردم. از حموم با حوله بیرون اومدم و برای خودم آواز خوندم. چایی درست کردم و سر صبر صبحونه امو خوردم. با حوصله آرایش کردم. لباس پوشیدم و به موقع هم رفتم رستوران.

جلوی در آشپزخونه ایستادم. گوشهامو چسبوندم به در. هیچ صدایی از توی آشپزخونه بیرون نمیومد. معلومه دیگه این حاجی شکم گنده هنوز خوابه. فکر کرده مهداد نیست می تونه تنبلی کنه. صاف ایستادم. یه نفس عمیق کشیدم و با مشت شروع کردم به کوبیدن به در و تو همون حالت مثل نوار مدام تکرار می کردم. من: حاجی .. حاجی .. حاجی ... حاجی ... حاجی ... حاجی .... در عرض 2 دقیقه یه صدای افتادمن و گرومپ از تو آشپزخونه شنیدم و بعدش در تندی باز شد. دستم مشت شده تو هوا تو راه ضربه زدن به در متوقف شد. حاجی با موهای ژولیده. چشمهای ترسیده با یه زیر پیراهنی چرک و یه شلوار کردی گشاد کرم رنگ جلوی در ایستاده بود و با وحشت به من نگاه می کرد. حاجی: چی شدهه خانم؟ جنگ شده؟ ابروهام پرید بالا. جنگ و خوب اومدی. سری تکون دادم و گفتم: نه جنگ نشده. حاجی: پس حتما" جایی آتیش گرفته صبر کنید برم لگن و بیارم توش آب پر کنیم. خواست برگرده که گفتم: حاجی نرید. جایی آتیش نگرفته. حاجی برگشت سر جاش و گفت: خانم پس چی شده؟ خونسرد گفتم: صبح شده حاجی.... صبح ... باید برنج بزارید. امروزم روز کاره . من میرم و تا 10 دقیقه دیگه میام توی آشپزخونه. باید دست و صورت شسته آماده برای کار باشید. حاجی و دهن باز ول کردم. برگشتم و از در پشتی رفتم بیرون از رستوران. رفتم جلوی رستوران و قفل کرکره اشو باز کردم. خواستم هلش بدم بره بالا اما نیم رفت. هر چی من زور میزدم نمیشد. لامصب خیلی سنگین بود. تازه داشتم به این پی می بردم که وجود مهداد یه وقتهایی چقدر مفیده. همیشه اون بوده که کرکره رو می داده بالا. مت همیشه کارهای آسون و می کردم. دوباره اومدم زور بزنم کرکره رو بفرستم بالا که صدای لاستیکای یه ماشین و از پشت سرم شنیدم که جلوی رستوران متوقف شد و خاموش کرد. صدای باز شدن در هاشو شنیدم و تا خواستم بلند شم ببینم کیه که 3 جفت دست اومدن زیر کرکره کمکم. به دو طرفم نگاه کردم. با دیدن ساره و پگاه و مینو یه لبخند گشاد زدم. پگاه: با عدد 3 میفرستیمش بالا. 1 ...2 ... 3 .... تو یه حرکت 4 تایی کرکره رو فرستادیم بالا و خودمونم هم زمان با بالا رفتن کرکره صاف ایستادیم و به بالا رفتنش چشم دوختیم. کرکره که کامل بالا رفت همچین ذوق کردیم که انگار شاخ غول و شکستیم. پریدیم هوا و با خوشحالی یه هــــــــــــــــــــــــ ـیی گفتیم و دستهامون و به هم کوبوندیم. در رستوران و باز کردم و 4 تایی رفتیم تو. همون دیشب که قرار شد مهداد بره مرخصی من زنگ زدم به دخترها و گفتم فردا صبح خودشون و برسونن اینجا. که هم من تنها نباشم هم اونا یکم کمکم کنن هم اینکه وقتی کارمون تموم شد 4 تایی حال کنیم. حاجی از دست ما دیوونه شد. هر کدوم می رفتیم میومدیم یه دستوری بهش می دادیم. -: حاجی لوبیای خورشتت نپخته. *: حاجی قیمه ات شوره. +: حاجی برنجت شله. -: جاجی کبابت خشکه. حاجی هم از ترسش هیچی نمی گفت. با بچه ها کل رستوران و تمیز کردیم. تی کشیدیم و دستمال کردیم و برق انداختیم. ما 4 تایی داشتیم هلاک می شدیم. بی چاره مهداد که مجبور بود هر روز همه این کارها رو خودش انجام بده. طفلی ....

سر طهرم این پگاه و مینو رو فرستادم بیرون که برن تراکت پخش کنن. این دوتا هم با اون دک و پز و اون شالهای رنگی و مانتوهای کوتاه راه افتادن به تراکت پخش کردن. باورم نمی شد این روستا انقدر تمیرگاه و مغازه داشته باشه و این همه آدم توشون کار کنن و همه شونم روز جمعه ای گشنه مونده باشن. بیشتر از همیشه مشتری داشتیم. جوری که تا ساعت 4 غذاهامون تموم شد فقط یکم قورمه و قیمه باقی موند. داشتم از خوشحالی می مردم. کلی پول در آورده بودم و از طرفی با تموم شدن غذاها شب مغازه تعطیل می شد. منم می تونستم یه استراحتی کنم. داشتم حساب کتاب می کردم که ساره رو میز خم شد و دستهاشو گذاشت رو میز و گفت: خوب نیشام خانم حالا که ما انقدر برات مشتری جذب کردیم به ما چی میدی؟ سرمو بلند کردم و بهش نگاه کردم. یه نگاه هیزی بهش انداختم و با زبون لبمو تر کردم و مثل مردهای هیز گفتم: جووووون بخواه تو. ماچ می خوای؟ پگاه یه لرزی به بدنش داد و گفت: اه خدا خفه ات کنه نیشام چندشم شد. نخواستم هیچی. ساره که رو صندلی جلوی میز نشته بود گفت: ولی خدایی اگه ماها هر روز بیایم اینجا کار و بارتون سکه میشه ها. من: البته که میشه. کی بدش میاد تو این بر بیابون برن توی یه رستوران که گارسوناش دخترای خوشگل و تیتیش باشن؟ بچه ها بلند شروع کردن به خندیدن. من: خوب حالا که بچه های خوبی بودین شب بهتون یه غذای خوشمزه می دم و تا دیر وقت 4 تایی خوش می گذرونیم. می خواید بریم بیرون؟ مینو: نه بیرون نمی خواد. امشب مهمون تو، توی خونه تو. پگاه: آره مینو راست میگه سر خرم که نداری. ساره: نیشام این پسره کی میاد؟ شونه ای بالا انداختم و گفتم: احتمالا" آخر شب بیاد.مهدادکت اسپرت مشکیمو روی پیرهن سورمه ایم پوشیدم. شلوار جین تیره هم پام بود. از نظر خودم که خوب شده بودم.! سروش انقدر تلفن زد سرسام گرفتم بخاطر همین مجبور شدم بر خلاف همیشه زود حاضر بشم. قرار بود دنبال سروشم برم. سر ساعت دم در خونه اشون بودم. سوار شد و با هم به سمت خونه طاها رفتیم.جشن به مناسبت گود بای پارتی طاها بود. قرار بود بره آلمان هم برای ادامه تحصیل هم شاید زندگی. نه به من که از اونور فراری بودم نه به اینا که عشق خارجن.من به خواست خودم نموندم اونور وگرنه زمینه درس خوندن هم برام فراهم بود... خونه طاها آپارتمان بود ولی تقریبا میشد گفت بزرگه چون اگه بزرگ نبود که نمیشد این همه مهمون توش جا بشن! در خونه که باز شد و وارد شدیم بچه ها ریختن سرم.طاها با دهن گشاد اومد سمتم و یه ضربه محکم به بازوم زد و گفت: خوبه دیگه مهداد رفتی حاجی حاجی مکه خبری از هیچکس نمیگیری ... بی معرفت .....سهیل هم جلو اومد و باهام دست داد و با لبخند گفت: چی میگی طاها این پسره الان سرش گرمه. از وقتی شریک پیدا کرده ماها رو تحویل نمیگیره.کامیار هم باهام دست داد و با شنیدن اسم شریک یه اخمی کرد و گفت: چی میگیم واسه خودتون. شریک چیه بگید مادر فولاد زره... با حرف کامیار همه متعجب به من و کامیار نگاه کردن. با یاد آوری کتکی که کامیار از دست نیشام خورده بود خنده ام گرفت. با خنده گفتم: بچه ها میذارید منم یه چیز بگم؟ تند تند برا خودتون چی میگین؟طاها کنجکاو سریع برگشت سمتم و گفت: قضیه این شریکت چیه مهداد؟سرمو کلافه چرخوندم و گفتم: ای بابا حالا چرا گیر دادین به شریک من... بذارید برسم بعد سوال پیچم کنید.بچه ها رو هل دادم و از وسطشون رد شدم تو همون حال گفتم: خیر سرم اومدم مهمونی. خسته و کوفته دم در نگهم داشتین سوال پیچ می کنین. دهن خشک دهن خشک انتظار جوابم دارین. جمع کنید بساط 20 سوالیتونو. من تا یه چیزی نخورم یک کلمه هم حرف نمی زنم.رامو کشیدم سمت میز پر نوشیدنی. طاها و کامیار دنبالم راه افتادن.یه لیوان شربت برای خودم ریختم. یه قلوپ ازش خوردم و به مهمونا نگاه کردم. خیلی آدم اومده بودن و بیشترشونو می شناختم. طاها یکم برای خودش حرف زد و. بعد بی مقدمه برگشت سمتم و گفت: مهداد چرا نمیای با هم بریم؟ بخدا اونجا وضع از اینجا خیلی بهتره چیه یه کار درست حسابی پیدا نمیشه اونجا رفتن بهتر از یللی تللیه.ای بابا... این طاها هم که تا منو می بینه زر زراش شروع میشه. من اگه رفتنی بودم که بر نمیگشتم چند بار باید اینو بگم که ملت بفهمن؟بی توجه به فک زدنای زیادی طاها که رو مخ بود رو مبل نشستم .طاها هنوز ور ورش تموم نشده بود. می دونستم اگه چیزی نگم این پسر دست از سرم بر نمی داره و تا خود فردا یه سره حرف می زنه برای همین بی تفاوت گفتم: من خودم خواستم برگردم. اینجا خیلی راحت ترم... با اینکه اونجا بزرگ شدم ولی اینجا رو بیشتر دوست دارم... حالا برو خودت با محیط آشنا میشی میفهمی چی میگم... من پیش آقا جونم از همه جا راحت ترم. نمیدونم چرا ولی انگار تعلق خاصی نسبت به اینجا دارم. البته برای تفریح خارج کشور رو دوست دارم. اما خاک من اینجاست اصلیتم مال این کشوره و من هیچ وقت نمی تونم این و فراموش کنم.کامیار با لحن مسخره ای صداش و صاف کرد و گفت: مهداد بالا منبر می رود.خودش و طاها پق زدن زیر خنده.با حرص گفتم: ببند فکتو مزخرف. نمی دونم چرا شماها همیشه تا من از ایران میگم و از علاقه ام به اینجا میگید رفت بالا منبر.کامیار جلوم ایستاد و گفت: برای اینکه عزیز من داری شعار میدی. اینجا چیش بهتره؟ همین خود تو تا حالا به کجا رسیدی؟ نه کار درست و حسابی داری نه زندگی. مجبوری بری تو جاده تو یه رستوران در پیت کار کنی. اونم با یه دختری که از مار افعی هم بدتره. اینا کجاش خوبه؟من: ببین کامیار من همینا رو هم دوست دارم. حداقل می دونم اگه اینجا ناله هم بکنم 4 نفر به ظاهرم که شده باهام هم دردی می کنن. درسته من تو جاده زندگی می کنم اما دلم خوشه که شاید بتونم با زور بازوم با کار کرد خودم اونجا رو بسازم. من ناراضی نیستم . من دارم مزد زحمتم و می گیرم. این دختره هم اون قدرا که تو میگی بد نیست. تقصیر خودته که باهات چپه.کامیار یهو غرید و گفت: من چی کارش کردم؟ تو مغازه 4 تا کلمه حرف زدم خودش مثل سگ هار پرید بهم. اصلا" اون به جهنم نبودی این بار ببینی رفته بودیم با بچه ها بیرون این دختره هم با اون دوستای ننرش اومده بودن. نبودی ببینی دختره وحشی چی کار کرد با من. همچین زغال قلیون و انداخت تو یقه ام که داشتم جزغاله می شدم.با تعجب به کامیار نگاه کردم. مثل باروتی که فیتیله اشو آتیش زده باشن یه سره تخت گاز می رفت.دستمو بلند کردم و گفتم: هی هی .. چی میگی صبر کنن ببینم. کی می خواست تو رو آتیش بزنه؟کامیار صورتش و جمع کرد و با ادای دخترونه گفت: نیکو جون ...قیافه اش خیلی بانمک شده بود . با لبخند گفتم: ول کن مسخره بازیو درست بنال ببینم داستان چیه.کامیار با حرص تعریف می کرد و من به زور جلوی خودمو می گرفتم که نزنم زیر خنده که کامیار آمپر بچسبونه. حرف کامیار تموم شده بود اما یه 5 دقیقه بود که داشت برای نیکو خط و نشون می کشید. اونقدر خنده ام و خورده بودم دلم درد گرفته بود.سروش با یه لیوان آب پرتقال به سمتمون اومد و گفت: چته کامیار داری تخته گاز میری داداش یکمم نفس بگیر.( رو به من کرد و ادامه داد) این پسره چی میگه یه ساعته مخت و به کار گرفته؟ دیدم طاها وسطاش فرار کرد.

کامیار با اخم به سروش گفت: گم شو توام. طاها رو صداش کردن رفت. فراری در کار نبود.دهنمو جمع کردم که نخندم. چون طاها واقعا" در رفته بود.سروش باعث شد که کامیار بی خیال نیکو بشه. با هم مشغول حرف زدن شدن و منم فرصت کردم با خیال راحت به مهمونا نگاه کنم. مشغول دید زدن بودم که صدای موزیک بلند شده بود. ببین طاها چه حالی به بچه ها داده دی جی آورده.صدای دی جی گوش رو کر میکرد. دلم میخواست برم بیرون دلم هوای آزاد میخواست ولی به احترام طاها هم که شده باید میموندم. کلا" از سر و صدای زیاد خوشم نمی یومد. تکیه ام و دادم یه پشتی مبل و به جمع خیره شدم.اینجور مهمونیا تقریبا بین بچه های دانشگاه به راه بود ما هم یه دورانی خیلی حضورمون تو این مهمونیا پر رنگ بود... البته قبل از اینکه هر کدوم کاری دست و پا کنیم...طاها با یه سینی پر گیلاس به سمتمون اومد. یکی یکی به بچه ها تعارف کرد. جلوی من هم گرفت.اخمام تو هم رفت. من: طاها میدونی که من نمیخورم.طاها نیشش و باز کرد و گفت: گفتم شاید نظرت عوض شده بخور شدی.من: کوفت ....پاکت سیگارم و از جیبم بیرون کشیدم. تو دستم چرخوندمش. یه نخ از توش در آوردم و گذاشتم گوشه لبم. دنبال فندک می گشتم که کامیار فندک روشن و گرفت سمتم. سرمو جلو بردم و سیگارم و روشن کردم و آروم با دستم به پشت دستش زدم. این یه نشونه برای تشکر بود.

به سیگار زدم و دودشو به هوا فرستادم. ازبین دود غلیظش چشم دوختم به مهمونا. اول رفتم سراغ دخترا پسرا که خود نکره امون بودیم. دخترا مهم بودن.

فکر نیم کردم طاها هنوز اینقدر با بچه های دانشگاه رفت و آمد داشته باشه که بتونه تقریبا" همه همکلاسیها و هم دوره ایها رو دعوت کنه.

بدون اینکه چشم از جمعیت بردارم به کامیار گفتم: کامیار مهمونا رو کی دعوت کرده؟

کامیار: یه سریشونو طاها دعوت کرده. بعد اونا هم هر کیو که میشناختن خبر کردن. این جوری شد که خبر گودبای پارتی آقا طاها بین همه بچه ها پیچید و از دختر و پسر همه ریختن اینجا.

سری تکون دادم و گفتم: آهان.. پس اینه. می دونستم طاها از این عرضه ها نداره.

دوباه بی حرف یه نگاه کردنم ادامه دادم. از بین دخترا گذشتم. خنده ام گرفت بود تقریبا" نصف مهمونای حاضر دوست دخترای سابق کامیار بودن. جالب اینجا بود که همه هم با هم دوست بودن.

الان که نگاه می کنم می بینم چند تا چند تا ایستادن باهم حرف می زنن. چشمم خورد به 5 تا دختری که مثل کلونی حلقه زده بودن و بلند بلندم یم خندیدن. 3 تاشون پشتشون به من بود و 2 تاشون رو به من منتها اون دوتا رو نیم دیدم چون این 3 تا جلوی دیدمو گرفته بودن.

از این 3 تا 2 تاشون هم زمان با کامیار دوست بودن. چقدر کامیار سر پیچوندن اینا مکافات داشت. انگار ذهن هم دیگه رو می خوندن. کامیار با مریم یم خواست بره بیرون. نگار همون موقع زنگ می زد میگفت شام بریم بیرون. با نگار یم خواست بره مهمونی مریم زنگ می زد میگفت بریم پارتی. بساطی داشتیم با اینا. جالبم این بود که صدای منو کامیار شبیه هم بود. یعنی وقتی پشت تلفن حرف می زدیم خیلی کم پیش می یومد که طرف تشخیص بده کدوممونیم.

یه وقتهایی کامیار با نگار تلفتی حرف می زد یهو مریم به اون خطش زنگ می زد اینم نمی تونست جوابش و نده چون دختره شک می کرد این موقع بود که من مثل یه ناجی می پریدم وسطک. البته پریدنی نبود کامیار با وعده وعید و در آخر با تهدید مجبورم می کرد که جای اون با دخترا حرف ببزنم. اینا هم که کلا" قوه تشخیص نداشتن نمی فهمیدن.

یاد آوری گذشته و خاطرات به قول کامیار جاهلیت باعث شده بود بی اختیار لبخند بزنم.

نیشم تازه باز شده بود که با تکون خوردن 3 تا دختری که پشت به من بودن و دیدن دخترایی که صورتشون سمت من بود نیشم خشک شد.

تف تو روح این زندگی که یه لبخندم نمی تونه بهم ببینه.

نیشم خود به خود باز نشده بسته شد و اخمهام کشیده شد تو هم. عنق شدم اونم بد ...

کامیار می گفت این جور وقتها شبیه میرغضب میشم. حوصله فکر کردن به حرفهای کامیارم نداشتم. حوصله خودمم نداشتم. حوصله مهمونی و هم نداشتم. کلا" الان اخلاقم بد سگی بود. منتظر بودم پر یکی به پرم بخوره تا یهو منفجر بشم. سگ بشم و پاچه بگیرم.

امشب از اون شبهایی بود که مهداد آقا جاشو داده بود به مهداد سگ اخلاق ....

سگ اخلاق ... یه نیشخند تمسخر آمیز اود رو لبم. چه بخوام و چه نخوام میاد تو ذهنم. کامیار ...

حرفهای کامیار حتی وقتی با خودمم فکر می کنم دست از سرم بر نیم داره. کم چیزی نیست از وقتی اومدم ایران با هم دوست صمیمی هستیم. اولین و بهترین دوستمه. از برادر بهم نزدیک تره.

برادری که به خاطرش حاضر شدم روی علاقه ام سرپوش بزارم.

هنوز خیره به دختری بودم که از فاصله بین بدن 2 تا دختر دیگه م یدیدمش.

دختر سرش و عقب برد و بلند خندید. موهای صافش ریخت رو کمرش. وقتی سرش صاف شد و خنده اش تموم... موهای لختش ریخت تو صورتش .. قلبم سنگین شد ...

بی اختیار کشیده شدم به سالهای قبل .. سالهای دور ...

کنار بوفه دانشگاه با کامیار ایستاده بودیم و طبق معمول کامیار داشت شرو ور می گفت. منم منتظر بودم که این احمد بوفه ای سرش و برگردونه و من سفارشم و بدم.

تا احمد برگشت تو یه لحظه یه دختری اومد و تندی سفارش 4 تا پفک داد و درجا هم حساب کرد.

اونقدر از این کارش عصبی شدم که حد نداشت. آخه خیر سرم من نره غول با این ابهت 10 دقیقه بود تو نوبت ایستاده بودم تا 2 تا نسکافه بگیرم. بعد این خانم خانما ....

برگشتم سمتش که 4 تا چیز بارش کنم که لااقل دلم خنک بشه. اما ...

اون موقع هم داشت می خندید. همین جوری. منتها مویی نبود که بریزه رو کمرش. مقنعه ای بود که صورتش و مثل یه تابلو قاب گرفته بود.

مسخ شده بهش خیره شدم. حنی یادم رفته بود که برای چی برگشتم سمتش. پفکاشو گرفت و رفت. هوش و حواس منم برد.

سریع آمارشو در آوردم بدون اینکه به کسی بگم. اسمش عسل بود و از شانس خوب من با هم همکلاسی شدیم. کلاس فارسی عمومی برام شد بهترین کلاس.

دورادور مراقبش بودم. به هیچ کس نگفتم. اما چشمم همیشه دنبالش بود. بدون اینکه چیزی از اخلاقش و رفتارش بدونم ازش خوشم میومد. همه خوشیم این بود که تو دانشگاه ببینمش.

هنوزم نیم دونم چرا هیچ .وقت پا پیش نزاشتم و بهش پیشنهاد دوستی ندادم. اما وقتی به خودم اومدم که از دستم رفته بود. اونم با کی. با کامیار.

خیلی سخت بود که بهترین دوستت و ببین که کنار دختری که تو دوستش داری راه میره.

هیچ وقت نگفتم.. به هیچ کس نگفتم ...

کامیارم مدام از اون می گفت. به من میگفت .. عسل عسل از دهنش نمی افتاد و من با هر باز شنیدن اسمش بیشتر تو خودم فرو می رفتم. خودمو کنار می کشیدم اما تا کی... ازشون دوری می کردم که نبینمشون اما چقدر ...

هر کاری که می کردم بازم کامیار بهترین دوستم بود و خواه نا خواه ما بیشتر وقتمونو با هم بودیم و عسل هم به این با هم بودنا اضافه شده بود.

هر چند کامیار و عسل 5 ماه بیشتر با هم نبودن اما همون 5 ماه کافی بود که تا ابد دور اسم عسل و خط قرمز بکشم.

احترام به دوستیمون خیلی بیشتر از یه دختر ارزش داشت. هر چقدرم که از عسل خوشم میومد بازم تو مرامم نبود که با دوست دختر قبلی رفیق صمیمیم دوست بشم...

دفتر چه عسل به ظاهر بسته شد اما من همیشه یادش بودم و حالا ... با دیدن دوباره اش همه اون خاطرات برگشته بود.

به خودم اومد. هنوز خیره به عسل بودم. حواسم نبود اونقدر غرق خودم و عسل و کامیار و گذشته شده بودم که یه پاکت سیگار و تموم کرده بودم. سرم گیج می رفت. هوای خونه برام سنگین شده بود.

دیگه دلم نمی خواست اونجا باشم.

از جام بلند شدم. کامیار که کنارم نشسته بود گفت: چته پسر ؟؟ چرا پا شدی؟ چیه سیگارت تموم شده؟ موادت ته کشیده.

بی حوصله گفتم: خفه کامیار سرم درد می کنه می خوام برم خونه.

کامیار سریع سر پا شد و گفت: خونه؟ چرا خونه؟ تازه مهمونی جون گرفته. تازه داریم یم رسیم به قسمتهای خوبش.

بی حوصله گفتم: حسش نیست باید برم.

بدون اینکه اجازه حرف و مخالفت بیشتر و به کامیار بدم رفتم سمت طاها و ازش خداحافظی کردم مجبور شدم از تک تک بچه ها خداحافظی کنم. لامصبا ول نمی کردن. اصرار داشتن بمونم. دیگه داشتم قاطی می کردم. آنچنان اخمی کرده بودم مطمئن بودم ابروهام شده یه خط.

کامیار که دید دارم سگ میشم خودش برای بچه ها توضیح داد که حالم خوب نیست. تا دم در بدرقه ام کرد و می خواست باهام بیاد بیاد که به زور راضیش کردم بمونه.

اونقدر عصبی بودم که نمی فهمیدم دارم چی کار می کنم. فقط یادم بود که سیگارم تموم شده دم اولین سوپری نگه داشتم و 2 تا بسته خریدم و سوار شدم.

پشت فرمون نشستم و تخته گاز رفتم....

اونقدر تند می رفتم که در عرض یک ساعت رسیدم به رستوران. ماشین و که پارک کردم تازه به آرامش رسیدم. انگار محیط آروم و ساکت اونجا روحمو آروم می کرد.

ماشین و خاموش کردم و تکیه امو دادم به پشتی صندلیمو چشمهامو بستم. یکم به سکوت شب و صدای جیرجیرکها گوش دادم.

هر چند وسطاش صدای ماشینی که از جاده رد میشد می زد تو حالم اما همونشم خوب بود.

آروم که شدم در ماشین و باز کردم و اومدم بیرون.

حالا این خونه بالای این رستوران توی این جاده شده بود خونه من .. محل آرامشم... اتاقم و دوست داشتم... دست نیکو درد نکنه با این اتاقی که برام ساخته بود. بازم با یاد نیکو. یاد کامیار و کتکی که خورده و زغالی که رو سرش هوار شد افتادم و خنده ام گرفت. با خنده از پله ها بالا رفتم....

نیشام

ساره: نیشام پیاز کجاست؟

من: نداریم باید بری پایین از حاجی بگیری.

پگاه: نیشام ربتون کجاست؟

من: نداریم. ساره داری میری پیاز بگیری رب هم بگیر.

مینو چشمهاشو ریز کرد و گفت: اصلا" تو خونه چی دارین؟

با این حرف مینو، پگاه که در یکی از کابینتای بالا رو باز کرده بود تا یه نگاهی بهش بندازه دست به کابینت ایستاد و به من نگاه کرد. ساره هم که مانتو تنش کرده بود و قصد بستن دکمه هاشو داشت دست به دکمه به من خیره شد.

یه نگاهی به تک تکشون کردم و نیشم و باز کردم و گفت: راستش تو خونه هیجی نداریم. فقط همون ماکارانی و داریم. خوب پیش نیومده بود تو خونه غذا درست کنم.

هر سه تاییشون بلند خندیدن .

پگاه: کوفت. دختره تنبل 2 ساعته مخمون و کار گرفته. ساره داری میری پایین هر چی لازمه ور دار بیار.

ساره سری تکون داد و رفت.

4 تای با هم غذا درست کردیم. بماند که کل آشپزخونه رو به گند کشیدیم و کلی هم خندیدیم.

بعد شام ظرفها رو شستیم. بچه ها رفتن تو هال و رو مبل نشستن. منم 4 تا چایی ریختم و سینی به دست رفتم کنارشون نشستم.

پگاه کنترل و گرفته بود و کانالا رو بالا پایین می کرد. رو یه کانال آهنگ نگه داشت.

نشستم رو مبل و چاییمو گرفتم دستم. رو به مینو گفتم: مینو این نوید هیچ حرکتی نکرد؟

با حرفم پگاه و ساره هم علاقه مند و کنجکاو به مینو نگاه کردن.

مینو اخم ریزی کرد و یه استکان جایی برداشت و با همون اخم تکیه داد به پشتی مبل و گفت: نه پسره نره غول از من لال تره. هر بار که میان خونه امون زیر چشمی همه کارهام و نگاه می کنه. چشم ازم بر نمی داره. اما بی عرضه جرات نمیکنه یک کلمه بروز بده.

من: خوب چرا تو خودت یه جوری نشون نمی دی که ازش خوشت میاد؟

مینو یه نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و گفت: یه چی میگی نیشام... این پسره به زور سر بلند میکنه نگام می کنه چه جوری برم بهش بگم ازش خوشم میاد؟

نیشم و باز کردم و گفتمک ببین کاری نداره که. اول صبر می کنه پسره به هوای دستشویی چیزی از جاش پاشه بعد مثل چی تعقیبش م یکنی.

چاییمو گذاشتم رو میز. بچه ها کنجکاو بهم خیره شده بودن. من کنار ساره نشسته بودم و رو به روم پگاه و مینو. مینو رسما" رو مبلش خودشو جلو کشیده بود تا بفهمه چه جوری باید به مراد برسه.

منم با آب و تاب ادامه دادم.

من: وقتی رفت دستشویی یه گوشه تنگ و تاریک یا اگه نشد خلوت گیرش میاری.

مینو: خوب.

تو یه حرکت برگشتم سمت ساره و دستمو قفل کردم به یقه لباسش و چسبوندمش به پشتی مبل و خودمم تو حلقش بودم. صاف تو چشمهاش نگاه کردم و گفتم: ببین آقا نوید. من خیلی بخواستیت شدم. خیلی دوست می دارمت... خواب شبمو ازم گرفتی... حواس نزاشتی برام. باید بیای منو بستونی ... وگرنه خودم خودمو به ریشت می بندم...

بعد با یه حرکت رفتم جلو خیز برداشتم سمت لب ساره که اوننم جیغ کشون جفت دستاش و گذاشت جلوی لبش و تو همون حالتم جیغای خفه می کشید و منم کماکان سعی می کردم یه ماچ ازش بگیرم.

پگاه پقی زد زیر خنده و ترکید. مینو هم کوسن روی مبل و با حرص پرت کرد که صاف خورد تو مخم.

مینو: خیلی بی شعوری نیشام.. مسخره ...

اخم کرد و دست به سینه تکیه داد به مبل. برگشتم و همون جور که می خندیدم گفتم: آخه قربونت برم. این نوید شلی که تو می گی فکر نمی کنم بعد از عملی نشون دادنم بفهمه منظورت چیه.

ساره و پگاه ترکیده بودن از خنده و مینو هم اخماش و بیشتر کرد تو هم.

رفتم و به زور خودم و بین پگاه و مینو جا کردم و دستامو انداختم دور شونه مینو و به زور یه ماچ از گونه اش کردم و گفتم: مینو جونی شوخی کردم حالا اخم نکن. قول میدم اگه این نوید خنگول هیچ کاری نکرد خودم برم بزنم پس کله اش که بیاد تور و بگیره.

مینو با جیغ و خنده گفت: گمشو .....

بلند بلند خندیدم و گفتم ببین خندیدی حالا هم بی خیالش شو پاشو یکم قر بدیم.

خودم زودتر بلند شدم و رفتم گوشیمو از رو میز برداشتم و وصل کردم به دستگاه و صداشم زیاد کردم یه آهنگ شمالی شروع کرد به خوندن. صداش و تخته کردم...

یکی از بچه های دانشگاه شمالی بود و این اهنگ و از اون گرفته بودم. خداییش خیلی فاز میداد مخصوصا" برای رقص جوادیای معروفم.

تا اهنگ و گذاشتم هر سه تاییشون شروع کردن به دست زدن و همراه آهنگ خوندن. منم وسط هال شروع کردم به رقص جوادی.

آی گته جان.. کنه لیلا .. های برو .. های نشو .... ( ای بزرگ عزیز .. لیلا... هی برو .. هی نرو ... )

دل و دل بزومه مه دل وا نه ایه... یکی هم دم من پیدا نه ایه ... ( دل دل کردم اما دلم باز نشد... یکی همدمم پبدا نشد ...)

یکی همدم من ساروی کیجا ... کلید گوم به ایه پیدا نه ایه ... ( یه همدم برای من دختر ساروی ... کلید قلبم گم شده پیدا نشده... )

از اون سر در انه کنه کیجائه... ونه نازک دله مجه رضائه .... ( از اون دور داره میاد دختره کیه... دل نازکش با من یکیه... )

کی بااوته ونه خش هادائن گِنائه ... روز قیامتِ جواب خواهه... ( کی گفته بوسیدنش گناهه ... روز قیامت باید جواب پس بدیم ... )

من شه احساسی آدم هیجانی آدم .... نتومبه شه حس جلوئه بیرم... ( من خودم آدم احساساتی زود هیجان زده میشم ... نمی تونم حسمو کنترل کنم، جلوی حسمو بگیرم ...)

امبه تِه پلی ... چشم تو چشم ومبی ...گامبه من خوامبه شما ره بیرِم... ( میام کنارت .. چشم تو چشم میشیم .. میگم که من می خوام شما رو بگیرم ، باهاتون ازدواج کنم...)

مِره مِره ناو نا ... مِره مِره ناو نا ........ ( به من به من نگو نه نه ... به من به من نگو نه نه ... )

با آهنگ می خوندم و می ر قصیدم. همچین قدم بر می داشتم که با یه قدم از این ور هال می رفتم اون سمت هال ... دستهامو تاب می دادم و انگار که می خوام از رو زمین یه چیزی بر دارم خم میشدم دستهامو حلقه می کردم تو هم و بعد بلنئد م یشدم و چشمهامو می دوختم به طاق و دستهامو انگار که می خوام کبوتر پر بدم پرت می کردم بالا.....

دهنمم قد غار باز کرده بودم و چشمهامم که فقط طاق و می دید.

یه دستمو گذاشتم کنار سرمو ، کله امو کردم یه ور. دست دیگه امم در امتداد زاویه سرم باز کردم و یه زانومم خم کردم و دهنمم باز ...

این جزو حرکات معروفم بود که هر کی میدید ریسه می رفت. بچه ها هم طبق معمول داشتن به این حرکتم می خندیدن. یه دور رفتم و دوباره با عشوه شتری دستهامو جابه جا کردم و اومدم دوباره حرکتم و برم که تو یه لحظه چشمم افتاد به در .....

تو همون وضعیتی که بودم تو جام خشک شدم. حتی نتونستم دهنم و ببندم یا پاهامو صاف کنم ...

جلوی در مهداد دست به دستگیره تو چارجوب خشک شده بود و با چشمهای گرد به من نگاه می کرد.....

اونقدر فکرم مشغول بود که توجهی به اطرافم نداشتم. فقط می خواستم برم تو اتاقم و رو تختم ولو بشم. اما تشنه ام بود. به جای اینکه مستقیم برم تو اتاقم رفتم سمت در خونه. بی هوا در و باز کردم.

یهو موجی از صدا و نور به سمتم هجوم آورد. تازه فهمیدم که چقدر گیج بودم که صدای بلند آهنگ و نشنیدم.

اما کار از کار گذشته بود.... جلوی روم نیکو بود که با یه ژست عجیب و یه دهن خیلی باز و دستهای باز شده از طرفین هی از این سمت سالن می رفت اون سمت سالن ....

یا قمر بنی هاشم این دختره چشه؟؟؟؟

مات موندم به نیکو که تو یکی از این رفت و برگشتها نگاهش افتاد به من و اونم بدتر خشک شد به من.

هنوز با چشمهای گرد داشتم نگاش می کردم که نگاهم رفت سمت دهن بازش ... یعنی تا ته حلقش و می شد دید ...

تازه فهمیدم دوستاشم هستن. به خودم اومدم و یه ببخشیدی گفتم و سریع در و بستم و پشتم و کردم به در و رفتم سمت نرده های تراس. به زور دهنمو جمع کردم که نخندم. اما مگه میشد. بی خیال همه چی شدم و خنده امو ول کردم. واقعا" قیافه اش معرکه بود. اگه کامیار دیده بودتش خوراک یه ماهش بود.

صدای آهنگ قطع شد و صدای جیغ جیغ دخترها بلند شد.

داشتم می خندیدم که در باز شد و یکی پرت شد بیرون. پشتم به در بود. برگشتم سمت در که دیدم نیکو بیرون در ایستاده. درم پشت سرش بسته شده بود. دستهاشو تو هم قفل کرده بود و جلوش گرفته بود. برای اولین بار تو این چند وقته دیدم سرش و انداخته پایین شاید خجالت می کشید.

واقعا" دیدن خجالت کشیدن نیکو یه چیز دیگه بود.

یعنی وقتی اون قیافه ی خشنش، موقع کتک زدن کامیار و با قیافه مسخره الانش موقع رقص مقایسه می کردم دلم می خواست بلند قهقه بزنم.

نیکو: چیزه .... چیزه ... چرا انقدر زود برگشتی؟

یه ابروم رفت بالا. فقط نگاش کردم.

سرش و بلند کرد. نگاهمو که دید انگار فهمید سوالش بی مورد بود. چشمهاش و بست و یه نفس عمیق کشید. وئقتی چشمهاش و باز کرد اخم کرد نگاهش تیز شد. دستهای قفل شده اش و زد به کمرش و طلبکار گفت: بهتون یاد ندادن موقع ورود به جایی اعلام حضور کنید؟ ناسلامتی خانم توی این خونه زندگی می کنه. یه دری. یه سری یه صدایی چیزی ...

این حالتشم خنده دار بود چقدر زود فازش و عوض کرده بود به ثانیه نکشید.

دستهامو بردم تو جیب شلوارمو خونسرد نگاش کردم و گفتم: الان مشکل شما فقط اعلام حضور منه؟ یعنی اگه من سرفه می کردم یا در می زدم می فهمیدین که من اومدم....

نیکو یه لحظه مات بهم نگاه کرد. فکر کنم داشت حساب می کرد ببینه می شنید یا نه. مسلما" نه ..

با اون سر و صدایی که اینا راه انداخته بودن محال بود.

یکم بادش خوابید. از اون حالت طلبکار در اومد. یکم به اطراف نگاه کرد .. حرفی برای گفتن نداشت.

دوباره خونسرد گفتم: فکر کنم قرارمون این بود که هر هفته یکیمون بره مرخصی و اون یکی بمونه و رستوران و اداره کنه ....

پرید وسط حرفم و گفت: فکر کردی چی؟ شما برید گردش و تفریح من بمونم اینجا کار کنم؟ مگه کنیز آوردی واسه بیگار ....

فقط لا ابروهای بالا رفته نگاش کردم. خودشم وقتی چشمش به من افتاد حرفش و خورد.

دکی ... دختره رو باش... کنیز ؟ بیگاری؟ چه جوریاست اون هفته که خانم رفته بودن عشق و حال من تو رستوران جون می کندم بیگاری نبود اما حالا ....

لبش و گاز گرفت. سرش و کج کرد و مظلوم نگام کرد و آروم گفت: آخه غذا تموم شده بود. دیگه کاری نداشتیم. منم به دوستام گفتم بیان کمک و بعدشم ....

نمی دونستم به خاظر قیافه مظلومش قهقهه بزنم یا از تموم شدن غذا خوشحال بشم.

بی حرف فقط نگاش کردم. برای اولین بار توی این مدت تو صورتش دقیق شدم. به تک تک اجزای صورتش. وقتی مظلوم نگاه می کرد چشمهاش آدم و یاد یه گربه بی پناه می نداخت.

صورت سفید پنبه ای داشت. چقدر از این دخترایی که می رفتن خودشونو سیاه می کردن بدم میومد. یه حسی داشتم انگار اینا با تیره تر شدن پوستشون میزان لوسیشون میره بالا.

چشمهای کشیده اش با اینکه گنگ و گیج شد بود ولی لجاجت ازش می بارید. چشمهای شیشه ایش تو نور شب برق می زد. ابروهای کمونی کشیده. پیشونی بلند.

بینیش متناسب با گونه هاش. داشتم فکر می کردم گونه هاش چقدر نرمه. یه لحظه بی اختیار می خواستم دستمو جلو ببرم و لپش و بکشم.

این دختر چند سالش بود؟ 19؟ 20؟ چقدر بچه می زد. چه جوری پدر بزرگش تونست با یه بچه همچین معامله ای بکنه و بفرستتش توی این جاده خلوت؟

لبهای گوشتی صورتیش و رو هم فشرد. چشمهاش و گردوند.

اصلا" حواسم نبود که دارم خیره خیره بهش نگاه می کنم.

با باز شدن در به خودم اومدم و سریع سرمو انداختم پایین. اه چه ضایع بازی شد آبروم رفت. اما واقعا" بی منظور نگاش کردم. حتی نمی دونم چرا یهو این جوری خیره اش شدم.

در باز شد و دوستای نیکو مانتو پوشیده و آماده بیرون اومدن.

سرم و بلند کردم و یه سلام به کلشون کردم. اونا هم آروم جوابمو دادن.

نیکو: اه کجا؟ چرا لباس پوشیدین؟

یکی از دخترا گفت: نیشام جون ما دیگه می ریم .... ( یه اشاره ای با سر به من کرد و ادامه داد ) دیگه تنها هم نیستی.

نیشام یه چشم غره بهش رفت.

دیدیم موندنم دیگه لازم نیست یه جورایی اضافه بودم. یه با اجازه گفتم و رفتم سمت اتاقم.

مهداد

رفتم تو اتاقم و در و پشت سرم بستم. خودم و انداختم روی تخت. جفت دستهامو گذاشتم زیر سرم و به سقف خیره شدم.

صدای دخترا از بیرون میومد. داشتن خداحافظی می کردن.

صدای نیکو رو شنیدم.

نیکو: مینو خانم این دفعه که پسر دوست پدرتون، نوید خان و دیدید یا خودتون یه غلطی می کنید یا من جدی جدی میام با ماشین لهش می کنم که خوب حالیش بشه که لال بازی چقدر مزخرفه. اه مرتیکه گنده. این دفعه که اومد خونتون ماها رو خبر کن بیایم شاید تونستیم یه کاری بکنیم تا زبونش باز بشه.

صدای خنده اشون اومد. فکر کنم اونی که مینو صداش کردن جواب داد.

مینو: حتما" ... هر وقت خواستم آبروی خانوادگیمون بریزه خبرت می کنم.

نیکو: مینو ....

دوباره صدای خنده...

صداها کم و دور شد. چشمهامو بستم. به روزی که داشتم فکر کردم. دوباره با یاد عسل اعصابم بهم ریخت. لعنتی ...

من که باهاش کنار اومده بودم، چرا باید بعد این همه سال با دوباره دیدنش زخم کهنه سر باز می کرد....

وقتی یاد اون روزها می افتم فشار و دردی که اون موقع می کشیدم همه اش میاد تو ذهنم و عصبیم می کنه.

مرده شور این زندگی و ببرن که نمی زاره یه لحظه آروم بگیرم.

صدای در اتاق نیکو بهم فهموند که رفته تو اتاقش.

خوابم نمیومد. کلافه بودم. گرمم شده بود. عصبی بودم. هنوز لباسهای بیرونم تنم بود. از جام بلند شدم و لباسهامو عوض کردم. بسته سیگار و فندکم و برداشتم و از اتاق زدم بیرون.

بدون اینکه چراغی روشن کنم تو تاریکی رفتم تو آشپزخونه و یه لیوان آب خوردم. هر چی گشتم جا سیگاری پیدا نکردم.

عجب احمقیم، چه انتظاری دارم اینجا که خونه نیست.

همون لیوانی که توش آب خوردم و برداشتم و رفتم بیرون پنجره رو باز کردم و کنارش ایستادم. یه نسیم گرم به صورتم خورد.

یه سیگار روشن کردم و یه پک محکم بهش زدم. با تمام وجود دودش و به ریه هام کشیدم. انگار با پر شدن ریه هام می تونستم خاطراتم و محو کنم.

دوباره اون روزا مثل فیلم جلوم رژه رفت. چقدر دورا دور نگاش می کردم. حتی این نگاه ها هم آرومم می کرد.

خودمم نمی دونم از چیش خوشم میومد شاید از خنده هاش....

روزی که کامیار رفت سمتش تا بهش پیشنهاد بده رو یادمه. دل تو دلم نبود رنگم پریده بود. این حرکات از یه پسر بعید بود اما من هر پسری نبودم. با احساساتم راحت نبودم.

همه زندگیم سعی کردم اون جوری که دوست دارم زندگی کنم در عین حال به بقیه احترام بزارم و گاهی این احترام یه سد میشد جلوی خواسته های خودم. مثل مرام و معرفتی که تو دوستیم با کامیار داشتم و حفظ کردنش برام مهم بود.

تنها باری که قاطع و محکم تصمیم گرفتم وقتی بود که گفتم: می خوام برم ایران.

بابا حرفی نداشت اما مامان ....

اصلا" راضی نبود. اما من با پافشاریم تونستم حرفم و به کرسی بنشونم. برگشتم ایران پیش آقاجون و مامان مریم.

رشته ای که دوست داشتم و خوندم. کاری که دوست داشتم و شروع کردم اما شکست خوردم.

عسل خواسته ای بود که بهش نرسیدم. بی تلاش شکست خوردم. بدون اینکه کسی بفهمه شکست خوردم.

این برام سخت بود. گرون بود. چون اون اولین دختری بود که من حتی بهش فکر کردم.

برعکس دوستای دیگه ام هیچ وقت دنبال دوست دختر بازی و اینا نبودم. تو جمعشون بودم با کارهاشون مخالفم نبودم یعنی نظر خواصی نداشتم. با دخترا هم راحت بودم. برام زیاد مهم نبودن. سالها تو کشوری زندگی کردم که فرقی بین دختر و پسر نمی زاشتن. برای همینم با دین یه دختر دست و پامو گم نمی کردم و هول نمی شدم که بخوام زرتی مخش و بزنم و تورش کنم.

هیچ وقت خودم و نیازمند وجود یه دختر نمی دیدم.

من محبت داشتم. آقاجون .. مامان مریم ... مامان .. بابا .. مهرسا ... همه و همه باعث شده بودن که به فکر وارد کردن یه دختر تو زندگیم نباشم.

اما عسل ...

عشوه هاش و برای کامیار می دیدم. ناز کردنش و....

یه وقتهایی که خیلی عصبی می شدم با خودم فکر می کردم اینا می تونست برای من باشه .. اگه حرف می زدم اگه قدم جلو می زاشتم ...

هیچ وقت به کارهاشون دقیق نمی شدم. همین که خنده رو، رو لبهای عسل می دیدم انگار مسخ می شدم. نمی دونم اون لبخند چی داشت که انقدر جذبم می کرد.

همچین تو فکر بودم که زمان و مکان و از یاد بردم. حتی حواسم نبود که چند تا سیگار کشیدم.

با روشن شدن خونه، تکونی خوردم و برگشتم. بر خر مگس معرکه لعنت .

نیکو خواب آلود جلوی در ایستاده بود و گیج نگام می کرد. یه بلوز و شلوار سفید گشاد پوشیده بود و موهاش آشفته دورش ریخته بود.

عجب موهای بلندی...

چند بار پلک زد و اومد جلو تر ...

با وجود اینکه پنجره باز بود اما بازم دود سیگار کل خونه رو برداشته بود.

نیکو جلو اومد، اخم کرد. نگاهی به من و دستم که سیگار توش بود انداخت. سرش و پایین آورد.

رد نگاهش و گرفتم و چشمم افتاد به لیوان پر ته سیگار.

به نیگو نگاه کردم. اخمش بیشتر شد.

با صدای بلندی گفت: تو لیوا ....

اما نتونست حرفش و ادامه بده و به سرفه افتاد. فکر کنم به اینکه فیلترای سیگارمو تو لیوان خاموش کردم حساس بود.

همینو کم داشتم. اصلا" اعصاب جیغ جیغای یه دختر بچه فسقلی و نداشتم. کلافه منتظر شدم که سرفه اش تمم شه 2 تا جیغ بکشه و شرش و کم کنه تا من بمونم و مرور خاطراتم.

اما هر چی صبر کردم سرفه اش تموم نشد. دستش رفت سمت گلوش. صورتش کبود شد.

حالتش خیلی عجیب بود، داشت خفه می شد. خودم و سیگار و خاطراتمو فراموش کردم. سیگار تو دستمو از پنجره پرت کردم بیرون.

دختره واقعا" داشت خفه می شد اونم به خاطر یه سیگار ؟؟؟؟

نگران رفتم سمتش. عذاب وجدان گرفتم.

من: نیکو خانم. ... حالتون خوبه؟ چرا نفس نمی کشید؟

عجب سوال احمقانه ای.

یهو رو زانوش نشت و سرفه هاش شدیدی تر شد و نفسهاشم تند تر و صدا دارتر ...

نشستم کنارش... با وحشت بهش نگاه کردم. دختره جدی جدی داره می میره.

شونه هاش و گرفتم و گفتم: نیکو .. چی شده .. نفس بکش .. نفس بکش ...

دستمو به حالت دورانی به پشتش کشیدم تا شاید راه نفسش باز بشه اما فایده نداشت... با دستش یه اشاره ای به در اتاقش کرد و با صدایی که به زور در میومد گفت: کشوم ...اس .. پری ...

نفهمیدم چی میگه اما سریع از جام بلند شدم. شاید مثل مریضای قلبی قرص زیر زبونی نیاز داشت.

دستگیره در اتاقش و گرفتم و کشیدم اما باز نشد. لعنتی این در از تو هال قفل بود.

عصبی یه لگدی به در زدم.

نیکو رو زمین به حالت سجده نشسته بود و هنوز نفسش مشکل دار در میومد. دوییدم بیرون و از در روی تراس رفتم تو اتاقش. یه نگاه کلی به اتاق انداختم. رفتم سمت کشوهاش.

اولین کشوی میز آینه رو باز کردم توش پر بود از لوازم آرایشهای مختلف. چقدر رژ داشت این دختر.

اه الان وقت فکر کردن به این چیزا نیست. با یه نگاه کلی، یه اسپری آبی نظرمو جلب کرد. با تعجب دست پیش بردم و برش داشتم.

این چیه؟ اسپری آسم؟ چرا نیکو اینو داره؟ یعنی این دختر بچه آسم داشت؟

یاد صورت کبود نیکو افتادم. سریع کشو رو هل دادم و دوییدم بیرون.

نیکو رو زمین ولو شده بود. با ترس، تند رفتم سمتش با تقلا نفس می کشید اما جونی براش نمونده بود.

دست انداختم زیر سرش و بلندش کردم. تو فیلما دیده بودم که اسپری و اول تکون میدن. 2 تا تکون محکم دادمش و گذاشتمش تو دهن نیکو و اسپری زدم.

اسپری و در آوردم و منتظر نگاش کردم. نیکو دهنش و سفت بست و یه نفس عمیق کشید.

همزمان چشمهاشم بسته شد. نگران بهش نگاه کردم. یعنی تموم کرد.

داشتم با وحشت نگاش می کردم که یه دستی اومد رو دستم که روی شکم نیکو بود.

سریع نگامو چرخوندم. دست نیکو بود اسپری و از دستم گرفت و دوباره خودش یه بار دیگه اسپری زد تو دهنش. دوباره نفس گرفت.

آروم و بی جون سعی کرد از جاش بلند بشه اما نمی تونست.

تند گفتم: چی کار می خوای بکنی.

با دست به بیرون اشاره کرد. سریع زیر بغلش و گرفتم و کمکش کردم که بایسته و آروم بردمش بیرون. تو هوای آزادم یه اسپری زد. کم کم نفسهاش آروم شد و به حالت طبیعی برگشت.

برگشت و نگاهی به من و نگاهی به دستهام که دور کتفش حلقه شده بود انداخت.

اونقدر نگران بودم که به کل یادم رفت ولش کنم. سریع دستمو برداشتم و خودمو کشیدم عقب.

یه سرفه ای کردم. مرده شورتو ببرن مهداد، الان وقت هول شدنه؟

آروم گفتم: چیزه ... ببخشید من نمی دونستم شما ..

نیکو: آسم دارم؟ خوب دلیلیم نداشت که بدونید. منم فکر نمی کردم که شما سیگار بکشید و ممکنه یه همچین چیزی پیش بیاد.

اینو گفت و سرش و انداختت پایین و آروم رفت سمت در اتاقش. منم خیره و مسخ شده فقط زل زدم به حرکاتش.

لحظه آخر برگشت و بهم نگاه کرد.

نیکو: اگه میشه ته سیگاراتون و تو لیوان نریزید آلوده است.

برای اولین دفعه از سیگار کشیدنم شرمنده شدم. زیر لب چه چشمی گفتم. داشتم با دود سیگارم دختر مردم و به کشتن می دادم.

نیکو روش و برگردوند که بره تو اتاقش که صداش کردم. دوباره بهم نگاه کرد.

من: نیکو خانم ... کاری داشتین که بیدار شدین؟

نیکو: می خواستم آب بخورم...

یه نگاهی به در هال انداخت.

نیکو: اما دیگه نمی خوام.

روش و برگردوند و رفت تو اتاقش.

آروم برگشتم تو خونه و رفتم تو آشپزخونه. لیوانو پر آب کردم و رفتم دم اتاقش.

می فهمیدم که به خاطر دودای توی خونه است که بی خیال آب خوردن شده.

در زدم و اومد دم در. بی حرف لیوان آب و دادم دستش و یه شب به خیر گفتم و برگشتم تو هال.

پنجره ها رو باز کردم تا هواش عوض بشه. لیوانم و برداشتم و ته سیگاراش و خالی کردم و شستمش.

باید به فکر یه جاسیگاری باشم. سیگار کشیدن تو خونه هم ممنوعه.

نیشام

با دستهای سِر گوشی تلفن و سر جاش گذاشتم. بغض کرده بودم. کافی بود بهم پق کنن تا اشکم در بیاد.

صدای در باعث شد سرمو بلند کنم. علی بود.

منو که دید سرش و پاییین انداخت و اومد سمت میز. به دستش نگاه کردم. غذاهای سفارشی تو دستش بود.

بغضم بیشتر شد. سر بلند کردم و گفتم: نخواست ؟

سری تکون داد که یعنی نه.

من: غذا رو بزار روی میز و خودت برو تو آشپزخونه.

از صبح این مورد چندم بود. غذا رو می بردن و پس می آوردن یا زنگ می زدن و جیغ و می کشیدن سرم که اون پولی که بابت این غذای آشغال می گیرید حلال نیست.

دست پیش بردم و نایلون و باز کردم. یکی از غذا ها رو باز کردم. کوبیده بود غذایی که عاشقش بودم.

یه ذره از کوبیده خوردم. افتضاح بود. خشک، یخ، نپخته، یه جاهاییشم سوخته.

با دست یکم از برنجش برداشتم. هنوز برش نداشته له شد. اونقدر شفته و شل بود که میشد باهاش ملات برای ساختمون درست کرد.

بغضم بیشتر شد. این همه خرج اینجا کرده بودیم. این همه وقت و انرژی گذاشته بودیم تا مشتری جذب کنیم اما حالا ... حالا که اوضاع داره بهتر میشه ... با این غذای افتضاح ....

با حرص ظرف یه بار مصرف غذا رو هل دادم عقب. آرنج هامو رو میز گذاشتم و سرمو با دستهام گرفتم. خسته شده بودم. این حاجی روز به روز پررو تر میشد. از هیچکسی هم غیر مهداد حساب نمی برد. انگار نه انگار که منم شریک بودم و رئیسش محسوب میشدم. چون زن بودم من و داخل آدم حساب نمی کرد. درسته که من کار خودم و می کردم. دستورامو می دادم و منتظر اطاعت کردن بودم. اما هر چیزی که می گفتم و باید 101 بار تکرار می کردم تا انجام بده. اما کافی بود همون حرف و مهداد یه بار بگه حاجی در جا انجام می داد.

البته حرف شنویش از مهدادم فقط در حد یه ساعت بود. همین که مهداد از در بیرون می رفت دوباره کار خودش و از سر می گرفت.

خسته شدم. بریدم. دیگه تحملش و ندارم. تحمل کثیف کاریاش، شلخته بازیهاش.، لباسهای چرکش، قیافه طلبکارش. همچین با آدم برخورد می کنه که یکی ندونه فکر می کنه بزرگترین سر آشپز ایرانه.

وای که دیگه دلم نمی خواد حتی بهش نگاه کنم. داره دستی دستی با این کاراش رستوران و یه تنه زمین میزنه.

دوباره صدای در و صدای قدمهای یکی اومد. اما اونقدر حالم بد بود که حس بلند کردن سرمو نداشتم. یه لحظه گفتم شاید مشتری باشه.

خوب مشتریه که باشه چی بگم بهشون. عمرا" دیگه این غذای داغون و بدم دست مردم. هر کی که بود میگم غذا نداریم.

سرمو بلند کردم و چشم تو چشم مهداد شدم. یه جورایی عجیب نگام می کرد. بیشتر کنجکاو و کاوشگر. انگار داشت کنکاش می کرد ببینه چمه.

یکم نگام کرد. به نتیجه که نرسید به حرف اومد.

مهداد: نیکو خانم حالتون خوبه؟

بی حوصله گفتم: باید خوب باشم؟

متعجب تر نگام کرد. یه اشاره به غذاهای جلوم کرد و گفت: اینا چیه؟

از خنگ بازیش کفرم در اومد. با اخم تیز نگاش کردم و حرصی و عصبانی گفتم: وای ... مهداد واقعا" نمی دونی اینا چیه یا می دونی و می خوای منو حرص بدی؟

یه لحظه غافلگیر و متعجب بهم خیره شد. تازه با دیدن قیافه اش فهمیدم که سوتی دادم و به اسم صداش کردم.

یه جورایی ضایع بود وقتی اون مدام فامیلیمو با پس وند و پیشوند میگفت من بیام بگم مهداد.

در صدد ماسمالی بر اومدم سریع خودمو مظلوم کردم و آروم گفتم: چیزه ... اینا غذاست مشتری فرستاده. یعنی پس فرستادن آقای متین...

نمی دونم چرا یه آقا متینم تنگش وصل کردم. ولی فکر کنم ضایع تر شد چون حس کردم گوشه لبش کج شده. سرش و انداخت پایین تا خنده اشو نبینم.

مهداد: چرا پس فرستادن؟

با یاد غذا و حاجی و تلفن اون زن جیغ جیغوعه دوباره بغض کردم. با بغض نگاش کردم و گفتم: حاجی زده غذا رو نابود کرده. خودتون یکم بخورید. از صبح این چندیمین غذائیه که پس می فرستن. یکی 2 نفرم زنگ زدن هر چی خواستن بارم ...

دیگه بغض اجازه ادامه دادن بهم نداد. سرمو انداختم پایین و به دستهام روی میز نگاه کردم.

مهداد یه نفس عمیق کشید. زیر چشمی نگاش کردم. کفری شده بود.

با دندونای بهم فشرده گفت: دوباره؟ .... این بار چندمشه؟ چند بار دیگه باید غذاها رو خراب کنه تا بفهمیم این آدم به درمون نمی خوره؟ چیزی بهش نگفتین؟

سرمو بلند کردم و گفتم: چی بهش بگم؟ اصلا" به حرف من گوش نمیده. یه گوشش دره یه گوشش دروازه.

مهداد: ببینید نیکو خانم دیگه نمیشه با این آدم ادامه داد. به نظر من باید اخراجش کنیم.

یه لحظه شوکه شدم. درسته از حاجی خوشم نمیومد. از کارشم راضی نبودم. اما هیچ وقت جرات نون بری کسی و نداشتم. اصلا" نمی تونستم برم تو چشم حاجی نگاه کنم بگم بفرمایید برید شما اخراجید.

سریع گفتم: گناه داره.

مهداد یه نگاه عاقل اندرسفیهی بهم کرد و گفت: نیکو خانم گناه و ما داریم که هم جا میدیم به طرف هم کلی تحویلش می گیریم آخر ماهم کلی پول میزاریم تو دستش با وجود این قدر نمی دونن و می زنن همه چی و نابود می کنن. اگه ما به خاطر غذاهای ایشون ورشکست بشیم شما راضی ترید؟

ورشکست .. عمرا" ... حاضرم بمیرم اما این کارم با شکست رو به رو نشه. اگه رستوران بسته بشه دیگه با چه رویی تو چشمهای خسرو نگاه کنم؟ بگم عرضه این کارم نداشتم؟ هرگز ...

سریع از جام بلند شدم و گفتم: باشه ولی من نمی تونم بهش بگم بره.

سرمو انداختم پایین و دست پاچه گفتم: میشه .. میشه شما بهش بگید؟

مهداد یه باشه ای گفت و میز و دور زد و از پشتم رفت تو آشپزخونه منم دنبالش.

تا وارد شدیم مهداد به علی اشاره کرد که بره بیرون.

نیشام

علی از آشپزخونه رفت بیرون و در و پشت سرش بست. حاجی مشغول آواز خوندن بود. برای خودش 4 تا سیخ کوبیده گذاشته بود که ناهار بخوره.

رفتم یکم با فاصله از مهداد ایستادم. اخم کرده و خیلی جدی بود.

با صدای محکمی گفت: حاجی ... یه لحظه بیاید اینجا کارتون دارم.

حاجی هم سر خوش آوازش و قطع کرد و بدون اینکه به ماها نگاه کنه گفت: چشم مهندس الان تموم میشه میام.

مرتیکه پررو ...

مهداد اخمش بیشتر شد و عصبانی تر. دستهاش و مشت کرد. یعنی فکر کنم فقط محض احترام و حضور من بود که ساکت بود وگرنه حاجی و با رنگ دیوار یکی می کرد.

یه پنج دقیقه بی حرف و بی حرکت ایستادیم و حرص خوردیم تا آقا سر صبر کباباشون و بپزه.

کارش که تموم شد و کبابا رو از سیخ جدا کرد یه تیکه اش و گذاشت تو دهنش و برگشت سمت ما.

یهو با دیدن هر دوتاییمون با هم که سیخ ایستادیم و با حرص نگاش می کنیم جا خورد. هول شد. انگاری بو برد خبریه.

تند خودشو زد به مظلومیت و دستهاش و با یه دستمال چرک پاک کرد و چاپلوسانه اومد جلو و گفت: بله آقا مهندس کارم داشتین من در خدمتم.

منم که بوق.

مهداد یه اخمی کرد و گفت: حاجی یدا... 10 بار بهتون گفتم من مهندس نیستم منو مهندس صدا نکنید.

یدا...: چشم چشم آقا مهداد هر چی شما بگید.

مهداد با اخم رفت سمت دیگ برنج با یه پارچه درش و برداشت یه نگاهی به توش کرد و گفت: حاجی این چیه؟

حاجی از همون جایی که ایستاده بود گفت: چی آقا؟ خوب اون برنجه دیگه.

مهداد گر گرفت: برنج بله برنجه اما فکر کنم برای پیرمرد پیرزنای بی دندون درست کردین. حاجی کی این غذا رو می خوره؟ تو خودتونم رغبت نمی کنید لب بهش بزنید.

با سر به ظرف غذای حاجی اشاره کرد. راست می گفت حاجی برای خودش برنج نکشیده بود جاش کبابا رو لای 6-7 تا نون پیچیده بود.

حاجی لال شد. سرش و انداخت پایین و دستهاش و جلوش قلاب کرد.

مهداد رفت سراغ غذای حاجی یه تیکه از کبابش برداشت و یکمشو گاز زد. مزه مزه کرد.

یهو برگشت سمت حاجی و یه نگاه تیز بهش انداخت و گفت: حاجی مشکلت چیه؟ ما کم بهت می رسیم؟ اینجات بهت بد می گذره؟ بده بهت جا دادیم؟ غذا که مجانی می خوری. جای خوابم که داری. پول آب و برق و گازم که نداری. سر ماهم یه میلیون بهت می دیم. دیگه دردت چیه که مشتریها رو می پرونی. چه جوریاست می تونی برای خودت کباب عالی درست کنی، با دقت و با حوصله اما برای مشتریا یا نپختن یا جزغاله؟

مهداد عصبی تیکه کباب تو دستش و پرت کرد تو ظرف غذا.

چشمهاش و بست و یه نفس عمیق کشید. وقتی چشمهاش و باز کرد دیگه عصبانی نبود. آروم رفت سراغ بقیه غذاها. از هر کدوم یکم چشید. برگشت سمت حاجی.

خیلی خونسرد گفت: حاجی تو این مدتی که رستوران و دوباره باز کردیم چند بار بهت گوشزد کردم؟ چند بار گفتم تمیز کار کنی. به موقع بیدار شو. لباسات تمیز باشه. آشپزخونه لازم نیست موقع کار کردنت نابود بشه. چند بار گفتم برنجت شله دقت کن. چند دفعه خورشتات شور شد گفتم حاجی دل به کار بده.

حاجی تند پرید وسظ حرفش و با یه لحن تا حدودی طلبکار گفت: آقا مهداد خوب تو تکلیف منو روشن نمی کنی. تو یه چیزی می گی خانم یه چیز دیگه. من نمی دونم به ساز کدومتون برقصم. یا شما بگید یا خانم. اصلا" من باید به حرف کدومتون گوش بدم؟

مرتیکه بی تربیت تا 2 دقیقه قبل آقا مهداد شما بود. یهو طلبکار شده به مهداد میگه تو. بی فرهنگ.

مهداد خیلی خونسرد گفت: به حرف جفتمون. مثل اینکه یادتون رفته خانم شریکن. یعنی یکی از رئیسای شما. شما وظیفه دارید که به حرفشون گوش کنید. حتی اگه مجبور باشید یه کاریو 10 بار تکرار کنید. در هر حال ایشون دارن مزدتونو می دن.

ولی خوب انگار شما راضی نیستید.

نمی خواین برای ما کار کنید؟ دوست ندارید؟ باشه موردی نیست. همین فردا می تونید تصفیه حساب کنید و برید.

حاجی انگار بهش برخورده بود. یه چشم و ابرویی اومد و گفت: بله که می رم. من جایی که منو نخوان یه روزم نمی مونم.

مهداد خیلی خونسرد و محکم گفت: حاجی بحث خواستن و نخواستن نیست. شما دل به کار نمی دید. این جوری رستوران دوم نمیاره. تو این چند وقتم از کار کردن باهاتون خوشحال شدیم. فردا اول وقت من باهاتون تصفیه می کنم.

بعد رو کرد به من و با همون اقتدارش گفت: نیکو خانم لطف کنید امروز مغازه رو تعطیل کنید. با این وضعیت غذا دست مردم ندیم بهتره.

این و گفت و با قدم های محکم رفت سمت در. حاجی هم موش شده بود و هیچی نمی تونست بگه.

مات رفتن مهداد بودم. تو این چند مدت هیچ وقت فکر نمی کردم این پسر مودب که صداش در نمیاد بتونه این همه مقتدر و محکم عمل کنه.

بدون هیچ بی احترامی بدون اینکه حتی یه بار به حاجی بگه تو خیلی محترمانه عذرش و خواست. حتی وقتی حاجی طلبکار شد و احترامات و شکوند بازم مهداد خیلی محترمانه با شما گفتن بهش حرکت زشتش و گوشزد کرد. خیلی خونسرد در عین حال راحت.

حالا اگه من بودم. کلی جیغ و داد می کردم و هوار می کشیدم آخرشم نفسم می گرفت و اسپری لازم می شدم.

نمی دونم یه جورایی از اینکه یه زمانی به مهداد می گفتم بچه سوسول عذاب وجدان گرفتم.

مودب بود. آروم بود. اما به وقتش خوب می دونست چی کار کنه. برخلاف هم جنساش با حفظ حریم و احترام اطرافیانش کارهاش و شسته و رفته انجام می داد.

یه حس خاصی نسبت به مهداد پیدا کردم. یه حس احترام خیلی زیاد. این پسر با همه مردهایی که دیده و شناخته بودم فرق داشت. آروم .. کم حرف ... اما از درون ....

خاک بر سرت نیشام نشستی پسره رو کنکاش می کنی؟ گمشو برو در مغازه رو ببند که غذای شفته دست ملت ندید آبروتون بره.

به خودم تشر زدم و بدون اینکه به حاجی که داشت غرغر می کرد توجه کنم از آشپزخونه رفتم بیرون.

د

صبح زود رفتم و برای آشپز آگهی دادم.

وقتی برگشتم رستوران حاجی 6 تیغ کرده، حموم رفته و ادکلن زده، لباسای ترتمیز پوشیده بود و با یه ساک منتظر من بود. همچین پاش و رو پاش انداخته بود که یکی نمی دونست فکر می کرد دوماده می خواد همین الان بره دنبال عروس.

چه قپی برای ما میومد. این مرتیکه لباس داشت و جلوی ما همیشه مثل خونه به دوشا رژه می رفت؟

نیکو پشت میز نشسته و سرش و تو کامپیوترکرده بود. علی هم جلوی میز نیکو نشسته و با انگشتاش بازی می کرد. هر دوشون سعی می کردن نشون بدن که حواسشون به من و حاجی نیست اما می دونستم که گوشاشون با ماست.

خیلی محترمانه با حاجی حرف زدم. وقتی گفت حقوق کاملم و می خوام فقط نگاش کردم و گفتم: حاجی به نظرت حقوق کامل حقته؟

سریع اخم کرد و جبهه گرفت و گفت: پس چی؟ این همه جون کندم. این همه مشتری دارین همه به خاطر غذاهای منه. صبح قبل از اینکه شماها بیدار بشید بیدار می شدم برنج بار می زاشتم. از شیر مادرم برام حلال تره این پول. مزد عرقیه که ریختم.

یکم نگاش کردم. تا جایی که یادم بود صبح ها من بیدار می شدم میومدم بیدارش می کردم. همیشه خدا خواب می موند.

مشتریهامونم به خاطر فضای اینجا و تبلیغاتمون بودن. هر چی هم که به قول خودش جذب کرده بود همه رو با غذاهای بدی که از سر بی حوصلگی درست می کرد و بی توجه همین جوری یلخی بار می زاشت پرونده بود. انگار همه جدیتش توی کار برای همون 2 هفته اول بود که می خواست یه خودی نشون بده و بگه من آشپزیم خوبه و رضایت بازرس بهداشت و جلب کنه. بازرسه که اومد و رفت خیالش راحت شد.

آشپزیش بد نبود اما بی حوصله بود و عشقی کار می کرد همینم باعث می شد که غذاهاش شور یا بی نمک و برنجاشم شفته بشه. دل به کار نمی داد.

حوصله بحث با این آدم و نداشتم. کسی که تا دیروز به خاطر منافعش مهندس مهندس به ریشم می بست حالا گه فهمیده باید بره شما شده تو... آقا شده مهداد...

سرمو انداختم پایین و از تو جیبم مبلغ حسابش و در آوردم و گذاشتم جلوش.

محترمانه گفتم: بفرمایید حاجی. اگه خودتون فکر می کنید حلاله حتما" هست دیگه. امیدوارم موفق باشید.

درسته که این مرد داشت بد تا می کرد ولی منم جوری تربیت نشده بودم که بخوام با یه همچین آدمی دهن به دهن بشم. اصلا" جزو شخصیتم نبود.

حاجی تا پولا رو دید سریع دست برد برداشتشون و شروع کرد به شمردن. گل از گلش شکفته بود.

بی حرف اضافه بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه.

برای خودم چایی ریختم. یکم که سرد شد اومدم بخورمش که در باز شد و نیکو و پشت سرشم علی اومدن تو.

هر دو سر به زیر و آروم بودن. نگاشون کردم. همچین مظلوم شده بودن که خنده ام گرفت.

با خنده گفتم: علی تو چرا این شکلی شدی؟ نترس تو رو اخراج نمی کنم تو کارت خوبه البته فعلا" به محض اینکه بخوای مثل حاجی خراب کاری کنی .... خودت که می دونی...

برای اینکه بفهمه دارم شوخی می کنم خندیدم.

علی سریع گفت: نه آقا من قول می دم خوب کار کنم.

یه سری تکون دادم و یکم از چاییم خوردم.

نیکو اومد یکم نزدیک تر و گفت: میگم .. چیزه .. حالا که حاجی رفته ... از فردا کی قراره غذا درست کنه؟

یهو چایی جست تو گلوم. به سرفه افتادم. با چشمهای گشاد به نیکو نگاه کردم. به کل یادم رفته بود. درسته که آگهی داده بودم اما همین فردا که آشپز جدید پیدا نمی کنیم.

2 تا سرفه کردم و استکانمو پایین گذاشتم. به نیکو و علی نگاه کردم. هر دو منتظر بودن تا من بگم قراره چه غلطی بکنیم.

من: خوب من کباب درست کردنم خوبه. کبابا رو می تونم درست کنم. اما ....

به نیکو نگاه کردم: شما می تونید تا وقتی آشپز پیدا کنیم خورشتا و برنج و درست کنید؟

چشمهای نیکو گرد شد. همچین سر چرخوند سمت دیگا که گفتم گردنش شکست. با چشمهای گرد و وحشت زده به دیگ بزرگ برنج نگاه کرد.

با ناله گفت: من تا حالا برای بیشتر از 2 نفر غذا درست نکردم. عمرا" بتونم تو این دیگ گنده ها برنج یا خورشت درست کنم اونم برای این همه آدم. مطمئنن غذاهام از غذاهای حاجی مفتضح تر میشه.

مفتضح و خوب اومد. سرمو انداختم پایین تا خنده امو نبینه. خندمو که تونستم کنترل کنم دوباره نگاش کردم.

خودمم مونده بودم. نمیشد که رستوران و تا پیدا کردن آشپز ببندیم.

فکری گفتم: من تو روزنامه آگهی دادم برای آشپز اما تا اون موقع چی کار کنیم؟؟؟

نیکو هم تو فکر رفت....

دنبال یه راه نجات بودیم که علی یه سرفه ای کرد و گفت: چیزه .. آقا ...

سرمو بلند کردم و نگاش کردم. نیکو هم برگشت سمتش.

علی یه قدم اومد جلو و گفت: راستش ... زن من نازگل دستپختش خیلی خوبه. معمولا" برای مجالس عروسی توی روستا هم غذا درست می کنه. اگه بخواید .. اگه بخواید تا پیدا شدن آشپز می تونه بیاد کمکتون.

خوشحال از جام بلند شدم و رفتم سمتش. رسما" نجاتمون داده بود.

با هیجان یه ضربه به بازوی علی زدم و بی هوا گفتم: ایول علی دمت گرم...

سریع دهنمو جمع کردم. برگشتم سمت نیکو نگاشو به سقف انداخته بود و لباشو کشیده بود تو دهنش که نخنده. بی هوا جلوش سوتی دادم...

سرمو خاروندم و برگشتم سمت علی و گفتم: خیلی خوبه علی. اگه زنت کارش خوب باشه همین جا استخدامش می کنیم.

علی یکم من و من کرد و گفت: چیزه ... آخه ...

فکر می کردم با حرفم خوشحال بشه با توجه به اینکه به درآمد اضافه واقعا" نیاز داشت. اما این کارش ....

علی نگاهی به نیشام و نگاهی به من که منتظر ادامه حرفش بودم انداخت و گفت: چیزه آقا ... آخه زنم حامله است ... نمی تونه زیاد کار کنه. اینم که گفتم برای کمک بیاد به خاطر این بود که کارتون لنگ نمونه.

تا گفت زنم حامله است یهو صدای جیغ نیکو بلند شد. با وحشت برگشتم سمتش. تو هوا پریده بود و دستهاش و به هم کوبیده بود.

نیکو: ای جونم نازگل حامله است؟؟ وای داره مامان میشه...

با تعجب به هیجان و ابراز احساسات نیکو نگاه می کردم.

دوباره با ذوق گفت: چقدر عالی یه نی نی کوچولو. الان که کاری نداریم من برم دیدن نازگل.

اینو گفت و بدون توجه به بهت من و خجالت علی دوید و از در رفت بیرون.

این دختره هم هیجاناتش با جیغ و پرش همراه بودا. چقدر عجیبه.

جالبیش این بود که علی بدبخت چقدر با خجالت و حیا گفته بود زنم حامله است. اونم چون مجبور شده بود. مطمئنن خوشش نمیومد جلوی من که یه مرد غریبه بودم در مورد بارداری زنش بگه. اونوقت این نیکو زرت زد آبروی طرف و برد. چه نی نی ... نی نی راه انداخته بود.

از این همه معرفتش غافلگیر شدم. ایول به مرام علی.

یکی مثل این علی خوش معرفت یکی هم مثل اون حاجی گربه کوره.

دستمو گذاشتم رو شونه اشو گفتم: به سلامتی علی آقا. ایشا.. خوش قدم باشه برات...

سرشو انداخت پایین تر و گفت: هنوز کلی مونده تا قدم آقا.

لبخندی زدم و گفتم: ممنون علی. واقعا" کمک بزرگی بهمون کردی. مطمئنن حقوقشون تو این چند وقت برقراره.

علی سرش و بلند کرد و با یه اخم گوچیک گفت: نه آقا این چه حرفیه من برای راه افتادن کار شما گفتم نه حقوقش.

دو ضربه به شونه اش زدم و با لبخند گفتم: علی آقا معرفتتو نشون دادی. اما حساب حسابه کاکا برادر.

نیشام

از وقتی نازگل اومده بود کمتر حوصله ام سر میرفت. اوایل کم حرف بود ولی به حرف آوردمش و انقدر حرف میزدیم که گذشت زمان رو یادمون میرفت. کار وقتی با یه همکار خوب و البته هم جنس باشه به آدم خوش میگذره. ولی در کل بعد از رفتن حاجی و اومدن نازگل کارمون سر و سامون گرفته بود. آشپزخونه از تمیزی برق می زد.

اه اه چی بود اون حاجی ... موقع کار کردنش گال از سر و روی اینجا می بارید.

مهداد تو روزنامه آگهی داده بود برای یه آشپز خوب... امیدوار بودم هر کی بیاد بهتر از حاجی باشه حداقل هر چی باشه ولی چرکولک و چندش و کثیف نباشه...

البته ترجیه می دادم کماکان نازگل بمونه اما با این وضعیت حاملگیش خیلی سخت بود براش. مخصوصا" که ماه های اول بود و حساس.

صبح بود و کلی کار داشتیم. با نازگل مشغول کار بودیم. اون غذا درست می کرد و منم سالاد.

نازگل انقدر فرض بود که سریع همه کارها رو انجام می داد. مثل حاجی حلزونی کار نیم کرد که تا 12.5-1 منتظر بودیم که برنجش دم بکشه.

تقریبا" کارها رو انجام داده بودیم. برای رفع خستگی 2 تا چایی ریختم و نشستیم روی تخت آشپزخونه، یکم غیبت کنیم دلمون باز شه.

من: خوب دیگه چه خبر نازگل جون؟

نازگل یه نگاهی به من کرد و گفت: وا نیشام خانم از صبح یه سره دارم خبرای روز و ماه و هفته ی کل روستا رو بهتون میدم دیگه چیزی نمونده که.

بلند بلند خندیدم. بیچاره راست می گفت کف کرده بود بس که حرف زده بود.

من: خوب نازگل از بچه ات بگو. بزرگ شده؟ لگد می زنه؟

دستی به شکمش کشید... هنوز مشخص نبود که حامله اس... لبخند محوی گوشه لبش نشست...

نازگل: نیشام خانم خوب هولیا. هنوز چیزیش معلوم نیست. قدی نکشیده. مگه چند وقتته که حسش کنم...

با ذوق خم شدم و دستی به شکم کوچیک نازگل کشیدم و گفتم: اه پس کی قد میکشه این فسقل خاله. به من باید بگه خاله ها.

صاف نشستم و رو به نازگل گفتم: راستی نازگل تو خواهر و برادر داری؟

نارگل: آره خانم 2 تا برادر دارم که ازدواح کردن. یه خواهرم دارم که تهران درس می خونه. امسال درسش تموم شده. ادبیات می خوند. داره کارای تصفیه حسابش و انجام میده برگرده روستا.

دلم براش می سوزه. ماها هیچ کدوم دنبال درس و کار نبودیم اما این دختر از اولشم دنبال کار و درس و دانشگاه بود. حالا که درسش تموم بشه خیلی سخته که برگرده بیاد تو خونه بشینه. کاش یه کاری پیدا میشد براش. اما تو این روستا...

نازگل برگشت سمتم و گفت: راستی نیشام خانم شما کاری سراغ ندارین؟ اگه میشد یه جای مطمئن یه کار خوب براش پیدا کنیم ...

یه لبخندی زدم. این جوری که نازگل ازم سراغ کار می گیره کاملا" منظورش پیداست. راستش بدمم نمیومد یه همکار زن داشته باشم. نازگل که بره من می مونم و مهداد و علی و یه آشپز که احتمالا" مرده. بی هم زبون میشم. تازه مزه غیبت و تخمه شکستن دخترونه رفته بود زیر دندونم.

رو به نازگل گفتم: هر وقت اومد بهش بگو یه سر بیاد پیش من... تو که از چند وقت دیگه نمیتونی بیای کمک کنی... یه کم که سنگین بشی نمیتونی تکون بخوری واسه سلامتی جفتتونم ضرر داره... ما هم که داریم یه آشپز جدید میاریم. با مهداد مشورت میکنم یه کاری براش دست و پا میکنیم همین جا... احتمالا به یه کمک آشپز نیاز داریم. یه نفر تنها نمیتونه از پس این همه مشتری و غذا بر بیاد...

چشم هاش خندید و این خنده به لباشم سرایت کرد... کلی تشکر کرد و قربون صدقه ام رفت... منم که با هر کلمه قربون صدقه رفتن این غش و ضعف می کردم...

چاییمونو خوردیم بلند شدیم به بقیه کارهامون برسیم. من باید ترشی هم درست می کردم.

مهداد بدبختم تو سالن مشغول تمیزکاری بود... از حق نگذریم خیلی بهش میومد...

صدامو یه کم بردم بالا و از تو همون آشپزخونه داد زدم:

- آقای متین... نمیخوای بیای اینجا؟

به دو ثانیه نکشید که متین با آستین های بالا زده و طی به دست جلو در آشپزخونه ظاهر شد حالا من مونده بودم بخندم یا حرفمو بزنم... میخندیدم خیلی تابلو بود بخاطر همین یه لبخند شیطون زدم و گفتم:

- میشه جوجه ها و کبابا رو سیخ کنید؟ دیر میشه ها...

ابرو بالا انداخت و سر تکون داد...

نیشام

از وقتی حاجی رفته همه چیز بهتره شده. میگم همه چیز یعنی کار و نظم رستوران. اما ...

اما مشتریهامون به خاطر غذاهای بد حاجی کم شده. هنوزم مشتری داریم. مسافرای بین راهی و بعضی از تعمیرگاه های اطراف .. اما بازم کمه ...

باید یه فکری برای رستوران بکنم که دوباره مشتریهامون برگردن.

هی خدا... زندگی چقدر سخته...

آرنجمو گذاشتم روی میز و دستمو زدم زیر چونه ام. یه نگاه پر حسرت به در رستوران انداختم. یهو با دیدن در چشمهام گرد شد.

بی اختیار یه سوتی کشیدم و سریع صاف نشستم.

در باز شد و یه پسر 4 شونه قد بلند و خوش قیافه و خوش تیپ وارد شد. یعنی من تو کف ست کردن لباسای این پسره بودم. همه چیزش خاکستری بود. حتی کوله و چمدونی که همراهش بود.

اونقدر مرتب و تر و تمیز بود که فقط دوست داشتم خیره بشم بهش.

پسره اومد کنار میز ایستاد و با لبخند سلام کرد.

بی اختیار نیشم باز شد و سلام کردم.

پسره یکم نگام کرد و گفت: ببخشید خانم. برای استخدام اومدم.

گیج خیره بهش گفتم: کدوم استخدام؟

حالا نیشمم هنوز باز بود و کلا" مبهوت طرف بودم.

پسره: آگهی استخدام زده بودین.

من: ما ؟؟؟

پسره: نمی دونم شما یا رئیس اینجا.

من: من که نزدم.

پسره این بار با خنده گفت: خوب رئیستون آگهی زده.

دوباره گیج گفتم: رئیس کیه؟ رئیس منم.

پسره یهو پق زد زیر خنده و گفت: خانم اینجا غیر شما کسی نیست؟ مگه شما آشپز نمی خواستید؟

تازه دو زاریم افتاد و با خنده پسره از حالت گیجی و گنگی در اومدم.

اومدم خودمو جمع کنم که ای دل غافل این مهداد سر رسید.

مهداد: می تونم کمکتون کنم؟

سریع برگشتم سمت مهداد. روی صحبتش با پسره بود اما نگاهش به من بود یه جورایی حس کردم داره بهم چشم غره میره.

یکم خجالت کشیدم. پسره به سمت مهداد رفت و با همون لبخندش دستاش و جلو برد و گفت: من سپهرداد محب هستم. برای آگهی خدمت رسیدم.

مهداد سری تکون داد و گفت: بله بفرمایید بشینید تا با هم صحبت کنیم.

دوتایی رفتن سمت میز و نشستن. منم تا جایی که می تونستم خم شدم ببینم چی میگن.

یکم در مورد کار و شرایط اینجا حرف زدن. پسره مورد خوبی بود. مهداد ازش کارت بهداشت و اینا رو خواست اونم سریع از کیفش کارت و در آورد داد دستش. خوبه لااقل مثل حاجی چرک و کثیف نبود.

حرفشون که تموم شد مهداد برگشت و نگاهی بهم کرد. منم سریع نشستم رو صندلیمو به مونیتور نگاه کردم که یعنی من حواسم به شما نیست.

مهداد یه ببخشید گفت و از جاش بلند شد اومد کنار من و گفت: میشه حرف بزنیم؟

سریع از جام بلند شدم و دنبالش راه افتادم. رفتیم تو آشپزخونه.

برگشت سمتم و گفت: خوب؟

منم با ذوق سریع گفتم: خیلی خوبه عالیه من می خوامش....

چشمهاش گرد شد. منم برای اصلاح حرفم گفتم: یعنی به عنوان آشپز می خوامش نه چیز دیگه ...

یه نگاهی بهم کرد که فهمیدم خفه بشم خیلی بهتره.

اونم خیلی جدی گفت: باید تست بده بعدش اگه خوب بود قبولش می کنیم.

اینو گفت و خیلی جدی رفت بیرون. خاک بر سرت کنن نیشام الان پسره فکر می کنه چه خبره می خوام می خوام راه انداختی. پوفی کردم و رفتم بیرون.

مهداد

از آشپزخونه بیرون اومدم. به سمت سپهرداد رفتم و محکم و با اخم گفتم: آقای محب ....

سپهرداد سریع گفت: سپهراد ...

سری تکون دادم و گفتم: بله سپهرداد خان باید تست بدید. اگه تستتون خوب بود یه ماهم باید آزمایشی کار کنید تا مطمئن شیم.

سپهرداد لبخندی زد و سری تکون داد و گفت: بله حتما.

نیکو از آشپزخونه اومد بیرون و کنارم ایستاد. برگشتم سمتش تا نگاه منو دید سرش و انداخت پایین. اما می دیدم زیر زیرکی به سپهرداد نگاه می کنه.

نمی دونم چرا ولی بی اختیار اخمم بیشتر شد. با شک به نیشام و سپهرداد نگاه کردم. این دوتا مشکوک بودن. با اینکه پسره به نیشام توجهی نمی کرد اما به خودی خود اخمم بیشتر شد. این از اون موقع که اومدم تو رستوران و نیکو با چشمهای مشتاق به این پسره نگاه می کرد اینم از اون می خوام می خوامش. اینم از نگاه های زیر چشمیش.

برگشتم سمت سپهرداد و با لحن یکم تندی که خودمم نمی دونم چرا تند شد گفتم: شما بفرمایید فردا صبح تشریف بیارید. یه تست ازتون می گیریم. برای فردا از هر غذایی یکم درست می کنید.

نمیدونستم چرا دارم جلوش جبهه میگیرم ولی مطمئن بودم ازش خوشم نمیاد.

سپهرداد دوباره با لبخند گفت: بله ممنون پس من فردا خدمت می رسم.

دستشو جلو آورد و با هم دست دادیم. یه سری هم برای نیکو تکون داد. نیکو با نیش باز سر تکون داد. با چشمهای تیز بینم به همراه اخم نگاش کردم که تا منو دید سریع دهنش و جمع کرد و سرش و انداخت پایین.

رومو ازش گرفتم و پشت سر سپهرداد از رستوران رفتم بیرون.

عصبی از تو جیبم بسته سیگار و در آوردم و یکی کشیدم بیرون و با حرص روشنش کردم. پک عمیقی بهش زدم که صدای جیز سوختنش بلند شد.

دودش و با یه نفس کشیدم تو ریه هام. یکم حالمو بهتر کرد.

نمی دونم چرا بی خودی عصبانی بودم. دست خودم نبود نسبت به این پسره حس خوبی نداشتم مخصوصا وقتی می دیدم نیکو این جوری مشتاق نگاش میکنه.

سیگارم که تموم شد پرتش کردم رو زمین و با کفش روش لگد کردم. پامو روش چرخوندم روش. یه نفس عمیق کشیدم و فکرمو باز کردم و رفتم تو رستوران.

****

لباسمو صاف کردم و از تو اتاقم اومدم بیرون. رفتم تو رستوران. همه جا ساکت بود. فقط از تو آشپزخونه سر و صدا میومد.

در آشپزخونه رو باز کردم و رفتم تو. تا درو باز کردم سیخ شدم. نیکو از کمر خم شده بود و لم داده بود رو اپن و دستشم زده بود زیر چونه اشو با این پسره سپهرداد حرف می زد. اونم در حین کارجوابشو می داد.

نیکو: خوب چی شد که آشپزی خوندین؟

سپهرداد: اولش رفتم که مهندسی بخونم اما دیدم به آشپزی بیشتر علاقه دارم. با وجود مخالفت خانواده رشته امو عوض کردم. من عاشق غذا درست کردنم.

نیکو: عجیبه ها من همیشه فکر می کردم آشپزا باید چاق باشن.

سپهرداد خنده بلندی کرد و گفت: چاقی برای آشپزهاییه که چشمشون فقط غذا رو میبینه نه چیز دیگه ایو. اما در کل ربطی نداره. من کلی آشپز لاغر هم دیدم.

نیکو سری تکون داد و گفت: عجیب .... خوب چی شد که اینجا رو پیدا کردین؟

سپهرداد جوجه رو سیخ کرد و گفت: راستش من دو هفته است برگشتم ایران. یه روز اتفاقی آگهی استخدامتون و دیدم. برای نشون دادن خودم و ثابت کردنم باید از یه جایی شروع می کردم . حدالمقدور جایی که دور از خانواده ام باشه و کجا بهتر از اینجا ...

با دست به آشپزخونه اشاره کرد.

نیکو دوباره گفت: آقای محب ...

سپهرداد دست از کار کشید و به نیکو نگاه کرد و با لبخند گفت: بهم بگید سپهرداد. راحت ترم. زیاد عادت ندارم محب صدام کنن.

پسره پررو و ببین چه زودم می خواد صمیمی شه. انگار زیرم آتیش روشن کرده باشن. نگاهی به نیکو انداختم.

یکم جا به جا شد و تکیه اشو از اپن گرفت و یه لبخند زد....

نمی دونم چرا هول کردم و سریع خودمو انداختم وسط و بلند سلام کردم.

هر دو برگشتن سمت من. خودم فهمیدم که بد اخم کردم. اما دست خودم نبود. اصلا خوشم نمیومد نیکو با این پسره گرم بگیره. مخصوصا اینکه تا حالا جلوی من خیلی حدشو نگهداشته بود. غیر اون یه باری که سوتی داد تا حالا با اسم صدام نکرده بود. دلم نمی خواست این آشپزه رو با اسم صدا کنه. باید یه حریمی بین رئیس و زیر دست باشه یا نه؟

هر دو سلام کردن. نیکو سریع از جاش تکون خورد و اومد سمت منو آروم یه با اجازه گفت و از آشپزخونه رفت بیرون. با رفتنش آروم تر شدم.

رو به سپهرداد گفتم: زود اومدین.

سپهرداد خوش رو گفت: گفتم زودتر بیام کارها رو سریع تر انجام بدم.

سری تکون دادم.

من: آهان... پس مزاحمت نمیشم. به کارت برس. تموم که شد خبرمون کن.

سپهرداد: چشم.

برگشتم و از آشپزخونه اومدم بیرون. رفتم و پشت یکی از میزها نشستم. با انگشت روی میز ضرب گرفتم. یه جورایی بی قرار بودم.

دوست داشتم کار این مردک خراب باشه و غذاش بد باشه. حس خوبی نسبت بهش نداشتم.

یه 2.5 -3 ساعتی منتظر موندیم تا سپهرداد سینی به دست از تو آشپزخونه اومد بیرون و رفت سمت یکی از میزهای چند نفره ته رستوران که زیاد دیدی بهش نداشتیم.

نمی خواستم حس کنجکاویمو نشون بدم و برم ببینم داره چی کار می کنه ترجیه می دادم صدامون کنه.

هر چی تو سینی بود و رو میز چید. چند بار رفت و برگشت تا میز و کامل چید.

کارش که تموم شد رو کرد به ما و گفت: لطفا" بفرمایید سر میز.

نگاهی به نیکو کردم. اونم خیلی کنجکاو بود. از جامون بلند شدیم و رفتیم سمت میزی که روش غذا چیده بود. با دیدن میز تعجبم به صد درجه رسید.

یه پسر آشپز با این همه سلیقه؟ بابا تو دیگه کی هستی.

همچین میز و تمیز و قشنگ چیده بود که نخورده سیر میشدی از دیدنش. شکمم با دیدنشون مالش رفت. منم که شکم پرست ، بی طاقت شده بودم که بی افتم رو این غذا ها که هر کدوم از اون یکی قشنگ تر بودن و بد جوری بهم چشمک می زدن.

یهو چشمهام برق زد. وسط میز دیس بزرگ برنج بود که کنارش تو یه بشقاب جدا پر بود از ته دیگهای طلایی خوشرنگ که روحمو به سمت خودشون می کشوند.

به عشق ته دیگها بی معطلی رفتم سمت میز و یه صندلی بیرون کشیدم و نشستم پشتش. اونقدر محو غذا ها و مخصوصا ته دیگه بودم که ادب و نزاکت به کل یادم رفته بود. حتی یه تعارف هم به نیکو نکردم.

هر چند که اونم بعد من اومد و نشست رو به روم. قاشقم و برداشتم و هجوم بردم سمت ته دیگ. هم زمان با من قاشق نیکو هم اومد سمتش. نگاهی بهش انداختم چشمهاش برقی از خوشی می زد و لبهاشم می خندید. یه ته دیگ ببین چه کارایی هایی داره. روح این دختر و شاد کرده.

یکی یه ته دیگ برداشتیم. همراه با ته دیگ یکم از همه غذا ها کشیدم. یکم برنج، قیمه خوشرنگ و قرمز، قورمه خوش عطر و بو، جوجه های آبدار و کبابهای خوشمزه. انصافا" غذاش معرکه بود.

اگه این سپهرداد دختر بود همین الان ازش خواستگاری می کردم. زنی که انقدر دست پختش خوب باشه رو هوا می برنش.

اونقدر با ولع غذا ها رو خودم که به حد انفجار رسیدم. نگاهمو رو میز چرخوندم. چشمم افتاد به آخرین تیکه ته دیگ. این یکی جا مونده بود. چه جوری ازش غافل موندم خودمم یادم نیست.

چنگالم و برداشتم و زدم رو ته دیگ. خورد بهش و کجش کرد اما ته دیگ و نگرفت. همون موقع یه چنگال دیگه اومد سمت ته دیگ. اونم فقط تکونش داد اما نتونست بگیرتش.

اخمام رفت تو هم. سرمو بلند کردم. نیکو با ابروهای بالا رفته بهم نگاه می کرد. یه اشاره ای کرد.

بچه پررو. فکر کنم منظورش این بود ته دیگ مال منه.

یهو بچه شدم. زمان و مکان یادم رفت. شدم یه پسر بچه که برای بدست آوردن یه توپ حاضره دعوا کنه و کتکم بخوره.

بدون توجه به اشاره نیکو چنگالم و تکون دادم. با حرکت من نیکو هم براق شد. هی من چنگال می زدم و اون چنگال می زد اما هیچ کدوممون نتونستیم بگیریمش.

با اخم نگاش کردم. مبارزه طلبانه نگام کرد. مصمم تر شدم. من این تیکه ته دیگ و می خواستم.

با یه حرکت چنگال و بلند کردم و کوبیدم رو ته دیگ. ته دیگه از زیرش در رفت و یهو از تو بشقاب پرید بیرون و مثل موشک رفت سمت سپهرداد و اگه جاخالی نداده بود خورده بود تو صورتش. آخرم افتاد رو زمین. با حسرت به ته دیگی که می تونستم بخورم نگاه کردم.

ته دیگم .......

نیشام

با چشمهای گرد شده به ته دیگی که رو زمین افتاده بود نگاه کردم. من می خواستمش....

اخم کردم. با اخم و غضب به مهداد نگاه کردم. پسره نخورده. می مردی بزاری من بخورمش؟

همه اش تقصیر تو بود وحشی. حرفامو پس می گیرم. خیلی هم خری اصلا" هم آقا و مودب نیستی اورانگوتان.

با حرص چنگالمو انداختم تو بشقابم و صندلیمو هل دادم عقب و بلند شدم. مهداد و سپهرداد هر دو برگشتن سمتم.

بلند شدم ورفتم جلوی سپهرداد و گفتم: از نظر من کارتون عالی بود. من مشکلی با همکاری با شما ندارم.

اینو گفتم وبدون اینکه به مهداد نگاه کنم رفتم پشت میزم نشستم.

پسره بی شخصیت. دارم برات. ته دیگ من و حروم می کنی؟ اگه دیگه گذاشتم رنگ ته دیگ و ببینی.

صدای صندلی مهداد و شنیدم و بعد صدای خودشو.

مهداد: سپهرداد کارت حرف نداشت. منم موافقم. از فردا می تونی کارتو شروع کنی. فقط می مونه محل اقامتت. آشپز قبلی رو همون تخت توی آشپزخونه ...

سپهرداد حرفش و قطع کرد و گفت: من برای اقامتم یه ویلا اجازه کردم.

مهداد: آهان .. خوب پس مشکلی نمونده. فردا صبح می بینمت.

زیر چشمی نگاشون کردم. با هم دست دادن و مهداد رفت بیرون رستوران و سپهرداد هم رفت سمت آشپزخونه که وسایلش و جمع کنه.

وقتی اومد بیرون و از پشتم رد شد که بره صداش کردم. برگشت سمتم.

سپهرداد: بله؟

من: ببخشید یه سوالی داشتم. آشپز قبلی می گفت با برنج های بخار پز نمیشه ته دیگ درست کرد.... چیزه ...

نیم دونستم چه جوری بگم عشق ته دیگم و میمیرم براش. ولی فکر کنم از وحشی بازی من و مهداد خودش فهمید که لبخندی زد و گفت: نگران نباشید من می تونم ته دیگ درست کنم.

با ذوق خندیدم و گفتم: واقعا" ... دستتون درد نکنه. دیگه سوالب ندارم. فردا می بینمتون.

سری تکون داد و خدا حافظی کرد و رفت.

*****

با اشتیاق منتظر بودم که غذای سپهرداد درست بشه. هنوز مزه غذاهای دیروز زیر دندونم بود. ثانیه شماری می کردم. اونقدر منتظر مونده بودم که خود به خود گشنهام شده بود. آخرم طاقت نیاوردم و سر ساعت 12 از جام بلند شدم و رفتم تو آشپزخونه. از صبح مهداد رفته بود دنبال کارهای خرید و اینا.

سپهرداد با دیدنم لبخندی زد. با لبخند جوابش و دادم ور فتم جلو. از پشت اپن سرک کشیدم و گفتم: حاضر نشد؟

سپهرداد رد نگاهم و گرفت و رسید به قابلمه های غذا.

سپهرداد: گشنته؟

با سر جواب مثبت دادم.

سپهرداد: چی می خوری برات بکشم؟

با ذوق گفتم: ته دیگ ...

بلند خندید و گفت: بعد ته دیگ چی؟

چشمهام برق زد و گفتم: بازم ته دیگ.

دوباره خندید. منم خندیدم.

سپهرداد: یه نگاه به دیگ برنج بنداز. دختر تو چه جوری می خوای این همه ته دیگ و بخوری؟

به دیگ نگاه کردم. خیلی بزرگ بود. ولی الان چشمم فقط ته دیگها رو می دید. برام مقدارش مهم نبود.

همه اشو می خوام. چشمهاش گرد شد. منم تنها کاری که تونستم بکنم این بود که نیشم و باز کنم.

سپهرداد هم مجبوری رفت سمت دیگ و شروع کرد به در آوردن ته دیگا. خدایی خیلی زیاد بود.

یه طرف قورمه هم کشیدم. ته دیگاش نونی و برشته بود. وای که چقدر حال می داد. سپهرداد یه سینی پر کرد از غذا و قشنگ تزیین کرد. اشتهام چند برابر شد. بی خیال میز و اینا شدم. رفتم رو تخت نشستم و افتادم رو غذا.

وای که چقدر خوشمزه بود و ترق تروق ته دیگها زیر دندونم چه حالی می داد.

تا خرخره خوردم. شکمم سیر شده بود اما چشمهام نه. بازم دلم می خواست اما واقعا" جا نداشتم. چشمم به ظرف ته دیگها افتاد. هنوز کلی توش بود.

یهو یاد دیروز و حرکت مهداد افتادم. باز گر گرفتم.

پسره بی شعور ته دیکمو حیف و میل کرد.

یه فکری پرید تو سرم. یه لبخند خبث زدم.

رو کردم به سپهرداد که کشغول کار بود و گفتم: ببخشید ...

برگشت سمتم.

من: برای امروز هر مشتری که برنج سفارش داد روش یه تیکه ته دیگ بزارید. یادتون نره؟

سپهرداد سری تکون داد و دوباره مشغول شد. خوشحال از جام بلند شدم و بابت غذا ازش تشکر کردم و رفتم بیرون و پشت میزم نشستم.

حقته آقا مهداد حالا که ته دیگ گیرت نیومد می فهمی نباید سر یه تیکه ته دیگ جنگ گربه ها راه بندازی. وحشی با اون چنگال زدنش.

***

یه 2 روزی هست که سپهرداد رسما" شده آشپزمون. هر روز هم ته دیگها و غذاهای خوشمزه درست می کنه. منم ذوق مرگ میشم. اما این مهداد بدبخت هنوز روحشم از ته دیگا خبر نداره. یه وقتهایی دلم براش می سوزه.

یه چند باری که جلوم بود خبیث نگاش کردم و لبخند زدم. اما اون بدبخت بی خبر از هر جا فقط گیج و با تعجب به نگاه خبیثم خیره شد. آخرشم چیز یدست گیرش نشد و رفت پی کارش.

چقدر حال میده نامحسوس تلافی کنی.

مهداد

با شونه ام در رستوران و هل دادم و وارد شدم. دستام پر نایلونای خرید بود.

چشمم افتاد به رستوران پر آدم.

ببین چه خبره اینجا... این همه مشتری با هم. ایول ....

یه سریشون مشتریهایی بودن که هر روز میومدن و غذا می گرفتن می بردن اما امروز اومده بودن و تو خود رستوران غذا می خوردن. چقدرم راضیه قیافه هاشون.

ازحق نگذریم غذای سپهرداد خیلی خوشمزه است.

برگشتم که برم تو آشپزخونه که توی ظرف غذای یکی از مشتریها چشمم به یه ته دیگ نونی افتاد. چشمهام رو ته دیگ ثابت مونده بودو فقط اون ته دیگ توچشمم بود، ایستادم. با دقت بیشتری نگاه کردم. نه چشمهام اشتباه ندیده بود واقعا" غذاش ته دیگ داشت. نه تنها غذای اون بلکه غذای کل آدمهای روی اون میز ته دیگ داشت.

یه نگاه کلی به غذاهای بقیه انداختم. کل رستوران غذاهای ته دیگ دار می خوردن.

اما ما که ته دیگ نداشتیم. برنج بخار پز ته دیکش کجا بود؟ اما خوب اینا که ته دیگ با خودشون نیمارن رستوران.

سریع رفتم ببینم چه خبره. نیکو پشت میزش نبود. علی نشسته بود رو صندلی بغل میز. تا منو دید از جاش بلند شد و یسلام کردذ و چند تا نایلون و از دستم گرفت.

من: علی نیکو خانم کجان؟

علی:یه توک پا رفتن تا بالا و برگردن. منم نشوندن اینجا که اگه کسی اومد راش بندازم.

آهانی گفتم و رفتم سمت آشپزخونه.

سپهرداد مشغول کار بود. سرویس می پیچید.

من و علی که وارد شدیم سرش و بلند کرد و بهمون سلام کرد.

من: سلام. سپهرداد این ته دیگا روی غذای مشتریها از کجا اومده؟

سپهردا دستهاش و شست و اومد کنار اپن ایستاد و گفت: من درستشون کردم.

وارفتم

با تعجب گفتم: تو درست کردی؟ ولی حاجی می گفت نمیشه.

سپهرداد: قلق داره.

من: امروز درستشون کردی؟

سپهرداد: نه 2 روزی میشه درست می کنم. نیکو گفت بزارم رو غذای مشتریها.

اخمام تو هم رفت. خلقم تنگ شد. 2 روزه ته دیگ درست می کنه و من نمی دونستم؟ اونم چیز به این مهمی و؟ حالا رو غذای مشتری گذاشتن به درک چرا کسی به من نگفت که منم بخورم؟

اونقدر به خاطر ته دیگا عصبی شدم که فرصت فکر کردن به اینکه سپهرداد نیکو رو بدون پسوند و پیشوند صدا می کنه نداشتم. به درک. هر چی می خواد صداش کنه اصلا بهش بگه اقدس به من چه؟

ته دیگا مهم بود که من بیخبر بودم ازشون.

با اخم گفتم: چرا کسی به من چیزی نگفت؟ ناسلامتی منم تو ی این رستوران شریکم. برگ چغندر که نیستم. شاید منم یم خواستم بخورم.

مس دونستم عصبیم و داغ کردم. اما دست خودم نبود. علی بی سر و صدا نایلونای خرید و گذاشت گوشه آشپزخونه و فلنگ و بست. من موندم و سپهرداد.

من تو اوج عصبانیت به خاطر یه ته دیگ و سپهرداد آروم و ریلکس همراه یه لبخند.

لبخندش اعصابم و تحریک می کرد. می خواستم برم بکوبمش به دیوار که فکش بسته بشه.

دیگه متین آروم و سنگین نبودم. بد قاطی بودم.

سپهرداد با همون لبخند مزخرفش دستهاش و گذاشت روی اپن و بهش تکیه داد و گفت: فکر کنم نیکو نمی خواست به تو ته دیگ برسه. برای همینم گفت بزارم رو غذای مشتریها.

خونم به جوشش در اومد. یعنی اگه داد می کشیدم رستوران رو سرمون خراب می شد. ببینم این دختره ی نیم وجبی چه کارها که نمیکنه. هی من آقا منشانه رفتار می کنم اون نمی زاره.

سپهرداد خندید و تکیه اشو از اپن برداشت و گفت: ولی من هم دیروز و هم امروز برات کنار گذاشتم. دیروز نیومدی سراغش گفتم شاید نخوایش. اما امروز اومدی. بیا بشین برات غذا بکشم.

حرفش مثل آبی بود که رو آتیش بریزن. یه دفعه آروم شدم. همین که می دونستم ته دیگ هست برام کافی بود.

رفتم آروم رو تخت نشستم. با دقت به حرکات سپهرداد نگاه کردم. نه انگاری اونقدرها هم که در موردش بد فکر می کردم پسر بدی نبود. حداقل یکم مرام و معرفت داشت. بیشتر از اون دختره ی نق نقو.

صاف نشستم. ایندختره رو منم اثر گذاشته دارم مثل اون غر غرو میشم. باید ازش دوری کنم وگرنه بعد 9 ماه یه مهداد خاله زنک بر می گرده خونه آقاجون.

سپهرداد برام غذا کشید و من با لذت همه رو تا ته خوردم. با هر لقمه ای که می خوردم تو فکرم یه خط و یه نشون برای نیکو می کشیدم.

غذامو با صبر خوردم. از جام بلند شدم و سینی غذامو گذاشتم تو اپن و با یه لبخند یه ضربه به شونه سپهرداد زدم و صمیمی گفتم: عالی بود رفیق دستت درد نکنه.

یه لبخندی زد و گفت: نوش جونت.

از آشپزخونه بیرون اومدم. نیکو پشت میزش نشسته بود و با یه دختر جوون حرف می زد.

به روی خودم نیاوردم که از قضیه ته دیگها خبر دارم. بزار با خودش خوش باشه که تونسته منو از ته دیگ خوردن بندازه.

اومدم از پشتش رد بشم که صدام کرد.

ایستادمو بهش خیره شدم. با دست دختر جوون و نشون داد وگفت: آقای متین ایشون نازی خواهر نازگل هستن.

برای دختر سری تکون دادم و گفتم: خوشبختم.

خواهره نازگله که باشه خوب به من چه ربطی داره. این نیکو هم چل میزنه ها.

با استفهام خیره شدم به نیکو که یعنی به من چه که نازیه؟

نیکو لبخند گشادی زد و گفت: من به نازی گفتم می تونه بیاد اینجا بهمون کمک کنه.

ابروهام پرید بالا. کمک کنه؟ برای چی؟ به کی؟

اخمام رفت تو هم. با پوزخند گفتم: اه جدی؟ می خواد کمک کنه؟ خودتون گفتین بهشون؟

اونقدر لحنم با تمسخر بود که نیکو جا خورد. غافلگیر شده بود. دخنش جمع شد. لبخندش رفت. با تعجب بهم نگاه کرد.

سرش و برگردوند سمت نازی. از جاش بلند شد و یه اشاره به من کرد و آروم گفت: آقای متین میشه یه لحطه باهاتون حرف بزنم؟

خودش رفت سمت آشپزخونه منم مجبوری دنبالش رفتم.

خودش رفت سمت آشپزخونه منم مجبور شدم دنبالش برم.

دم در آشپزخونه ایستاد و برگشت سمت من.

صاف تو چشمهام نگاه کرد و گفت: آقای متین شما حالتون خوبه؟

این دختر فکر کرده مخم جا به جا شده. شاید واقعا" هم جا به جا شده باشه. از حرص مغزم تکون خورده.

یه پوزخندی زدم و با حرص مسیر نگاهمو به سمت چپ تغییر دادم دوباره برگشتم نگاهش کردم و با تمسخر گفتم: من خوبم شما خوبید خانم نیکو؟

خانم و با تاکید گفتم. من بعد این همه مدت، هنوز حرمت نگه می دارم و هی خانم خانم به نافش می بندم اونوقت این سپهرداد 2 روز نشده بهش میگه نیکو. حتما فردا هم به اسم صداش می کنه.

نیکو یه تکونی خورد و یه قدم رفت عقب.

دستهامو کردم تو جیبم و گفتم: این خانم با اجازه کی قراره بیاد تو این رستوران؟

لحنم اونقدر بد و تند بود که نیکو مات موند بهم. منتظر بودم طلبکار بگه با اجازه خودم تا حسابی حالشو بگیرم و بنشونمش سر جاش اما در کمال تعجب مظلوم گفت: فکر کردم اگه بیاد به عنوان کمک آشپز کارتون کمتر میشه. همه اش یا خریدین یا تو آشپزخونه.

متعجب بهش نگاه کردم. خدایی فکر نمی کردم این حرف و بزنه. اصلا انتظارش و نداشتم. یکمم از لحنم خجالت کشیدم. ولی نه اونقدر که از موضعم پایین بیام ، سعی کردم اون حس پشیمونی رو از خودم دور کنم .

با اخم گفتم: به هر منظوری که می خواستین بیارینش اینجا باید با من مشورت می کردین. یادتون که نرفته ما اینجا شریکیم. شده من یه کاری و بدون مشورت با شما انجام بدم؟

نیکو چشمهای مظلوم شده اش و دوخت تو چشمهام و آروم گفت: نه ...

نگاه مظلومش ناراحتم می کرد. یه جورایی داشتم از رفتارم عذاب می کشیدم اما بازم بدون توجه به نگاهش مصمم گفتم: خوب پس حرفی نمونده این خانم نمیان اینجا.

این و گفتم و با یه لبخند خوشحال از حس رضایتی که بهم دست داده بود برگشتم برم که نیکو جلوم ایستاد.

اگه به موقع متوقف نمیشدم می خورد بهم. صاف تو چشمهام زل کرد و با اون چشمها که شکل بچه گربه های خیس بود بهم نگاه کرد و التماس آمیز گفت: تروخدا. یعنی راه نداره؟ من واقعا" نمی تونم یه آدم امیدوار و این جوری نا امید کنم. این دختر به این کار احتیاج داره. خواهش می کنم.... همین یه بار ....

اونقدر تو اون نگاه مظلوم و معصوم غرق شدم که برای یه لحظه همه چیز و فراموش کردم و بی اختیار گفتم: باشه.. بیاد...

نیکو خوشحال یه پرشی کرد و دستهاش و بهم کوبید و یه تشکر هول هولکی گفت و رفت پیش نازی.

من متحیر موندم که این باشه چی بود که از دهنم پرید؟ اصلا چی شد که به حرفش گوش دادم؟

خودمم نمی فهمیدم. در هر حال حرفی بود که زده بودم و نمی تونستم پسش بگیرم.

بی خیال همه چیز شدم و از در پشتی رستوران رفتم بیرون.

****

کتری و پر آب کردم و دکمه اشو زدم تا جوش بیاد. حوله به دست رفتم تو دستشویی. دست و صورتمو شستم. مسواکم و زدم و داشتم صورتمو اصلاح می کردم. تو آینه به صورت کفیم خیره شدم. یاد دیروز و ته دیگ ها افتادم. یاد وا دادن بی موقع خودم و رضایت برای اومدن نازی. از دست خودم عصبانی بودم. از نیکو هم عصبانی بودم.

از اون به خاطر کارش از خودم به خاطر اینکه وقتی باید مقتدرانه و محکم می بودم شل شدم.

دستی به کفهای صورتم کشیدم. خودشه.....

یه لبخند کج زدم. یه حس عجیب داشتم که مدتها بود ازم دور شده بود. حس یه پسر بچه نوجون و شیطون که با یه دختر بچه کل انداخته و همه غیرتش و انرژیش و پای این گذاشته که کم نیاره.

این کارها از من بعید بود اما خوب .... می خواستم جبران کنم.

همه اش با این جمله که، نیکو خودش شروع کرده و این به اون در، به خودم دلداری می دادم.

صورتمو زدم. کاری که باید و انجام دادم. در و باز کردم و رفتم بیرون. مشغول خشک کردن صورتم بودم که در هال باز شد و نیکو خواب آلود وارد شد.

خودشه. ایول.... دستت درست مهداد ....

چند بار دیده بودم که وقتی بیدار میشه به زور چشمهاش و باز می کنه. معمولا" چشم بسته می رفت تو دستشویی.

به زور جلوی خنده امو گرفتم که لوم نده. یه سلام زیر لبی گفتم و رفتم تو آشپزخونه. چایی و دم کردم و منتظر موندم.

برای خودم تو فنجون چایی ریختم. یکم سرد شد. با لبخند فنجون و بلند کردم و بردم سمت لبم. گوشهامو تیز کرده بودم. الان دیگه وقتش ....

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ آآآآآآآآآآآآآآآآآ ................................

صدای جیغ نیشام از تو دستشویی بلند شد. لبخند بزرگی زدم. کارم حرف نداشت. منتظر همین عکس العمل بودم. خیلی خونسرد چایی و گذاشتم رو اپن و آروم رفتم سمت در هال.

حقش بود ....

ساعت کنار تختم زنگ زد. اه لعنتی. چقدر از این زنگ ساعت بدم میومد. با دست محکم کوبیدم رو ساعت. یهع بار وقتی گوشیم و ساعت گذاشتم و صبح ساعت 4 زنگ زد اونقدر خوابم میومد که به حد انفجار عثبانی شدم و بدون اینکه بفهمم محکم گوشیو کوبیدم به دیوار و دل و جیگرش و ریختم بیرون.

.

از صدای برخورد گوشی مثل جن زده ها بیدار شدم و فهمیدم چه غلطی کردم. از اون روز به بعد رفتم خیلی شیک یه ساعت زنگدار خریدم که دیگه گوشیمو به باد که نه به دیوار ندم.

از جام بلند شدم و خواب آلود با چشمهای بسته کورمال کورمال رفتم بیرون.

در هال و که باز کردم از لای چشمهای نیمه بازم مهداد و دیدم که حوله به دست ایستاه بود و حوله رو به صورتش می کشید. زیر لبی یه سلامی کرد. نمی دونم جوابش و دادم یا فقط سر تکون دادم.

رفتم تو دستشویی. کارامو کردم و صورتم وشستم اما هنوز چشمهام و به زور باز می کردم. یه دقیقه خوابم یه دقیقه بود حتی در حالت ایستاده.

مسواکم و برداشتم. اگه مسواک زدنم و بیشتر طول میدادم بیشتر می تونستم چشمهامو بسته نگه دارم. چون مسواک زدن به چشم باز نیاز نداشت. دست دراز کردم و خمیر دندون و برداشتم.

یکم مالیدم روی مسواک و مسواک و بردم تو دهنم. 2 ثانیه نشد که حس کردم دهنم داره کف می کنه. نه کف معمولی خمیر دندون یه کفی که انگار رفته رفته زیاد میشد و حجم پیدا می کرد.

با وحشت چشمهامو باز کردم و تو آینه به خودم و دهنم نگاه کردم.

تا حد ممکن آرواره ها و دهنم و از هم باز کردم و از ته حلقم جیغ بلندی کشیدم.

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ آآ ...................

با وحشت به دهنم نگاه کردم. وای خدا مثل سگهای هار شده بودم که از دهنشون کف بیرون میومد. یه لحظه به این فکر کردم که نکنه سگی گازم گرفته باشه و هار بوده و منم گرفتم. اما نه ...

سریع مسواکم و بلند کردم. مسواکمم داشت کف می کرد. بالا آوردمش و بوش کردم. این دیگه چی بود؟

خمیر دندون و برداشتم. نــــــــــــــــــه ....

این که خمیر دندون نیست کف ریشه.....

سریع در کمد آینه رو باز کردم. من این و از جای مخصوص خمیر دندون برداشته بودم. به کل کمد نگاه کردم. خمیر دندون تو یه طبقه پایین تر بود.

خون به صورتم هجوم آورد. یه حس عصبانیتی مثل مار به دورم پیچید . در حد انفجار بودم.

این نمی تونست اتفاقی باشه. توی این چند ماه هیچ وقت، توی هیچ روزی جای این خمیر دندون عوض نشده بود. بر فرض که مهداد یادش رفته بود خمیر دندون و بزاره سر جاش چه جوری شده که کف ریشش رفته جای خمیر دندون؟

میکشمت مهداد. میکشمت ..

لعنتی حتما" قضیه ته دیگها رو فهمیده که تلافی کرده. حقت بود. فکر نکن ساکت می مونم. می دونم چه بلایی سرت بیارم. منو خاک بر سر و بگو که برای سبک کرذن کار این نفله گفتم نازی بیاد. چقدرم برای استخدامش التماسش کردم. اصلا" به من چه انقدر کار کن که جونت در بیاد.

به زور دهنمو شستم. لامصب مگه پاک می شد. هر بار که دهنمو پر آب و خالی می کردم یه فحش به مهداد می دادم. بد حرصی شده بودم.

بعد کلی مکافات دک و دهنمو تمیز کردم و 6 بار مسواک زدم تا کلامل حس کنم همه کفها از دهنم پاک شده. بازم وقتی یادش می افتادم چندشم میشد.

رفتم بیرون و حاضر شدم. دلم نیومد حتی یه چایی بخورم همه اش فکر می کردم الانه که کفها بره تو حلقم.

رفتم تو رستوران و نشستم پشت میز. مثل عقاب چشم تیز کردم. مهداد مشغول کار بود. داشت روی میزا رو دستمال می کشید. زیر چشمی بهم نگاه می کرد و یه لبخند ریزم رو لبهاش بود.

چشمهام و ریز کردم. حرصم بیشتر شد. می کشمت.....

داشتم تو فکرم به مهداد بد و بیراه می گفتم که در باز شد و نازی اومد تو . از همون دم در به هر دومون سلام داد و اومد جلو.

بهش لبخند زدم و گفتم: سلام عزیزم. صبحت بخیر. برو تو آشپزخونه سپهرداد داره کار می کنه. اون بهت میگه چی کارا باید بکنی؟

تشکر کرد و رفت تو آشپزخونه.

کل صبح و نقشه کشیدم تا تلافی کنم اما چیزی عایدم نشد. می خواستم برم دوباره ته دیگا رو نیست و نابود کنم تا دوباره بهش هیچی نرسه اما نمیشد چون مهداد کل صبح و تو آشپزخونه ور دل سپهرداد مونده بود که نکنه یه وقتی من برم سراغ ته دیگها.

لعنتی ....

دست به سینه پام و انداختم رو پام و به بیرون رستوران خیره شدم. در صدایی کرد و علی وارد شد. یکم حالش عجیب بود انگار استرس داشت.

اومد جلوی میز ایستاد و سلام کرد. دستهاشو تو هم پیچید و سر به زیر گفت: نیکو خانم... ببخشید می خواستم اگه بشه امروز ظهر و بهم مرخصی بدین.

چشمهام گرد شد. مرخصی اونم تو ظهر؟ پس سفارشا چی؟

صاف نشستم و گفتم: مرخصی برای چی؟

علی سرش و بیشتر خم کرد و گفت: خانم نازگل حالش خوب نیست. باید ببرمش بیمارستان.

نگران گفتم: نازگل؟ چرا نوبت دکتر داشت؟

علی: نه خانم یکم مشکل داره نگرانه میگه بریم دکتر تا مطمئن بشه.

کار به جهنم بچه نازگل مهمتر بود. فوقش امروز سفارشات پیکیو قبول نیم کردیم. یه روز که هزار روز نمیشه.

تند گفت: باشه علی آقا شما برید. من و هم بی خبر نزارید.

علی خوشحال لبخندی از سر قدر دانی زد و کلی تشکر کرد و رفت. مجبوری از جام بلند شدم. باید به مهداد می گفتم. پسره اورانگوتان. سرفتم تو آشپزخونه. نازی و سپهرداد مشغول کار بودن و این مهداد نفله رسما" هوله می رفت و کاری نمی کرد.

رفتم جلوش. تعجب کرد و منتظر نگام کرد. بدون توجه بهش. بدون اینکه نگاش کنم گفتم: علی مرخصی گرفت.

حرفهای علی وب راش تکرار کردم. نازی هم شنید و نگران شد. رو کردم به نازی و گفتم: عزیزم نگران نباش. برو یه زنگ بهشون بزن تا خیالت راحت بشه.

نازی تشکر کرد و رفت سر کیفش و موبایلش و برداشت و رفت بیرون. مهدادم گفت مشکلی نیست. امروز سفارش پیکی نمیگیریم.

چیش.. خیلی هنر کردی. خودم گفته بودم. سری تکون دادم و رفتم بیرون.

کم کم زنگ زدنا و سفارش دادنا و مشتری اومدنا شروع شد. مشتریهای حضوری و راه می نداختم و سفارشای تلفنی و بی خیال میشدم. صبح هوا آفتاب بود اما الان که ساعت حدود 3 ظهره هوا تیره شده بود و گرفته بود. ریز ریز بارون میومد.

تلفن زنگ زد و گوشیو برداشتم. یکی با داد تو گوشی گفت: الــــــــــــــو ....

چشمهام گرد شد. مجبور شدم برای کر نشدن گوشیو از گوشم فاصله بدم.و اوا باز این گوسفند فروشه زنگ زد.

یارو سفارش 6 تا غذا با مخلفات داد. اومدم دهن باز کنم تا بگم امروز پیک نداریم که یهو خفه شدم.

سفارشا رو کامل گرفتم و گوشی و قطع کردم.

یه 5 دقیقه بعد مهداد غذا به دست اومد بیرون. غذاها رو تو نایلون پیچیده بود، گذاشتشون رو میز و گفت: 6 تا غذاو سرش و چرخوند اما کسی که صاحب غذاها باشه رو پیدا نکرد.

مهداد: پس کو مشتری؟

متعجب گفتم: مشتری؟ هــــــــــی ... ( محکم با دست زدم به پیشونیم و گفتم) وای یادم رفت امروز پیک نداریم. انقدر که یارو بلند حرف می زد فقط می خواستم زود قطع کنم. برای همینم تند سفارشا رو گرفتم.

سپهرداد با چشمهای گرد گفت: خوب الان چی کار باید بکنیم؟

شرمنده گفتم: باید غذاها رو ببرین.

مهداد متعجب گفت: ببرم؟ کجا؟ من که اینجا رو بلد نیستم.

سریع گفتم: جای دوری نیست. نزدیکه. همین مرتع پشت رستورانه. یکم برید پایین میرسید بهشون.

آرومتر گفتم: گوسفند فروشان. تو یه اتاقکن. راحت پیداشون می کنی.

حرصی چشمهاش و بست و نفس عمیقی کشید.

چشمهاشو باز کرد و گفت: باشه. بدین ببرمشون. دست کرد تو جیبش و سوییچ ماشینش و در آورد.

یه لبخند خبیث اومد رو لبم. سریع جمعش کردم. صورتمو ناراحت کردم و گفتم: می خواید با ماشین برید؟

براق شد سمتم و گفت: نه پس پیاده میرم.

خنده ام گرفت. پیاده بری برات بهتره آقا مهداد.

سرمو انداختم پایین و آروم گفتم: نیم تونین با ماشین برین.

مهداد: چرا اونوقت؟

سرم بلند کردم و گفتم: چون اونجا ماشین رو نیست.

با بهت نگام کرد و متعجب گفت: پس چه جوری برم؟ با چشم و سر اشاره ای به بیرون کردم.

مهداد ب تعجب بیشتر نگام کرد. دوباره اشاره کردم. رد اشاره امو گرفت و گفت: خوب که چی؟ اون بیرون فرش پرنده است ببرتم؟

لبهامو جمع کردم تا نخندم.

من: نه فرش نیست ولی موتور هست...

تقریبا" فریاد زد.

مهداد: چــــــــــــــــــــــــ ـــی ؟؟؟؟

چشمهامو گرد کردمو بی گناه گفتم: خوب چی کار کنم. اگه با موتور نمی رید پیاده هم می تونین برسین بهشون.

اخم غلیظی کرد. دوباره برگشت و به بیرون نگاه کرد.

چشمهاش گرد شد و گفت: داره بارون میاد.

ابروهامو خبیث انداختم بالا. بله که میاد. حالا با موتور برو جونت در آد.

مهداد یکم آرومتر و مظلوم گفت: نمیشه حالا این غذاهه رو بی خیال بشیم؟؟؟

سریع اخم کردم و گفتم: نخیر ... بدقول میشیم دیگه بهمون زنگ نمی زنن. تازه غذاشونم کم نیست. 6 تاست با مخلفات. زودتر هم ببرید بهتره. غذاشون داره سرد میشه.

مهداد یکم نگاه کرد ولی وقتی دید روم اثر نداره. با حرص کیسه های غذا رو برداشت و رفت بیرون.

از دور می دیدمش. داشت با موتور کشتی می گرفت. 3 دقیقه ای طول کشید تا تونست روشنش کنه. مثل خرچنگ چارچنگولی سوارش شده بود و تقریبا" شکمش رو دسته جلوی موتور بود. مرده بودم از خنده.

بالاخره دور زد و رفت. تا جایی که می تونستم دیدش زدم. کامل که محو شد پوکیدم از خنده.

به زور اون موتور قراضه رو روشن کردم. لامصب بد رو اعصابم رژه میرفت هی از این طرف و اون طرف می افتاد. وای نمیستاد بی صاحاب.

در کل از موتورخوشم نمیومد. وقتی 10 سالم بود یه بار از پشت موتور باغبون پدربزرگم افتادم و این سراغازی شد که دیگه سمت موتور نرم.

الانم به خاطر این دختره نیشام مجبور شدم سوارش بشم نمی خواستم جلوش کم بیارم. همینم مونده بود این دختره بفهمه من از موتور بدم میاد.

چه هوای مزخرفی هم هست. اینجا همیشه آفتاب بود حالا همین یه امروز که من باید خر سواری کنم بارون میاد مثل چی ...

همه چی دست به دست هم دادن تا امروز رو برام به گند بکشونن ..اون از نیشام و اون موتور قراضه، اینم از هوا ...

سرمو بلند کردم و به آسمون نگاهی انداختم و با خودم گفتم : خدایا کرمت رو شکر.

به زور لخ لخ کنان و تلق تلق کنان خودمو رسوندم به مرتع. جاده اش انقدر افتضاح بود و گل شده بود که موتور مدام توش گیر می کرد. آخرم مجبور شدم پیاده شم و هلش بدم. پام تا مچ گلی شده بود و با هر قدم گلا می پاشید به شلوارم. افتضاح شده بودم.

دندونامو از عصبانیت رو هم فشار دادمو گفتم : نابودت می کنم نیشام . می دونم از قصد این سفارش و گرفتی. می خواستی اینو به کفهای صبح در کنی.

به یه جایی رسیدم که سرازیری بود و نمیشد با موتور رفت.

موتور و همون جا ول کردم و غذاها رو برداشتم و رفتم پایین. بارون هنوز میومد و همه جا رو به گند کشیده بود.

با احتیاط و آروم راه می رفتم. اما زمین خیلی لیز بود و به خاطر سرازیری بدتر هم شده بود. یک دفعه پام رو یه قسمت خیلی لیز رفت و سر خوردم. اومدم با تکون دادن دستهام تعادلمو حفظ کنم اما بدتر از عقب افتادم پایین و نشستم تو گلا.

به کل هیکلم به فنا رفته بود. زیر لب مدام نیشام رو لعنت میکردم . به زور از جام بلند شدم و با احتیاط بیشتری راه رفتم.

بعد حدود 10 دقیقه پیاده روی بین گلا و زیر بارون رسیدم به اون اتاقک بلوکی که نیشام می گفت. رفتم جلوی در آهنیش ایستادم و در زدم.

بوی بد گوسفند باعث شد به بینیم چین بندازم.

یه مردی حدود 30-35 ساله در و باز کرد. یه جور بدی به سر تا پام نگاه کرد و اخم کرد.

با صدای خشنی گفت: چیه؟؟؟

من: غذا سفارش داده بودین براتون آوردم.

مرد اخمش بیشتر شد.

مرد: ما یک ساعت پیش سفارش دادیم الان چه وقت غذا اوردنه؟

من: آقا می بینید که هوا خرابه مسیرتونم بده.

مرد عصبی گفت: مسیر ما بده؟ چه طور وقتی علی میاره غذا رو زود می رسه مسیرمونم خوبه. اصلا می دونید چیه ما این غذا رو نمی خوایم. پشیمون شدیم.

معترض اومدم دهنمو باز کنم که بی توجه به من روشو برگردوند سمت داخل اتاقک و نمی دونم به کی گفت: یارو گند و کثافت ازش بالا میره انتظار داره از دستش غذا هم بگیرم.

فقط خشکم زد. یه نگاهی به هیکلم انداختم. درسته که گلی شده بودم اما هنوز بوی عطری که صبح زده بودم میومد. یعنی وضعیت من از اینجا که بوی گوسفند میده بدتره؟؟؟

مردک آشغال... من با این همه بدبختی این غذاها رو به اینجا رسوندم حالا میگه نمی خواد. با حرص یه لگد زدم به دیوار که پام شدید درد گرفت.

مهداد خیلی خری باید به در لگد می زدی نه دیوار.

اونقدر عصبی بودم که در و دیوار و از یاد بردم. با همه حرصم راهی که با بدبختی اومده بودم و برگشتم.

یه لگدم به چرخ موتور زدم که بعد عین سگ پشیمون شدم چون همون لگده کار موتور و ساخت و دیگه روشن نشد.

هر جوری بود موتور و تو گلا پیش بردم و 4 تا مغازه قبل رستوران دادمش دست تعمیرکاری که مشتریمون بود و گفتم هر جور شده تا فردا درستش کنه.

غذا به دست راهی رستوران شدم. نایلون غذاها گلی شده بود و توش قرمز. فکر کنم در قیمه ها باز شده بود و همه ریخته بودن بیرون. به درک...

به رستوران رسیدم. از پشت شیشه ها نیکو رو دیدم که با نیش باز بهم نگاه می کرد. دختره ... شیطونه میگه برم بزنم هیکلشو مثل خودم گلی کنم و یه دل سیر بهش بخندم.

دختره لوس...دختره ی....استغفرالله .

از زور حرص و عصبانیت ادب و تربیت و بوسیده بودم گذاشته بودم کنار.

خواستم از در جلو برم تو دیدم هم 2 تا مشتری نشسته تو رستوران هم با هر قدمم یه ردی از گل جا می زارم.

برگشتم عقب و از در پشتی وارد شدم. یه سره رفتم تو آشپزخونه. نازی و سپهرداد مشغول صحبت بودن که تا چشمشون به من افتاد متعجب اومدن سمتم. با حرص جلو رفتم و غذاها رو کوبیدم رو اپن و ولو شدم رو صندلی. خدا رو شکر صندلیش از این اداره ایها بود که بعدا" راحت تمیز میشد. انقدر تو این چند وقت مجبور شده بودم میز و صندلی دستمال بکشم و زمین جارو کنم که به هر کثیفی حساس شده بودم.

نازی یه لیوان آب برام آورد از دستش گرفتم و تشکر کردم.

سپهرداد بهش اشاره ای کرد. نازی بی حرف رفت بیرون.

سپهرداد: چه بلایی سرت اومده پسر؟؟؟ با خودت چی کار کردی؟

با حرص تیز نگاش کردم و گفتم: من چی کار کردم؟ من چه بلایی سر خودم آوردم؟ اینا دست گله اون نیکو خانم گله. ببین چی کارم کرده ... دختره ...

خواستم 4 تا فحش آبدارحواله اش کنم تا لااقل خالی شم اما جلوی سپهرداد نمی خواستم بلند بگم. هر چی باشه نیشام رئیسه و اون زیر دست. این جوری حرمتها شکسته میشد. 4 تا فحش حسابی تو دلم بهش دادم و دوباره گفتم: قسم می خورم این دختره موزی می دونست اونجا چه شولابیه و از قصد منو فرستاد.

سپهرداد متعجب گفت: چی میگی؟ کی تو رو کجا فرستاد؟

با حرص کل ماجرا رو براش تعریف کردم. غش غش میخندید. با هر قهقه اش حرصم بیشتر در میومد.

خندیدنش که تموم شد از جاش بلند شد و گفت: برم برات غذا بکشم لااقل شکمت سیر باشه. تو هم انقدر حرص نخور.

من و نیکو همیشه ساعت 4 غذا می خوردیم. وقتی سرمون خلوت میشد و مشتریها همه می رفتن و در مغازه رو می بستیم.

سپهرداد یه سینی غذا کشید. مشکوک به غذاها نگاه کردم. یه بشقاب غذا بود با مخلفات.

من: اینا برا کیه؟

سپهرداد بی تفاوت گفت: برای نیکو.

چشمهام و ریز کردم. حتی اسمشم عصبیم می کرد. با حرص از جام بلند شدم. رفتم بالا سر سینی غذا. ببین دختره چه خوش اشتهام هست. برای خودش قیمه سفارش داده. از زور حرص چشمام دو دو می زد و لبهام رو هم فشرده می شد.

سریع رفتم سمت کابینتها. از توشون ظرف فلفل و نمک و در آوردم.

رفتم سراغ برنج. هر چی می تونستم توش نمک ریختم. از اون ورم کلی فلفل خالی کردم تو خورشتش. بی اختیار مثل یه پسر بچه لجباز شده بودم. کارهام دست خودم نبود. تو زندگیم تاحالا با کسی این جوری لج نکرده بودم اما این دختره ....

بد کوفتی بود ...

لحظه آخر قاشقش و برداشتم و با همه حرصم زبونم و آوردم بیرون و یه لیس درست و حسابی هم به قاشقه زدم و دوباره گذاشتمش سر جاش.

این دختر عقلمو از بین برده بود.

سپهرداد همون لحظه برگشت سمتم. با تعجب بهم نگاه کرد و گفت: داری چی کار می کنی؟

بی تفاوت و خونسرد برگشتم سمتش. اونقدر از کارم راضی بودم که آروم آروم شده بودم با تصور قیافه ی نیکو بعد از خوردن غذا لبخند خبیثی زدم.

من: کاری که می خواستم و کردم. می تونی غذای نیکو رو ببری براش.

اینو گفتم و رفتم سمت در آشپزخونه.

سپهرداد: کجا میری مگه غذا نمی خوری؟

بدون اینکه برگردم سمتش گفتم: نه میرم دوش بگیرم این جوری چیزی از گلوم پایین نمیره.

دستمو گذاشتم رو دستگیره در و بازش کردم. برگشتم سمت سپهرداد داشت سینی به دست میومد سمت در.

ایستادم و در و براش باز نگهداشتم. سینی به دست از کنارم گذشت. لحظه آخر دلم برای نیشام سوخت. سپهرداد و صداش کردم. برگشت سمتم.

آروم گفتم: یه چلو کوبیده برای نیکو درست کن.

سپهرداد با تعجب به ظرف غذا اشاره کرد و گفت: ولی نیکو قیمه خواسته.

من: اینو بهش بده ولی چلو کوبیده هم براش حاضر کن. فکر نکنم بتونه این غذا رو بخوره.

در و ول کردم و از کنار سپهرداد رد شدم و به دهن باز از تعجبش اعتنایی نکردم.

وای که چقدر قیافه مهداد با اون هیکل گلی خنده دار بود. یعنی داشتم می پوکیدم از خنده. بدبخت اونقدر نابود بود که نتونست از در جلوی رستوران بیاد تو رفت که از در پشتی بیاد. حیف که مشتری داشتیم وگرنه می رفتم ببینم در چه حاله یکم بخندم.

به دو دقیقه نکشید که نازی اومد بیرون. سریع برگشتم سمتش و گفتم: نازی تو آشپزخونه چی شد؟ مهداد چشه؟

نازی ناراحت گفت: وای نیشام خانم ...

تو همون حال گفتم: خانم و ول کن نیشام. راحت باش.

نازی: وای نیشام اگه بدونی آقای متین گلیو ملی اومدن تو آشپزخونه. انقدرم عصبانی بود که کارد می زدی خونش در نمیومد میگم نکنه تصادف کرده باشه؟

خنده ام گرفته بود. وسط خنده یه نگاه عاقل اندر سفیهی بهش کردم و گفتم: نازی حرفی می زنیا. تصادف کرده باشه خونی میشه نه گلی.

سری تکون داد و متفکر گفت: راست میگیا.

اونقدر خوشحال بودم که از زور خوشحالی گشنم شده بود. منتظر نشستم تا سپهرداد غذامو بیاره.

چون مشتری بود ترجیه دادم پشت میز خودم غذا بخورم. یکم با نازی حرف زدیم تا سپهرداد سینی به دست اومد سمتمون.

بوی غذا که بهم رسید دلم ضعف رفت. خوشحال با نیش باز مثل نخورده ها خیره شدم به سینی تا رسید به میز. سپهرداد غذا رو رومیز گذاشت و برگشت سمت آشپزخونه.

منم یه تشکر اجمالی کردم و افتادم رو غذا. کل خورشت و ریختم رو برنجم و تا جایی که جا داشت قاشقم و پر کردم و فرو کردم تو دهنم و بدون وقفه شروع کردم به جوییدن.

یهو چشمهام زد بیرون. همچین سرفه کردم که کل غذای توی دهنم پاشید رو مونیتور.

نازی نگران گفت: چی شد؟

رسما" آتیش گرفته بودم و حلقمم می سوخت. قدرت جواب دادن نداشتم. فقط دستمو گرفتم به گلومو سرفه کردم.

اونقدر سرفه هام بد بود که نازی با وحشت اومد سمتم و چند ضربه زد به پشتم. با دست اشاره کردم آب می خوام. اما آب نبود جای آب بهم نوشابه داد. به زور درش و باز کردم و یه نفس سر کشیدم. عطشم یکم خوابید اما حلقم هنوز می سوخت.

این دیگه چه کوفتی بود؟

با وحشت و چشمهای در اومده به غذا نگاه کردم و گفتم: یعنی ما امروز این غذا رو دست مشتریها دادیم؟

نازی با تعجب اومد کنارمو گفت: چی؟

به غذا اشاره کردم و گفتم: این غذا وحشتناکه. افتضاح.. حتی نمیشه سمتش رفت.

نازی با تعجب به غذا نگاه کرد. بعد به من.

نازی: غذا چشه؟ من امروز اینو خوردم خیلی خوشمزه بود.

با چشمهای گرد گفتم: تو به این میگی خوشمزه؟

نازی با تعجب دوباره به غذا نگاه کرد. خم شد و با چنگال یه مقدار از غذامو گذاشت تو دهنش.

دستمو جلو بردم که مانعش بشم اما دیر شده بود.

به 1 ثانیه نکشید که نازی هم غذا رو تف کرد بیرون و دست برد و ماست و برداشت و با یه حرکت درش و باز کردم و سر کشید.

حتی مهلت نداد با قاشقی چنگالی چیزی بخورتش.

ماسته که تموم شد با دست دهنش و پاک کرد و گفت: این چرا این جوری بود؟

من یه ساعت پیش خوردم این مدلی نبود.

با اخم گفتم: پس چرا این الان این جو....

تازه فهمیدم چی شده. حرفم نصفه موند. با حرص چشمهام و تابوندم. مهداد خدا خفه ات کنه. این زهر ماری چی بود به خورد من دادی؟

پسره انگار هنوز براش درس عبرت نشده. باید بلای بیشتری سرت بیارم تا بفهمی از این شوخی خرکیا با من نکنی؟

تو ذهنم برای مهداد نقشه می کشیدم که سپهرداد با یه ظرف چلو کوبیده اومد سمتم. با تعجب به غذا نگاه کردم و گفتم: این چیه؟

سپهرداد: مهداد گفت برات چلو کوبیده درست کنم.

پس کار کار خودش بوده. عذاب وجدانم می گیرن آقا.

با حرص کل چلو کوبیده رو خوردم و به مهداد فحش دادم.

***

از دیروز تا حالا هنوز تو فکر تلافیم اما هیچی به ذهنم نمی رسه. حتی تو خوابم به یادش بودم. نشسته بودم رو صندلی بغل اپن و متفکر چایی می خوردم که با صدای تکون شدید یه چیزی از ترس پس افتادم. سریع برگشتم پشتم و نگاه کردم.

اه کوفتت بگیره. بازم این لباسشویی. هیچ وقت به سر و صداهایی که از خودش در میاره عادت نمی کنم.

برا خودم به لباسشویی چشم غره می رفتم که یادم افتاد من لباس ننداختم توش. وا پس کی لباس گذاشته؟

لباسشویی بعد یه لرزش خاموش شد.

رفتم جلو. یکم صبر کردم و بعد درش و باز کردم یه نگاه به لباسها انداختم. اه اینا که مال مهداده....

نیشم تا بناگوش باز شد.

پسره از خواب و خوراک افتاده صبح کله سحر بیدار شده لباسهاشو بشوره.

خوشحال از جام بلند شدم و رفتم سمت اتاقم. از بین لباسهام یه تیشرت قرمز جیغ در آوردم و سریع دوییدم بیرون و رفتم تو آشپزخونه.

تیشرت و پرت کردم قاطی لباسها و در و بستم و از اول لباسشویی و روشن کردم.

ای جونم نیشام خانم. دست پنجولت طلا. تا این مهداد باشه که منو اونجوری به آتیش نکشه.

اه حالم بهم خورد. تا یاد غذای کوفتی دیروز می افتم حس می کنم نفسم داغ میشه.

یه خنده خبیث کردم و شیک رفتم لباس پوشیدم و حاضر شدم و رفتم پایین.

اصلا" به روی خودم نیاوردم که چی کار کردم یا مهداد دیروز چی کار کرده. فقط هر از چند گاهی که زیر زیرکی نگاش می کردم بی اختیار از اون خنده خبیثام میومد رو لبم.

امروز کلی مشتری داشتیم و من کلی لذت بردم از پول جمع کردن و شمردن. ساعت حدود 4 بود که سپهرداد اومد و گفت غذاها تموم شده.

خیلی خوشحال شدم. مهداد گفت حالا که غذا تموم شده و نمی رسیم دیگه تا شب خورشت درست کنیم امشب رستوران و تعطیل کنیم.

وای که چقدر حال کردم. خیلی این چند وقته خسته شده بودم. حوصله امم عجیب سر رفته بود.

نازی اومد و گفت: با اجازه من کارم تموم شده دیگه برم. می خوام امروز برم خونه نازگل.

منم خوشحال از جام پریدم و گفتم: ایول .. منم می تونم بیام؟ دلم برای نازگل تنگ شده.

نازی با لبخند گفت: حتما" بیا با هم بریم.

یه نگاه به سر تا پام کردم لباسم درست و حسابی بود. حوصله نداشتم تا بالا برم دیگه. با همونا می رفتم.

مهداد میزها رو تمیز می کرد.

رفتم جلوش و گفتم: آقای متین من با نازی میرم خونه نازگل.

مهداد یه سری تکون داد. نمی دونم اصلا" چرا بهش گفتم دارم میرم بیرون. فقط بر حسب عادت که همیشه به خسرو میگم دارم میرم بیرون حس کردم الان باید به یکی بگم.

از اونجایی که کسی و پیدا نکردم به مهداد گفتم.

خوشحال با نازی راه افتادیم سمت خونه نازگل.

مهداد

از پله ها رفتم بالا. خیلی خسته شده بودم. باید یکم استراحت یم کردم. از صبح یه سره داشتم می دوییدم. جونم در اومد.

خواستم برم تو اتاقم یکم دراز بکشم که یادم افتاد لباسهامو گذاشتم تو لباس شویی.

با حرص پوفی کردم. اه ...

باید می رفتم درشون می آوردم. تا حالا باید شستشوش تموم میشد و اگه لباسها بیشتر می موندن تو لباسشویی کپک می زدن و بو می گرفتن.

خسته راهمو کج کردم و وارد خونه شدم. رفتم تو آشپزخونه سراغ لباسشویی. خاموش بود. درش و باز کردم. یه تشت از زیر سینک برداشتم تا لباسهامو بریزم توش.

اومدم سراغ لباسها. با یه حرکت کل لباسها رو کشیدم بیرون و انداختمشون تو تشت. خواستم بلندشون کنم که چشمم خورد به یه لباس صورتی. چشمهام در اومد. این دیگه چیه؟ تا جایی که یادمه من لباس صورتی نداشتم.

با تعجب خم شدم سمت لباسه و از بین بقیه لباسها کشیدمش بیرون. بازش کردم و بالا آوردمش ببینم این دیگه چیه؟

یه تیشرت آستین کوتاه یقه دار بودو جنسش عالی بود اما ....

مات موندم به لباس. خیلی برام آشنا بود اما رنگش. تا جایی که می دونستم من صبح یه تیشرت سفید انداختم تو لباسشویی این چرا صورتی شده؟

سریع خم شدم و بقیه لباسها رو نگاه کردم. همه اشون رنگاشون عجیب غریب شده بودن. لباس آبیم، سبز آبی شده بود. لباسهای زیرم هر کدوم یه جور. نخهاشون یه رنگ خودشون یه رنگ.

این دیگه چه وضعش بود؟ انگار همه رو رنگ کرده بودن.

ولی من لباسی که رنگ پس بده ننداختم تو ....

چشمم خورد به یه لباس قرمز. اینم نداشتم.

درش اوردم یه تیشرت کوچولو موچولو بود. به زور شاید می تونستم جفت بازوهامو بزارم توش.

این لباس ....

با حرص دندونامو بهم فشار دادم و گفتم: نیشــــــــــــــــــــــ ـــام ....

دختره دیوونه ببین با لباسهای نازنینم چی کار کرد. خل و چل خسارت مالی چرا می زنی؟ بیام پولشو از تو حلقومت بکشم بیرون.

این چند روزه انقدر از دست کارهای این دختره حرص خورده بودم که تو زندگیم تا حالا این قدر عصبی نشده بودم. دیگه هیچ رقمه کارام دست خودم نبود. تو لحظه از زور عصبانیت دوست داشتم کله اشو بکنم. بعد که آروم میشدم پیش خودم به کارهای اونو و تلافی های خودم می خندیدم. نیشام دیوونه است باعث شده منم بالا خونه امو اجازه بدم.

با مشتهای گره کرده رفتم سمت اتاقش. در زدم. کسی نبود. یادم اومد با نازی رفته بودن پیش نازگل. دستمو به دستگیره گرفتم. آروم کشیدمش رو به پاییین. در باز شد. جای تعجب داره فکر کنم اون دفعه دیده بودم که در و قفل می کنه وقتی میره بیرون. اما چه بهتر. خوش به حال من...

آروم وارد اتاقش شدم. یه نگاه کلی به اتاقش انداختم. یه چیزی اومد تو ذهنم. رفتم سمت کشوهای میز توالتش. اولین کشو رو باز کردم. اوف ... چقدر سرخاب سفیداب. این دختر کی وقت میکنه این رنگ نقاشیها رو به خودش بماله.

بی فکر و با حرص دست بردم سمت لوازم آرایشش. چقدرم زیاد بود. اول از همه رفتم سراغ رژهاش. در اولیش و باز کردم. پیچوندمش تا ته بالا اومد. یه لبخند کج و مسخره به رژه زدم. با همه حرصم درش و محکم کوبیدم روش.

رژه له شد.

گذاشتمش سر جاش. همه رژها رو این جوری نابود کردم. تا تو باشی که دیگه کل لباسامو به فنا ندی.

دست بردم یه جعبه مثل آبرنگ و در اوردم . توش پر بود از رنگهای مختلف. با همه حرصم یکی یکی انگشتهامو تو رنگهاش فرو کردم و پیچوندم. سوراخ شدن بس که فشارشون دادم.

اونم گذاشتم سر جاش. از این سفید کننده ها هم داشت اونم گرفتم و با حرص ناخن کشیدم روش که پودر شن.

با هرخرابکاری عصبانیتم فروکش میکرد.

کارم که تموم شد با یه لبخند سراسر رضایت همه رو گذاشتم سرجاشون و در کشو رو بستم و از تو اتاق اومدم بیرون. تا تو باشی که تو لباسهای من تیشرت قرمز نندازی.

دختره خل یادش نبود لباسه رو برداره.

با تجسم حالت نیشام موقع دیدن لوازم آرایشش، قهقه بلندی زدم و با رضایت و خوشحالی رفتم سراغ لباسهام.

وای که چقدر بهمون خوش گذشت. کلی با نازی و نازگل گفتیم و خندیدیم.

نازی با اینکه خیلی آروم و کم حرفه اما بین حرفهامون یهو یه تیکه می ندازه که آدم روده بر میشه.

دم غروب از نازی و نازگل خدا حافظی کردم و برگشتم خونه.

از مهداد خبری نبود. رفتم تو آشپزخونه که برای خودم چایی درست کنم. مشغول بودم که در حمام باز شد و مهداد حوله به سر اومد بیرون.

یه شلوار پاش بود و بالا تنه لخت. حوله ی بزرگشم انداخته بود رو گردنش و با یه سرش موهاش و خشک می کرد.

چشمهام گرد شد. یکم هول کردم. نمی دونستم درسته اینجا بایستم یا نه. اما خوب خیلی ضایع بود که الان بدوام برم تو اتاقم.

بهترین کار یان بود که اصلا به روی خودم نیارم و به کارم ادامه بدم. رومو برگردوندم و رفتم سراغ کتری.

صدای سلامش و از پشت سرم شنیدم. یا ابولفضل این چرا اومد سلام کرد؟ الان برگردم این پسره لخت باشه که من می میرم از خجالت.

یکم دستپاچه شدم. سعی کردم خونسرد باشم. چشمهام و انداختم پایین و خیلی آروم برگشت.

اههههه این کی خودشو پوشوند؟ یه نگاهی به تیشرت حلقه ای که تنش بود کردم.

خاک بر سرت نیشام این پسره اصلا" لخت نبود لباسش کرمه فکر کردی چیزی تنش نیست. نه که آستینم نداشت سریع ذهنم رفت سمت حمام و لختی. بس که من بی شعور و منحرفم.

جوابش و دادم. یکم دقیق نگاش کردم. تو نگاهش هیچ نشونی از اینکه فهمیده باشه من چه بلایی سر لباسهاش آوردم نداشت. یه لحظه چشمهام گرد شد. لباس ...

وای بمیرم یادم رفت تیشرت قرمزه امو در بیارم. زیر چشمی یه نگاهی به لباسشویی کردم. لباسی توش نبود پس حتما" برداشته اتشون. خوب پس یعنی فهمیده کار من بوده.

اما چرا انقدر خونسرده؟

مشکوک نگاش کردم داشت از پشت سرم سرک می کشید. برگشتم مشکوک پشتم و نگاه کردم ببینم چیزی نباشه بخواد از پشت غافلگیرم کنه.

مهداد: داری چایی د رست می کنی؟ میشه به منم بدی؟

با چشمهای گرد شده نگاش کردم. این همه بلا سرش آوردم بازم از من می خواد براش چیزی ببرم؟ چه طور مطمئنه که بلایی سر چاییش نمیارم؟

مهداد بی توجه به خود درگیریهای من رفتم و نشست رو مبل. شونه امو بالا انداختم و 2 تا چایی ریختم و بردم تو هال.

سینی به دست رفتم جلوش. خم شدم که چایی و تعارف کنم که با حرکت من مهدادم یکم خودش و عقب کشید.

ابروهام پرید بالا. نیشم خود به خود داشت شل می شد. به زور جلوی خودم و گرفتم که پق نزنم زیر خنده.

بیچاره مهداد. فکر کرد ممکنه که چایی و بریزم رو سرش.

آروم و با احتیاط چایی و برداشت. سینی و گذاشتم رو میز و چاییم و گرفتم برم تو اتاقم بخورمش که صدام کرد.

برگشتم سمتش ببینم چی میگه.

مداد: نیکو خانم فردا جمعه است. نوبت منه که برم مرخصی اما چون علی گفته فردا نمی تونه بیاد تصمیم گرفتم که این هفته بمونم و تو کارها کمک کنم.

سری تکون دادم. حرفش که تمو شد در و باز کردم و رفتم بیرون. بی اختیار لبخند نشست رو لبم.

آروم زیر لب گفتم: از کی تا حالا من و مهداد برنامه روزانه به هم می دیم؟

شاید به خاطر حرکت بعد از ظهرم بوده که بهش گفتم میرم خونه نازی همینم باعث شده بود که حس کنه باید از برنامه اش بهم بگه. یه حس خوبی پیدا کردم. بی خودی لبخند زدم و رفتم تو اتاقم.

*****

دوباره این صدای زنگ لعنتی. اه یه روز جمعه هم دست از سرم بر نمی داره. شیطونه میگه امروز که مهداد مرخصیو بی خیال شده من یکم از مرخصیش بگیرم. یه 5 دقیقه بیشتر بخوابم. خدایی خیلی می چسبه همه 5-6 ساعت خواب یه طرف این 5 دقیقه اضافه هم یه طرف.

با صدای خروس همسایه که گل خونه رو گرفته بود حرصی از جام بلند شدم. یعنی کل بنده ها و خدا هم که راضی باشمن من 2 دقیقه اضافه تر بخوابم این خروس همسایه چشم نداره ببینه من بخوابم.

مجبوری از جام بلند شدم و رفتم دستشویی. مهداد نبود. یه وقتهایی فکر می کنم این پسره مثل مرغ روی درخت می خوابه که تا آفتاب طلوع می کنه می پره بیرون از خونه.

با خیال راحت چایی درست کردم و خوردم. هر چقدر غروبهای جمعه دلگیره صبح های جمعه جون میده به ادم همین که می دونی یه روزه تعطیله کافیه تا حس کنی می تونی هر کار عقب افتاده ای که داشتی و انجام بدی یا اصلا" کار نه می تونی یه روز آروم و بگذرونی.

بعد از یه صبحونه مفصل از جام بلند شدم. بسته هر چقدر لفتش دادم. دیگه باید پاشم برم سر کار و زندگیم. رفتم جلوی آینه نشستم و موهامو آروم و نرم و با حوصله شونه کردم.

حس خوبی داشتم امروز در کشوم و باز کردم. دلم یم خواست امروز خودمو خوشگل کنم. موندن توی این جاده و این رستوران بین راهی باعث شده بود که بعضی وقتها حتی حس به خودم رسیدنم نداشته باشم. اما امروز پر انرژی بودم.

یکم تو آینه به خودم نگاه کردم. دلم آرایش روشن می خواد. دست بردم سمت سایه ام. جعبه سایه 46 تاییمو در آوردم. داشتم تو ذهنم ترسیم می کردم که چه رنگی و استفاده کنم.

در سایه رو که باز کردم دهنم یه متر باز موند. این دیگه چیه؟ سایه نگو بگو کره ماه. بس که چاله چوله داشت. سایه ها کامل پودر شده بود و فلز نقره ای ته سایه پیدا بود. هر کدوم از رنگا شکل چاله های فضایی شده بودن. وسطاشون سوراخ شده بودن. انگار یکی انگشتش و تا حد ممکن توشون فرو برده بود اونم از قصد...

نکنه ... نکنه کار مهداد باشه. نـــــــــــــــه این پسره ازاین اخلاقا نداره بی اجازه بیاد تو اتاق من.

شاید از دستم افتاده اما نمیشه که...

سعی کردم فکرای ناجورو از دهنم دور کنم. دست بردم یکم پودر به صورتم بزنم اما ... پودره رسما" پودر شده بود. یه تیگکه جامد درست و حسابی نداشت. چشمهامو بستم. در پودر و گذاشتم یه نفس عمیق کشیدم. با همه وجود سعی کردم خونسرد باشم. دست بردم رژم و برداشتم.

نــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــه ......................

از رژ نازنینم که به جونم بسته بود چیزی نمونه بود. به ظور کامل له شده بود. همه ی رژ تو درش مچاله شده بود. با حرص سرش و گذاشتم و رژ بعدی و برداشتم اونم بدتر از قبلی ... رژ بعدی .. بعدی ....

بمیری مهـــــــــــــــــــــــ ــــــــــــــــــــــداد ..................................

پسره بی شعور. وسایل آرایش نازنینمو ببین به چه روزی انداخته. نابودت می کنم پسره خرچنگ.

اونقدر عصبی بودم که با حرص جیغ بلندی کشیدم و وسایلمو با حرص پرت کردم رو زمین.

دوست داشتم داد بزنم. دوست داشتم برم بزنم لهش کنم. دوست داشتم با لگد بزنم تو کمرش که خمشه بی افته رو زمین و بشینم رو کمرش و اونقدر موهاش و بکشم که دونه دونه کنده بشه.

اما نتونستم. نتونستم حتی با فریاد برم بزنم تو گوشش. دیدن این همه وسیله نابود شده که انقدر دوستشون داشتم باعث شد که بغض کنم. چشمهام پر آب شد.

قطره قطره اشک آروم رو گونه ام چکید و ریخت پایین. نشستم رو زمین و دونه دونه وسایل پخش و پلا شده و نابود شده امو جمع کردم. آروم آروم یکی کی برشون داشتم و گذاشتم تو بغلم. مثل مادری که بچه اشو از دست داده براشن اشک می ریختم. رژای خوشگلم.

آروم چیدمشون تو کشو. یکی از رژها رو برداشتم درش و گرفتم و انگشتمو چپوندم توش. انگشتم رنگی شد. آروم کشیدم رو لبم. با پشت دست اشکامو پاک کردم.

از چشمهام آتیش می باریدو مطمئن بودم تا این مهداد و ناکار نکنم آروم نمی شم.

با عظم راسخ لباسمو پوشیدم. همه آرایشم همون رژی بود که با انگشت رو لبم مالیده بودم. از پله ها رفتم پایین و رفتم تو رستوران. مهداد بیرون رستوران با یکی از مشتریها که تعمیرگاه داشت حرف می زد.

چشمهای ریز شده از کینه امو بهش دوختم. دندونامو به هم فشار دادم و با مشتهای گره کرده و قدمهای محکم رفتم تو آشپزخونه. نازی و سپهرداد مشغول کار بودن.

با وردم هر دو سلام کردن. آروم جوابشون و دادم. یه راست رفتم سمت وسایل آشپزی و ظرف روغن جامد و برداشتم. یه قاشق و کاسه آوردم و چند قاشق ریختم توش.

سپهرداد و نازی با تعجب نگام می کردن.

نازی اومد سمتم و گفت: نیشام خوبی؟ چیزی شده؟ با این روغنا می خوای چی کار کنی؟

زیر لب عصبی گفتم: گور مهداد و بکنم.

نازی یه تکونی خورد. فکر کرد اشتباه شنیده. یه قدم عقب رفت. بی حرف اضافه از جام بلند شدم و رفتم بیرون. مهدا هنوز در حال حرف زدن بود.

می دونستم علی امروز نمیاد. ناز یو سپهرداد هم تو آشپزخونه بودن. تا ظهر هم کلی مونده بود. پس با این حساب اولین کسی که از در این رستوران وارد میشد مهداد بود.

خم شدم جلوی در ورودی و کل روغن توی ظرف و ریختم رو زمین. آروم با دوتا دستمال روغنها رو پخش کردم. یکم برق می زد اما زیاد معلوم نبود.

با این روغنا کار مهداد ساختست. فقط کافیه روی اینها قدم بزاره.

یه لبخند کج زدم. راضی از کارم برگشتم و پشت میزم نشستم. با چشمهای تیز شده مثل عقاب زل زدم به مهداد. بعد از 5 دقیقه حرف زدنش تموم شد. با مرد دست داد و خداحافظی کرد. مرد رفت و مداد خواست برگرده بیاد تو رستوران که یه ماشین بزرگ مشکی از جاده پیچید و جلوی در رستوران ایستاد.

مهداد یه نگاه گذری به ماشین انداخت. یهو مثل برق گرفته ها برگشت سمت ماشین. خم شد و در پشت و باز کرد.

چشمهامو ریز کردم ببینم کی از ماشین بیرون میاد اما همون لحظه گوشیم زنگ زد. با حرص گوشی و جواب دادم.

-: الو ...

صدای هیجان زده مینو تو گوشی پیچید.

مینو: الو نیشام ... نیشام .. گفت .. گفت .. بالاخره گفت ...

گیج گفتم: چی؟ کی گفت؟

سعی می کردم حواسم به بیرون و مداد و اون ماشین مشکی باشه.

مینو: بالاخره حرفشو زد بالاخره گفت دوستم داره.

مهداد دستش و به سمت آدم توی ماشین دراز کرد. اول یه عصا اومد بیرون و بعد یه دست با آستین های مشکی.

گیجتر و بی حواس تر پرسیدم: کی گفت دوستت داره؟

مینو با هیجان گفت: نوید.. نویسد گفت دوستم داره.

چشمهام گرد شد. برای یه لحظه بی خیال مهداد و ماشین و ادم توش شدم. از جام بلند شدم و سریع گفتم: چی؟ کی؟

مینو: دیشب دیشب اومدن خونه امون. تو حیاط جمع شده بودیم که یه گوشه گیرم آورد و بعد کلی مقدمه چینی بالاخره گفت که دوستم داره و مدتهاست که منتطر یه فرصتیه که بهم بگه. نیشام دوستم داره .. دوستم داره..

خوشحال و هیجان زده با لبخند گفتم: تبریک می گم عزیزم. خیلی خوشحال شدم. واقعا" عال....

با صدای در و معاقب اون صدای فریاد بلند، حرفم نصفه کاره موند. سریع برگشتم سمت در وای نــــــــــــــــــــــــ ه ......

مهداد

متعجب به ماشین سیاهی که پیچید تو خاکی نگاه کردم.

آقا جون ....

اون اینجا چی کار می کنه؟

منتظر، راه رفته رو برگشتم. منتظر موندم تا ماشین بایسته. رفتم جلو در عقب و باز کردم. خم شدم.

من: سلام آقاجون. خیر باشه. چه خبر؟ اینجا چی کار می کنید؟

احمد راننده سریع پیاده شد و سلام کرد. جوابش و دادم.

آقا جون با تامل جواب سلامم و داد. چرخید سمت در و دستش و دراز کرد.

سریع دستش و گرفتم و کمکش کردم که پیاده شه.

تو همون حالت گفت: مگه قراره خبری باشه که من بیام محل کار نوه ام؟

شونه ای بالا انداختم و گفتم: نه خوب ... ولی امروز .. بیخبر ...

آقاجون برگشت سمت رستوران یه سری از رو رضایت تکون داد و گفت: نه .. خوبه ... قشنگ شده. نمای خیلی خوبی داره. فضا سازیشم خوبه. سر و سامونی گرفته رستوران.

عصا زنون به سمت رستوران قدم برداشت.

آقاجون: امروز جمعه است. تو که نیومدی گفتم چه بهتر، من میرم هم محل کارش و می بینم هم خودتو ....

با دست اشاره کردم. آسته آسته رفتیم سمت رستوران و آقاجون تو همون حالت با دقت همه جای رستوران نگاه می کرد. احمدم پشت سرمون میومد.

در و باز کردم و کنار ایستادم و با لبخند گفتم: بفرمایید آقاجون. اول بزرگتر.

با لبخند و رضایت قدم جلو گذاشت، یه دستی رو بازوم کشید و وارد رستوران شد. خودمم رفتم تو و در و ول کردم که خودش بسته شه. سرمو بلند کردم و یهو حس کردم آقاجون داره می پره بالا.

غافلگیر به آقاجونی که لیز خورد و پاهاش از زیر بدنش در رفت و در حال سقوط بود نگاه کردم.

مغز غافلگیرم تو یه لحظه فرمان داد و سریع یه قدم برداشتم و تو زمین و آسمون زیر بغل آقاجون و از پشت گرفتم. تازه اومدم نفس راحت بکشم که حس کردم زیر پاهام لیز شده و سر خوردم و با باسن نشستم رو زمین و آقاجونم افتاد روم.

نفسم بالا نمیومد. اما بازم خدا رو شکر می کردم که آقاجون طوریش نشده.

اخمد که پشتمون بود سریع و هول اومد سمتمون و دست دراز کرد و آقاجون و بلند کردم.

احمد: آقا حالتون خوبه؟ طوریتون نشد.

آقاجون همون جور که به عصاش تکیه می داد گفت: نه من خوبم. مهداد بابا چیزیت شده؟

با سر اشاره کردم که نه خوبم. دستمو حائل زمین کردم که از جام بلند شم اما دستم لیز خورد و دوباره افتادم زمین. اخم کردم. دستمو بلند کردم. دستم چرب شده بود. بردم بالا و بوش کردم.

این ... این بوی روغن بود؟؟؟

یه جرغه تو ذهنم زد. سریع سر بلند کردم و با همون اخم غلیط چشم دوختم به نیشام. گوشی تو دستش خشک شده بود. چشمهاش گرد و وحشت زده بود. آروم گفت: بعدا" بهت زنگ یم زنم.

گوشی و آروم آورد پایین.

شرمنده بود. سرش و خم کرد پایین.

شکم به یقین تبدیل شده بود. کار کار خودش بود. یه آن مات موندم. این دختر انگار مشکل داشت. کدوم آدم عاقلی روغن می ریزه رو زمین که یکی از عمد کله پا شه؟؟

درسته یکم لج و لج بازی و بیشتر شیطنت بچگونه داشتیم اما دیگه خسارت جانی زدن و شوخی با جون طرف تو کار نبود. اگه آقا جون یا نه خود من سرمون به زمین می خورد و مغزمون می ترکید چی میشد.

اونقدر عصبانی بودم که کم مونده بود منفجر شم.

آقاجون: مهداد جان خوبی؟؟؟ حواست کجاست بابا؟

با حرف آقاجون به خودم اومدم. دستمو مشت کردم که هر چی خشم و غضبه تو خودم نگه دارم که یه وقت جلوی یه بزرگتر اونم آقاجونی که برای دفعه اوول اومده اینجا منفجر نشم و رستوران و تو سر این دختر بچه کودن خراب نکنم.

دست احمد و که به سمتم دراز شده بود گرفتم و در حین بلند شدن گفتم: خوبم آقاجون چیزیم نیست.

ایستادم. یه نفس عمیق کشیدم.

باید اینجا رو تمیز می کردیم که کس دیگه ای این بلا سرش نیاد.

با داد بلندی که نمود همه عصبانیتم بود گفتم: نازی خانم ... نازی خانم ...

اونقدر بلند داد کشیده بودم که آقاجونم یه تکونی خورد. به 2 ثانیه نکشید که رد آشپزخونه باز شد و نازی هول اومد بیرون.

نازی: بله آقای چیزی شده؟

اخم کرده نگاش کردم و عصبی و خشک گفتم: میشه اینجا رو تمیز کنید. روغن ریخته.

همراه حرفم نگاه تیزی به نیکو که پشت میزش موش شده بود انداختم. سرش و بیشتر تو یقه اش فرو برد.

نازی یه چشمی گفت و سریع رفت سمت آشپزخونه.

آقاجون تازه چشمش به نیکو افتاد. یه لبخند پدرانه زد و گفت: تو نوه خسرو نیسیتی؟ اسمت چی بود؟ نیشام درسته؟

نیشام با حرف آقا جون سر بلند کرد یه لبخند مطلوم مثل دختر بچه های معصوم زد و با یه صدای خیلی لطیف گفت: بله عمو منصور.

چشمهام از حدقه در اومد. این دختره چقدر رو داشت. عمو منصور دیگه چه صیغه ایه؟

ببین ترو خدا خودشو زده به موش مردگی فکر کرده این بارم مثل دفعه های قبله. نه دیگه این دفعه فرق می کنه.

واقعا" به این نتیجه رسیده بودم که اینی که جلوم ایستاده یه دختر بچه 17-18 ساله لوس و بی تربیته. که امیدی به درست شدنش نیست.

بی توجه به نیکو به آقاجون تعارف کردم. رفتیم پشت یه میز نشستیم.

آقاجون نگاهش به نیشام بود.

آقاجون: خوب یدخترم؟ چه می کنی؟ کار رستوران سخته؟ این پسر ما که اذیتت نمیکنه؟

معترض گفتم: آقا جون ....

همچین حرف می زد انگار یه پسر بچه شیزون و سپرده دست یه مربی مهد و ازش داره شرح کار شیطنتش و می گیره.

من بدبخت باید بنالم از دست این عجوبه فسقلی که دستی دستی نزدیک بود امروز کمرم و بشکونه.

صدای نیشام و از فاصله نزدیکی شنیدم.

نیشام: کارا بد نیست می گذره. آقای متین هم دردسری ندارن.

سریه با اخم برگشتم سمت نیکو. دختره پررو نه جان من بیا بگو اذیتت می کنم. خوشت میاد بیا جغلی کن.

اصلا کی این انقدر به ما نزدیک شد؟

سعی کردم دیگه بهش توجهی نکنم. نازی اومد و زمین و پاک کرد. تو تمام مدتی که آقا جون بود نیشام کنارمون نشست و زبون ریخت و برای آقاجون شیرین زیونی کرد. یه وقتهایی حس می کردم به جای نیشام یه دختر بچه 4-5 ساله با موهای خرگوشی نشسته و داره خودشو برای بابابزرگش لوس میکنه که تهش یه شکلات جایزه بگیره.

تو مام مدت به نیشام بی توجه بودم. حتی نگاهشم نمی کردم.

این دختر این جوری با اخلاق خوش آدم بشو نیست. همه چیز و از حدش می گذرونه. برای کارهاش هیچ مرزی نداره.

نیم تونم رو یه همچین آدمی حساب کنم اونم به عنوان شریکم. همین کارها رو کرده که کار قبلیش ورشکست شده.

دیگه از روی خوش نشون دادن و احترام زیاد از حد خبری نیست.

این دختر باید بفهمه هر عملی عکس العملی داره و یه سری از کارها هستن که انجام دادنشون درست نیست.

تصمیمم و گرفتم. باید با این دختر جدی برخورد میشد. نه تنها تو کار بلکه تو روابطم باید میفهمید که چه جوری باید رفتار کنه.

آقا جون یه ساعت پیشمون موند و بعدم با رضایت کاملی که از کارمون پیدا کرده بود خداحافظی کرد و رفت.

نیشام

عین چی از کارم پشیمونم.

مهداد دیگه حتی نگاهمم نمی کنه. چی بشه ازش یه سوالی بپرسم و خیلی خشک و رسمی و سر به زیر جوابمو بده. انگار نه انگار که وجود دارم.

هیچ بی احترامی و داد و بی دادی نکرده. غیر اون 2 تا چشم غره ای که همون لحظه بهم رفت تو این چند روز دیگه هیچی بهم نگفته. اصلا" به روی خودش نیاورده.

روز اول فکر می کردم چقدر خوبه که چیزی بهم نگفته. اما الان فکر می کنم شاید ترجیه می دادم یه چی بهم بگه و عصبانیتش و خالی کنه اما بازم باهام حرف بزنه. اما نمیشه.

یه جورایی حس میکنم داره تنبیهم می کنه اما من تحملش و ندارم. الان که به کارم فکر می کنم می بینم چقدر کارم بد بوده.

اون لحظه اونقدر عصبانی بودم که فقط به فکر تلافی بودم و به این فکر نمی کردم که ممکنه چه بلایی سر طرف بیارم.

تحمل این بی محلیهای مهداد و ندارم. کلافه و عصبیم می کنه. درسته که قبلا" هم باهام حرفی نمی زد. اما همون چند کلمه هم توش پر بود از احترام. اما الان نه دیگه حرفی نمی زنه به زورم که حرف می زنه به دل آدم نمی چسبه.

نمی دونم یعنی چی ولی الان با هر کلمه حرفش حس سرما بهم دست میده. کلامش یخه. خشکه.

داشتم غمگین به بیرون نگاه می کردم صدای خنده نازی و از تو آشپزخونه شنیدم.

یه لبخند محو اومد رو لبم. این نازی و سپهردادم خوب با هم دل و قلوه رد و بدل می کنن. سپهرداد همش سر به سر نازی می زاره و نازی انگار تنها با سپهرداد قفل لبهاش باز میشه و از ته دل می خنده. چند بار دیدم وقتی سپهرداد نازی و صدا می کرد و یا خطاب حرفهاش با اون بوده نازی چه جوری سرخ شده. این خنده های بلندشم برای وقتایی که با همه زوری که زده تا خودشو خانم و آروم نشون بده اما بازم نتونسته در برابر حرفهای بامزه سپهرداد مقاومت کنه و صدای خنده اش بلند میشه.

سپهردادم خیلی برای نازی خوشمزگی می کنه. هر وقت نازی یه چیز سنگین می خواد بلند کنه سپهرداد کاراش و ول می کنه و میره کمکش. چند بار از قصد کنار ایستادم تا عکس العمل سپهرداد و ببینم. یه بار سر همین کمک کردنش نزدیک بود برنجمون خراب شه که شانس آورد سپهرداد که خراب نشد.

هی هی بزار این دوتا جوونم خوش باشن با هم. ما که بخیل نیستیم.

تو فکر و خیال غرق بودم که گوشیم زنگ خورد.

پگاه بود.

-: جانم پگاه؟

پگاه: سلام دختره بی معرفت کجایی تو نه زنگی نه ونگی هیچی.

من: درگیر کارهای رستوران بودم.

پگاه: تو نپوسیدی بس که اون تو موندی؟ پاشو بیا بریم یکم عشق و حال کنیم.

ببینم این جمعه مرخصی داری؟

این هفته نوبت من بود که برم مرخصی. با این که دل و دماغش و نداشتم اما از اینجا موندن و رفتار سرد مهداد و دیدن بهتر بود.

-: آره نوبت منه.

پگاه: ایول پس بیا بریم بیرون خرید کنیم. چند روز دیگه پاییزه. بریم لباس بخریم.

بی حوصله گفتم: حالا ببینم چی میشه.

پگاه یه جیغی کشید و گفت: خفه .. ببینم چی میشه دیگه چه صیغه ایه پا میشی میای. اصلا خودم میام دنبالت. کاری نداری. فعلا".

مجبوری قبول کردم.

ازش خداحافظی و قطع کردم.

اینم که ول کن نبود.

چشمم خورد به ماشین پخش نوشابه که جلوی رستوران پارک کرد.

برامون نوشابه آورده بودن.

اوفــــــــــــــــــــــ ــــــــــــ حالا برای اینم باید پول بدم. بگو من بشینم اینجا کار کنم و مدام پول بریزم تو جیب این شرکتها. اه ....

به زور لبخند زدم. آقای محمودی مسئول سفارشات با لبخند اومد سمتم و بعد یه سلام و احوالپرسی برگه رسید و داد دستم.

یه نگاه به برگه انداختم و از تو دخل پول در آوردم و گرفتم سمتش. دستم پیش نمی رفت که بدم بهش. وقتی یه سمت پولا رو گرفت برای یه لحظه دلم نمی خواست دستمو از رو پولا بردارم اما به هر زوری که بود پولا رو ول کردم و دادم دستش. ازم گرفت و شمرد.

یه لبخند و یه تشکر و یه تکون سر و بعدم رفت.

نازی و سپهرداد و صدا کردم که نوشابه ها رو ببرن تو آشپزخونه.

هر دوشون اومد. نازی سرش پایین بود. اومد یه جعبه رو برداره که سپهرداد سریع خم شد رو جعبه و برش داشت. ابروم پرید بالا. این پسره یه چیزیش میشه ها.

یه لبخند محو اومد کنج لبم. رو به نازی گفتم: نازی جان تو نوشابه ها رو بیار بچین تو یخچال. نازی که از کمک سپهرداد سرخ شده بود چشمی گفت و اومد تا نوشابه ها رو بچینه.

چشمم به بیرون بود اما نه حواسم به بیرون بود نه نازی و نه سپهرداد. فکرم مشغول بود. مشغول دخل و خرجمون. اینکه بعد این همه مدت چیزی ته جیبمون نمی موند.

تا یه ذره پول جمع می کردم باید پول خریدها رو می دادم. روی ماست و نوشابه و اینا شاید 100 تومن سود می کردیم. یه فکری به سرم زد. دفتر فروش و باز کردم. نشستم کل فروش دیروز و نگاه کردم. تعداد نوشابه هایی که فروخته بودیم. 40 تا نوشابه بود.

برای هر کدوم 100 تومن سود کرده باشیم. سودمون میشه 4000 تومن. یه لبخندی زدم. خودشه باید همین کارو بکنم.

از امروز هر چی نوشابه و ماست و دوغ فروختیم سوداشو پولای فروششونو از هم جدا می کنم. بعد این سودا رو جمع می کنم. اینا سود ماهمون از فروش این چیزا میشد. هر روزم یه 30 تومن از فروشمونو می زارم کنار و بهش دست نمی زنم . این پول جدای پولای دیگه است. این جوری لااقل آخر ماه غیر سودای دیگه یه چیزی برای خودمونم می مونه.

خوشحال از فکری کرده بودم با روحیه بهتر دل به کار دادم.

نیشام

رو صندلی خسرو نشسته بودم و به بیرون نگاه می کردم.نمی دونم چمه. همین جوری بی خودی دلم گرفته. از چیزی خنده ام نمیاد. یه چیزی ته قلبم هست که پشت هر لبخندم بهم دهن کجی می کنه. یه چیزی که نمی زاره اون جور که باید حس خوبی داشته باشم. مثل حس عذاب وجدان از یه گناه. مهداد هنوزم باهام حرف نمی زنه. سرسنگینیش خیلی اذیتم می کنه. بسه دیگه خودمم فهمیدم چقدر کارم بد بود. خودمم فهمیدم که فکر نکردم و عمل کردم. از دست خودمم عصبانیم. بابا خسرو همیشه سر این بی فکریهام دعوام می کرد. همیشه میگفت تو اول کارو انجام می دی بعد به عواقبش فکر می کنی. نمی دونست که من بعدشم به عواقبش فکر نمی کنم. نه تا وقتی که اتفاق بدی نیفته و مجبور نشم. خسرو امروز چپ رفت راست رفت گفت: نیشام تو اون دختر همیشگی نیستی. یه چیزیت شده. یه مشکلی داری. اما من هیچی برای گفتن نداشتم. وقتی خودمم نمی دونم چمه و چرا این جوریم چی به خسرو بگم؟ دلم برای مامان تنگ شده. برای روزایی که می نشستم و براش درد و دل می کردم. از دلم که حسش خوب نیست. از غمی که دارم اما نمی دونم برای کدوم یکی از کارهای اشتباهیه که کردم. از نداشتن پدر. از اینکه چقدر خوبه که آدم یه پدری داشته باشه که پشتش باشه.. میگن دخترا بابایی میشن. ولی من بابایی نداشتم که بشم. بابای من خسرو بود. همیشه فقط خسرو بود. بابا خسرو، مامان مهتاب، مادر بزرگ مهلقا. بابابزرگم همیشه بابام بود. بابایی که چیزی غیر یه فامیلی ازش نمی دونستم. بابایی که هیچ وقت نفهمیدم کیه و کجاست و چی شد که شد بابای من . اما هیچ وقت نبود. همیشه سعی می کردم چیزی در مورد بابام نپرسم. می دیدم مامان تا اسم پدر و بابا میاد چقدر ناراحت میشه . یه بار که بعد کلی کنکاش و بحث با بچه ها دلخور از نداشتن پدر اومدم پیش مامان فقط یک چیز ازش پرسیدم. -: مامان ... من بابا دارم؟؟؟ اون لحظه شوکه شدن مامان و به وضوح دیدم. تو اون دوره از زندگیم فکر می کردم شاید من یه دختری بودم که نباید به دنیا میومد. یه دختری که به اجبار پا به این دنیا گذاشت و هیچ وقت پدرش خبر از وجود داشتنش نداشت. فکر می کردم ممکنه حاصل اشتباه و گناه مادرم باشم. شاید بابا خسرو اونقدر مامان و دوست داشت که از اشتباه دخترش گذشت و بازم حمایتش کرد. وقتی مامان به خودش مسلط شد اخم غلیظی کرد و گفت: دیگه هیچ وقت ... هیچ وقت این حرف و تکرار نکن. تو هم مثل هر دختر دیگه ای پدر داری. با لجبازی ازش پرسیدم : اگه بابا دارم پس کو؟ چرا هیچ وقت نه دیدمش نه نشونه ای از حضورش بوده. اگه نیست .. اگه ندارم... راحت بگید .. درک می کنم .. من دیگه بچه نیستم. برق نگاه پر از خشم مامان تو برق کشیده ای که زیر گوشم خوابید با هم قاطی شد. آنچنان محکم و بران بود که یه لحظه موندم. منگ شدم. باورم نمیشد مامان بزنتم. هیچ وقت از گل بالاتر بهم نمی گفت. اونقدر با هم خوب بودیم و راحت. اونقدر همو دوست داشتیم که هیچ وقت نشده بود برای یاد دادن چیزی بهم یا برای تنبیهم حتی پشت دستم بزنه و حالا ... دستمو رو صورتم گذاشتم. اخم کردم. بغض داشتم اما با لجاجت گفتم: دروغ میگم؟؟؟ اگه بابا دارم بهم نشون بده. نه خودش، یه نشونه از اونو نشونم بده.

میگی هست ، یه مردی هست که بابای من بوده اما این مرد شوهر تو هم بوده؟ مامان عصبی تر از قبل به سمتم اومد. ترسیدم، چشمهامو بستم و دستهامو بالا آوردمو جلوی صورتم حائل کردم که ضربه اش به صورتم نخوره. تو اون لحظه فکر می کردم حتما" حدسم درست بوده و این مردی که پدر منه شوهر مامان نبوده. برای همینه که فقط یه اسم تو شناسنامه ی منه. منتظر کتک مامان بودم اما نزد. به جای کتک دستش حلقه شد دور مچم. دستمو محکم گرفت و منو دنبال خودش کشید. یه لحظه فکر کردم می خواد ببرتم تو اتاق و سیر بزنتم. اما نزد. نه کتکم زد نه دیگه اخم کرد. بردم تو اتاق و نشوندم رو تخت. از توی کتابهای کتابخونه اش یه کتاب قطور و در آورد. اومد و انداخت تو بغلم. با تعجب به کتاب نگاه کردم. اومدم حرفی بزنم که خم شد سمت کشوی پا تختی و شناسنامه اشو در آورد. صفحه دومش و باز کرد و گرفت جلوم. با اخم و عصبی گفت: ببین .. شناسنامه امو ببین... اسم توشه .. اسم یه مرد .. یه شوهر .. یه بابا ... کسی که یه روزی همه اینها بود اما نخواست که باشه. نخواست که بمونه. رفت... بی دلیل بدون توضیح. گفت عشقش تموم شده. دیگه نمی تونه بمونه. دلش عشق جدید می خواست. دلش یه خونه جدید یه زن جدید می خواست. صداش شکست. -: گفت منو نمی خواد... بچه اشو نمی خواد ... می خواست بره. زنجیری برای نگه داشتنش نداشتم. چیزی برای موندنش نبود. نه من براش مهم بودم نه تو. عشق من حد نداشت. اما عشق اون تاریخ مصرف داشت. من تاریخ مصرف داشتم. تاریخ انقضام سر اومده بود. تموم شده بودم. دیگه نمی خواست بمونه. رفت. خیلی سریع . یه روز دستمو گرفت و بردم محضر و توافقی طلاق گرفتیم. نفهمیدم کی اشکم در اومد. کی صورتم خیس شد. صورت خیس از گریه مامان جلوم بود. کی بغضش شکست. مامان: وقتی منو نمی خواست ... وقتی بهم مثل یه وسیله توی خونه نگاه می کرد. چه جوری می تونستم نگهش دارم؟ اونقدر شوکه بودم که نمی دونستم چی کار کنم. عشق من تاریخ مصرف نداشت. تمومی نداشت. شکستم. خورد شدم. اما نزاشتم بفهمه. نزاشتم نابود شدنمو ببینه. ولش کردم که بره. وزنه نشدم بچسبم به پاش. رفت و هیچ وقتم پشت سرش و نگاه نکرد. هیچ وقت حتی سراغی نه از من بلکه از تو هم نگرفت. گریه کردم. گریه کرد. بلند شدم و بغلش کردم. باز هم گریه .... همون شد و همون. دیگه هیچ وقت نه حرفی از بابا شد نه حرفی از گذشته مامان. بابام شد بابا خسر و مامان ... تو تنهایی و غمش موند و آخرم دق کرد. می خندید. شاد بود. مهربون بود اما دلش پر درد بود. روحیه اش داغون بود اونقدری که هیچ وقت نتونست به هیچ مرد دیگه ای فکر کنه. دلم مامان می خواست. دلم یه بابای مهربون می خواست. کسی که نزاره بره. که منو نخواد. مامانم و نخواد. دلم خونه می خواست. عشق می خواست. مهربونی می خواست. صدای زنگ موبایلم شوکه ام کرد. از فکر و خیال در اومدم. ساره بود. گفت تا نیم ساعت دیگه میاد دنبالم که بریم خرید. حاضر باشم. نیشامبا سستی از جام بلند شدم. واقعا حس خرید نداشتم. رفتم تو اتاقم یه آرایش کم کردم. در حالت عادی هر وقت با بچه ها می رفتیم بیرون همچین به خودم می رسیدم و اونقدر آرایش می کردم که در حال خفگی بودم. اما از وقتی که مهداد زده بود لوازم آرایشم و نابود کرده بود مجبور بودم انگشتی کار کنم. انگشتی رژ بزنم. انگشتی سایه بزنم.با یاد لحظه ای که وسایلم و درب و داغون دیدم خنده ام گرفت. این مهدادم بعضی وقتها اگه می خواست لج کنه بد تلافی می کرد. لباسم و پوشیدم و آماده شدم. با میس کال ساره از اتاق رفتم بیرون. خسرو با دیدنم گفت: کجا می ری دخترم؟لبخندی زدم و گفتم: دارم با بچه ها میرم بیرون از اون ورم میرم خونه. بابا جون با من کاری ندارین؟خسرو لبخند مهربونی بهم زد و گفت: برو به امان خدا. امیدوارم حال و هوات عوض بشه.با لبخند جوابش و دادم. خم شدم و با همه محبت و عشقم بوسه ای روی گونه این بابابزرگ پدر زدم. کسی که همه زندگیم و مدیونش بودم.دستی به سرم کشید و راهیم کرد.از در خونه بیرون اومدم و سوار ماشین پگاه شدم. بچه ها برگشتن سمتم و سلام و علیک و ....پگاه سوتی کشید و گفت: اوه اوه دخترمون چه خانم شد. پس کو اون همه رنگ و لعاب که همیشه به خودت می مالیدی؟؟اخم کردم و عنق گفتم: سر به سرم نزار زیاد سر حال نیستم.بچه ها هم فهمیدن رو مود نیستم. بی خیال من شدن. ماشین و روشن کردن و راه افتادیم. تو کل مسیر این ساره بی شعور آهنگهای غمگین از داریوش و ابی گذاشت که حالمو بدتر کرد.با این حال گفتم نزنم تو حالشون بعد مدتها با هم اومدیم بیرون خوب نیست سگ بازی در بیارم.با هم رفتیم مرکز خرید بوستان. از اینجا خوشم میومد. پر آدم و مغازه بود. پر چیزایی که یه آدم عشق خرید و به هیجان می آورد. مخصوصا که زیاد از پله مله خبری نبود. می تونستی راه صاف خودتو بری و به طبقه بالا هم برسی.بچه ها دم هر مانتو فروشی و لباس فروشی می ایستادن. یکم نگاه می کردن و بعد با ذوق می رفتن داخل و پرو می کردن. منم مثل یتیم قوریا می رفتم می نشستم رو صندلی و به هیجان اینا نگاه می کردم.بعد کلی گشتن هنوزم خسته نشده بودن.بی حوصله به مغازه ها نگاه می کردم. پشت ویترین یه مغازه لباس مردونه فروشی چشمم خورد به یه تیشرت آبی یقه دار آستین کوتاه. بی اختیار پشت ویترین خشکم زد. خیلی ساده بود. اما نمی دونم چرا انقدر جذبم کرده بود. نمی تونستم حتی چشم ازش بردارم. من این لباس و می خواستم... خیلی. چشمم لباس و گرفته بود. تو ذهنم دنبال یکی می گشتم که بتونه این لباس و بپوشه. اگه دوست پسر داشتم یه لحظه هم صبر نمی کردم و درجا می خریدمش.یه لحظه مهداد اومد تو ذهنم. یاد لباسهایی که تو لباسشویی بود و من زدم نابودشون کردم افتادم. لبمو گاز گرفتم. تو یه تصمیم آنی رفتم تو مغازه.وقتی اومدم بیرون لبخند می زدم. خوشحال بودم. یه نگاه به بسته توی دستم انداختم. شاید این برای عذرخواهی بد نباشه. درسته که اونم هر بار تلافی می کرد اما کارهای من وحشتناک تر بود. من شروع کردم.نمی دونم این لباس چی داشت که باعث شده بود بخندم. که روحیه بگیرم و پا به پای بچه ها با شوق تو مغازه ها سرک بکشم.زودتر از همیشه از بچه ها خداحافظی کردم. باید بر می گشتم خونه... بر می گشتم رستورانم.یکم بعد 11 رسیدم. رستوران باز بود. بچه ها داشتن تمیز کاری می کردن. بدون اینکه برم تو رستوران از در بغل رفتم تو خونه. از پله ها رفتم بالا. جلوی در اتاق مهداد ایستادم. لبامو تو هم کشیدم. تازه به شک افتادم که شاید درست نباشه.اما کار از کار گذشته بود. بسته تو دستم بود و دیگه نمی تونستم برگردم تهران و پسش بدم. چشمهامو بستم و با یه حرکت در و باز کردم. رفتم تو. استرس داشتم. بدون نگاه کردن به اطراف صاف رفتم کنار تخت و بسته رو گذاشتم رو تخت. دقیقا اولین چیزی که جلب توجه می کرد همین بسته ای بود که وسط تخت جا خوش کرده بود.یه لبخند زدم و خوشحال و راضی از تو اتاق اومدم بیرون. از رو پله ها صدای پا شنیدم.وای خاک به سرم نکنه پسره برگشته.سریع دوییدم سمت اتاقم و به زور در و باز کردم. در که باز شد خودمو پرت کردم تو و تند در و بستم. مهدادبا تعجب به در اتاق نیشام که با عجله بسته شد نگاه کردم. این دختره کی برگشت خونه که ماها ندیدم و نفهمیدیم؟ بی توجه رفتم تو اتاقم. اونقدر خسته بودم که می خواستم یه کله بخوابم تا صبح. به محض بسته شدن در اتاق پشت سرم دستم رفت سمت تیشرم و درش آوردم. وای خواب چقدر خوبه. کمربندم و باز کردم. در حال باز کردن دکمه های شلوارم بودم که چشمم افتاد رو تخت. این دیگه چیه؟ از دیدن چیزی که قبلا اونجا نبود اخم کردم. رفتم سمت تخت و بدون اینکه بشینم بسته رو برداشتم. اینو کی اینجا گذاشته؟ دست بردم توش. یه تیشرت بودم. با رنگ آبی. خوشرنگ بود، جنسشم خوب بود. اما یادم نمیومد که این لباس مال من .... صدای دوییدن و بسته شدن با عجله در اتاق نیشام تو ذهنم اومد. ابروم با تعجب پرید بالا. یعنی این و نیشام ..... تیشرت و بالا آوردم و دقیق نگاش کردم. نه خوب بود. تنم کردم و رفتم جلوی آینه. دمش گرم خوب چیزیم هست. دقیقا" سایز خودم. اگه یکم تنگ و گشادتر بود بد وامیستاد اما الان انگار خودم موقع خرید پروش کردم. بی اختیار یه لبخند اومد رو لبم. فکر کنم این چند وقته بهش فهموند که هر کاری عواقبی داره و همیشه این عواقب به خراب شدن وسایل ختم نمیشه. حس خوبی داشتم. این تیشرت و دوست داشتم. هر چند نیشام بیشتر از اینا رو خراب کرده بود. یاد تیشرت سفیدم افتادم که الان صورتیه. انگار رنگش کرده بودن. بی اختیار بلند خندیدم. امان از دست این دختر .... ببین چه کارهایی می کنه. تیشرت و در آوردم و تاش کردم و گذاشتمش تو بسته اش. ولو شدم رو تخت و به سقف خیره شدم. نفهمیدم کی بود که خوابم برد اما با حس خوب و لبخند گوشه لبم خوابیدم. ***** روز از نو و روزی از نو. دوباره شنبه است و یه هفته پر کار داریم. صبح زود بیدار شدم و دوش گرفتم. صورتم و زدم و حسابی به خودم رسیدم. اگه شنبه بخوام داغون برم سر کارم تا آخر هفته حس بدی دارم. رفتم سر کشوم که لباس بردارم. ناخودآگاه چشمم رفت سمت بسته و تیشرت نیشام. یکم نگاش کردم. رفتم سمتش و برش داشتم. تو یه تصمیم آنی تنم کردم و رفتم بیرون. دوست داشتم بدونم عکس العملش چیه. پوشیدن این تیشرت یه جورایی نشونه آتش بس بود. شاید به قدر کافی به کارهاش فکر کرده. دیگه کافیه هر چی کم توجهی کردم. به جای اینکه از در پشتی وارد بشم از در اصلی وارد شدم. خوشم میومد رستوران و از این زاویه نگاه کنم. کمتر از هر روز تو آشپزخونه موندم. نمی خواستم لباس جدید و اهداییم بوی قورمه سبزی بگیره. در ضمن من نباشم انگار سپهرداد راحت تره. می فهمیدم چرا کم کم داره از نازی خوشش میاد. یه دختر ساده و بی غل و غش که تو یه همچین محیطی زندگی کرده و بزرگ شده. اما در عین حال وقتی حرف می زنه ادب از سر و روش می باره. مطمئنم اگه بشینی باهاش بحث کنی میفهمی خیلی پره و بارشه. همه اینها می تونه یه پسر دنبا دیده که خیلی آدم دیده رو به خودش جذب کنه. به شرطی که اون پسرم اهل دغل و ریا نباشه و فکر می کنم سپهرداد برعکس تیپ و قیافه غلط اندازش پسر خوب و مهربونی باشه. درسته اوایل هیچ ازش خوشم نمیومد اما کم کم فهمیدم که پسر خوبیه و می تونه دوست خوبی باشه. جلوی در مغازه ایستاد بودم و از شیشه های بلندش به بیرون نگاه می کردم. نیشام: سلام ... به نیشام خانم .... لبخندم و جمع کردم. خوب نیست همین اول بهش بخندم. جدی اما با صورت نرم تر از همیشه برگشتم سمتش. با دیدن من چشمهاش برق زد. دهنمو جمع کردم که نخندم. یه لبخند کوچیک زدم و سری تکون دادم و گفتم: سلام حال شما خوب هستید؟ نیشام باورم نمیشد. تیشرت منو تنش کرده. وای یعنی ازش خوشش اومده؟ -: سلام حال شما. خوب هستید؟ چشمهام گشاد شد. این الان حال من و پرسید؟ بعد کله پا کردن خودش و بابا بزرگش به جای جواب سلام فقط کله تکون می داد. الان نه تنها با دهنش جوابمو داد که داره حال و احوالم می کنه. خوشحال یه لبخندی زدم. پس دعوا و بی محلی تموم شد..... من: ممنون شما خوبید؟ لبخند کوچیکی که گوشه لبش بود باز تر شد. مهداد: ممنونم..... این و گفت و سرش و انداخت پایین و یه با اجازه گفت و از رستوران رفت بیرون. پسره خسیس گدای کنس زورش میاد حرف بزنه. برای حرف زدن که پول نمی دی جیره بندیش می کنی. اما خوب همین 2 تا کلمه هم کلیه. من یکی که ذوق مرگم الان. همچین انرژی گرفته بودم که حد نداشت. همون یه لبخند و حال و احوالش باعث شد کل روزم و بسازه. با روحیه و انرژی مضاعف چسبیدم به کار. اونقدر حسم خوب بود که کلی برای مشتریها زبون ریختم و کلی غذا فروختم. **** داشتم جواب مشتری و می دادم که صدای در بلند شد. سرمو بلند کردم که با لبخند جواب مشتری و بدم که با دیدن کامیار اخمام رفت تو هم. با چندش بینیمو جمع کردم. چیش ... این پسره نکبت اینجا اومده چی کار؟ با تعجب به دختر بچه ی 5-6 ساله پشت سرش نگاه کردم. دختره موهاش و خرگوشی بسته بود و کنجکاو به اطراف نگاه می کرد. این بچه دیگه کیه؟ به این پسره نمی خوره بچه داشته باشه. اومد جلوی میزو خشک گفت: مهداد هست؟ یه چشم غره بهش رفتم. پسره بی تربیت سلامم بلد نیست. بدون اینکه جوابشو بدم مهداد و صدا کردم. من: آقای متین .. آقای متین یکی کارتون داره. بی توجه به کامیار به مشتری که تازه اومده بود لبخند زدم. زیر چشمی دختره رو می پاییدم. دستش و گرفته بود به بلوز کامیار و هی میکشید. مهداد: بله نیکو خان.. چشمش به کامیار افتاد و گل و از گلش شکفت:به سلام کامیار چه طوری رفیق؟ چه عجب یادی از ما کردی؟ مهداد و کامیار دست دادن. مهداد چشمش به دختر بچه افتاد و با لبخند و خوشحال گفت: اه کاملیا خانمم که اینجاست. چه طوری عمو؟ از پشتم دور زد و رفت جلو، کنار کامیار و دختر بچه. زانو زد و هم قد دختر شد. دختره با دیدن مهداد لبخند گشادی زد و دستاشو از هم باز کرد و پرید بغلش و همدیگه رو سفت بغل کردن. ابروم از تعجب پرید بالا. دختر: سلام عمو مهداد. دلم برات تنگ شده بود. عمو؟ عمو مهداد؟؟؟ چه با هم صمیمین. کامیار با نیش باز گفت: کاملیا جان برای همینم امروز آوردمت پیش عمو مهداد بمونی که دلتنگیت رفع شه. چشمهام گرد شد. چی؟ کاملیا سریع از مهداد جدا شد و رو به کامیار گفت: راست میگی دایی کامیار؟ پیش عمو بمونم؟؟؟ کامیار با همون لبخند گشادش گفت: آره اگه دختر خوبی باشی و عمو رو اذیت نکنی می زارم بمونی. کاملیا سریع چسبید به دست مهداد که در حال ایستادن بود و لبخندش و جمع کرد و سعی کرد قیافه بچگونه و فسقلیش و جدی کنه و گفت: دایی کامیار دختر خوبی میشم. عمو مهداد بمونم؟ مهداد دستی رو شونه اش گذاشت و گفت: بمون عزیزم. سرش و بلند کرد و رو به کامیار گفت: قضیه چیه؟ کامیار با اخم پشت گردنش و خاروند و گفت: بابا این خواهر ما و شوهرش با دوستاشون رفتن مسافرت این بچه زلزله رو هم انداختن گردن ما. مامانم امروز دور همی زنونه داشت این بچه رو نمی تونست ببره. البته فکر کنم فیلمش بود. چون دیشب کاملیا انقدر نق زد که مامان تا صبح مجبور شد پاش بیدار بمونه. امروزم برای اینکه از دست این وروجک خلاص بشه جیم زده و انداختتش گردن من. بی اختیار پق زدم زیر خنده. دوتایی برگشتن سمت من. سریع سرفه کردم و رومو برگردوندم سمت مشتری که پول غذاش و حساب کنم. روم سمت مشتری بود اما حواسم به این دوتا بود. کامیار یکم خم شد سمت مهداد و آروم تر گفت: مهداد داداش بیا برام برادری کن و یه امروز و مواظب کاملیا باش. من با مهرنوش قرار دارم نمی تونم مواظب این بچه باشم. مهداد با بدجنسی لبخند زد و گفت: خوب کاملیا رو هم ببر. کامیار حرصی گفت: دمت گرم داداش .... مهداد بلند خندید و گفت: برو پسر.. برو خوش باش نگران کاملیا هم نباش. کامیار سریع پرید و یه ماچ از لپ مهداد کرد و قبل از اینکه مهداد بتونه حرفی بزنه سریع خداحافظی کرد و در رفت. مهداد با حرص صورتش و پاک کرد و با اخم گفت: پسره گنده تف مالیم کرد رفت. اه ....

نیشام سرش و خم کرد و رو به کاملیا گفت: عزیزم گشنت نیست؟ ما یه عمو سپهرداد داریم خیلی غذاهاش خوشمزه است. این و گفت و خم شد و کاملیا رو گرفت تو بغلش و کشید بالا و یه ماچ گنده از لپش کرد. دختره هم سفت دستاشو حلقه کرد دور گردن مهداد. نمی دونم چرا حرصی بودم. ببین چه ماچیم می کنتش. چه به خیک همه عمو عمو هم می بنده. بی خود نیست از این کامیار بدم میاد. ببین خواهر زاده اشو انداخته گِل ما و رفته. چیـــــــش ... مهداد و کاملیا رفتن تو آشپز خونه و من موندم و مشتریها. هر از چند گاهی هم صدای بلند و خنده های شاد کاملیا میومد. پشت بندشم مهداد و سپهرداد و نازی می خندیدن. یه لحظه بد جور دلم خواست جای اون بچه بودم. ببین همه چقدر تحویلش می گرفتن. حدودای ساعت 4 غذامون تموم شد. مهدادم خوشحال گفت شب رستوران تعطیل. خیلی این جوری که غذا ته میکشید و کار شب تعطیل می شد حال می داد. منم از خدا خواسته. نازی خداحافظی کرد که بره. یهو سپهرداد گفت: نازی خانم صبر کن منم دارم میام. تا یه جایی با هم بریم. نازی سرخ شد. سرم و انداختم پایین و ریز خندیدم. یاد دفعه اولی افتادم که سپهرداد جلوی علی نازی و بدون پسوند و پیشوند صدا کرد. یهو علی مثل داش قیصر پرید یقه سپهرداد و گرفت و گفت: بچه ژیگول مگه خودت ناموس نداری که خواهر خانم من و این جوری صدا میکنی. سپهرداد بدبخت که نمی فهمید منظور علی چیه گیج گفت: من که چیز بدی نگفتم. فقط گفتم نازی ... یهو علی مشتش و بلند کرد که بکوبه تو صورت سپهرداد که مهداد سر رسید. اگه مهداد نگرفته بودتش زده بود دماغ مماغ سپهرداد و نابود کرده بود. مهداد کلی با علی حرف زد که بابا این پسره مدلش اینه. نه که خیلی وقته ایران نبوده با همه راحته. علی هم با اخم و تخم گفت: بی خود کرده آقا. بچه های محل حرف در میارن. خوبیت نداره. وقتی مهداد دید علی این جوری جوش آورده رو به سپهرداد گفت: سپهرداد شما از این به بعد خواهر خانم ایشون و نازی خانم صدا می کنید. سپهردادم که هنوز گیج بود سری تکون داد و بعد یه چشم غره غرای علی قاعله ختم به خیر شد. علی زودتر رفته بود و سپهرداد و نازی هم رفتن. می خواستم برم بالا تو اتاقم یکم بخوابم که دیدم مهداد رو به کاملیا گفت: عمو جون یکم اینجا بشین تا من یکم رستوران و تمیز کنم بعد با هم بریم خونه باشه؟ کاملیا هم خیلی شیرین گفت: باشه عمو. سرش و چرخوند و نگاش افتاد به من. یکم کله اش و تکون داد که باعث شد خرگوشیهاش تکون بامزه ای بخوره. بی اختیار بهش خندیدم و اونم که لبخندمو دید یه لبخند گشاد بامزه بهم زد. اومد کنارم و به کامپوتر نگاه کرد. کاملیا: خانم میشه منم بازی کنم؟ یه نگاه به مونیتور کردم. داشتم ورق بازی می کردم. من: مگه تو بلدی؟ کاملیا با نیش باز گفت: آره خانم. دایی کامیار یادم داده. امان از دست این پسره خنگ. این چیزا چی بود تو این سن یاد بچه می داد. بهش خندیدم و گفتم: بله که میشه بیا بشین اینجا عزیزم. از جام بلند شدم و کاملیا رو که ذوق زده شده بود نشوندم رو صندلیم. کاملیا: مرسی خانم. صورتمو چرخوندم سمتش و گفتم: اسم من نیشامِ می تونی منو به اسم صدا کنی. کاملیا خیلی بامزه گفت: باشه میشام جون. چشمام گرد شد. میشام چیه دیگه. دوباره آروم گفتم: میشام نه نــــــــــیشام. کاملیا به تقلید از من گفت: مـــــــــــــیشام. خنده ام گرفت. سرمو بلند کردم دیدم مهداد داره با لبخند نگامون میکنه. چشمهامون تو هم قفل شد. سریع سرش و برگردوند و خودشو مشغول نشون داد. رو به کاملیا گفتم: هر چی دوست داری صدام کن. یکم به بازیش نگاه کردم. من که بالا نرفتم بزار لااقل به مهداد کمک کنم کاراش زودتر تموم بشه. رفتم تی و برداشتم و مشغول تی کشیدن شدم. موبایل مهداد زنگ زد. گوشیشو برداشت. یه الو گفت و ساکت شد. یهو اخم کرد و سریع گفت: چی؟ کجا؟ حالش خوبه؟ الان میام. هول شدم رفتم جلوش و نگران گفتم: چی شده؟ خودشم نگران بود. گیج میزد. سرش و بلند کرد و ناراحت گفت: علی تصادف کرده. با جیغ گفتم: چی؟ مهداد یکم آروم تر گفت: هیس... آروم. میشه یه خواهشی بکنم؟ میشه مراقب کاملیا باشی تا من برم ببینم چی شده؟ سریع سرمو تکون دادم. مهداد چرخید و برگشت سمت کاملیا و همون جور که هول و نگران بود بی حواس گفت: کاملیا عموجان من یه کاری دارم باید برم. می تونی یکم پیش نیشام جون بمونی تا من بیام؟ وسط اون همه نگرانی با شنیدن نیشام جون از دهن مهداد یه حس خوبی بهم دست داد و نیشم شل شد. چه قشنگ گفت نیشام جون. کاملیا هم سری تکون داد و باشه ای گفت و مشغول بازیش شد. مهدادم سریع برگشت و یه ممنون به من گفت و رفت. دلم شور می زد. خدا خدا می کردم طوریش نشده باشه. وای نازگل و بگو با اون حالش و حاملگیش. چیزی نگن بهش دختره هول کنه یه بلایی سر خودش و بچه اش بیاد. با همه فکر و خیالم رستوران و جمع و جور کردم. کارم که تموم شد دیگه حس موندن اینجا رو نداشتم. رفتم سمت کاملیا و گفتم: عزیزم بازی دیگه بسته بریم بالا یکم استراحت کنیم. کاملیا: باشه میشام جون. ولی می خوای منو ببری پشت بوم؟ مامانم میگه خطر ناکه. با تعجب گفتم: پشت بوم چرا؟ کاملیا: خوب خودت گفتی بریم بالا. بلند خندیدم و گفتم: نه گلم منظورم از بالا خونه امون بود. خونه من این بالاست. بالای رستوران. با انگشت به سقف اشاره کردم. کاملیا که کنجکاوری از سر و روش می بارید سریع از رو صندلی پایین پرید و گفت: باشه بریم بالا. خنده ای کردم و کامپیوتر و خاموش کردم. دست کاملیا رو گرفتم و با هم رفتیم بالا. ه راست بردمش تو اتاق خودم.نیشاماین بچه از الان پیداست که در آینده دختر فضولی میشه همچین به هر گوشه اتاق سرک کشید و همه جا رو وارسی کرد که خنده ام گرفت. پگاه هم همین جوریه. حتی یه وقتایی میاد تو کیفتم نگاه می کنه و همه محتویاتش و در میاره. کاملیا کنار کشوهام ایستاد و انگشت اشاره اشو گرفت به دهنش و با یه حالت بامزه که دلم غش رفت براش گفت: میشام جون این تو چیه؟بلند خندیدم. از جام بلند شدم و در کشوی اول و باز کردم. رو پنجه پاش بلند شد و توشو نگاه کرد.من: بفرما شاهکارهای عمو مهدادته.ملیکا با تعجب به وسایل آرایش داغونم نگاه کرد و گفت: عمو از اینا استفاده می کنه؟؟؟پق زدم زیر خنده. فکر کن مهداد بیاد سرخاب سفیداب کنه. معرکه میشه.با لبخند نشستم کنارش و با ذوق گفتم. کاملیا می خوای بازی کنیم؟چشمهاش برق زد و گفت: آره چی بازی؟؟؟خندیدم و گفتم جادوگر بازی.بچه بیچاره گیج بهم نگاه کرد.بردم نشوندمش وسط اتاق. وسایل آرایش داغونمم آوردم کنارمون ردیف کردم.با مهارت صورتامون و نقاشی کردم. سایهی سیاه و قهوه ای پشت چشمم کشیدم. رژای تیره و قهوه ای. یه خاله گنده قهوه ای کنار دماغم و یکی هم کنار چونه ام گذاشتم. کاملیا رو اما مثل فرشته ها آرایش کردم. انقدر ناز شده بود که حد نداشت. موهای خرگوشیشم باز کردم و ریختم دورش. از بین شالهام یه شال حریر آبی آسمونی در آوردم و انداختم دورش. شکل شنل و بال فرشته ها.موهای خودم باز کردم و پریشون و نامرتبش کردم و ریختم تو صورتم. کاملیا کلی به سر و قیافه ام خندید. منم خندیدم. من: خو ببین کاملیا جون الان تو فرشته ای و من جادوگر بدجنس که می خوام طلسمت کنم خوب؟کاملیا سری تکون داد.من: خوب حالا باید فرار کنی که طلسمهای من بهت نرسه که قورباغه ات کنه. حالا پاشو فرار کن.کاملیا جیغی از سر خوشی کشید و پاشد در رفت. منم دنبالش.دور تا دور اتاق و دویید و من آروم آروم دنبالش بودم. صدام و ترسناک کردم و گفتم: صبر کن می خوام طلسمت کنم. باید موش بشی.کاملیا دوباره جیغ کشید و رفت سمت در و در و باز کرد و پرید بیرون.منم دنبالش. همون جور ترسناک می خندیدم. موهامم تو صورتم بود. خودم به زور با اون موهای پریشون جلومو می دیدم. هوا هم در حال تاریک شدن بود و نور هم کم.تا رفتیم رو تراس .... مهدادسریع خودمو به محل تصادف رسوندم. یه عده حلقه زده بودن. مضطرب و نگران از بینشون راه باز کردم و رفتم جلو. دونفر کنار علی که رو زمین نشسته بود ایستاده بودن و حالش و می پرسیدن. موتور یه گوشه ای افتاده بود. لباسهاش خاکی وکثیف و پای راستش از زانو زخمی شده بود و شلوارش پاره و خونی بود. رنگش پریده بود و انگار خیلی ترسیده بود.سریع رفتم سمتش. تا منو دید تند گفت: سلام آقا مهداد، ببخشید ترو خدا اصلا نفهمیدم چه طور شد. شرمنده بابت موتو ....نزاشتم حرفش و ادامه بده. نشستم کنار پاش و گفتم: بی خیال علی موتور مهم نیست خودت چه طوری؟ ببینم چی شدی؟تا دست به پاش زدم دادش بلند شد. باید می بردمش بیمارستان.من: باید بریم بیمارستان.علی: نه آقا بریم درمانگاه محل اونجا هم خوبه.سری تکون دادم و با کمک یکی از محلیها زیر بغلش و گرفتم و بلندش کردم. به موتور نگاه کردم. از بین جمعیت حسن شاگرد تعمیرگاهیه رو دیدم و صداش کردم.من: حسن می تونی این موتور و ببری بدی اوستات بگی تعمیرش کنه؟حسن یه باشه ای گفت و رفت سراغ موتور.علی و سوار ماشینم کردم و رفتیم درمونگاه. خدا رو شکر چیزی نبود. جدا" نگران شده بودم. خدا بخیر گذروند. یه آسیب دیدگی جزئی بود که اونم پانسمان شد و رفت.من: خدا خیلی بهت رحم کرد علی. خوب شد نازگل نفهمید وگرنه با اون حالش .. خدا به خیر گذروند.علی یه خدایا شکرت گفت. کمکش کردم و بردمش رسوندمش دم خونه اشون. هر چی اصرار کرد برم تو نرفتم. باید بر می گشتم رستوران کاملیا با نیشام تنها بود ...نیشام ... میشام ....خنده ام گرفت. این دخترم تلفظ اسم نیشام براش سخت بود.ماشین و پارک کردم و پیاده شدم. تو رستوران کسی نبود. و درش قفل بود. از در بغل رفتم تو حیاط خونه و از پله ها رفتم بالا. هوا در حال تاریک شدن بود.خسته بودم در حد مرگ. خوابم میومد. چشمام از زور خواب خمار شده بود. کار هر روز به کنار سرو کله زدن به کاملیا هم یه طرف. با اینکه عاشق این دختر فسقلی بامزه بودم اما خوب مراقبت ازش کار سختی بود.رسیدم دم در اتاقم. یه خمیازه بلند بالا کشیدم. یه صدای جیغ اومد و بعد در اتاق نیشام با یه صدای بدی باز شد و کوبیده شد به دیوار و ...-: یا ابولفضل ....از چیزی که دیدم بی اختیار به پشت چسبیدم به در اتاقم.با چشمهای گشاد از ترس خیره شدم به عجوزه ی مو پریشون جلوم. یا ضامن آهو این آل چی بود یهو از در اومد بیرون؟زبونم بند اومده بود و قدرت حرکت نداشتم. تو اون تاریکی شب و سر و شکلی که من دیده بودم....-: عمو مهداد .. عمو مهداد بالاخره اومدی؟ ببین من فرشته شدم.با صدای کاملیا به خودم اومدم. نیم نگاهی بهش کردم و سریع دوباره برگشتم سمت عجوز ....-: نیشام ..... یهو همه ترسم تبدیل به عصبانیت شد. این عجوزه وحشتناک با صورت ترسناک و موهای افشون نیشام بود. اونی که منو تا مرز سکته برده بود این دختر فسقلی بود که با یه بچه کوچیکتر از خودش دست به یکی کرده بود که منو بکشه. دستهای کوچیک کاملیا حلقه شد دور پاهام. نیشام با شنیدن اسمش سریع موهاشو از تو صورتش زد کنار و ... یا جد سادات. این چرا این ریختی شده؟خم شدم و کاملیا رو بغل کردم و با کمی اخم رو به نیشام گفتم: دختر این چه کاریه. داشتم پس می افتادم. نمیگید هوا تاریکه یکی ببینتتون قلبش می گیره؟شرمنده سرش و انداخت پایین. تونستم خوب نگاش کنم. نمی دونم اون لحظه باید از زور تعجب دهن باز می موندم یا از زور خنده قهقه می زدم. دختره ببین با خودش چی کار کرده. پشت چشمش و همچین سیاه و قهوه ای کرده بود که چشمهاش دیده نمیشد. وای خدا اون زیگیلی که برای خودش گذاشته بود و ببین.تازه معنی گوش تا گوش لب داشتن و می فهمیدم. یه لبی برای خودش ساخته بود که اگه بگم از بغل گوشش شروع میشد دروغ نگفتم. برگشتم سمت کاملیا. اونم آرایش داشت. ولی خیلی خوشگل شده بود. لبخندی زدم و با بدجنسی و کنایه به کاملیا گفتم: چقدر خوشگل شدین عمو جون.برگشتم سمت نیشام و یه لبخند شیطون زدم. نیشام با چشمهای ریز شده سرشو بلند کرد و یکم نگام کرد. یهو با دست محکم کوبید تو صورتش و بلند گفت: وای خدا مرگم بده.و دویید تو خونه. اونقدر بامزه بود که قهقه ام بلند شد.کاملیا دستهاش و حلقه کرد دور گردنم و گفت: عمو جون تشنمه.گونه اشو بوسیدم و بردمش تو خونه . از تو یخچال براش آب ریختم و بعد از اینکه خورد رفتیم تو هال رو مبلها نشستیم. کاملیا: عمو تو هم از اینا می زنی؟با انگشت به لبش و پشت چشمش اشاره کرد.متعجب پرسیدم: رژ لب؟کاملیا با ذوق گفت: آره عمو. میشام جون گفت اونایی که تو اتاقشه شاه شماست. کیا از اینا می زنی عمو؟؟؟شاه منه؟؟؟ بلند زدم زیز خنده. امان از دست این نیشام.در دستشویی باز شد و نیشام اومد بیرون. صورتش خیس اما تمیز بود. موهاشو با دست رو به پایین می داد تا صاف بشه. قیافش 180 درجه با دو دقیقه قبلش فرق کرده بود.چقدر این صورت معصوم و بچگونه برام شیرین بود.مثل برق گرفته ها تو جام نشستم. از چیزی که بهش فکر کرده بودم خودمم شوکه شدم. صورت نیشام برام شیرین بود. من اینو گفتم و واقعا حسم همین بود. یه قیافه بچگونه و بامزه و در عین حال ملوس. آدم دلش می خواد بغلش کنه. سرمو با شدت تكون دادم. مي خواستم از شر اين فكرا خلاص شم نبايد نسبت بهش نظر بدي مي داشتم. البته واقعا هم با نگاه بدي نگاهش نمي كردم اما همين هم....به زور چشم از نیشام برداشتم و رو به کاملیا گفتم: خوب عمو جون داره شب میشه گشنت نیست؟چی دوست داری برای شام درست کنم؟یه ژست بانمک متفکر گرفت و بعد یکم فکر گفت: کتلت ....چشمهام گرد شد. اینو از کجاش در آورده بود. همه بچه ها این جور وقتا میگن پیتزا، ماکارانی ، لازانیا... اما این بچه ببین چی می خواد. خدا رو شکر که قورمه سبزی نمی خواد. ولی خوب فرقی نمیکنه. من اینم بلد نیستم.خم شدم سمتش و گفتم: کاملیا جون عزیزم می دونی که عمو این غذاها رو بلد نیست یه چ....نیشام: من درست می کنم.برگشتم سمتش. نگاهش به کاملیا بود.نیشام: عزیزم می خوای بیای کمکم با هم غذا درست کنیم؟؟کاملیا با ذوق از جاش پرید و رفت سمت نیشام. دستش و گرفت و دوتایی رفتن تو آشپزخونه.با چشم بدرقه اشون کردم وقتی دیگه از دید خارج شدن کنترل و برداشتم و کانالها رو بالا پایین کردم. لامصب هیچ کوفتی نداشت. مهداد نیشام: آقای متین، علی چه طور شد؟؟ صداش از تو آشپزخونه میومد. از خدا خواسته تلویزیون و خاموش کردم و کنترل و پرت کردم رو مبل و رفتم سمت آشپزخونه. دستهامو گذاشتم رو اپن و تکیه دادم بهش. پشتش به من بود و در حال پیاز پوست کندن. خوب براندازش کردم. هیکل ظریفی داشت. قد متوسط. هونی که گفتم بهش میاد. خیلی بغلیه... از حرف خودم خنده ام گرفت. نیشامم یه بچه ی بامزه و نازه مثل کاملیا. نمی دونم چرا امشب انقدر به کارهای این دختر دقیق شده بودم. با وسواس پیازا رو شست و گذاشت تو یه بشقاب و رفت پشت میز کنار کاملیا نشست و شروع کرد رنده کردن. من: هیچی با یه پسر بچه تصادف کرده بود. البته پسره می پره جلوش و اونم برای اینکه نزنه بهش کج میشه و می افته زمین و موتورم روش. بردمش درمونگاه. پاهاش یکم زخمی شده بود. زیاد جدی نبود. نیشام: خدا رو شکر. من همه اش نگران نازگل بیچاره بودم. پیازا رو کامل رنده کرد. از جاش بلند شد. تکیه امو از اپن گرفتم و رفتم پشت میز آشپزخونه نشستم. نمی دونم چرا مدام دلم می خواست بهش نگاه کنم. کارهاش. اینکه بلد بود غذا درست کنه. دقتش همه و همه برام جالب بود. جالب و عجیب که چه جوری یه دختر فسقلی غذا درست می کنه. محو تماشاش بودم که اومد سمتم و یکی یه فنجون چایی گذاشت جلوی منو و کاملیا. رفت و دوباره یه ظرف پر بیسکویت گذاشت جلومون. رفت یکم به کارهاش رسید و بعد برگشت و برامون میوه گذاشت. با کاملیا بازی می کردم و می خندوندمش. براش میوه پوست می کردم و می دادم بهش. نیشام تو ماهیتابه روغن ریخت. می خواست کتلتا رو بزاره توشون. نیشام: کاملیا جان میخوای با من کتلت درست کنی؟ کاملیا تند تند سر تکون داد. براش یه صندلی گذاشت کنار گاز. یه پرتقال پوست کندم. نصفشو به کاملیا دادم. نصف دیگه رو با چاقو دوتیکه کردم و نمک زدم. نیشام برگشت سمت میز که کاملیا رو بغل کنه ببره رو صندلی کنار گاز بزاره. خم شد سمت کاملیا. پرتقالی که نصف کرده بودم و بردم سمت دهنش و چسبوندم به لبش. چشمهاش گرد شد. متعجب نگام کرد.خیلی ریلکس با ابرو بهش اشاره کردم که دهنشو باز کنه. آروم دهنش و باز کرد و منم نصف پرتقال و گذاشتم تو دهنش. بیشتر تو دهن کوچیکش جا نمیشد. دهنش و بست و با دست اشاره کرد زیاده... پرتقالی که نصف شده بود و از لبش دور کردم. دوباره برگشت سمت کاملیا. پرتقال نصف خورده نیشام و بدون هیچ فکر و معطلی گذاشتم تو دهنم. خم شد کاملیا رو بغل کرد چرخید که ببره بزاره رو صندلی که ثابت موند تو جاش. با چشمهای گرد و گیج به منی که پرتقال و گذاشتم تو دهنم نگاه کرد. تا سرمو بلند کردم چشمهاشو دزدید و رفت سمت گاز. اگه بگم این پرتقال شیرین ترین و خوشمزه ترین پرتقالی بود که تو زندگیم خوردم دروغ نگفتم. حالا یا پرتقالش واقعا خوشمزه بود یا به خاطر.....بی اختیار لبخند زدم. میوه ام و تا ته خوردم. تموم مدتی که دخترا در حال آشپزی بودن با لذت نشستم و نگاشون کردم. اونقدر دیدن این حالتها خندیدناشون موقع درست کردن کتلک ، گرد کردنشون و بعد انداختن همراه ترس کتلتا تو روغن داغ برام جذاب بود که حاضر نبودم یه لحظه هم چشم ازشون بردارم. امشب حس خوبی داشتم. تموم مدت انگار که خانواده خودم دورو برم بودن. برای اولین بار تو این 27 سال زندگی دلم می خواست اونا خانواده ام بودن. زن و بچه ام. دلم خواست یه خونه داشته باشم که همین جوری با زنم و دختر کوچولوم زندگی کنم. که همین قدر بهم آرامش بده. و عجیب اینکه با تمام وجود می خواستم زنی داشته باشم که مثل نیشام بچه باشه. کوچیک و فسقلی و .... بغلی ... بعد از خوردن شام که واقعا بهم چسبید از جاشبلند شد که ظرفها رو جمع کنه. از جام بلند شدم و گفتم: شما برید بشینید من ظرفها رو می شورم.ابرویی بالا انداخت و گفت: نه بابا این چه کاریه خودم می شورم. دست برد تا بشقابهایی که رو هم چیده بود و برداره که دستم و برای مانع شدنش بردم جلو. دستم نشست رو دستش. هیچ قصد و عمدی تو کار نبود. خودم از این برخورد شوکه شده بودم. دستش گرم بود. گرمایی که از دستش بهم منتقل شد داغم کرد. سرمو بلند کردم و نگاش کردم. مثل برق گرفته ها با چشمهای گشاد نگام می کرد. نگاهمو تو صورتش چرخوندم. خانم فسقلی ....

نیشام سرش و خم کرد و رو به کاملیا گفت: عزیزم گشنت نیست؟ ما یه عمو سپهرداد داریم خیلی غذاهاش خوشمزه است. این و گفت و خم شد و کاملیا رو گرفت تو بغلش و کشید بالا و یه ماچ گنده از لپش کرد. دختره هم سفت دستاشو حلقه کرد دور گردن مهداد. نمی دونم چرا حرصی بودم. ببین چه ماچیم می کنتش. چه به خیک همه عمو عمو هم می بنده. بی خود نیست از این کامیار بدم میاد. ببین خواهر زاده اشو انداخته گِل ما و رفته. چیـــــــش ... مهداد و کاملیا رفتن تو آشپز خونه و من موندم و مشتریها. هر از چند گاهی هم صدای بلند و خنده های شاد کاملیا میومد. پشت بندشم مهداد و سپهرداد و نازی می خندیدن. یه لحظه بد جور دلم خواست جای اون بچه بودم. ببین همه چقدر تحویلش می گرفتن. حدودای ساعت 4 غذامون تموم شد. مهدادم خوشحال گفت شب رستوران تعطیل. خیلی این جوری که غذا ته میکشید و کار شب تعطیل می شد حال می داد. منم از خدا خواسته. نازی خداحافظی کرد که بره. یهو سپهرداد گفت: نازی خانم صبر کن منم دارم میام. تا یه جایی با هم بریم. نازی سرخ شد. سرم و انداختم پایین و ریز خندیدم. یاد دفعه اولی افتادم که سپهرداد جلوی علی نازی و بدون پسوند و پیشوند صدا کرد. یهو علی مثل داش قیصر پرید یقه سپهرداد و گرفت و گفت: بچه ژیگول مگه خودت ناموس نداری که خواهر خانم من و این جوری صدا میکنی. سپهرداد بدبخت که نمی فهمید منظور علی چیه گیج گفت: من که چیز بدی نگفتم. فقط گفتم نازی ... یهو علی مشتش و بلند کرد که بکوبه تو صورت سپهرداد که مهداد سر رسید. اگه مهداد نگرفته بودتش زده بود دماغ مماغ سپهرداد و نابود کرده بود. مهداد کلی با علی حرف زد که بابا این پسره مدلش اینه. نه که خیلی وقته ایران نبوده با همه راحته. علی هم با اخم و تخم گفت: بی خود کرده آقا. بچه های محل حرف در میارن. خوبیت نداره. وقتی مهداد دید علی این جوری جوش آورده رو به سپهرداد گفت: سپهرداد شما از این به بعد خواهر خانم ایشون و نازی خانم صدا می کنید. سپهردادم که هنوز گیج بود سری تکون داد و بعد یه چشم غره غرای علی قاعله ختم به خیر شد. علی زودتر رفته بود و سپهرداد و نازی هم رفتن. می خواستم برم بالا تو اتاقم یکم بخوابم که دیدم مهداد رو به کاملیا گفت: عمو جون یکم اینجا بشین تا من یکم رستوران و تمیز کنم بعد با هم بریم خونه باشه؟ کاملیا هم خیلی شیرین گفت: باشه عمو. سرش و چرخوند و نگاش افتاد به من. یکم کله اش و تکون داد که باعث شد خرگوشیهاش تکون بامزه ای بخوره. بی اختیار بهش خندیدم و اونم که لبخندمو دید یه لبخند گشاد بامزه بهم زد. اومد کنارم و به کامپوتر نگاه کرد. کاملیا: خانم میشه منم بازی کنم؟ یه نگاه به مونیتور کردم. داشتم ورق بازی می کردم. من: مگه تو بلدی؟ کاملیا با نیش باز گفت: آره خانم. دایی کامیار یادم داده. امان از دست این پسره خنگ. این چیزا چی بود تو این سن یاد بچه می داد. بهش خندیدم و گفتم: بله که میشه بیا بشین اینجا عزیزم. از جام بلند شدم و کاملیا رو که ذوق زده شده بود نشوندم رو صندلیم. کاملیا: مرسی خانم. صورتمو چرخوندم سمتش و گفتم: اسم من نیشامِ می تونی منو به اسم صدا کنی. کاملیا خیلی بامزه گفت: باشه میشام جون. چشمام گرد شد. میشام چیه دیگه. دوباره آروم گفتم: میشام نه نــــــــــیشام. کاملیا به تقلید از من گفت: مـــــــــــــیشام. خنده ام گرفت. سرمو بلند کردم دیدم مهداد داره با لبخند نگامون میکنه. چشمهامون تو هم قفل شد. سریع سرش و برگردوند و خودشو مشغول نشون داد. رو به کاملیا گفتم: هر چی دوست داری صدام کن. یکم به بازیش نگاه کردم. من که بالا نرفتم بزار لااقل به مهداد کمک کنم کاراش زودتر تموم بشه. رفتم تی و برداشتم و مشغول تی کشیدن شدم. موبایل مهداد زنگ زد. گوشیشو برداشت. یه الو گفت و ساکت شد. یهو اخم کرد و سریع گفت: چی؟ کجا؟ حالش خوبه؟ الان میام. هول شدم رفتم جلوش و نگران گفتم: چی شده؟ خودشم نگران بود. گیج میزد. سرش و بلند کرد و ناراحت گفت: علی تصادف کرده. با جیغ گفتم: چی؟ مهداد یکم آروم تر گفت: هیس... آروم. میشه یه خواهشی بکنم؟ میشه مراقب کاملیا باشی تا من برم ببینم چی شده؟ سریع سرمو تکون دادم. مهداد چرخید و برگشت سمت کاملیا و همون جور که هول و نگران بود بی حواس گفت: کاملیا عموجان من یه کاری دارم باید برم. می تونی یکم پیش نیشام جون بمونی تا من بیام؟ وسط اون همه نگرانی با شنیدن نیشام جون از دهن مهداد یه حس خوبی بهم دست داد و نیشم شل شد. چه قشنگ گفت نیشام جون. کاملیا هم سری تکون داد و باشه ای گفت و مشغول بازیش شد. مهدادم سریع برگشت و یه ممنون به من گفت و رفت. دلم شور می زد. خدا خدا می کردم طوریش نشده باشه. وای نازگل و بگو با اون حالش و حاملگیش. چیزی نگن بهش دختره هول کنه یه بلایی سر خودش و بچه اش بیاد. با همه فکر و خیالم رستوران و جمع و جور کردم. کارم که تموم شد دیگه حس موندن اینجا رو نداشتم. رفتم سمت کاملیا و گفتم: عزیزم بازی دیگه بسته بریم بالا یکم استراحت کنیم. کاملیا: باشه میشام جون. ولی می خوای منو ببری پشت بوم؟ مامانم میگه خطر ناکه. با تعجب گفتم: پشت بوم چرا؟ کاملیا: خوب خودت گفتی بریم بالا. بلند خندیدم و گفتم: نه گلم منظورم از بالا خونه امون بود. خونه من این بالاست. بالای رستوران. با انگشت به سقف اشاره کردم. کاملیا که کنجکاوری از سر و روش می بارید سریع از رو صندلی پایین پرید و گفت: باشه بریم بالا. خنده ای کردم و کامپیوتر و خاموش کردم. دست کاملیا رو گرفتم و با هم رفتیم بالا. ه راست بردمش تو اتاق خودم.نیشاماین بچه از الان پیداست که در آینده دختر فضولی میشه همچین به هر گوشه اتاق سرک کشید و همه جا رو وارسی کرد که خنده ام گرفت. پگاه هم همین جوریه. حتی یه وقتایی میاد تو کیفتم نگاه می کنه و همه محتویاتش و در میاره. کاملیا کنار کشوهام ایستاد و انگشت اشاره اشو گرفت به دهنش و با یه حالت بامزه که دلم غش رفت براش گفت: میشام جون این تو چیه؟بلند خندیدم. از جام بلند شدم و در کشوی اول و باز کردم. رو پنجه پاش بلند شد و توشو نگاه کرد.من: بفرما شاهکارهای عمو مهدادته.ملیکا با تعجب به وسایل آرایش داغونم نگاه کرد و گفت: عمو از اینا استفاده می کنه؟؟؟پق زدم زیر خنده. فکر کن مهداد بیاد سرخاب سفیداب کنه. معرکه میشه.با لبخند نشستم کنارش و با ذوق گفتم. کاملیا می خوای بازی کنیم؟چشمهاش برق زد و گفت: آره چی بازی؟؟؟خندیدم و گفتم جادوگر بازی.بچه بیچاره گیج بهم نگاه کرد.بردم نشوندمش وسط اتاق. وسایل آرایش داغونمم آوردم کنارمون ردیف کردم.با مهارت صورتامون و نقاشی کردم. سایهی سیاه و قهوه ای پشت چشمم کشیدم. رژای تیره و قهوه ای. یه خاله گنده قهوه ای کنار دماغم و یکی هم کنار چونه ام گذاشتم. کاملیا رو اما مثل فرشته ها آرایش کردم. انقدر ناز شده بود که حد نداشت. موهای خرگوشیشم باز کردم و ریختم دورش. از بین شالهام یه شال حریر آبی آسمونی در آوردم و انداختم دورش. شکل شنل و بال فرشته ها.موهای خودم باز کردم و پریشون و نامرتبش کردم و ریختم تو صورتم. کاملیا کلی به سر و قیافه ام خندید. منم خندیدم. من: خو ببین کاملیا جون الان تو فرشته ای و من جادوگر بدجنس که می خوام طلسمت کنم خوب؟کاملیا سری تکون داد.من: خوب حالا باید فرار کنی که طلسمهای من بهت نرسه که قورباغه ات کنه. حالا پاشو فرار کن.کاملیا جیغی از سر خوشی کشید و پاشد در رفت. منم دنبالش.دور تا دور اتاق و دویید و من آروم آروم دنبالش بودم. صدام و ترسناک کردم و گفتم: صبر کن می خوام طلسمت کنم. باید موش بشی.کاملیا دوباره جیغ کشید و رفت سمت در و در و باز کرد و پرید بیرون.منم دنبالش. همون جور ترسناک می خندیدم. موهامم تو صورتم بود. خودم به زور با اون موهای پریشون جلومو می دیدم. هوا هم در حال تاریک شدن بود و نور هم کم.تا رفتیم رو تراس .... مهدادسریع خودمو به محل تصادف رسوندم. یه عده حلقه زده بودن. مضطرب و نگران از بینشون راه باز کردم و رفتم جلو. دونفر کنار علی که رو زمین نشسته بود ایستاده بودن و حالش و می پرسیدن. موتور یه گوشه ای افتاده بود. لباسهاش خاکی وکثیف و پای راستش از زانو زخمی شده بود و شلوارش پاره و خونی بود. رنگش پریده بود و انگار خیلی ترسیده بود.سریع رفتم سمتش. تا منو دید تند گفت: سلام آقا مهداد، ببخشید ترو خدا اصلا نفهمیدم چه طور شد. شرمنده بابت موتو ....نزاشتم حرفش و ادامه بده. نشستم کنار پاش و گفتم: بی خیال علی موتور مهم نیست خودت چه طوری؟ ببینم چی شدی؟تا دست به پاش زدم دادش بلند شد. باید می بردمش بیمارستان.من: باید بریم بیمارستان.علی: نه آقا بریم درمانگاه محل اونجا هم خوبه.سری تکون دادم و با کمک یکی از محلیها زیر بغلش و گرفتم و بلندش کردم. به موتور نگاه کردم. از بین جمعیت حسن شاگرد تعمیرگاهیه رو دیدم و صداش کردم.من: حسن می تونی این موتور و ببری بدی اوستات بگی تعمیرش کنه؟حسن یه باشه ای گفت و رفت سراغ موتور.علی و سوار ماشینم کردم و رفتیم درمونگاه. خدا رو شکر چیزی نبود. جدا" نگران شده بودم. خدا بخیر گذروند. یه آسیب دیدگی جزئی بود که اونم پانسمان شد و رفت.من: خدا خیلی بهت رحم کرد علی. خوب شد نازگل نفهمید وگرنه با اون حالش .. خدا به خیر گذروند.علی یه خدایا شکرت گفت. کمکش کردم و بردمش رسوندمش دم خونه اشون. هر چی اصرار کرد برم تو نرفتم. باید بر می گشتم رستوران کاملیا با نیشام تنها بود ...نیشام ... میشام ....خنده ام گرفت. این دخترم تلفظ اسم نیشام براش سخت بود.ماشین و پارک کردم و پیاده شدم. تو رستوران کسی نبود. و درش قفل بود. از در بغل رفتم تو حیاط خونه و از پله ها رفتم بالا. هوا در حال تاریک شدن بود.خسته بودم در حد مرگ. خوابم میومد. چشمام از زور خواب خمار شده بود. کار هر روز به کنار سرو کله زدن به کاملیا هم یه طرف. با اینکه عاشق این دختر فسقلی بامزه بودم اما خوب مراقبت ازش کار سختی بود.رسیدم دم در اتاقم. یه خمیازه بلند بالا کشیدم. یه صدای جیغ اومد و بعد در اتاق نیشام با یه صدای بدی باز شد و کوبیده شد به دیوار و ...-: یا ابولفضل ....از چیزی که دیدم بی اختیار به پشت چسبیدم به در اتاقم.با چشمهای گشاد از ترس خیره شدم به عجوزه ی مو پریشون جلوم. یا ضامن آهو این آل چی بود یهو از در اومد بیرون؟زبونم بند اومده بود و قدرت حرکت نداشتم. تو اون تاریکی شب و سر و شکلی که من دیده بودم....-: عمو مهداد .. عمو مهداد بالاخره اومدی؟ ببین من فرشته شدم.با صدای کاملیا به خودم اومدم. نیم نگاهی بهش کردم و سریع دوباره برگشتم سمت عجوز ....-: نیشام ..... یهو همه ترسم تبدیل به عصبانیت شد. این عجوزه وحشتناک با صورت ترسناک و موهای افشون نیشام بود. اونی که منو تا مرز سکته برده بود این دختر فسقلی بود که با یه بچه کوچیکتر از خودش دست به یکی کرده بود که منو بکشه. دستهای کوچیک کاملیا حلقه شد دور پاهام. نیشام با شنیدن اسمش سریع موهاشو از تو صورتش زد کنار و ... یا جد سادات. این چرا این ریختی شده؟خم شدم و کاملیا رو بغل کردم و با کمی اخم رو به نیشام گفتم: دختر این چه کاریه. داشتم پس می افتادم. نمیگید هوا تاریکه یکی ببینتتون قلبش می گیره؟شرمنده سرش و انداخت پایین. تونستم خوب نگاش کنم. نمی دونم اون لحظه باید از زور تعجب دهن باز می موندم یا از زور خنده قهقه می زدم. دختره ببین با خودش چی کار کرده. پشت چشمش و همچین سیاه و قهوه ای کرده بود که چشمهاش دیده نمیشد. وای خدا اون زیگیلی که برای خودش گذاشته بود و ببین.تازه معنی گوش تا گوش لب داشتن و می فهمیدم. یه لبی برای خودش ساخته بود که اگه بگم از بغل گوشش شروع میشد دروغ نگفتم. برگشتم سمت کاملیا. اونم آرایش داشت. ولی خیلی خوشگل شده بود. لبخندی زدم و با بدجنسی و کنایه به کاملیا گفتم: چقدر خوشگل شدین عمو جون.برگشتم سمت نیشام و یه لبخند شیطون زدم. نیشام با چشمهای ریز شده سرشو بلند کرد و یکم نگام کرد. یهو با دست محکم کوبید تو صورتش و بلند گفت: وای خدا مرگم بده.و دویید تو خونه. اونقدر بامزه بود که قهقه ام بلند شد.کاملیا دستهاش و حلقه کرد دور گردنم و گفت: عمو جون تشنمه.گونه اشو بوسیدم و بردمش تو خونه . از تو یخچال براش آب ریختم و بعد از اینکه خورد رفتیم تو هال رو مبلها نشستیم. کاملیا: عمو تو هم از اینا می زنی؟با انگشت به لبش و پشت چشمش اشاره کرد.متعجب پرسیدم: رژ لب؟کاملیا با ذوق گفت: آره عمو. میشام جون گفت اونایی که تو اتاقشه شاه شماست. کیا از اینا می زنی عمو؟؟؟شاه منه؟؟؟ بلند زدم زیز خنده. امان از دست این نیشام.در دستشویی باز شد و نیشام اومد بیرون. صورتش خیس اما تمیز بود. موهاشو با دست رو به پایین می داد تا صاف بشه. قیافش 180 درجه با دو دقیقه قبلش فرق کرده بود.چقدر این صورت معصوم و بچگونه برام شیرین بود.مثل برق گرفته ها تو جام نشستم. از چیزی که بهش فکر کرده بودم خودمم شوکه شدم. صورت نیشام برام شیرین بود. من اینو گفتم و واقعا حسم همین بود. یه قیافه بچگونه و بامزه و در عین حال ملوس. آدم دلش می خواد بغلش کنه. سرمو با شدت تكون دادم. مي خواستم از شر اين فكرا خلاص شم نبايد نسبت بهش نظر بدي مي داشتم. البته واقعا هم با نگاه بدي نگاهش نمي كردم اما همين هم....به زور چشم از نیشام برداشتم و رو به کاملیا گفتم: خوب عمو جون داره شب میشه گشنت نیست؟چی دوست داری برای شام درست کنم؟یه ژست بانمک متفکر گرفت و بعد یکم فکر گفت: کتلت ....چشمهام گرد شد. اینو از کجاش در آورده بود. همه بچه ها این جور وقتا میگن پیتزا، ماکارانی ، لازانیا... اما این بچه ببین چی می خواد. خدا رو شکر که قورمه سبزی نمی خواد. ولی خوب فرقی نمیکنه. من اینم بلد نیستم.خم شدم سمتش و گفتم: کاملیا جون عزیزم می دونی که عمو این غذاها رو بلد نیست یه چ....نیشام: من درست می کنم.برگشتم سمتش. نگاهش به کاملیا بود.نیشام: عزیزم می خوای بیای کمکم با هم غذا درست کنیم؟؟کاملیا با ذوق از جاش پرید و رفت سمت نیشام. دستش و گرفت و دوتایی رفتن تو آشپزخونه.با چشم بدرقه اشون کردم وقتی دیگه از دید خارج شدن کنترل و برداشتم و کانالها رو بالا پایین کردم. لامصب هیچ کوفتی نداشت. مهداد نیشام: آقای متین، علی چه طور شد؟؟ صداش از تو آشپزخونه میومد. از خدا خواسته تلویزیون و خاموش کردم و کنترل و پرت کردم رو مبل و رفتم سمت آشپزخونه. دستهامو گذاشتم رو اپن و تکیه دادم بهش. پشتش به من بود و در حال پیاز پوست کندن. خوب براندازش کردم. هیکل ظریفی داشت. قد متوسط. هونی که گفتم بهش میاد. خیلی بغلیه... از حرف خودم خنده ام گرفت. نیشامم یه بچه ی بامزه و نازه مثل کاملیا. نمی دونم چرا امشب انقدر به کارهای این دختر دقیق شده بودم. با وسواس پیازا رو شست و گذاشت تو یه بشقاب و رفت پشت میز کنار کاملیا نشست و شروع کرد رنده کردن. من: هیچی با یه پسر بچه تصادف کرده بود. البته پسره می پره جلوش و اونم برای اینکه نزنه بهش کج میشه و می افته زمین و موتورم روش. بردمش درمونگاه. پاهاش یکم زخمی شده بود. زیاد جدی نبود. نیشام: خدا رو شکر. من همه اش نگران نازگل بیچاره بودم. پیازا رو کامل رنده کرد. از جاش بلند شد. تکیه امو از اپن گرفتم و رفتم پشت میز آشپزخونه نشستم. نمی دونم چرا مدام دلم می خواست بهش نگاه کنم. کارهاش. اینکه بلد بود غذا درست کنه. دقتش همه و همه برام جالب بود. جالب و عجیب که چه جوری یه دختر فسقلی غذا درست می کنه. محو تماشاش بودم که اومد سمتم و یکی یه فنجون چایی گذاشت جلوی منو و کاملیا. رفت و دوباره یه ظرف پر بیسکویت گذاشت جلومون. رفت یکم به کارهاش رسید و بعد برگشت و برامون میوه گذاشت. با کاملیا بازی می کردم و می خندوندمش. براش میوه پوست می کردم و می دادم بهش. نیشام تو ماهیتابه روغن ریخت. می خواست کتلتا رو بزاره توشون. نیشام: کاملیا جان میخوای با من کتلت درست کنی؟ کاملیا تند تند سر تکون داد. براش یه صندلی گذاشت کنار گاز. یه پرتقال پوست کندم. نصفشو به کاملیا دادم. نصف دیگه رو با چاقو دوتیکه کردم و نمک زدم. نیشام برگشت سمت میز که کاملیا رو بغل کنه ببره رو صندلی کنار گاز بزاره. خم شد سمت کاملیا. پرتقالی که نصف کرده بودم و بردم سمت دهنش و چسبوندم به لبش. چشمهاش گرد شد. متعجب نگام کرد.خیلی ریلکس با ابرو بهش اشاره کردم که دهنشو باز کنه. آروم دهنش و باز کرد و منم نصف پرتقال و گذاشتم تو دهنش. بیشتر تو دهن کوچیکش جا نمیشد. دهنش و بست و با دست اشاره کرد زیاده... پرتقالی که نصف شده بود و از لبش دور کردم. دوباره برگشت سمت کاملیا. پرتقال نصف خورده نیشام و بدون هیچ فکر و معطلی گذاشتم تو دهنم. خم شد کاملیا رو بغل کرد چرخید که ببره بزاره رو صندلی که ثابت موند تو جاش. با چشمهای گرد و گیج به منی که پرتقال و گذاشتم تو دهنم نگاه کرد. تا سرمو بلند کردم چشمهاشو دزدید و رفت سمت گاز. اگه بگم این پرتقال شیرین ترین و خوشمزه ترین پرتقالی بود که تو زندگیم خوردم دروغ نگفتم. حالا یا پرتقالش واقعا خوشمزه بود یا به خاطر.....بی اختیار لبخند زدم. میوه ام و تا ته خوردم. تموم مدتی که دخترا در حال آشپزی بودن با لذت نشستم و نگاشون کردم. اونقدر دیدن این حالتها خندیدناشون موقع درست کردن کتلک ، گرد کردنشون و بعد انداختن همراه ترس کتلتا تو روغن داغ برام جذاب بود که حاضر نبودم یه لحظه هم چشم ازشون بردارم. امشب حس خوبی داشتم. تموم مدت انگار که خانواده خودم دورو برم بودن. برای اولین بار تو این 27 سال زندگی دلم می خواست اونا خانواده ام بودن. زن و بچه ام. دلم خواست یه خونه داشته باشم که همین جوری با زنم و دختر کوچولوم زندگی کنم. که همین قدر بهم آرامش بده. و عجیب اینکه با تمام وجود می خواستم زنی داشته باشم که مثل نیشام بچه باشه. کوچیک و فسقلی و .... بغلی ... بعد از خوردن شام که واقعا بهم چسبید از جاشبلند شد که ظرفها رو جمع کنه. از جام بلند شدم و گفتم: شما برید بشینید من ظرفها رو می شورم.ابرویی بالا انداخت و گفت: نه بابا این چه کاریه خودم می شورم. دست برد تا بشقابهایی که رو هم چیده بود و برداره که دستم و برای مانع شدنش بردم جلو. دستم نشست رو دستش. هیچ قصد و عمدی تو کار نبود. خودم از این برخورد شوکه شده بودم. دستش گرم بود. گرمایی که از دستش بهم منتقل شد داغم کرد. سرمو بلند کردم و نگاش کردم. مثل برق گرفته ها با چشمهای گشاد نگام می کرد. نگاهمو تو صورتش چرخوندم. خانم فسقلی ....

مهداد از صبح بلند شدیم و داریم خونه رو تمیز می کنیم. این نیشام هم وسواسی بود و رو نمی کرد. من نمی دونم تو خونه اش چه جوریه. بس که مجبورم کرده جای جای خونه رو خم بشم و دستمال بکشم که کمر درد گرفتم. این دختر هم عجب سر کارگریه ها ....

یه لحظه مهلت استراحت نمیده. یه وقتهایی فکر میکنم از قصد داره مثل یه برده ازم کار می کشه. چون دیروز اون جوری ازش اجازه گرفتم. هه ... یادشم که می افتم دلم می خواد بلند بلند بخندم. خیلی باحال بود. کلا" رفته بود تو یه فاز دیگه. هر چند یکم عذاب وجدان گرفتم اما بی خیالی طی کن. ساعت 8:30 موبایلم زنگ خورد. دستمال به دست تو جام ایستادم و با تعجب به گوشیم نگاه کردم. کامیار بود. یعنی راه و گم کرده؟ کامیار: الو. مهداد... خونه ای؟ بیا در و باز کن ما پشت دریم. بلند داد کشیدم: چی ؟؟؟ ... کامیار: اویــــــــــــی چته پسر پرده گوشم پاره شد. با حرص دستمال و پرت کردم رو میز وسط حال و از خونه اومدم بیرون. همون جور که از پله ها می رفتم پایین شروع کردم. من: پسره خنگ مگه می خوای بری کله پزی که صبح به این زودی لشتو آوردی؟ نکنه فکر کردی زودتر بیای صبحونه هم نصیبت میشه. می دونی با چه کلکی رضایت نیشام و گرفتم که خراب شید رو سرم؟ حالا می خوای با این زود اومدنت دختره سکته کنه و دیگه .... کامیار: خوب رفیق من، حالا مگه چی شده جوش میاری. اصلا" ما میریم تو اتاق تو و بیرون نمیایم تا 10 نشده. مونده بودم این پسرا که برای کلاسهای 8 صبح همیشه خدا 10 میرسیدن چه جوری صبح زود تونستن از خواب بیدار بشن که الان برسن اینجا؟دیگه جلوی در بودم. در و باز کردم. کامیار گوشی به دست جلوی در ایستاده بود. تا منو دید گل از گلش شکفت. همچین لبخندی زد که مطمئنم هیچ وقت از این لبخندای گنده تحویل دوست دختراش نمی داد چون حتما" فرار می کردن. بیشتر ترسناک بود لبخندش تا تاثیر گذار.چشمهام و ریز کردم و غضبی نگاش کردم.یهو پرید بغلم کرد.کامیار: الهی من فدای داداش مهداد بشم . ماها رو خونه اش دعوت کرده. زحمت کشیده. غذا حاضر کرده. با حرص هلش دادم عقب. من: کامیار این خود شیرینیهات ازعصبانیتم کم نمیکنه. صداش و نازک کرد و با عشوه گفت: وای وای ببین چه جوریاست. چقده ماه شدی عزیزم. آدم دلش می خواد بخورتت...دستش و آورد جلو که لپم و بکشه که محکم کوبیدم رو دستش. هر وقت می خواست خودش و مظلوم نشون بده رگ خوشمزگیش می زد بالا. من: دست خر کوتاه. آروم میاین تو فقط کافیه یه صدا ازتون بشنوم اونوقت ..مشتم و تهدید آمیز به طرفش گرفتم.سریع گفت: چشم چشم هر چی تو بگی ...من: باید تا 10 تو اتاق من بمونید و جیک نزنید. نمی خوام نیشام بفهمه شماها چه ....محمد: چشم هر چی تو بگی داداش ...تازه چشمم به محمد و بچه های دیگه رسیده بود. دوستای دانشگاه که هنوز که هنوزه با هم رفیقای فابیم.محمد و کاوه و بهروز هم بودن. به اونا لبخند زدم. هر چی باشه بعد مدتها می دیدمشون. مطمئنم این بیچاره ها هیچ گناهی ندارن همه چی زیر سر این کامیار الدنگه.باهاشون دست دادم و خوش و بش کردیم. کامیار با حرص گفت: تهدیدا و اخم و تخمت مال منه. نیش و لبخندت مال بقیه؟یه قری به گردنش داد و مثلا" قهر کرده. این پسره خوراک مسخره بازی و ادای دخترا رو در آوردن بود.به حرکتش خندیدم. بازم بهشون سفارش کردم که بی سرو صدا برن تو اتاق من.خودم جلو تر رفتم و بقیه هم دنبالم آروم اومدن. سریع در اتاقم و باز کردم و فرستادم تو اتاق. چشمم خورد به کفشاشون که جلوی در اتاقم ردیف شده بودن. با حرص در اتاق و باز کردم و به کامیار اشاره کردم و آروم گفتم: گمشو بیا کفشارو ببر داخل. عقل کلین همه تون. کامیار پاورچین پاورچین اومد و یکی یکی کفشارو برداشت و داد دست محمد و اونم چید تو اتاق. یعنی پت و مت باید میومدن جلوی اینا لنگ می نداختن. آروم در و بستم و اومدم یه نفس راحت بکشم که در اتاق نیشام باز شد و اومد بیرون. هول صاف تو جام ایستادم و یهو سلام کردم.نیشام یکم برو بر نگام کرد و آروم با خودش گفت: در روز چند بار سلام میکنه؟بلند تر گفت: علیک سلام.یه لبخند گنده زدم. خودمم می دونستم وقتی سر بزنگاه مچمو می گیرن خیلی ناجور رفتار می کنم و خودمو لو می دم. نیشام یکم مشکوک نگام کرد اما وقتی چیزی دستگیرش نشد شونه یا بالا انداخت و رفت تو هال. یه نفس راحت کشیدم. اومدم برم تو هال که سر و صدای پسرا بلند شد. سریع در اتاق و باز کردم و بهشون توپیدم.من: خفه... مگه نگفتم صداتونو نشنوم؟ حتی نفسم به زور باید بکشید.هر سه تاییشون سری تکون دادن. با همون اخم که جذبه امو بیشتر می کرد در و بستم. خدا به داد برسه. این دختره نفهمه.تقریبا" هر 10 دقیقه می رفتم تو اتاق و یه داد تا حد امکان بلند و حرصی سر این پسرا می کشیدم که بابا ببندید گاله اتونو دختره می فهمه.بعد عمری بالاخره ساعت 10 شد. نیشام از آشپزخونه اومد بیرون و گفت: من میرم حاضر شم. دیگه بچه ها باید پیداشون بشه.با لبخند سری تکون دادم. نیشام رفت تو اتاقش. وقتی مطمئن شدم که تو اتاقشه سریع در اتاقم و باز کردم. پسرا هر کدوم یه ور ولو بودن. یکی رو صندلی نشسته بود یکی رو زمین لم داده بود یکی رو تخت پهن شده بود.من: پاشید پاشید جمع کنید. باید برید بیرون.کامیار با اخم بلند شد و گفت: دهه بیرون برای چی؟ ما که صدامون در نیومد این دختره هم نوبرشو آروده ها. فهمید ما اینجاییم؟من: نه نفهمید. الان نزدیک 10 برید بیرون زنگ بزنید مثل آدم بیاین داخل. زود زود ...همون جور که از جاشون بلند میشدن غر هم می زدن. به زور و با هل دادن فرستادمشون پایین. در و باز کردم که پرتشون کنم بیرون که زنگ بزنن بیان تو که دیدم دوستای نیشام با یه پسره دارن میان سمت در خونه. زکی بخشکی شانس.سریع برگشتم سمت دوستام و دست کامیار و تو دستم گرفتم و تند گفتم: چه طوری پسر خیلی خوش اومدی. کامیار یکم گیج نگام کرد. اما سریع گرفت مطلب و. اونم شروع کرد به خوش و بش کردن. دخترا بهمون رسیدن و یکی یکی سلام کردن. با لبخند و روی خوش جوابشون و دادم. یکی از دخترا پسره همراهشو نشونمون داد و گفت: نوید هستن نامزدم.با نویدم دست دادم.من: خیلی خوش اومدید. خوشحالمون کردین. با دست بهشون اشاره کردم که وارد بشن. کامیار اومد زودتر بره سمت پله ها که از پشت یقه اشو گرفتم و با لبخند رو به دخترا گفتم: اول خانمها ....دخترا ریز خندیدن و کامیار یه فحش زیر لبی بهم داد . بعد همه رفتیم بالا.همون موقع در اتاق نیشام باز شد.تو جام خشکم زد. نیشام .... مهداد از زور تعجب دهنم باز مونده بود. نیشام .... چقدر خانم شده بود. هیچ وقت فکر نمی کردم که این دختر فسقلی بتونه انقدر خانم و زیبا بشه. یه نگاه کلی بهش کردم. یه تونیک آبی نفتی نسبتا بلند پوشیده بود. همراه یه جوراب شلواری و یه آرایش ملیح که خیلی بهش میومد. اما اون چیزی که باعث شده بود خشکم بزنه هیچ کدوم از اینا نبود. بلکه .... شال سورمه ای بود که باز رو سرش انداخته بود و یه دسته از موهای بلندش خیلی قشنگ کج ریخته بود تو صورتش. نیشام: سلام خیلی خوش اومدید. دخترها جلو رفتن و روبوسی کردن. برای اولین دفعه تو زندگیم دلم می خواست الان تو ایران نبودم. تو ایران نبودم و خودمم یکی از مهمونا بودم که می تونستم راحت با میزبان روبوسی کنم. به خودم تشر زدم. به زور چشم از نیشام برداشتم. برگشتم سمت پسرها ... دختر ندیده های بدبخت با نیش باز به نیشام نگاه می کردن. اخم کردم. چه معنی داشت اینا این جوری به نیشام نگاه کنن؟؟؟ با پام پای کامیار و محمد و که کنارم بودن لگد کردم. سریع برگشتن سمتم. با دندونای فشرده با اخم و جدی گفتم: تا وقتی تو این خونه اید چشم چرونی موقوف. به میزبانتونم رحم نمی کنید؟ آدمهای فاسد ... نیشام حال و احوالش با دوستاش تموم شد و با لبخند اومد سمتمون. بی تفاوت به کامیار نگاه کرد و خشک سلام کرد. برگشت سمت بقیه. لبخند زد و خوش آمد گفت. کاملا" این تناقض رفتارش با کامیار و بقیه پیدا بود. کامیار عصبی اخم کرده بود. هیچ وقت هیچ دختری اونو نادیده نمی گرفت و حالا نیشام اونم جلوی دوستاش بی محلش کرده بود. به زور جلوی خنده امو گرفتم. یه نیش خند به کامیار زدم و گفتم: تال تو باشی که شوخی های جلف با ملت نکنی.

کامیار: برو بابا دختره عددی نیست. این و گفت و با حرص دنبال نیشام و دختر های دیگه وارد خونه شد. برام جالب بود. درسته که نیشام هیچ وقت لباسهای باز و آنچنانی نپوشیده بود اما جلوی من روسری هم سرش نمی کرد. اما حالا .... اونقدر کارش برام عجیب و جالب بود که نمی تونستم چشم ازش بردارم. مخصوصا که برای اولین بار اونو تو لباس مهمونی میدیدم. واقعا جذاب شده بود. خود درگیری داشتم. کلافه بودم. نباید این حس و داشته بشم اما وقتی جلوم رژه میره و با لبخند از همه پذیرایی می کنه وقتی میوه میاره و .... دلم یم خواد همین الان می تونستم و بلند می شدم و هیکل ظریفو وچولوش و تو بغلم می گرفتم. خانم کوچولو و این همه خانمی؟ همه با هم خوش و بش می کردن. نیشام مدام در رفت و آمد بود و میز پذیرایی و می چید. اصلا نفهمیدم کی تونست شربت درست کنه و میوه ها رو بچینه و تنقلات و جا کنه. پذیراییش که تکمیل شد نشست کنار دوستش. فکر کنم اسمش ساره بود. با هم در حال حرف زدن بودن و لبخند از لبهاشون نمی افتاد. تنها آدم های ساکت جمع فکر کنم من و کامیار بودیم. من زیر چشمی نیشام و می پاییدم و تو جواب حرفهای محمد فقط کله تکون می دادم. بدون اینکه چیزی از حرفهاش بفهمم. کامیار عصبی و با اخم برای همه قیافه گرفته بود. حواسم بهش بود. خیلی تو لک بود. دست برد تو جیبش و بسته سیگارش و در آورد. خواست یه نخ بکشه بیرون که سریع گفتم: سیگار تو خونه ممنوعه. می خوای بکشی برو بیرون. یه پوزخندی زد و گفت: هههه از کی تا حالا پاستوریزه شدی پسر بابا؟ اخم کردم و جدی گفتم: کامیار بیرون .... وقتی نگاه جدیمو دید پچوزخندش و جمع کرد و با حرص از جاش بلند شد. برای اینکه دلخور نمونه از جام بلند شدم که همراهیش کنم. لازم نمی دیدم که دلیل ممنوعیت سیگار تو خونه رو بهش بگم اما اجازه هم نمی دم اینجا سیگار بکشه. از جام بلند شدم. چشمم افتاد به نیشام. یه لبخند کوچیک زدو یه سری برای تشکر تکون داد. آروم چشمهام و بستم که یعنی خواهش می کنم . دنبال کامیار از در هال رفتم بیرون. کامیار کنار نرده ها ایستاده بود و یه سیگارم گوشه لبش بودذ و با حرص بهش پک می زد. کنارش ایستادم. نگاهی بهم انداخت و بسته سیگار و بهم تعارف کرد. دستش و رد کردم. کامیار: مهدا عجیب شدی. تاحالا ندیدم این جوری باشی. تنها وقتی این شکلی می بینمت که کنار پدربزرگتی. الان حس می کنم پدربزرگت کنارته که انقدر مراعات می کنی. چی گفتی؟؟؟ سیگار تو خونه ممنوع؟؟؟ می ترسی لباس خانمها بو بگیره ... اینا رو با حرص می گفت و هی سرش و تکون می داد. با حرص پوفی کرد و دست به کمر با همه عصبانیتش پک محکمی به سیگارش زد. دستمو گذاشتم رو شونه اشو گفتم: حالا تو چرا انقدر جوش می زنی؟ برادر من اینجا خونه من تنها که نیست. باید مراعات شریکمو بکنم یا نه؟ یه چشم غره بهم رفت اما هیچی نگفت. صبر کردم تا سیگارش تموم شد و رفتیم تو. نیشام داشتم با پگاه حرف می زدم که زنگ زدن. از جام بلند شدم. باید سپهرداد یا نازی باشه. اومدم در و باز کنم برم پایین که قبل از اینکه دستم به در برسه در باز شد. سینه به سینه مهداد شدم. مهداد: چیزی شده؟ من: نه زنگ زدن می خوام برم در و باز کنم. مهداد: شما بمونید من میرم در و باز می کنم. با لبخند ازش تشکر کردم. دیگه برنگشتم برم بشینم منتظر موندم تا مهمونای جدید بیان بالا. کامیار با نگاه خیره از کنارم رد شد. بی توجه بهش منتظر موندم. نازی از پله ها بالا اومد با لبخند رفتم سمتش. هر چی باشه بار اولی بود که میومد خونه ما .... ابروم پرید بالا. لبخندم گشاد تر شد. نه دارین پیشرفت می کنید. با سپهرداد با هم اومدن. با هر دو سلام علیک و تعارف کردم برن تو. نازی و سپهرداد و به بقیه معرفی کردیم و نشستیم. برای اینکه نازی با دخترا احساس غریبی نکنه نشوندمش بین خودمون و سر شوخی و با بچه ها باز کردم. نویدم برعکس اینکه مینو می گفت خجالتی و اینا اصلا هم این جور نبود یا لااقل با پسرا این جور نبود چون خوب با پسرا کنار اومده بود. بلند شدم یه سر به غذام زدم. همه چیز اوکی بود. خوب خوب. با اینکه دفعه اولی بود که برای این همه آدم برنج می پختم اما خیلی خوب شده بود. برگشتم تو هال که دیدم پسرا زیادی سر و صدا می کنن. جالب اینجا بود که دخترا هم خودشونو کشیده بودن سمت اونا و به بحثشون کوش می دادن. رفتم کنارشون و آروم از پگاه پرسیدم: پگاه چی شده؟ چرا این قدر سر و صدا می کنن اینا؟ پگاه که هیجان زده به بحث پسرا نگاه می کرد و چشم ازشون برنمی داشت با همون هیجان گفت: مهداد و این پسر هیزه دارن برای هم کُری میخونن. ما نشستیم ببینیم کدومشون می برن؟ موضوع جالب شد. من: کُری چی می خونن؟ سر چی؟ یکی از پسرا که فکر کنم اسمش محمد بود و نزدیک ما نشسته بود برگشت سمتم و با لبخند گفت: هیچی بابا این دوتا کارشونه. تا همو می بینن مثل خوروس جنگی می افتن به جون هم. مشکل مال یه شرط بندیه. من: شرط بندی؟ محمد: اره این دوتا سال آخر دانشگاه با هم یه شرطی می زارن بعد قرار میشه براش مچ بندازن. از اون به بعد این مچ اندازی شده کار همیشگیشون. با دلیل و بی دلیل کُری می خونن و مچ میندازن. با هیجان پرسیدم: خوب معمولا کی برنده میشه؟ محمد شونه ای بالا انداخت و گفت: هر باز یکی. یعنی هیچ قانون مشخصی نداره. یه بار کامیار یه بار مهداد. برای همینه که هی وقت هیچ کدومشون نمی تونن ادعای برتری بکنن. الانم گیر دادن به مچ انداختن و مطمئنم تا کارشونو انجام ندن ول نمی کنن. به مهداد و کامیار نگاه کردم. مهداد: برو بابا پهلون پنبه فکر کردی دوتا دمبل زدی خیلی کار کردی؟ با یه فوت می خوابی زمین. کامیار: نه داداش اشتباه گرفتی. رفتی فیلمای خودتو دیدی توهم زدی که منم. من 2 تا دمبل زدم؟ اگه از روز اولی که می رفتم باشگاه سالیانه 2 تا دمبل به اون اولیه اضافه می کردم الان باید وزنه 40 کیلویی می زدم. با هیجان پرسیدم وسط کُری خوندن مهداد و کامیار و گفتم: من یه چیزی بگم؟ یهو همه ساکت شدن. کامیار با اخم و مهداد متعجب نگام کرد. مهداد: بفرمایید. خوشحال نیشم و باز کردم و گفتم: فکر نمی کنید جای این همه تیکه بار همدیگه کردن بهتر باشه همین الان با هم مچ بندازین. بالاخره یکی برنده میشه. این قائله هم ختم میشه. مهداد با تعجب گفت: همین الان ؟؟؟ سرمو به نشونه آره تکون دادم. کامیار با پوزخند رو به مهداد گفت: اره داداش بیا مچ بندازیم. سر هر چی تو می خوای. مهداد یکم مردد بود. مهداد: آخه وسط مهمونی زشت نیست؟ حوصله اتون سر نره؟ همه با هم گفتن: نه خوبه .. موافقیم و ... وقتی مهداد اصرار بچه ها رو دید شونه ای بالا انداخت و گفت: باشه. اما سر چی؟ تا کامیار اومد دهن باز کنه سریع گفتم: سر شام... وقتی دیدم همه دارن یه جوری نگام می کنند با یه لبخند عظیم دندون نما گفتم: خوب چیه؟ هر کی باخت همه مونو شام مهمون میکنه. یکم نگام کردن و یهو همه با هم گفتن هورا ..... البته به غیر از مهداد و کامیار که با تعجب به بچه ها نگاه می کردن. کامیار زیر لبی گفت: زشته پسرا ادای گشنه ها رو در نیارید. همه خندیدن. فضا رو برای مچ انداختن آماده کردیم. دوتا مبل گذاشتیم رو به روی هم دیگه و یه میزم وسطش. مهداد و کامیار هر کدوم رو یکی از مبلها نشستن و ماها هم دورشون. یا رو زمین یا رو مبل و هر جا که تسلط بیشتری برای دیدن داشتیم جا گیر شدیم. نوید به عنوان بی طرف شد داور. نیشام 3– 2 – 1 گفت و بازی شروع شد. با هیجان خیره شده بودم به دستهای گره خوده ی توهمشون. به نظر زور بازوشون یکی میومد. یکم خم میشد سمت دست مهداد و به ثانیه نمی کشید که بر می گشت سمت کامیار. دستهامو تو هم قفل کرده بودم و به بازی نگاه می کردم. هیچ دلم نمی خواست کامیار ببره. هم اینکه از این پسر خوشم نمیومد. خیلی از خودش راضی بود و این بردم باعث می شد دیگه از بالای بالا به همه نگاه کنه. هم اینکه دوست نداشتم باختن و یه جورایی شکست مهداد و ببینم اونم جلوی این همه آدم و شکست در برابر این پسره وحشی هیز. بعد 10 دقیقه هنوز نتیجه مساوی بود و هیچ کدوم برتری نداشتن. حتی میزان کج و خم شدن دستهاشونم به یک اندازه بود. نه زیاد شده بود نه کم. خونم داشت به جوش میومد. چون برعکس مهداد که خیلی ریلکس نشسته بود کامیار مدام پوزخند می زد و صداهای حرص درآر از دهنش در میاورد و بر ای اینکه نشون بده این مسابقه جنبه تفریح داره براش و هیچ فشاری روش نیست مدام به این ور و اون ور نگاه می کرد و برای بچه ها ادا و شکلک در میاورد. با حرص نگاش کردم. آروم از جام بلند شدم. خیلی آروم بدون اینکه جلب توجه کنم رفتم درست پشت سر مبل مهداد ایستادم. دقیقا" رو به روی کامیار. فقط کافی بود سرش و بلند کنه تا چشمش به من بی افته. با دست چپ موهای بلندم و که از شال یه وری بیرون اومده بود و درست کردم و یکم بیشتر بیرون ریختمش. جوری که خیلی تو چشم باشه. لبهامو رو هم مالیدم که رژاشون به هم بخوره و جفت لبام رنگ بگیرن. دست راستمو از جلو پیچیدم دور شکمم و دست چپمم از آرنج تکیه دادم بهش. شروع کردم با نوک انگشتام با موهای بیرون اومده ام ور رفتن و از اون ور زل زدم به کامیار. زیاد طول نکشید که سرش و بلند کنه و چشمش به من بی افته. یه لحظه خشکش زد. فکر نمی کرد منی که صبح تا دیدمش بهش چشم غره رفتم الان وایسم جلوش و با چشمهام خیره خیره عرضیابیش کنم. وقتی نگاهش و دیدم یه لبخند ملیح زدم. چشمهاش گرد شد. لبخندم عمیق تر شد شونه هام بالا اومد و ریز خندیدم. چشم ازش گرفتم و پایین و نگاه کردم و بازم لبخند زدم. آروم سرمو بلند کردم و زل زدم تو چشمهاش. سرمو کج کردم. یه نگاه با ناز بهش انداختم و آروم با یه حرکت و با انگشت موهای روی صورتم و دادم عقب. برای یه لحظه حس کردم از زور تعجب نفسش بند اومد. چند بار پلک زد تا مطمئن بشه که داره درست می بینه. چشمش که خیره شد نگاه زومم و ازش گرفتم و به راست نگاه کردم. هنوز از تو زاویه چشمم می دیدمش که داره نگام می کنه. صورتمو بر نگردوندم همون جور با گوشه چشمهام یه نگاه کج و ریز و با عشوه همراه لبخند ملیح زدم بهش. کم کم دهنش داشت از زور تعجب باز می شد. تو یه لحظه بچه ها پریدن هوا و هورا کشیدن و پسرا با دست به پشت مهداد زدم. -: ایول پسر دمت گرم کارت حرف نداشت. خوشحال به مهداد نگاه کردم. داشت می خندید. برده بود. سرمو بلند کردم و به کامیار که هنوز مات و گیج بهم نگاه می کرد چشم دوختم. نگاه پر عشوه امو انداختم تو چشمهاش. یه لبخند قشنگ بهش زدم. چشمهای پر نازم تو یه لحظه سرد و بی تفاوت شد و لبخند قشنگم تبدیل به پوزخند. دهنمو جمع کردم تا با چشمهای گشاد شده اش خنده ای که می رفت به قهقه تبدیل بشه رو نبینه. بدون هیچ حرفی دور زدم و از جمع دور شدم. رفتم تو آشپزخونه. رسیدم به اونچه که می خواستم. پوز این کامیارم به خاک مالوندم. تازه تو آشپزخونه تونستم خنده امو ول بدم. -: خیلی از کارت راضی؟ نیشام تو جام سیخ ایستادم و دهنم و جمع کردم. وای خاک به سرم این پسره وحشی چرا اومده اینجا؟ یه سرفه ای کردم و آروم برگشتم سمتش. با بی تفاوت ترین نگاهم بهش خیره شدم و گفتم: بله؟ با چشمهای ریز شده بهم نگاه کرد. آروم یه قدم به سمتم برداشت و با صدایی که سعی می کرد ترسناک باشه گفت: برای من نقشه می کشی؟ منو می بازونی؟ فکر کردی تو یه الف بچه از پس من بر میای؟ یه قدم دیگه به جلو برداشت. فاصله ی بینمون خیلی کم شد. کافی بود یه قدم دیگه برداره تا صاف بیاد تو حلقم. یه نگاه وحشتناک بهم کرد. با چشمهاش داشت برام نقشه می کشید. یه لبخند خبیث همراه یه پوزخند. یهو با تمام وجود پق زدم زیر خنده.....

از زور خنده خم شدم و دلمو گرفتم. کامیارم تو جاش از تعجب ماتش برده بود. نمی دونم چرا با همه سعی که کامیار کرده بود که ترسناک به نظر بیاد اما ... برای من همه چیز داشت جز وحشت. برای همینم نمی تونستم جلوی خنده امو بگیرم. خیلی بامزه اون حرفها رو گفته بود. احتمالا زیاد فیلم ترسناک نگاه می کنه. -: تو آشپزخونه چیزی می خوای کامیار؟ هر دو برگشتیم سمت صدا. مهداد بود. خنده ام و به زور جمع کردم و صاف ایستادم. اشک گوشه چشمم و که از زور خنده در اومده بود پاک کردم. کامیار هول شده گفت: نه ... چیزه ... آب می خواستم. آروم با دهن جمع شده گفتم: الان میارم براتون. رفتم و از یخچال یه لیوان آب براش ریختم و دادم دستش. یه نفس سر کشید و سریع رفت بیرون. تا لحظه ای که بره بیرون مهداد خیره نگاش می کرد. کامیار که رفت بیرون رو به مهداد گفتم: ساعت 1 . نظرت چیه ناهار بخوریم؟؟؟ مهداد سری تکون داد و گفت: اوکی خوب چی کار کنم؟ لبخند زدم و به وسایلی که رو میز آماده کرده بودم اشاره کردم که ببره. خودمم رفتم سراغ غذا که بکشم. خورشتها رو ریختم تو ظرف و برنجا ر و هم تو دیس کشیدم. وای چه برنجی شده بود. ته دیگشم که دیگه نگو. برشته و طلایی و خوشرنگ. روحم رفت تو ته دیگا. چشمهام برق زد. یه نگاه به پشتم انداختم کسی تو آشپزخونه نبود. سریع یه بشقاب برداشتم و بیشتر از نصف ته دیگ و گذاشتم توش و سریع و تند روش ند تا کفگیر برنج ریختم. بشقاب و گذاشتم بغل گاز. این طرف مال خودم بود. یه ذره ته دیگ مونده رو چند تیکه کردم و برای تزئین گذاشتم کنار دیس برنج. مهداد اومد دیس و برداشت. منم رفتم سراغ پارچ آب. اول یه پارچ پر یخ کردم و توش آب ریختم بعد ظرف بلور یخ و برداشتم و توش یخ ریختم و مهداد پارچ و برد منم یه نگاه انداختم به آشپزخونه همه چیز و مهداد برده بود منم با ظرف یخ رفتم و نشستم. بچه ها غذا کشیده بودن. یه نگاه به مهداد که اون سمت سفره نشسته بود کردم. چشمش به دیس برنج خالی از ته دیگ بود. این کامیار بی تربیت مثل وحشیا بیشتر ته دیگ و گرفته بود. اه من بشقابمو یادم رفت بیارم. رفتم تو آشپزخونه خوشحال از این که برای خودم ته دیگ کنار گذاشتم بشقابم و برداشتم که برم بیرون. یه قدم بیشتر برنداشته بودم که از همون فاصله مهداد و دیدم. هنوز بشقابش خالی بود. یکم خیره نگاش کردم. سریع برگشتم و ته دیگا رو2تا بشقاب کردم و روش برنج کشیدم. اومدم بیرون. هیچ کس حواسش به من نبود همه مشغول غذا خوردن و حرف زدن بودن. آروم رفتم کنار مهداد و خم شدم و بشقاب برنج توی دستمو گذاشتم رو بشقابش. با تعجب سرش و چرخوند سمتم. سرمو به سمت چپ چرخوندم و تو چشماش نگاه کردم. یه لبخند شیطون زدم که باعث شد گیج تر بشه. بدون حرف از جام بلند شدم و رفتم جای خودم نشستم. مهداد با تعجب به بشقاب برنج جلوم نگاه کردم. نمی فهمیدم چرا نیشام باید یه بشقاب جدا برام برنج بکشه. راستش یکمم وحشت داشتم. نگاه و لبخند شیطونش باعث می شد که به خوش خدمتیش شک کنم. خدا وکیلی کم از دست این لبخندای شیطونش بلا نکشیده بودم. می ترسیدم نمکی، فلفلی، موشی، سوسکی تو غذام ریخته باشه. آروم روی برنج و با قاشق هم زدم چیزی نبود. نگاهی به بقیه کردم هیچ کس غیر نیشام حواسش بهم نبود. این نگاهش باعث شد بیشتر تو خوردنش تردید کنم. با شک یه قاشق برنج برداشتم. همه جور احتمالی می دادم. نکنه توش مرگ موش ریخته باشه تا خوردم درجا بمیرم. نه دیگه در این حدم بچه نبود. با شک و تردید قاشقی که حالا جلوی دهنم بود و نگاه کردم. به زور آب دهنم و قورت دادم. خدایا خودمو سپردم به خودت. چشمهام و بستم و با یه حرکت قاشق و بردم تو دهنم و خالیش کردم. اول آروم با زبونم برنجا رو مزه مزه کردم. خدا رو شکر کردم کسی چشمش به من نیست وگرنه از فرم دهنم حتما شک می کرد. ایول برنجش نه شور بود نه تند بود نه مزه ناجوری داشت. آروم جوییدمش. نکنه من الان قورتش بدم خون بالا بیارم. برنجه سمی باشه. با توکل به خدا به زور برنج و قورت دادم. یکم منتظر بودم تا دل و روده ام بهم بپیچه اما خدا رو شکر خبری نبود. خوشحال از اینکه برنج سالمه یکم قورمه روش ریختم و شروع کردم به خوردن. مشغول خوردن بودم و به حرفهای بچه ها هم گوش می دادم. چشمم به محمد بود که داشت مثل همیشه فک می زد. قاشقم و بردم تو بشقابم که حس کردم به یه چیز سفت برخورد کرده. سریع سرمو پایین آوردم ببینم چیه تو بشقابم. فقط این فکر تو سرم بود که آخر این دختره کار خودش و کرده و یه کرمی ریخته. آروم و با احتیاط وسط برنجا رو باز کردم. چشمهام گرد شد. این که .... ته دیگ ؟؟؟؟ اما همه ته دیگا که تم .... با تعجب به نیشام نگاه کردم. هنوز نگاهش رو من بود یه ابروش و انداخت بالا و یه لبخند قشنگ زد. صدای کوبیده شدن قلبم و به وضوح شنیدم. این نگاه ... این لبخند .. ابرو انداختن ... اون از شال صبحش ... من و محرم تر از همه می دید ... این از بشقاب جدا و ته دیگی که ... این دختر می خواد چی کار کنه؟ با این کاراش می خواد با دل من چی کار کنه ... خدایا خودت می دونی که نمی تونم ... نزار این جوری بشه. منم یه مردم ... درسته که احترام سرم میشه. درسته که می دونم امانت چیه اما .... نزار حسی که نباید و داشته باشم. بزار این 9 ماه همین جوری بمونم. نزار نیشام از اونیکه هست برام مهم تر بشه. نمی خوام پا روی اعتماد بقیه بزارم. از طرفی این میل شدیدی که به نیشام دارم و این کشش .. این محبت ... دستهامو مشت کردم. چشمهام و آروم بستم و یه نفس عمیق کشیدم. داشتم دیوونه میشدم. اونقدر کارش برام شیرین و قشنگ بود که دلم می خواست می تونستم و اجازه اشو داشتم و بی توجه به همه ی این آدم های دورو بر می رفتم همین الان بغلش می کردم و محکم می بوسیدمش ... خدای من نه ..... نباید بهش فکر می کردم. نباشد. داغ شدم .. گر گرفتم ... قاشق و انداختم تو بشقاب و از جام بلند شدم. محمد حرفش و قطع کرد. همه با تعجب به من نگاه کردن. خیلی تابلو بود که حالم خراب شده. نگاه همه پرسشگر و نگاه نیشام نگران و سوالی بود. دنبال یه دلیل و بهانه می گشتم. تند گفتم: چیزه .. می رم نمک بیارم. نیشام سریع نیم خیز شد و گفت: الان میارم . با دست اشاره کردم و گفتم: نه خودم میارم بشین. به زور لبخندی زدم و تند رفتم سمت آشپزخونه. دستهامو گذاشتم روی کابینت و بهش تکیه دادم. چشمهامو بستم. چند تا نفس عمیق کشیدم تا آروم شم و حالم بهتر بشه. هنوز داغ بودم. با حرص از تو کابینت یه لیوان بر داشتم و از شیر پرش کردم. لیوان بزرگ آب و یه نفس سر کشیدم. حالم بهتر شده بود. سریع چند تا کابینت و باز کردم و توشو گشتم. یه نمکدون پیدا کردم و برگشتم سر جام. نگاهم تو نگاه نیشام قفل شد. آروم چشمهام و رو هم گذاشتم. یه اشاره به بشقابم کردم و سرمو برای تشکر تکون دادم. چشمهاش برق زد. نگاه نگرانش خوشحال شد و یه لبخند بزرگ رو لبهاش نشست. سریع چشم ازش برداشتم. تا تموم شدن ناهار دیگه سرمو بلند نکردم. بعد ناهار تا خواستم بلند شم نازی گفت: آقا مهداد شما بشینید من به نیشام کمک می کنم. خواستم تعارف کنم که دخترای دیگه هم بلند شدن و گفتن ما می بریم شما بشینید. وقتی دیدم همه بلند شدن از روی ناچاری نشستم. دخترا رفتن تو آشپزخونه و ماها هم نشستیم دور هم مشغول حرف زدن شدیم. کامیار: مهداد تخته داری؟ با سر آره گفتم و بلند شدم رفتم تخته رو آوردم. مهره هار و چیدیم و مشغول بازی شدیم. نیشام با دخترا تو آشپزخونه بودیم و با هم با شوخی و خنده ظرفها رو می شستیم. من و نازی ظرفها رو خشک می کردیم. ساره ظرفها رو روی پارچه رو میز می چید و مینو و پگاه هم می شستن. ساره: وای نیشام وقتی کامیار باخت انقدر حال کردم که نگو. خوشحال ابرو انداختم بالا. پگاه: خدایی زور مهداد زیاده ها. نازی که کنارم ایستاده بود گفت: شایدم کمک داشته؟ سریع سرمو بلند کردم و به نازی نگاه کردم. داشت با شیطنت بهم می خندید. ساره نگاه مشکوکی بهمون کرد و گفت: یعنی چی؟ نازی یه چشمک زد و به من اشاره کرد و گفت: چرا از نیشام نمی پرسی که چه جوری هوش و حواس پسره رو پرت کرد تا مهداد ببره؟ یهو همه دست از کار کشیدن و برگشتن سمت من. با تعجب و کنجکا و سوالی نگام کردن. فکر نمی کردم اون موقع کسی حواسش به من بوده باشه. وای اگه غیر نازی کس دیگه ای دیده باشه چی؟ با حالت اشکی گفتم: وای نازی کس دیگه ای هم منو اون شکلی دید؟؟؟ نازی بلند خندید و گفت: نه بابا همه حواسشون به بازی بود من فقط دیدم کامیار مات شده به یه جایی ردش و گرفتم دیدم تو داری چی کار می کنی. دخترا اومدن دورم و مینو با دست کفیش با آرنج کوبوند به پهلوم و تند تند هی میگفت: بگو چی شده.. بگو چی شده... همه کارهایی که کردم و تا اومدن کامیار تو آشپزخونه رو تعریف کردم. همه رو گفتم غیر ته دیگ دادن به مهدادو. اون قسمت یه رازه بین من و مهداد. تا 3 دقیقه بعد تموم شدن حرفهام دخترا هنوز داشتن می خندیدن. خنده اشون که تمو شد مینو گفت: حالا برای شام کجا بریم که خرج این پسره زیاد بشه؟ شیطون ابرو بالا انداختم و گفتم: دارم براش .... یه خنده خبیث کردم. پگاه که ذاتا" آدم فضولیه با دستهای کفی اومد چسبید بهم و گفت: بگو .. بگو .. نیشام نیشام .. بگو دیگه ..... با آرنج هولش دادم کنار و گفتم: اِه برو کنار عمرا" بگم هیجانش میره. دستهاشو بالا آورد و به حالت تهدید گفت: نمیگی؟؟ نمیگی؟؟؟ کفیت کنم؟ سریع رفتم پشت نازی و گفتم: بکشیمم نمیگم. پگاه یه قدم برداشت که هجوم بیاره سمتم و کف مالیم کنه اما تو همون قدم اول سکندی خورد و نزدیک بود کله پا بشه که به زور خودشو نگه داشت اما شالش از سرش کج شد و دنباله های شالش و که از پشت سر آورده بود جلو کشیده شدن به دستش و کفی شدن. پق زدم زیر خنده. من: ببین چوب خدا صدا نداره. اومدی بمالی مالونده شدی رفتی. مینو: نیشام درست حرف بزن. خودمو مظلوم کردم و گفتم: کفا رو گفتم. مینو چشم غره ای بهم رفت. کلا" مینو معلم اخلاق بود. پگاه با حرص گفتم: اه بمیر ینیشام بیا این شال و بردار بشورش نابود شد. من نمی دونم فلسفه ی این شال سر کردن چیه؟ با اخم سرش و بلند کرد و گفت: ببینم تو از کی تاحالا مومن شدی و رو می گیری؟ تو که شال و مو برات مهم نیست. شونه ای بالا انداختم و گفتم: الانم زیاد مهم نیست. پگاه یه ابروشو بالا برد و گفت: پس چی شده امروز شال گذاشتی که ما مجبور شیم به تبعیت از تو شالامون و بر نداریم؟ من: شما می تونستید راحت باشید و شالتونو بردارید. من با شال راحت ترم. پگاه مشکوک گفت: راستش و بگو نیشام قضیه چیه؟ ساره هم از کنارم گفت: راست میگه یه قضیه ای هست. تا جایی که یادمه و از خودت شنیدم جلوی مهداد روسری موسری سرت نمی کنی. کلافه پوفی کردم و گفتم: سرم نمی کنم که نمی کنم. درسته زیاد تو قید بند اینا نیستم ولی دلیل نمیشه جلو هر ننه قمری موهامو بندازم بیرون. اگه جلوی مهداد روسری سرم نمی کنم برای اینه که 9 ماه قراره تو یه خونه زندگی کنیم و من یم خوام تو خونه ام راحت باشم. مهدادم از اون جور آدمها نیست که بخواد با دیدن موی یه دختر هیز بازی و بی جنبه بازی در بیاره و از خود بی خود بشه. مینو: یعنی دوستاش از اون جور آدمائین؟ چشمهامو براش مل مل دادم و گفتم: یه حرفی می زنیا. من چه بدونم. من فقط جلوی فامیلام روسری سرم نمی کنم و الانم مهداد. پگاه بدجنس خندید و گفت: جلوی بابای ما هم سرت نمی کنی. با حرص گفتم: چون جای پدرم هستن. اَه ... بسه دیگه کلافه ام کردین برین سر کارتون. دیگه کسی چیزی نگفت و هر کسی رفت سراغ کار خودش. کارمون که تموم شد رفتیم تو هال پیش پسرا. هر کی مشغول کار خودش بود. دخترا رفتن نشستن و من مستقیم رفتم سمت سپهرداد. مهداد مشغول بازی بودیم که دخترا از تو آشپزخونه بیرون اومدن. سرمو بلند کردم تا خسته نباشید بگم که با دیدن نیشام که به سمت سپهرداد می رفت کل حواسم رفت سمت اونا. نیشام خم شد و یه چیزی به سپهرداد گفت و بعد اونم سر تکون داد و با هم رفتن بیرون از خونه. دیگه به کل حواسم پرت شد. نمی فهمیدم دارم چی بازی می کنم. همه هوش و حواسم پی این بود که ببینم این دوتا کجا رفتن و چی کار دارن یم کنن. یعنی نیشام با سپهرداد چی کار داشت که نمی تونست همین جا بهش بگه و باید می رفت بیرون. بعد چند دقیقه هر دو لبخند به لب برگشتن. سپهرداد برگشت سر جای خودش و نیشامم رفت بین ساره و نازی نشست. هنوز حواسم پیشش بود. مشغول صحبت با دوستاش بود. این محمدم مخ پگاه و به کار گرفته بود. اصلا" نفهمیدم که کامیار چه جوری ازم برد. حتی مطمئن نیستم که درست بازی کرده یا نه واسه خودش هی مهره ها رو جابه جا کرده. ولی برام مهم نبود. الان تنها چیزی که می خواستم این بود که بفهمم نیشام و سپهرداد چیا به هم گفتن. کامیار برای خودش داشت خوشحالی می کرد و هی میگفت: من تو تخته حریف ندارم و اینا ... دیگه داشت کلافه ام می کرد. برگشتمسمتش و گفتم: خسته نباشی داداش که بردی. خوشحال خندید و گفت: سلامت باشی. من: الان خیلی خوشحالی؟ کامیار بدجنس گفت: خیـــــــــــــــــلی ... پوزخندی زدم و با شیطنت گفتم: نوش جونت. عسل بشه این پیروزی بره تو دهنت و کامتو شیرین کنه. اما حیف که سودی برات نداره. هنوزم شام پای توئه ... مثل بادکنکی که بهش سوزن زده باشن بادش خوابید. بچه ها که حواسشون به ما بود شروع کردن به خندیدن. خودمم خنده ام گرفته بود. همچین دمغ شده بود که یکی می دید فکر می کرد همین الان بهش خبر فوت دادن. پگاه دوست نیشام بلند رو به کامیار گفت: آقا کامیار حالا قراره کجا بهمون شام بدید؟ کامیار یکم خودشو صاف کرد و گفت: خانم بزارید ناهار از گلوتون بره پایین بعد به فکر شام باشید. محمد سریع گفت: شام جای خودش ناهار جای خودش. تازه ناهار که از کیسه تو نبود حرصش و می زنی. کامیار براش شکلکی در آورد و هیچی نگفت. محمد: حالا جدی کجا می خوای ماها رو ببری؟ یه جای خوب باشه ها ... کامیار بی تفاوت و عنق شونه ای بالا انداخت و گفت: من چه می دونم. پگاه گفت: برنده باید جا رو تعیین کنه. این و گفت و چشم دوخت به من. حالا من چی بگم؟ جایی به ذهنم نمی رسید. نیشام به دادم رسید و گفت: من بگم؟ خوشحال از کمکش گفتم: بله بفرمایید. هر چی نباشه خودتون شرط و گذاشتین جاشم تعیین کنید. همه نگاه ها چرخید سمت نیشام. حتی کامیارم که تا حالا بد عنق بود حالا با اخم و دقت به نیشام نگاه می کرد. من: خوب کجا بریم؟ با دست به زمین اشاره کرد. منظورش چی بود؟ کامیار کنجکاو پرسید: یعنی چی؟ نیشام یه ابروشو برد بالا و با یه لبخند کج و نگاه سرد به کامیار گفت: یعنی همین جا و تو این خونه و غذای رستوران ما. کدوم رستوران بهتر از ما؟ هم سالمه هم بهداشتی همی می دونیم چی داریم می خوریم و چه جوری درست شده. کامیار با اخم و تخم گفت: جای دیگه ای پیدا نکردین؟ نیشام: شما که شرط و باختی در هر حال باید شام بدید حق اظهار نظر ندارید.

اگرم اعتراضی باشه حق مهداده که برنده است. مهداد؟ .... کامیار سریع برگشت سمت من. اونقدر سریع گردنشو چرخونده بود که بعدش مجبور شد با دست گردنش و بماله. خوب می شناختمش. فکر نمی کرد رابطه امون جوری باشه که نیشام به اسم صدام کنه. چون دیده بود چقدر در رابطه با نیشام مراعات می کنم و حد و حدود دارم. نیشام رو به من کرد. خیره بهش مونده بودم. نمی تونستم لبخندمو پنهون کنم. خیلی حال کردم که اسمم و جلوی این همه آدم صدا کرد. نیشام: شما مخالفی؟ به زور جلوی لبخندمو گرفتم. نمی خواستم با خندیدنم کامیار عصبی تر بشه. این دختر چقدر بلا بود. 4 تا مهمون دعوت کرده. رستورانش و تعطیل کرده یه وعده غذا بهشون داده حالا داره عین همون یه وعده و هر چی خرج کرده رو از خود مهمون می گیره. روز تعطیلی هم برای رستوران درآمدزایی می کنه. سرفه کردم که جلوی خنده امو بگیرم. من غلط بکنم مخالف باشم چی بهتر از این؟ راستش اصلا" حوصله هم نداشتم از خونه برم بیرون. ار خدا خواسته رو به کامیار گفتم: با نیشام موافقم. کامیار با ابروهای بالا رفته نگاهم کرد. برای اینکه ازم سوال اضافه نپرسه سرم و چرخوندم. چشمم افتاد به نیشام که با لبخند نگام می کرد. نگاه ذوق زده اش و دیگه بعد این همه مدت می شناختم. همه دست زدن. همه راضی بودن جز کامیار که کارد می زدی خونش در نمیومد. می دونستم از چی کفریه. عادت نداره این جوری جلوی یه دختر کم بیاره. اما امروز اینجا جلوی نیشام بد جوری کم آورده بود. اما در هر حال چیزی نمی تونست بگه. تا شب وقتمون به بازی و حرف زدن و تعریف از خاطرات دانشگاهمون گذشت. همه با هم جور شده بودن و راحت حرف می زدن. تازه فهمیده بودم نیشام تو دانشگاه چه عجوبه ای بوده. از اون بچه سرتقا که خوراک اخراج از کلاس بود. مهدادساعت حدود 8 بود که رو به کامیار گفتم: میگم کم کم بهتره برای غذا آماده بشیم. سری به موافقت تکون داد. برای اینکه بیشتر اذیتش کنم گفتم: خوب برو یه لیست از بچه ها بگیر بببین هر کی چی می خوره. با حرص گفت: چرا من؟ با خنده گفتم: چون تو باختی رفیق.... کامیار رو باخت خیلی حساس بود. حسابی کفری بود اما از روی ناچاری قبول کرد. رفتم براش یه خودکار و کاغذ آوردم که سفارش بچه ها رو بگیره. چقدر خوب بود که می دیدم بالاخره یکی غیر خودم هست که سفارش بگیره. الان من می تونستم سفارش بدم و دیگه در نقش گارسون نبودم. خنده ام گرفت. بچه ها یکی یکی غذا های در خواستی و گفتن و رسید به نیشام. کامیار: خوب نیشام تو چی می خوای؟ نیشام مشغول حرف زدن با نازی بود. حتی روشو برنگردوند به کامیار نگاه کنه. کامیار دوباره پرسید: نیشام میگم چی می خوری برای شام؟؟؟ دوباره نیشام بی توجه حرفش و ادامه داد. کامیار: با تواما .. نیشام ... نیشام ... نیکو ... نیکو خانم؟ یهو نیشام که تا چند لحظه پیش کوچکترین توجه و حرکتی از خودش نشون نداده بود و انگار نه انگار که صدای کامیار و می شنوه برگشت و گفت: بله؟ با چشمهای گرد و لبی که هر لحظه از زور خنده باز تر میشد به این دو تا خروس جنگی نگاه کردم. کامیار چشمهاش و ریز کرد و گفت: یه ساعته دارم صدات می کنم. نیشام بی تفاوت و سرد گفت: جدی؟ خوب حتما" درست صدام نکردی که نشنیدم. کامیار عصبی گفت: یعنی نشنیدی یک ساعته دارم نیشام نیشام می کنم؟ نیشام خیلی رسمی گفت: برای شما خانم نیکو ....

دهن کامیار باز موند. لال شده بود نمی دونست چی بگه. ماها که دوستش بودیم می دونستیم الان چه حالی داره. رسما" جلوی نیشام خلاء سلاح شده بود. کم آورده بود شدید. هر کاری که می کرد و هر چی که می گفت نیشام یه جوری کنفش می کرد. کامیار یکم زل زل نگاش کرد و بعد سرش و انداخت پایین و درست سر جاش نشست. زیر لب غر زد: حس می کنم دارم مامانم و صدا می کنم. نیشام: جوجه می خورم. کامیار سرشو بلند کرد و با چشمهای ریز شده به نیشام نگاه کرد. مطمئنن داشت می گفت: این دختره چقدر پرروئه. دیگه نمی تونستم جلوی خودمو بگیرم. سریع بلند شدم و رفتم بیرون. در و که بستم ترکیدم. خدا شاهده تا حالا کامیار و این جوری ندیده بودم. دست و پا بسته و ناتوان. هیچ دختری باهاش این جوری حرف نمی زد. عادت کرده بود که همیشه اون باشه که دخترا رو حرص میده یا ضایع می کنه و حالا نیشام .... تلافی همه رفتاراش با اون دخترا رو سرش در آورده بود و حقش و کف دستش گذاشته بود. در خال خنده بودم که در باز شد و سپهرداد اومد بیرون. برگشتم سمتش. من: چی شد که اومدی بیرون؟ سپهرداد: هیچی دارم میرم رستوران کبابا رو درست کنم. من: نمی خواد تو بری بزار خودمون درست می کنیم. سپهرداد: نه بابا کار خودمه من آشپز این رستورانم و خودم درستشون می کنم. من: ولی آخه امروز روز استراحتته. سپهرداد: مهم نیست پسر. نیکو قبلش بهم گفت می خواد غذای شام و از رستوران بگیره. می خواست ببینه کباب به تعداد داریم یا نه و اینکه مسئله ای نیست امروز هم کباب بپزم؟ به اونم گفتم خودم درست می کنم. میگم این نیکو بد حال این رفیقتو گرفته ها. خندیدم و با دست چند ضربه به بازوش زدم. پس نیشام برای همین سپهرداد و کشیده بود بیرون.من: حقشه پسر.. حقشه... هر کسی نمی تونه با نیشام در بی افته. یاد بلاهایی که سرم آورده بود افتادم و بی اختیار لبخند زدم. دنبال سپهرداد رفتم که بهش کمک کنم. نیشام مهمونی خیلی خوبی بود. خودم که خیلی راضی بودم. بهترین قسمتش این بود که مهدادمدام چشمش می چرخید رو من. هر چا که می رفتم زیر چشمی هم که شده با نگاهش تعقیبم می کرد. صبح که از در بیرون اومدم و اونجوری ماتم شده بود کلی ذوق کردم. از همه بهترش وقتی بود که به اسم صدام کرد. بعد اینکه اون روز زدم خودمو ناکار کردم و اون بازم بهم گفت نیکو خانم دیگه امیدی به صدا کردن اسمم نداشتم و حالا ...

خیلی خوشحال بودم. ساعت حدود 11 بود که بچه ها بلند شدن و عزم رفتن کردن. تا دم در حال بدرقه اشون کردم. مهداد تا پایین باهاشون رفت و من برگشتم توی خونه. وای که چقدر خسته شدم. نگاهی به خونه انداختم. چقدر بریز به پاش کردیم. خسته بودم اما نمی تونستم بی خیال خونه ترکیده ام بشم. شالمو از سرم گرفتم و انداختمش رو مبل. موهام و باز کردم و دستمو بردم توشون و تکونشون دادم. یه نفس عمیق کشیدم. رفتم از تو آشپزخونه یه سطل آشغال و برداشتم و اومدم تو حال. یکی یکی پیش دستی ها رو برداشتم و خالی کردم تو سطل و بشقابها رو چیدم رو هم. با صدای در به خیال اینکه مهداده برگشتم سمتش. اما مهداد نبود کامیار بود. با دست چسبیده به دستگیره جلوی در خشک شد. با تعجب بهم خیره شده بود. نگاهش یه جورایی بود... غافلگیر بود. شوکه شده بودم. با دیدن نگاهش به خودم اومدم و اخم کردم. بلند شدم و شالم و از رو مبل برداشتم و دوباره سرم کردم. رو کردم بهش و گفتم: بله؟ چیزی شده؟ کامیار به خودش اومد و گفت: چیزه ... گوشیمو جا گذاشتم ... سرموچرخوندم سمت جایی که کامیار نشسته بود و با چشم دنبال گوشیش گشتم. افتاده بود روی مبل. رفتم سمتش و برش داشتم. دستی به شالم کشیدم و صافش کرم رفتم سمت کامیار و گوشی و گرفتم سمتش. یکم خیره خیره نگام کرد. سرموبلند کردم. چشم تو چشم شدیم. عجیب داشت نگام می کرد. چیزی سر در نیاوردم. شونه امو انداختم بالا و گفتم: چیز دیگه ای هم هست؟ آروم سرش و تکون داد که یعنی نه. دست دراز کرد و گوشیش و گرفت. چشمهاشو چرخوند و رو شالم ثابت شد. یه ابروش رفت بالا یه خداحافطی زیر لبی گفت و چرخید و رفت بیرون. حرکاتش عجیب بود. بی خیال شونه امو انداختم بالا و در و بستم و برگشتم سر تمیز کاری خودم. مهداد بچه ها رو بدرقه کردم. دخترها سوار ماشین شدن و رفتن. اما پسرها منتظر تو ماشین نشستن. کامیار رفته بود دنبال گوشیش. وقتی برگشت گیج می زد. من: چی شد رفیق؟ دیر کردی. گرفتیش؟ کامیار متفکر سرسری کفت: آره .. آره .. رو مبل افتاده بود. رفتم جلو و دستم و گذاشتم رو شونه اش. من: کامیار؟ چیزی شده؟ بهم نگاه کرد و بی مقدمه گفت: بین تو و نیشام چیزیه؟ تعجب کردم. غافلگیر تند گفتم: نه پسر این چه حرفیه؟ چشمهاش و ریز کرد و گفت: واقعا" ... واقعا" چیزی بینتون نیست؟ من دوستتم می تونی بهم بگی.

دستهاموبردم توجیب شلوارم. کلافه شده بودم. چه اصراری داشت که بین ما چیزیه؟ با اخم گفتم: منظورت چیه؟ کامیار یه قدم عقب رفت و متفکر گفت: منظورم چیه؟ خوب بزار ببینم ... شما تنها با هم تو یه خونه زندگی می کنید. همدیگه رو به اسم کوچیک صدا می کنید. فقط تو ... فقط تو بهش میگی نیشام و نه هیچ کس دیگه .... عصبی دستی تو موهام کشیدم و گفتم: سپهردادم بهش میگه نیکو. کامیار: آهان ... میگه نیکو نه نیشام. یه قدم جلو اومد با حالت مچ گیری گفت: فقطم جلوی تو بی حجابه. سریع بهش نگاه کردم. این یکی و از کجا می دونست؟ پیروز نگام کرد و یه خنده کج زد. کامیار: وقتی رفتم بالا گوشیمو بردارم شال سرش نبود. فکر کنم حدس زده بود که تو برگشتی. وقتی دید منم شالش و دوباره سرش کرد. پس درست فهمیدم. رابطه اتون بیشتر از اونیه که نشون میدین. چقدر؟ تا چه حد و کجا پیش رفتین؟ دیگه داشت حرف مفت می زد. سرش و نزدیک صورتم آورد و آروم گفت: ببین به .... عصبی و بی اختیار یقه اشو چسبیدم و با حرص تو چشماش نگاه کردم. لبخند مسخره اش رو اعصابم بود. جدی و عصبی گفتم: حتی حق نداری یه همچین فکرایی در مورد این دختر بکنی. بین ما هیچی نیست... هیچی ... این و بفهم... کامیار دستهاش و بالا برد و گفت: خیله خوب رفیق قبول هر چی تو بگی. چرا جوش میاری؟ عصبی یقه اشو ول کردم و گفتم: برو پسر برو .. یکم دیگه بمونی شاید زبونت باعث بشه فکت و پیاده کنم. کامیار بلند یه خنده عصبی کرد و دستی به شونه ام زد و گفت: باشه پسر حرص نخور. هیچی بینتون نیست. من میرم که رو اعصابت نباشم. با هم دست دادیم و کامیار رفت سوار ماشین شد و روشنش کرد و با یه بوق دور زد و رفت. حرفهاش رو اعصابم بود. به این فکر نمی کردم که آش نخورده و دهن سوخته شدم. بلکه تنها چیزی که اعصابم و بهم ریخته بود این بود که کامیار در مورد نیشام بد فکر می کنه و در موردش اشتباه برداشت کرده. این دختر هیچ کناهی نکرده بود. حتی اگه من تو ذهنم در موردش یه فکرایی می کردم و یه احساسایی داشتم بازم اون بی گناه بود. من یم دونستم وقتی کامیار در مرود یکی برداشت اشتباه بکنه چه انگایی بهش می چسبونه و همین فکرها آتیشیم می کرد. دست به جیب وارد هال شدم. نیشام شال به سر نشسته بود و ظرفها رو جمع می کرد. صدای در و که شنید برگشت و گفت: اومدی؟ برو استراحت کن خسته ای. بهش لبخند زدم و گفتم: نه خسته نیستم. کمک می کنم تمومش کنی. نیشام یه لبخند همراه تشکر کرد و برگشت سمت بشقابهای رو هم چیده شده و برشون داشت. بلند شد و به سمت آشپزخونه حرکت کرد تو همون حالت دستش و برد سمت شالش و برش داشت از سرش و پرتش کرد سمت مبل. مات حرکتش بودم. خوشحال بودم از اینکه باهام راحته و اونقدر بهم اعتماد داره. اما از طرفی هم ناراحت بودم. این اعتمادش مسئولیت منو سنگین تر می کرد. دو تا نفس تند و عمیق کشیدم، سرم و انداختم گایین تا بیشتر از این به نیشام نگاه نکنم و هوایی نشم. تند تند با کمک هم مشغول تمیز کردن خونه شدیم. مهداداز مهمونی حدود یه ماهی می گذره. همه چیز خوب پیش میره. از کار رستوران راضیم. برخلاف اوایل که خرجمون بیشتر از دخلمون یا برابر با دخلمون بوده الان داریم سود می بریم. البته همه اش به خاطر مخ اقتصادیه نیشامه. ماه قبل که حسابی از کار کرد رستوران دمغ بودم یهو اومد گفت: چه ماه خوبی بود کلی سود کردیم. فکر کردم داره مسخره می کنه می خواستم یه چیزی بگم بهش. اما وقتی دیدم خیلی جدی و خوشحاله به سالم بودن عقلش شک کردم. برگشتم گفتم: کجای این ماه خوب بود؟ می دونید چقدر خرج کردیم و آخرشم هیچی به هیچی؟ خوشحال خندید و گفت: چرا هیچی به هیچی؟ بعد رفت و با یه دفتر و یه کیف برگشت. دفتر و گذاست رو میزو بازش کرد و دونه دونه خرجا و درآمد روزانه رو گفت. اونقدر دقیق بود که یه لحظه شوکه شدم. حتی فروش دونه دونه ی نوشابه ها و سالادا رو هم داشت. بعد نشست با تسلط همه چیز و محاسبه کرد و حقوق بچه ها رو هم حساب کرد. بعد دست برد از تو کیفش و چند دسته پول در آورد. با تعجب به پولا نگاه کردم. من: اینا چیه؟ نیشام: پوله. من: اونو که خودم می بینم. از کجا اومده؟ چقدر هست اصلا"؟ نیشام: اینا سود این ماهمونه. حدود .... میشه. چشمام گرد شد. به نسبت پول خوبی بود و مبلغ قابل توجهی. این دختر کی تونسته بود این همه پول جمع کنه؟ من: اما آخه چه جوری؟ خوشحال خندید و مو به مو بهم گفت که چه جوری خرج همه چیز و جدا کرده بود و هر روزم یه مقدار یپول کنار می زاشت و ندید می گرفت. از کار و فکرش خیلی خوشم اومد. تو دلم مدام خودمو سرزنش می کردم. خدا رو شکر می کردم که نیشام هیچ وقت در مورد رشته ام ازم چیزی نپرسیده. آخه خیلی زشته مدیریت بازرگانی خونده باشم و نتونم یه رستوران و به سود دهی برسونم. تو فکر بودم و خیره به بیرون. با دیدن ماشین کامیار بی اختیار اخم کردم. از روز مهمونی کم کم این پسر هفته ای 2 بار تو روزهای مختلف میومد اینجا. اولش توجهی نداشتم و از اومدنش خوشحالم میشدم. اما بعد سه هفته دیدم این اومدنا بی دلیل نیست. هر بار میومد و صاف رو میز رو به روی نیشام می نشست و از اول تا آخر زل می زد به این دختر. هیچ خوشم نمیومد. اولش فکر می کردم میاد تا یه جورایی کارهای روز مهمونی نیشام و تلافی کنه. اما نیشام کماکان به کامیار کم محلی می کرد و در حد همون سفارش گرفتن باهاش هم کلام میشد. اما بعد دیدم نه، نگاه کامیار نگاه خصمانه نیستو یه جورایی بیشتر مشتاقه. همه کارهای نیشام و زیر نظر می گرفت. مو به مو. زیاد حرف نمی زد. وقتی ازش سوال می کردم سر به هوا جواب می داد. هیچ از این وضعیت خوشم نمیومد. اما با این حال نمی تونستم کاری بکنم. هر چی باشه کامیار دوستم بود. پوفی کردم و رفتم سمت در که باهاش سلام علیک کنم. ماشین و پارک کرد و پیاده شد. با تعجب به درهای ماشین که باز می شدن نگاه کردم. غیر کامیار پدر و مادر و خواهرشم اومده بودن. تعجب کردم اما با لبخند و خوشحال برای استقبال جلو رفتم. نیشام

چیـــــــــــــش این پسره بازم اومد. نمی دونم چه کرمی داره که هر هفته این همه راه می کوبه میاد تو جاده غذا بخوره. یعنی تو همون شهر رستوران پیدا نمی کنی؟ اصلا تو مگه ننه بابا نداری؟ توخونه ات غذا بلومبون دیگه.خیلی دلم می خواد یه تیکه توپ بارش کنم که دمش و بذاره رو کولش و بره رد کارش و دیگه این ورا آفتابی نشه اما چه کنم که سیاست کاسبی اجازه نمیده. هر چی نباشه اینم یه مشتریه چون پول میده پس اجازه داره بیاد اینجا. اگه به مهداد باشه عمرا" ازش پول بگیره بار اولم مهداد نذاشت پول بده و می خواستم برم بزنمش بگم دیگه اینجا نیا. هزینه اضافه ای و رو اعصاب. اما به محض اینکه مهداد روشو برگردوند پول و گذاشت رو میز من و رفت. خوشم میاد می فهمه مهمون یه باردو بار نه هفته ای چند بار.این مهدادم که هر بار کامیار و می بینه ذوق مرگ می شه اَه ....چشمم به آدمهایی افتاد که ازماشین پیاده میشدن. اوا ببین پسره با خانواده تشریف آورده. ایول پول بیشتر. سریع صاف نشستم. شالمو درست و لباسمو صاف کردم. خیلی شیک و تر و تمیز پشت میز نشستم و منتظر موندم. هیچ دلم نمی خواست بعدا" همین خانواده محترم این پسره ی وحشی برن بگم بیچاره مهداد با چه دختر داغونی شریک شده.دوست داشتم خیلی به چشمشون بیام که بگن ایول .. خوش به حال مهداد چه شانسی آورده تو شریک داشتن.به فکرای تو سرم خندیدم. در بازشد و اول یه خانم جا افتاده بعد یه دختر جوون و پشت سرش یه مرد و بعدم کامیار و مهداد وارد شدن. نزدیک که رسیدن لبخند زدم و از جام بلندشدم.من: سلام حال شما. خوش اومدین .مشتاق دیدار. رستورانمون و روشن کردین. صفا دادین بهش.همچین خوش آمد گویی بلند بالا کردم که فک مهداد و کامیار افتاد. مامان کامیار نظرش بهم جلب شد. با لبخند از کامیار پرسید: مادراین خانم و معرفی می کنید؟کامیار به زور به خودش اومد وگفت: بله بله ایشون نیشام خانم هستن ....سریع براق شدم سمتش با یه لبخندخبیث ادامه داد: شریک کاری مهداد. بی شعور می دونست جلوی ننه اش اینا نمی تونم چیزی بگم از فرصت استفاده کرده بود و به اسم صدام می کرد. الاغ بهت می کم باید نیکو خانم صدام کنی هی واسه خودش تغییر میده.مجبور شدم لبخند بزنم و به مادر واون دختره که از رو شباهتش با کامیار می شد فهمید خواهرشه دست بدم.مهداد بهترین میز و براشون انتخاب کرد و خودشم رفت سفارش غذاشونو گرفت و برگشت. برای اونایی که تو سالن غذا می خوردن مهداد خودش سفارش می گرفت و در اخر می یومدن حساب می کردن. بدم نبود چون مهداد خوشتیپ بود. دخترا که می یومدن برای به حرف گرفتنش بیشتر سفارش می دادن.نشستم پشت میز و آروم بدون اینکه کسی بفهمه من به جای کار بازی می کنم ریز ریز شروع کردم به ورق بازی کردن. مهداد با کمک نازی براشون غذا رو سرو کرد و کلی اشانتیونم برای حضورشون بهشون داد و کلی هم خوش و بش کرد باهاشون.اصلا از نگاه خواهر کامیار به مهداد خوشم نمی یومد. خیلی نگاش می کرد. کلا" زوم بود روش.مهداد یه با اجازه گفت و برگشت که بره تو آشپزخونه. خیلی دلم می خواست بدونم این دختره بی صاحابه یا نه. منظورم بدون نامزد و اینا بود.تا مهداد اومد از پشتم رد شه سریع چرخیدم سمتش و گفتم: ببخشید.مهداد برگشت و با تعجب گفت: بله؟من: چیزه .. این خانم که همراهشونه مادر کاملیاست؟مهداد با تعجب گفت: کتی؟ نه این خواهر کوچیکتر کامیاره واصلا ازدواج نکرده که بچه داشته باشه.به زور یه آهانی گفتم. مهداد رفت تو آشپزخونه و من برگشتم و با چشمهای ریز شده به دختره نگاه کردم. دختر خوبی بود. خوشگل بود. اَه چرا باید خوب باشه. کاش دماغ گنده زشت بود با چشمهای چپ و صورت پر جوش تا با خیال راحت نگاش می کردم و میگفتم آخی دختر بیچاره.اما الان با این قیافه اش ....بنا به دلایلی که هیچ نمی خواستم به زبون بیارم دوست داشتم قبل از اینکه مهداد بیاد برم گیسای دختره رو بگیرم پرتش کنم بیرون. یا با ناخن چشماش و در بیارم که به مهداد من نگاه نکنه.مهداد من.... من کیلویی چند دخترهوا برت داش... نیشام نشسته بودم و زیر لبی برای خودم غرغر می کردم. اصلا نفهمیدم کی غذای کامیار اینا تموم شد و کی این پسره اومد و جلوی میز من ایستاد. کامیار: ببخشید اگه خود درگیریتون تموم شد میشه صورت حساب ما رو بدید؟ مثل برق گرفته ها صاف نشستم و سرمو بلند کردم. پسره احمق همچین نیشخندی بهم می زد که می خواستم با مشت بکوبم تو صورتش. خیلی خشک و جدی گفتم: مهمون ما باشید. ابروشو با حالت مسخره ای بالا انداخت و گفت: جدی؟ نه ممنون. آروم تر گفت: بی خود خیرات نکن ورشکسته می شی. سرد نگاش کردم و با بی تفاوت ترین صدا گفتم: 15000 . با چشمهای گرد گفت: دختر ریاضیت انقدر ضعیفه؟ چه جوری ممکنه 4 نفر آدم با این همه غذایی که خوردن بعد بشه 15000 تومن. همون جور سرد گفتم: 4 نفر نه یک نفر. خانواده مهمون آقای متین هستن و شما چون هر روز تشریف می آرید دیگه جزو میهمانا حساب نمیشید. کنف شده پوزخندی زد و گفت: لازم نیست. کلش و حساب می کنم. من: نمی..... -: خانم نیکو؟ با شنیدن صدای آشنایی که فامیلیم و با بهت صدا می کرد برگشتم سمت در. بی اختیار گفتم: بل .... خسرو ...... با دیدن خسرو اونقدر شوکه و خوشحال شدم که سریع میز و دور زدم که برم پیشش اما بین راه ثابت موندم. بابا منو ندیده بود. از در که وارد شده بود رخ به رخ مامان کامیار که می خواست بره بیرون شده بود و الان .... خسرو: خانم نیکو شما اینجا چی کار می کنید؟ کی بهتون گفته بود که نیشام اینجاست؟ مگه من بهتون نگفتم که حق ندارید ببینیدش؟ من و خانواده ام به اندازه کافی از دست خانواده شما عذاب کشیدیم. دیگه نمی خوام دخترمم درگیر بشه. به هزار زحمت فرستادمش اینجا که از شما دور باشه. مات و مبهوت به بابا که عصبی بود خیره شده بودم. نمی فهمیدم اینجا چه خبره یا چرا بابا به مادر کامیار میگه خانم نیکو. من این وسط چی کاره ام؟ مادر کامیار و خانواده اش با بابا خسرو چی کار کردن که اون انقدر عصبانیه؟ مادر کامیار: خسرو خان من ..... خسرو: بهش که چیزی نگفتید؟ من که گفتم نمی خوام هیچ چیزی در مورد برادرتون بدونم. اون سالها پیش دخترم و ترک کرد و دیگه حق برگشت و نداره. حالا که دختر دست گل من پرپر شده نمی زارم همون بلا رو سر نوه ام بیاره. خسرو عصبانی از کنار مادر کامیار گذشت. وقتی از کنارش رد شد مادر کامیار خیره به خسرو چرخید و .... داشت گریه می کرد. چرا داشت گریه می کرد؟ مادر کامیار: نیشام... اون ... من نمی دونستم.... یعنی نیشام دختر برادرم ... چی؟ دختر برادرم؟ من؟ مادر کامیار؟ اینجا چه خبره.... قلبم تو دهنم بود....

مهداد

از آشپزخونه بیرون اومدم تا یه سری به کامیار و خانواده اش بزنم. صدای حرف زدن عصبی همراه با فریاد میومد.

سریع خودمو رسوندم پشت میز. خسرو خان اینجا... اما چرا داره با مادر کامیار دعوا می کنه.

میز و دور زدم و با قدم های آروم پیش رفتم. حرفهاشون عجیب بود. مگه رابطه این دوتا چه جوری یا چی بود که خسرو خان نمی خواست نیشام درگیر بشه؟

کنار نیشام که مات وسط رستوران ایستاده بود و با تعجب به این دونفر نگاه می کرد ایستادم.

هیچ کس نه حرفی می زد نه حرکتی می کرد. مادر کامیار اشک می ریخت.

مادر کامیار: نیشام... اون ... من نمی دونستم.... یعنی نیشام دختر برادرم ...

داد خسرو خان حرفش و قطع کرد.

خسسرو: حق نداری اینجا باشی .. حق نداری... برادرت دخترم و ول کرد و اون و با یه بچه تنها گذاشت و رفت به جهنم. حالا بعد این همه سال اونم نه خودش بلکه شما رو فرستاده تا سراغی از بچه اش بگیرید؟ بچه ای که تو 4 ماهگی ولش کرد و رفت.

اگه این دختر براش مهم بود اون جوری با همه قساوت ولش نمی کرد و بره. این همه سال کجا بود؟ این همه مدت؟ این ....

مادر کامیار: مرده بود ....

سکوتی که با این حرف ایجاد شد آزار دهنده بود. حتی دو تا مشتری دائمیمون که پست میزهای همیشگیشون نشسته بودن مات مونده بودن و هیچ حرف و حرکتی نمی کردن. شوکی که این یک کلمه به همه وارد کرد بیش از حد بود.

سکوت خفه کننده رو فقط صدای هق هق مادر کامیار قطع می کرد.

مادر کامیار: خسرو خان من نمی دونستم دختر برادرم اینجا کار می کنه؟

نگاه پر حسرتی به نیشام انداخت و گفت: نمی دونستم دختری که بهش معرفی شدم از پوست و گوشت خودمونه. اون روزی که اومدم سراغتون می خواستم همه چیز و بگم. می خواستم بعد این همه سال قسمم و قولی که به برادر مرحومم دادم و بشکنم.

برادرم اگه رفت اگه اون جوری از ناهید جدا شد فقط به خاطر علاقه ای بود که بهش داشت. خسرو خان برادرم مریض بود مریضی که درمانی نداشت. اون ناهید و خیلی دوست داشت. می دونست اگه ناهید بفهمه میشکنه. نابود میشه. براش سخت بود اما رفت. تنهاش گذاشت طلاقش داد و راحتش کرد. رهاش کرد تا آزاد باشه. متنفر از حسام اما آزاد. اون جور که اونا از هم جدا شدن حسام مطمئن بود که ناهید خیلی زود فراموشش می کنه و یه زندگی جدیدی و برای خودش می سازه.

حسامم همین و می خواست. که ناهید عذاب نکشه. خسرو خان برادرم مرده. اون مرده و تو حسرت دیدن و بغل کردن دخترش موند. اون مرده بدون ....

صدای زمزمه نیشام باعث شد برگردم سمتش.

زیر لب گفت: مرده ؟ بابا ... مرد ....

یهو حس کردم چشمهاش بسته شد و بدنش لخت شد و ....

من: نیشام ......

بین زمین و هوا نیشامی که از حال رفته بود و گرفتم.

با فریاد من همه برگشتن سمتم. آروم رو زمین نشستم. همه دورمون جمع شدن.

خسرو خان با هول گفت: نیشام .. نیشام دخترم .. چی شده؟؟

برای آروم کردنش گفتم: چیزی نیست خسرو خان بی هوش شده. فشار عصبی که بهش وارد شده خیلی زیاد بود.

سر بلند کردم و با داد به کامیار گفتم: کامی یه لیوان آب بده.

کامیار که هنوز مات مونده بود سریع یه تکونی خورد و از روی میز خودشون یه لیوان آب برداشت و اومد کنارم.

از دستش گرفتم و لیوان و آروم به لبهای نیشام نزدیک کردم. به زور یکم آب تو دهنش ریختم.

رو دستم آب ریختم و پاشیدم به صورتش. پلکهاش تکونی خورد. نفس راحتی کشیدم.

سرمو بلند کردم. مادر کامیار هنوز داشت گریه می کرد و کتی شونه های مادرش و می مالید تا آروم بشه. بابای کامیار و خسرو خان کنار ما نشسته بودن.

رو به خسرو خان گفتم: خسرو خان من می برمش تو اتاقش. حالش خوب نیست.

خسرو: باشه باشه ببرش پسرم ببرش....

سری تکون دادم و با یه حرکت از زمین کندمش و رو دستهام بلند کردمش.

عصبی بودم. دلم می خواست به دیوار مشت بکوبم. این چیزایی که الان من فهمیده بودم برای منی که هیچ ربطی به ماجرا نداشتم شوکه کننده و سنگین بود.

چه برسه به نیشامی که در مورد اونو خانواده اش بحث میشد.

در اتاقش و باز کردم و آروم خوابوندمش رو تخت.

شالش از سرش افتاده بود و چند تار از موهاش رو صورتش ریخته بود. آروم با سر انگشتام موهاش و از رو صورتش کنار زدم.

این موجود کوچولو چقدر تو زندگیش درد داشت. خسرو خان چی گفت؟ پدری که بچه اش و تو 4 ماهگی ول کرد و رفت.

یاد حرف کامیار تو مهمونی افتادم.

کامیار: حس می کنم دارم مامانم و صدا می کنم.

نیکو خانم مادر کامیار.

پدری که تو تنهایی مرد به این امید که خانواده اش بتونن بدون اون زندگی تازه ای و بسازن.

آروم گونه نیشام و نوازش کردم.

به نظرم الان شکننده تر از همیشه بود. کاش می تونستم حمایتش کنم. کاش ....

عصبی دستی به چشمهام کشیدم و با یه حرکت از رو تخت بلند شدم و از اتاق زدم بیرون.

نیشام

آروم چشمهام و باز کردم و به سقف سفید اتاقم نگاه می کنم. اتفاقات تو رستوران و همه حرفها مثل فیلم جلوی چشمم رژه میره.

هنوزم احساس خفگی م یکنم. حس دلپیچه وقتی مادر کامیار گفت دختر برادرم. حالت تهوه و ایستادن تپش قلبم وقتی گفت مرده...

مرده .... اون مرد... اسم تو شناسنامه ام .... پدری که هیچ وقت نداشتم ... مرده ....

بغض گلوم و گرفت. نمی خواستم گریه کنم. نمی خواستم ...

صدای در اتاق بلند شد. بینیم و بالا کشیدم. نمی خواستم بشکنم. من با نبودن اون مرد مدتها قبل کنار اومدم ...

تکون خوردم و رو لبه تخت نشستم. حالا که همه در مرود گذشته و پدر و مادرم فهمیدن نمی خوام من و داغون ببینن. نمی خوام فکر کنن انقدر ضعیفم.

به زور بغضم و قورت دادم.

من: بله... بیا تو...

در باز شد و مهداد اومد تو. ازش خجالت می کشیدم. رو شدن یهویی این همه اطلاعات در مورد خودم و زندگیم باعث میشد نتونم مستقیم بهش نگاه کنم.

سرم و انداختم پایین و جواب سلامش و دادم. یه قدم جلو اومد و آروم پرسید: بهتری؟

سرمو به نشونه آره تکون دادم. یه قدم دیگه جلو اومد.

دست دست می کرد حرف بزنه.

مهداد: چیزه .... مادر .. مادر کامیار می خواد اگه بشه باهات صحبت کنه.

سرمو بلند کردم. می خواد با من حرف بزنه؟ در مورد چی؟

بی تفاوت به مهداد نگاه کردم.

من: چیز دیگه ای هم مونده که نگفته باشه؟

کلافه دستی به گردنش کشید و گفت: خوب اگه حالت خوب نیست میرم میگم نمی تونی ببینیش.

یه قدم برداشت که بره.

من: میبینمش.

سریع برگشت سمتم.

مهداد: مطمئنی؟ می خوای ببینیش؟

همون جور که از رو تخت بلند میشدم گفتم: آخرش که چی؟ امرز نبینمش یه روز دیگه میاد. بهتره همین امروز همه چیز و بگه.

سری تکون داد و دیگه حرفی نزد. کنارم قدم برمی داشت و مواظبم بود که یه وقت نیفتم. حس می کردم در عرض یه ثانیه همه انرژیم تحلیل رفته.

مهداد در هال و باز کرد.

مهداد: اینجاست. برو تو. منتظرته.

پشت در ایستادم. تا اینجا اومده بودم اما از این جا به بعدش... یه ترسی تو وجودم بود. دلم نیم خواست تنهایی برم تو اون اتاق. ملتمس به مهداد نگاه کردم و گفتم: میشه تو هم باهام بیای؟؟؟

از حرفم شوکه شد. چند لحظه تو چشمهام خیره شد و بعد آروم سری تکون داد و با دست اشاره کرد که اول وارد شم.

نامطمئن قدم برداشتم.مادر کامیار تنها رو مبل یه نفره نشسته بود. تا ماها رودید سریع از جاش بلند شد.

با شوق و هیجان گفت: عزیزم حالت خوبه ؟؟؟

عزیزم؟؟ این کیه که یه دفعه اومده و ادعا می کنه من عزیزشم. بی حس بهش نگاه کردم. با چند قدم بلند خودشو بهم رسوند و محکم بغلم کرد.

معنی کارهاشو درک نمی کردم. شایدم درک می کردم ولی حسی نسبت بهشون نداشتم. ازم جدا شد اما ولم نکرد. دستش و انداخت دور کمرم و با هم با قدم های کوچیک به سمت مبل دو نفره رفتیم و نشستیم روش.

سریع سر بلند کردم و به مهداد که ایستاده بود نگاه کردم. چرا نمیشینه؟

چشمهاش و چند بار آروم رو هم گذاشت. یه لبخند دلگرم کننده زد و رو به مادر کامیار گفت: خاله با اجازه اتون من برم چایی بیارم براتون.

اخم کردم. چای کی می خوره؟ این پسره هم وقت گیر آورده؟ راستی مادر کامیار و چی صدا کرد؟ خاله؟ یعنی انقدر به هم نزدیکن؟

مادر کامیار: برو پسرم ممنون میشم.

با چشمهای حسرت زده مهدادی که به سمت آشپزخونه می رفت و بدرقه کردم.

مادر کامیار با دو دست دستهامو گرفت. بهش خیر ه شدم. با لبخند کل صورتم و عرض یابی کرد.

مادر کامیار: باید از همون اول از شباهتت با حسام می فهمیدم. یا حتی از اسمت اما ....

می دونی چقدر دلم می خواست ببینمت؟

اخم ریزی کردم.

من: پس چرا این همه سال دنبالم نیومدین؟ من همیشه بودم. اما کسی سراغم نیومد.

آه پر حسرتی کشید و گفت: می خواستم. از خدام بود. اما ... اما به حسام قول داده بودم. قسمم داده بود که حتی اسمتونم فراموش کنم. نمی خواست هیچ وقت بیام سراغتون. نمی خواست مادرت هیچ وقت دلیل اصلی رفتنش و بدونه. همه سعیشو کرده بود که موقع طلاق یه کاری بکنه که ناهید ازش متنفر بشه. که راحت تر فراموشش کنه.

عشق پدر و مادرت اونقدر زیاد بود که وقتی حسام به مادرت میگه تموم شده ناهید خیلی شوکه میشه. ناهید به خاطر حسام تو روی خسرو خان ایستاده بود.

شوکه نگاش کردم. از نگاهم همه چیز و فهمید.

لبخند تلخی زد و گفت: تو نمی دونستی نه؟

با سر جواب منفی دادم.

نیشام

مادر کامیار: مادر و پدرت همکلاسی بودن. تو دانشگاه عاشق میشن. یه عشقی که همه حسرتش و می خورن. اما وقتی میریم خواستگاری مادرت پدرش مخالفت میکنه.

بی اختیار گفتم: چرا ؟

باز لبخند تلخش و تکرار کرد و گفت: چون خسرو خان معتقد بود دخترش باید با کسی که اون انتخاب می کنه ازدواج کنه. نه کسی که عاشقشه.

باورم نمیشد. امکان نداشت بابا خسروی مهربون من این جوری باشه.

با شک نگاش کردم. لبخندی زد و گفت: باور نمی کنی نه؟ ولی پدر بزرگت اون موقع خیلی مستبد بود. عاشق خانواده اش بود اما حرف حرف خودش بود.

مخصوصا" که مادرت تتها فرزندشون بود و روش خیلی حساس بودن.

وقتی مادرت باهاش مخالفت کرد و پاش و تو یه کفش کرد که می خواد با حسام ازدواج کنه پدر بزرگتم گفت: اگه رفتی حق نداری برگردی. نه تا وقتی اون مرد تو زندگیته.

به قالی نگاه کرد و آه بلند بالایی کشید.

-: شاید به خاطر همینم بود که زندگیشون نفرین شد. شاید چون دعای بزرگتر و نگرفته بودن و بدون رضایت اون ازدواج کردن.

حسام مطمئن بود بعد طلاقشون ناهید برمی گرده پیش پدرش. آرزوش این بود که اون دوباره ازدواج کنه و زندگی خوبی و تشکیل بده.

دستم و ول کرد و دست برد تو کیفش. کیف پول قرمز رنگش و در آورد. از توی زیپش یه عکس در آورد و یه نگاه پر محبتِ اشکی به عکس انداخت و گرفتش طرف من.

دستهام می لرزید. دست لرزونم و بلند کردم و عکس و گرفتم. یه عکس رنگ و رو رفته قدیمی. عکس مامان با یه نوزاد تازه به دنیا اومده تو بغلش. من ....

بغض بدی به گلوم چنگ زد. لبمو گاز گرفتم که گریه نکنم. که اشک نریزم. چونه ام می لرزید. پلک نمی زدم تا اشکهای جمع شده تو چشمهام پایین نچکن.

-: پدرت تا لحظه مرگشم این عکس دستش بود و مدام به شما دوتا نگاه می کرد. میگفت خوشبختیهای زندگیش و می زاره و میره. دعا می کرد که خوب زندگی کنید.

دهنم و باز کردم و کلی هوا وارد ریه هام کردم. لبهام و به هم فشردم تا ساکت شم. خفه شم و زوره نکشم.

بغضم و قورت دادم. اما پایین نرفت. مثل یه سیب بزرگ تو گلوم موند و راه تنفسم و گرفت.

مادر کامیار: می دونی چرا اسمت و گذاشتن نیشام؟ ن اول اسم مادرت ناهید. م آخر اسم پدرت حسام. و الف حرف مشترک هر دوشون. تو تلفیقی ازاونایی. هم صورتت و هم اسمت....

دیگه نتونستم... بغض گلوم داشت خفه ام می کرد. اکسیژن کم بود. دهنم ومثل ماهی باز و بسته می کردم تا یکم هوا وارد ریه هام بشه.

دوباره داشت حمله های آسمیم شروع میشد. هم زمان با نفس کشیدن تندم بغضم بی صدا ترکید و قطره های اشک پشت سر هم از چشمهام پایین چکید.

مادر کامیار با دیدن حالتم هول شد. دستش و رو بازوم گذاشت و با اضطراب صدام کرد.

-: نیشام.. نیشام دخترم خوبی؟ چی شده؟ چرا این جوری نفس می کشی؟؟؟

دستم و رو گلوم گذاشتم. هوا نبود... اکسیژن نبود.

-: نیشام .. نیشام... خدایا چی کار کنم؟ مهداد مهداد ...

مادر کامیار با دیدنم اونقدر هول شده بود که نمی دونست چی کار کنه. دیدم تار شده بود. وقتی اون جوری مهداد و صدا کرد اونم سریع از آشپزخونه اومد بیرون. با دیدنم دویید سمتم.

نگران شونه هام و گرفت و گفت: نیشام.. نفس بکش .. نفس بکش...

از جاش بلند شد و سریع رفت بیرون به دقیقه نکشید که با اسپری تو دستش برگشت. چند بار تکونش داد و تو دهنم اسپری زد.

تمام مدت مادر کامیار با تعجب و بهت بهمون نگاه می کرد.

با بهت گفت: تو .. تو ...

حالم بهتر شده بود. حالا یکم بهتر می تونستم نفس بکشم. مهداد با دست کمی به عقب هلم داد و سرم و گذاشت رو پشتی مبل.

تو همون حالت سرم و کج کردم و خیره به این عمه ی تازه پیدا شده نگاه کردم.

جمله اش و کامل کردم.

من: من آسم دارم ....

دیگه کامل کردن این جمله بقیه برام عادی شده بود.

به چشمهای غمگینش و قطره اشکی که از چشمهاش پایین چکید نگاه کردم. هنوز بغض داشتم اما نمی خواستم جلوی اون و مهداد زجه بزنم. دست دراز کردم و اسپری و از مهداد گرفتم.

تنها کسی که می تونستم بهش اعتماد کنم مهداد بود.

آروم گفتم: دیگه نمی خوام حرف بزنم...

چشمهاش و بست و باشه ای گفت. رو کرد به مادر کامیار و گفت: خاله .. اگه میشه برای امروز تمومش کنید. نیشام حالش خوب نیست.

مادر کامیار اشکهاش و پاک کرد و سری تکون داد. خم شد سمتم و قبل از رفتن گونه امو بوسید و بعد چرخید که بره.

مهداد: من بدرقه اش می کنم بعد بر می گردم.

سر تکون دادم. مهدادم دنبال مادر کامیار رفت بیرون. با بسته شدن در بغضم شکست. هر چی اشک پشت سد نگه داشته بودم همه از چشمهام بیرون ریخت.

به هق هق افتادم. نفسم گرفت. با اسپری نفسم و بالا می آوردم.

در باز شد و مهداد اومد تو . با چشمهایی که از زور اشکای تلخ قرمز شده بود بهش نگاه کردم. تو چشمهاش غم و هم دردی و نگرانی و می دیدم.

با هق هق گفتم: نمی خوام کسی منو تو این وضعیت ببینه. می خوام تنها باشم. خواهش می کنم برو بیرون.

یکم نگام کرد و بعد سرش و انداخت پایین و آروم گفت: باشه.

پشتش و کرد بهم که بره. یه نفس عمیق کشیدم اما اکسیژن نبود. اسپری و چند بار تکون دادم و چند بار اسپری کردم تو دهنم . هیچی ازش بیرون نمیومد. تموم شده بود.

من: اه لعنتی ... اینم وقت تموم شدن بود؟

با حرص اسپری و پرت کردم رو مبل. در هال بسته شد.

نیشام

از جام بلند شدم و رفتم دم پنجره. یکم هوا که بهم خورد حالم بهتر شد. یکم تو تنهایی برای خودم زار زدم. نمی دونم چقدر گذشت اما هوا داشت تاریک میشد. از جام بلند شدم و کشون کشون رفتم تو اتاقم. از توی کشو پاکت عکسهای مامان و که همه جا با خودم می بردم و بیرون آوردم و آروم گذاشتم رو تخت. می خواستم با مامانم حرف بزنم و درد و دل کنم.

رفتم همه شمعهای توی اتاقمو برداشتمو یه دایره وسط اتاق درست کردم. چون عاشق شمع بودم برای تزیین اتاقم زیاد از شمع استفاده می کردم.

عادتمم بود وقتی می خواستم با مامان حرف بزنم اول شمع روشن می کردم. انگار سوسوی نور شمعها جواب درد و دلهای منه.

پاکت عکس ها رو آوردم و نشستم وسط دایره بین شمعها. همه شون و روشن کردم.

همه عکسها رو بیرون آوردم.

یکی یک یبا دقت بهشون خیره شدم.

عکس اول نیشام 5 ساله بود تو بغل ممامان که با هم رو تاب نشسته بودن.

اشک تو چشمهام جمع شد.

عکس بعدی، اولین روز مدرسه ام که با یه شاخه گل مریم تو دستم با یه مغنعه کج سفید کنار مامان خندون ایستاده بودم.

عکس بعدی نیشام 9 ساله با چادر سفیدی که به زور کشش رو سرش مونده بود با یه لبخند گشاد و سرمت از خوشی کج ایستاده بود. دستهای مامان و تو دستش گرفته بود و به دورین نگاه می کرد.

نمی تونستم جلوی اشکهام و بگیرم. دیگه دست خودم نبود. نمی دونم بیشتر برای کی گریه می کردم.

برای نیشامی که همه عمرش به جای پدر فقط یک فامیلی داشت که دنبال خودش یدک می کشید.

به دختری از پدر براش مفهومی نداشت.

یا بریا مامان. زنی که برای عشقش از همه چیز گذشت .. زنی که همه عمرش و با این زجر که خواسته نشده که ترد شده گذروند.

یا برای پدری که به خاطر عشق به زنش حاضر شده لحظه های آخر عمرش و تنهایی بگذرونه به این امید که زنش، عشقش و دخترش بدون اون زندگی بهتری داشته باشن.

خیره به عکسی که از صورت مامان بود موندم.

مامان .... دیدی اشتباه می کردی؟ دیدی بابا عشقش تمومی نداشت؟ دیدی عشقش ته نکشید؟ دیدی بابا عشقش از تو بیشتر بود؟ دیدی خیلی دوستت داشت؟ دیدی برای من و تو خودش و ....

هق هقم بلند شد.

مامان ... بابام تنها مرد ... حسامی که عاشقش بودی تو حسرت دیدن تو مرد. مامان ... بابا حسام رفت که تو خوشبخت بشی. بابام تو غربت و تنهایی مرد تا تو نفهمی تا تو زجر نکشی تا تو ذره ذره آب شدن عزیزت و نبینی.

خودشو بد کرد که تو متنفر شی که بتونی بری سراغ کس دیگه که بتونی با یکی دیگه باشی. شاید یه زندگی بهتر...

چقدر سخته به عشقت بگی برو بی من خوشبخت باش... چقدر سخته ...

زجه زدم ....

مامان ... بابام تنها مرد... الانم تنهاست ...

مامان بهت میگم بابام خوب بود ...

بابام عاشق بود ...

بابام عاشق مرد ...

مامان الان که اونجایی بابام و دیدی؟

می تونی بری دنبالش؟

می تونی پیداش کنی؟

مامان نزار بابام تو اون دنیا هم تنها باشه...

نزار جفتتون تنها باشین و تو حسرت هم بمونید ...

ممامان برو بابام و پیدا کن... بهش بگو همیشه عاشقش موندی ... همیشه به یادش بودی ... بگو من شاهدم...

بابا من و می بینی؟ صدام و می شنوی؟ من نیشامم .. دختری که همه عمرش ازت متنفر بود ... دختری که حتی دلش نمی خواست یه فامیلی ازت داشته باشه ...

بابا من و ببخش... ببخش که ندونسته قضاوت کردم ... بابا مامانم خوب بود ... مامانم دوست داشت ... شبها به یادت گریه می کرد.... اما به زبون نمیاورد....

هیچ وقت غیر همون باری که مجبورش کردم بدت و نگفت ... بابا ببخشید .. بابا من و ببخش .. نیشامت و ببخش .... من .. من نمی دونستم .. احمق بودم ... هیچ وقت نخواستم برم دنبالت ... فکر می کردم دوستم نداری .. فکر می کردم ماهارو مثل یه آشغال پرت کردی دور .. فکر می کردم خوشبختی ...

بابا .... مامان ....

با هم تو اون دنیا خوشبخت باشید ....

اشکهام صورتم و خیس کرده بود. هق هقم تبدیل به خر خر خفه شده بود .. خر خری که با هر نفس صدا دار دنبال هوا می گشت ..

حالم خراب شده بود .. نمی تونستم نفس بکشم ... چشمهام تار شد .. گلوم سوخت ... اسپریم تموم شده بود ... دستمو رو زمین تکیه دادم که بلند شم. دستم لیز خورد. عکس ها از تو بغلم ریختن پایین ... 3 تا از شمع ها افتاد زمین... خودم و رو زمین کشیدم... پام به یکی دوتا شمع دیگه خورد... پرت شدن ...

به زور رسیدم به کنار در .... بوی سوختنی میومد.. سرم و کج کردم و به پشت سرم نگاه کردم... شمع ها افتاده بودن و عکسها آتیش گرفته بودن ...

نه ... نه .. عکسهای مامان ... مامانم ....

هوا نبود... نفس نبود ... دود بود و شعله های آتیش .. دستم و دراز کردم که در و باز کنم .. که هوای تازه وارد اتاق شه.. که خودم و بکشم بیرون ...

چشمهای تارم، تار تر شد. تو یه لحظه اکسیژن ته کشید .... همه جا محو شد و ....

افتادم .....

مهداد

از در بیرون رفتم. یکم پشت در ایستادم. صدای گریه و هق هق نیشام میومد. عصبی دستی به صورتم کشیدم. این چه دردی بود.

حس می کردم درد و غم نیشام رو دل منم سنگینی می کنه. دیدنش تو این حالت دیوونه ام می کرد. بدتر این بود که نمی تونستم کاری بکنم. نیم تونستم برم کنارش و دلداریش بدم. آخه می رفتم چی می گفتم؟

باید حواسم و پرت می کردم. کلافه دستم و تو موهام کشیدم و دادمشون عقب.

نفس کلافه ام و با فوت بیرون دادم.از پله ها پایین اومدم و یه راست رفتم سمت ماشین.

نیشام و که حالش بد شده بود و بردمش بالا خسرو خان هم قلبش اذیتش کرد و راننده اش بردش دکتر. این همه اطلاعات تو یه لحظه برای اون هم شوکِ کننده بود.

کامیارم بعد از اینکه مادرش با نیشام حرف زد رفتن و منم دیدم با این اوضاع نمیشه کار کرد و رستوران و تعطیل کردم.

به ماشین رسیدم و با ریموت قفلش و باز کردم و سوار شدم. پام و گذاشتم رو گاز و زدم به جاده.

***

به اسپری که تو نایلون رو صندلی بغل بود نگاه کردم. تنها چیزی بود که تونسته بود حواسم و پرت کنه. اسپری قبلی نیشام تموم شده و الان که انقدر استرس داره و ناراحته ومطمئنن گریه می کنه به این اسپری نیاز داره.

نزدیک خونه بودم که دیدم یه عده آدم رو به خونه ما ایستادن. تعجب کردم. رستوران که به خاطر حال نیشام و اوضاع امروز بسته است پس اینا چرا ایستادن؟

پیچیدم تو خاکی و جلوی رستوران پارک کردم.

تا از ماشین پیاده شدم محمود شاگرد ننوایی مشتری هر روزه امون پرید جلوم و با هول گفت: آقا مهداد خونه اتون یه خبرائیه؟

با تعجب گفتم: چی؟

با دست به بالا اشاره کرد. سرمو بلند کردم ببینم چیه ...

یا ابولفضل ....

از خونه امون دود سیاه غلیظی بلند شده بود....

-: نیشام ....

با یه دست محمود و کنار زدم و دوییدم سمت در خونه. بی توجه به آدمهایی که جمع شده بودن و حرفهاشون تند کلید انداختم....

-: آقا مهداد خونه اتون آتیش گرفته به گمونم ...

=: کسی هم تو خونه هست؟

خدایا خودت کمکم کن. .. خودت کمکش کن... نیشام نباشه .. نیشام نباشه....

در و با هل باز کردم و پریدم تو خونه. دنبال من چند نفر دوییدن.

تند از پله ها بالا رفتم. دل تو دلم نبود. بالای پله ها ...

-: یا خدا ....

دود از تو اتاق نیشام بیرون میومد. با دو قدم بلند خودم و به در رسوندم و با یه هل ....

با باز شدن در دود غلیظ سیاه کور کننده بیرون اومد و جلوی دید و نفسمون و گرفت. دستمو از آرنج رو صورتم گرفتم. شعله های آتیش اتاق و پر کرده بود... چشم گردوندم..

نیشام کجایی دختر ...

-: نیشام ...

بدن ظریف و کوچولوی نیشام نزدیک در بین شعله ها گیر افتاده بود. خیز برداشتم سمتش و خودمو بهش رسوندم. خم شدم رو زمین.

خدای من بی هوش شده بود. دستامو بردم زیر بدنش. هم زمان صدای انفجاری اومد و یهو آینه ی میز توالت ترکید.... بدنم و تا حد ممکن روی نیشام قرار دادم و با دست جلوشو گر فتم.

با یه حرکت از جا بلند شدم و دوییدم سمت در.

به سرفه افتاده بودم. دود غلیظ که تو ریه هام می رفت داشت خفه ام می کرد.

از پله ها اومدم پایین و وقتی پام رو زمین خاکی قرار گرفت نیشام و اروم گذاشتم رو زمین.

با دست چند ضربه به صورتش زدم.

بیدار شو بیدار شو ..

-: نیشام .. نیشام ...چشماتو باز کن.. نیشام ....

خدای من .. خدای من بهوش نمیاد ...

نگاهم به نیشام بود هواسم به اون بود صداهای اطراف ومثل هم همه ی مبهمی میشنیدم.

سریع از جام بلند شدم از بین حلقه ی آدم های اطرافم رد شدم و خودمو رسوندم به ماشین. سریع در ماشین و باز کردم و چنگ زدم به نایلون برش داشتم.

همون جور که می دوییدم تو خونه اسپری و از توش در آوردم.

نیشام... تحمل کن .. طاقت بیار.

دوییدم کنارش و نشستم رو زانوهام.

اونقدر هول بودم که دستهام می لرزید. تند چند بار اسپری و تکون دادم. دستمو زیر سرش گذاشتم و بلندش کردم. اسپری و تو دهنش گذاشتم و اسپری زدم. با داد گفتم: یکی کمک بیاره.

-: زنگ زدیم آتش نشانی.

داد کشیدم: آتش نشانی می خوام چی کار یکی زنگ بزنه اورژانس... زود باشید ...

-: اونم تو راهه داره میاد.

دوباره اسپری و تو دهن نیشام گذاشتم...

-: نیشام طاقت بیار کمک داره میرسه. خانم فسقلی قوی باش....

عصبی بودم. هیچی نمی فهمیدم. هیچکی و نمی دیدم. هیچ کس برام مهم نبود. الان و تو این لحظه خودمم مهم نبودم.

فقط و فقط نیشام ....

عصبی با حرص گفتم: دِ لعنتی نفس بکش ... نفس بکش ...

صدام شکست، به التماس افتادم.

-: نیشام.. نیشامم ... عزیزم نفس بکش. خواهش می کنم.. این جوری نرو .. تنهام نزار... خواهش می کنم ... نیشامم .....

دوباره اسپری زدم ...

رو به آسمون کردم و با فریاد گفتم: خدایا ..... امانته ... نزار بره ..... بهم برش گردون .... خــــــــــــدا ...

سرمو پایین آوردم. دوباره اسپری .. دیگه نمی دونستم چی کار کنم. این اورژانس لعنتی هم که نیومد.

سر نیشام و تو بغلم گرفتم و دستمو انداختم دور کمرشو کشیدمش تو بغلم. کارام دست خودم نبود. حالمو نمی فهمیدم. بی اختیار آروم آروم بدنمو تاب می دادم و زیر لب زمزمه می کردم.

-: نیشامم ... خانم کوچولوی من ... بیدار شو .. بزار بازم اون چشمهای قشنگت و ببینم .... ببخشید رفتم .. ببخشید تنهات گذاشتم ... نیشام، جون مهداد بیدار شو. .. نفس بکش ...

صدام از بغض دو رگه شده بود. صدای رعد اسمون بلند شد. نم نم بارون شروع شد .. با هر قطره بارون که رو صورتم می چکید بغضمو بیشتر می کرد. چشمهام تر شد.

دیگه بغض و اشکم دست خودم نبود. نیشام من نباید این جوری بره .. نباید .....

سرشو تو بغلم محکم گرفتم و با فریاد صداش کردم.

-: نیشام .....

صدای آژیر آمبولانس اومد و بعد اون مردم راه باز کردن. هیچ کس و هیچی برام مهم نبود تو حال خودم بودم که حس کردم یکی دستم و می کشه و سعی داره نیشامم و از بغلم جدا کنه.

مثل دیوونه ها دست طرف و هل دادم عقب و نیشام و محکم تر تو بغلم فشردم. نمی خواستم بزارم یه لحظه هم ازم جدا بشه.

-: آقا اجازه بدید ما به مریض رسیدگی کنیم. آقا ...

گوشم به حرف کسی بدهکار نبود فقط می خواستم نیشامم و پیش خودم نگه دارم. داشتم زجه می زدم که نیشام بیدار شه.. که چشمهاش و باز کنه .. که نفس بکشه ....

چند دست اومد و بازوهام و گرفتن و یه نفر هم به زور نیشام و ازم جدا کرد. بلندم کردن.

با همه قدرتم سعی می کردم از چنگ آدم هایی که گرفته بودنم آزاد شم و خودم و به نیشام برسونم.

تو همون حالت مثل دیوونه ها با اضطراب پرسیدم: آقا مرده ... مرده ... نیشامم مرده ....

نیشام و رو زمین خوابوندن وسریع معاینه اش کردن.

مرد: نفس می کشه اما ضعیف ...

ماسک اکسیژن رو صورتش گذاشتن.

-: باید سریع برسونیمش درمونگاه....

برانکارد آوردن و سریع نیشام و خوابوندن روش.

مردی که نیشام و معاینه کرده بود برگشت سمتم و گفت: آقا شما باید به عنوان همراه با ما بیاید.

سریع دستهام و کشیدم و آدمهایی که گرفته بودنم ولم کردن.

دنبال نیشام سوار آمبولانس شدم. کنارش نشستم و دستشو تو دستم گرفتم.

زل زدم به چشمهای بسته اش. دیدنش تو این حال داغونم می کرد.

زیر لب زمزمه کردم.

من: نیشامم قوی باش.. خواهش می کنم... طاقت بیار...

یه دستمو بلند کردم و رو صورت قشنگش کشیدم.

من: حتی فرصت نکردم که بهت بگم دوستت دارم ... حتی نتونستم بهت بگم چقدر شیطنتت برام شیرینه .. نتونستم بهت بگم وقتی مثل دختر بچه های تخس رفتار می کنی دلم می خواد سفت بغلت کنم ... حتی بهت نگفتم چند وقته باعث شدیی اطمینانم و نسبت به خودم و تحملم و کنترلم از دست بدم ...

نیشام نزار حرفهام تو گلوم بمونه .. نزار برای همیشه گفتنشون آرزوم شه ... نزار دیدنت برام رویا شه .... طاقت بیار نیشامم تحمل کن ....

آروم آروم دستش و صورتش و نوازش می کردم. ماشین افتاد تو دست انداز و یکم بعد نگه داشت.

درش باز شد و نیشامم و بردن. منم گیج و منگ دنبالشون. نمی دونستم باید چی کار کنم ....

رفتن تو یه اتاقی و نیشام و خوابوندن رو تخت.

چشم ازش بر نمی داشتم. خواستم برم تو اتاق که یکی جلوم و گرفت و گفت: نه آقا شما بیرون بمونید.

با چشمهای بی روح به زنی که جلوم ایستاده بود نگاه کردم.

چشمهای زن از صورتم پایین اومد و رو بازوم ثابت موند. اخم کرد.

-: خانم مفرح .. خانم مفرح .. لطفا" بیاید اینجا به این آقا برسید زخمی شدن.

نمی فهمیدم منظورش چیه فقط وقتی بازوم کشیده شد بی اختیار دنبال زنی که آروم به سمتی هلم می داد کشیده شدم.

بردم تو یه اتاق سفید و رو تخت نشوندم. یه لحظه صورت نیشام از جلوی چشمهام دور نمیشد.. چشمهایی که بسته بود ... لبهایی که دیگه نمی خندید ...

سوزشی تو بازوم حس کردم. آروم رومو برگردوندم و به بازوی که می سوخت خیره شدم.

بازوم زخمی بود. سوخته بود. لباسم به تنم چسبیده بود.

هیچ دردی و حس نمی کردم. با بی تفاوتی محض خیره شدم به دستم و به کارهای پرستار نگاه کردم. لباسم و از پوست بازوم جدا کرد قسمت زخم شده رو برید آروم ضد عفونی کرد ....

نیشام بین شعله های آتیش بود... نفس نمی کشید... رو زمین افتاده بود ... کاری نتونستم بکنم ... نتونستم ....

-: آقا تموم شد.

خواستم از تخت بلند بشم که هم زمان هر دو به سمتم اومدن. با تعجب نگاهشون کردم.

مهداد نگاهی به کامیار انداخت و یه قدم عقب رفت. از کارش متعجب شدم. چرا اون اجازه داد کام ....

نه یعنی اون ...

عصبی شدم اما خنده ام گرفته بود. یعنی واقعا مهداد فکر می کرد فقط گفتن اینکه یه نفر با آدم نسبت فامیلی داره بریا نزدیکتر بودن اون آدم و مقدم تر بودنش کافیه؟؟؟

فامیلیم که فامیلیم من با این پسره اصلا" راحت نیستم. ترجیه می دادم مهداد کمکم کنه تا کامیار.

کامیار دستش و پیش آورد که زیر بغلم و بگیره. سعی کردم مودب باشم. همه اش تقصیر مهداده.

آروم گفتم: کمک نمی خوام می تونم بیام.

سرم و بلند کردم و به مهدادی که سرش و پایین انداخته بود چشم غره رفتم. به زور از جام بلند شدم و قدم از قدم برداشتم.

هر دو تو سکوت به من که داشتم جون می کندم نگاه می کردن. همه بدنم کوفته بود. انرژیم خیلی کم بود و راه رفتن برام سخت.

کامیار: من میرم ماشین و بیارم جلوی در که معطل نشید.

این و گفت و سریع ازمون دور شد. دو قدم مونده بود تا به دیوار برسم و بتونم بهش تکیه کنم. رسما" پاهام و رو زمین می کشیدم.

به زور یه قدم برداشتم. اومدم برای قدم بعدی که بدنم سست شد و نزدیک بود بی افتم. مهداد سریع بازوم و چسبید و نگهم داشت.

دستم و گرفتم به دیوار و با کمک اون ایستادم. با اخم و حرص بازوم و از تو دست مهداد بیرون کشیدم و گفتم: ولم کن خودم می تونم برم. نیاز به کمک کسی ندارم.

از حرکتم جا خورد. مات با بهت ایستاد و بهم نگاه کرد. آروم دستش و جلو آورد که دوباره دستم و بگیره.

خیلی عصبی بودم دوباره با یه حرکت دستش و پس زدم که باعث شد به خاطر تقلا تعادلم و از دست بدم و با سر بیام زمین.

مهداد سریه با دو دست کمرمو گرفت. رخ به رخ بودیم و تقریبا" تو بغلش بودم.

نیم خواستم تو این حالت باشم. نیاز به کمک هیچ کس نداشتم نه مهداد نه کامیار. خودم چلاق نبودم. منو گذاشته بودن وسط و این به اون حواله ام می داد و اون یکی به این.

من نه فامیل می خوام نه شریک نه هیچ چیز دیگه.

یه حرکتی کردم که ازش جدا شم. دستش و محکم تر گرفت به کمرم.

آروم زمزمه کرد: ببخشید ...

با تعجب سرم و بلند کردم و به چشمهاش خیره شدم. نمی دونستم فهمیده یا ....

هر چی که بود و برای هر منظوری که معذرت خواست آرومم کرد. دست از تقلا برداشتم و اجازه دادم که کمکم کنه.

اروم دستش و حرکت داد و کنارم ایستاد و با دو دست زیر بغلم و گرفت و کمکم کرد.

با هم از درمونگاه بیرون اومدیم و سوار ماشین کامیار شدیم.

مراه افتادیم. منتظر بودم برگردیم خونه که مهداد رو به کامیار گفت: بریم تهران.

با تعجب گفتم: تهران چرا؟ بریم خونه.

مهداد: نمیشه... اتاقت سوخته و وسایلت هم. باید یه چند وقت تهران بمونی تا اتاقت و دوباره روبه راه کنم.

نمی خواستم برم خونه.

سریع گفتم: نمی خوام با این حال خسرو رو ببینم. نمی خوام بفهمه دیشب چی شده. قلبش مشکل داره . ضعیفه می ترسم هول کنه. در ضمن ....

بقیه رو تو دلم ادامه دادم. چون یه جورایی قضیه اومدن مادر کامیار و ازم پنهون کرده بود ازش ناراحت بودم.

مهداد برگشت سمتم و بهم خیره شد. آروم گفت: نیشام ... باید بری خونه اتون. الان تو این شرایط بهتره که شما دوتا پیش هم باشید. دیروز خسرو خان هم حالش بهتر از تو نبود. به زور با راننده فرستادمش بره خونه که استراحت کنه.

بهتره الان پیشش باشی تا اونم آروم تر بشه. نگران نباش من خودم یه جوری بهش می گم چی شده که هول نکنه. لازم نیست بگیم بیمارستان بودی. میگیم شمع توی اتاقت و فراموش کردی خاموش کنی و همون باعث آتیش سوزی شده.

با اعتراض گفتم: اما رستو ....

حرفم و قطع کرد و گفت: نگران اون نباش من خودم هستم نمی زارم کارا لنگ بمونه. تو یه چند وقت استراحت کن. قول میدم گزارش روزانه بهت بدم. دست کجی هم نکنم.

از حرفش خنده ام گرفت. لبخندی زدم که جوابش لبخند مهداد بود. آروم چشمهاش و رو هم گذاشت که یعنی باشه؟

منم چشمهام و رو هم گذاشتم و تایید کردم.

خندید و روشو برگردوند و سر جاش درست نشست. کامیار ماشین و گوشه ای پارک کرد. تعجب کردم.

نگاهی به اطراف انداختم. چند تا سوپر مارکت کنار هم بودن.

از ماشین پیاده شد و پنج دقیقه بعد با یه نایلون پر خوراکی و بیسکوییت و کیک و آب میوه برگشت و گذاشت تو بغلم.

کامیار: بخور تا وقتی رسیدی خونه بتونی حداقل از ماشین تا تو خونه رو تنهایی و بی کمک بری.

بی توجه به کنایه حرفش حمله کردم به نایلون پر خوراکی دوتا کیک و آب میوه هم دادم به پسرا.

دست کامیار درد نکنه جون گرفته بودم. چشمهام و بستم و تا رسیدن به خونه خوابیدم.

با شنیدن اسمم آروم چشمهام و باز کردم. مهداد بود که صدام می کرد. تو جام صاف نشستم و به اطراف نگاه کردم. جلوی در خونه ی خسرو بودیم. با تعجب گفتم: ولی شما از کجا ...

مهداد حرفم و قطع کرد و گفت: زنگ زدم آقاجون آدرس گرفتم. پیاده شو.

یه لحظه تعلل کردم. اگه پیاده می شدم و به آقاجون می گفتم که خونه آتیش گرفته و منم بین آتیش مونده بودم خیلی نگران می شد.

مهداد پیاده شد و در سمت من و باز کرد. نگاهی به کامیار که برگشته بود و بهم نجگاه می کرد انداختم. آروم از ماشین پیاده شدم.

من: به آقاجون ...

مهداد با لبخند گفت: من میگم.

زنگ خونه رو زدیم. چند لحظه بعد در باز شد و با مهداد وارد خونه شدیم. جلوی در عمارت که رسیدیم آقا محمود خدمتکار مخصوص خسرو از خونه بیرون اومد و خوشحال به سمتون اومد.

محمود: نیشام خانم اومدید؟ می خواستم بهتون زنگ بزنم.

نگران پریدم چرا؟

محمودک آقا از دیروز حالشون زیاد مساعد نیست. می خواستم بگم اگه یم تونید یه چند روزی بیاید خونه. شما که پیش آ؟قایید ایشون روحیه می گیرن و خالشون زودتر خوب میشه.

نگران به سمت اتاق خسرو دوییدم. در اتاق و باز کردم و رفتم سمت تختش. آروم رو تختش خوابیده بود. نشستم رو تختش و نگران دستهاش و گرفتم.

خسرو: هنوز زنده ام لازم نیست نگران باشی.

از صداش غافلگیر تکونی خوردم. فکر می کردم خوابیده.

چشمهاش و باز کرد و گفت: اینجا چی کار می کنی؟

به دروغ متوسل شدم.

من: اومدم پیشتون و تا بهتر نشید نمی رم.

اخمی کرد و گفت: مگه تو کار و زندگی نداری؟

سرتق بهش خیره شدم و گفتم: شما کارو زندگی منید.

لبخند نامحسوسی زد. نگاهش و چرخوند و به مهدادی که تازه وارد اتاق شده بود نگاه کرد و چواب سلامش و داد.

خسرو: ببخشید که این دختر من زیادی از زیر کار در میره.

با اعتراض گفتم: بابا خسرو ...

مهداد و خسرو هر دو به اعتراضم خندیدن.

مهداد یکم نشست و بعد از جاش بلند شد. تا دم در بدرقه اش کردم.

جلوی در چشمم به بازوش افتاد. به کل یادم رفته بود. نگران یه قدم جلو برداشتم و دستمو آروم رو بازوش گذاشتم.

تکون نخورد. با دقت به دستش نگاه کردم. زیر لب زمزمه کردم: مطمئنی خوبی؟

آروم دستش و رو دستم گذاشت شوکه شدم. توچشمهام نگاه کرد و با یه لبخند قشنگ گفت: مواظب خودت باش.

مسخ شدم. خشک شدم. نتونستم حرفی بزنم. آروم دستم و ول کرد و چرخید و رفت.

لبخندم خود به خود باز شد. مواظب خودت باش؟ مواظب خودم هستم. حتما" هستم. چون تو گفتی هستم.

خدا حافظی کرد و رفت. تا وقتی که در پشت سرش بسته شد نگاهش کردم.

نیشام

موندن بعد این همه مدت تو خونه و پیش خسرو حس خوبی می داد. همه چیز آروم بود. نه من در مورد پدرم و عمه جدیدم حرف می زدم و نه خسرو بهشون اشاره ای می کرد. شب اول بعد از موندنم حدود ساعت 10 شب زنگ خونه زده شد. از دیدن مهداد جلوی در ورودی سالن غافلگیر شدم. یه دفتر دستش بود و با لبخند بهش اشاره کرد و شوخ گفت: اومدم گزارش کار بدم.

خندیدم. تعارف کردم که وارد شه. خسرو رو صندلی همیشگیش نشسته بود. مهداد جلو رفت و سلام علیک کرد و خسرو با روی باز ازش استقبال کرد.

یکم نشست و ازش پذیرایی کردم. بعد گفت: بهتره گزارشم و بدم چون شب باید برگردم خونه.

دلم برای خونه امون تنگ شده بود. خونه ای که با مهداد با هم شریک بودیم. رستورانی که شراکتی کار می کردیم. دلم برای این شریکم تنگ شده بود.

دوتایی روی مبل رو به روی هم نشستیم و مهداد آروم آروم شروع کرد به گزارش دادن. از فروش گفت و از خریدای روز بعد و پولی که باید بزاره کنار حتی حساب فروش نوشابه و ماست و اینا رو هم ریز ریز حساب کرده بود. با لبخند نگاش می کردم. همه کارهایی که من انجام میدادم و در نبود من با دقت انجام داده بود. آخرم پولی که باید ندید می گرفتیم و از جیبش در آورد و گذاشت جلوم و گفت: اینا دست تو باشه بهتره.

از کارش خوشحال بودم. با اینکه تو رستوران نبودم اما عملا منم سهیم کارهاش کرده بود.

در تمام مدت 2 ساعتی که مهداد خونه امون بود خسرو رو صندلیش نشسته بود و با لبخند به ماها نگاه می کرد.

بعد از تحویل گزارش مهداد خداحافظی کرد و رفت.

کار هر شبش شده بود. آخر شب 2 ساعت میومد و گزارش می داد و می رفت.

چند روز بعد از موندنم تو خونه برای اولین بار عمه جدیدم با کامیار اومدن دیدنم. بابا خسرو بی تفاوت بود. باهاشون مثل یه مهمون رفتار کرد. عکس العمل خاصی و بدی از خودش نشون نداد. شاید با دونستن اینکه بابام به خاطر خود مامان ازش جدا شده بود و اونم زجر کشیده بود دلش یکم آروم گرفته بود. نه اینکه راضی به مرگ بابا تو اون وضعیت باشه نه از این آروم شده بود که دخترش این همه سال برای یه آدم بی ارزش که درکی از عشق نداشت نسوخته و تباه نشده.

بابا خسرو در سکوت حضور خانواده جدیدم و قبول کرده بود. مشکلی با دیدارهای من و عمه نداشت.

حتی اجازه داده بود به خونه اشونم برم. وقتی عمه زنگ زده بود و من و برای شام دعوت کرد برای رفتن و نرفتن دو دل بودم. وقتی به خسرو گفتم اولش یه نگاه عمیق بهم انداخت و گفت: بهتره بری. هر چی باشه اونها هم خانواده اتن. شاید من زیاد زنده نباشم. تو به یه خانواده بزرگتر نیاز داری.

از حرفش هم ناراحت شدم هم خوشحال. خوشحال از اینکه اجازه مراوده داشتم اجازه داشتن یک خانواده بزرگتر. ناراحت چون حرف از مردن می زد. همیشه با این حرفش غم عالم و به دلم می نشوند. حتی فکر بودن بدون وجود و حضور خسرو هم برام درد آورد بود.

از جام بلند شدم و گونه اش و محکم بوسیدم و بغلش کردم. آروم گفتم: الهی 100 سال زنده باشی.

با لبخند من و از خودش جدا کرد و گفت: زنده باشم که چی کار کنم دختر؟

همون جور که از جاش بلند میشد گفت: دلم برای دخترم تنگ شده. دلم برای مهلقا تنگ شده ...

این و گفت و آروم آروم به سمت اتاقش رفت. تو حرفهاش غم بود. می دیدم که تنهایی و نبود زن و دخترش چقدر براش سخته. دلم می خواست تا همیشه کنارش باشم که تنهایی و حس نکنه.

5 شنبه بود که کامیار اومد خونه امون. از دیدنش تعجب کردم اما نمی خواستم جلوی خسرو باهاش بد برخورد کنم. مخصوصا" که خسرو با دیدن کامیار اخم غلیظی کرد و تقریبا" به زور جواب سلامش و داد و بعدم بی حرف رفت تو اتاقش.

نمی دونستم کامیار چرا اومده دیدنم. کنجکاو تعارفش کردم که بشینه

دو تایی نشستیم رو مبل. خیره شدم بهش و منتظر موندم که حرف بزنه.

کنجکاو به خونه نگاه می کرد. فقط زل زدم بهش که بینم کی می خواد حرف بزنه. وقتی چند دقیقه گذشت و چیزی نگفت بی طاقت گفتم: خوب؟

نگاهش و از خونه گرفت و به من دوخت. یکم صاف نشست و گفت: خوب ...

بچه پررو. کلافه گفتم: خوب چی کار داشتی اومدی؟

یه ابروش و برد بالا و با لبخند گفت: اومدم دختر داییم و ببینم مشکلیه؟

چشمهام و ریز کردم و گفتم: بی هماهنگی قبلی دیگه از این کارها نکن.

خواستم از جام بلند شم که سریع گفت: امشب بیا بریم بیرون.

متعجب تو جام ایستادم و گفتم: چی؟

لبخندش گشاد تر شد و گفت: بیا امشب بریم بیرون.

ابروهام و بردم بالا و با تمسخر گفتم: اونوقت به چه مناسبت؟

با لبخند تکیه داد به مبل و گفت: دنبال مناسبت می گردی؟ فرض کن قراره با چند نفر آشنات کنم.

کوچکترین هیجانی برای رفتن نداشتم. بی تفاوت و خونسرد گفتم: علاقه ای ندارم.

لبخندش جمع شد. اما نه کامل یه لبخند ریز هنوز رو لبهاش بود.

کامیار: چرا؟ اگه قول بدم چند تا از دوستامم بیارم چی؟ بازم علاقه ای نداری؟

دیگه داشتم عصبانی میشدم. این احمق با خودش چی فکر کرده بود؟

عصبی گفتم: بهتره خفه شی... نه علاقه ای به بیرون اومدن با تو دارم نه دوستات اونم با این طرز قکر احمقانه ات. اومدم بچرخم که برم که با حرفش شوکه شدم.

کامیار: مهداد و دوست داری؟

آروم و شوکه برگشتم سمتش. با لبخند نگام می کرد. این حرفش یعنی چی؟ منظورش چی بود؟

لبخندش خیلی عظیم بود. دستهاش و گذاشت رو زانوهاش و از جاش بلند شد.

با همون لبخند به سمتم اومد و تو یه قدمیم ایستاد. سرش و آورد سمت صورتم. یکم سرم و بردم عقب. هنوز شوکه بودم.

کامیار: ساعت 8 میام دنبالت. با کتی و کیمیا و دختر و شوهرش شام میریم بیرون. بهتره حاضر باشی.

یکم خیره به چشمهام مکث کرد. خودش و کشید کنار و چرخید و در حال بیرون رفتن گفت: از خسرو خان خداحافظی کن.

مسخ شده تو جام ایستادم. هنوز ارتباط بین حرفهاش و نمی فهمیدم. بیرون رفتنمون. دوست داشتن مهداد... اینا چه ربطی به هم داشتن؟

گیج و منگ خودم و به اتاقم رسوندم و دراز کشیدم رو تخت.

راس ساعت 8 حاضر و منتظر بودم. یه جورایی داشتم از این پسره می ترسیدم. نکنه فکر کنه من از مهداد خوشم میاد و بره بهش بگه. درسته که من ار مهداد خوشم میاد و یه جورایی ... یه جورایی ... واقعا" دوستش داشتم، دلتنگش بودم و حضور شبانه اش توی این خونه دلگرمم می کرد.

اما نیمی خواستم مهداد چیزی بفهمه . ترجیح می دادم اگر محبتی هم باشه دو طرفه باشه. دوست نداشتم با اون اخلاقی که مهداد و داره و تا این اندازه حد و حدود و رعایت می کنه با فهمیدن علاقه ام به خودش فکرای بدی در موردم بکنه.

سر ساعت زنگ خونه رو زدن. گونه خسرو رو بوسیدم. زیاد راضی نبود اما حرفی نمی زد.

از خونه بیرون اومدم. کامیار تنها تو ماشین نشسته بود. از تو ماشین در و برام باز کرد.

چیش پسره الاغ به خودش زحمت نداد الاقل پیاده شه در و برام باز کنهو

براش پشت چشم نازک کردم و نشستم. فقط یه سلام زیر لبی گفتم.

از حالتم بلند خندید.

کامیار: انتظار نداشتی که پیاده شم و در و برات باز کنم.

از اینکه فکرم و خونده بود تکونی خوردم و با تعجب نگاش کردم. دوباره بلند خندید.

ماشین و روشن کرد و گفت: این کارهای آقا منشانه مخصوص مهداده. من فقط وقتی با دوست دخترهامم در و براشون باز می کنم.

برگشت سمتم و یه نگاه شیطون طولانی بهم انداخت و با یه لحن خاص گفت: و تو هم جزو اونا نیستی.

بی اختیار اخم کردم. متوجه کنایه تو حرفش بودم. رومو برگردوندم سمت شیشه و به بیرون نگاه کردم. خدا نکنه من جزوشون باشم. واه واه بلا به دور.

کاش می تونستم مثل چند روز قبل حالش و بگیرم و یه سوزن بهش بزنم تا بادش خالی بشه اما چه کنم که کارم گیر بود و باید مراعات می کردم.

جلوی یه رستوران نگه داشت. از ماشین پیاده شدیم و رفتیم تو رستوران. صدای جیغ کاملیا که من و با اسم صدام می کرد باعث شد بی اختیار لبخند بزنم.

کاملیا: میشام جون میشام جون ...

دستهام و برای بغل کردن کاملیا که خوشحال به سمتم می دویید باز کردم. رو زانوم نشستم و محکم بغلش کردم. دختر شیرینی بود و من واقعا" دوستش داشتم شاید چون یاد آورد چیزهای خوب تو زندگیم بود.

با کتی و کیمیا روبوسی کردم و با کوروش شوهر کیمیا دست دادم. همه با روی باز ازم استقبال کردن.

شام خوردنمون به خاطر شوخی های کامیار و کوروش که باعث خنده ی همه امون میشد یک ساعتی طول کشید.

همه چیز خوب بود و می تونست عالی باشه اگه توجه بیش از اندازه کامیار اجازه می داد که ازش لذت ببرم. کافی بود دستم و جلو ببرم تا هر چیزی که می خوام حتی اگه اون سمت میز باشه برام فراهم شه.

نمی خواستم انقدر مورد توجه باشم. اونم توجه کامیار که باعث میشد کتی و کیمیا با لبخند به ما نگاه کنن.

حرص می خوردم. با حرص لقمه های غذامو تو دهنم جا میدادم و به زور آب و نوشابه پایین می دادمشون.

غذام کوفتم شد. بدتر از همه این که موقع برگشت دوباره مجبور بودم با کامیار همراه بشم و این چیزی نبود که من می خواستم. دلم می خواست با بقیه برم یا حتی تنهایی. دوست نداشتم تنهایی با کامیار همراه بشم.

اما مجبور بودم. تو کل مسیر برگشت خودم و به خواب زدم تا با کامیار هم کلام نشم. جلوی در خونه نگهداشت. یه خداحافظی زیر لب گفتم و خواستم پیاده شم که مچ دستم و گرفت.

لرزیدم. وحشت زده به سمتش برگشتم. با لبخند اما جدی زل زد تو چشمام.

کامیار: لازم نیست انقدر خودت و اذیت کنی یا ازم فرار کنی. ما م یتونیم 2 تا دوست باشیم ..........

حرفش و نصفه ول کرد و به شیشه کنار من خیره شد. رد نگاهش و گرفتم و ...

خدای من ...

مهداد ...

دست به سینه با اخم ایستاده بود و زل زده بود به دست کامیار که دور مچم حلقه شده بود.

نفسم تند شد .. قلبم وحشیانه تو سینه ام می زد. به حرص اما سریع دستم و از بین انگشتهای کامیار جدا کردم و سریع از ماشین پیاده شدم.

مهداد زل زد به من و من ...

سرم و انداختم پایین. دنبال یه چیزی می گشتم که موقعیت پیش اومده رو توضیح بدم... اما چیزی پیدا نمی کردم.

صدای آروم و محکم مهداد و شنیدم. لرز به تنم انداخت: برو تو خونه. هوا داره سرد میشه.

بهت زده سرم و بلند کردم. خواستم حرف بزنم که کامیار از ماشین پیاد ه شد و گفت: سلام مهداد خوبی؟ اینجا ...

مهداد سری تکون داد و کوتاه گفت: کار داشتم.

زل زد تو چشمهام. با نگاهش می گفت: پس چرا وایسادی و نمیری.

بی اختیار قدم برداشتم و رفتم تو خونه. اما پشت در ایستادم و گوشم و به در چسبوندم که ببینم چی میگن. صداشون و می شنیدم.

کامیار: مهداد بیا با هم حرف بزنیم.

مهداد: باشه. با ماشین دنبالم بیا.

چند لحظه بعد صدای بسته شدن درهای ماشین و بعدم روشن شدن و حرکت ماشین ها رو شنیدم.

پاهام سست شد و رو زمین نشستم. خدایا خدایا نزار مهداد فکر بدی بکنه. نزار....

آروم آروم اشک از چشمهام چکید.

نمی دونستم برای چی دارم گریه می کنم. شاید برای شکل گیری یه ذهنیت بد تو فکر مهداد ...

از رستوران بیرون اومدم. دستهام و تو جیبم فرو کردم. حدود 10 روز از رفتن نیشام می گذره و جای خالیش تو روستوران و خونه و حتی تو قل .... همه جا خیلی خودش و نشون می ده.

به پله های خونه نگاه کردم. هجوم خاطرات اون شب لعنتی و پرتنش به ذهنم باعث شد که اخم کنم.

خودم و می دیدم که با چه اضطرابی از پله ها بالا می رم.

آروم از پله ها بالا رفتم.

در اتاق نیشام بسته بود و از هر روزنه ای دود غلیظ سیاه بیرون میومد. نگران صداش کردم. در و هل دادم و در باز شد.

آروم دست بردم و در اتاقی که شکسته بود و با یه باد هم باز میشد و باز کردم.

شعله های آتیش از هر ظرف زبونه می کشید و نیشام من بی جون کف زمین افتاده بود.

اتاق دود گرفته و سیاه بود. پنجره ها و آینه شکسته بود و تمام وسایل سوخته بود. یا کامل یا نیم سوخته.

نیشام و بغل کردم. از پله ها پایین پریدم صورت بی جونش هنوزم جلوی چشمم بود.

چشمم افتاد به کشوهای میز توالتش. بی اختیار لبخند زدم. خودم و در حال خراب کردن لوازم آرایش نیشام به یاد آوردم.

خندیدم و دور زدم از اتاق بیرون اومدم. جلوی در اتاقم ایستادم. دستم رو دستگیره در ثابت موند.

دوباره خیره شدم به در اتاق نیشام.

در اتاق باز شد و کاملیا جیغ کشون از اتاق بیرون پرید و پشت سرش نیشام با موهای پریشون و ورت عجوزه مانندش بیرون اومد.

بلند خندیدم.

بی خیال اتاقم شدم رفتم تو هال.

نیشام رو مبل نشسته بود و به منی که محو فیلم بودم حرف می زد. بعد هر حرفش یه چیزی یاد داشت می کرد و در آخر برگه رو داد تا امضا کنم.

خندیدم. خانم کوچولو خوب از فرصت استفاده کردی و قرار داد بردگیم و ازم گرفتی.

رفتم کنار پنجره. سیگاری از جیبم بیرون آوردم. خواستم روشنش کنم.

صدای سرفه های نیشام میومد. برگشتم و به نیشامی که از زور سرفه کبود شده بود نگاه کردم. حالش بد شد. براش اسپری آوردم. چقدر ترسیدم.

سیگارو بین انگشتهام مچاله کردم و از پنجره پرتش کردم بیرون.

رفتم سمت آشپزخونه. در یخچال و باز کردم که آب بردارم.

بفرمایید میوه.

برگشتم. نیشام برای منو کاملیا میوه آورده بود. پوست کندم. به کاملیا دادم. پرتقال نمک زده رو جلوی نیشام گرفتم با تعجب خوردش و نصف دیگه رو تو دهن خودم گذاشتم.

چشمهام و بستم. مزه ترش اون پرتقال برام از هر عسلی شیرین تر بود.

میاتو لیوان آب ریختم. چند جرقه ازش خوردم. بردم تو ظرف شویی گذاشتمش.

-: من میشورم.

برگشتم. نیشام بشقاب هار و از روی میز جمع کرده بود و می خواست برشون داره. دستم آروم نشست رو دستش. دستم داغ شد. به دستم که زیر شیر آب بود خیره شدم. هنوزم گرم بود.

دلمم گرم بود.

دیگه نیم تونستم آروم باشم. جای جای این خونه برام پر بود از خاطرات نیشام. رستوران که دیگه بدتر. به هر طرفش که نگاه می کردم نیشام و می دیدم. در حال بازی با کامپیوتر. در حال آهنگ گوش دادن. در حال دعوا با کمیار. نیشام غش کرده.

دیگه طاقت نداشتم. شیر آب و بستم و از خونه زدم بیرون. دفتر حساب کتاب و از تو رستوران برداشتم. زنگ زدم به سپهرداد و رستوران و سپردم بهش. سوار ماشین شدم.

باید نیشام و می دیدم حتی اگه شده به بهانه گزارش کار. همین آرومم می کرد.

دست به اتاق آتیش گرفته اش نزده بود. هر بار بهانه میاوردم که وقت نداشتم و بنا نبود و نقاش نبود و ...

اما خودم که می دونستم چرا نمی خوام اتاقش و درست کنم. ترجیه می دادم ازش دور باشم. دور باشم و به همین ملاقات های 2 ساعته دل خوش کنم اما با هم تو یه خونه و زیر یه سقف نباشیم. چشم تو چشم و تنها نباشیم.

حالا که با خودم صادقم. حالا که می دونم واقعا" چه حسی بهش دارم. سخته .. خیلی سخته کنترل کردن خودم..

نزدیکش بودن و ازش دوری کردن .. دیدنش و نادیده گرفتنش...

سخته .... سر قولم موندن سخته .. امانت داری سخته ... مسئولیت ... سخته ...

آهنگ و پلی کردم. صدای احسان خواجه امیری تو ماشین پیچید. با آهنگهاش آروم میشدم.

حال عجیبی داشتم که با این آهنگها بدتر میشد. اما یه آرامشی هم تو تنم رسوخ می کرد.

هماهنگ با خواننده زیر لب زمزمه کردم.

باز یه بغضی گلومو گرفته

باز همون حس دردِ جدایی

من امروز کجام و تو امروز کجایی؟

حالِ تو بدتر از حالِ من نیست

پُشت این گریه خالی شدن نیست

همه درد دنیا یه شب درد من نیست

تو از قبله ی من ،گرفتی خدا رو

کجایی ببینی یه شب حالِ ما رو

فقط حال من نیست که غرق عذابِ

ببین حال مردم مثِ من خرابِ کجایی؟

باز یه بغضی گلومو گرفته

باز همون حسِّ درد جدایی

من امروز کجام و تو امروز کــجایی؟

یکم جلوتر از خونه خسرو خان ماشین و پارک کردم و پیاده شدم. ساعت حدود 10 بود. زنگ زدم و وارد شدم. خسرو خان خودش اومد استقبالم. تعجب کردم. همیشه نیشام بود که میومد جلوی در ورودی می ایستاد اما امشب ...

با خسرو خان دست دادم و بعد از سلام و احوال پرسی وارد خونه شدیم. طبق معمول هدایتم کرد به سمت مبل های همیشگی و برخلاف همیشه که خودش رو صندلی کنار پنجره می نشست و منو نیشام مشغول حساب و کتاب می شدیم این بار نشست رو مبل رو به روی من یعنی جای نیشام.

یکم عجیب بود. ولی چیزی نگفتم.

خسرو خان لبخندی زد و گفت: خوبی پسرم؟

با لبخند تشکر کردم.

خسرو: ببخشید فکر کنم نیشام یادش رفته بود که امشب میای. با پسر عمه اش رفته بیرون.

کامیار....؟

بی اختیار اخمی کردم. حس خوبی نداشتم. هر دوشون و می شناختم. به کامیار مثل چشمهام اعتماد داشتم. ولی به همون اندازه هم از نزدیکیش به نیشام می ترسیدم.

می ترسیدم از احساسی که ممکن بود کامیار به نیشام پیدا کنه و با توجه به شخصیت کامیار و این موقعیت فامیلی که الان به دست آورده بود هیچ چیزی مانع ابراز علاقه اش نبود.

کلافه دستی به صورتم کشیدم. دیگه انگیزه ای برای موندن نداشتم اما خیلی زشت بود که بلند شم و بگم می خوام برم. مخصوصا" که خسرو خان تمام مدت با لبخند حالاتم و زیر نظر داشت.

به ناچار مجبور شدم یک ساعت تموم کنارش بمونم و به سوالات بی پایانش در مورد خودم و درسم و کارم و خانواده ام جواب بدم.

پدرم و خوب یادش بود. از خاطرات بچگیش برام تعریف کرد. جالب بود اما تمرکزی رو حرفهاش نداشتم.

بعد یک ساعت بالاخره رضایت داد و بعد یه خداحافظی سریع از خونه زدم بیرون.

جلوی در با دیدن ماشین کامیار خشک شدم. دو قدم به سمتش رفتم...

اخمهام کشیده شد تو هم .... کامیار دست نیشام و گرفته بود. یه حسی با شدت تو وجودم پر شد. به شدت با این میل شدیدی که وادارم می کرد برم یقه ی کامیار و بگیرم و از ماشین بکشم بیرون و یه مشت حواله چونه اش بکنم مقابله کردم.

وقتی کامیار گفت باید با هم حرف بزنیم بی درنگ قبول کردم.

من توضیح می خواستم. می خواستم بدونم اونا رابطه اشون الان چیه؟ همین طور احساسشون نسبت به هم.

هم می خواستم بدونم و هم با حدس زدن به اینکه ممکنه چی بینشون باشه دیوونه میشدم.

سوار ماشین شدیم. پامو رو گاز فشار دادم و با سرعت روندم. صورت رنگ پریده نیشام وقتی متوجه شد که من تو اون وضعیت دیدمشون تو خاطرم بود.

اگه چیزی نبود چرا هل شد؟ کامیار چی داشت بهش می گفت که نیشام اونجور رنگ پریده شده بود؟

ماشین و کنار یه پارک نگه داشتم. اون ساعت شب کسی تو پارک نبود.

از ماشین پیاده شدم و عصبی وارد پارک شدم. کامیارم دنبالم میومد.

رفتم رو یه نیمکت نشستم و دستهام و رو سینه ام قلاب کردم و با اخم گفتم: خوب ؟؟؟

کامیار گفت: خوب به جمالت چیه؟

اخمم بیشتر شد و گفتم: مسخره بازی و کنار بزار چی می خواستی بهم بگی؟

کامیار یه لبخند گشاد زد. اولش شبیه پوزخند بود اما بعد لبخندش گشاد شد و خوشحال و هیجان زده گفت: مهداد بین تو و نیشام چیه؟

غافلگیر از سوالش تکونی خوردم. یکم صاف نشستم و گفتم: منظورت چیه؟

کامیار دست به سینه جلوم ایستاد و جدی گفت: کاملا" واضحه. بین تو و نیشام چیزیه؟ احساسیه؟

چی باید می گفتم؟ اگرم احساسی بود یک طرفه بود و با وجود مسئولیت و تعهدی که من داشتم نمی تونستم ابرازش کنم. کلافه و داغون دستی به صورتم کشیدم و گفتم: نه چیزی نیست.

یه ابروش پرید بالا. نگاهش سخت و جدی بود. دوباره پوزخند زد.

سریع پوزخندش و عوض کرد و جاش یه لبخند زد و گفت: خوبه چون اگه تو بهش احساسی نداری و چیزی هم بینتون نیست. پس کار من آسون تر میشه.

قلبم برای لحظه ای تو سینه ام از حرکت ایستاد. بدنم یخ شد. دوباره یاد گذشته افتادم. همون روزی که رفت و به عسل پیشنهاد دوستی داد.

اون موقع دوستم بود نتونستم چیزی بگم. الان علاوه بر اینکه دوست و برادرمه پسر عمه نیشامم هست. اما نیشام دیگه عسل نیست. حسی که به اون دارم زمین تا آسمون با حسی که به عسل داشتم فرق می کنه. شدتش خیلی بیشتره. عمیق تره. بی شک اگه کامیار حتی فکر نیشامم می کرد دیوونه می شدم.

شاید همه این حس ها و این فکرها تو کمتر از 30 ثانیه به مغزم هجوم آورد. قبل از اینکه کامیار جمله اش تموم شه تند و مطمئن اما هول گفتم: من نیشام و دوست دارم.

کامیار سریع برگشت سمتم. جفت ابروهاش رفت بالا.

خیره بهم نگاه کرد. منتظر بود. منتظر بود ادامه بدم.

سرمو به اطراف چرخوندم. حرف زدن از احساسم جلوی کامیاری که هم فامیل بود و هم حس می کردم به نیشام علاقه منده سخت بود. جلوی دوست چندین ساله ام سخت بود. اما نیشام ارزشش و داشت. ارزش این که براش تلاش کنم و داشت. ارزش اینکه به خاطرش حتی با بهترین دوستم طرف بشم و داشت. نیشام برام عزیز تر از هر چیزی بود. برام با دخترای دیگه فرق داشت.

نیشام... نیشام ... نیشام ...

بغلی خودم بود. نیشام من ... نمی خواستم با کسی شریکش شم. اون شریک من بود تو خونه، تو رستوران. تو ته دیگ، کسی اجازه نداشت به شریک من حتی فکرم بکنه.

کامیار یه قدم به سمتم اومد و گفت: دوستش داری؟

صاف تو چشمهاش نگاه کردم و محکم گفتم: آره.

کامیار: چقدر؟

من: خیلی.

کامیار: چرا نمیگی بهش؟

اخمام دوباره رفت توهم. سرم و انداختم پایین و با یه آه گفتم: نمی تونم.

کنارم نشست.

کامیار: چرا؟

از جام بلند شدم و آروم گفتم: امانته ....

بی حرف اضافه با قدم های آروم به سمت ماشین رفتم. نایستادم که صورت مبهوت و دهن باز کامیار و ببینم. ماشینو روشن کردم و پام و رو گاز فشار دادم.

نیشام

از بعد اون شبی که با کامیار اینا رفتم بیرون و مهداد جلوی در دیدتمون دیگه مهداد شبها نمیاد. دیگه گزارش کار نمیده. دیگه نمی بینمش. دلم براش تنگ شده. دلم لبخند محوش و می خواد. دلم نگاهش و می خواد. دلم مهربونی همراه با حدّش و می خواد. دلم نگرانی و توجهش و می خواد.

دلم ... مهداد و می خواد ....

بعد اون شب یه بار دیگه هم کامیار اومد دنبالم. نه برای بیرون رفتن بلکه اومد دنبالم که منو تا خونه عمه برسونه. هر چی بهش گفته بودم خودم میام قبول نکرد.

اومدنش همانا اخم کردن خسرو همان. همچین اخم کرد که گفتم الانه که کامیار و بزنه لهش کنه. تندی از خونه بیرون اومدم که یه وقت یه شری درست نشه.

من نمی دونم چرا بابا خسرو انقدر با این کامیار بده. هر چند خودمم همچین دل خوشی از این پسر ندارم. بدم نمیاد بابا خسرو به گوشمالی حسابی بهش بده اما همچینم پسر بدی نیست.

البته الان که شده پسر عمه ام دیدم نسبت بهش بهتر شده.

عمه خیلی خوبه. نمی دونستم داشتن عمه انقدر می تونه خوب باشه. اونم برای منی که نه خاله دارم و نه دایی و نه عمو.

داشتن یه خانواده که بچه های هم سن و سالت داشته باشن یه حس عجیبی داره که تا حالا تجربه اش نکرده بودم.

درسته که دوستام برام خیلی عزیز بودن و برام فرقی با خواهرام نمی کردن. اما الان کتی و کیمیا فوق العاده بودن. یه لحظه تنهام نمی زاشتن. اونقدر شوخ و شیطون بودن که مطمئن شدم من اخلاقتا" به خانواده پدریم رفتم. چون مامانم خیلی آروم بود.

بعد مهمونی خونه عمه بازم کامیار باهام همراه شد. من نمی دونم این پسره چرا انقدر حس ورش داشته. یعنی واقعا" فکر نمی کنه تو این همه سالی که من نه عمه داشتم نه پسر عمه همه جا خودم تنهایی میرفتم و امنیتم داشتم؟

حالا به اصرار میگه خطرناکه یه دختر جوون و تنها، این وقت شب برگرده خونه.

ساعت حدود 1 نیمه شب بود که رسیدم خونه. وارد شدم. همه چراغها خاموش بود. برای اینکه کوچیکترین سر و صدایی ایجاد نکنم کفشهامو از پام در آوردم و تو دستهام گرفتم و پاورچین پاورچین رفتم سمت اتاقم.

-: اغور بخیر ....

مثل جن دیده ها تو جام خشک شدم. منی که تا حالا داشتم خم و پاورچین می رفتم سمت اتاق یهو صاف ایستادم و سریع برگشتم به پشت. تو اون تاریکی یه سایه محو از خسرو رو دیدم که رو صندلی خودش نشسته.

-: چراغها رو روشن کن و بیا جلو.

اونقدر ترسیده و شوکه بودم که سریع به حرفش گوش دادم.

خسرو عصبانی نمیشد، نمیشد، اگرم میشد بد قاطی می کرد جوری که هیچ کس جلودارش نبود.

کفش به دست چراغها رو روشن کردم. با اشاره چشم خسرو که بد اخم کرده بود رفتم و سیخ رو یه مبل رو به روش نشستم. از ترسم لبه مبل نشسته بودم که اگه یه وقت اوضاع خطری شد سریع جیم بزنم.

خسرو با همون اخم غلیظش جدی رو کرد به من و گفت: کجا بودی؟

سریع مثل یه بچه که معلمش ازش سوال درسی می پرسه تند گفتم: به جون خودم خونه عمه اینا بودم.

خسرو: تا این وقت شب؟ تنها اومدی؟

من: اره به مرگ خودم عمه اصرار کرد بعدم خواستم بیام کامیار به زور رسوندم تا اینجا.

یهو همچین خسرو داد زد: کامیار ....

که من یه متر از جام پریدم هوا و صاف ایستادم.

با تعجب و بهت به خسرو نگاه می کردم. چشمهاش و بسته بود. این چند وقته فهمیده بودم که حتی به اسم کامیارم آلرژی داره اما این عکس العملش دور از ذهن بود.

خسرو بعد چند لحظه و بعد از کشیدن چند نفس عمیق چشمهاش و باز کرد و خیره تو چشمهام با تحکم گفت: بشین.

سریع نشستم.

خسرو خیلی جدی رو کرد بهم و با اون نگاه نافذش با تحکم گفت: باید ازدواج کنی.

من: چـــــــــــــــــــــــی ؟؟؟

این چی کلمه ای بود که بی اختیار از دهنم پریده بود. اما واقعا" نفهمیده بودم منظورشو... چی گفته بود؟

خسرو: همین که گفتم. باید ازدواج کنی.

نمی دونستم بخندم یا گریه کنم. بمیرم الهی این خسرو دچار زوال عقل شده بود. پیری بهش فشار آورده و عقلش و از کار انداخته.

بی اختیار لبخند ریزی اومد تو صورتم که با نگاه تیز خسرو سریع محو شد.

خسرو: جدی گفتم. باید ازدواج کنی خیلی سریع.

متعجب با چشمهای گرد گفتم: اما بابا خسرو چه جوری من خیلی سریع ازدواج کنم؟ اصلا" من بخوام از کجا شبونه شوهر پیدا کنم؟

خسرو : نگران اونش نباش. من خودم برات کسی و در نظر گرفتم.

نه انگار حرفش جدی جدی بود. بی اختیار از جام پریدم و قبل از اینکه نگاه تیز خسرو زبونم و بند بیاره با اعتراض گفتم: نمیشه.. من این جوری ازدواج نمی کنم. من با کسی که نمی شناسم ازدواج نمی کنم.

خسرو پوزخندی و چاشنی نگاه تیز و برنده اش کرد و گفت: که ازدواج نمی کنی آره؟ فکر کردی من دست رو دست می زارم تا اون خانواده عمه ات با اون پسر قوزمیتش تو رو هم مثل مادرت اغفال کنن؟ شاید پدرت آدم بدی نبود اما من دیگه نمی خوام با اون خانواده وصلتی داشته باشیم.

من: اما بابا خسرو کی گفته که....

حرفم و قطع کرد و با صدای بلندی گفت: همین که گفتم نیشام. مادرت رو حرف من حرف زد و با کسی که براش در نظر گرفتم ازدواج نکرد. عاشق پدر خدا بیامرزت شد. دیدی که از زندگیش خیری ندید. من دیگه نمی خوام تو رو هم مثل اون زار و پریشون و پشیمون ببینم. یا با کسی که برات در نظر گرفتم ازدواج می کنی یا از این خونه میری.

مامانم عاشق بابام بود. عشقشون مقدس بود.

سریع تو ذهنم مشغول حساب کردن شدم. اگه از اینجا برم می تونم برم رستوران و تو خونه ی بالای رستوران زندگی کنم. قبل از اینکه از پیدا کردن راه حل خوشحال باشم صدای خسرو همه نقشه هام و به باد داد.

خسرو: رستورانم باید فراموش کنی.

وا موندم. بی حس افتادم رو مبل.

خسرو: اگه اون رستوران و این زندگی و من برات مهمه باید با کسی که من میگم ازدواج کنی وگرنه... می تونی بری. نه از رستوران بهت چیزی میرسه نه از ثروت من.

این و گفت و نگاه سردی بهم انداخت و از جاش بلند شد و رفت تو اتاقش.

من ثروتش و نمی خواستم. اما اون رستوران و خودش ..

هر دو برام مهم بودن. من هر دو رو می خواستم. بابا خسرو تنها پناهم بود و تنها کسی که داشتم و عاشقش بودم.

و اون رستوران ...

یعنی مهداد ...

یعنی روزهای خوش...

یعنی لحظه لحظه و قدم به قدم عاشق شدن ...

یعنی ذره ذره زحمت کشیدن و به ثمر رسوندن....

از روز اول براش زحمت کشیدم. براش عرق ریختم، حرص خوردم، با مهداد پا به پای هم اونجا رو بنا کردیم، از نو سر پاش کردیم، راه انداختیم و به سود دهی رسوندیم.

و حالا ....

حالا خسرو می خواست سر زندگیم باهام بازی کنه. یا زندگی و آینده مو ازم بگیره یا ......

مهداد و ازم بگیره و در اضاش من می تونستم رستورانم و داشته باشم. رستورانی که نیمی از اونجا مال من بود. می تونستم مهداد و به عنوان شریک کاری داشته باشم.

بی اختیار اشکهام رو گونه هام غلتید. به زور از جام بلند شدم و به اتاقم رفتم. رو تخت دراز کشیدم و زار زدم.

مامان باید چی کار کنم؟ ممکنه خسرو فردا حرفهاش یادش بره؟ ممکنه از حرفش برگرده؟ ممکنه فراموش کنه؟

می تونم امیدوار باشم که شبونه خواب نما شده باشه و هیچ کدوم از حرفهاش جدی نبوده باشه؟

مامان ... چی کار کنم؟ چرا خوشی به من نیومده؟ مامان ...

زار زدم و گریه کردم. حرفهای خسرو جدی تر از اونی بود که حتی یک احتمال کوچیک برای منحل شدنش باشه.

به هق هق افتادم. اشک ریختم. اونقدر که نفهمیدم کی خوابم برد.

***

زندگیم شده جهنم. دلم می خواد از این خونه فرار کنم. دلم می خواد برم یه جای دور یه جایی که هیچکی نباشه. فقط خودم باشم و خودم.

خسرو خواب نما نشده بود. فراموشی هم نگرفته بود. بعد گذشت 3 روز مصمم تر هم شده. دیگه نمی زاره از خونه برم بیرون. دیگه نه مهدادی اومده و نه وقتی کامیار میاد راش میده. از همون دم در ردش می کنن بره.

از موبایل و تلفن و کامپیوتر هم خبری نیست.

شدم یه زندانی که تنها راه نجاتش یه چیزه. قبول دستور خسرو. تا حالا هیچ وقت اینقدر مصمم و مصر و مستبد ندیده بودمش.

هیچ وقت فکر نمی کردم بابا خسروی مهربون من بتونه یه همچین آدمی باشه که با دیدنش وحشت کنم.

دارم دیوونه میشم. می خوام نجات پیدا کنم اما هیچ راهی نیست. همه درها به روم بسته است.

امروز خسرو صدام کرد. خوشحال از اینکه پشیمون شده رفتم پیشش اما برعکس مصمم تر بود.

بهم گفت فردا با این پسره قرار گذاشته. باید برم کافی شاپ مهتاب.

همین... نه اسمی نه چیزی نه نظری نه ....

این چند روز اونقدر گریه کردم که چشمهام شده 2 تا کاسه ی خون. خسرو محکم بهم گفت حق ندارم دیگه گریه کنم. گفت نمی خواد فردا با این چشمها برم سر قرار.

از خودم بدم میاد. از زندگیم بدم میاد. از این ترسی که افتاده به جونم بدم میاد. حتی حمله های آسمیم هم باعث تغییر نظر خسرو نشده.

تنها راهش اینه که برم. برم سر این قرار لعنتی و به اون مرتیکه احمق بگم که من نمی خوام با توی نره خر که ایستادی تا بزرگترت برات زن بگیره ازدواج کنم. با یه پسر نره غولی که بعد این همه مدت و بعد این همه سال زندگی ننه جونش یه دختر و در نظر می گیره و اونم ندیده و نشناخته اوکی میده...

مهداد مدام جلوی صورتمه. با یادش قلبم فشرده میشه.

چه دیر فهمیدم دوستش دارم و چه زود دارم از دستش می دم. دلم نگاهش و می خواست. دلم توجهش و می خواست. نگرانیش و ... دلم وجود و حضورش و می خواست. من مهداد و می خواستم نه هیج ننه قمر دیگه ای و ...

از ترس خسرو حتی نمی تونم گریه کنم.

رو تختم میشینم و زانوی غم بغل می گیرم.

فردا باید برم سر قرار. از فردا متنفرم.

مامان کمکم کن.. کمکم کن....

***

راس ساعت 7 آرایش کرده و لباس پوشیده آماده بودم. می خواستم بدون آرایش و مثل مرده ها برم. یا لباسهای داغون قدیمی پاره بپوشم. اما خسرو زرنگ تر از این حرفها بود. خودش لباسم و انتخاب کرد. خودش نشست تو اتاق و اونقدر خیره نگام کرد تا ملایم و درست آرایش کنم.

از این کار متنفر بودم. از اینکه مجبور بودم برای آدمی که همه آرزوم این بود که نبینمش آرایش کنم و خودمو و حاضر کنم متنفر بودم. دوست داشتم خودم و بکوبم روی زمین، خودم و پرت کنم تو خاکا. لباسهام و خاکی و کثیف و پاره کنم.

یا ماشینم و بکوبم به دیوار، به درخت که یه بلایی سرم بیاد که نرسم به اون قرار لعنتی.

من مهداد و می خواستم. نه یه ادمی که به اجبار برای ترد نشدن بخوام باهاش ازدواج کنم.

خسرو انگار فکرم و خوند. نزاشت با ماشین خودم برم من و با راننده اش فرستاد.

مثل یه مرده متحرک سوار ماشین شدم و سرم و تکیه دادم به پشتی صندلی. دیگه برام مهم نبود. هیچی برام مهم نبود.

لحظه آخر خسرو بهم گفت: گوشیت در دسترس باشه پسر دوستم وقتی رسید تو رستوران بهت زنگ می زنه.

بی تفاوت سری تکون دادم. لبخند خسرو اذیتم می کرد. داشت منو به قربانگاه می فرستاد و لبخند می زد.

ماشین راه افتاد. چشمهام و بستم تا کمی آرامش بگیرم.

-: خانم رسیدیم.

بی روح چشمهام و باز کردم. زندگیم تموم شده بود. عشقم، علاقه ام، آینده ای که می تونستم داشته باشم با پا گذاشتن به این کافی شاپ تموم میشد.

دست یخ کرده ام و به دستگیره گرفتم. در و باز کردم و پیاده شدم. با قدم های سست خودم و به کافی شاپ رسوندم.

در و باز کردم. یه مردی با لباسهای فرم جلوم ایستاد. خوش آمد گفت.

خسرو گفت برامون میز رزرو کرده. به مرد جوون فامیلیمو و گفتم.

خوشرو ازم استقبال کرد و طبقه بالا رو نشونم دادم. خودش جلو رفت و راهنماییم کرد.

از پله ها بالا رفتم. یه میز کنج سالن و نشونم داد. به مبل های بنفش رنگ با پشتی های بلند اشاره کرد.

ازش تشکر کردم و به سمت مبل رفتم. بی حال خودم و رو مبل انداختم.

برای یه لحظه فقط یه لحظه کوتاه به ذهنم رسید که از اونجا فرار کنم. اما قبل از اینکه فرصت تجزیه و تحلیل فکرم و داشته باشم گوشیم زنگ خورد.

شماره ناشناس بود. حتما" همون بوزینه ی پیر پسری بود که آقاجون در نظر گرفته بود. قرارم.

با حرص گوشی و جواب دادم. همچین بله گفتم که صدام تو سالن پیچید.

لبم و گاز گرفتم و سرم و انداختم پایین.

برخلاف انتظارم یه صدای محکم و دلنشین تو گوشی پیچید.

-: سلام من ...

بی حوصله گفتم: بله پدر بزرگم گفتن. من الان کافی شاپم.

پسر مکثی کرد و گفت: منم ... شما کجایید؟

من: بیاید طبقه بالا ...

هم زمان با حرف زدنم با گوشی سرم و بلند کردم و به پله ها چشم دوختم. یه پسری با موهای پر و قد بلند با یه کت اسپرت مشکی و یه شلوار جین تیره.

پشتش به من بود. دستم و بلند کردم و شروع کردم به بای بای کردن. همون جوری هم براش شکلک در میاوردم.

من: دیدمتون. برگردید... من این سمت سالن .....

مهداد

دست به سینه نشسته ام و به نیشام که جلوم با بهت و تعجب و یه دهن باز خیره شده نگاه می کنم. حتی یک درصد هم احتمال نمی دادم که اینجا نیشام و ببینم و اون قرار نیشام باشه.

روزی که آقاجون زنگ زد و گفت: آب دستته بزار پایین و بیا اینجا کارت دارم.

با آنچنان سرعتی خودم و رسوندم بهش که کل مسیر و در عرض یک ساعت طی کردم. ترسیده بودم. فکر می کردم نکنه بلایی سرش اومده باشه.

***

من: آقاجون این امکان نداره. این حرفتون چه معنی می تونه داشته باشه؟

اولین بار بود که این جوری با آقاجون حرف می زدم. اونم به خاطر شوک بزرگی بود که با پیشنهاد که نه، بهتره بگم دستورش بهم وارد کرده بود.

(( برات قرار ازدواج گذاشتم. با خانواده دختر حرف زدم و رضایت دادن و فقط مونده شما دوتا هم و ببنید.))

حس می کردم وسط یه فیلم غم انگیز مسخره ام. دیگه کجای دنیا قرار ازدواج می زاشتن؟ کجای دنیا دختر و پسری که همو نمی شناختن و برای هم نشون می کردن.

مگه من و اون دختر آدم نیستیم؟ مگه ماها حق اظهار نظر نداریم؟

این چه کاریه؟ من نمی تونستم. نمی خواستم. با همه احترامی که نسبت به آقاجون داشتم اما نمی تونستم زیر بار برم.

آقاجون قهر کرد، تهدید کرد، گفت هیچی بهم نمیده، رستوران و ازم می گیره.

برام مهم نبود. حاضر بودم یه آدم آس و پاس بی پول باشم اما سر اون قرار نرم. تا حالا به خاطر احترام به بزرگتر خیلی چیزها رو از دست دادم.

اما الان... الان که دلم گرم شده.. الان که خنده های نیشام و نگاه شیطونش شده همه دنیام الان نمی تونم به خاطر حرف آقاجون زندگیم و فنا کنم. زندگی که می دونم پا گذاشتن توش اشتباه محضه.

آقاجون هر چی گفت زیر بار نرفتم. قانع نشدم. در آخر که دید حرفیم نمیشه فقط گفت: تو برو سر قرار اگه نپسندیدی بی خیال میشیم.

باز این حرفش قابل تحمل تر بود. این و می تونستم قبول کنم.

می تونستم برای دل خوشی آقاجون برم سر قرار و خیلی راحت بعدش بگم من از دختره خوشم نیومده.

برای همینم هیچی از دختره و خانواده اش نپرسیدم. فقط یه شماره تلفن که بتونم تو کافی شاپ پیداش کنم.

و حالا ....

اونی که جلوم نشسته بود نیشام بود .. دختری که با همه ی وجود می خواستمش و نمی تونستم به خاطر حس مسئولیت و امانت داری و حس اعتماد پدربزرگهامون بهش بگم.

و حالا ....

هنوز خیره به چشمهای نیشام بودم.

با بهت دست دراز کرد و لیوان آب رو میز و برداشت. نگاهش از چشمهام جدا نمی شد. لیوان آب و یه نفس سر کشید.

شالش و گرفت و تند تند شروع کرد به تکون دادنش. خودش و باد می زد که از التهابش کم کنه.

شاید دیدنش اینجا می تونست بهترین هدیه برام باشه. شاید حالا که می تونستم خیلی راحت بخوامش و فقط کافی بود اشاره کنم و جواب مثبت بدم تا کار تموم شه بهترین حالت ممکن بود. همون چیزی که می خواستم اما ...

من اینو نمی خواستم. مدام یه جمله تو ذهنم رژه می رفت....

(( اگه جای من کس دیگه ای بود بازم نیشام سر این قرار میومد؟ حاضر بود با هر کسی که براش انتخاب شده ندیده ازدواج کنه؟ ))

این به این معنی بوده که من برای نیشام هیچی نبودم. اون هیچ احساسی به من نداشت. هیچی ...

صدای زنگ گوشیم باعث شد از افکارم بیرون بیام.

بدون اینکه چشم از نیشام بردارم گوشی و از تو جیبم در آوردم و جواب دادم.

-: بله؟

صدای خوشحال آقاجون تو گوشی پیچید.

آقاجون: مهداد پسرم رسیدی؟ دیدی دختره رو؟

خشک گفتم: بله ...

آقاجون: خوب نظرت چیه؟ می دونم که همین و می خوای. می دونستم ازش خوشت اومده. خسرو از نگاه هاتون فهمیده بود. وقتی بهم گفت داشتم بال در میاوردم. چی بهتراز این اما تو رو می شناختم. محال بود خودت حرف بزنی. اونم وقتی شریکت بوده. وقتی ما این دختر و به تو سپردیم. وقتی بهت اطمینان کردیم. محال بود حرکتی بکنی. محال بود تو امانت داری خیانت کنی.

برای همینم تصمیم گرفتیم خودمون دست به کار بشیم. خودمون پا پیش بزاریم و کار و براتون راحت تر کنیم.

براتون این قرار و ترتیب دادیم تا بدونید ما راضیم. ما بهتون ایمان داریم و از این وصلت خوشحالیم. برو خوش باش پسرم. موفق باشی. اما زیاد طولش نده. همه مون تو خونه خسرو منتظرتونیم.

قبل از اینکه بتونم دهنِ باز مونده ام از حرفهای آقاجون و ببندم و کلمه ای حرف بزنم گوشی و قطع کرد.

حالا می تونستم خوشحال باشم حالا می تونستم احساس کنم که می تونم نیشام و مال خودم بدونم ومی تونم...

نیشام: تو رو هم به زور فرستادن؟ تو رو هم تهدید کردن؟ تو خونه حبست کردن؟

با بغض حرف می زد. با ادای هر کلمه بغضش و صداش می لرزید. با جمله آخر یه قطره اشک از چشمهاش پایین چکید.

بی اختیار سری به نشونه مخالفت تکون دادم. این دختر و چقدر اذیت کرده بودن.

حرکت سر من باعث شد که شوکه چشمهاش گرد بشه.

با بهت و ناباوری گفت: تو .... خودت ... خودت خواستی بیای؟ زوری بالا سرت نبوده؟ تو می دونستی قراره کیو ببینی؟

دوباره بی حرف به نشونه نه سر تکون دادم.

بهتش بیشتر شد. تو یه لحظه اخم غلیظی کرد. چونه اش لرزید. چشمهاش پر اشک شد، پر نا امیدی نو یه دفعه از جاش بلند شد.

شوکه شدم.

بی حرف با قدم های تند از میزمون دور شد.

تازه به خودم اومدم. با دست محکم رو پیشونیم کوبوندم.

-: اَه ... تو چقدر احمقی پسر ... الان نیشام همون فکری که تو، تو لحظه اول کردی و میکنه. لعنتی...

بهش حق می دادم. بهش حق می دادم که انقدر دلخور باشه. اون فکر می کرد من با میل خودم اومدم اینجا تا با هر کس که پیش اومد ازدواج کنم. اونم فکر می کرد من دوستش ندارم.

از جام بلند شدم و دنبالش دوییدم.

سریع از پله ها پایین رفتم. از در کافی شاپ بیرون رفت.

دنبالش رفتم. جلوی ماشین های پارک شده با دو قدم بلند خودم و بهش رسوندم.

بازوش و گرفتم و با یه حرکت به سمت خودم چرخوندمش.

نیشام

بغض داشت خفه ام می کرد. نمی تونستم جلوی اشکامو بگیرم. اون منو نمی خواست. اون اومده بود تا با هر کسی که جلوش بود ازدواج کنه. بی زور... بی تهدید... بی حبس شدن.... با میل و رضایت خودش.

اون منو نمی خواست. اون دوستم نداشت. براش مهم نبودم. اون فقط یه زن می خواست....

قدرت کنترل اشکهام و نداشتم. با فشار دستی که دور بازوم حلقه شد، کشیده شدم. چرخیدم و رخ به رخ مهداد شدم. جفت دستهام بالا بود. از آرنج کج و رو سینه ام. حائلی بود بین منو و مهداد. این همه نزدیکی بهش برام سخت بود.

زل زد تو چشمهام. بدون حرفی دستش و بالا آورد و نرم کشید رو صورتم. رد اشکهام و پاک کرد. با سر انگشتهاش تره های موم و که رو صورتم ریخته بود و عقب زد.

مهداد: نیشام من اومده بودم اینجا تا به هر کسی که می بینم بگم من قصد ازدواج ندارم. آقاجون وقتی دید حریفم نمیشه و نمی تونه منو راضی به این ازدواج بکنه گفت بیام و اگه نخواستم بگم نه.

من فقط اومده بودم که یه نه قاطع بگم ...

مسخ چشمهاش شده بودم مثل کسی که به چشمهای یه مار نگاه می کنه و هیپنوتیزم میشه. با نگاهش و صداش جادو شده بودم.

دهنم باز شد. باید حرفی می زدم. نباید انقدر گیج به نظر می رسیدم. حرفهاش و باور داشتم. قبولش داشتم چون تو این چند وقت ازش دروغ نشنیده بودم.

من: الان چی؟؟؟

بی اختیار گفتم. و تا وقتی لبخند عمیق و نگاه شیطونش و ندیدم نفهمیدم چه شِری گفتم.

مهداد سرخوش گفت: الان باید بهش فکر کنم.

اخم کردم و با حرص ضربه ای به سینه اش کوبوندم و خودم و عقب کشیدم. بچه پررو منو دست می ندازه.

با دست موهام و تو شالم فرو کردم و شالم و مرتب کردم. با حرکت گردنم رومو برگردوندم.

مهداد بلند خندید.

مهداد: نیشام ...

همچین اسمم و صدا کرد که قلبم از تو سینه ام پایین افتاد. دهنم باز شد که بگم جانم اما سریع دستم و جلوی دهنم گذاشتم.

دوباره خندید. امروز بی پروا می خندید. تا حالا ندیده بودم انقدر راحت باهام برخورد کنه و انقدر سر خوش باشه.

یه قدم به سمتم اومد و آروم بازوم و گرفت و من و با خودش همراه کرد.

بی هیچ حرف و اعتراضی دنبالش کشیده شدم. با ریموت قفل ماشینو باز کرد. در سمت منو باز کرد. نشستم تو ماشینو در و برام بست. خودش پشت فرمون نشست.

با تعجب گفتم: کجا می ریم؟

لبخندی زد و گفت: جایی که بتونم باور کنم اینایی که دیدم واقعی بوده. که واقعا" می تونم بهت همون جوری که می خوام نگاه کنم. یه جایی که مطمئن شم.

گونه هام رنگ گرفت. بی اختیار لبخند زدم. جواب لبخندم و با لبخند داد.

آروم گفتم: خوب حالا کجا می ریم؟

مهداد: داریم می ریم خونه شما...

با جیغ گفتم: چــــــــــــــــــی؟ اونجا چرا؟

مهداد متعجب نگام کرد و گفت: آقاجون اونجاست. می خوام برم تا مطمئن شم تا ....

ساکت شد. نگاهش و رو صورتم چرخوند. از نگاهش داغ شدم گرم شدم. سریع چشم ازش برداشتم و با دست شروع کردم به باد زدن خودم.

-: اوف .. چقدر گرمه...

بلند خندید ....

ماشین و روشن کرد. دستش و انداخت پشت صندلی من و روشو برگردوند که دنده عقب بگیره و از پارک در بیاد. تا خواست پاش و بزاره رو گاز و ماشینو تکون بده یه ماشین دیگه اومد پشت ماشینمون. ظاهرا" اونم می خواست پارک کنه. به ناچار منتظر موندیم.

چسبیده بودم به در و برگشته بودم سمت مهداد. با لذت نگاش می کردم. الان آزاد بودم.... آزاد که بتونم هر وقت و هر چقدر که می خوام بهش خیره بشم.

لبخند زدم. محو نیم رخش بودم که برگشت و نگاهم و غافلگیر کرد.

تکونی خوردم. اما نتونستم چشمهام و از نگاهش بگیرم. مسخ شده ی نگاهش بودم. قدرت حرکت نداشتم. از گوشه چشم دستش و دیدم که بالا اومد و رو گونه ام نشست.

دستش داغ بود و حس خوبی بهم می داد. بی اختیار چشمهام بسته شد و گونه ام و به کف دستش کشیدم.

چشمهام و باز کردم. نگاهش حرف می زد. گرم بود و جذبم می کرد.

آروم خودشو کشید جلو. صورتش و جلو آورد.. خیلی جلو ....

می تونستم راحت تنگ و گشاد شدن مردمک سیاه چشمش و ببینم. تو نگاهش یه چیزی بود.. یه چیزی مثل اجازه.. اجازه انجام کاری...

آروم چشمهام و بستم... من می خواستم.. مهداد و می خواستم و این ...

لبهاش رو لبهام نشست. داغ و پر التهاب... حس شیرینی داشت. بوسه اش طولانی نرم و لذت بخش بود. با هر بار نشستن لبش رو لبهام داغ میشدم. حس آرامش و سر خوشی می کردم.

اونقدر بوسه اش خوب و عالی بود که حس می کردم رو ابرا سیر می کنم.

نمی خواستم تموم بشه... هیچ وقت ...

آروم لبهاش و ازم جدا کرد. حس می کردم ازم فاصله گرفته اما نمی تونستم چشمهام و باز کنم. بوسه اش پر حس بود. پر محبت و عشق. این و درک می کردم. حس می کردم.

آروم چشمهام و باز کردم. لب پایینم و کشیدم تو دهنم. نمی دونستم خجالت بکشم یا لذت ببرم.

نگاه مهداد هنوز رو لبهام بود. دستش رو گونه ام بود.

با انگشت شصت دستی که رو گونه ام بود خیلی نرم اطراف لبم و پاک کرد.

با لبخند گفت: رژت پخش شده...

سرخ شدم... سریع صاف نشستم و آینه ام و از تو کیفم در آوردم و به لبم نگاه کردم. فقط یه ذره رژ اطراف لبم بود و اما روی لبم ... هیچی .... هیچ رژی رو لبم نمونده بود.

مهداد: می خوای دوباره رژ بزنی؟

سریع برگشتم سمتش....

می خواستم بزنم اما اینجا.. جلوی مهداد ... خوب زشت بود که رژم و در بیارم و بعد با انگشت بمالم به لبم.

سریع رومو برگردوندم و با ابروهای بالا رفته گفتم: نــــــــــه.

با خنده شونه اش و بالا انداخت.

دنده عقب گرفت و از تو پارکینگ در اومد. خیلی نامحسوس دستم و بردم تو کیفم و رژم و کف دستم قایم کردم. زیر چشمی به مهداد نگاه کردم. چشمش به جاده بود. آروم انگشتم و فرو کردم تو رژم و صورتم و چرخوندم سمت پنجره و تندی مالیدم به لبم.

بعد صاف نشستم و به روی خودم نیاوردم.

نیشام

جلوی در خونه نگه داشت و از ماشین پیاده شدیم. خواستم کلید بندازم که بازوم و کشید و برگدوندم سمت خودش.

با هر بار نزدیک شدن بهش قلبم تند تر می زد. خیره شدم تو چشمهام داشت می خندید.

دستش و بلند کرد و پاییین لبم و آروم و نوازش گر کشید رو صورتم.

قلب تالاپ تولوپ می کرد.

مهداد: با انگشت رژ زدی که همه صورتت رنگی شد؟

چشمهام گرد شد و صورتم سرخ. نامرد ....

سریع دستم و کشیدم و تند در و باز کردم. به صدای بلند خنده اش توجه نکردم. هر چی هم اسمم و صدا کرد برنگشتم.

تا جلوی در سالن دنبالم اومد و تا خواستم در و باز کنم جلوم ایستاد و زاهمو صد کرد. سرم و بلند کردم و با اخم تو چشمهاش نگاه کردم. یه لبخند قشنگ زد و با یه نگاه قشنگتر گفت: نیشام من....

در هال باز شد و خسرو و عمو منصور اومدن بیرون. مهداد سریع از جلوم کنار رفت و کنارم با فاصله ایستاد. خیلی ضایع شدیم. حتما" دیده بودنمون. لبخند رو لبشون که اینو می گفت.

رضایت از سر و روشون می بارید. پشت سرشون کامیار و عمه و شوهرش و کتی و کیمیا و کاملیا اومدن بیرون.

همه خوشحال و خندون بودن. ظاهرا" همه خبر داشتن. صورتم سرخ شد و از خجالت سرم و انداختم پایین.

کاملیا دویید طرفم و پاهام و بغل کرد و خوشحال گفت: میشام جون قراره شما بشید زن عمو مهداد؟

صورتم داغ کرد.

همه خندیدن. نیم دونستم چی جوابش و بدم. زیر چشمی به مهداد نگاه کردم به زور جلوی خنده اش و گرفته بود.

قبل از اینکه جوابی به کیمیا بدم دوباره گفت: میشام جون کی نی نی دار میشید من باهاش بازی کنم.

نفسم بند اومد. چشمهام گرد شدو دوست داشتم زمین دهن باز کنه و منو ببلعه. بس که خجالت کشیده بودم داشتم نفس کم میاوردم.

با حرف کاملیا همه زدن زیر خنده. حتی مهدادم جلوی خودش و ول داده بود و می خندید. چشم غره ریزی رفتم بهش.

کیمیا جلو اومد و اول گونه منو بوسید و بعد به کاملیا گفت: عجله نکن عزیزم اونم به وقتش.

بعد کیمیا عمه و کتی و خسرو و عمو منصورم جلو اومدن و بوسیدنم. با مهداد دست دادن. همه بهمون تبریک گفتن.

خجالت میکشیدم. لبخند خسرو خیلی مرموز بود. چه جوری دلش اومده بود این 3 روز اشک و زاری منو ببینه و با خباثت تموم هیچی نگه.

بدجنس ....

وارد خونه شدیم و ه.ه رو مبلها نشستیم. من بین کیمیا و کتی نشستم.

عمو منصور: خوب .. حالا که همه جمعیم و حالا که میبینم دختر و پسر رضایت دارن ، خسرو جان میگم بهتره من همین الان نیشام و بریا مهدادم خواستگاری کنم.

تو دلم قند آب کردم. سریع لبخندم و خوردم و سرم و انداختم پایین.

خسرو: منصور جان اختیار دست خودتونه. من حرفی ندارم.

منصور: خوب فکر می کنم نیشام و مهداد دیگه خوب همدیگه رو شناخته باشن. من خودم با نامزدی و اینا زیاد موافق نیستم. ترجیه می دم سریع مراسم عروسی و برپا کنیم. ولی چون پسرم و عروسم ایران نیستن باید یکم صبر کرد. فکر کنم یه ماه دیگه برای مراسم گرفتن مناسب باشه.

باورم نمیشد. انقدر زود؟ ولی من هیچ کاری نکرده بودم. هیچ پیش زمینه ای نداشتم. ترس برم داشته بود. سرم و بلند کردم و به مهداد نگاه کردم. با رضایت لبخند می زد.

یعنی اون آماده است؟

منصور: خوب پس همه چیز درسته. پس بهتره تاریخ عقد و عروسی و تعیین کنیم.

من و مهداد تمام مدت بی حرف نشسته بودیم و به تصمیماتی که می گرفتن گوش می دادیم. هنوز ترس کوچیکی که تو دلم بود از بین نرفته بود.

قرار شد دقیقا" یک ماه دیگه 11 دی شب کریسمس عروسی و برگزار کنیم که خانواده مهدادم بتونن راحت بیان و براشون مشکلی پیش نیاد.

قرار شد آخر هفته هم بریم خرید عروسی. عمه یه رابطه دو طرفه با من و مهداد داشت. هم به عنوان عمه عروس بود و هم به خاطر دوستی و صمیمیت عمیق و طولانی که بین مهداد و کامیار وجود داشت و باعث ایجاد رابطه دوستی بین خانواده هاشون شده بود و چون مهدادم به خاطر صمیمیت و علاقه ای که به مادر کامیار داشت اونو خاله صدا می کرد. همه و همه باعث شده بود که عمه یه جورایی به عنوان فامیل داماد هم محسوب بشه و حالا در غیاب پدر و مادر مهداد اون جورشونو می کشید.

مهداد

اوضاع بهتر از این نمی شد. مدیون آقاجون و خسرو خان بودم. چون اگه اونا بهمون اجازه نمی دادن محال بود تا وقتی که با نیشام تو خونه و کار شریک بودم می تونستم حرفی در مورد احساسم بزنم.

همه چیز داشت سریع پیش می رفت. آقاجون به عنوان شیربها 3 دونگ رستوران و که قولش و به من داده بود و می خواست بده به نیشام. من راضی بودم.

اما نیشام اعتراض کرد. یه لحظه همه از اعتراضش شوکه شدیم. همه منتظر بودیم تا علت اعتراضش و بفهمیم.

یکم رنگ به رنگ شد و بعد با صدای ضعیفی گفت: اون رستوران به خاطر شراکتمون به اینجا رسیده. ترجیه می دم بازم با هم شریک بمونیم.

بی اختیار لبخند زدم. جالب بود که همه حسی که پشت جمله اش بود و درک می کردم. اون رستوران برای منم بدون نیشام هیچ لذتی نداشت.

خسرو خان خندید و از آقاجون خواست که دونگ خودم و برای خودم نگه داره.

هنوز یه 3 ماهی تا تموم شدن موعد 9 ماهه کارکردمون تو رستوران مونده بود. با نظر نیشام و من قرار شد این مدت و تو همون خونه بالای رستوران سر کنیم.

هر دومون هنوز مصرّ بودیم که رستوران و به سوددهی برسونیم. هر دو می خواستیم کاری که شروع کرده بودیم و به اتمام برسونیم.

صحبتهای اولیه که تموم شد همه دست زدن.

آقا جون رو به خسرو خان کرد و گفت: خسرو شنیدم این چند وقته حالت خوب نبوده.

خسرو: چیز مهمی نبود. پیری و این مریضیهاش. الان خیلی خوبم.

نیشام خوشحال گفت: خدا رو شکر. حالا که شما خوبید من می تونم از فردا برم سر کار خودم تو رستوران. دیگه زیادی اینجا موندم.

چی؟ نیشام بیاد رستوران؟ بیاد تو خونه؟ اونم حالا؟ تو این شرایط؟

بی اختیار بلند گفتم: نــــــــــــــــــه ...

نیشام ترسیده تکونی خورد. همه برگشتن سمت من. خاک بر سرت مهداد. گند از این بالاتر نداشتی بزنی؟

سعی کردم اوضاع و راست و ریس کنم.

با تته پته گفتم: خوب چیزه.... میگم بهتره تا قبل محرمیتمون نیشام همین جا بمونه.

جون کندم تا اینو بگم. برام خیلی سخت بود.

رو لب همه لبخند نشست. اما هیچ کس هیچی نگفت. فقط نیشام بود که گیج با چشمهای گرد نگام کرد و گفت: چرا آخه؟

همین دو کلمه گیج نیشام کافی بود تا صدای شلیک خنده سالن و پر کنه. دیگه هیچ کس نمی تونست جلوی خودش و بگیره.

خیره شدم به نیشام. هنوز داشت گیج به خنده بقیه نگاه می کرد. با چشمهام سعی می کردم ازش خواهش کنم که دیگه هیچی نگه تا بیشتر آبروم نره.

نیشام عاشقتم. عاشق گیج بازیهاتم ولی جون من هیچی نگو. دِ لعنتی یعنی خودت نمی فهمی حالا که دیگه اجازه دوست داشتنت و دارم و همه هم می دونن چقدر برام سخته که خودم و کنترل کنم؟

خنده ها که آروم شد آقا جون صداش و صاف کرد و گفت: خوب خسرو فکر می کنم بهتره تا روز عروسی یه صیغه محرمیت بین بچه ها خونده بشه. انگار یکی این وسط خیلی مشتاق و بی طاقته.

واقعا" خجالت کشیدم. سرم و انداختم پایین و هیچی نگفتم.

خسرو خندید. از جاش بلند شد و رفت. چند دقیقه بعد برگشت و گفت زنگ زدم حاج مهدوی تا یک ساعت دیگه میاد و صیغه رو جاری می کنه.

همه دست زدن. از خوشحالی تو پوست خودم نمی گنجیدم. بی اختیار لبخند می زدم.

چشمم به کامیار افتاد که دم گوش مادرش یه چیزی می گفت. هر چی که بود مطمئنن در مورد من و نیشام بود چون داشت با چشم به ما دوتا اشاره می کرد. حرفشون که تموم شد مادرش لبخندی زد و بلند گفت: ببخشید...

همه حواس ها جمع شد.

مادر کامیار: خسرو خان و منصور خان اگه اجازه بدید تا اومدن عاقد نیشام جون و مهداد جان برن با هم حرف بزنن. شاید چیزی باشه که بخوان به هم بگن.

دوست داشتم همین الان برم خاله رو بغل کنم. خوبی از این بالاتر؟ من که دیگه آروم و قرار نداشتم.

آقاجون سری تکون داد و خسرو خان رو به نیشام گفت: نیشام، دخترم. مهداد خان و ببر تو اتاقت با هم سنگاتون و وا بکنید.

با اشاره خسرو خان و آقاجون از جا بلند شدیم. کامیار یه لبخند گشاد رو لبش بود و یه چشمکی هم حوالم کرد. با چشم و ابرو یه اشاراتی می کرد که باعث شد اخم کنم تا بتونم جلوی خنده ام و بگیرم.

دنبال نیشام راه افتادم. رفت انتهای سالن و در یه اتاق و باز کرد و گفت: بفرمایید.

با دست اشاره کردم که اول تو برو. یه ببخشید گفت و اول وارد شد. پشت سرش قدم به اتاق گذاشتم. در و پشت سرم بستم و تکیه دادم بهش.

پشتش به من بود. تا وارد شد دلخور گفت: من نمی فهمم چرا من نباید بیام تو رستوران؟ منم اونجا سهم دارم دوست دارم برگردم سر کار خودم اینجا حوصله ام ...

دلم برای این جور غرغر کردنش ضعف می رفت. برای دلخور شدنش برای گیج بودنش تکیه ام و از در کندم و با یه قدم خودم و بهش رسوندم.

دیگه طاقتم تموم شده بود. دیگه تحمل نداشتم فقط از دور ببینمش.

دستهام و انداختم دور شکمش و سفت از پشت کشیدمش تو بغلم. اونقدر ناگهانی این کارو کردم و اونقدر نیشام شوکه و غافلگیر شد که یه جیغ کوتاه خفیف کشید.

چشمهام و بستم و زیر گوشش زمزمه کردم: هیــــــــــش .. آروم بگیر عزیزم... آروم باش خانم فسقلی من... می دونی چقدر صبر کردم؟ می دونی چقدر سخت بود... می دونی چقدر دوست داشتم که بغلت کنم؟؟؟ بغلی من... خانم کوچولوی من...

یه نفس عمیق کشیدم تا بوی تنش و تو ریه هام ببرم. عاشق این دختر بودم. نمی دونم کی یا از چه وقتی. شاید از همون غروبی که بالای پله ها در اتاقش باز شده با قیافه یه عجوزه با موهای پریشون پردی بیرون و سکته ام داد. شاید از همون موقع مهر عمیقش تو دلم نشست. عاشقش بودم بیشتر از هر کس و هر چیزی. شنیدن صدای نفسهاشم دیوونه ام می کرد.

آروم کمی ازش فاصله گرفتم. با دو دست چرخوندمش سمت خودم. تو چشمهاش نگاه کردم. لپاش گلی شده بود. چقدر شیرین بود. نه به وقتی جیغ و داد می کرد که مثل اژدها میشد نه به الان که از فرط خجالت مثل لبو سرخ میشد.

دستی رو گونه هاش کشیدم. چشمهاش بسته شد. نگاهم رو لبهای سرخ رژ زده اش ثابت موند.

کمرش و گرفتم و یکم بلندش کردم و لبم و گذاشتم رو لبهاش و برای دومین بار طعم لبهاش و چشیدم....نیشام

نفسم بند اومد. هوا رو گم کرده بودم. چه جوری باید نفس می کشیدم؟

چرا تو دلم تبل می زنن؟ چقدر صداش بلنده. چرا دارم آتیش می گیرم؟ چقدر گرمه.

این داغی از چیه؟ یا بهتر بگم از کیه؟ از لبهای داغ و بی تاب مهداد که لبهام و به بازی گرفته یا از دستهای کوره مانندش که دور کمرمه؟

هر چی که هست من دوست دارم. هم دستهاش و هم لبهاش و هم هرم نفسهاش و که تو صورتم می خوره.

ازم فاصله گرفت. پیشونیش و رو پیشونیم گذاشت. هر دو به نفس نفس افتاده بودیم.

مهداد بریده بریده گفت: حالا فهمیدی چرا گفتم تا وقتی محرم نشدیم نیا رستوران؟

گیج نگاش کردم.... چرا؟

یه لبخند قشنگ زد. با پشت دست گونه ام و نوازش کرد و گفت: برای اینکه بی تابت می شم و نمی تونم خودم و کنترل کنم.

سرخ شدم. نفسم به شماره افتاد. این همه نزدیکی به مهداد و شنیدن این حرفها، همزمان باعث میشد نفس کشیدن و فراموش کنم.

دوباره دستهاش و انداخت دور کمرم و بغلم کرد. اونقدر سفت و پرشور که حسش به منم منتقل شد. بی اختیار دستهام و دور گردنش حلقه کردم. نفسهای داغش که به گردنم می خورد مور مورم می کرد. باعث میشد چشمهام خود به خود بسته بشه.

بوسه ای به گردنم زد و خودش و کشید کنار.

نمی خواستم.. نمی خواستم ازم فاصله بگیره .. چرا ازم جدا شد ... نفس نفس می زد و چشمهاش و بسته بود.

آروم گفت: بهتره بریم بیرون.

با چشمهای گرد بهش نگاه کردم. چشمهاش و باز کرد و با دیدن من خندید.

مهداد: چشمهاتو اون جوری نکن.

من: حالت خوبه؟

لبخند شیطونی زد و گفت: به نظرت می تونم با تو، تو یه اتاق تنها باشم و حالمم خوب باشه؟

حس کردم از فرط داغی از گوشام دود بلند شد. سریع حرکت کردم و با هول گفتم: خوب پس بریم بیرون. بلند خندید و قبل از اینکه به در برسم دستم و گرفت.

برگشتم سمتش.

مهداد: این جوری می خوای بری؟

با تعجب گفتم: اره مگه چیه؟

اون یکی دستش و بالا آورد و شصتش و کشید به گوشه لبش. وای خدا مرگم بده لبش رژی بود.

لبم و گاز گرفتم. خندید.

مهداد: بهتره دوباره رژ بزنی.

سریع برگشتم سمت میز توالتم. وای نه کیفم بیرون بود اون رژم همراهم نبود.

برگشتم سمتش و با ناله گفتم: کیفم بیرونه.

مهداد: یعنی دیگه رژ نداری؟ یکی دیگه بزن.

من: چرا.. دارم اما رنگش فرق می کنه.

سرش وکج کرد و دستهاش و تو جیبش فرو برد و گفت: نزدیکترین رنگ به قبلیه رو بزن. اگه همه مثل کامیار فضول نباشن می تونی امیدوار باشی که متوجه نشن.

استرس به جونم افتاد. خواستم برگردم از تو کشوم رژ در بیارم که چشمم دوباره افتاد به لبهاش.

ایستادم. خیره شدم به لبهاش.

دست پاچه و خجالت زده گفتم: میگم.. چیزه .. تو هم لبت و پاک کن.

خندید . ردیف دندونای سفیدش مشخص شد. از رو میز یه دستمال برداشتم و گرفتم سمتش. بدون توجه به دستمال اول لب پایینش و بعد لب بالاش و کشید تو دهنش.

رژه پاک شده بود ...

هل شده سریع برگشتم سمت آینه. از تو کشوی میز نزدیک ترین رنگ رژ و پیدا کردم و تند کشیدم رو لبهام. تمام مدت مهداد با اشتیاق نگام می کرد.

برگشتم. و گفتم: من حاضرم بریم.

با هم از اتاق بیرون رفتیم. همه با لبخند نگاهمون می کردن. کامیار اما همچین نگاه می کرد انگار از پشت درهای بسته هم دیده بود ما چی کار کردیم. آخ چی میشد جفت انگشتام و تو چشمهاش می کردم که این جوری نگام نکنه که از خجالت بمیرم.

آروم و سر به زیر نشستم سر جام و تا اومدن عاقد هیچی نگفتم. نه حرف زدم نه سرم و بلند کردم. هنوزم یه ترسی تو دلم بود هنوزم مطمئن نبودم. نه از مهداد که از خودم نامطمئن بودم. هنوز برای یه زندگی مشترک آماده نبودم. هنوز بچه بودم. می ترسیدم ...

مامان داری نگام می کنی؟ مامان به نظرت دارم کار درست و می کنم؟ عجله نیست؟ مامان کمکم می کنی تا خوب از پسش بر بیام؟ مامان هوام و داشته باش.

عاقد اومد. با اومدنش قلب من شروع کرد به کوبیدن دیوانه وار. استرسم بیشتر شد. وقتی عمه بلند شد و من و مهداد و نشوند روی یه مبل دو نفره کنار هم. وقتی چادر سفیدی از تو کیفش در آورد و انداخت رو سرم دستهام می لرزید.

از طرفی هم این فکر که عمه این امکانات و از کجا اورده همه ذهنم و مشغول کرده بود. با شک بهش نگاه کردم. لبخندی زد و گفت: کامیار خبرم کرد. گفت احتمالا" یه مراسم داریم.

با تعجب به کامیار نگاه کردم. خوشحال چشمکی زد و خندید. هنگ کرده بودم. مغزم هنوز فرمان درست و نداده بود.

قبل از اینکه بتونم فکر کنم عاقد شروع کرد به خوندن. صیغه رو جاری کرد. دستهام و رو پاهام مشت کردم تا از لرزشش جلوگیری کنم. سرم و پایین انداختم و چشمهام و بستم. نفس های عمیق می کشیدم که استرسم و ترسم کم بشه.

داغی دستی و رو دست مشت شده ام حس کردم. چشمهام و باز کردم و به دستی که رو دستم بود خیره شدم.

مهداد زیر گوشم زمزمه کرد: نیشامم آروم باش.. نترس من کنارتم... تنهات نمی زارم....

تنهام نمی زاره... باید باور کنم؟ باور کنم که مهداد کنارم می مونه؟ که مثل بابام... مثل مامانم تنهام نمی زاره؟؟؟

سرم و بلند کردم و خیره شدم تو چشمهاش. به اندازه کافی تو زندگیم آدم از دست داده بودم. دیگه تحملش و نداشتم.

زمزمه کردم: قول میدی؟

آروم چشمهاش و بست. لبخند قشنگی زد و مثل خودم زمزمه کرد: قول شرف میدم...

قبولش داشتم.. باورش داشتم... آروم شدم ... لرزشم تموم شد...

خیره موندم تو چشمهاش و تو زلالی چشمهاش غرق شدم. ضربه ای به پهلوم خورد. صدایی آروم گفت: بگو بله ...

بی حواس گفتم: بله ....

مهداد خندید ... همه دست زدن ...

صدا گفت: خیلی هولی به خدا .. نگاه نکن مهدادمون و خوردی ...

خجالت کشیدم لبم و گاز گرفتم و سرم و انداختم پایین. مهدادم بله رو گفت. تازه فهمیدم صدایی که مدام زیر گوشم زر زر می کرد کامیار بود.

عمه از جاش بلند شد. اومد کنارم. بوسه ای پر محبت رو گونه ام نشوند. تو چشمهاش اشک جمع شده بود. سفت بغلم کرد و گفت: الهی خوشبخت بشی ....

یه چیزی گذاشت کف دستم.

عمه: یادگار پدرته. باید پیش تو باشه.

با تعجب به جعبه ای که کف دستم بود نگاه کردم. درش و باز کردم. اشک تو چشمهام جمع شد. یه حلقه بود. یه حلقه مردونه نقره ای رنگ....

عمه رفت و خسرو اومد. سرم و بوسید و گفت: مهلقای من خوشبخت شی ...

خندیدم. محبت و عشق خسرو وقتی فوران می کرد منو با اسم مادربزرگم صدا میزد.

خسرو هم یه جعبه تو دست مهداد گذاشت.

رو به من گفت: جای مادرت ازش استفاده کن.

حلقه مادرم بود. هدیه ای بهتر از اینا ممکن نبود. مهداد حلقه مادرم و تو انگشتم گذاشت. برق حلقه پدرم تو دستهای مردونه اش درخشش خاصی داشت.

حس می کردم مامان و بابا کنارمن. نزدیکم و دارن بهم نگاه می کنن.

مامان ... بابا برام دعا کنید تا خوشبخت بشم ... دعا کنید ....

نیشام

-: دوست داری دوباره بفرستیمتون تو اتاق؟ برگشتم و با چشم غره و اخم به کامیار نگاه کردم. داشت می خندید. شیطون گفت: رژ قبلیت قشنگتر بود. دوباره قرمز شدم و سرم و انداختم پایین. نه حرفم و پس می گیرم، پسره ی هیز .... با همه حرصم با آرنج زدم تو شکمش. اونقدر نزدیک بود که خوب آرنجم بره تو بدنش. یه آخی گفت و دستش رفت رو شکمش و کبود شد. حال کردم. حقش بود بچه فضول. یکم که نفسش جا اومد زیر لبی گفت: عشقش و شما می کنین کتکش و من باید بخورم؟ با حرص گفتم: کوفت ، خفه .. مظلوم گفت: چشم ... برگشتم با تعجب نگاش کردم . چه حرف گوش کن. خسرو: نیشام دخترم با من میای؟ سریع سر جام ایستادم. پس بگو این مارمولک بابا رو دیده بود که موش شد. از جام بلند شدم و دنبال خسرو رفتم تو حیاط. با هم هم قدم شدیم. خسرو: می دونم دوستش داری. سرم و انداختم پایین و هیچی نگفتم. خسرو: این چند روز تنبیه کردنت و حبس برات لازم بود تا تکلیفت با خودت روشن شه. که درست بدونی کیو می خوای و کی برات مناسبه. من: ولی من... دستش و بالا آورد و مانع حرفم شد. خسرو: می دونم. کامیار بهم گفت. اون بهتر از ما شما دو تا رو می شناخت. یا بهتر بگم مهداد و می شناخت. اون گفت مهداد نیاز به هل دادن داره. امروزم برنامه اون بود. شوکه تو جام ایستادم. خسرو چی گفت؟ کامیار گفته؟ خسرو برگشت سمتم و گفت: برنامه ی امروزم اون چیده. پسر خوبیه. هنوز هنگ بودم. خسرو بی توجه به من برگشت و به راهش ادامه داد. دوباره شروع به حرف زدن کرد. خسرو: روزی که عمه ات اومد اینجا و گفت می خواد تو رو ببینه، بچه برادرش و عصبانی شدم. اون هیچ حقی نداشت که بعد این همه مدت بیاد و بخواد آرامشتو بهم بزنه. از خونه بیرونش کردم. تهدیدش کردم و گفتم حق نداره حتی اسمتم بیاره. اما مطمئن نبودم که به حرفم عمل کنه. نمی خواستم آسیب ببینی. یه بار از پدرت ضربه خورده بودی. نمی خواستم دوباره ضربه بخوری ... مثل مادرت ... تو فکر یه راه حل بودم که از اینجا دورت کنم که در دسترسش نباشی. بهترین راه حلی که به ذهنم اومد این بود که ازدواج کنی و از این خونه بری. اما با شناختی که از تو داشتم ... تو هم مثل مادرت غد و یکدنده ای. چند بار منصور تو رو دیده بود. خیلی ازت خوشش اومده بود. یه بار بهم گفت آرزوش اینه که تو عروس نوه اش بشی. تو فکر رفتم. منصور و می شناختم و می دونستم نوه اش نمی تونه آدم بدی باشه. در موردش تحقیق کردم. همه جوره خوب بود فقط یه مشکل داشت... اونم مثل تو نمی تونست از توانایی هاش استفاده کنه. اونم تو کارش شکست خورده بود. همون روزها بود که اومدی و گفتی ورشکست شدی و ازم کمک می خوای. بهترین فرصت بود برای دور کردنت. رضایتم و به خسرو گفتم. با هم فکری هم قرار شد هر دوتون و بفرستیم تو رستوران وسط جاده. یک تیر و دو نشون بود. هم از اینجا دور میشدی هم می تونستی بهتر اون پسر و بشناسی. اما یه مشکلی بود. یه دختر و پسر تنها توی یه خونه.... منصور خیالم و راحت کرد. گفت مثل چشمهاش به مهداد ایمان داره. و از حق نگذریم واقعا" راست گفته بود. با این حال بازم مطمئن نبودم. یدا.. و فرستادم که نزدیکتون باشه. هر روز بهم خبر می داد شما دوتا خیلی رسمی و خشک با هم برخورد می کردیم. این هم خوب بود هم بد. خوب بود یعنی امنیت داری... بد بود یعنی... هنوز هیچ احساسی بینتون بوجود نیومده. وقتی یه ماه گذشت و مهداد امتحانش و خوب پس داد خیالم ازش راحت شد. یدا... و اخراج کردیم. دیگه ازت بی خبر بودم. زیاد دلتنگت می شدم. هفته هایی که میومدی خونه خیلی خوب بود. اما این اواخر چند هفته شده بود تو نیومدی. نگران شدم. اومدم دیدنت. اومدم بهت سر بزنم که ... عمه اتو دیدم. بقیه رو هم که خودت می دونی. شبهایی که مهداد میومد برای گزارش کار از مدل نگاه کردنش بهت می فهمیدم گزارش همه اش یه بهانه است. خوشحال بودم اما کامیار مزاحم بود. تا اینکه یه روز خود کامیار اومد دیدنم. گفت شما دوتا بهم احساسی دارین اما نمی تونید بروزش بدین. در مورد مهداد گفت. بعدم این شد که دیدی. شوکه بودم. فهمیدن اینکه همه اینها یه نقشه بود شوک بزرگی بود اما نمی تونستم از خسرو دلگیر باشم. به لطف اون الان عشقی و داشتم که وسعتش خیلی زیاد بود. مهدادی و داشتم که حاضر نبودم با هیچ چیز عوضش کنم. لبخند عمیقی زدم. رو پنجه پام بلند شدم و گونه ی چروکیده اش و بوسیدم. دستهام و دورش حلقه کردم و بغلش کردم. من: تو بهترین بابا بزرگ دنیایی. دوست دارم بابا خسرو. نیشامبعد صحبتهامون برگشتیم به سالن. جو جوری بود که انگار یه مهمونی خانوادگیه. خسرو همه رو برای شام نگه داشت. سر میز شام به لطف کامیار فضول منو مهداد کنار هم نشستیم. البته کرم کامیار بود که می خواست ما دوتا دقیقا" رو به روی اون باشیم تا ریز حرکاتمون و زیر نظر بگیره. بچه پررو.سر میز نشسته بودیم. همه مشغول حرف زدن بودن. آروم به مهداد گفتم: من از فردا میام رستوران.همچین براق شد سمتم که ترسیدم. محکم گفت: نه نمیای...اخم کردم. من: چرا؟ من می خوام بیام.مهداد جدی گفت: نیشام میگم نه ... به حرفم گوش کن.دلخور رومو برگردوندم. لب ورچیدم و گفتم: من تو خونه حوصله ام سر میره. این انصاف نیست.صدام کرد.مهداد: نیشام ....قلبم ایستاد. مهم نبود چند بار صدام کنه. هر با که با این لحن صدام می کرد نفس کم می آوردم. به زور جلوی خودم و گرفتم که چیزی نگم. دست خودم بود سریع می گفتم: جان نیشام ...دوباره صدام کرد.مهداد: نیشامم ... خانم کوچولو ...رومو بیشتر برگردوندم. من می خواستم برم رستوران نباید کوتاه میومدم.تو یه لحظه گر گرفتم. داغی دست مهداد که رو پام نشست آتیش گرفتم. مثل جن زده ها برگشتم سمتش و زل زدم تو چشمهاش.یه لبخند مهربون زد و گفت: قهر نکن عزیزم. با اینکه خیلی سخته ... اما باشه .. بیا .. ولی فقط ظهرها. شب بر می گردی اینجا. باشه؟مسخ شده گفتم: باشه ....صدای سرفه کامیار باعث شد برگردیم سمتش. با چشم و ابرو و گاز گرفتن لباش داشت بهمون اشاره می کرد.مهداد زمزمه کرد: خروس بی محل.ریز خندیدم. یک ساعت بعد شام همه خداحافظی کردن و رفتن. به لطف کامیار بی شعور نتونستم درست و حسابی از مهداد خداحافظی کنم.شب از زور خوشحالی تا چند ساعت خوابم نبرد. دم دمای صبح بود که به زور چشمهام رو هم افتاد.**** خوشحال و سر خوش از حمام بیرون اومدم. جلوی آینه ایستادم. امروز می خواستم خوشگل بشم. خوشگل تر از هر روز دیگه ای. امروز اولین روز متاهل شدنم بود. اولین روز یکه می تونستم با اجازه به مهداد فکر کنم. دلم برای نگاه مهربونش و چشمهای شیطونش تنگ شده.با اینکه همیشه متین و موقره اما دیگه فهمیدم که وقتی با منه، وقتی تنهاییم چقدر شیطون میشه.هر چی نباشه اگه هر سال یه اپسیلومم از کامیار چیزی یاد گرفته باشه الان باید در حد نصف کامیار شیطنت داشته باشه.صبح اول صبحی وقتی بیدار شدم از دم به همه دوستام زنگ زدم. ساره و پگاه که فقط جیغ می کشیدن و مینو هم مدام میگفت: مبارکه .. مبارکه ...به حلقه مامان که تو دستم خودنمایی می کرد خیره شدم. حسی می کردم با این حلقه مامان کنارمه. بوسه ای آروم روش نشوندم. مامانی خوبم دلم برات تنگ شده. با بابا اونجاها بهتون خوش می گذره؟ دست هم و بگیرین تا دیگه هم و گم و تنها نزارین. منم اینجا پیش مهداد و بابا خسرو شاد هستم. مامانی خوبه؟ بابا خسرو خیلی دلش برای مامانی مهلقا تنگ شده. خوب مواظبش باشید.از جام بلند شدم. خشک کردن موهام و آرایش کردنم نیم ساعت طول کشید. 40 دقیقه بعدش مشغول لباس پیدا کردن بودم. می خواستم زیبای خفته بشم که مهداد با دیدنم دهنش باز بمونه. تو کمدم لباسها رو ورق می زدم که یاد اون شب رو تراس افتادم. وقتی خودم و شکل جادوگر کرده بودم.با دست یکی محکم زدم تو سرم. خاک برسرت نیشام. مهداد تو رو عین گودزیلا دیده حالامی خوای براش بزک دوزک کنی گولش بزنی؟بمیر همون لباسهای معمولیتو بپوش.بی خیال تیپ و کلاس و خوشگلی شدم و لباسهای ساده ام و پوشیدم.از خسرو خداحافظی کردم و از خونه زدم بیرون. سوار ماشینم شدم و زدم به جاده.2 ساعت بعد جلوی رستوران بودم. خوشحال و سر خوش از ماشین پیاده شدم. کیفم و انداختم رو دوشم و زیر لبی زمزمه کنان رفتم تو رستوران.تا در و باز کردم یهو یه صدای بوقی اومد و کلی نقل و گلبرگ رو سرم ریخت. با وحشت دستم و گرفتم رو سرم. خدایا بمب ترکیده؟با وحشت به روبه روم نگاه کردم. نازی با دوقدم خودش و بهم رسوند و محکم بغلم کرد. نازی: نیشام جون تبریک میگم. مبارک باشه. به پای هم پیر شید.یه لبخند سکته ای زدم و گیج گفتم: مر ...سی ...سپهرداد هم جلو اومد و با لبخند گفت: امیدوارم خوشبخت شی.علی: مبارکه نیشام خانم. نازگلم خیلی تبریک گفت.دیگه لبخندم سکته ای نبوده. کار کار مهداد بود اون احتمالا به همه خبر داده بود. از همه تشکر کردم. رو به نازی گفتم: نازی مهداد کجاست؟یه لبخندی زد و گفت: یکم خرید داشتیم رفتن خرید.دلخور و دمغ نیشم بسته شد. رفتم پشت میز نشستم. انتظار داشتم روز اولی بی تاب منتظرم بمونه اما ظاهرا" خبری نیست.بی حوصله کامپیوتر و روشن کردم و مشغول بازی شدم. نیشامیه ساعت بعد صدای در نگاهم و به اون سمت کشوند. مهداد بود. سریع از جام بلند شدم و تو جام ایستادم. دستش پر بود از نایلونای خرید. صاف ایستادم و با گردن افراشته منتظر خوش آمد گویی و صبح بخیرش بودم. تا نرسید به میزم منو ندید. با دیدنم لبخندی زد و گفت: سلام خانم... رسیدن بخیر راحت اومدی؟ خوشحال یکم خودم و کشیدم جلو. بعد از اون بوسه و بغل بی تابش تو اتاق مطمئن بودم الان باید منتظر یکی از اون بوسه های شیرین باشم. با لبخند ملیحی گفتم: خوبم ممنون. فاصله اش باهام کم شد. منتظر بودم اما در کمال ناباوری از کنارم رد شد و در حین رد شدن گفت: مرسی که صندلی و کشیدی کنار. دستم داره میشکنه. این و گفت و تند رد شد و رفت تو آشپزخونه. کنف شده خیره به رفتنش شدم. اه لعنتی این دیگه چیه. پس خوش آمدگویی عاشقانه ام چی میشه؟ عصبی نشستم پشت میزم. زیر لب شروع کردم به غرغر کردن. مرده شور این زندگیو ببرن که هیچ وقت نمی دونی چی به چیه و تو باید تو لحظه چی کار کنی. اه ... اینم شانسه که من دار... با حلقه شدن دستی از پشت دور گردنم و بوسه آرومی که رو گونه ام نشست ساکت شدم. برگشتم و چشم تو چشم مهداد شدم. با لبخند گفت: از چیزی دلخوری؟ به زندگی و شانست چی کار داری. هول گفتم: نه نه خیلی هم راضیم... راضی و خوش شانس. این و گفتم و دندونام و نشونش دادم. خندید و صاف ایستاد. همون جور که از کنارم رد میشد آروم گونه ام و کشید. مات دستم و گذاشتم رو گونه ام. همین؟ همین؟ خوش آمدگوییش همین بوس رو گونه و لپ کشیدن بود؟؟؟ پس چی تو این فیلم ها نشون میدن. بوس و بغل و ... اه .... دلخور با اخم دستم و زدم زیر چونه ام و با حرص بازیم و ادامه دادم. نامزدی اصلا اون جوری که بقیه می گن نیست.

فکر می کردم وقتی آدم ازدواج می کنه یا نه اصلا نامزد می کنه مدام با نامزدش در حال لاو ترکوندنه اما همه اش چاخانه. از این خبرا نیست. با اومدن اولین مشتری بی خیال فکرام شدم و بعد مدتها دوری از رستوران با شوق و هیجان به مشتریها خوش آمد گفتم. واقعا" دلم برای اینجا تنگ شده بود. تا ساعت 4 یه کله کار کردیم. اونقدر سرمون شلوغ بود که وقت سر خاروندن نداشتیم. وسطای کار گاهی چشمم به مهداد می افتاد. فقط نگاه گرمش و لبخند مهربونش کافی بود که انرژی بگیرم. و با نیروی 100 چندان به کارم ادامه بدم. ساعت کاری تموم شد. در رستوران و بستیم. سپهرداد و نازی تو آشپزخونه مشغول تمیز کاری بودن. دفتر حساب کتابا دستم بود و مثل خنگا بهش اخم می کردم. -: چی انقدر فکرتو مشغول کرده؟ با صدای مهداد سرم و بلند کردم و بهش خیره شدم. اونقدر ذهنم درگیر حساب کتابا بود که چند ثانیه زمان برای درک سوالش نیاز داشتم. حالت من و که دید یه لبخندی زد و از همون ور میز دستم و گرفت و بلندم کرد. گیج از کارش از جام بلند شدم و تو لحظه ی آخر دستم و گرفتم به دفترم و اونو برداشتم. منو برد پشت یه میز نشوند خودشم نشست کنارم. یه دستش و زد زیر چونه اش و گفت: خوب بگو ... گیج گفتم: چی؟ خندید و گفت: بگو چی باعث شده وسط ابروهات چین بیافته. دستش و بلند کرد و انگشت اشاره اش و گذاشت روی خط بین ابروهام. با یه فشار کوچیک اخمم و باز کرد. لبخند زد و گفت: حالا بهتر شد. خوب بگو .... کلافه پوفی کردم و دفترم و رو میز گذاشتم و با حرص و کلافه گفتم: نمی دونم باید چی کار کنیم. همه چی با هم قاطی شده. حساب کتابا. الان به گوشتیه بدهکاریم به خوارو بار فروشیه هم همین طور ..... تند تند و پشت سر هم توضیح می دادم اما نه برای مهداد بیشتر پیش خودم غر غر می کردم. سرم پایین و تو دفتر رفت. غرق حساب کتابا شدم. انگار وقتی بلند می گفتم و این جور تند تند برای خودم توضیح میدادم تاثیرش بیشتر میشد و بهتر درک می کردم. همچین به صفحه دفترم نگاه می کردم که یکی نمی دونست فکر می کرد دارم مسئله ی هندسه حل می کنم. بعد 5 دقیقه غرغر زیر لب بالاخره فهمیدم باید چی کار کنم. خوشحال و هیجان زده گفتم: خوب دیگه اگه با حساب فردا پول گوشت اسفندیاری رو هم بدیم دیگه همه چی اکی میشه... سرم و بلند کردم که تاییدش و بگیرم که دیدم خیره زل زده بهم. نگاهم می کرد اما کوچکترین توجهی به حرفهام نداشت. مات نگاهش شدم. غرق چشمهاش.. دستش و آروم بالا آورد و موهایی که تو صورتم ریخته بود و نرم کنار زد. دستش و آروم رو صورتم کشید و نوازشم کرد. با برخورد سر انگشتاش با پوست صورتم، رد انگشتهاش رو صورتم داغ شد. هجوم خون تو صورتم و حس می کردم. دوباره همون گرمای کوره مانند سراغم اومده بود. دستش و برد پشت گردنم و یه دستی صورتم و کشید جلو و با ولع لبهام و بوسید. یه بوسه طولانی. جوری که به نفس نفس افتادیم. ازم جدا شد و تو چشمهام نگاه کرد. این بوسه های یهویی و غافلگیر کننده اش منو می کشت. نفسهاش تند شده بود. یکم خیره بهم نگاه کرد و بعد... سریع از جاش بلند شد و گفت: داره دیر میشه. بهتره دیگه بر گردی خونه. خسرو خان نگرانت میشه. مات موندم. من نمی خواستم برگردم خونه. یا لااقل الان نه. خوب زوده برم خونه چی کار کنم؟ هر چی گفتم نذاشت. منم حرصی قهر کردم و رومو برگردوندم برم. ولی قبل اینکه سوار ماشین بشم دستم و کشید و با یه بوسه کوچیک رو لبهام آرومم کرد. سرش و بلند کرد و تو چشمهام نگاه کرد و گفت: خانمم دلخور نرو .. باشه؟ با لبخند سری تکون دادم. آخه چه جوری می تونستم دلخور برم وقتی هنوز داغی لبهاش و رو لبهام حس می کردم؟ با یه لبخند سوار ماشین شدم و راه افتادم. مهداد دو هفته از نامزدیمون گذشته. نیشام خیلی خسته است. علاوه بر کارهای مغازه کارهای عروسی رو هم انجام میده. تقریبا" هر روز عصر بعد رستوران با دوستاش یا کتی و کیمیا و عمه اش میرن خرید. دلم نمی خواد انقدر خسته بشه. مامان اینا هفته دیگه میان. دلتنگشون بودم و از اومدنشون خوشحال. کامیارم که تقریبا" یه روز در میون اینجاست. رابطه اش با نیشام بهتر شده. حداقل دیگه مثل اون موقع تو سرو کله هم نمی زنن. رو تخت تو آشپزخونه نشسته بودم و سیب گاز می زدم. خیره شدم به سپهرداد. نیم ساعته که گوشی به دست از این سمت آشپزخونه میره اون سمت آشپزخونه. یه بار اخم می کنه. یه بار منطقی حرف می زنه. یه بار با دلخوری میگه نمیشه. موندم تو کارش. بی حرف نگاه می کنم تا تلفنش تموم بشه. آدم فضولی نیستم بخواد خودش میگه. گوشی و قطع کرد و پوفی کشید. برگشت سمتم و با اخم گفت: امان از دست این پدر مادرا. من: چیزی شده؟ کمکی از دست من بر میاد؟ سری تکون داد و گفت: نه .... پدرم زنگ زده. بهانه میاره. میگه مادرت دلتنگه. آخه یه چیزی نمیگن آدم باور کنه. من 14-15 ساله ایران نبودم. تقریبا" بیشتر زندگیم و ازشون دور بودم. دلتنگی چیه؟ با لبخند گفتم: خوب الان مشکل چیه؟ سپهرداد سری تکون داد و گفت: میگه برگرد خونه. شوکه شدم. برگرده؟ اگه برگرده پس رستوران چی؟ نامطمئن گفتم: می خوای برگردی؟ سری تکون داد. کلافه بود. با اخم گفت: نمی تونم. نمی تونه؟؟؟ این کلمه یکم با جوابی که من می خواستم فرق داشت. در آشپزخونه باز شد و نازی وارد شد. با لبخند یه ببخشید گفت. اومد و یه چیزی برداشت و رفت بیرون. تمام مدت سپهرداد خیره شده بود به حرکاتش... نمی تونم ... بی اختیار لبخند زدم. الان معنی نمی تونمش واضح تر بود. سپهرداد: نمی تونم اگه برم با نازی چی کار کنم؟ ابروهام پرید بالا لبخندم و جمع کردم. من: با نازی می خوای چی کار کنی؟ سپهرداد آهی کشید و گفت: تا حالا بهش دقت کردی؟ خیلی خانمه. آروم و ساکته اما خیلی می فهمه. به دل آدم میشینه. من: خوب .... سپهرداد: دوست دارم ببینمش. بیشتر بشناسمش. برام با همه فرق می کنه. اگه برم ... دیگه نمی تونم بشناسمش.... لبخندی زدم. از جام بلند شدم. دستم و رو شونه اش گذاشتم. من: سپهرداد .. می خوای چی کار کنی؟ به فرض که نازی و هم شناختی. بعدش چی؟ اینجا با جایی که 15 سال زندگی کردی فرق می کنه اینو که می دونی؟ حتی اینجا با تهران هم فرق می کنه. یادت که نرفته علی سر صدا کردن اسم نازی چه بلوایی راه انداخت. با یاد آوری علی هر دو لبخند زدیم. سری تکون داد و گفت: می دونم. من: خوب ... فکر میکنی اگه همه چیز خوب پیش بره خانواده ات راضی میشن؟ درسته که نازی یه دختر تحصیل کرده امروزیه اما این جا زندگی کرده خونه اش اینجاست... با خانواده ات چی کار می کنی؟ سپهرداد یه لبخند خبیث زد و گفت: نگران اونش نیستم. بابام اینا ترجیح می دن که من یه دختر از همین ایران حتی شده از اینجا رو بهشون معرفی کنم تا یه دختر دورگه آفریقایی چینی... چشمهام گرد شد... بلند خندید: یکی از دوستام دو رگه است. خیلی با هم صمیمی هستیم. دفعه اول که مامان دیدتش نزدیک بود سکته کنه. فکر می کرد بین ما چیزیه اما فقط با هم دوست بودیم. برای همینم ترسیده. حاضره با هر کس تو ایران ازدواج کنم تا یه وقت هوس نکنم برم با دخترایی از ملیتهای دیگه جورشم. نتونستم جلوی خنده ام و بگیرم. بلند زدم زیر خنده. در باز شد و نازی و نیشام وارد شدن. با دیدنشون سریع خنده امون و جمع کردیم. مشکوک نگاهمون می کردن. بی حرف رفتیم سر کار خودمون. هر چی نیشام پیله کرد که بفهمه خنده امون برای چی بود نگفتم. هر چی باشه زندگی سپهرداد بود اگه می خواست خودش می گفت. **** چند روزه هوا خیلی سرد شده و برف میاد. هر عصری که نیشام بر می گرده خونه با اصرار ازش می خوام فرداش توی این جاده برفی نیاد اما کو گوش شنوا. خیلی سرتقه. حاضر نیست یه روزم از کارش بگذره. همین که اجازه نمی دم شبها سر کارش بمونه خیلی دلخورش کرده. دیگه سر ظهرها کوتاه بیا نیست. از صبح داره یه سره برف می باره. اگه همین جوری ادامه پیدا کنه راهها بسته میشه. محمود نونوا اومده بود غذا بگیره. خودشو تو کلی لباس پوشونده بود. دستهاش و تو جیبش برد و گفت: هوا خیلی سرد شده. یه ساعت پیش اخبار گفت ممکنه راه ها رو ببندن. راه ها رو ببندن؟ یعنی نه کسی می تونه بره و نه بیاد؟ پس نیشام چی؟ از صبح گفتم نیاد ولی ... تا آخر ساعت کاری هیچی نگفتم. ساعت 4 سپهرداد و نازی و علی خداحافظی کردن و رفتن. پشت سرشون در رستوران و قفل کردم. نیشام هنوز پشت میز نشسته بود. تلفنش زنگ زد. جواب داد. با هر حرفش اخماش می رفت تو هم. داشت با خسرو خان حرف می زد. می تونستم حدس بزنم چی میگه. بی حرف منتظر موندم خودش بگه. تلفن و قطع کرد و گفت: خسرو بود. گفت برف سنگینه. گفت احتمالا" راه ها بسته میشه. حالا چی کار کنم؟ شیطون شدم. میز و دور زدم و رفتم کنارش. دستش و گرفتم و از جاش بلندش کردم. با تعجب نگام کرد. من: می خوای چی کار کنی؟ مجبوری شب و بمونی. وقتی به حرف گوش نمیدی همین میشه دیگه خانم فسقلی ... با اعتراض گفت: مهداد ... من: جون مهداد ... قرمز شد. عاشق سرخ شدنش بودم. آروم گونه اش و بوسیدم. من: خوب دیگه الان خسته ای. بیا بریم بالا یکم استراحت کنیم. دستش و گرفتم و با هم رفتیم بالا. اتاقش چند روزیه که آماده شده. منتها غیر یه تخت هیچی دیگه توش نزاشته ام. دم در اتاقش گونه اش و بوسیدم و گفتم: برو استراحت کن. تو اتاقت یه هیتر هست. سردت شد بزنش به برق. حالا که قراره بمونی و از اونجایی که شما عصرا تعطیلی امشب یه شام خوشمزه مثل همون کتلتا که بلدی درست کن. لبخند زد و چشمی گفت. لبهاش و بوسیدم و فرستادمش تو اتاقش. خودمم رفتم تو اتاقم. لباسهام و عوض کردم. هیتر از صبح روشن بود. هوای اتاقم ملایم بود. خودم و رو تخت انداختم و چشمهام و بستم. یکم خواب حالم و جا میاورد. نیشام در اتاق و بستم و قدم تو اتاق گذاشتم. پالتوم و در آوردم. لرز به تنم افتاد. وای.... چقدر سرده.... تند پریدم رو تخت و پتو رو تا خرخره کشیدم بیخ گلوم. اتاق چنان سرد بود که با هر نفسم بخار ایجاد میشد. چشمهام و رو هم فشار دادم و سعی کردم بخوابم. 10 دقیقه بعد کلافه و عصبی تو جام نشستم. لعنتی .. فایده نداشت. داشتم قندیل می بستم. انگشتای پام سِر و بی حس شده بود. هر چی تو دستهام ها کردم گرم نشد. اشکم داشت در میومد. سرما تا مغز استخونم رسوخ کرده بود. پتو رو مثل چادر رو سرم کشیدم و دور خودم پیچیدم. از جام بلند شدم. این چه وضعشه... از اتاق بیرون اومدم. وایــــــــــــی ... این کف چقدر سرد بود. تند خودم و رسوندم دم اتاق مهداد. دو تا ضربه به در زدم. در باز نشد. با شدت بیشتری به در کوبوندم. مشتم هنوز تو هوا بود و آماده برای فرود اومدن ضربه ی بعدی که در باز شد. مشتم داشت می رفت تو دماغ مهداد. دستش و بلند کرد و تو هوا مشتم و گرفت و مانع اصابتش با دماغش شد. با دندونایی که از زور سرما به هم می خورد گفتم: مهـــــــداد ... ســـــرده .... لبخند مهربونی زد و مشتم و که تو دستش بود و کشید و بردم تو اتاق. مهداد: بیا تو ببینم. داری یخ می کنی. بردم و رو تخت نشوندم. کنار تخت جلوم نشست و دستهام و تو دستش گرفت. مهداد: چرا تو انقدر سردی؟؟؟ من: اتاق یخ بود .. قندیل بستم .... اخم ریزی کرد و گفت: ببینم مگه هیتر و روشن نکردی؟؟ ابروهام پرید بالا ... هیتر؟؟ هیتره چی؟ به کل یادم رفته بود. خودش فهمید. خندید. از جاش بلند شد و نوک دماغم و که از سرما قرمز شده بود و مثل یه تیکه یخ بود و بوسید و گفت: تو بمون تا من برم برات یه چیز داغ بیارم بخوری. از اتاق رفت بیرون. تازه تونستم به اتاقش خیره بشم. همون جوری بود که من روز اول درستش کرده بودم. هیچ چیز عوض نشده بود. کج رو تخت دراز کشیدم و پاهام و تو شکمم جمع کردم.

اتاقش گرم بود. تختش بوی مهداد و می داد. حس خوبی بود. آروم چشمهام و بستم. با نوازش دستی آروم چشمهام و باز کردم. مهداد رو تخت نشسته بود و آروم موهام و نوازش می کرد. مهداد: پاشو عزیزم پاشو این شیر شکلات داغ و بخور تا بدنت گرم بشه. با رخوت تو جام نشستم. لیوان سفالی بزرگ سفید رنگ و با دو دست گرفتم. بخارش که به صورتم می خورد حس خوبی بهم می داد. مهداد خودشو کشید بالای تخت و تکیه داد به دیوار. مهداد: بیا اینجا ... با دست به کنارش اشاره کرد. خودم و کشیدم سمتش. تکیه ام و دادم به بدنش. دستهاش و حلقه کرد دور بازوهام و سرم و گذاشت رو شونه اش. آروم دست می کشید به موهام. ریزه ریزه شیر شکلاتم و فوت کردم و ذره ذره ازش خوردم. عالی بود. با هر جرعه ای که می خوردم کل بدنم گرم میشد. شیر شکلاتم که تموم شد مهداد ازم گرفتش و گذاشتش پایین تخت. بازم تکیه داد به دیوار. دوباره خودم و تو بغلش جا کردم. چقدر حس خوبی داشت. بودن اینجا .. کنار مهداد و الان بودن تو آغوشش ... آروم گفتم: مهداد ... مهداد: جانم ..... قلبم شروع کرد به تالاپ تولوپ کردن. وقتی این جوری میگفت جانم هول میشدم و حرفم یادم می رفت. یکم فکر کردم تا یادم بیاد چی می خواستم بگم. حرکت دستش تو موهامم تمرکزم و بهم می ریخت. بالاخره حرفم یادم اومد. من: مهداد.. چرا نمی زاری من تو این خونه بمونم؟ چرا هر عصر مجبورم می کنی برگردم خونه؟ من می خوام اینجا بمونم. تو اتاق خودم. تو رستوران کار کنم. پیش تو باشم. با نازی غیبت کنیم و برای بچه ی نازگل نقشه بکشیم. به سر به سر گذاشتن سپهرداد و نازی بخندم. من می خوام اینجا باشم. چرا نمی زاری؟ دستهاش تو موهام ثابت موند. یه نفس عمیق کشید و هیچی نگفت. بدون اینکه سرم و از رو شونه اش بردارم چرخوندمش و بهش خیره شدم. چشمهاش بسته بود. وقتی چشمهاش و باز کرد زل زد بهم. با یه لبخند گفت: نیشام .. یعنی خودت نمی دونی؟ گیج نگاش کردم. من چیو باید می دونستم و نمی دونم؟ حالت گیجم و که دید خندید. با همون لبخند گفت: از من چه انتظاری داری؟ می دونی از وقتی فهمیدم بهت حسی دارم چقدر عذاب کشیدم. تو کنارم بودی هر روز و هر ثانیه. تو رستوران تو خونه. نگاهت.. خنده هات .. شیطنتت و می دیدم و باید نادیده ات می گرفتم... باید آروم می بودم. باید ازت دوری می کردم. کار سختیه .. خیلی .. اینکه هر بار ببینمت و بخوام بغلت کنم اما نتونم. اینکه بخوام ببوسمت و نتونم. می دونی چقدر کنترل کردن خودم سخته؟؟؟ و حالا ... تو کنارمی. مال منی.. حق منی.. محرممی. می تونم هر وقت بخوام دست دراز کنم و بغلت کنم. دستش از موهام جدا شد و دور کمرم حلقه شد. با یه فشار کشیدم سمت خودش. یه وری افتادم تو بغلش و دست چپم اومد رو سینه اش. نگاهش شیطون و مهربون شد. مهداد: می تونم هر وقت بخوام ببوسمت. لبهاش و جلو آورد و لبهام و داغ و پر ولع بوسید. فقط چشمهام و بستم و از بوسه اش لذت بردم. آروم ازم جدا شد و گفت: همه اینها رو می تونم داشته باشم و می ترسم برام کافی نباشه. می ترسم نتونم جلوی خودم و بگیرم و بیشتر بخوام. بیشتر از چیزی که الان باید بخوام. سرخ شدم. داغ شدم. خجالت کشیدم و سرم و تو سینه اش فرو کردم. بلند خندید. نیشامدست راستش و گذاشت رو گونه ام و نوازشم کرد. مهداد: خانم فسقلی من هنوز خیلی کوچیکه . خیلی کوچیکه که بخواد به این سرعت بزرگ بشه. لطیفه .. باید فقط نوازشش کرد. نمی فهمیدم چرا هی بهم می گه خانم کوچولو .. خانم فسقلی ... درسته که خوشم میومد. درسته که لذت می بردم اما برام سوال شده بود. آروم سر بلند کردم و گفتم: مهداد.. چرا هی بهم میگی خانم کوچولو؟ بینیمو کشید و گفت: چون کوچولویی، ظریفی. می دونی من چند سال ازت بزرگترم؟ فکر کنم یه 10 سالی باشه.... با جیغ ازش فاصله گرفتم و گفتم: چـــــــــــــــــی؟ می خوای بگی تو 32 سالته؟ با چشمهای گرد گفت: 32؟ از کجا یه همچین عددی و پیدا کردی؟ با اخم گفتم: تو خودت گفتی. گفتی 10 سال ازم بزرگتری. من فکر می کردم 27 سالته... چقدر احمق بودم. 5 سال اختلاف .... مهداد یکم خیره به غرغر کردنم نگاه کرد و بعد گیج گفت: ولی من 27 سالمه. وسط غرغر ساکت شدم و بهش نگاه کردم. چشمهام و ریز کردم. مشکوک گفتم: پس اگه من درست تخمین زده باشم و تو ام 27 سالت باشه پس .... شوکه با جیغ گفتم: یعنی فکر می کنی من 17 سالمه؟؟ مظلوم نگام کرد. دلخور با حرص گفتم: باورم نمیشه انقدر بچه فرضم کردی. یعنی که چی. کجای من به 17 ساله ها می خوره. اصلا من 17 ساله، فکر نکردی الان باید درس و مشق داشته باشم؟؟ واقعا" که ... دلخور خودمو کشیدم لبه تخت که بلند شم برم رد کارم. تا پام و گذاشتم رو زمین یهو مهداد دستم و همچین کشید که فقط تونستم یه جیغ خفیف بکشم و از ترس ناکار شدن چشمهام و ببندم. به پشت پرت شدم رو تخت. مهداد: قهر نکن خانمم ببخشید.. ولی اونقدر قیافه ات کوچیک می زد که ... سریع چشمهام و باز کردم. کنارم یه وری دراز کشیده بود و بهم نگاه می کرد. با یه لبخند و یه نگاهی که مطمئن بود باعث میشه کوتاه بیام. اما من کوتاه بیا نبودم. دلخور مشتی تو سینه اش کوبوندم و گفتم: نخیرم این حرفهات چیزی و توجیه نمی کنه. کمرم و بالا کشیدم تا دوباره بلند شم که دست چپش و سریع گذاشت اون سمت بدنم و با یه پاش پاهام و تو پاش قفل کرد. با اخم گفتم: ولم کن مهداد ازت ناراحتم. شیطون لبخند زد و گفت: می دونم عزیزم منم می خوام عذرخواهی کنم. با اخم تو چشمهاش نگاه کردم. آروم سرش و آورد پایین و لبهام و بوسید. زمزمه کرد: حالا که فهمیدم خانم فسقلی من زیادم کوچیک نیست پس میشه یکم کارهای بزرگونه کرد. سرخ شدم خواستم در برم که سریع بدنش و گذاشت رو تنم و خودش و بهم چسبوند. سرش و فرو کرد تو گردنم و نرم گلوم و بوسید. داغ شدم. هوا دوباره رفته بود.... خواستم اعتراض کنم اما نمی تونستم. صدام گم شده بود. چه جوری می تونستم حرفی بزنم وقتی لبهاش رو پوست تنم می رقصید و دستهاش نوازش گر بدنم و لمس می کرد. ساکت شدم.. آروم شدم و خودم و سپردم بهش.. سپردم به مهدادی که دوستش داشتم و باهاش همراه شدم. بهش ایمان داشتم.... گوشم و بوسید و سرش و بلند کرد. زل زد تو چشمهام. چشمهاش و بست و لبهام و بوسید ... صدای زنگ موبایل مهداد مثل آژیر زنگ اخبار سکته امون داد. اونقدر بلند و وحشتناک بود که نزدیک بود پس بی افتم. مهداد زیر لبی فحشی داد و بلند شد رفت سمت گوشیش. نیشاماز رو میز برش داشت و با تعجب به صفحه اش نگاه کرد. -: علیِ .... تماس و وصل کرد و یه بله گفت و ساکت شد. با دقت گوش داد. نگرانی به صورتش هجوم آورد. مهداد: باشه الان خودمون و می رسونیم. تلفن و قطع کرد و برگشت سمتم. مهداد: نیشام پاشو حاضر شو .. نازگل دردش گرفته .. باید بریم اونجا ... وقتشه منتها راه ها بسته اس. علی هول کرده. زود باش. گیج با آخرین سرعتی که داشتم از جام پریدم. دویدم سمت در و رفتم تو اتاقم. نازی دردش گرفته. بچه اش داره بدنیا میاد. وای ... گیج دنبال پالتو و شالم گشتم. پیداشون کردم و تند تنم کردم. کیفم و برداشتم و از اتاق زدم بیرون. جلوی پله ها به مهداد رسیدم. دستم و گرفت و با هم از پله ها رفتیم پایین. در ماشین و باز کرد و سوار شدیم. دل تو دلم نبود. می دونستیم همین روزا وقتشه اما الان؟ توی این هوای سرد و برفی؟؟ با این جاده ای که بسته است؟ اونقدر اضطراب داشتم که بی اختیار ناخونام و می جوییدم. دست مهداد رو دستم نشست و انگشتهام و تو دستش قفل کرد. نگاش کردم. چشمش به جاده و دست اندازا بود. تو همون حالت گفت: آروم باش و ناخونات و نجو. چیزی نمیشه. آروم شدم. کافی بود که مهداد با این لحن مطمئن بگه چیزی نمیشه که باور کنم همه چیز خوب پیش میره. جلوی در خونه علی نگه داشت، سریع پیاده شدیم. در خونه باز بود. با دیدن نازگل که عرق کرده و از درد به خودش می پیچه ترسیده یه قدم عقب گذاشتم. واقعا" وحشت کرده بودم. صدای جیغ هاش که هر از چند گاهی از سر درد می کشید لرز به تنم می انداخت. علی و مهداد با کمک هم نازگل و سوار ماشین کردن. بالاخره به خودم اومد و رفتم دست نازی و گرفتم و با هم سوار ماشین شدیم. 8 دقیقه بعد تو درمونگاه بودیم و مامای درمونگاه نازگل و برد توی یه اتاقی و کسی و راه نداد. علی اونقدر ترسیده بود که از دم به همه زنگ زده بود. دو دقیقه از اومدنمون به درمونگاه نمی گذشت که سپهرداد و مادر و پدر نازگل هم رسیدن. مادر علی هم بعد از اونا اومد. چون این کوچولویی که قرار بود تازه بدنیا بیاد بچه اول و نوه اول هر دو خانواده بود همه شورو هیجان خاصی داشتن. مضطرب بودم. هنوز صدای فریاد های وحشت انگیز نازگل از پشت در بسته اتاق بیرون میومد. اونقدر عصبی شده بودم که دوباره دستهام و بردم تو دهنم و ناخونام و جوییدم. مهداد کنارم نشست. جفت دستهام و تو دستش گرفت و گفت: خانمم چرا انقدر عصبی؟ نگران و وحشت زده نگاش کردم و گفتم: مهداد... نازگل نمیره ... لبخند قشنگی زد و سرم و تو بغلش گرفت. با صدای دلنشینی گفت: خانم فسقلیِ من، وقتی میگم هنوز بچه ای ناراحت میشی. گل من بدنیا آوردن یه بچه طبیعی ترین کاریه که یه زن ... یه دختر ... یه بانو تو زندگیش از ابتدای خلقت تا حالا انجام داده. جای نگرانی و ترس نیست. سرم رو سینه اش بود و عطر تنش آرومم می کرد. تو همون حالت گفتم: پس چرا انقدر جیغ می کشه؟ اینجا امکاناتش خیلی کمه نکنه طوریشون بشه؟ سرم و ناز کرد و گفت: نترس عزیزم نترس. نازگل و بچه اش سالم از اون در بیرون میان. همه این دردها هم بعد بدنیا اومدن بچه و بغل کردنش تموم میشه. همه اش محو میشه. سرم و بلند کردم و با چشمهای ریز تو چشمهاش نگاه کردم. مشکوک پرسیدم: تو از کجا می دونی؟ همچین حرف می زنی که انگار خودت 4 تا شکم زاییدی. خنده بلندی کرد که با چشم غره مادر علی ساکت شد. با دست جلوی موهام و بهم ریخت و گفت: دیوونه ... تو مرد بودن من شک داری؟ نیشم و باز کردم و شونه ام و بالا انداختم. دوباره بغلم کرد و گفت: یادمه ... یادمه وقتی مامانم مهرسا و بدنیا آورد. من تو بیمارستان بودم. بابام بالا سرش بود. تو اتاق زایمان. مامانم جیغ میکشید. خیلی ترسیده بودم. منم مثل تو نگران بودم که نکنه بمیره. چون دقیقا" 2 روز قبلش تو یه فیلم دیده بودم که یه زن موقع زایمان بچه اش می میره. ناخواسته از اون بچه ای که به اشتباه فکر می کردم مادرم و ازم می گیره بدم میومد. اما وقتی صداها آروم گرفت. وقتی در اتاق و باز کردن و مامانم و به اتاق خودش بردن. وقتی یه دختر کوچولوی ناز و گذاشتن تو بغل مادرم و من دیدم مادرم چقدر با دیدنش آروم گرفت فهمیدم چقدر اشتباه می کردم. یهو صداش شیطون شد و گفت: البته اون موقع خیلی بچه بودم. حالا بزرگ شدم دقیقا" می دونم ماجرا چیه و برای ساختن یه بچه .... پسره ی شیطون.... با خنده آرنجم و فرو کردم تو شکمش که باعث شد ساکت شه. هم زمان در اتاق زایمان باز شد و خانم ماما بیرون اومد. تو بغلش یه بچه ناز بود. همه از جامون بلند شدیم و دورش حلقه زدیم. بچه رو تو بغل علی گذاشت و گفت: علی آقا مژده بدید بچه اتون پسره ... نمی تونم بگم لبخند علی .. مادرش... پدر و مادر نازگل و بقیه وقتی به بچه نگاه می کردن قشنگ و خوشحال و سرمست بود. انگار واقعا" زندگی بهشون لبخند زده. داشتم خوشحال نگاشون می کردم که یه دستی دور کتفم حلقه شد. سرم و کج به سینه مهداد تکیه دادم. با عشق گفتم: آخــــــــــــــی ... مهداد جمله ام و ادامه داد و گفت: آخـــی چقدر زشته ... به زور جلوی خنده ام و گرفتم و یه ضربه به سینه اش کوبوندم. با دست تند تند رو سینه اش و ماساژ داد و گفت: آخر تو با این کتک هات منو ناقص می کنی. خندیدم و دستم و دور کمرش حلقه کردم و دوباره بهش تکیه دادم. مهداد: راست می گم به خدا ببین چقدر کبوده این بچه ... بی حرف فقط لبخند زدم.مهداد فردا مامان و بابا می رسن. امشب قراره برگردیم تهران که فردا برای استقبال بریم. رستوران تا 2 هفته تعطیله. امروز روز آخره کاریمونه و تا چند وقت رستوران بسته است. سپهرداد قراره بره خونه اش و در مورد نازی با خانواده اش حرف بزنه. این پسره همه کارهاش هولیه. می ترسه دختره از دستش در بره. با توافق نیشام قرار شده سپهرداد غذا ها رو درست کنه. الانم سپهرداد از منوی غذایی که نازی و نیشام و عمه اش نوشتن غذاها رو به مقدار کم درست کرده و قراره ماها امتحانش کنیم و نظر بدیم. با دیدن میز بزرگی که سپهرداد با کمک نازی چیده بی اختیار سوت بلندی کشیدم. -: داداش دمت گرم چه میزی ساختی. سپهرداد: قابلت و نداره. خدایی بعد دیدن این همه غذا دلم مالش رفت. یهویی گشنم شد. سریع یه بشقاب گرفتم و از همون اول میز شروع کردم یکی یکی از هر غذایی یکم ناخونک زدن. اونقدر تو دهنم پر شده بود که نمی تونستم حرف بزنم. نیشام با تعجب نگام کرد و گفت: مهداد ... خفه نشی ... به زور جلوی خنده ام و گرفتم که پق نزنم زیرش که محتویات دهنم پرت شه بیرون. با چشم غره نیشام قاشقایی که بالا میاوردم و کم غذا تر بر داشتم. وسط میز چشمم افتاد به ته دیگ. ته دیگ طلایی ها از همون فاصله چشمک می زدن. سریع دست پیش بردم که یکی بردارم. هم زمان با من نیشامم خم شد سمتش. دستهامون به هم خورد. برگشتم و بهش نگاه کردم. رو لبمون لبخند بود اما مطمئن بودم اونم مثل من همه حواسش به ته دیگ هاست که نکنه از دستش بده. تو یه لحظه هر دو همچین حمله ور شدیم سمتش که نزدیک بود میز و چپه کنیم. صدای خنده بلند نازی و سپهرداد باعث شد به خودمون بیایم. به هم لبخند زدیم. آقا منشانه رو به نیشام گفتم: گلم اول شما وردار. نیشامم با لبخند گفت: نه عزیزم تو بردار. دوباره تعارف کردم: امکان نداره قبل تو دست به ته دیگا بزنم. منتظر بودم که نیشام دوباره تعارف کنه اما در کمال ناباوری یه لبخند گشاد زد و آروم سری کج کرد و گفت: باشه حالا که اصرار می کنی.... دیگه حرفش و ادامه نداد و سریع خم شد و چند تیکه ته دیگ برداشت. با چشم غره نگاش کردم. نازی و سپهرداد که کم مونده بود بترکن از خنده. -: مطمئنم با این ته دیگهایی که شما دوتا می خورید روز عروسیتون طوفان میشه ... بر خر مگس معرکه لعنت. این کامیار کی اومد که نفهمیدیم. اومد جلو و با دیدن ته دیگ ها چشمهاش برق زد تا خواست دست پیش ببره سریع ظرف و از جلوش کشیدم و گفتم: اینا مال عروسی خودمونه تو باید صبر کنی تو مراسم خودت شاید چیزی قسمتت شد. این و گفتم و به چشم غره کامیار و زر زرش گوش ندادم. یه تیکه ته دیگ برداشتم و با لذت مشغول خوردنش شدم. **** خیره به در شیشه ای بودم. چشمهام بین مسافرا می گشت تا یه نشونی از بابا اینا پیدا کنم. قبل همه موهای جو گندمی بابا رو دیدم. موهای شرابی مامان و .... خدای من مهرسا چقدر بزرگ شده بود. یه پا خانم شده بود. دستم و بلند کردم و با لبخند براشون دست تکون دادم. -: برای کی دست تکون می دی؟ زیر چشمی به نیشام نگاه کردم و با شیطنت گفتم: یه دختره است داره میاد این سمت خیلی خوشگله برای اون دست تکون میدم. چشمهاش گرد شد با اعتراض اسمم و صدا کرد و یه ضربه آرنجم به خوردم داد. با اخم و نگاه غضبناک به دختری که بهش نشون داده بودم خیره شد. به زور جلوی خودم و گرفتم. اما وقتی همون دختر دویید سمتم و محکم بغلم کرد چشمهاش گرد شد. با اخم گفت: آهای خانم داری چی کار می کنی؟؟؟ از شوهر من فاصله بگیر. همچین گفت شوهر من که دلم براش ضعف رفت. دستم و انداختم دور کمرش و به خودم نزدیکش کردم. با لبخند گفتم: معرفی می کنم مهرسا خواهر کوچیک من و ایشون هم نیشام خانم همسر بنده. با حرفم نیشام رنگ به رنگ شد. مهرسا خودش و کشید کنار و با لبخند دستشو جلو آورد و گفت: سلام.. از دیدنت خوشحالم... نیشام با تته پته گفت: من .. منم همین طور. ببخشید من .. نمی .. مهرسا حرفش و قطع کرد و گفت: مهم نیست. تقصیر مهداده باید قبلا" عکسمونو حداقل نشونت می داد. این و گفت و با مشت زد تو شکمم. یعنی من آخر از دست مهرسا و نیشام نمیرم خیلیه. مامان و بابا هم اومدن. هر دوشون و بغل کردم. واقعا دلتنگشون بودم و دیدنشون بیش از اندازه خوشحالم کرده بود. وقتی نیشام و به مامان و بابا معرفی کردم. مامان با لبخند و خوشحال سفت بغلش کرد و بابا پدرانه سرش و بوسید. بابا آروم دم گوشم گفت: نه ... خوشم اومد سلیقه ات خوبه. به بابات رفتی خوش سلیقه ای. بلند خندیدم. بعد از حال و احوال و خوش و بش مامان اینا با آقاجون و خسرو خان همه با هم سوار ماشین ها شدیم و رفتیم خونه آقاجون. تو کل مسیر مهرسا شیرین زبونی می کرد و نیشام فقط با لبخند نگاش می کرد. حس می کردم یکم غریبی می کنه. وقتی جلوی در خونه از ماشین پیاده شدیم مامان اومد سمتم و آروم گفت: مهداد امانتیت دست منه. خوشحال ازش تشکر کردم. همه وارد شدن و نیشام بعد همه قصد ورود به خونه رو داشت که دستش و کشیدم. ایستاد و زل زد بهم. من: نیشامم نبینم غریبی کنی. باور کن خانواده ام خیلی خوبن. نگاه نگرانش و بهم دوخت و گفت: فکر می کنی ازم خوششون بیاد؟ لبخند زدم و آروم بغلش کردم و گفتم: فکر نمی کنم مطمئنم. کی می تونه از بغلی من خوشش نیاد. دستش و گرفتم و با لبخند وارد خونه شدیم. نیشام با مهداد وارد سالن شدیم.

همه نشسته بودن. کنار مهداد رو یه مبل نشستم. قرار نبود من و خسرو بیایم خونه مهداد اینا . می خواستیم از همون فرودگاه برگردیم خونه و خانواده مهدادم بعد یه سفر طولانی یکم تو خونه اشون راحت استراحت کنن. اما به اصرار پدر و آقاجون مهداد ما هم باهاشون راهی شدیم. فکر نمی کردم خواهر مهداد انقدر بزرگ باشه. قیافه اش به دخترای 17-18 ساله می خورد. وای که لحظه اول چه ضایع کاری کردم یادم باشه بعدا" خدمت مهداد برسم. ولی واقعا" فکر نمی کردم خواهرش انقدری باشه. خودم و خم کردم سمت مهداد و زیر لبی گفتم: مهداد.... مهرسا چند سالشه؟ مهداد هم همون جور زیر لبی جوابم و داد. مهداد: 15 سال .. یهو بلند گفتم: نــــــــــــــــــــه .... اونقدر بلند بود که همه نگاه ها برگرده سمتم. سریع سرم و انداختم پایین و قرمز شدم. مهداد ریز می خندید. اونقدر حرصم گرفته بود. من این وسط سوتی میدم مهداد می خنده. آخه به جون خودم اصلا" بهش نمی خورد اینقدر باشه نه از نظر اندام و هیکل نه از نظر صورت. مهداد آروم گفت: فکر کردی چرا وقتی دیدمت حتی تصور اینکه سنت بالای 20 باشه رو نمی کردم. وقتی خواهر خودم با این سن کم قیافه اش بزرگ نشون میده فکر نمی کردم یه دختر با سن بیشتر کوچولو موچولو باشه. عاشق همین فسقلی بودنت شدم. سرم پایین بود اما تو دلم قند آب می کردن. هر چی بابا خسرو اصرار کرد که خانواده مهداد برن استراحت کنن و ماها هم رفع زحمت کنیم نذاشتن. مهرسا اونقدر ذوق زده بود که هی بالا و پایین می پرید. مهرسا: ما اصلا خسته نیستیم. تازه می خوام چمدونا رو باز کنم. رو کرد به من و گفت: یه هدیه مخصوصم برای نیشام جون دارم. تا گفت هدیه سریع سرم و بلند کردم. هدیه دوست داشتم. بی توجه به خنده های ریز مهداد یه لبخند گنده زدم. مهرسا که لبخندم و دید تند از جاش بلند شد و دستم و گرفت و کشید. هم زمان یکی از چمدونها رو هم برداشت و دنبال خودش راه انداخت. منو برد تو اولین اتاق و در و بست. صدای خنده بقیه رو مشنیدم. مامان مهداد: دخترم بیشتر از عروس و داماد هوله. خیره شدم به اتاق. یه اتاق بود با یه تخت و یه میز و یه آینه بلند قدی. مهرسا سریع نشست و چمدونش و باز کرد. از توی چمدون یه جعبه ی بزرگ در آورد و گرفت سمتم. با تعجب جعبه رو گرفتم. من: این چیه؟ مهرسا: بازش کن . امیدوارم خوشت بیاد. رفتم سمت تخت و جعبه رو گذاشتم رو تخت. درش و باز کردم. -: وای خدای من ... با دست جلوی دهنم و گرفتم که جیغ نکشم. تازه معنی کارهای مهداد و می فهمیدم. اینکه هر بار حرف لباس عروس میشد پشت گوش می نداخت. از این همه بی خیالیش حرص می خوردم. یه هفته مونده بود به عروسی و من هنوز لباس بلند پفی نداشتم. یه وقتهایی که خیلی عصبی میشدم با بغض می گفتم: من میدونم آخرشم مجبورم لباس عروسی قدیمی مامان مهلقا رو بپوشم. خسرو خوشحال میشه ... و مهداد همیشه به غرغرهای من می خندید. ذوق زده و ناباور دستم و جلو بردم و لباس و بلند کردم. فوق العاده بود. یه لباس دکلته ی پفی پر چین و شکن. مهرسا: بپوشش ببین چه طوره. اندازه هات و مهداد داد امیدوارم درست اندازه داده باشه بهمون. اونقدر ذوق زده بودم که فرصت فکر کردن به اینکه مهداد کی اندازه هام و گرفت و نداشتم. با کمک مهرسا لباسهام و در آوردم و لباس عروس و تنم کردم. مهرسا یه تور همراه با یه تاج خوشگل از تو جعبه در آورد. موهام و باز کرد و یه وری ریخت رو شونه ی لختم. تاج و همراه تور کج گذاشت رو موهام. داشتم از دیدن خودم تو آینه ذوق مرگ میشدم. در زدن ولی من تو حالی نبودم که بخوام ببینم کی پشت دره. در باز شد و مامان مهداد اومد جلو لبخند بزرگی رو لبهاش بود. آروم دست کشید رو موهام و با مهربونی گفت: خوشبخت بشی عروسم. بغض داشتم. کاش مامانمم اینجا بود. مامان ... منو میبینی؟ لباسم و می بینی؟ خوشگله نه؟ مهربونی مامان مهداد باعث شده بود که تو چشمهام اشک جمع بشه. با همه دلتنگی که برای مامان داشتم بغلش کردم. شوکه شد اما سریع به خودش اومد. آروم موهام و نوازش کرد. انگار متوجه دلتنگیم شده بود. آروم و مهربون گفت: ناهید و می شناختم زن خیلی خوبی بود. تا قبل ازدواجش دوستای خوبی برای هم بودیم. فهمیدن اینکه مامان مهداد مامانم و می شناخت باعث شد که با شدت بیشتری بغلش کنم. سرم و از رو شونه اش برداشتم و گونه اش و بوسیدم. با همه شوقم گفتم: ممنونم مامان. مهربون موهام و نوازش کرد. با کمک مهرسا لباسم و در آوردم. داشتم لباسهای خودم و تنم می کردم که در زدن به خیال اینکه مامانه بی توجه مشغول پوشیدن بلوزم شدم. بلوزم و پایین کشیدم و برگشتم سمت در ببینم چرا نه مهرسا و نه مامان حرف نمی زنن؟ -: وای خدا ... ترسیدم ... دستم و رو قلبم گرفتم و به مهداد که با لبخند و دست به سینه تکیه داده بود به در نگاه کردم. از مهرسا خبری نبود. با اخم گفتم پس مهرسا کو؟ مهداد: فرستادمش بیرون. همچین نگام میکرد که انگار ..... -: وای نـــــــــــــه ... یه قدم خودم و کشیدم عقب و دستهام و ضربدری گذاشتم رو سینه ام و گفتم: ببینم تو از کی تو اتاقی؟ با لبخند شیطون گفت: از وقتی کله ات و از تو بلوزت در آوردی .... قیافه ام شده بود ناله. درسته که با مهداد راحت بودم اما نه دیگه اونقدر که جلوش بلوزم و در بیارم. داشتم از خجالت می مردم. تکیه اش و از دیوار گرفت و یه قدم به سمتم برداشت و گفت: بغلی من نبینم از من خجالت بکشی. ناسلامتی من محرمتم. همه چیت مال منه ... می فهمی؟ پس دیگه خجالت نکش. به زور با سر پایین یه آره گفتم. اومد سمتم و یه بسته مربعی شکل به نسبت بزرگ و گرفت سمتم. گیج به بسته نگاه کردم. اونقدر ترسیده و بعدم خجالت کشیده بودم که متوجه بسته ی کادو پیچ شده ی توی دستش نشدم. با تعجب گفتم: این دیگه چیه؟ سرش و خم کرد جلو و تو چشمهام زل زد و گفت: جبران خسارت... منظورش و نفهمیدم. نشستم رو تخت. بسته رو رو پاهام گذاشتم. مثل یه کیف بود. آروم آروم کاغذ کادوی دورش و باز کردم. با دیدن یه کیف با لبخند گفتم: کیف خریدی برام؟ با ابرو اشاره کرد: بازش کن ... با یه اخم ریز آروم درش و باز کردم. کیفش مثل یه جعبه بود وقتی درش و باز کردم... اوه ..... فقط تونستم همین و بگم. تو جعبه ای که من فکر می کردم کیفه پر بود از لوازم آرایش. رژ، ریمل، پنکک، رژ گونه، کرم پودر ... سرم و بلند کردم و با شوق گفتم: باورم نمیشه ... وای عالیه مهداد... با لبخند دست به سینه جلوم ایستاده بود. مهداد: امیدوارم خوشت بیاد. به مامان اینا سفارشش و داده بودم. به جبران همه ی اون وسایلی که خراب کردم. حالا راحت می تونی بدون استفاده از انگشت رژتو بزنی. هر چند من رژ زدن انگشتیتو بیشتر دوست دارم. اونقدر خوشحال بودم که وقت برای خجالت کشیدن از اینکه من و دیده که با انگشت رژ می زنم و نداشتم. سریع یه رژ برداشتم و رفتم جلوی آینه و تند کشیدم رو لبم. یه رنگ صوتی براقی بود که توش انگار اکلیل داشت. خیلی قشنگ بود. برگشتم سمتش و با ذوق بالا پایین پریدم و یه جیغ آروم کشیدم. دویدم سمتش و از زور هیجان پریدم تو بغلش. شوکه شده بود اما سریع دستهاش و انداخت دورم. پاهام و حلقه کردم دور کمرش و با اشتیاق لبهاش و بوسیدم.

یهو اخماش رفت تو هم و سریع سرش و کشید عقب. با اخم نگام کرد. متعجب نگاش

کردم. تا حالا هیچ وقت نشده بود که ببوسمش و مهداد اخم کنه. مظلوم گفتم: چیه؟ ... با همون اخم گفت: این دیگه چیه؟ چرا این رژه مزه فلفل میده؟ چشمهام گرد شد. تازه فهمیدم چرا وقتی رژه رو زدم لبهام می سوخت و احساس می کردم گنده تر نشون میده. شرمنده لبخندی زدم. با همون اخم یه دستش و بالا آورد و محکم کشید رو لبم و دقیق و کامل همه رژم و پاک کرد و گفت: حالا شد. نمی خواد دیگه این رژه رو بزنی خوب نیست. با لبخند چشمهام و ریز کردم و زبونم و در آوردم. دوباره اخم کرد و گفت: این حرکتت یعنی دوباره می زنی؟ یه ابرومو همراه با شونه ام انداختم بالا. با اخم همچین هجوم آورد سمت لبهام که نتونستم چیزی بگم. همچین می بوسیدم که حس می کردم هر لحظه لبهام از صورتم جدا میشه. سیر که بوسیدم خودش و ازم جدا کرد و زل زد به چشمهام و گفت: اون رژه رو بزن تا من هر بار همین جوری لبهات و بکنم. تو ذهنم داشتم فکر می کردم که همچین چیز بدی هم نیست .... کنده شدن لبهام .... نیشام امروز همون روزه خاصه. چند تا احساس و با هم دارم. استرس، اضطراب، ترس، دلتنگی .. بدتر از همه بغضیه که راه گلوم و گرفته. به زور به همه مهمونا لبخند می زنم، گونه ام و رو گونه اشون می ذارم. خوش آمد میگم و جواب تبریکاشون و می دم. چقدر جاش امشب خالیه .. چقدر جاشون امشب خالیه ... مامان .. بابا .. مامان مهلقا ... حواستون بهم هست؟ دعای خیرتون بدرقه ی راهم هست؟ شماهام امشب اینجایید؟ منو میبینید؟ نگاه کنید .. اینی که کنارم ایستاده مهداده... شوهرم .. عشقم ..من خیلی دوستش دارم.. برام دعا کنید خوشبخت شم .. که همیشه کنار هم بمونیم ... خیلی پسر خوبیه .. آقاست ... بابا خسرو تاییدش کرده .. شما هم تاییدش می کنید؟ می دونم خوشبختم می کنه. می دونم دوستم داره. حواستون بهمون باشه ... تو چشمهام اشک جمع شده بود. مهداد دستش و رو دستم گذاشت. بهش نگاه کردم. بهم لبخند زد. -: نبینم خانمم چشمهاش بارونی باشه. به زور لبخند محوی زدم و گفتم: داشتم با مامان، بابا و مامان مهلقا حرف می زدم. لبخندی زد و گونه ام و نوازش کرد و گفت: سلام منم بهشون می رسوندی. وسط بغض خندیدم. من: دیوونه .... مهداد با چشم بهم اشاره کرد. رد نگاهش و گرفتم. رسیدم به گوشه سالن. نازگل بچه به بغل سر یه میزی نشسته بود. بچه اش دیگه کبود و سیاه نبود. بعد یه هفته تازه قیافه اش معمولی شده بود. من که خیلی دوستش داشتم اما این مهداد هر بار میگفت: چقدر زشته. خداکنه به علی نره. نازگل خوشگله. شکل اون بشه... و من هر بار بلند به اظهار نظرش می خندیدم. یه سمت نازگل علی و سمت دیگه اش نازی نشسته بودن. یادمه یه روز صبح که رستوران تعطیل بود مهداد و سپهرداد و علی با هم رفتن خرید. با سلیقه ی مهداد و سپهرداد برای علی لباس خریدن. یه کت و شلوار شیک. مهداد حساب کرد و گفت: چشم روشنی بچه اته. الان میشد گفت علی یه مرد جوون خوش تیپه. دیگه از اون لباسهای هفت رنگ و موهای روغن زده اش خبری نیست. از اولی هم که اومده نشسته کنار مامان سپهرداد و نمی دونم چی میگه که یه لحظه مامان سپهرداد دست از خندیدن بر نمی داره. سپهرداد کنار نازی نشسته و با رضایت به مامان و باباش نگاه می کنه. لبخند سپهرداد و نازی نشون میده همه چیز ردیفه. کامیار: مامان این سپهرداد همچین به علی نگاه می کنه که فکر کنم اخر عروسی یه دوئل داریم. با صدای کامیار که نمی دونم کی اومده بود کنارمون برگشتیم سمتش و با تعجب و سوالی نگاش کردیم. سوالی که تو ذهن من بود و مهداد پرسید. مهداد: چه طور؟ کامیار همون جور که به علی و مادر سپهرداد نگاه می کرد گفت: مگه نمی بینید. ننه سپهرداد بد رقمه از علی خوشش اومده. ببین فقط کافیه حرف از دهن علی در بیاد تا ریسه بره. درسته که باباشم می خنده اما خوبیت نداره زن جماعت انقدر بره تو نخ یه مرد. انقدر بامزه و داش مشتی این حرف و زد که هر دو زدیم زیر خنده. من: گمشو کامیار. چرا پشت سر ملت حرف در میاری. سریع برگشت سمتمون و گفت: خوب خر نازی و سپهردادم که از پل گذاشت. این نیش باز ننه سپهرداد یعنی رضایت کامل برای عروسی کردن این دوتا. مدیون علی شدن با این شیرین زبونیش. بچه دار شدن بهش ساخته. حالا که همه سرو سامون گرفتن نیشام بیا در حق من یه فامیل بازی بکن و چند تا از دوستات و بهم معرفی کن. با اخم گفتم: چـــــــــی؟ یکی هم نه ؟ چند تا؟ انگشت اشاره ام و گرفتم سمتش و با تهدید گفتم: ببین کامیار دوست مهدادی باش. پسر عمه منی باش. تازه یکم ازت خوشم اومده بی خیال. اما حق نداری بری سمت دوستای من. خودم چشمهات و در میارم. گوشه لبش و برام چین داد و دلخور روشو برگردوند. زیر لبی گفت: معرفی نکن خودم می شناسمشون اسمشون چی بود؟ پگاه جون و ساره جون. مینو جونم که پر شد با نوید خان ... با حرص یه ضربه با آرنج زدم تو پهلوش آخش در اومد. مهداد به حرکات ما می خندید. مهداد و صدا کردن و اونم یه ببخشید گفت و رفت ببینه چی کارش دارن. کامیار: پسره خوبیه قدرش و بدون ... با تعجب برگشتم ببینم این کامیاره که انقدر جدی داره حرف می زنه؟ صاف تو چشمهام نگاه کرد و گفت: من هر دوتونو برادرانه دوست دارم. مهداد بهترین دوستم و برادرمِ. تو هم دیگه برام فرقی با کتی و کیمیا نمی کنی. از ته دل میگم قدر هم و بدونید و خوشبخت شید. مبهوت این جدی حرف زدنش فقط گفتم: مرسی. تو یه لحظه صورت جدیش شیطون شد و با یه لبخند گفت: حیف که مهداد زودتر غرت زد وگرنه خودم مخت و می زدم. مات نگاش کردم. نفهمیدم جدی میگه یا شوخی اما داشت لبخند می زد. برگشت سمتم و با یه چشمک دستم و کشید و برد وسط تا با هم برقصیم. برام مهم نبود که جدی گفته یا شوخی کرده. درسته که قبلا" ازش دل خوشی نداشتم اما واقعا در حق من و مهداد برادری کرده بود. شاید اگه دخالت اون نبود من و مهداد حالا حالا ها به هم نمی رسیدیم. حدود ساعت 10 شب بود که فیلم بردار صدامون کرد و گفت وقت شامه. من و مهداد و برد پشت یه پرده که 4 ردیف میز پر انواع و اقسام غذاها روش بود. چشممون که به غذاها افتاد دهنمون باز موند. از صبح هیچی نخورده بودم. حقا که سپهرداد و نازی سنگ تموم گذاشته بودن. پشت سرمون پرده کنار رفت و سپهرداد، نازی و کامیار و بعدشم مینو و نوید و پگاه و ساره اومدن داخل. دست به سینه ایستادن و خیره شدن به ما. خوب نازی و سپهرداد برای اینکه وضعیت غذاها رو چک کنن حضورشون قابل قبول بود اما کامیار و بقیه برای چی اومده بودن و نیم دونستم. انگار سینماست اینا هم اومدن مهیج ترین فیلم سال و ببینن. آروم به مهداد گفتم: کامیار اینا چی میگن؟ چشمکی زد و گفت: کامیار و بی خیال... از فضولی اومده ببینه چی کار می کنیم. یکم نگاش کرد و بعد با لبخند گفت: شایدم اومده تو رو حرص بده. نفهمیدم چی میگه. به کامیار اشاره کرد. بین ساره و پگاه ایستاده بود و با لبخند برام ابرو بالا می نداختم. هم خنده ام گرفته بود از کاراش هم می خواستم برم بزنمش بچه پررو رو. حرفای من کشک بود دیگه. بی خیال کامیار شدم. یاد غذا خوردنمون افتادم. با وحشت گفتم: وای یعنی باید جلوی این همه آدم که زل زدن بهمون غذا بخوریم؟ مهداد : عزیزم شما غذا نمی خوری من تو دهنتون غذا می زارم. یه لبخند پر محبت بهش زدم. همون موقع عکاسم اومد و شروع کرد تند تند عکس گرفتن. دیگه اون و کجای دلم جا بدم نمی دونم. مهداد دستم و گرفت و به فرمان فیلمبردار اول یه دور از این سر میزها رفتیم اون سر میزها. انگار می خواستیم غذاها رو نشون بدیم. دور بعد آؤوم تر بود. کنار هر غذا می ایستادیم و یه قاشق مهداد غذا تو دهنم می ذاشت و یه قاشق من غذا تو دهن مهداد می ذاشتم. عکاسم سر هر قاشق بالا و پایین اومدن هی میگفت: استپ ... یه عکس می گرفت بعد آزاد باش می داد. رسما" غذا کوفتمون شد. دوست داشتم با خیال راحت بشینم و دو لپی غذا بلومبونم اما مگه می ذاشتن. وسط میز یهو هر دومون ثابت خشکمون زد. فیلم بردار گفت: عروس خانم و آقا داماد چرا حرکت نمی کنید؟ هیچ کدوم جوابش و ندادیم. وقت نداشتیم. داشتیم با حسرت به ته دیگ طلایی های سر میز نگاه می کردیم. یاد حرف کامیار افتادم. -: اونقدر ته دیگ می خورید که شب عروسیتون طوفان میشه. طوفان نشده بود اما ریزه ریزه بارون میومد. نمی دونم کامیار دم گوش فیلمبردار و عکاس چی گفت که اونام سری تکون دادن و فیلم بردار گفت: عروس خانم و آقا داماد یه تیکه ته دیگ بردارین ... اصلا" صبر نکردیم حرفش تموم شه جفتمون شیرجه رفتیم سمت ته دیگ. حالا از زور عجله دستهامون تو هم گره خورده بود وا نمیشد. با خنده ی بچه ها به خودمون اومدیم. اونا می خندیدن و فیلمبردار و عکاس با تعجب نگاهمون می کردن. یکم خجالت کشیدم. مهداد آروم گفت: آبرومون رفت. من برش می دارم به تو هم میدم. سرم و به نشونه موافقت تکون دادم. مهداد خم شد و دست دراز کرد سمت ته دیگ ....(از اینجا همراه آهنگ بخونید تا اخر پست ) تو یه لحظه همه خاطراتم اومد جلوی چشمهام ... دعوام با مهداد تو کافی شاپ ... دیدنش برای اولین بار توی رستوران خاک گرفته ... بحثمون سر تمیز کاری خونه و رستوران ... نوشتن قرارداد ... دیدنش در حال زمزمه ی اهنگ جلوی در رستوران ... نگرانیش وقتی به خاطر کامیار داشتم بال بال می زدم .... وقتی کنار پنچره تو خونه سیگار می کشید و من نفسم گرفت .. استرس و نگرانیش .. وقتی فهمید آسم دارم .. بهتش ... دعوامون سر ته دیگ و افتادن ته دیگ طلایی رو زمین ... کل کلامون .... جابه جا کردن کف ریش و خمیر دندون با هم ... فرستادنش با موتور به عنوان پیک ... افتادنش همراه با آقاجون کف رستوران ... بی توجهی هاش ... نگرانیش برای آسمم و اسپری زدن وقتی نفسم گرفت ... مهربونیش .. نگاه خیره اش شبی که کاملیا پیشمون بود ... قسمت کردن ته دیگ وقتی بچه ها مهمونمون بودن .... درمونگاه و خوابیدنش به حالت نشسته کنار تختم .. وقتی من و کامیار و دید که دستم و گرفته .. وقتی تو کافی شاپ روز قرار دیدمش .. وقتی تو ماشین بوسیدم ... روز برفی و بسته شدن راه ها و آغوشش تو اتاقش ... زایمان نازگل .... نگاه هاش ... خنده هاش .. مهربونیش .. بوسه هاش ... همه و همه تو یه لحظه مثل فیلم از جلوی چشمهام رد شد. خیره شدم به ته دیگی که برداشته بود و بلندش می کرد. همه چیز از یه رستوران و ته دیگ شروع شد ... حالا هم زندگیمون با یه ته دیگ شروع میشه ... ته دیگی که برای ما مظهر عشق بود ... مظهر علاقه .... مهداد ته دیگ و برداشت و ایستاد. زل زد تو چشمهام و با لبخند و نگاه پر محبتش گفت: شریک ... سری تکون دادم و با لبخند و با عشق از ته دلم گفتم .. شریک .... (( عکس آخر )) ((( ته دیگ طلایی بین انگشتهای مهداده. رخ به رخ هم ایستادیم و یه سمت ته دیگ و من با دندونام گرفتم و یه سمتش و مهداد. ))) کنارم بخواب وبه دورم بتاب واز این لب بنوشچو تشنه که آبوگل آتشی توحرارت منم منکه دیوانه ی بی قرارت منم منخدا دوست دارد لبی که ببوسدنه آن لب که از ترس دوزخ بپوسدخدا دوست دارد من و تو بخندیمنه در جاهلیت بپوسیم بگندیم بخواب آرام پیش منلبت را بر لبم بگذارمرا لمسم کن و دل رابه این عاشق ترین بسپاربخواب آرام پیش منمنی که بی تو میمیرملبت را بر لبم بگذارکه جان تازه میگیرم پایان

بازنشسته

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

اوووف...بالاخره تموم شد...مردم...اه...ملت دانشگاه میرن ما هم دانشگاه میریم خیر سرمون...تو این چهار سال هیچی تفریح نکردیم...دخترا که خدای فیس و افاده و سالن مد و مجلس روضه و آدامس با ولوم بالا...پسرا هم که...دیگه جای هیچ بحثی باقی نمیمونه...اگه کامران جونو نداشتم نمیدونم چیکار میکردم؟؟؟

حالا فقط مونده این پایان نامه عزییییز....تا اینجا که مخ دکتر حقانی جونو خوب کار گرفتم...دکتر حقانی مدیر گروه معماریه و طبیعتا حرف اولو تو دانشگاه میزنه...جزو استادهای ژوژمان هم هست خلاصه خرش خیلی میره....

چند وقت پیش که تو مطب نشسته بودم به طور اتفاقی صحبت های خانومی که بغلم بود رو شنیدم....

─ نادرو نمیشناسی ؟؟عمرا قبول نمیکنه...هرچی بگی گفتم...دلیلی نبوده که براش نیاورده باشم....

─حالا چرا چسبیده به این خونه کلنگی؟؟؟

─چمیدونم!!!میگه روح داره ...اصالت داره!!!هویت داره...هر چی بهش میگم خسته شدم...نمیتونم اینجا رو تحمل کنم...دلم یه آشپزخونه اپن میخواد...یه پذیرایی باز...اصلا دلم میخواد تو یه آپارتمان باشم...بالای یه برج...حداقل شهرو ببینم...خسته شدم از علفای هرز...از درو دیوار قدیمی...

─باور کردنش سخته...استاد نادر حقانی آرشیتکت معروف تو یه خونه کلنگی زندگی میکنه!!!

بابا این همه برج مدرن...امکانات...تکنولوژی... چسبیده به عقاید پوسیده ؟

─چی بگم والا ...دلم خونه!!!راسته که میگن کوزه گر از کوزه شکسته آب میخوره...

تا اون لحظه اصلا احتمالشو نمیدادم این استاد حقانی اخمو روح لطیف سنتی داشته باشه ...آخه خودش طراح برج ها و ویلا های مدرنه...مشتری هاش اکثرا خرپولها و کله گنده ها یی هستن که از جای جایه کشور میان تهران تا ساختمونشونو استاد حقانی طراحی کنه...اصلا خودشو لو نداده بود...کلا تو این چهار سال سه تا درسو باهاش داشتیم...معماری جهان وطرح معماری 3 و روستا 1....اما هیچ وقت ندیدم جبهه گیری کنه!!!همیشه نقدهاش منصفانه بود...بالاخره ما متوجه شدیم که استاد عنایت ویژه ای رو معماری سنتی داره!!!به همین جهت فرصت رو غنیمت شمردیمو موضوع پایان نامه رو در جهت سلیقه استاد عزیز انتخاب نمودیم....

داشتم خوش و خرم از قبول موضوع پایان نامه تو دانشگاه میرفتم که باز صدای یه غول بیابونی نکره رو از پشت سرم شنیدم

─به به خانوم مهندس راد!!!چیه؟؟کبکتون خروس میخونه؟؟

برگشتم سمتش...باز این پسره عباسی با نوچه هاش اومده اوقات شریفمو لگد مال کنه...حالشو میگیرم:

─جدا شما مطمئنین؟؟؟

─از اینکه کبکتون داره خروس میخونه؟

─خروس و زرافه ش فرقی نمیکنه!!!مهم اینه که شما صداشو شنیدین...

─چطور مگه؟باید قبلش بلیط میگرفتم؟!!!

─نههههههه!!!این حرفا چیه؟..واسه امثال شما مجانیه...یعنی راستش برای کلیه آدم های فوضول و خاله خانباجی ها مجانیه!!!با اجازه....

اوه اوه...رگش داشت میزد بیرون...نفله!!!فکر میکنه خیلی پخه!!!بزنمش با آسفالت یکیش کنم پسره ی عوضی رو...

گوشیمو روشن کردم تا به مامان این خبرو بدم...بلا فاصله چند تا اس ام اس از کامران جون رسید...

─سلام عشقم...گوشیت چرا خاموشه؟؟...یه خانوم خوب همیشه باید در دسترس باشه وگرنه موقعیتش به خطر میفته هااااا!!!!

─بازم خاموشی...

─برای بار سوم عرض میکنم...وکیلم؟ نبوووود ؟؟ نفسسسسکششش....

─زنگ زدم ننه ت لوت داد....با منم آره؟؟؟حالا منو دور میزنی؟؟؟ببین دو روز نبودمااا...تاوانشو پس میدی مهندس!!!!

─خاک تو سرت!!!ملت آرزو دارن جیگری مثل من بهشون نیگا کنه!!!حالا تو هی تاقچه بالا بذار

─دیگه تموم شد...فعلا به عنوان پیش پرداخت منت کشیت نهار تو یه رستوران شیک در خدمتم باش...شاید در موردت تجدید نظر کردم...آدرسو اس بده

فورا شمارشو گرفتم اما ریجکتم کرد...این یعنی اینکه مثلا من خیلی دلخورم...چیکار کنم نازشو باید بخرم دیگه...همینطور که داشتم از دانشگاه خارج میشدم متوجه پسرکی شدم که دم ورودی داشت برگه های تبلیغاتی رو پخش میکرد...تبلیغ رستوران تازه تاسیس بود که از قضا نزدیک دانشگاه هم بود...پیاده یه ربع راه بود...آدرسشو اس ام اس کردم و پیاده به سمت رستوران راه افتادم...به هر حال پیاده روی بهتر از تنها نشستن تو رستورانه

میزی رو کنار پنجره و گوشه سالن انتخاب کردم...فقط سفارش آب دادم ....مجله ای که سر راه خریده بودم رو از کیفم بیرون آوردم تا خودمو باهاش سرگرم کنم...

یه ربع،بیست دقیقه ای گذشته بود که صدای دو نفری که پشت سرم نشسته بودن توجهمو جلب کرد

─وای خدا چه جیگریه!!!

─کیو میگی؟

─اونور خیابونو نیگا...کنار کیوسک روزنامه فروشی...همون که کت اسپرت پوشیده...عینک آفتابی زده...

─وای قلبم....این از تو مجله مد دراومده؟؟؟

─ماشینش همون کوپه سفیدس!!!!خودم دیدم ازش پیاده شد

داشتم از فوضولی می مردم با چشم چرخوندن کاری از پیش نمیرفت...حتما باید برمیگشتم تا ببینم...اما غرورم اجازه نمیداد برگردم...سفت مجله رو چسبیدم و گوشامو تیز کردم تا بقیه آنالیز کارشناسان محترم رو گوش کنم

─ببین داره میاد اینطرف...وای عجب استایلی داره...

─اوهوم...استایلش شبیه انریکه نیست؟؟؟

─تقریبا!!!ولی این چارشونه تره!!!

─فقط اون عینکش پول دو ماه حقوق منه!!!

یکی نیست به این دختره بگه تو که خودت میدونی طرف تیکه تو نیست چرا داری میخوریش؟؟؟چشتو درویش کن دختره ی چش سفید...هر کی هست مبارک صاحابش...به ما که این چیزا نیومده!!!ولی خدایی دیگه نمیتونستم طاقت بیارم ...دوست داشتم ببینم این ایکبیری چی هست که اون دوتا داشتن خودکشی میکردن!!!

─فکر کنم داره میاد رستوران...آره...داره میاد اینطرف...آی خدا...یعنی میشه مال من بشه؟؟؟

─بکش کنار مال خودمه!!!

ای خدا دوتا ابله رو نشوندی ور دل من که چی؟؟؟بدبختها فکر میکنن طرف بی صاحابه!!!اگه بود که عجایب هفتگانه ارتقا پیدا میکرد!!!!

با باز شدن در رستوران عطر خنک مردونه ای رو حس کردم که فوق العاده بود...از اون عطرهای دختر کش...نه معلومه آنالیزشون خوب بوده...طرف بدجور مایه داره....داشتم خدا خدا میکردم که بیاد اینور...آخه دختر چی با خودت فکر کردی که پشت به در نشستی؟؟؟خدایا منو از دیدن نعمتت محروم نفرما!!!الهی آمییییین

سرمو تو مجله فرو کرده بودم...صدای کفشاشو میشنیدم که داره به میز ما نزدیک میشه و همچنین صدای ذوق کردن اون دوتا!!!!

از بالای مجله یه کوچولو رستورانو دید زدم...هیچ دختری نبود که تنها نشسته باشه...یه کوچولو دلم گرم شد!!!

صدای پاش نزدیک تر میشد...گوشهامو تا آخرین درجه تیز کردم...داشت بهم نزدیک میشد..هفت....پنج...سه...دو...یک ....

رسید...صدای پاش قطع شد!!!سنگینی نگاهشو رو خودم احساس میکردم...

ازم دو قدم فاصله گرفت...ایستاد با کمی مکث برگشت سمتم و درست روبرم ایستاد...

و من همچنان نمیخواستم سرم رو از مجله بکشم بیرون!!!!حالا داشتم میمردما!!!!

به فارسی و با لهجه غلییییظ فرانسوی گفت:

─شما عجول هستید یا مطلبش اینقدر جالبه؟

سرمو با حالت حق به جانبی بالا آوردم اما...

وایی خدااااا...چی آفریدی!!!؟؟؟؟یعنی این آدمه؟؟؟اینگار از مجله مد در اومده....این جمله چقد آشنا بود...قبلا کجا شنیدم؟؟؟

─اگه نمیخواهید جواب من را بدهید نو پرابلم!!!!...اما بهتر نیست دهان خود راببندید؟؟اینطور کمی زشت است!!!!

وای خدااااااااا...این رسما منو با دیوار یکی کرد....سعی کردم کنترل خودمو حفظ کنم...

─ببخشید آقا ....من متوجه سوالتون نشدم!!!

─ساده تر بیان میکنم...چه چیز باعث شده که شما مجله خود را بر عکس مطالعه کنید؟؟؟

جانننننننن!!!!!!چشام گشاد شده بود....جرئت نداشتم به مجله نگاه کنم...خدایا...الان نه...جلوی این اجنبی نه...

یهو یه دونه از اون لامپهای کم مصرف بالای سرم ظاهر شد...با یه خورده عصبانیت ساختگی مجله رو بستم و محکم گذاشتمش رومیز و دستامو هم روش!!!!با یه اخم و لحن یه کم عصبانی گفتم:

─چه چیز باعث شده شما به خودتون این اجازه رو بدید که منو بازجویی کنید؟؟؟

یه ابروشو داد بالا و با یه پوزخند محو گفت:

─آفرین....براوو...حرکت جالبی بود...شما به این چی میگین؟؟؟...آآآآ...فکر میکنم فرار به جلو...همم؟؟؟

یه وری نشست رو صندلی روبروییم...یه پاشو انداخت رو اون یکی و یه حالت ریلکس به خودش گرفت...

─به نظر میرسه شما با فرهنگ ما آشنایی خوبی دارید؟!!!

─بله ...چند سالی هست که در ایران زندگی میکنم

─میدونید ما به این کار شما چی میگیم؟

─کدام کار؟فراموش کردن اشتباه فاحش شما یا خیره شدن شما به من؟؟؟

پسره ی عوضی!!!از رو نمیره اجنبی زبون نفهم....

─خیر آقا...منظور من مهمان کردن خودتون سر میز من بود...

─خوب...فکر میکنم به شما افتخار دادم!!!

─خیر...شما خودتونو چتر کردید و به افرادی مثل شما میگن...؟؟؟

─جنتلمن!!!

─خیر...شما رسما یک چترباز هستید...

─اوه...بله...خیلی خوب هستم ...من مربی بودم در باشگاه پسران آسمان در مارسی...

نه!!!مثل اینکه نمیخواد از رو بره!!!

─گوش کنید آقای مثلا محترم...

─کاملا محترم!!!!!!!!

─حالا هرچی...من منتظر شخصی هستم و شما الان سر جای ایشون نشستید...خواهش میکنم میز رو ترک کنید...

─مممم....نه!!!

─اونوقت این کار شما چه معنی ای میده؟

─فکر میکنم به معنای این باشه که من میل دارم نهار را با شما صرف کنم!!!

این چقد پروئه.....

─نچایی یه وقت؟!!!!!

─نه...هوای بسیار عالی است...نگران نباشید مادام!!!!!!!!!!!

چشام تا آخرین حد ممکن باز شده بود به یوریکه مژه هام به مقنعه م تنه میزد!!!!باید تا قبل از اومدن کامران این کنه رو یه جوری از سر باز میکردم...

دوراه وجود داشت:

یا این گلدون رو با تمام وجود تو اون صورت خوشگلش خورد میکردم...که آرزوی خودمم بود بچه پرروی عوضی!!!!(چشاش کف پام ولی لعبتیه واسه خودش...موهای مشکی براق و چشمهای طوسیش آدمو دیوونه میکنه...مفت چنگ صاحابش!!!!)

یا مثل بچه ننه ها میرفتم شکایتشو به مدیر رستوران میکردم...

خدایا من غلط کردم...قول میدم دیگه به قیافه نامحرم نگاه نکنم...واسه یه ساعت!!!!!خدایا ا ا ا ا ... الانه که کامران پیداش بشه...آخه من اینو کجای دلم جا بدم؟ ؟ ؟ .... اگه میدونستم در آسمون بازه خوب یه ورژن جدیدشو سفارش میدادم!!!!!!!!!

مشغول اختلاط با خدا بودم که صدای زنگ اس ام اسم بلند شد ... کامران بود :

─ قبل از این که سرتو بلند کنی رسیدم ...

خون تو رگهام یخ بست !!!

مشغول اختلاط با خدا بودم که صدای زنگ اس ام اسم بلند شد...کامران بود:

─قبل از این که سرتو بلند کنی رسیدم...

خون تو رگهام یخ بست!!!

اصلا دوست نداشتم کامران منو تو این وضعیت ببینه … کلا آدم گیری نبود … در واقع خیلی هم open mind بود ...اما اینی که روبروی من نشسته بود کم چیزی نبود ... منم که اون روز اصلا تصمیم بیرون رفتن نداشتم ... در واقع اونقدر واسه دفاع از پروپوزال استرس داشتم که مثل ماست رفتم دانشگاه ... یه نگاه به خودم انداختم ... شلوار جین و مانتو و مقنعه سورمه ای ... کوله ی مورد علاقه مو آورده بودم و طبق معمول کامران برام خریده بود ... آرایش هم که تعطیل بود !!! فقط ضدآفتاب و برق لب ... شده بودم عین بچه دبیرستانی ها ...حالا نه اینکه الان 60 سالمه !!!!

کامران خودش از لحاظ قیافه واقعا عالی بود و معمولا افرادی رو که مزاحمم میشدن با شوخی و خنده و طعنه دک میکرد ... کسی هم جرئت پررو بازی نداشت ... در واقع اون هیکل به کسی اجازه ابراز وجود نمیداد ... اما این بچه پررو با همه اونای دیگه فرق میکرد .... همه ی اینا در عرض دو سه ثانیه از ذهنم گذشت

دستم یخ بسته بود ... اولین بار بود که از برخورد کامران میترسیدم ...

─ خانم شما مشکل دارید؟؟؟

سرمو به سختی بالا آوردم ... انگار مهره های گردنم زنگ زده بود ...

─ لطفا میز منو ترک کنید

نا نداشتم رو پام بایستم وگرنه خودم میرفتم ...

─ با یک مرد قرار دارید ؟

─ لطفا میز م...

یه ابروشو بالا داد و با پوزخند گفت:

─ اینقدر از اون وحشت دارید ؟

فقط تونستم با نفرت نگاش کنم ... دیگه صورتش به نظرم نمی اومد ... با خودم گفتم نکنه قبلا یه جایی حالشو گرفتم الان داره جبران میکنه !!! یا شایدم زده باشم تو پر دوستش ... قبلا هم واسم پیش اومده بود ...بچه ننه ها دوستاشونو میفرستادن واسه از راه به در کردن من .... و عجیب ترین قسمتش این بود که قیافش عجیییییب برام آشنا بود !!!

هر چی فکر کردم یادم نیومد ... من با کسی که فرانسه بوده یا دورگه باشه یا هر ربطی به فرانسه داشته باشه ، صنمی داشته باشم !!!

وقتی دید جوابشو نمیدم گفت :

نگران نباشید خانوم ... حتی اگه اون قهرمان شما... اسمش چی بود ؟؟؟ ممم ... رستم!!!..آه بله ... خودشه ... اگه رستمتون هم از گورستان تاریخ بیرون بیاید و منو ببینه میدان رو خالی میکند !!!!!!!!!

برای دومین بار دهنم از تعجب باز مونده بود !!! این به شخصیت داستانها هم رحم نمیکرد .... خدای اعتماد به نفس بود ...

در شرایط دیگه ای بودم با خاک کوچه یکیش میکردم ولی اون موقع با هر صدای قدمی فکر میکردم الان کامران دستشو میذاره رو شونم ... عادتش بود که همیشه از پشت بغلم کنه تو گوشم فوت کنه !!!! خونه و بیرون و غریبه و آشنا نداشت !!!!

─ خیلی به خودتون امتیاز ندید آقا !!!

─ من اهل امتیاز دادن نیستم... نه به خودم ، نه به دیگران !!! اصولا این دیگران هستن که به من امتیاز میدهند ...

این حرف زدنش منو کشته !!! نصفش لفظ قلم ، نصفش خودمونی ...

انگشتهای پامو چک کردم ... انگار دوباره خون بهش برگشته بود ... از جام بلند شدم و گفتم :

─ دیگران حتما باطن شما رو ندیدن و گرنه مرتکب چنین اشتباهی نمیشدن

بلند شدم و به طرف سرویس رفتم ... صداشو از پشت سرم میشنیدم که میگفت :

─ اونا لیست سیاه دوست دخترهای منو ندیده بودند که چنین اشتباهی مرتکب شدند !!!!

و خندید... و من همچنان به این فکر میکردم که حتی صدای خنده ش هم برام آشناست ...نمیدونم به خاطر نور لامپ بود یا من واقعا زرد شده بودم... گوشیمو در آوردمو شماره کامران رو گرفتم ...

صدای اپراتور بود که تو گوشم پیچید :

تلفن همراه مشترک مورد نظر خاموش میباشد...The mobile set is off

نمیدونم چرا ولی سیل افکار منفی بود که به ذهنم سرازیر شده بود ... فکر اینکه اتفاقی برای کامران افتاده باشه و ربطی هم به این بچه اجنبی داشته باشه، داشت دیوونم میکرد ...

کیفمو گشتم ... نه اسپری فلفل نه شوک ....هیچی همراهم نبود ... از بس سر صبح عجله داشتم یادم رفت موقع تعویض کیف برشون دارم ... حتی کاترم که همیشه باهام بود رو نداشتم !!!

قلبم 180 میزد ... به دیوار تکیه دادم ... اگه قبلا بود عمرا اینکارو نمیکردم ... اکراه داشتم به دستگیره دستشویی دست بزنم ولی الان اگه تو رودربایسی با خودم نبود همینجا جا به جا غش میکردم ...

مونده بودم چیکار باید بکنم ... گرچه اون پسره غیر از پررو بازی کار دیگه ای نکرده بود اما شدیدا یه چیزی به نظرم مشکوک میومد ... مطمئن بودم... مطمئن بودم یه چیزی هست ...

شماره محسن دوست و همکار کامران رو گرفتم

─ به به ... مانا خانوم ... چه عجب از اینورا ؟؟!!!

─ سلام عمو محسن ... خوبین ؟

─ سلام مانا جان ... تو خوبی عمو ؟ چرا صدات میلرزه ؟

─ خوبم عمو ... یه خورده سردمه !!!!

واقعا سردم بود ... دستهام یخ کرده بود ...

─ آره میفهمم ... هوا یه دفعه ای عوض شد ...

این عمو هم یه چیزیش میشه ها!!!! هوا که آفتابی بود !!!

─ عمو ... کامران با شماست ؟

─ نه عمو جان ... یه ساعتی میشه رفته ... گفت با تو قرار داره ... نرسیده هنوز ؟

─ نه عمو ... اس ام اس داد گفت رسیده ولی نیومد !!!

─ کی اس ام اس داد ؟

─ حدودا 5 دقیقه پیش

─ خوب بابا ....فکر کردم چییییی شده !!! دیر نکرده ...میرسه ... شاید سرش جایی گرم شده !!! منو بارها همین طوری قال گذاشته !!!!

─ آخه تلفنشم خاموشه

─ خوب این یعنی سر خر ممنوع !!!!!

─ چیییی عمو ؟؟؟؟!!!!!

─ هیچی عمو جان ...نگرانش نباش ... این کامران بادمجون بمه !!! آفت نداره .... تو نهارتو بخور ... اونم الان احتمالا نشسته با یه پری سیمایی ، پری چهره ایی ، پریزادی ، چیزی نهار کوفت میکنه !!!

─ عموووووو!!!!!

─ جان عمو .... ای هر چی درد و بلای توئه بخوره تو سر کامران !!! نهارتو بخور دختر گلم ... مطمئن باش هیچ بلایی جرئت نمیکنه سر اون بختک نازل بشه !!!! قول میدم !!!

شاید حق با عموئه !!! شایدم نه ...همش تقصیر خود بلا گرفته شه !!!! اینقدر دروغ و چاخان تحویل ملت داده ، بمیره هم کسی باور نمیکنه ...ولی چرا دلم شور میزنه ...اون اجنبی چی؟...چرا عین بختک نازل شد سر من؟؟؟ چرا نرفت سراغ اون دخترا ؟؟؟

2تا بهتر از یکیه !!!...

─ کجایی عمو؟؟؟ .... مانا؟؟؟

─ بله عمو...اینجام ...ببخشید... یه لحظه حواسم پرت شد ....

حالا به عمو چی بگم ؟؟؟ یه پسر اومده سر میز من ؟؟؟ نه چیزی گفته...نه شماره داده نه بهم دست زده ...نمیگه دختر تو چه آدم ندیده ای هستی ؟؟؟

─ کجایی مانا ؟؟؟

─ هااا...اینجام ...چطور مگه ؟؟؟

─ دست شما درد نکنه ... پس من 4ساعته واسه کی روضه میخونم ؟

─ چی گفتین عمو ؟

─ هیچی بابا ... برو نهارتو بخور ...بذار منم این 2 لقمه غذا رو کوفت کنم ...دنیا منتظر منه برم نجاتش بدم !!!!

─ دنیا کیه ؟؟؟

─ دوست دختر جدیدم !!!

─ هااا...چی گفتی عمو ؟؟؟؟

─ هیچی... 3 ثانیه وقت داری ازم خداحافظی کنی.

نمیدونستم باید چیکار کنم... بی خیال برم نهارمو بخورم یا زورتر خودمو از این وضعیت نجات بدم ... یاد حرف کامران افتادم که همیشه میگفت : اگه این همه زحمتی که واسه دراز کردن زبونت میکشی صرف یادگیری یه فنی بکنی ، باور کن تو زندگیت انقلابی بر پا میشه !!! ولی من هیچ وقت احساس عدم امنیت نمیکردم ... ورزشکار بودم اما فقط اروبیک و شنا و بدمینتون .

که از نظر کامران باید میذاشتم دم کوزه آبشو میخوردم ... میگفت این ورزشها سوسولیه !!! خودشو کشت به من کونگ فو یاد بده اما نشد !!! یعنی من همکاری نکردم ...

خاک بر سر بی عرضه م کنن ... کم کم داشتم ضعف میکردم ... از صبح چیزی نخورده بودم ... بالاخره تصمیم گرفتم گوله از رستوران خارج بشم... جلوی آینه ایستادم ... چند تا نفس عمیق کشیدم ... تازه به این نتیجه رسیدم که اینجا جای نفس عمیق نیست !!! شمردم ... 3 ... 2 ... 1 ... و با سرعت به سمت در خروجی رستوران حرکت کردم ...

داشتم از راهرو دستشویی خارج میشدم که محکم خوردم به یکی و پرت شدم سمت دیوار ... کمرم خورد به دستگیره در راهرو و درد عمیقی تو کمرم پیچید ... در کمتر از صدم ثانیه چشمهام پر از اشک شد ... نفس عمیقی کشیدم تا بتونم خودمو کنترل کنم ... سرمو بلند کردم و گفتم :

─ ببخشی .......

نه به اون روزهایی که بدون هیچ اتفاق خاص میگذره ... نه به امروز که من همینجور سورپرایز میشدم ...

سوسن موسوی بود ... خبرگزاری دانشگاه و صاحب امتیاز بنگاه سخن پراکنی و سرپرست تمام ستون پنجم های دانشگاه ... نه از اون انواعی که برای رئیس و استاد خبر ببره ... جدید ترین دسته گلشم دادن تمام جیک و پوک خوابگاه دخترا به چند تا از پسرای عوضی بود... کافی بود یه چیزی بهش بگی و به تمام مقدسات عالم قسمش بدی که کسی نفهمه ... جیک ثانیه تمام تهران مطلع شدن !!!!!

دشمن درجه یکش هم من بودم !!! البته من باهاش کاری نداشتم ... اون بود که با من مشکل داشت ... در طی چندین عملیات جاسوسی نتونسته بود چیزی از من به دست بیاره ... که اینو ممنون تدابیر امنیتی بابا بودم ... اوایل برام قابل فهم نبود ولی الان قدرشو میدونم...کافی بود سوسن بفهمه من دختر سردار رادان هستم ...و شکست بزرگ سوسن جون ناموفق بودن عملیات کشف هویت کامران بود ... اون تنها کسی بود که میومد دانشگاه دنبالم و مطمئن بودم دل و دین عده ی زیادی رو هم برده بود ... نمیدنم چرا از هر جا شروع میکنم بازم به کامران میرسم ... عین قارچ تمام زندگیمو گرفته !!!!

─ ببخشید سوسن جون .... اصلا ندیدمت

دستمو گذاشتم رو کمرم و جای برخورد دستگیره رو مالش دادم ... اشکی که تو چشم هام جمع شده بود باعث شد به فین فین بیوفتم ...

─ ای وای مانا جون این حرفا چیه ؟؟؟ من معذرت میخوام !!!!! اذیت شدی نه ؟؟؟

میدونستم این عزیزم جونم ها به خاطر کامرانه ... سوسن دختر باهوشی بود ... احتمالا شاخک هاش تیز شده بود و حضور احتمالی کامران رو احساس کرده بود ... سوسن بهتر از هر کسی میدونست کامران تنها کسی هست که من باهاش بیرون میرم و حضور من در رستوران یعنی .....؟؟؟؟

─ نه عزیزم ... خوبم ... ببخشید جلوی راهتو گرفتم انگار ...

خودمو کنار کشیدم

─ خواهش میکنم

داشت میرفت که یهو برگشت سمتم و گفت :

─ مانا جان ، امروز قراره همه ی بچه های معماری با بعضی دیگه از بچه ها برای آخرین بار با هم نهار بخورن ... دیگه معلوم نیست کی همدیگه رو ببینیم !!! اگه با کسی قرار نداری خوشحال میشیم تو هم باشی !!!

خوب این یعنی اینکه بگو با کی قرار داری ...نمیدونم چرا یهو تمام ترسی که داشتم جاشو به یه شیطنت داد ...

حق با سوسن بود ... معلوم نبود دوباره کی بتونیم همدیگه رو ببینیم ...

کامرانو هم بیخیال !!! بره با همون پریچهرهاش نهار کوفت کنه !!! به هر حال محسن بهتر از هر کسی اونو میشناسه ...

شونه مو بالا انداختم و تو دلم گفتم بیخیال همه چی !!!

─ راستش سوسن جون ، تنها نیستم ...

و با سر به سمت میزم اشاره کردم ...

بچه اجنبی خیلی ریلکس رو صندلیش لمیده بود و داشت مجله ی منو ورق میزد ... و ادامه دادم :

─ انشا الله یه وقت دیگه در خدمتتون هستم ...

ابروهاشو بالا داد و فکر میکنم سعی کرد لبخند بزنه :

─ باشه عزیزم ... هرجور راحتی

میدونستم حرفی که زده 100% خلاف اون چیزیه که تو ذهنشه ...

سرجام نشستم ... همون طور که سرش تو مجله بود گفت :

─ من غذا سفارش دادم ... برای خودمون ...

اینو نیگا ... سه سوته پسرخاله شده ... میخواستم بگم با اجازه کی ؟؟؟ که خودش گفت :

─ گارسون هی می آمد و من میگفتم منتظرم ... هی دو باره می آمد و دوباره و دوباره !!!من هم نمی دانستم شما کی میخواهید از نگاه کردن به در و دیوار سرویس استعفا بدهید !!! بنابراین سفارش دادم به سلیقه ی خودم ... مطمئنا بسیار عالی خواهد بود!!!

هنوز تو شوک تعریف و تمجید های این بشر از خودش بودم که گارسون اومد و سالاد و نوشیدنی و نون و سوپ رو گذاشت و با کسب اجازه مرخص شد...

بوی غذا تو سالن رستوران پیچیده بود و اشتهامو بیش از پیش تحریک میکرد ... میدونستم اگه یه لحظه دیگه اونجا بمونم صدای شکمم آبروی نداشتمو میبره ، بنابراین گفتم :

─ از دعوت عجیبتون متشکرم ولی من نمیتونم قبول کنم

خواستم بلند بشم که صدای پرعشوه ی سوسن اومد :

─ مانا جان ، آقا رو معرفی نمیکنی؟؟

دختره ی فضول ... خر مگس معرکه ... باید بهش چی میگفتم ؟؟؟ دارم با کسی نهار میخورم که حتی اسمشو هم نمیدونم !!!!

یه نیگا بهش کردم با لبخند به من خیره شد ... دوست داشتم حداقل خودشو به سوسن معرفی کنه ببینم با کی طرفم !!!!

ولی ساکت مونده تا من بگم !!!

تو اون لحظه هر چی به مخم فشار آوردم هیچ اسم و فامیل فرانسوی به ذهنم نرسید بنابراین گفتم :

─ ایشون رافائل گومز هستن ... از دوستان خانوادگی ...

رو کردم به سمت بچه اجنبی و گفتم :

─ ایشون هم خانم موسوی هستن ... هم دانشکده ایی من ...

یه پوزخند محوی زد که معنیشو فقط خودم فهمیدم ... سوسن دستشو جلو آورد و با عشوه گفت :

─ سوسن هستم ...از آشنایی تون خوشبختم ...

این یعنی ابراز وجود مستقیم ... دختره ی چش سفید !!!

رافائل تقلبی هم دست راستشو که بانداژ شده بود رو بالا آورد و گفت :

─ از دست دادن با شما معذورم خانوم سوسن

─ اوه خدای من !!! چه اتفاقی برای دستتون افتاده ؟؟؟

نه خیییر!!!این دختره رسما داره خودشو قالب میکنه ... قبل از اینکه رافی جون دهنشو باز کنه گفتم :

─ نگران نباش سوسن جون ... تمام مردا همینن ... یه کار ساده رو هم نمیتونن انجام بدن ... به این روز میفتن !!!

─ چطور مگه ؟؟

─ هیچی ... رافائل وقتی میخواست برای دخترش فرنی درست کنه دستشو سوزوند !!!!!

─ وااقعععا ؟؟؟ اصلا بهتون نمیاد بچه داشته باشین !!!

وای خدا این دختره روی هرچی کنه هست سفید کرده !!!

رافائل یه لبخند ملیحی به سوسن زد که فکر کنم یه تن قند تو دلش آب شد !!! رو کرد به من و با طعنه گفت :

─ بله ... وقتی مادر بچه م مدام دنبال کارهای دانشگاهش باشه یه همچین اتفاقاتی زیاد رخ میده !!!

ظرف سوپم رو آروم به سمتم هل داد و گفت :

بخور عزیزم ... از دهن افتاد !!!!!

فک منو سوسن همزمان سرویس شد !!!!!!

دو تا دیگه از این شوک ها بهم وارد میکرد باید از زندگی استعفا میدادم ... حتی نمیتونستم آب دهنمو قورت بدم ... فکر اینکه سوسن دچار سوء تفاهم بشه و این نره غول رو شوهر من بدونه مو رو به تنم سیخ کرد !!!

برای دومین بار ممنون تدابیر امنیتی بابا شدم که فامیلی منو تغییر داد وگرنه همین یه جمله ی این پسره کافی بود تا سوسن پیاز داغ شایعه رو زیاد کنه و بفرسته رو تلکس خبرگزاریش !!!

─ وای مانا جون .... پس ترم قبل برای همین مرخصی گرفتی ؟؟؟ اصلا تو کی ازدواج کردی ؟؟؟ اسم دخترت چیه ؟

یاابولفضل .... یا حضرت عباس ... تموم شد رفت !!! من خودم یادم نبود ترم قبل مرخصی گرفتم ... این چه حواسش به همه چیزم هست !!! همش تقصیر این کامران بود ... خدااااا .... سه روز بکوب رو مغزم کار کرد ... آخرشم خرم کرد ...یه ترم مرخصی گرفتم با هم رفتیم کویرنوردی !!! هر چی بهش گفتم بذار تابستون ...گفت تابستون تو اونجا بخار میشی...گفتم بذار درسم تموم بشه ... گفت تا فردا کی زنده ست ، کی مرده ... امروزو بچسب !!! 10 سال مرخصی هامو جمع کردم حالا میخوام بهت افتخار بدم با تو برم تعطیلات !!!!

وقتی دید جوابشو نمیدم با حالت پیروزمندانه ای گفت :

─ خجالت نداره مانا جون ... هیچ وقت فکر نمیکردم دانشجوی فعالی مثل تو درگیر زندگی مشترک باشه !!!

رو کرد به رافی و گفت :

─ شما لهجه فرانسوی دارید اما اسمتون به فرانسوی ها نمیخوره !!!

─ پدر من مکزیکی بود و مادرم پرتغالی .... 8 سال اخیر هم در فرانسه زندگی کردم...

عجیبه !!! این که میگفت چند سالی هست تو ایران زندگی میکنه !!!! حرفهاش با هم تناقض داره ...

─ جدا ؟؟؟ پس با این حساب چطور با مانا آشنا شدید وقتی 8 سال اخیر رو در فرانسه بودید ؟

بالاخره این دختره یه حرف درست و حسابی زد ...

─ اولین بار برای مسابقه ی چتربازها به ایران آمدم ... و با مانا آشنا شدم !!!

با یه لبخند به سوسن گفتم:

─ آرره ... بهترین چتربازیه که تا حالا دیدم !!!

با کمال پررویی و وقاحت اومد و کنارم نشست و رو به رافائل گفت :

─ خوب چجوری مانا رو راضی به ازدواج کردین؟

─ اجازه میدید براتون سوپ سفارش بدم یا برای پیش غذا چیز دیگه ای میل دارین ؟

─ اوه ... ممنون ...سوپ خوبه ...

منم که دیدم رافی مخ سوسنو کار گرفته شروع کردم به خوردن سوپم تا حداقل از آبروریزی شکمم جلو گیری کرده باشم...آب که از سر من گذشته بود ... مطمئن بودم سوسن با همین 2تا کلمه خوراک یه سالش تامین شده ...

راستش بدم نمیومد ادامه داستانو ببینم !!!

سوسن که سر از پا نمیشناخت ...مطمئن بودم عطش بدست آوردن اطلاعات بعد از 4 سال باعث شده بود حتی نفهمه چی داره میخوره !!!

─ برای اولین بار فکر میکنم 6 سال پیش بود ... مانا رو بر حسب تصادف دیدم ... کاملا اتفاقی در خیابان ... اون موقع مانا یک بچه مدرسه ای بود ... برای خرید هدیه برای خانواده ام از هتل بیرون رفتم ...خوببب، گم شدم ... مانا با خانواده اش برای شام بیرون آمده بودند که با هم برخوردیم ... خوب من هم یک ساعتی بود دنبال کسی میگشتم که بتواند انگلیسی یا فرانسه حرف بزند ... هیچ فارسی نمیدانستم ... پدر مانا من را نجات داد ... به شام دعوتم کرد و بعد من را به هتل رساند ... اینطور آشنا شدیم ... اما سرنوشت باز هم ما را کنار هم قرار داد ...

─ چطور؟

سوسن تو داستان خیالی رافائل غرق شده بود ... منم مشتاقانه منتظر بودم ادامه شو بشنوم !!!!!!!!!

─ خوب دو روز بعد هنگام مسابقه برای یکی از دوستانم حادثه ای پیش آمد و پزشک معالج اون پدر مانا بود !!!!!!!!!

داشت باورم میشد که بابام دکتره !!!

─ نمیدونستم پدر مانا پزشکه !!

─ ایشون بهترین هستن در رشته خودشون ... یکی از معروفترین پزشکان در آلمان هستن ...

یه لحظه با خودم گفتم نکنه این بابا رو با دکتر رادمهر اشتباه گرفته ... دکتر رادمهر رئیس دپارتمان جراحی بیمارستان کلن بود ... از دوستهای مشترک بابا و دکتر معتمد بود ... ولی اون که دختر نداشت !!! شایدم داشت !!! ولی این بشر که کور نبود !!! یعنی منو با دختر دکتر رادمهر اشتباه گرفته بود ؟

بابا چند وقت پیش گفته بود که دکتر قراره برای همیشه بیاد ایران و ریاست یکی از بیمارستان های تهران رو قبول کنه ...

نکنه این ژیگول امروز با اون قرار داره و من در زمان و مکان اشتباه قرار گرفتم ؟؟؟

هه...شایدم الان کامران داره با دختر دکتر رادمهر نهار میخوره !!!

یعنی اسم اونم ماناست ؟؟؟؟؟

اون دوتا همچنان مشغول تبادل اطلاعات بودن و منم مشغول پذیرایی از شکمم ... حضور سوسن هرچند کلا برام خوشایند نبود اما کمترین مزیتش این بود که یه خورده احساس امنیت میکردم ... سلیقه ی این بچه اجنبی هم بد نبود ... در واقع خیلی هم خوب بود ... غذاها مورد علاقه م بود و کیفیتشم عالی بود ... به این نتیجه رسیدم که رستورانش توپه !!! ... استیک سفارش داده بود با سس قارچ ،میگو سوخاری ، ژیگو و همچنین سالاد فرانسوی ... برای خودش هم چیکن آلا کینگ که من اسمشو هم نشنیده بودم ولی بوی خوبی داشت !!! دلم میخواست به غذاش ناخونک بزنم ... اگه کامران بود بهش رحم نمیکردم ... حیف طرف اجنبی بود ... رو کرد به سوسن و گفت : ─ خانوم سوسن ... از سلیقه شما خبر نداشتم ... جند نوع سفارش دادم ... امیدوارم مقبول باشه ... سوسنم که با دمش گردو میشکست !!! کلی تعارف تیکه پاره کردن که بسیار عالی ... چقدر خوش سلیقه و از این چرت و پرت ها... آخه من نمیدونم کسی هم پیدا میشه که استیک یا ژیگو دوست نداشته باشه ؟؟؟ یا مثلا از میگو سوخاری متنفر باشه ؟؟؟ من که عاشقشم !!! آپولو هوا نکرده که ... 4 تا غذا سفارش داده ... این همه غذا جلوم بود اما چشمم تو بشقاب رافائل میگشت !!! مثل اینکه بیش از حد تابلو بازی در آوردم !!! چنگال اضافیو برداشت و در حالیکه از غذاش برمیداشت بهم گفت : ─ عزیزم ...ببین مزه ش عجیب نیست !!! یه جورایی آبرومندانه داشت سروته قضیه رو هم میاورد !!! چنگالو به سمت دهنم گرفت و منم که از خدا خواسته !!!! لبخند زد و کمی بعد تبدیل شد به یه خنده ی عمیق ... میدونستم حرکتم مثل بچه ها بود مخصوصا که چنگالو تو هوا قاپیده بودم !!! مزه ی غذاش عالی بود و از اون عالی تر صورت رافائل وقتی میخندید ... خیلی جیگر میشد !!! تو این یه ساعت اخیر چقدر قضاوت های مختلف دربارش کرده بودم ... پررو بود ولی فوق العاده هم تیز بود ... نخ رو که دادم تو هوا زد !!! پدر مکزیکی ... مادر پرتغالی ... چه سناریویی واسه خودش ساخته بود پدر سوخته !!!!

کم کم ترسم داشت میریخت ...همین باعث شد با اشتها به میز حمله کنم و در کنارش حواسم به خالی بندی های رافی هم بود ... اینکه خانوادش اول مخالف بودن ولی بعدش عاشق من شدن !!!! اینکه بابام چه شرط های سختی گذاشته بود !!! به خاطر من مسلمان شده بود !!!! خاله ش که یه کاتولیک تعصبی بود باهاش قطع رابطه کرده بود ... اینکه خانوادش عاشق عسل (دخترمون!!!!) هستن و به خاطرش میخوان بیان ایران ... اینکه آقا قهرمان چتربازیه و همچنین قایقرانی در آبهای خروشان !!! اینکه تو دوران دبیرستان 3 بار پلیس دستگیرش کرده ........... تا اینکه از بروکلی بدش میاد !!!!!!! رسما سوسن خرکیف شده بود !!! شرط میبندم منو فراموش کرده بود و شیش دونگ حواسش حول رافائل میچرخید ... منم از فرصت پیش اومده نهایت استفاده رو کردمو از شرمندگی خودم در اومدم ... کلا دیگه چیزی رو میز نبود با اینکه رافی به اندازه 5 نفر سفارش داده بود !!! برای دسر سفارش آلطریه و بستنی میوه ای داد ... بازم من نمیدونستم آلطریه چیه ولی خوشمزه بود !!!! ومن فهمیدم یه عالمه غذای جدید تو منوی این رستوران وجود داره که باید حتما امتحانشون کنم ... البته بعدا ... یه چیز مشکوک که با پر شدن شکمم به ذهنم رسید این بود که مگه قرار نبود بچه های معماری بیان اینجا!!!! البته نمیدونستم دوست دارم بیان یا نه ؟؟؟؟ فرض اینکه 50 نفر مارو با هم ببینن زیاد جالب نبود !!! ... فکر کنم اولین و آخرین بار تو زندگیم بود که حضور سوسن مفید بود ... گرچه بعدا فهمیدم خانوم همون موقع که رفت دستشویی بقیه بچه ها رو به بهونه ی اینکه رستوران کلا رزروه پیچونده تا خودش با خیال راحت به فضولیش برسه !!!با تمام شدن دسر دیگه بهونه ای برای موندن تو رستوران نمیموند ... انگار ذخیره ی خالی بندی رافی هم به تهش رسیده بود ... رو به من گفت : ─ عزیزم ... فکر میکنم تا الان عسل بیدار شده ... اگه موافقی بریم ... سوسن هم انگار با این حرف از هیپنوتیزم در اومده باشه یه دفعه از جاش پرید و گفت : ─ ای وااای ... منم دیرم شد ... بچه ها منتظرم هستن !!! تو دلم گفتم آره ارواح ....... ─ آقای گومز ، مانا جان ... مرسی بابت نهار... بسیار عالی بود ... رافی هم با لبخند بهش گفت : ─ قابل شما رو نداشت مادام ... نوش جان ... امیدوارم گوشت بشه بچسبه به دماغتون !!! سوسن درجا فریز شد ... منم به زور گاز گرفتن تمام لب و لوچه م خودمو نگه داشتم که اونجا منفجر نشم !!! دماغ سوسن عملی بود ... تراشیده ش غولی بود واسه خودش ... معلوم نبود قبلا چه لعبتی بوده !!! با تته پته گفت : منظورتون چیه آقای گومز ؟؟؟شما با خودتون چی فکر کردین ؟؟؟ ... داشت همینجوری ادامه میداد ... کاملا مشخص بود که ضربه کاری بوده و بیچاره عنان از کف داده !!!! تو دانشگاه هم هیچکی جرئت اظهار نظر سوء نداشت وگرنه با اقدامات انتقام جویانه سوسن جون روبرو میشد ... برای اینکه قضیه رو جمع کنم رو به بچه اجنبی کردم : ─ رافائل ؟؟؟؟!!!! ... این چه طرز تشکره ؟؟؟!!!!! اونم با چشمهای تعجب زده و قیافه ای شبیه بچه ها وقتی کار اشتباهی انجام میدن به من گفت : ─ اما هانی ... آخه ... مگه پدر همیشه همین رو نمیگه ؟ تته پته کردنش جالب بود !!!!!! ─ چی میگفت رافائل ؟ ─ خودش همیشه میگه دماغت چاقه ؟؟ مگه چاق شدن دماغ یعنی سلامتی هستی نمیباشد نیست ؟؟؟!!! نه خیییر ... رسما بچه قاطی کرد !!!! یه جمله گفت 8 تا فعل توش بود ... اینقدر سوسن ترسناکه که این بچه فارسی یادش رفت ؟؟؟ رو به سوسن گفتم : ─ سوسن جون تو به دل نگیر عزیزم ... رافائل هنوز تو فارسی ناشیه !!! فامیل من هم باهاش شوخی دارن ... خیلی اصطلاحات رو اشتباه بهش یاد دادن !!! و در گوشش گفتم : ─ نمیدونی تا حالا چند تا دسته گل آب داده ...یکی رو لازم داره پشت سرش خرابکاری هاشو درست کنه !!! بعد با صدای بلند ادامه دادم : ─ یه بار تو یه مسابقه اول شده بود ... موقع اهدای مدال ریئس سازمان تربیت بدنی بهش میگه خیلی عالی بودین و چار تا تعارف تیکه پاره میکنه به حساب اینکه این آقا فارسی میدونه ... رافائل هم نه میذاره نه برمیداره به رئیس میگه چشمت کف پام !!!! بندگان خدا کوپ میکنن مخصوصا که مراسم اهدای مدال پخش مستقیم هم بود !!! خلاصه رئیس زودتر از همه به هوش میاد و با خنده سروتهشو هم میاره !!! با خندیدن سوسن احساس کردم به خیر گذشت !!! گرچه نفهمیدم خنده ش ساختگی بود یا واقعی ... دم رستوران ایستاده بودیم و منتظر بودیم سوسن تاکسی بگیره و زخمتو کم کنه ... خدا خدا میکردم رافائل یه دفعه ای تریپ جنتلمن گیریش گل نکنه تعارفی بیاد و سرانجام ما به خونه خالی ختم بشه !!!! اما اونم مثل سیب زمینی ایستاده بود و منتظر بود تا سوسن جون تشریف ببرن... سوسنم که دید از ماشین مجانی خبر نیست رفت کنار خیابون و بعد عمری ما با این شازده پسر تنها شدیم البته با نظارت جاسوس نامحسوس ... سوسن به جای خیابون فوکوس کرده بود رو ما !!!! ─ خوب خانوم مانا ... امروز خیلی عالی بود ... دیدم بچه مودب شده منم زبونمو غلاف کردم و گفتم : ─ بله ... خیلی خوب بود بابت نهار ممنونم ... واقعا عالی بود ─ بهتون گفته بودم سلیقه ام حرف ندارد !!!! نه خییییر .... تا یه ذره به این رو میدی اوج میگیره!!!!!! میخواستم بگم منم اگه ننه بابای پولدار و یه کیف پرپول داشتم سلیقه م عالی میشد ... ولی چه کنیم که طرف 120 یورو خرج شیکم ما و دوتا نخودی دیگه کرده بود !!! اون سمت خیابون رو با سر نشون دادم و گفتم : ─ بهتر نیست دیگه برین ؟ ─ کجا ؟ ─ سوار اررابه تون بشین و تشریف ببرین ... ─ شما از کجا میدونید ارابه من اون سمت پارکه ؟!!! چی باید بهش میگفتم ؟؟!!! احساس کردم برای چندمین بار ضایع شدم ... ولی بیخیالش !!!! ... دیگه پوستم کلفت شده بود ... ادامه داد : ─ در ضمن ... انتظار دارین من جلوی چشمهای مشتاق و کنجکاو دوستتون زنم رو وسط خیابون ول کنم و برم سراغ یللی تللی ؟؟؟!!!! ها !!! این چی میگه ؟؟؟ ─ صبر کن آقا ... کجا میری واسه خودت ؟ اول اون دوست من نیست ... دوم من زنت نیستم ... سوم فکر کنم تا همینجاشم جنابعالی مشغول یللی تللی بودی !!! این اینجور کلمه ها رو چجوری یاد گرفته ؟؟؟ یعنی یللی تللی به انگلیسی چی میشه مثلا ؟؟؟ خندید ... اول آروم و بعدش بلند بلند ... میخواستم با مشت بزنم سیاه و کبودش کنم ... نه به خاطرحرفاش ... اگه یه خورده دیگه ادامه میداد نمیتونستم جلوی خودمو بگیرمو میپریدم تو بغلش !!! فقط تونستم با اخم نگاش کنم ... ─ خیلی خوب ... اخم نکن پیشونیت چین میفته !!! ─ یه کلمه از مادر عروس ... دوباره خندید ... خدایا این تیر نگاه نامحرم عجب دردناکه !!!! ─ دوستت رفت ─ اون دوست من نیست ─ اوکی ... دوستم رفت ... دیگه میتونی مرخص بشی هاااااا ؟؟؟!!!!!!!!!!! من تا به حال تو یه روز اینقدر ضربه فنی نشده بودم !!! دست راستشو بالا آورد و نگاش کرد ... گفتم : ─ بله ... میدونم ... از دست دادن معذورید ... میخواستم با یه پوزخند ازش بگذرم که گفت : ─ من کلا به نامحرم دست نمیدم !!!!!!!!!!! چه معنی داره هر تازه از راه رسیده ای به بدن نازنین من دست بزنه ؟؟؟!!!! بهم پشت کردو به سمت ماشینش حرکت کرد ... میخواستم یه چیزی بارش کنم اما دهنم مثل ماهی بیرون از آب افتاده فقط باز و بسته میشد ... چند قدم که دور شد برگشت و گفت : ─ راستی !!! یه خبر خوب ... تو به لیست دوست دخترهای من اضافه نشدی !!!!!!! باورم نمیشد تموم راه رو تا خونه پیاده اومده باشم ... هیچی از طولانی بودن مسیر نفهمیدم ... ساعت طرفای شیش و نیم بود ... با روشن شدن چراغ های خیابون تازه فهمیدم هوا تاریک شده ... محسن راست میگفت ... دیگه خبری از اون هوای بهاری اول صبح نبود ... انگار پاییز داشت خودشو نشون میداد ... یه سوز ناجوری هم میومد ... بدتر از همه تدابیر امنیتی بابا بود ... هر وقت چیز مشکوکی پیش میومد مجبور بودم از مسیر دیگه ای به خونه برم ... مغزم هم منو ناخودآگاه به سمت کوچه برد ... برای رفتن به خونه باید میرفتم به کوچه پشتی ...یه مسیر رو پیاده روی کنم تا برسم به پشت خونه ... در واقع از خونه پشت خونه باید میرفتم تو خونمون ... میدونستم تمام کوچه از چندین زاویه دوربین کارکذاشتن تا اگه تعقیبی صورت میگیره ظبط بشه ... اگه به میل بابا بود که من کلا باید از خونه پوششی رفت و آمد میکردم ...اما کی حوصله داشت کل کوچه رو دور بزنه ؟؟؟ بالا خره رسیدم ... رفتم تو حیاط ... حوصله خونه رو نداشتم ...دلم تاب بازی میخواست ... فقط چراغ سالن کوچیکه روشن بود ... یعنی اینکه مامان و بابا نیومدن و احتمالا حاج بابا داره اونجا قرآن میخونه ... یه بغضی تو گلوم گیر کرده بود ... مطمئن نبودم به خاطر اون جوجه اجنبی باشه ... چقد خونمونو و حیاط خوشگلشو دوست داشتم ... دلم گرفت !!!! کاش خونمون نقلی بود ولی بابا جونش هر لحظه تو خطر نبود یا مستاجر بودیم اما بابا شیمیایی نبود ... بابای یک متر و نود و پنج سانتی من با صدو ده کیلو وزن حالا تبدیل به یه مانکن هفتاد کیلویی شده بود !!!!! هر کی میدیدش احتمالا با خودش میگفت چقدر خوشتیپه !!!! ولی فقط ما میدونستیم که اون گازهای شیمیایی جهنمی روز به روز داره بابا رو آب میکنه !!! بی برو برگرد عاشقش بودم ... خیلی مرد بود ... شاید به خاطر بودن مردهایی مثل بابا و کامران و مندا در اطرافم دیگه هیچ مردی به چشمم نمیومد !!! انگار بقیه فقط ادای مرد بودن رو در میاوردن ... ای تف به اون ذاتت بچه اجنبی ... اه ...اه برای هزارمین بار به مامان حق دادم که عاشق بابا باشه ... هر زن عاقلی بود این چنین مردی رو تنها نمیذاشت ... مامان تا جهنم هم با بابا بود ... نمیدونم منم میتونم یه روز بخاطر عشقم برم زیر بمباران ؟؟؟!!!! یه روز که مامان از اون روزها برام گفته بود ازش پرسیدم : ─ مامان .... نترسیدی از جبهه .. بمباران ... اسیری ؟؟؟ ─ هم آره .. هم نه !!! من عاشق بابات بودم و هستم ... وقتی عاشق بشی همه چیز یه جور دیگه میشه برات ... عشق یه نیرویی هست که تمام معادلات عقلانی رو تحت الشعاع قرار میده ... خودت میدونی تمام خانوادم با پدرت مخالف بودن ...اصلا ما مثل هم نبودیم ... هیچ سنخیتی با هم نداشتیم ... من به خاطر محمد خانوادمو ، زندگی اشرافیمو ، تحصیلاتمو و خیلی چیزهای دیگه رو ول کردم و برگشتم ایران پریدم وسط حرفش و گفتم : ─ بالاخره نمیخواین تعریف کنین چجوری مخ بابا رو زدین ؟ ─ یه روزی واست تعریف میکنم دختره ی عجول ... ─ خوب بقیه ش ؟؟؟ ─ بقیه چی ؟؟؟ ─ چجوری نترسیدین ؟ ─ آهااا ... خوب با تمام مشکلاتی که گذرونده بودم و میدونستم که سیلی از مشکلات رو پیش رو دارم بازم رو حرف خودم ایستادم و گفتم محمد ... فقط محمد !!! خانوادم که دیدن از پس من برنمیان منو ول کردن به امید اینکه پشیمون بشم ... من اون روزا فکر میکردم چون به خاطر بابات از همه چیزم گذشتم حالا نوبت اونه که فداکاری کنه !!!! فکر میکردم من تا اینجا سهم خودمو انجام دادم ... اما بابات منو گذاشت و رفت جبهه !!! خیلی بهم بر خورد ... اصلا انتظار چنین کاری رو نداشتم ... یه جورایی سرخورده شده بودم ... حال اون روزهامو نمیتونم تو یکی دو جمله تعریف کنم ... بالاخره بعد سه ماه جنگیدن با خودم رفتم جبهه ... به خیال خودم میخواستم شرمنده ش کنم ... مامان سرشو انداخت پایین و با بغض گفت : ─ حتی میخواستم تف بندازم تو صورتش ...از خودم خجالت میکشم که یه همچین فکرایی میکردم ... بالاخره رف تازه داستان مامان به جاهای حساسش رسیده بود که کامران خان عین اجل معلق نزول اجلال فرمودند ...... ─ قندیل بستی دختر جون ... با صدای حاج بابا به خودم اومدم ... ─ سلام حاج بابا ... خوبی ؟ کی اومدی ؟ ─ سلام دخترم ... شکر ...تو چطوری ؟ اینطور که معلومه کشتی هات غرق شده !!! عزلت نشین شدی ... دماغتم که آویزوونه !!! ببین چقدر تابلو شدم که حاج بابا هم دستم میندازه ... دماغمو کشیدم بالا و گفتم : ─ چیزی نیست حاجی ... نگفتی کی اومدی ؟ بابا اینا کجان ؟ ─ محمد تماس گرفت ، گفت یه جلسه فوری پیش اومده و باید بره اصفهان ... کامران خان هم مثل اینکه نمیان !!! ازم خواست بیام تا خودش برگرده ... ─ یعنی چی کامران نمیاد ؟ ... اون که امروز تهران بود ... ─ نمیدونم ... خبر ندارم ... همینم محمد گفت ... ─ نمیدونی مامان کجاست ؟ ─ چرا ... تماس گرفتن ... گفتن مریض اورژانسی دارن ، احتمالا کارشون خیلی طول میکشه حالا هم پاشو بقیه بازجوییتو داخل انجام بده ... شام هم لازانیا درست کردم ... فقط بخاطر تو ... همه تو این خونه همه فن حریف بودن الا من !!! حتی حاج بابا ... مثلا باغبون بود ... حقا که تو کارش هم استاد بود ... اما دسپختش هم در حد یه سرآشپز بین المللی بود !!! از وقتی کوچولو بودم با ما بود ... بعضی از کارهای خونه رو هم انجام میداد ... بابا خیلی واسش احترام قائل بود ... همینم باعث شده بود که ما خود به خود احترامشو حفظ کنیم ... یه جورایی عضو خانوادمون شده بود ... با اینکه خودش خونه داشت اما بابا یه اتاق تو طبقه همکف بهش داده بود تا تو رفت و آمد نباشه ... اوایل فقط برای استراحت ازش استفاده میکرد اما بعد از اینکه بچه هاش ازدواج کردن و تنها شد بیشتر پیشمون میموند ... مسئولیت رسیدگی به حیاط چند تا خونه دیگه هم بر عهده اش بود هرچند با پولی که بابا بهش میداد دیگه نیاز مالی نداشت ... عشق طبیعت بود ... مواقعی که بابا ماموریت بود میومد تا ما تنها نباشیم ... وقتی بابا بهش اعتماد داشت یعنی طرف آدم حسابیه ... کم کم اعتماد ما هم جلب شد ... یه جورایی واسه من پدربزرگ بود ... چیزی که هیچ وقت نداشتم ... رابطه کامران و مندا با حاج بابا قوی تر بود ... باهاشون کشتی کار میکرد ... مثل اینکه جوونیاش کشتی گیر بود ... با هم میرفتن کوهنوردی و شنا ... حاج بابا به من و مندا شنا یاد داد ... اونم یه روزه !!!! تنها کار مفیدی که تو این چند سال ازش یاد گرفتم !!! دوست داشتم بابا بهم یاد میداد ولی امکانش نبود ... با شونه های افتاده به سمت خونه راه افتادم ... چه نقشه هایی که واسه امشب نداشتم ... بعد حدود پنج ماه کامران اومده بود ... میخواستم جشن بگیرم ... چیز کیک درست کنم ... بابا و کامران همیشه سر چیز کیک با هم دعوا داشتن ... هربار کلی میخندیدیم ... چی فکر میکردم ، چی شد !!!!! هر کدوممون یه وری شوت شدیم ... شایدم خیلی بد نشد ... بعد قضیه نهار و ماراتون پیاده روی دیگه جون جشن رو نداشتم ...************************************************** ****** سومین باریه که آب وان سرد شده و دارم گرمش میکنم ... عادت دیرینه م بود ... هروقت حالم گرفته بود میچپیدم تو وان ... به حاج بابا گفته بودم که برای شام منتظر مامان میمونم ... اونم خوابید ... شام نمیخورد !!! فقط یک سیب !!! این رژیم سفت و سختش منو کشته بود !!! بالاخره از حموم دل کندم ...نمازمو خوندم ... ساعت یه ربع به یازده شده بود ... دیگه واقعا حوصله م سر رفته بود ... حالت کسی رو داشتم که دوران نقاهت بیماری رو میگذرونه ... دلم برای مندا تنگ شده بود ... بی معرفت سراغی ازم نمیگرفت ... انگار نه انگار یه خواهری داره ... رفتم تو اتاقش ... تمام دیوار روبروی تختش پر بود از عکسهای خانوادگیمون ، کتابخونه ش مثل همیشه بود !!! شلخته پلخته و به معنای تمام نامنظم ... هیچ ترتیبی نداشت ... یه دفعه ای میدیدی وسط کتابهای تخصصی زبان اصلیش یه مجله ی گل آقا در میومد !!! به هیچ کس هم اجازه نمیداد به وسایلش دست بزنه ... وقتی اتاقش مرتب میشد همه چیو گم میکرد ... نظم مندا تو نامنظمیش بود ... هنوزم نقاشی ای رو که با دستامون رو دیوار کشیده بودیم سرجاش بود ... نذاشت وقت رنگ کردن اتاق پاکش کنن ... نگاهمو به دیوار خاطرات دوختم ... از هر دوره ای توش یه عکس بود ... وقتی بچه قنداقی بودم و تو بغلش خوابیده بودم و مندا با یه لبخند گل و گشاد به دوربین نگاه میکرد ... چتری هاش تو چشماش ریخته بود و قیافشو شیطون کرده بود ... کنار دریا بودیم ... منو مندا بابارو تو ماسه دفن کرده بودیم ... فقط سرش بیرون بود ... رو شکمش نشستیم و داشتیم بلال هامونو گاز میزدیم ... چهار نفری زیر آبشار ایستاده بودیم ... کاملا مشخص بود که از سرما دندونامون بهم میخوره ... لب هامون کج و معوج افتاده بود ... خنده دارترین قسمتش لباس کامران بود ... یه شلوارک نارنجی گشاد گل منگلی با کت مشکی!!!!!!!!!! این یکی رو خیلی دوست داشتم ... بابا سفت مامانو بغل کرده بود... من و مندا تمام صورت مامانو با تمشک بنفش کردیم!!!! از یادآوری خاطرات گذشته لبخند رو لبم اومد ... مندای نامرد ... در گنجه لباسشو باز کردم ... عطر تنش تو فضا شناور شد ... یکی از بلیزهاشو برداشتم و پوشیدم ... تو تنم زار میزد ... گیتارش کنج گنجه افتاده بود ... اونو از کاورش در آوردم و بغل کردم .... بوسیدمش ... چقد اینو دوست داشت ... اصلا درکش نمیکردم واسه چی این برنامه ریاضت نفسانی رو واسه خودش راه انداخته ... چقد مامان سعی کرد جلوی رفتنشو بگیره ... چقدر به خاطرش زار زدم !!!!!!... اما مثل همیشه بازم تونست حرف خودشو به کرسی بنشونه ... رفت و هیچ کدوم از وسایلی که دوستشون داشت با خودش نبرد ... اتاق مندا و کامران کنار هم بود و توسط گنجه ی بزرگی که اندازه یه اتاق بود از هم جدا میشد ... گنجه رو بین خودشون تقسیم کرده بودن ولی اتاقاشون با یه در از توی گنجه به هم راه داشت ... همیشه به اونا به خاطر داشتن این گنجه حسودیم میشد ... به قول مندا تایتانیک بود ... هرچی توش میریختی پر نمیشد ... ولی مزیت اتاق من به سرویس خصوصیش بود ... دستور بابا بود که این اتاق مال من باشه ... تو بچگی حالیم نبود ولی الان میفهمیدم که حریم خصوصی و استقلال کامل واسه یه دختر خیلی مهمه... از تو گنجه به اتاق کامران رفتم ... کامران با اینکه تو 3تا خونه اتاق داشت ولی از وسایل شخصی و لباس کم نمی آورد!!!! اونم صدقه سر دوست دخترهای رنگارنگش بود ... ایدئولوژیش در مورد دوست دختر این بود که یه اپسیلون باشه ولی اینترنشنال باشه ... البته چندتا اپسیلون رو mp3کرده بود ... از کلاه مکزیکی و چوب بیسبال بگیر تا گرامافون و صفحات موسیقی نایاب !!!! من نمیدونم چرا بابا بهش چیزی نمیگفت !!!! ... هروقت با یه وسیله جدید میومد خونه رو به بابا میگفت : ─ قربون اون چشمهای خوشگلت برم من !!!! اونجوری نگام نکن دیگه دلم میشکنه ... آخه من چیکار کنم خدا منو جیگر خلق کرده ... اصلا به من چه دخترای مردم عقل تو کلشون نیست؟؟!!! ای بابا... این چه وضعیه ؟؟؟!!! پدر بدبخت میره صبح سحر تا بوق سگ عرق میریزه ...اون وقت این چش سفیدای جیز جیگر زده میرن خرج این جوجه ژیگولای پاپتی میکنن !!!! بعدش با لحن زنونه ادامه میداد : ─ وای محمد جون میبینی تو رو خدا چه دور و زمونه ای شده ؟؟؟ ایییششششش ... خدا به دور ... و همون طور غرغر کنان صحنه ی وقوع جرم رو ترک میکرد !!!! وسایل اتاق کامران همگی پیشکش های همون چش سفیدای جیز جیگر زده بود !!!! به جز یه عکس سه نفره از خودش و من و مندا ... مال زمانی بود که دندون های شیریم یکی بود یکی نبود شده بود و وقتی میخندیدم خیلی زشت میشد ... خوب یادمه اون روز تو مدرسه مهدیه کازرونی که گنده لات مدرسه بود و یه پدرکشتگی ذاتی هم با من داشت جلوی همه مسخره م کرد ... اونقدر ناراحت شده بودم که همون لحظه بدون برداشتن کیف و کتابهام از مدرسه فرار کردم و رفتم خونه ... مامان و بابا توسط مدیر خبردار شده بودن ... تمام سعیشون برای آروم کردن من نتیجه نداد و بدتر از همه اینکه پامو کرده بودم تو یه کفش که من دیگه مدرسه نمیرم !!! توی اتاقم مشغول گریه بودم که کامران و مندا وارد شدن ... دماغمو کشیدم بالا و نگاشون کردم ..... دوتاییشون شروع کردن به خندیدن !!!!!!!!! ... صحنه ای که میدیدم واقعا خنده دار بود ... دندوناشونو با ماژیک یکی در میون سیاه کرده بودن ... قیافه هاشون شبیه تام شده بود ، وقتی اون سگه با مشت زده بود تو صورتش ... خندم گرفت ...اونا هم همینطور ... اون قدر خندیدیم که نفس کم آوردیم ... بعدش این عکسو گرفتیم ... من وسط بودم و سه تائیمون لبخند ژکوند زده بودیم .... بگذریم که پاک کردن دندوناشون مصیبتی شده بود ... آخه با ماژیک وایت برد سیاه کرده بودن !!! و مجبور شدن سه روز با ماسک برن بیرون !!!! با ویبره گوشیم به خودم اومدم ... شمارش یه 77 بود با کلی صفر!!!! جواب دادم ... کامران بود : ─ سلام فینگیلی ─ علیک سلام ─ خوبی ؟ کجایی ؟ ─ خونه دوست پسرم !!!!! ─ نه بابا !!! تو از این عرضه هام داشتی؟؟؟ امیدوار شدم جون تو ─ جون خودت ... اگه کار داری زودتر بگو وگرنه قطع کنم !!! خیلی کار دارم ... به طرف در حرکت کردم اما یه دفعه ای پام به رو فرشی گیر کرد و افتادم روی یه عروسک گاو خپلو و در نتیجه صدای ما...مای گاوه بلند شد ... ─ ااااا ... تو توی اتاق من چیکار میکنی ؟ با اجازه کی رفتی اونجا ؟ ─ چی میگی تو ؟ ─ انکار نکن !!! خودم شنیدم ... صدای مومبو بود ... لوسی جون بهم داده بودش ... نی نی خیکی منو چیکارش کردی هاااا؟؟؟؟ میدونستم انکار فایده نداره ... گوشهاش مثل رادار بود !!!! اگه جلوی فرمایشاتشو نمیگرفتم تا فردا در باره ی لوسی جون و فضایلش میخواست سخنرانی کنه !!!!! ─ هااا ...چیه ؟؟؟ دلم خواست ... اومدم چهار تا از این وسایلتو ناکار کنم دلم خنک شه ... حرفیه ؟؟؟ ─ یالا... زود باش از اتاق من برو بیرون ... نمیخوام اتاقم بوی گوسفند بگیره !!!! ─ خیلی بی تربیتی ... گوسفند منم یا تو ؟؟؟ کی بود امروز منو چهار ساعت مچل خودش کرده بود ؟؟؟ ─ بمیرم برات خواهر !!! چقدرم که تو مچل شدی ؟؟

حالا از مچله خوشت اومد؟؟؟!!!! یعنی منو دیده بود ؟؟؟ ─ منظورت چیه ؟ ت ... تو ... تو کجا بودی ؟ ─ دقیقا ور دل جنابعالی !!!!! ─ .................. (سکوت!!! ) ─ هاااا ؟؟؟ چیه ؟ انتظار داشتی بیام یقه مو جر بدم ، قمه کشی راه بندازم ؟؟ ─ دروغ میگی !!! پس چرا من ندیدمت ؟؟؟ ─ نابغه !!! تو پشت به در نشسته بودی ؟ چطوری میخواستی ببینی ؟ ─ ............. ─ هااااا !!!! لال شدی ؟؟؟ ......... راستش اول بهت امیدوار شدم ولی سه سوت فهمیدم که هنوز همون پخمه ای که بودی هستی ؟؟؟ ─ چیکار باید میکردم ؟ نکنه انتظار داشتی باهاش تانگو میرقصیدم ؟؟؟ ─ وایییییی....زبونتو گاز بگیر دختره ی چش سفید !!! چه بی حیا شدن بچه های این دور و زمون !!! خدا مرگم بده از دست تو دختره ی خیره سر خلاص بشم !!! همیشه همینطور بود... در بدترین شرایط با چهار تا چرت و پرت آتیش عصبانیتمو خاموش میکرد ... اگه نزدیکم بود که کارش آسون تر بود !!!! دو تا فوت میکرد تو گوشم و منم ناخودآگاه میخندیدم ... انگار این یه قرارداد نانوشته بین ما بود !!!!! خندیدم .... گفت : ─ هنوز یه نهار طلب من هستااااا!!!!! فراموش نکردم !!! ─ باشه شیکمو ... من سر قولم هستم ... راستی کی میای خونه ؟ ─ فعلا نمیشه ... نمیدونم کی میشه ... ماموریت بهم خورده ... ─ اما تو الان پنج ماهه که مرخصی نداشتی !!! خندید و با شیطنت گفت : ─ تو از کجا میدونی نداشتم !!! ─ هومممم ... یعنی مرخصی داشتی و نیومدی ؟؟؟ نگفتی چقد دلم برات تنگ میشه ؟ اصلا با خودت فکر نکردی شاید این دل صاحب مرده ی من شورتو بزنه ؟؟؟!!!!! ─ میام عشقم ... در اولین فرصت میام ... ─ برای پروژه ی من میرسی ؟ ─ پس دردت پروژت بود ؟؟؟ ... قضیه دل و اشک و آه منتفیه ؟!!! اصلا دوست نداشتم فکر کنه حضورشو به خاطر کارم میخوام ... من دوستش داشتم ... دیوانه وار !!! ─ نه به خدا !!! راست میگم ...خودت میدونی ...بخدا .... بغضم گرفت ... یه لحظه به خودم شک کردم !!! نکنه یه زالو شده بودم !!! میدونستم رضایت بابا به حضور من تو وسط کویر بستگی مستقیم به حضور کامران داره ... مطمئنا بابا دخترشو تک و تنها نمیفرستاد وسط بیابون ... ─ کامران من... من ... نمیتونستم چیزی بگم ... فقط امیدوار بودم کامران همون فکری رو نکرده باشه که من درباره ی خودم کردم ─ هی .... آروم باش بچه !!! میدونم اگه بگم بمیر ، میمیری !!!! تو عاشقمی ... مگه نه ؟!!! ─ آره ... ─ میدونستم !!!! مگه کسی هم هست که عاشق من نباشه !!! خندم گرفت از این همه پررویی ─ نگران پروژت هم نباش ... خودم یه کاریش میکنم ... حالا باید با حاجی صحبت کنم ببینم چی میشه ... تو همین لحظه یه عالمه صدای بوم بوم و موزیک اومد و قطع شد و بعدش صدای عشوه ای یه دختر : ─ شهاب جون ... عزیزم ...نمی هوای بیای ؟ بچه ها خیلی وقته منتظرن ؟ کامران : چرا عزیزم الان میام ...یه لحظه فقط !!! رفته بود مهمونی پریان به من میگفت ماموریت !!!! گفتم : ─ خدا خوب ضایت کرد کامران خان !!!! گفت : ─ گوش کن مامان بزرگ ... یه لحظه !!! آره بابا ...آره ...ببین مامانی ...الان اون قرص سبزه رو باید بخوری ...بخور و برو راحت بخواب ...میدونی کجاست که ؟؟؟ آره ... تو همون کاسه سفالی آبیه س ... یه دونه بخور ... فقط مامانی ... قبل خواب حتما دندوناتو در بیار !!!! باشه ؟؟؟ ...یادت نره !!!! آی قربون مامانی قشنگم برم من!!!!! کثافت تو این شرایط هم دست از لودگی برنمیداشت !!! قرص سبزه قرص روانکاو بود !!! یکیش فیلو از پا مینداخت !!! تا صبح باید توی دستشویی اتراق میکردی ... منظورش این بود : وضعیتم ریده س !!!! گیر نده ... اینا فکمو سرویس کردن(کنایه از درآوردن دندان مصنوعی) بعد یه عمر گدایی شب جمعه رو خوب میشناختیم !!!!!!!!!!!! گشنه م شده بود ... رفتم تا ترتیب شامو بدم ...رو پله ها بودم که متوجه تور چراغ قوه تو حال شدم ... یعنی مامان اومده بود و من متوجه نشده بودم ؟؟؟ برگشتم و از پنجره حیاط رو نگاه کردم ...ماشین مامان نبود ... تازه ... مامان چرا باید با چراغ قوه میومد داخل ؟؟؟!!! برق ساختمون که وصل بود ... اسپری فلفلمو برداشتمو آروم رفتم طبقه پایین ... باید میرفتم پیش حاج بابا ... خبری نبود ... جلوی آشپزخونه رسیده بودم که یه دفعه سینه به سینه یه مرد شدم !!! ... سینه به سینه که چه عرض کنم !!!!! قد من تا بازوش بود !!! میخواستم در برم که محکم منو گرفت و قبل از اینکه بتونم جیغ بزنم دستشو رو دهنم گذاشت .... نور لامپ تو چشمم بود ... حالت گنگی داشتم ... چند لحظه ای طول کشید تا موقعیتم رو بشناسم ... رو کاناپه توی حال دراز کشیده بودم و ماسک اکسیژن رو صورتم بود ... معلوم بود بازم حالم بهم خورده ... خواستم بلند شم که بابا دستش رو شونم گذاشت ... کنارم نشست و سرم رو روی پاهاش گذاشت ... ─ احوال دختر کوچولوی شجاع من چطوره ؟ ماسک رو برداشتم ... ─ شجاع ؟؟؟ بابایی من در حد مرگ ترسیدم !!! شما بودی با چراغ قوه تو حال گشت میزدی ؟ ─ بله خانومم ... ─ چرا بابایی ؟؟ چرا مثل دزدها اومدی تو ؟؟؟ اصلا مگه شما نرفته بودین اصفهان ؟ ─ چرا ...رفته بودم ... بعدشم ... ما اینجا یه دختر کوچولو داریم که عادت داره رو کاناپه بخوابه ... نمیخواستم بیدارش کنم ... ─ ولی من بیدار بودم ... ─ لامپ اتاقت خاموش بود ... پایینم که کلا خاموش بود ... راست میگفت ... هیچ لامپی روشن نبود ... هرکی بود فکر میکرد همه خوابن !!! ─ تو اتاق کامران بودم ... شما کی اومدین ؟ چجوری برگشتین اصلا ؟ ─ جلسه مون خوب پیش رفت و زود تموم شد ... من و چندتا از فرماندهان دیگه با یه هواپیمای باربری برگشتیم ... منو کشید تو بغلش و سرمو زیر چونه ش قرار داد ─ باز تو خودتو گربه شور کردی ؟ ─ بابایی ؟؟؟!!! ─ آخه موهات بوی شامپو بدن میده !!! موهامو نشسته بودم ... فقط چند بار سرمو تو آب وان فرو کرده بودم ... ─ بابایی شام خوردی ؟ ─ نه ... نهارم نخوردم ... روز پرکاری داشتم ... ─ حاج بابا شام درست کرده ... لازانیا !!!!! ─ دیگه باید شوهرش بدم !!! اینجا بمونه فنا میشه !!! ─ خانوم حاج بابا چجوری فوت شد ؟ نگاه عمیقی بهم کرد و خیلی آروم گفت : ─ فوت نشده ... ازش جدا شده !!! ─ هاااا؟؟؟!!! من فکر میکردم فوت شده ─ مهم نیست ... یه موقع در باره ی این موضوع ازش سوالی نپرسی !!! نمیخوام آرامشش بهم بخوره ... ─ باشه ولی چجوری آخه ؟؟؟ ─ دیگه به این موضوع فکر نکن ... هیچ وقت !!! شامو گرم کردم و میزو چیدم ... بابا هم دوش گرفت و بعد تعویض لباس اومد سر میز ... تازه شروع کرده بودیم که مامانم رسید ...**********اگه بابا شونه ی مامان رو نگرفته بود مطمئنا با کله میرفت تو بشقابش ... معلوم بود خیلی خسته ست ... شل و ول سر میز نشسته بود ... بابا هرچند لقمه یه بار با چنگال غذا تو دهنش میذاشت ... هربار با این کار انگار مامان از خواب میپرید ... ─ سارا جان ... اگه خسته ای برو بخواب ... مامان به زور سرشو بالا آورد و با چشم های نیمه باز گفت : ─ نه ... دلم چایی میخواد ... یه لیوان چای داغ ... گفتم من میذارم و سریع بلند شدم****** بخار لیوان چایی که تو دستم بود صورتم رو گرم کرده بود ... مامان رو کاناپه خوابش برده بود ... سرش از گردنش آویزوون بود ... و لیوان چاییش دست نخورده رو میز بود ... بابا با لبخند عمیقی مامانو تماشا میکرد ... شرط میبندم چیزی از طعم و حتی داغیش نفهمیده بود ... پامو دراز کردم و با انگشتم زدم به زانوش ... به خودش اومد ... لیوانشو رو میز گذاشت و گفت : ─ دستت درد نکنه ... خیلی چسبید ... شب بخیر ... آروم مامانو بغل کرد و به سمت اتاقشون رفت ... سوت کشداری زدم ... برگشت سمتم ... یه چشمک بهش زدمو خندیدم ... ─ یه خورده مارو تحویل بگیر آقا خوشگله !!! ─ ببخشید خانوم ... یه چند سالی دیر رسیدی !!! این آقا خوشگله صاحاب داره !!! خندیدم ... ─ فایده نداره خانوم ... ما گول نمی خوریم ... بعد لحنش نیمه شوخی شد و گفت : ─ چشتو درویش کن خانوم ... باید مرد خودتو پیدا کنی ... ما رفتیم ... دوئیدم سمتش و جلوتر ازش دوتا پله رو رفتم بالا ... صورت مامان به سینه ش چسبیده بود ... شونه مامان و پیشونی بابا رو بوسیدم یه چشمک بهش زدم و دوئیدم سمت اتاقم ... هر کاری میکردم خوابم نمیبرد ... فقط غلت میزدم ... عجیب بود ... قاعدتا با اون همه پیاده روی و حموم طولانی الان باید بیهوش میشدم !!!! شکمم که سیر بود !!! ─ پس من چه مرگمه ؟؟؟!!! امروز عجب روزی بود !!! حالا چی میشه ؟؟؟ اگه کامران نتونه باهام بیاد !!! بابا عمرا بذاره من پامو از تهران بذارم بیرون ... مجبورم تمام ایده هامو خاک کنم ... حیفه !!! کلی طرح تو ذهنمه ... دیگه با خودتم آرره؟؟؟ نصف بیشترش مال کامرانه !!! وقتی اون کاروانسرای مخروبه رو دید چشماش برق زد !!! ─ ببین مانا !!! اینجا اگه مرمت بشه چی میشه ؟؟؟ حیفه به خدا ... این قسمتش میشه مهمانسرا ...اون قسمت پارکینگ .... اون آب انبار هم میشه رستورانش کرد ... باید یه پمپ بنزین و پمپ گاز هم درست بشه ...اگه این قنات احیا بشه میدونی چه استفاده هایی میشه ازش کرد ؟؟؟ این خارجکی ها عاشق قدم زدن تو عمق تاریخن ... فرض کن ده ها متر زیر زمین قدم بزنید .... اصلا میشه یه کمپ کویر نوردی هم اینجا تاسیس کرد ... یه پایگاه نجوم شناسی هم بغلش ... فکر کنم اینجاها بهترین نقطه ی جغرافیای باشه واسه این کار ... چه پولی میشه درآورد ... چه تبلیغاتی واسه کشور میشه ؟؟؟ حتی میشه یه مسابقه رالی برگزار کرد ... مثلا این فاصله پاریس تا داکار چی داره که ما تو مملکت خودمون نداریم ؟؟؟ اگه این کارها بشه این جاده قدیمی هم دوباره احیا میشه ... اگه فقط یه پول قلمبه داشتم !!!! همینجوری واسه خودش حرف میزد و نقشه میکشید و من تو اون لحظه فقط به حرفهای همسر دکتر حقانی فکر میکردم و به اینکه با این ایده ها چه پایان نامه ای میشه ساخت !!!! ─ ماناااااااااااااااااااااا ا!!!!!!!!!!!! ─ هان !!! چیه ؟ چرا داد میزنی ؟ ─ نمیخوای بشنوی بگو من اینقد فک نزنم ... نامحرم صدامو میشنوه !!! ─ برو بابا تو هم ... نامحرم کجا بود وسط بیابون ─ همینه دیگه !!! چشم بصیرت نداری ... ظاهر بینی ... ─ حالا کجان این نامحرم ها ؟ کوش ؟ ─ اولا به تو ربطی نداره دختره ی هییززز!!! مگه خودت ناموس نداری ؟؟؟ بعدشم تو اون آب انباره هستن !!!!!!! ─ راست میگی ؟؟؟ ─ هوووی .. کجا ؟؟؟ فکر نکنم دیدنشون جز کابوس های شبانه چیزی واسه تو داشته باشه !!! ─ چرا ؟؟ مگه چیه ؟ ─ آخه جنسیت پری های کویری با پری های دریایی فرق میکنه !!!! و اینکه اونا همون 2 تا تیکه ی دریایی هارو هم نمیپوشن !!!!!!!!!! از خجالت تا بناگوشم سرخ شد !!!! ─ ای جونممم!!!! بیا بغلم ... ─ ..... ─ بیا بریم ، هنوز یه جای کشف نشده باقی مونده ─ کجا ؟ ─ خونه کدخدا !!!!! ─ راستی ؟؟!!! این نزدیکی ها ده هست ... ─ آره ... مثل اینکه ─ از کجا میدونی ؟تو نقشه که چیزی نیست !!! ─ خبرگزاری پریان داف کویر !!!!!!!!!!!!!!!!! ─ کامررراان !!!!باز چه نقشه ای تو سرته !!!! ─ هیچی بابا ... مثل اینکه تو یه کم گرمازده شدی ... آخه همچین قرمز کردی !!!!(علنا داشت به روم میاورد) داریم میریم این دختر کدخدا یه نیگا به تو بندازه ... شنیدم طبیب دلهای بیماره !!! ─ به من نیگا بندازه یا به تو ؟؟؟ ─ من و تو نداریم عشششقم !!!!─ مانااااا ..... مانا .... بلند شو دیگه لنگ ظهر شد !!! ─ سلام مامان ... ساعت چنده مگه ؟ ─ علیک سلام ... یه ربع به یازدهه سریع تو جام نشستم ─ واقعاااااا ؟ من چرا اینقدر خوابیدم ؟ ─ تو رو نمیدونم ولی من خیلی خسته بودم ... مانا تمام بدنم درد میکنه ... شیش ساعت تو اتاق عمل سرپا بودم ... میخوام برم استخر و سونا ... تو هم میای ؟ خودمم بدنم کوفته بود ─ آره مامان ... عالیه ... ─ پس بجنب ... 5 دقیقه وقت داری آماده بشی ... منم میرم چند تا لقمه درست کنم تو راه بخوری ... بعد استخر میریم نهار ...*****************واقعا آب عجب نعمتیه !!!! انگار تمام خستگیمو شسته !!! گرمای سونا حالت سستی شیرینی رو به وجود اورده بود ... با تمام وجود داشتم ازش لذت میبردم ... ─ مانا بهتره بری بیرون ... میترسم این سونا باعث بشه تنگی نفست برگرده ... ─ نه مامانی ... خوبم ... خیلی هم راحتم .... مامااااااااااانننن... ─ جانم ─ میگم تو بیشتر بابا رو دوست داری یا بابا تورو ؟؟؟!!! ─ چی شده ؟؟؟ یه دفعه پریدی سر این موضوع ؟ ─ هیچی ... آخه میدونی چیه !!! یعنیییی... نمیدونم دیگه !!! واسم سواله !!! آخه بابا تو رو یه جور دیگه نگاه میکنه .... چشماش خیلی مهربون میشه ... یه جوریه که با هیچکی دیگه نیست !!! ─ میدونی مانا ... اولین باری که دیدمش صلابش منو جذب کرد ... زنها هرچه قدرم که قوی باشن بازم به دنبال مردی میگردن که تکیه گاه باشه ... بشه بهش اعتماد کرد ... یکی که مطمئن باشی تحت هیچ شرایطی تنهات نمیذاره ... بابات جزء آدمهایی که اقتدار رو میشه از چشمهاش خوند ... انگار ساخته شده بود برای فرمانده بودن ... خوی نظامی گری داشت ... البته اون موقع که باهاش آشنا شدم نظامی نبود !!! دانشجو بود ... شیک و آراسته ... اگه میون یه لشکر آدم هم بود بازم جلب توجه میکرد !!! ─ بابا خارج از کشور دانشجو بود ؟؟؟؟ ─ اون زمان نه ... دانشجوی دانشگاه تهران بود ─ پس شما اومده بودین ایران ؟ ─ اوهوم ... من نازپرورده بودم ... همیشه مواظبم بودن ... عادت داشتم به بهترین امکانات ... عادت کرده بودم که تمام خواسته هام اجابت بشه ... پدر من با اینکه در ایران نبود اما تمامی اخبار کشور رو لحظه به لحظه دنبال میکرد ... بیشتر از نصف ثروت پدرم در ایران سرمایه گذاری شده بود ... پدرم نه طاغوتی بود نه انقلابی ... سیاست خاص خودشو داشت ... شرافتمند بود ... هیچ وقت یادم نمیاد که کارمنداش ازش ناراضی بوده باشن ... اون سال هم به خاطر بررسی حساب ها و سرکشی به املاک میخواست به ایران بیاد ... من چند باری در بچگی به ایران اومده بودم اما از هشت سالگی دیگه نرفته بودم ... در واقع خاطره ای از کشورم نداشتم ... همین باعث کنجکاوی و اصرار بیش از حد من شده بود ... جفت پامو کرده بودم تو یک کفش که منم باید با پدر برم ... چند وقت بعد قرار بود مراسم انتخاب دختر شایسته ایران در هتل هیلتون برگزار بشه ... تو اون سن و سال اینجور چیزها برای من اهمیت زیادی داشت ... 17 ساله بودم و سرشار از رویا !!!!! ─ میخواستین تو مسابقه شرکت کنین؟ ─ نه !!!... میخواستم برم دور فینال رو از نزدیک ببینم ... و بالاخره هم موفق شدم و با پدرم و الیزا خدمتکار مخصوصم به ایران اومدم ─ خدمتکار داشتین یعنی ؟؟؟ اونم مخصوص خودتون ؟ اینقدر پولدار بودین ؟ ─ آره ... خدمتکار داشتن جزء قوانین پدرم بود !!!! علاوه بر 4 تا خدمتکار دوتا آشپز و یه راننده داشتیم !!! ─ وای !!!! اصلا فکرشم نمیکردم اینجوری بوده باشه ...مام .... یه دفعه ای خانوم صالحی (مسئول مجموعه ) پرید تو و گفت : ─ خانوم دکتر لطفا یه لحظه بیاین ... یکی از مراجعین حالش بهم خورده !!!************************* 45 دقیقه ای بود که توی ماشین و بیرون اورژانس نشسته بودم منتظرمامان ... دلم از گرسنگی ضعف میرفت ... کم کم سرگیجه هم داشت بهش اضافه میشد ... تلفنم زنگ زد ─ بله ... بفرمایید ؟ ─ سلام مانا جون ...یاسمن هستم عزیزم ─

سلام یاسمن جان ... خوبی ؟ ─ مرسی ... ممنون ... مانا جان غرض از مزاحمت ، راستش بچه های گروه قصد دارن جمعه دور هم جمع بشن واسه خداحافظی و عکس و اینجور چیزا ... میخواستم بگم اگه مایلی تو هم بیا ... خوشحال میشیم ─ وا ؟؟؟ مگه شما دیروز جمع نشده بودین ؟ ─ نه ... مگه خبر نداری ؟ مثل اینکه رستوران رزرو بوده !!!!!!!!!!!! با خودم گفتم دروغ که کنتور نمیندازه !!!! حناق نیست که بچسبه ول نکنه !!!! ─ مانا جان من آدرسو بهت اس ام اس میکنم ...بیا ... خوش میگذره ─ ببینم چی میشه حالا ... ─ راستش مانا ... خوب ...یعنی خوب چطور بگم ... ─ چرا من من میکنی یاسمن ... بگو ... چی میخوای بگی ؟ ─ خوب بچه ها با دوستاشون و همسرهاشون میان ... تو هم اگه تونستی با همسرت بیا!!!!!!!!!!!!!!!!خوشحال میشیم ... حیف که بچه ی خوبی بود وگرنه !!!!!!!!!!!!! ... تف به ذاتت سوسن ... بذار یه خورده سرکار باشن ...فوقش میگم نتونست بیاد دیگه .... بخواب تو آب نمک سوسن جووون ─ باشه عزیزم ... بهش میگم ... حتما خوشحال میشه ─ مرسی عزیزم ... دختر گلت رو ببوس نه !!!! مثل اینکه سوسن جون هیچی رو از قلم ننداخته بود !!! ─ باشه عزیزم ...جمعه میبینمت سه ساعت به کمد لباسم نگاه کردم .. آخرشم به نتیجه ای نرسیدم ... آخه من که اینارو غیر از دانشگاه جای دیگه ندیده بودم ... معلوم نیست اصلا این دور همی چجوریه ؟ ─ ولش کن ... ساده میرم بهتره ... داشتم میرفتم که دوش بگیرم کامران زنگ زد : ─ ننه ت گفت مثل اینکه بعد قرن ها قراره یه تحولی تو روابط اجتماعی جنابعالی رخ بده !!! ─ سلام کامران خان ... احوال شما؟ ─ اوا ببخشید آبجی روم سیاه ... صداشو صاف کرد و ادامه داد : ─ سلام دخترم ... خوب هستید ؟ ابوی و والده ی گرامی خوب هستند انشاالله ؟ ─ هیچ معلومه تو کجایی خورزو خان ؟ این ماموریت رفتن های جنابعالی نمیخواد تموم بشه ؟ ─ نوچ !!!! ─ آخه من چیکار کنم ؟ اون از مندا که همه چیو ول کرده گذاشته رفته ... اینم از تو که میای سک سک میکنی میری ؟ بابا ما پنج ماهه همدیگه رو ندیدیم !!! یعنی تو به اندازه یه شام خوردن وقت نداری واسه خانوادت ؟ ─ چیکار کنم ؟ مگه این اراذل و اوباش یه لحظه بیکار میشینن ؟؟؟ ─ اونا هم بیکار بشینن تو ول نمیکنی.... اصلا بیخیال ... ببینم این ننه من غیراز گزارش دادن به تو کار دیگه ای نداره ؟ ─ صلاحتو میخواد خره !!!! آخه من اگه حواسم به تو نباشه که اوضاع خیت میشه !!! حالا ببینم چی میخوای بپوشی ؟ اصلا کجا هست اون جشن وامونده ؟ ─ جاده چالوس ... نمیدونم ... یه چی میپوشم دیگه ─ خونه خالی نباشه !!! من حوصله ی کلانتری و دادگاه پاسگاه ندارماااا ... ─ نه ... یه رستورانه توی یه باغ ... بیست دقیقه تا کرج فاصله داره ─ نگفتی چی میپوشی ؟ به جون خودم اگه مثل گوسفند بلند شی بری خودم میکشمت !!! ─ لازم شد مثل گوسفندها برم شاید شما رو زیارت کردیم ... ─ آخه گوساله !!! من اون همه مایه نذاشتم ، اون همه سلیقه به خرج ندادم ، اون همه خرید نکردم که تو بذاریشون تو کمد سال تا سال استفاده نکنی !!! ─ آخه من نمیدونم جو اونجا چطوره ؟ مثل اینکه باغ و کلا اجاره کردن ... اینجوری از حالت عمومی بودن در میاد خوب !!! ─ مثل اینکه این بچه های شما پولدارن هاااا ... همراه نمیخوای ؟ میخواستم بگم دارم با شوهرم میرم ولی گفتم : ─ مردم با دوست پسرشونو نامزدشون میان ... من با تو برم بگم چی ؟؟؟!!!! نمیگن آخه چرا بابا بزرگتو آوردی ؟ ─ غلط کردن !!! دهنشونو گل میگیرم ... مگه من همش همش چند سالمه ؟؟؟ همینجوریش روزی صدتا خواستگارو ندیده رد میکنم !!! هییییی.... بسوزه پدر انجام وظیفه !!! اگه این وجدانم اجازه میداد میومدم ببینم کی از من سرتره ؟؟؟ ─ خوب به سلامتی !!! حالا این یکی چجوریه ؟ چی داره که اینطور حس انجام وظیفه ت گل کرده ؟ ─ وای نمیدونی مانا !!!! به جون تو با همه فرق داره ... خوشگل ، خانوم ، تحصیلکرده ، خونواده دار ، از هر انگشتش همینجور دلار میریزه !!!!! ─ مثل همون دوهزارتای قبلی !!!! ─ انصاف داشته باش بچه !!!! خیلی دست بالا حساب کنیم میشن 350 تا !!!! ─ کامران دیگه تمومش کن !!! یه نیگا به سنت بنداز !!!! پیر شدی ... ─ اولا اونی که سن واسش مهمه شما زنها هستین ... ما مردا که تا 60 سالگی هم مثل 20 سالگیمون ترگل ورگلیم !!!! تازه هرچی بگذره جاافتاده تر و خوشگلتر میشیم !!! بعدشم خودت یه نیگا به خودت بنداز ... 22 سالته هنوز نمیدونی چی بپوشی !!! باز خدا پدر منو بیامرزه واست خرید میکنم وگرنه از تو که آبی گرم نمیشه ... حالا گوش کن ببین چی میگم ... برو اون کمد وامونده رو باز کن ... اوج شلوار ورساچ مشکیه رو بردار .....برداشتی ؟ ─ اوهوم ─ با اون تونیک آبی تیرهه که از ایتالیا گرفته بودم واست ... آستین کوتاه بوداااا ... همون ─ خوب ؟؟!!! ─ یه لباس قرمز جیگری واست گرفته بودم که یه آستین بلند مشکی هم زیرش داشت ... ─ خوب ؟؟ ─ آستین بلند مشکیه رو زیر تونیک آبیه بپوش ... یه ژاکت دست بافت طوسی داشتی !!! اونم بردار ... با اون شال گردن آبی تیرهه ... دوتا شال سفید و طوسی بردار از اون مدلهای اجق وجق ببند !!!!! اگه یه رگه سبز هم داشته باشه خوبه ... ─ پس مانتو چی ؟؟؟ ─ گوساله مگه داری میری مدرسه ؟؟؟؟ اون تونیک به اندازه کافی بلند هست !!!فقط جون ننه ت اون کوله رو با خودت نبری ... ─ چراااااااا ؟؟؟ من باهاش خیلی راحتم ─ لازم نکرده ... اون کیف جین سفید چرکه ... اونو بردار ... کفش هم اون بوت چرمیه ... قهوه ای سوخته رو بپوش ... اسپرته خوبه ... نخواستی هم یه کتونی آل استار بپوش ... یه بادگیرم بردار محض احتیاط ... آرایشم نمیخواد ... فقط ضدآفتاب ، ریمل و برق لب ... مفهومه !!!

بله !!! ─ خوب حق مشاوره منو بریز به حسابم ... راستی در مورد پروژت یه فکرایی کردم ... بذار به بابات بگم ببینم نظرش چیه ... راستی مانا ... توروخدا این دفعه دیگه مثل قوم مغول به غذا حمله نکن !!! ترجیحا قبلش یه چی کوفت کن ملت نگن این از قحطی اومده ... ببین چقد وقتمو گرفتی ؟؟؟!!!! اه ... دختره ی نره غول ... درحالیکه داشت غرغر میکرد گوشی رو قطع کرد ... خوبیش این بود که از بابت لباس خیالم راحت بود ... ترکیب خوبی از آب دراومده بود ... داشتم میرفتم سمت حموم که دوباره کامران زنگ زد ─ ببینم عطر چی میخوای بزنی ؟؟؟ نری اون اسپری مگس کشتو خالی کنی رو خودت !!! میشنوی چی میگم ؟؟؟ ─ مگس کش چیه آخه ؟؟؟ خیلی هم خوش بوئه !!! ─ لازم نکرده ... برو تو اتاقم ... تو کشوی پاتختی یه بسته ست ... برش دار ... اونو بزن... ای خدا من پیر میشم تا اینو بندازم به یه بدبخت !!!! ─ تو به فکر خودت باش !!! ازدواج میکردی الان بچه ت باید میرفت دانشگاه !!!!! ─ بذار من اول رسالتم رو درمورد تو انجام بدم بعدا یه گلی به سرم میگیرم ... دیگه مزاحم من نشو ...بای بلافاصله قطع کرد ... رفتم تو اتاقش و بسته ای که میگفت رو پیدا کردم ... به طرز زیبایی بسته بندی شده بود ... با احتیاط بازش کردم ... شیشه ی عطرش خیلی خوشگل بود ... عطرش هم فوق العاده ملایم و عالی بود ... کنجکاو شدم بقیه کشو ها رو هم ببینم ... تو پاتختی ها جز یه مشت قرص و دستبند و ساعت چیزی نبود ... کمد میز تحریرشم قفل بود ... داشتم به جست و جوم ادامه میدادم که زنگ اس ام اسم بلند شد ... کامران بود !!! فضولو بردن زیرزمین ، پله نداشت خورد زمین!!! دمم رو انداختم رو کولم و از اتاقش خارج شدم !!!!!******************** بالاخره جمعه شد ... طبق دستور کامران آماده شدم ... سوئیچ کامران رو برداشتم و پیش به سوی جاده چالوس !!!! آدرس سرراست بود و راحت پیدا کردم ... همینطور که وارد باغ شدم سرها به طرفم برگشت ... اینا همیشه منو با یه مانتو شلوار ساده دیده بودن ... اون تیپم براشون خیلی عجیب بود مخصوصا که مارک دار بودن لباس هام از ده فرسخی قابل تشخیص بود ... و ماشین کامران هم دلیل مضاعف این جلب توجه بود !!! کامران تو هرچی تنوع طلب بود در مورد ماشین اینطور نبود ... یه جکوارد قدیمی سیاه داشت که قد مرگ دوستش داشت !!!! به قول خودش : هزارتا پری دریایی هم بیان تو خیابون رژه برن به اندازه یه راهنمای بلک استار نمیشن !!!! واقعا هم همینجوری بود !!! خلاصه اینکه یه عالمه از طرف بچه ها تحویل گرفته شدیم یکی از پسرها گفت : ─ خانم راد همسرتون تشریف نیاوردن؟؟؟ ─ تا اومدم دهنمو باز کنم سوسن با اون صدای عشوه ایش پرید وسط و گفت : ─ همین الان زنگ زدم گفتن یه ربع دیگه میرسن !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!! همونجوری دهنم باز مونده بود ... همه بچه ها داشتن به توضیحات سوسن گوش میکردن ... و وقتی تموم شد برگشتن سمت من ... به سختی دهنمو بستم ... شونه مو انداختم بالا و یه خنده ی زورکی زدم ... هنوز مشغول بررسی اطراف بودم که صدای سوسن مثل مته رفت تو مخم !!! خاک بر سرش کنن ... من که مثلا یارو شوهرم بود وقتی اومد ایییینقدر ذوق نکردم ... اونچنان بالا و پایین میپرید که انگار تو فینال جام جهانی ، دقیقه نود گل پیروزی زده بود !!!! با اومدن بچه اجنبی همه بچه ها رفتن به سمت محل پارک ماشین ها ... بچه های معماری که 45 نفر بودن ... یه ده پونزده نفر هم از بچه های کامپیوتر ، عمران ، روانشناسی و حقوق هم بودن به علاوه همراهاشون .... همینجور چشمی حدود صد نفر میشدن !!!!! بچه ها دورش جمع شده بودن ... سوسن هم درحالیکه دستهاشو تو هوا تکون میداد و در واقع داشت بال بال میزد بقیه رو معرفی میکرد ... منم کمی دورتر ایستاده بودم و دست به سینه داشتم تماشا میکردم ... سوسن شانس آورده بود که طرف شوهرم نبود درغیر این صورت آنچنان گوششو میپیچوندم که دیگه واسه شوهر مردم دعوتنامه نفرسته ... یکمی که دور و برش خلوت شد تازه تونستم ببینمش ... شلوار مشکی اسپرت با تی شرت جذب مشکی و یه کت طوسی اسپرت هم پوشیده بود که رنگ چشمهاشو بیشتر نشون میداد ....یه دونه از این شال های پرمگسی که طیف های مختلف طوسی و سفید داشت دور گردنش پیچیده بود ... من نمیدونم این چه رسمیه افتاده مردها لچک سرشون میکنن ؟؟؟!!!!! ... ای ... تیپش بدک نبود یعنی خوب بود ... بچه قرطی آنچنان صورتشو اصلاح کرده بود که انگار مجلس عروسیشه !!!! انگار متوجه شد که دارم نگاش میکنم ... دست راستشو که همنوزم باند پیچی بود بالا آورد و تکون داد ، یه لبخند دخترکش هم گذاشت تنگش !!!! بچه پررو انگار یادش رفته اون روز چجوری منو ضایع کرده !!! از سگ کمترم اگه بهش محل بذارم ... در جواب ابراز احساساتش فقط یه لبخند نصفه نیمه زدم ... بعد یه ربع آقا بالاخره وقت کردن بیان عرض ادب بکنن !!!! هنوز اومده نیومده یه لبخند زد و گفت : ─ خیلی خوب خودتان را با من ست کردید !!!!! یه نگاه طلبکارانه بهش کردم و گفتم : ─ منظور ؟؟؟!!! تازه متوجه رنگ لباس هامون شدم ... هردو طوسی مشکی پوشیده بودم ... نباید کم میآوردم !!!! ─ به نظر میرسه که شما خودتون رو با من ست کردین ... من که از شما خبر نداشتم ولی مثل اینکه شما خبر هارو لحظه به لحظه دریافت میکنین !!!! و با چشم به سوسن اشاره کردم ... بلند بلند خندید ... ─ حسودی میکنید به سوسن ؟؟؟ ─ سوسن چی داره که من بخوام بهش حسودی کنم ؟ ─ شماره تلفن منو !!!! ─ خیلی به خودت امتیاز میدی !!! ─ قبلا هم گفتم ... من نمیدم ... دیگران میدن ... ─ بهتره مواظب خودت باشی ... چون وقتی این حباب بترکه با مخ میخوری زمین !!!! ─ نگران نباش عزیزم ... من چترباز ماهری هستم ... اگه تو این جمع بخوام یه نفر رو بکشم اونم این عباسی جونوره !!! بچه اجنبی هم مخ همه رو زده فقط وقتی به عباسی رسید احساس کردم که یه ابر بالا سرش باز شد و بعدشم توش یه خوک بوگندو پیدا شد !!!!!!!! اونم مثل اینکه از اجنبی خوشش نیومده بود ... حقم داشت !!! تمام توجه ها از روش برداشته شده بود ... با اینکه همه فکر میکردن رافائل متاهله ولی بازم اونقدر سوژه ی بکری بود که بازار افرادی مثل عباسی رو کساد کنه ... ساعت نزدیکای 10 بود ... مثل اینکه تمام کسانی که قرار بود بیان اومده بودن ... پیش خدمتها بساط صبحونه رو تو حیاط آماده کردن ... واقعا هم حیف بود آدم اون هوای لطیف پاییزی کوهستان رو از دست بده بره تو فضای بسته بشینه .... به پیشنهاد یکی از بچه ها تخت ها رو به صورت دایره ای چیدن ... رفتم رو تختی که یاسمن نشسته بود نشستم ... دختر خوبی بود و تو اون جمع صد و خرده ای نفره به همه ترجیحش میدادم ... بچه اجنی هم اومد دقیقا ور دل ما نشست !!!! چیکارش کنیم دیگه ، به ما علاقه داشت زیااااااد !!!!!! هنوز لقمه اول به دهن مبارک نرسیده بود که هدیه داد زد : ─ وای ماناااا ..... دستم تو هوا معلق ودهنم همونجوری باز موند .... ─ بله هدیه جون ... چه خبرته بابا ... زهره م ترکید !!!! ─ حلقه ت کووو ؟؟؟ یه کاره !!!!! من نمیدونم تمام مشکلات دنیا حل شده بود فقط مونده بود دست بی حلقه ی من !!!! به رافائل نگاه کردم ... تو دستش یه حلقه نقره ای ساده اما شیک بود ... از همون مدلها که من دوست داشتم .... اینقدر بدم میومد مرد حلقه طلا بندازه !!! مخصوصا جینگیل بینگیلی شو !!!!! هدیه همچنان منتظر بود .... حالا جواب اینو کی میخواد بده !!!! تو فکر بودم که چه خالی ای ببندم که رافائل کارمو راحت کرد : ─ مجبور شدیم حلقه رو ببریم !!!! ─ چرااااا ؟؟؟ البته اگه فضولی نیست !!!! میخواستم بگم اگه فضولی نیست پس چیه ؟؟؟!!!! اما نگفتم ... دختر مودبی بودم مثلا !!!!! ─ وقتی مانا باردار بود دچار ورم مفاصل شد و مجبور شدیم حلقه رو ببریم !!!! خاک بر سرت جوجه اجنبی !!!! دیگه خالی نبود ببندی ؟؟؟!!!! من همیشه از شکم گنده خجالت میکشیدم ... اونم دست گذاشت رو نقطه ضعفم .... ای اون سوسن سنگ قبرتو بشوره ... آبرو واسم نذاشتی !!! سوسن گفت : ─ وا ... بد شگون نیست ؟؟؟!!! این دختره مثل اینکه تا منو وحشی نکنه ول کن نیست !!!! رافی بلافاصله گفت : ─ اتفاقا این کار عشق مانا رو به من نشون داد که تا آخرین لحظه حلقه منو با خودش نگه داشت ... گرچه میدونم که خیلی سخت بود !!!!!!!! سوده ادامه داد : ─ واقعااااااا ... حتما خیلی سختی کشیدی ؟ نه !!!! یه لبخند کوچولو زدم و گفتم : ─ اوهوم ولی عشق نیروییه که همه چیزو تحت الشعاع قرار میده !!!! جمله ی همیشگیه مامانمو عین طوطی تکرار کردم و در کمال تعجب با تحسین جمع روبرو شد ... ─ الان دیگه حلقه نداری ؟ وااای خدا ... به دادم برس ... وقتی سوسن خفه میشه هدیه شروع میکنه !!!!!!!! رافائل گفت : ─ سفارش دادم ... هنوز آماده نشده ... عباسی با طعنه گفت : ─ مگه جواهرات سلطنتی بود که بعد این همه مدت آماده نشده ؟؟؟!!! ─ حلقه ما کار دست یکی از جواهر سازان بنام ایتالیایی بود ... ایشان برای برپایی چند نمایشگاه به چین و هند سفر کردن ... مدتی طول میکشه تا برگردند و سفارش ما را تحویل بدن ... فک عباسی پیاده شد !!!! همچین حال کردم ... بلافاصله خدا رو شکر کردم که این جوجه اجنبی رو مادرزاد خالی بند آفریده بود !!!!

بعد از اون دیگه بحث افتاد رو دور خرید و جواهرات و مد لباس و عطر و غیره ... ورافائل هم در همه زمینه ها صاحب نظر بود ... از تخمین قیمت جواهرات بگییییییر تا اظهار نظر در مورد ست کردن لباس خانوم ها با آرایششون و تشخیص اصل بودن یا نبودن ریمل !!!!!!! طبق روال پیشین اونا بحث میکردن و منم از خجالت شکمم در میومدم ... با اینکه به توصیه کامران عمل کرده بودم و قبل از اومدن یه دل سیییییر خورده بودم اما چه کنم که هوای کوهستان اشتهامو شدیییید باز کرده بود ...

بعد از صبحانه پیشنهاد های مختلفی مطرح شد ... ولی هر کدوم توسط یه نفر رد میشد ... خوب میزون کردن بیش از صد نفر آدم کار سختی بود .... وقتی رافی پیشنهاد والیبال داد جمع قبول کردن !!!! مهره ی مار داشت طرف!!!!!!!!!

حالا مصیبت سر انتخاب دوازده نفر از صد نفر بود ... همون اول سی نفر از خانوم های تیتیش مامانی کنار کشیدن ... این کار رو آسونتر کرد ... من هم از طرف رافی کنار گذاشته شدم !!!!! جلوی همه برگشت گفت :

─ عزیزم فعالیت سنگین واست خوب نیست !!! بعد از یه ربع بحث بالاخره 22نفر انتخاب شدن ... رافی بازم دستشو نشون داد و گفت :

─ نمیتونم بازی کنم ...

جمع مخالفت کرد وقرار شد فقط دریافت کننده و پاسور باشه ...

بازی شروع شد ... لحظه به لحظه هیجان کار زیادتر میشد ... منم طرفدار تیم رافی بودم چون سوسن و عباسی تو اون یکی تیم بودن .... بگذریم که سوسن چه بلوایی سر یارگیری به پا کرده بود ...رافی وقتی به حمله میرسید تعویض میشد ...

با اینکه بازیکن ها از نظر مهارت به طور مساوی تقسیم شده بودن اما تیم رافی اینا دو ست رو پشت سر هم برد .... البته حضور نسیم تو تیم ما بی تاثیر نبود ... اون به طور حرف ای والیبال کار میکرد و به خاطر ریزنقشیش خیلی تر و فرز بود ... تقریبا تمام توپ هارو جمع میکرد ... اواخر ست سوم بود که نوبت رافی شد بره تو زمین ... چند تا امتیاز آخر هم کسب شد ... مونده بود امتیاز 25 ...

سرویس رو عباسی زد ... ضرب توپ زیاد بود و نسیم نتونست دریافت رو به خوبی انجام بده ... به همین خاطر پاسی که پاسور داد یه مقدار بلند بود ... مازیار رفت که آبشار رو بزنه که رافی اومد از پشت خط ضربه رو زد ... دفاع اونا جاموند ... سوسن اومد توپ رو دریافت کنه که جیغش رفت هوااا .... امتیاز 25 کسب شد اما گریه سوسن بند نیومد !!!

بچه ها هرکاری کردن که آرومش کنن فایده نداشت ... به همین خاطر دو نفر اونو سوار ماشین کردن و بردن بیمارستان ... همین موقع بود که صاحب رستوران مارو برای نهار دعوت کرد ...

همه به طرف سالن غذاخوری حرکت کردن ... رافی اومد پیشم تا کتش که کنارم بود رو بگیره ... ازش پرسیدم:

─ چرا سوسن رو ناکارش کردی ؟

─ بازی اشکنک داره ... سرشکستنک داره !!!

نه بابا ... این کلا فارسی رو فول بود ... به نظرم گاهی ادا میومد چند تا کلمه خارجکی مینداخت وسط ...

نهار به صورت سلف سرویس بود ... سه نوع کباب به علاوه سبزی پلو و ماهیچه ... عجیب این بود که من با وجود صبحانه مفصل در خونه و باغ همچنان به شدت گرسنه بودم ... هرچی نباشه کلی سر تشویق جیغ و داد کرده بودم ... کلا نهار چسسسسبید !!! و خوشبختانه رافائل هم حرکت غیر معقولی انجام نداد .... بیشتر مشغول صحبت با سجاد سیدی بود ... واسم عجیب بود ... اون هیچ وقت تو دانشگاه با کسی خیلی گرم نمیگرفت ... جوون فوق العاده ساده و با شخصیتی بود ... موهای قهوای شو کج شونه میکرد ... ساده لباس میپوشید ... وقتی حرف میزد آرامش به آدم منتقل میشد ... اوایل بچه ها خیلی اذیتش میکردن ... اما اون در مقابل همه مسخره بازیهاشون سکوت کرد ... اینقدر خوب رفتار کرد که ترم سوم دیگه کسی به خودش اجازه مسخره کردن رو نمیداد ... به قول بچه ها با اون قیافه مهتابی و ته ریشش مثل شهدای اول انقلاب شده بود ... نور بالا میزد کلا ... بر خلاف درس های عملی ، درس های محاسباتی و تئوریش عالی بود !!! از همون اول شروع کرد به تدریس به بچه ها ... اول تو محوطه دانشگاه ...بعد که درخواست زیاد شد منتقل شد به کلاس ... حتی چند تا از بچه های دانشکده انسانی ازش خواهش کرده بودن بیاد بهشون ریاضی درس بده !!!

تنها پسری بود تو دانشگاه که براش احترام کامل قائل بودم !!! ولی اون هیچ وقت سمت من نیومد !!!! منم که نمیتونستم برم بهش بگم بیا با من دوست شو ...من ازت خوشم میاد !!!!!!!

بارها بهش پیشنهاد کرده بودن با این استعدادی که تو ریاضیات داره رشته شو عوض کنه و بره عمران بخونه ... اما اون میگفت من دلیل خودمو دارم ... حتی سوسن هم موفق نشده بود این دلیل رو کشف کنه و من برای اولین بار برای شکست سوسن در ماموریتش ناراحت شده بودم !!!!

با لیوان نوشابه م بازی میکردم و اطرافو دید میزدم که چشمم به ماندانا کبیری افتاد که خیره شده بود بخ جایی ... رد نگاهشو دنبال کردم و رسیدم به سجاد سیدی !!!!!!! قبلا هم چند بار متوجه این موضوع شده بودم ... گرچه ماندانا اوایل خیلی مسخره ش میکرد و بعد ساکت شده بود اما یه حسی منو قلقلک میداد ... یه جورایی مطمئن بودم که این نگاه نه تنها نگاه تمسخر آمیز نیست بلکه عاشقانه ست !!!!! با خودم گفتم چه شوددد !!!!! ماندانای بچه پولدار کارخونه دار با سجاد نور بالا ...

همونجا به خودم قول دادم امروز من ته و توی این قضیه رو درمیارم ...

بعد از صرف نهار یکی از بچه ها بعد کلی صغری کبری چیدن اعلام کرد نفری 50 تومن بابت مخارج امروز باید پرداخت کنیم ... قبل از هرگونه اقدام من رافی رفت و 150 یورو گذاشت تو سینی ...من مونده بودم یعنی این پول وطنی نداشت ؟؟؟!!!!

بعدشم چرا 150 تا ؟؟؟؟ مثل اینکه قیافه م خیلی علامت سوال بود چون خودش گفت :

─ به خاطر سوسن !!!!

واونجا بود که من فهمیدم این یک بچه اجنبی پولدار است با درصد اندکی ناخالصی به نام وجدان !!!!!!!!!!!!!!!!!

من که همیشه عاشق این قسمت از جاده بودم ...عاشق درخت های چنار بلند و صدای رود خونه . مخصوصا تو پاییز که همه چیز طلایی میشه ... دوست داشتم صورتم رو به خورشید بگیرم ... اون حس قلقلک خورشید رو خیلی دوست دارم ...

ولی تو اون لحظه کلیه حس و حال شاعریم ناپدید شده بود و ذهنم فقط حول ماندانا میچرخید !!!!

بعد نهار یه عده تو سالن رستوران ، یه عده هم تو حیاط رو تختها ولو شده بودن و داشتن چرت میزدن ... بعضی هم رفته بودن کنار رودخونه آب بازی !!!!! چه حال خجسته ای دارن اونا !!! حالا چه اصراریه با شکم پر اینقدر ورجه وورجه کنن ؟؟؟

چند تا از پسرها هم بند و بساط گیتار و ویلن رو آورده بودن تو حیاط و آهنگ درخواستی میزدن !!!!

شوی ما هم با سیدی و چند نفر دیگه یه گوشه کنفرانس راه انداخته بود !!!! دلم گرفت ... دریغ از یه ذره تحویل گرفته شدن !!! با بدبختی بهش اشاره کردم بیاد سمتم ... باید از تشکر شروع میکردم و بعدا میرسیدم به قضیه ماندانا !!!!

─ امری داشتید خانوم ؟

─ بله ... راستش میخواستم ازتون تشکر کنم بابت نهار

─ خواهش میکنم ...و دیگه ؟؟؟

─ منظورتون چیه ؟

─ نمیخواین بگین که منو فقط برای تشکر کردن خواستید ؟

─ یعنی چی ؟

─ به نظرم بستن دهن اون مردک و حفظ شخصیت شما بیشتر سزاوار تشکر بود تا پرداخت صورت حساب !!!!

یعنی دیگه داشت پررو میشد!!! انتظار داشت بپرم بغلش ماچش کنم !!! خودش این مسخره بازی زن و شوهری رو راه انداخته بود ... اصلا میخواستم بگم مگه اجبارت کرده بودن بیای اینجا ؟؟؟ و یه عالمه بد و بیراه دیگه ... ولی به خاطر مصالح ذهن کنجکاوم مجبور بودم ملایم باشم !!!!

─ ببین رافائ...

بلند بلند خندید ...

─ چرا میخندی ؟؟ مگه من چیز خنده داری گفتم ؟

─ مثل اینکه خودت دروغتو باور کردی ؟ رافائل !!!! ... اوه خدا !!!!

میخواستم بگم اون موقع که لال مونی گرفته بودی باید فکر اینجاشم میکردی .... ولی نگفتم ... من دختر مودبی هستم !!!!!

─ فقط امیدوارم باور نکرده باشی که واقعا همسر من هستی !!!!

ای کاش همون موقع جواب این گنده دماغ رو داده بودم !!! ... گفتم :

─ نخیر ... خیالتون راحت ... من عادت به دیدن کابوس ندارم !!!

خندید ...

─ حرفت رو بزن !!!

─ اسم واقعیت چیه ؟

─ خواسته اصلیت این بود ؟

─ نه !!! فقط کنجکاو شدم ...

─ سامیار !!!!!!

─ ایرانی هستی ؟؟؟

─ دورگه هستم !!! اگه پاسپورت و شناسنامه میخواهی باید بگم که همراهم نیست !!!

ذوقمو کور کرد پسره ی وحشی !!! این یعنی اینکه فضولی موقوف !!! پس واسه همینه فارسیو مثل بلبل حرف میزنه ... بیخیال برگردیم سر اصل مطلب ... گفتم :

─ راستش میخواستم در مورد اون آقا (با چشم به سیدی اشاره کردم ) ... آقای سیدی صحبت کنم ...

─ مرد خوبی هست ...

─ بله ... آدم شریفی هستن ... راستش میخواستم بدونم در این مدتی که با هم صحبت کردید چیزی از زندگی خصوصیش فهمیدید؟؟

─ من در زندگی دیگران کنجکاوی نمیکنم !!!

─ منظورم این نبود ... اتفاقی چیزی نفهمیدین ؟

─ مثلا چه چیزی ؟

─ مثلا اینکه کسی در زندگیش هست یا نه ؟

ابروهاشو داد بالا و با شیطنت گفت :

─ تو دوستش داری !!! درسته ؟؟

─ آره ... پسر خوبیه ... ولی نه اون طوری که مد نظر تو هست ...

─ مدنظر من چی هست ؟

─ ببین ... اصلا حوصله شوخی ندارم ... میخوام بری باهاش صحبت کنی و ...

حرفمو قطع کرد و گفت :

─ بگم آقای سیدی با نهایت احترام خواهشمندم لطف کنید و با زن من قرار بگذارید ....خوبه ؟

─ نه ... دو دقیقه زبون به دهن بگیر ...

─ چی ؟؟!!!

─ ساکت باش لطفا !!!

─ اوکی ...

─ ببین من متوجه یه چیزایی شدم ...

─ ........

─ احساس میکنم ماندانا یه حسی به آقای سیدی داره !!!

─ خانوم کبیری ؟؟؟؟؟؟!!!!!!

چه اسم همه رو یاد گرفته !!!

─ بله خانوم کبیری !! ... میخوام بری و باهاش صحبت کنی ... ببینی نظرش چیه ؟

─ فکر نمیکنم درست باشه این کارو انجام بدم !!! به یک خانم بگم عشقت چطور است ؟؟؟ آن هم وقتی که اولین بار است دیدمش؟؟؟

وااااای خدا این خره یا خودشو زده به خریت ؟؟؟

─ آخه گوس ... هیچی !!! تو با سیدی صحبت کن ... من با ماندانا ... نیم ساعت وقت داری اعتراف بگیری !!!!!

تنهاش گذاشتم و به سمت ماندانا حرکت کردم ... حالا چجوری باید سر صحبت رو با ماندانا باز میکردم ؟؟؟ صحبت ما همیشه در حد یه سلام و علیک بود !!! چجوری ظرف نیم ساعت ازش اعتراف بگیرم ؟؟؟

تو درگیری با خودم بودم که به ماندانا رسیدم و اونم تحویلم گرفت !!! گرمتر از همیشه !!!!! ازش خواستم که بریم یه کمی باهم قدم بزنیم ... قبول کرد و خوشبختانه خودش سر صحبت رو باز کرد ... از نحوه ی آشنایی ما پرسید !!!!

منم که حالشو خوب میفهمیدم و میدونستم که کنجکاوی چه خونی به جیگر آدم میکنه ، با کمال میل تمام خالی بندیهای رافائل یعنی همون سامیار رو تحویل ماندانا دادم .... از نحوه ی آشنایی تا اینکه پلیس تو دوران دبیرستان سه بار دستگیرش کرده بود !!!!

20 دقیقه به سرعت برق و باد گذشته بود و من هنوز یک کلمه هم ازش بیرون نکشیده بودم !!!! تا اینکه خودش پرسید چجوری تونستم با این همه تفاوت کنار بیام ؟ چجوری خانواده هارو راضی کردم ؟؟؟

منم شروع کردم به تکرار کردن حرفهای مامانم در باره ی تفاوت بین خانواده ی خودش و بابا ... البته در قالب خودمون !!!! کلا من هر وقت در مورد گذشته میپرسیدم تا به این قسمت میرسیدیم یه چیزی صحبتمونو قطع میکرد !!! من هم با این همه تکرار در زمینه تفاوت فرهنگی علامه شده بودم و میتونستم دو ساعت بی وقفه در این مورد سخنرانی بکنم ... با سرعت هر چه تمامتر حرفهای مامانو خلاصه کردم و به خورد ماندانا دادم !!!! بعد کلی فک زدن بالاخره نشونه هایی که دنبالشون بودم پیدا شد !!!!

سرشو پایین انداخت و گفت :

─ نمیدونم ... فکر کنم یه آدم باید خیلی شجاع باشه که بتونه چنین کاری انجام بده !!! خیلی سخته به خاطر چیزی که حتی ازش اطمینان نداری با خانوادت بجنگی !!!!!!

تا این حرف از دهنش دراومد تو کله م آتیش بازی برپا شد ... با خودم گفتم :

آآآآخ خ خ خ جوووون ... سیگنال های عاشقی یافت شد !!!! با شجاعتی که برای خودم هم قابل باور نبود گفتم :

─ مانداناا ... من متوجه یه چیزایی تو نگاهت شدم ... نسبت به سجاد سیدی ... درست فهمیدم ؟

برق از سرش پرید !!!!! به شدت هول کرد !!! با دستپاچگی گفت :

─ چی میگی مانا ؟؟؟ تو ...

دستمو به علامت ایست بالا آوردم و گفتم :

─ ببین ماندانا ... لازم نیست بترسی ... هیچکی چیزی نمیدونه .... من احساستو میفهمم (دروغ میگفتم !!! هیچی نمیفهمیدم !!!) ... میخوام کمکت کنم ... باید تکلیف خودتو با خودت روشن کنی وگرنه این احساست تبدیل به باتلاق میشه و مجبور میشی تا ابد تو این باتلاق دست و پا بزنی !!!!

بازم دقیقا حرفهای مامانو تحویلش دادم !!!!

یه خورده نگاهش کردم ... انگار با خودش در حال جنگ بود ... سرشو که بالا آورد فهمیدم جواب اوکیه ... میدونستم براش سخته که حرف بزنه بنابراین گفتم :

─ بهتره برگردیم ... شما باید حرف بزنین .

با ترس به سمتم برگشت ... گفتم :

─ نترس ... من و رافائل کمکتون میکنیم .. کسی چیزی نمیفهمه ... باید شجاع باشی (احساس میکردم شبیه مامان بزرگها شدم )

─ میترسم مانا .... من خیلی باهاش بد برخورد کردم !!! خیلی بهش توهین کردم ...

─ نترس ماندانا ... اگه اون به خاطر توهین هات باهات بد برخورد کرد نشون میده اون آدم خوبی که نشون میده نیست !!! اینجوری تکلیفت معلوم میشه !!!!!

وایییییی.... چه حرفای قلنبه سلنبه ای زدم !!! اگه در آینده معمار نشدم میتونم مشاور ازدواج بشم !!!!

به طرف بچه ها برگشتیم ... ماندانا رفت رو تخت نشست و زانوهاشو بغل کرد و به مازیار که گیتار میزد خیره شد ... یا حداقل من فکر میکردم که داره به اون نگاه میکنه !!!!

ماندانا خوشگل و خوشتیپ بود ... صدقه سر پولهای باباش چیزی از لباس و جواهرات و لوازم آرایش و ماشین و غیره کم نداشت !!!!

صورت نمیکینی داشت و موهاش که تازه بلوند کرده بود بی نهایت بهش میومد ... البته قبلش که مشکی بود شیطون تر و کم سن و سال تر به نظر میرسید !!! از نظر من تمام اجزای قیافه ش خوب بود ولی فکر کنم اولین چیزی که به چشم مردها میومد خنده ی خوشگلش و طبیعتا لب های خوش فرمش بود !!!

با خودم گفتم سیدی خیلی دلش هم بخواد !!!!! تو خواب هم نمیتونه چنین حوری بهشتی ای رو ببینه !!!! خیلی خره اگه نسبت بهش بی تفاوت باشه !!!

به طرف رافی حرکت کردم تا ببینم اون چیکار کرده ...

یه نگاه طلبکارانه بهم انداخت و با انگشتش به ساعتش ضربه زد و گفت :

─ سی دقیقه تاخیر !!!!

─ تازه خیلی خوب عمل کردم ... در شرایط دیگه اگه بهم 5 ساعت وقت میدادن هم نمیتونستم زیر زبون ماندانا رو بکشم !!!!

─ پس چرا میگی نیم ساعت ؟

─ به تو نیم ساعت وقت دادم ... در مورد خودم حرفی نزدم !!! زدم ؟؟؟!!!!!

پررو شده بودم !!! ... ادامه دادم :

─ حالا چی دستگیرت شد ؟

─ نگفته بودید باید دستگیرش کنم !!!!!

خدایا منو از دست این گوساله نجات بده .... الهی آمین !!!

─ منظورم اینه که چی فهمیدی ؟ جوابش چی بود ؟

─ آهان .... اوکی ... اصلا باور نداشت ... گفت تناسب نداریم ...

─ همین ؟؟؟!!!!!!

─ بله

─ یعنی هیچ نظری در مورد ماندانا نداشت ؟؟؟؟

─ گفت دختر خوبی هست

─ زحمت کشیدی !!!! یعنی نفهمیدی دوستش داره یا نه !!!

─ فقط گفت ماندانا نمی تواند شرایط اون رو قبول کند ...

یعنی اون لهجه ش رفته بود رو مخم !!!!!

─ مگه شرایطش چیه ؟

─ نپرسیدم

─ شاهکار کردی !!!

─ خواهش میکنم !!!!!!!

─ برو بهش بگو بیاد با ماندانا حرف بزنه ... هر چی هست بذار همین الان تموم بشه

─ فکر میکنی کار درستی باشه ؟

─ وقتی خودشون عرضه ندارن من مجبورم یه کاری بکنم دیگه

─ پس خودت برو بگو !!!

─ الان وقت لج کردن نیست ... برو دیگه

─ نوچ !!!

─ یعنی چی ؟؟؟!!!

─ اول خواهش کن !!!!!

حیف که یه بیست سی سانت از من بلندتر بود وگرنه با کله میرفتم تو دهنش !!!

─ خواهش میکنم برو با سیدی صحبت کن بگو با ماندانا صحبت کنه ...

رفت و منم به طرف ماندانا رفتم ... ترس تو چشمهاش موج میزد ...

─ برو باهاش صحبت کن

─ میترسم مانا ... چی بگم اصلا ؟

نمیدونستم چی باید بگه !!!!!!!!!!!!

─ فقط اولش سخته ... شروع کنی آسون میشه ... کلمات خودشون میان ( دقیقا مزخرف میگفتم )

با اشاره رافی به ماندانا گفتم بره اون سمت ... رافی هم به طرف من اومد و باهم به طرف بچه ها رفتیم که داشتن به آهنگ الهه ناز مازیار گوش میدادن ... به نرده ها تکیه کردم و به صدای مازیار گوش دادم ... واقعا زیبا میخوند ... با تمام شدن آهنگ بچه ها متوجه حضور ما شدن ....

مازیار گفت :

─ بیا رافائل ... گیتار یا ویلن ؟؟؟

دستشو نشون داد و گفت :

─ هیچکدام !!!

─ پس حداقل یه دهن بخون

با تعجب به من نگاه کرد ... گفتم :

─ یعنی یه آواز بخون

رو به مازیار گفت :

─ آهنگ فارسی نمیدونم ...

یه حسی بهم میگفت داره نقش بازی میکنه ... هر چی نباشه نصفش ایرانیه !!! ... مازیار گفت :

─ هرچی دلت میخواد بخون

به سمت مازیار رفت و توی گوشش چیزی گفت ونشست رو زمین ... مازیار هم لبخندی زد و گفت :

─ عالیه !!!!

شروع به نواختن کرد ...

آهنگ دسپرادو بود !!! از شعر و معنیش که چیزی نمیفهمیدم !!! ولی صداش عالی بود گرچه هنوزم یه کم لهجه داشت !!!

جمع هم کلی ذوق زده شدن و همون اول شروع کردن به تشویق ... با این کار اونایی که رو تختها هم داشتن استراحت میکردن به جمع پیوستن ...

آهنگ عالی اجرا شد و در آخر خم کلی جیغ و کف و هورا .... از رافائل خواسته شد که یه آهنگ دیگه بخونه که گفت :

─ اجازه بدید کمی استراحت کنم ... فعلا یک نفر دیگه بخونه ...

علی شروع کرد به خوندن آهنگ taken back my love انریکه ...

دور افتاده بود رو آهنگ های خارجی ... به سمت ماندانا نگاه کردم ... هیچکی به اونا توجه نمیکرد ... اگه سوسن بود الان در امان نبودن .... بیچاره سوسن چه لحظه ای رو از دست داد !!!!!

ماندانا دست هاشو عصبی تو هوا تکون میداد ... بعد چند لحظه با گریه به سمت خلوت باغ رفت .... سیدی هم چند بار کلافه دستشو لای موهاش فرو برد .... موهاش شلخته شده بود و من به این فکر میکردم چقدر بهش میاد !!!!! بعد چند ثانیه به سمتی رفت که ماندانا رفته بود !!! نا خود آگاه لبخند زدم ....

نمیدونم چقدر گذشته بود و من همچنان داشتم به جای خالی اون دو نفر نگاه میکردم ... صدای شیما منو به خودم آورد

─ مانا جان تو چی دوست داری؟

با گیجی پرسیدم :

─ چی ؟ ببخشید متوجه نشدم

─ چه آهنگی رو دوست داری بشنوی

بی اختیار گفتم :

─ آهنگ مورد علاقه م

همه خندیدن ... رافی گفت:

─ من میدونم

و مازیار شروع به نواختن آهنگ تایتانیک کرد

Every night in my dreams

هرشبدررویاهام

I see you, I feel you,

منتورومیبینممنتورواحساسمیکنم

That is how I know you go on

میدونم به همین صورت ادامه پیدا خواهد کرد

Far across the distance and apace between us

فاصله ها و فضاهای بین مارو

You have come to show you go on

اومدی نشون بدی که ادامه پیدا خواهد کرد

Near, Far, Wherever you are

نزدیک ، دور ، هرجا که هستی باش

I believe that the heart does go on

بر این باورم که ادامه خواهد داد

Once more you open the door

یه بار دیگه درب رو باز میکنی

And you here in my heart

و تو اینجا در قلب منی

And my heart will go on and on

و قلبم ادامه خواهد داد و ادامه خواد داد

LOVE can touch just one time

و عشق یه روز مارو لمس خواهد کرد

And last for a life time

و یه عمر دوام خواهد داشت

And never let go till we one

و اجازه نخواهیم داد که یکی (تنها) بشیم

LOVE was when I loved you

عشق زمانی بود که تورو دوست داشتم

One true time I hold to

وقتیکه حقیقتا در آغوش گرفتمت

In my life well always go on

در حیات من ما ادامه خواهیم داد

ملت رفته بودن تو حس و سرشون رو با آهنگ تکون میدادن ... یه جوری که انگار الان رو دماغه تایتانیک ایستادن !!!!!!

Near, Far, Wherever you are

نزدیک ، دور ، هرجا که هستی باش

I believe that the heart does go on

بر این باورم که دل ادامه خواهد داد

Once more you open the door

یه بار دیگه درب رو باز میکنی

And you here in my heart

و تو اینجا در قلب منی

And my heart will go on and on

و قلبم ادامه خواهد داد و ادامه خواهد داد

You here , there's nothing I fear

تو تینجا هستی پس چیزی برای اینکه من بترسم نیست

And I know that my heart will go on

و میدونم قلبم ادامه خواهد داد

We'll stay forever this way

و برای همیشه به این شکل خواهیم ماند

You are safe in my heart

در دلم ایمن هستی

And my heart will go on and on

و قلبم ادامه خواهد داد و ادامه خواد داد

با این آهنگی که خوند ملت فکر میکردن من چقدر واله و شیدا و عاشق هستم !!!!! اما چه کنیم که واقعا زیبا خوند و منم با دیگران شروع کردم به تشویق ...

مازیار گفت :

─ خانوم ها ، آقایون ... آهنگ درخواستی ؟

رافی گفت :

─ نه خواهش میکنم !!! میخواهم آهنگ مورد علاقه خودم رو بخونم ... اسم آهنگ رو آروم گفت و نوازنده ها شروع کردن

آهنگ از مادرن تاکینگ بود

Love is like the ocean, burning in devotion

عشق مانند اقیانوسیست سوزان از فداکاری

When you go, go, go, oh no

وقتی تو بروی ، بروی ، بروی ، آآآه ... نه

Feel my heart is burning, when the night is turning

وقتی شب فرا میرسد قلبم شعله میکشد

I will go, go, go, oh no

من میروم ... میروم... میروم ... آآه ... نه

Baby I will love you

عزیزم دوستت خواهم داشت

Every night and day

هر شب و هر روز

Baby I will kiss you

عزیزم تو را خواهم بوسید

But I have to say

اما باید بگویم ...

ریتم تند آهنگ همه رو سر شوق آورده بودن ... دست میزدن و حرکات موزون و همخونی میکردن ... رافی هم دچار جوگرفتگی شده بود مثل اینکه داره تو لس آنجلس کنسرت زنده اجرا میکنه !!!!

No face, no name, no number

نه چهره ای ... نه اسمی ... نه شماره ای

Your love is like a thunder

عشق تو شبیه رعد است

I'm dancing on a fire, burning in my heart

در آتش میرقصم و از درون میسوزم

No face, no name, no number

نه چهره ای ... نه اسمی ... نه شماره ای

Oh girl I'm not a hunter

آه عزیزم من شکارچی نیستم

Your love is like desire, burning in my soul

عشق تو شبیه اشتیاقی است که جانم را میسوزاند

آره ارواح عمه ت !!!!! شکارچی نیستی !!!! همینجوری هم محض رضای خدا داری محبت میکنی ؟؟؟؟ چمیدونیم بابا ... شانس ماست !!! روش جدید برای ابراز وجود پیدا کرده ... خوب بیا مثل بچه ی آدم شمارتو بده دیگه !!!!

No face, no name, no number

نه چهره ای ... نه اسمی ... نه شماره ای

Oh love is like a thunder

آه ... عشق شبیه رعد است

Oh love is like the heaven, it's so hard to find

آه .. عشق همچون بهشت است و یافتن آن بسیار دشوار

No face, no name, no number

نه چهره ای ... نه اسمی ... نه شماره ای

Oh girl I'm not a hunter

آه عزیزم من شکارچی نیستم

Your love is like a river, flowing in my mind

عشق تو مانند رودخانه ای است که در ذهنم جاری است

Feel your dreams are flying, dreams are never dying

ببین که رویاهایت پرمیکشند ... رویاها هرگز نمی میرند !!!

I don't go, go, go, oh no

من نمیروم ... نمیروم... نمیروم ... آآه ... نه

You're eyes tells a story, baby oh don't worry

چشمان تو قصه می گویند ... عزیزم نگران نباش

When you go, go, go, oh no

وقتی تو بروی ، بروی ، بروی ، آآآه ... نه

همین لحظه ماندانا رو دیدم که داره به این سمت میاد ... آرامش رو از این فاصله هم میشد تو چشمهاش دید ... احساس موفقیت کردم و لبخند زدم ...

Baby cause I love you

عزیزم چون دوستت دارم

Forever and today

تا ابد و روزی ...

Baby I will kiss you but I have to say

تو را خواهم بوسید اما باید بگویم ...

واییییی خدا کر شدم .... چه جو اینا رو گرفته !!!! به طرف ماندانا رفتم ... چشمهاش یه خورده قرمز بود ... قبل از اینکه حرفی بزنم گفت :

─ نباید عجولانه عمل کنم ... وقت بیشتری نیازه !!!

از لحنش فهمیدم که نمیخواد حرفی بزنه ، اصرار نکردم فقط شماره موبایلمو بهش دادم و تنهاش گذاشتم ...

ساعت 5:20 بود ... هوا کم کم سوز دار میشد ... خدمتکارها داشتن بساط عصرانه رو مهیا میکردن ... صمیمیت جمع با رافی بعد خوندن آهنگ ها بیشتر شده بود ... رفتم سمت ماشین تا بادگیرمو بردارم ... همونجا مشغول دید زدن اطرافم بودم که موبایل رافی زنگ زد ... علنا دیدم که قیافه ش تغییر کرد ... بعد از قطع شدن تماس با عجله از همه خداحافظی کرد و به سمت من اومد شونه مو گرفت و منو به خودش نزدیک کرد و گیجگاهمو بوسید و به سمت ماشینش حرکت کرد ... مجسمه شده بودم .. نمیتونستم حرکت کنم ... بوسه ش خیلی آشنا بود ... با اون شناختی که از خودم داشتم باید میزدم تو صورتش ولی اصلا حس بدی بهم دست نداد ...

چند قدم که جلو رفت برگشت ... فکر کنم تازه فهمیده بود چیکار کرده !!!! یه لبخند شیطونی زد و با سرعت سوار ماشینش شد ... با یه تیک آف ماشین از جاش کنده شد و در کسری از ثانیه دیگه خبری از رافی نبود ...

همه از رفتن ناگهانیش تعجب کرده بودن ولی با اومدن عصرانه موضوع رو فراموش کردن ... من هم یه یک ربعی ول گشتم ... انگار با رفتن اون دیگه دلیلی برای حضور من هم وجود نداشت ... همون موقع ها بود که مامان زنگ زد و پرسید کی برمیگردم ... منم گفتم الان راه میفتم ... از بچه ها خدا حافظی کردم ... خیلی اصرار کردن که شام بمونم ولی گفتم :

─ مامانم زنگ زده میگه عسل بی تابی میکنه !!!!!!

اونا هم تسلیم شدن !!!! گرچه دروغ گفتم ولی مزیتش این بود که اونا به چشم یه بچه ننه بهم نگاه نمیکردن !!!

چقدر مامان بودن خوب بود !!!!!

─ مانا .... مانا ... بیدارشو مامان

چشمهام رو به زور باز کردم ...

─ وای مامان تو رو خدا ولم کن کله ی سحری و دوباره چشمهام رو بستم ...

─ نمیخوام .... هوی مانا بلند شو دیگه !!!

دوباره چشمهام رو باز کردم ... دیدم مامان عین یه شیر رو شکارش (من ) خیمه زده !!!!

─ بیچاره بابایی !!! صبح ها همینجوری بیدارش میکنی ؟؟؟

─ نوچ !!! ما میخوابیم آقامون ما رو بیدار میکنه ...

─ منم میخوابم تا آقامون مارو بیدار کنه !!!!

─ بلند شو دختره ی لوس ... به تو نمیاد زیبای خفته باشی !!!

فورا نیم خیز شدم

─ مگه من چیم از اون دختره ی ایکبیری کمتره ؟؟؟!!!!

─ ممممم .... خوشگل که نیستی !!! پری نگهبان هم که نداری ؟؟؟ هیچ جادوگری جرات نزدیک شدن به تو رو نداره ؟؟؟ هیچ شاهزاده ی مغز خر خورده ای هم پیدا نشده بیاد ببوسدت !!!!

─ دست شما درد نکنه دیگه !!! ملت مادر دارن ما هم مادر داریم !!! فقط بیا ببین چجوری مادر مردم دختر قورباغه شونو جای قناری جا میزنن !!!

─ دختر من نیاز به تقلب و تبلیغات نداره !!! همین موهای ابریشمیت خلق رو دیوونه میکنه !!!

─ مرسی مامان این هندونه اول صبح خیلی چسبید !!!

─ دروغ میگم مگه ؟ مثل راپونزل میمونی !!!

─ اولا مامان جان اون ننه مرده موهاش بلوند بود !!! مال من خرماییه ... موهای اون صاف بود ... مال من موج داره ... و در آخر این خلق چجوری میخوان موهای منو رویت کنن وقتی بنده سفت و سخت حجاب دارم ؟؟؟ اصلا همینو نمیفهمم !!! این دم اسب چیه من پشت سرم راه انداختم ؟؟!!!! ... خسته شدم میخوام کوتاهشون کنم .... وقتی برم کویر دیگه نمیشه خوب بهشون رسیدگی کرد ...

─ حرفی نیست ... کوتاه کن ... ولی قبلش باید پیه همه چیو به تنت بمالی !!! مخصوصا کامران !!! میدونی که گردنتو میشکنه !!!

─ اصلا نمیفهمم ... انگار واقعا فکر میکنه موهای من خاصیت جادویی داره !!!

─ موهاتو دوست داره چون میگه تنها چیزیه که به اون رفته !!! وقتی به دنیا اومدی بودی همینجور یه ریز میگفت میبینین !!!! موهاش به من رفته !!!

─ از بس جلوی چشم شما بوده !!!! اگه کامران خروس بود من الان جوجه بودم !!!

─ حالا که خواب از سرت پریده بلند شو با هم صبحونه بخوریم

─ چی شده که امروز شما خونه این ؟؟؟ شهر در امن و امانه ؟ کسی مریض نیست ؟

─ دلم خواست امروز خونه باشم ... دوست نداری ؟

─ نه خیلی هم عالیه ... میگم مامان ... امروز دیگه باید همه چیو برام تعریف کنی !!

─ 200 بار قبلا گفتم ... کافی نبود ؟؟؟!!!! برو صورتتو بشور من میزو بچینم ...

*************

***************

*************

─ اوووه ... امروز چه خبره !!! صبحونه مایه داریه !!!

─ اوهوم ... بشین ...

─ به جون شما ما به همون نون پنیر راضی بودیمااا !!!

─ چی میخوری ؟ نیمرو ... ژامبون ؟ سوسیس ؟ ...

─ سوسیس و نیمرو .... خوب مامان تعریف کن دیگه ...

─ باز تو بند کردی به گذشته ؟ بذار صبحونمونو بخوریم

─ آخه من هنوز خیلی چیزا رو نمیدونم !!!

─ مثلا ؟

─ مثلا اینکه چرا اسم مندا رو گذاشتین مندا ؟

─ بیشتر سر لجبازی با بابات بود !!!

─ هااااا ؟؟؟؟ با بابا لج کرده بودین ؟

─ اوهوم ...

─ با هم قهرم کردین تا به حال ؟

─ تا دلت بخواد !!!!!!

─ بگو دیگه مامان ... از اولش بگو

─ خودت که باباتو بهتر میشناسی ... وقتی منو ول کرد و رفت جبهه خیلی بهم برخورد !!! طاقت بی توجهی نداشتم ... همیشه تو مرکز توجه بودم ... اون میرفت جبهه و من توی این شهر غریب تنها بودم ... برام سخت بود ... خیلی سخت !!! البته هر چند وقت یه بار میومد مرخصی ... به خودم میگفتم این دفعه حسابشو میذارم کف دستش !!!! ولی هر بار که میدیدمش تمام دلخوریمو فراموش میکردم ... مثل روز اول عاشقش میشدم ... با خودم میگفتم نمیذارم این بار بره ... ولی اون بازم میرفت !!!!!

این روند ادامه داشت تا اینکه یه روز با من تماس گرفتن و گفتن سرگرد به شدت زخمی شده و منتقلش کردن تهران ... الان در بیمارستان 1000 تخت خوابی بستریه !!!

─ اون موقع ها بابا سرگرد بود ؟

─ بله .... از شکم مادرش که سردار به دنیا نیومده بود !!!!

عجب سوال ضایعی کردم هااااا ....مامان ادامه داد :

─ بابات به خاطر رشته تحصیلیش خیلی زود ارتقاء درجه گرفت !!! وقتی به خاطر جنگ آمریکا رو ترک کرد داشت تز دکتراش رو مینوشت ... اگه فقط یه ماه دیگه اونجا مونده بود میتونست با مدرک دکتراش برگرده !!!

─ رشته ش چی بود ؟

─ یعنی تو نمیدونی ؟

─ آخه شما گفتین مدرکشو نگرفت !!!! گفتم شاید اینجا تو یه رشته دیگه مدرک گرفته !!!

─ نه ... رشته ی خودشو ادامه داد ... برق مخابرات گرایش آنتن

─ داشتین میگفتین ...

─ چی ؟

─ بابا زخمی شد ... بعدش ؟

─ همینکارو میکنی بعد این همه سال هیچی نمیدونی دیگه !!!!

─ خوب حالا ...

─ بله ... داشتم میگفتم ... بدجوری زخمی شده بود ... دست و کتف راستش و پای چپش عمل شده بود ... پاشو گچ گرفته بودن ... چند تا ترکش هم به قفسه سینه ش خورده بود که خوشبختانه زیاد جدی نبود و سرپایی خارج کرده بودن ...

─ جای دیگه تو بدنش مونده بود که بخواد زخمی بشه ؟

─ اون موقع ها اینجور چیزها عادی بود ... اینقدر صحنه های بدتر از این اتفاق میفتاد که اینجور چیز ها توش گم بود !!! خلاصه فرمانده بابات بهش دستور میده برگرده عقب و تا بهبودی کامل حق ورود به منطقه جنگی رو نداره !!! بابات برای اونا مثل یه برگ برنده بود و به شدت هواش رو داشتن ... اصرار های بابات هم کاملا بی فایده بود ... این وسط تنها شخصی که خوشحال بود من بودم ... امیدوار بودم تو این فرصت که از همیشه طولانی تر بود بابات رو از اون حال و هوا دور کنم ...

─ موفق شدین ؟

─ نه !!!

─ میدونستم !! بابا کوتاه بیا نیست ...

─ دقیقا همینطوره که گفتی ... کوتاه نیومد ... منم بدجور حرصی شده بودم ... منتظر کوچکترین بهانه ای بودم تا سگ بشم بیفتم به جونش !!!! میدونستم کارهام خیلی بچه گونه ست و هرکسی هم که میبود برای فرار از جهنمی که من درست کرده بودم حاضر بود تا دم گوش بعثی ها بره !!!!

─ بابا چیکار میکرد ؟

─ صبر !!! هرقدر من دیوونه بازی درمیاوردم اون با ناز و نوازش و عزیزم جانم موضوع رو فیصله میداد

─ بیچاره بابایی !!!

─ اوهوم خودم هم دلم براش میسوخت ولی افتاده بودم رو دنده لج !!!! طفلک محمد با اون دست و بال زخمیش کارهای خونه رو انجام میداد ... جیکش در نمیومد !!!!

─ دلت میومد مامان ؟؟

─ نه ... خودم داشتم دیوونه میشدم ... کثافت از در و دیوار میبارید !!! یه روز که از مطب برگشتم ...

─ مطب میرفتین ؟ مگه مدرک داشتین ؟

─ نه ... درسم رو نیمه رها کرده بودم اومده بودم ایران ... دانشگاه ها هم اون موقع سر و سامون نداشت ... تو مطب یه دکتر کارآموزی میکردم ...

─ خوب ؟

─ آهان ... آره از مطب برگشتم ... دیدم محمد تو حیاطه ... به سختی رو زمین نشسته و داره تو تشت لباس میشوره !!! خودش که بیرون نمیرفت ... لباس احتیاج نداشت ... داشت لباس های منو میشست ... یه بغض وحشتناک چسبیده بود بیخ گلوم ... دستهامو گرفتم جلوی دهنم تا صدام در نیاد ... هر چند ثانیه یه بار دست از کار میکشید و کمرش رو تکون میداد ... از درد ناله میکرد ... اینقدر از خودم بدم اومده بود که از خونه زدم بیرون ...

─ آخرش از خر شیطون پیاده شدین ؟

─ نه !!!

─ ماماااااااااااان !!!!!!!!

─ اینجوری نگام نکن !!!! معادلات زناشویی یه خورده متفاوته !!! من یه دختر نازپرورده ی سوسول و لج باز بودم ... بابات یه مرد خود ساخته ی تمام عیار سرسخت !!!! به نظر تیم خوبی نبودیم !!!!!

─ خوب بعدش چی شد ؟؟؟

─ بعد اون روز یه خورده رفتارم رو ملایم تر کرده بودم ولی جنگ نامرئی ما به قوت خودش باقی بود !!!! گذشت تا اینکه یه روز یه کارت عروسی برامون اومد ... عروسی پسر یکی از فامیل های دور محمد بود ... به گمانم نوه ی عمه ش یا یه همچین چیزی ... آقاجونت و خانواده پدرت برای عروسی اومدن تهران ... آقاجونت با اینکه با ازدواج ما مخالف بود ولی احترام منو خیلی نگه میداشت ... وقتی اومدن تهران فقط برای یه شام پیش ما بودن ... بعدش رفتن هتل تا مزاحم ما نباشن ... بیچاره ها فکر میکردن بعد این همه مدت که محمد از جبهه برگشته بهتره مارو با هم تنها بذارن ... طفلکیها از جنگ نامرئی ما خبر نداشتن ...

─ آقاجون خدابیامرز چه روشنفکر بوده !!!

─ آره ... خدا رحمتش کنه ... نور به قبرش بباره ... فقط اون پدر میتونست یه همچین پسرهایی تربیت کنه !!!

─ قضیه عروسی به کجا کشید ؟

─ تموم این قضایا هم از همون عروسی شروع شد !!!! محمد مخالف صد در صد پدر داماد بود !!! مثل اینکه طرف از اون آدم های دورو بود !!!

─ اگه اینقدر طرف بد بود چرا آقاجون اینا به خاطرش این همه راه کوبیدن اومدن تهران ؟

─ مساله ی اصلی بابات دورو بودن طرف نبود ... چیز دیگه ای بود ... آقاجون هم فقط رفتن تو .... نیم ساعت نشستن و هدیه دان و بعدم عروسی رو ترک کردن .. فقط به خاطر حفظ روابط خانوادگی و دعوت خواهر آقاجونت رفتن عروسی ...

─ مشکل بابا با اون یارو چی بود ؟

─ میگفت طرف هم نزول خوره و هم تو قاچاق داروئه !!! تو اون وضعیت کشور یه استامینوفن هم غنیمت بود ... محمد میگفت چطور انتظار داری برم تو مجلس کسی که با انبار کردن دارو باعث کشته شدن جوونای مردم میشه !!! حالا ما و امثال ما به جهنم !!!! خودمون خواستیم بریم جنگ !!! گناه بچه های شیرخواره چیه که باید گشنگی بکشن ؟؟؟ اون زمان ما تو تحریم بودیم و بدتر از همه شیرخشک بود !!!

─ همچین میگین انگار الان تو تحریم نیستیم !!!

─ اون زمان فرق میکرد ... از سیم خاردار بگیر تا شیر خشک و دارو و واکسن رو تحریم بودیم !!! زنهای زیادی کشته شده بودن و بچه هاشون زنده بودن ... بعضی مادرها هم به خاطر استرس شیرشون خشک شده بود ... وضعیت وحشتناکی بود ... خلاصه اینکه محمد میگفت :

─ ازم انتظار نداشته باش برم تو مجلس شادی چنین آدمی ... حیف لفظ آدم که برای اون به کار برده بشه ... از حیوون بدترن اینا !!! کم از یزید و حرمله ندارن ... چه فرقی میکنه ... اون راه آب رو بست این داره با اینکارا بچه های بیگناه رو از گشنگی میکشه !!!

بهش گفتم :

─ محمد بهانه نیار ... پس چرا پدرت اینا میخوان برن ؟

─ بفهم سارا !!!! بفهم ... قضیه من با پدر فرق داره ... اون عوضی میخواد از نفوذ و اعتبار من بهره کشی کنه ... رفتن من به اون جشن یعنی مهر تایید !!! اون آشغال فقط دنبال جلب اعتماد سازمان انقلابه !!!! من نمیتونم سارا ... ازم نخواه ... این کار برام عین خیانت به کشوره !!!!

─ ااااووووووه بابا چه خبره ؟چرا شلوغش میکنی ؟ خودتو خیلی دست بالا گرفتی !!! اصلا میدونی چیه ؟من میخوام برم ... دلم پوسید از بس از جنگ شنیدم ... از بس زخمی دیدم ... دلم یه خورده شادی میخواد ... میخوام بدون دغدغه باشم حتی برای دو ساعت !!!

─ عزیزم ...خوشگلم ... خودم نوکرتم ... اصلا بیا بریم بیرون ...سینما ... پارک ... اصلا بریم دربند !!!!! هر جا تو بخوای ولی نخواه که بیام سر سفره ی اون خونخوار ...

─ نه پارک میخوام نه سینما نه دربند .... دلم عروسی میخواد ... میفهمی ؟؟ جششششن !!! من با آقاجون اینا میرم توام نمیتونی جلومو بگیری !!!

─ سارااا !!!!

─ سر من داد نکش !!! فکر کردی که منم سربازتم (جمله تکراری همسران افراد نظامی !!!! ) ... من اسیر تو نیستم !!! نمیتونی جلومو بگیری !!!!

عصبانی شد ... رگ گردنش زده بود بیرون و صورتش قرمز شده بود ... اومد روبروم ایستاد ... خم شد و صورتش رو مقابل صورتم گرفت ... نفسهای عمیق و سریع میکشید تا کنترل خودشو حفظ کنه ... واقعا ترسیده بودم ... تا به حال هرگز اینجوری ندیده بودمش ... گفت :

─ اگه قلبت برای من نیست بهتره جسمت هم برای من نباشه ................................ برو ... هرجایی میخوای برو ... آزادی !!!!!!!!!!!!!!

رفت تو اتاق مطالعه ش و درو محکم بست طوری که شیشه پنجره ها لرزید !!!!!

─ به بابا نمیاد اینطوری باشه !!!

─ تو فقط باباتو تو خونه دیدی ... تا به حال عصبانیتشو ندیدی ... ولی من هم عصبانیتشو دیدم و هم تو محیط کارش باهاش بودم ..... هیچ وقت کاری نکن که بابات عصبانی بشه چون تبدیل به اژدها میشه !!!!

─ خوب بعدش چی شد ؟ رفتین عروسی ؟

─ آره !!!! بهم برخورده بود ... با خودم میگفتم حق نداره سر من داد بکشه ... من دختر آزادی هستم ... اون فکر میکنه کیه ؟ از وقتی رفته تو ارتش به زمین و زمان مشکوکه ... زورگوو !!!

خلاصه اینکه به هتل زنگ زدم و از آقاجون خواستم بیاد دنبالم ... خودمم رفتم و حسابی به خودم رسیدم ... یکی از اون پیرهن هایی که از آمریکا آورده بودم رو پوشیده بودم ... ساده و خوش دوخت بود ... خیلی دوستش داشتم ... رنگ مشکیش هم خیلی بهم میومد ... موهامو خودم شنیون کردم ... آرایش کردم ... خیلی ذوق داشتم بعد مدتها بود که داشتم میرفتم به یه جشن !!!

با آقاجونت اینا رفتم و همون نیم ساعت اونجا بودم ... بعدش رفتیم تو شهر گشتیم و تو رستوران شام خوردیم و آخر شب منو رسوندن خونه ...

─ آقاجون نپرسید بابا کجاست ؟

─ نه !!! اون اصلا تو زندگی خصوصی ما دخالت نمیکرد ... در ثانی خودش پسرشو بهتر از هرکسی میشناخت ...

─ بعدش چی شد ؟ بابا آروم شده بود وقتی برگشتین ؟

─ آره .... خیلی آروم ... انگار خاک مرگ روش پاشیده باشن ... صحبتش با من محدود به سلام و خداحافظی و تشکر شده بود ... چند وقت بعد به زور دکترها رو متقاعد کرد که برگرده جبهه ... وقتی داشت میرفت هنوز زخمهاش خوب نشده بود ... گچ پاش هم قرار شد که پزشک پایگاه باز کنه ...

اون نیم ساعت عروسی زندگی منو عوض کرد ... من بعدا فهمیدم بابات چرا اینقدر حساس بود ... اون مردک به هدف خودش که جلب اعتماد سازمان انقلاب بود نرسید ولی تا تونست از اون شب استفاده کرد !!

─ مگه چیکار کرد ؟

─ یه نمایشنامه کثیف نوشت و خودش به تنهایی اجراش کرد !!!

─ مامااااااان !!!! منو دق دادی ... بگو دیگه !!!

─ شایع کرد این جناب سرگرد که جانماز آب میکشه معلوم نیست وقتی تو آمریکا بوده چه کثافتکاری کرده که بابای دختره به زور انداختتش بهش .... اونم اینو نمیخواد اما از رو ناچاری قبولش میکنه !!!! معلوم نیست با چند تا خوشگلتر از این یکی ریخته رو هم که اینو قبولش نداره ؟؟؟؟

─ نههههههههههههههههههه .... خدایا !!!!! بابا چیکار کرد ؟ تو چیکار کردی مامان ؟

─ هرگز اون روزی که این شایعات رو شنیدم یادم نمیره !!! از عصبانیت و عجز رنگ از صورتم رفته بود !!! شده بودم عین گچ دیوار ... تو مطب بودم که متوجه پچ پچ های دونفر شدم ... نمیدونی مانا چی به سرم اومد !!!! من به جهنم !!! چطور تونستن پشت سر محمد یه چنین چیزایی رو سرهم کنن ؟؟؟ اون از هر مردی که میشناختم پاکتر بود ...

─ بابا چیکار کرد ؟

─ اون زودتر از من شایعات رو شنیده بود ... کار همون مردک پست فطرت بود ... کاری کرد که خبر تا خط مقدم هم رسید !!! میخواست آبروی محمدو به تاراج ببره !!!

محمد بازم برای مرخصی اومد خونه ... اما دیگه مثل سابق نبود ... ساکت شده بود ..نه حرفی .. نه شوخی ای و نه حتی بحثی با من میکرد ... داشتم از این همه بی توجهی دیوونه میشدم ... حتی اگه یه لیوان آب میخواست خودش میرفت ... دلم برای مهربونیاش و جونم گفتن هاش یه ذره شده بود !!! من تو اون خونه هیچی بودم !!! نه عشق ، نه همخونه و نه حتی خدمتکار !!!

سه ماه گذشت و محمد فقط یک بار اومد خونه ... از اخبار میشنیدم که آتیش بعثی ها سنگین شده اما بازم برام قابل قبول نبود ... کم کم احساسم داشت تغییر میکرد ... داشتم پشیمون میشدم ... از خودم میپرسیدم به خاطر کی اومدی ایران ؟ کسی که نموند تا در مقابل موج تهمت ها ازت دفاع کنه !!! اگه به اون توهین شده بود صد برابرش به من شده بود ... منی که تو پر قو بزرگ شده بودم و حتی یه چایی برای خودم نمی ریختم حالا زندیگیم از خدمتکارهای خونمون هم پایینتر بود !!!! و بدتر از همه برچسب هرزه بودن بود !!!!!

تصمیم گرفتم برگردم آمریکا !!! میدونستم پدرم دوباره قبولم میکنه ... با خودم گفتم حالا که اون نمیاد من میرم !!! میرم و هرچی تو دلمه بهش میگم و بعد برای همیشه ترکش میکنم !!! این جمله رو هر روز با خودم تکرار میکردم ... من ترکش میکنم

─ چجوری تونستین برین جبهه ؟

─ به عنوان امدادگر ... از مسئول ثبت نام خواستم منو به منطقه ای که پدرت بود بفرسته ... گفتم پدربزرگم اونجاست میخوام پیشش باشم !!!

─ باور کردن ؟

─ اولش نه ... اسمشو خواستن ... منم اسم فردی رو که قبلا پدرت ازش تعریف کرده بود بهشون دادم ... دیدن که اطلاعاتم درسته قبول کردن ... اون روزها اینقدر شلوغ پلوغ بود که فرصت چنین بحث هایی نبود ... پرستار و پزشک داوطلب رو رو هوا میزدن !!!!

ثبت نام و اعزام ما حدود دو هفته طول کشید .... ومن بالاخره موفق شدم و به جبهه رفتم ...

─ وااای ... حتما خیلی هیجان داشت !!! نه؟؟!!

─ حالا که داری ازم اطلاعات میکشی حداقل یه کم کمکم کن !!! اگه دیگه صبحونه نمیخوری میزو جمع کن و ظرف هارو بشور

─ باشه مامان ... میشورم ... مشغول جمع کردن میز و شستن ظرفها شدم ... مامان هم داشت مرغهایی که سر صبح خریده بود پاک و قطعه قطعه میکرد !!!! من موندم کی بیدار شد ؟؟ به قول کامران :

─ ساعت سارا به افق کله پزی تنظیمه !!!

خواهش میکنم ادامه بده مامان ... داره جالب میشه !!! بابا وقتی دیدت حتما خیلی خوشحال شد !!! نه ؟

─ خودم هم فکر میکردم بعد این همه مدت از دیدنم خوشحال میشه !!!! کلا اشتباه میکردم !!!!!!!

─ چی شد پس ؟؟

─ بعد سه روز تو راه بودن بالاخره رسیدیم به قرارگاه تیپ 8 سلمان فارسی ... راستی میدونستی اسم اصلی سلمان ، روزبه بوده ؟

─ نه !!! جدا ؟

─ آره ... خودمم اونجا فهمیدم !!!

─ از موضوع دور نشو مامان ...

─ باشه خوب ... خورد و خمیر از ماشین پیاده شدم ... باورم نمیشد محمد برای اومدن به چنین جایی له له میزنه ... همه چیز خاکی بود ... زمین ، سنگر ، ماشین ها ، لباسها .... بعدا فهمیدم آدم های اونجا هم خاکی اند ...

─ خسته نباشی مامان از این همه کشفیات مهم ... اینا رو که هر جلبک مغزی میدونه !!!

─ بخوای خوشمزه بازی در بیاری من دیگه نمیگم ...

─ غلط کردم !!!! ممممم

─ راننده رفت که خبر ورود امدادگر جدید رو به فرمانده بده

─ بابا فرمانده بود ؟

─ نه !!! میذاری من حرف بزنم یا نه ؟

─ اگه بابا نبود پس کی بود ؟

─ سرتیپ معصومی ... فرمانده تیپ 8 سلمان فارسی .... سوال دیگه ؟

─ پس بابا چه کاره بود ؟

─ بابات فرمانده گردان شناسایی تیپ 8 بود ... سرتیپ معصومی فرمانده کل بود ... سرهنگ قاسمی و سرهنگ هوشیار فرمانده هنگ 1 و 2 سلمان بودن ... دیگه ؟

─ فعلا همینا بود !!! ادامه بده ...

─ من و بقیه به سرتیپ معصومی معرفی شدیم ... همونجا مارو تقسیم کردن و من منتقل شدم به گردان شناسایی که مقرشون جدای از پایگاه اصلی بود ...

تو راه گردان شناسایی داشتم به این فکر میکردم که بدک نیست !!!! فضا آرومه !!!!!!!

خلاصه رسیدیم به مقر ... راننده رفت تا سرگرد رادان رو پیدا کنه و منم اطرافو دید میزدم ...

با صدای راننده به خودم اومدم ... برگشتن من همانا و قرمز شدن صورت بابات همان !!!! همونجا فهمیدم فاتحه م خوندس !!!!!

فضای سنگر برام تازگی داشت ... داشتم به این فکر میکردم که یعنی این کیسه شن ها نمیفتن پایین ؟

─ علامت سوال بزرگ ذهنت همین بود مامان ؟

─ تو اون لحظه آره !!! با صدای محمد به خودم اومدم :

─ خیلی از مسیرت منحرف شدی خانم !!! این جا نه جشنی هست ... نه مهمونی ... نه دامبالی دیمبویی !!! اینجا جنگه ... اینجا خونه !!!! اینجا خمپاره ست و مین و آرپی جی !!!

─ انتظار این برخورد رو نداشتم .... گرچه خودم اومده بودم برای دعوا ولی اون دست پیشو بدجوری گرفته بود !!! بازم افتادم رو دنده ی لج ...

─ من سربازت نیستم !!! با من درست صحبت کن !!!

─ وقتی اومدی اینجا یعنی تحت امر منی پس صدات رو رو فرمانده ت بلند نکن !!!

جاخورده بودم ... رفتارش هر لحظه داشت از ذهنیت من دورتر میشد !!!! تو فکرم صحنه ها رو یه جور دیگه ساخته بودم ... اون بغلم میکرد ... نازم میکرد و میگفت دلش واسم تنگ شده ... ولی من میگفتم : این همه راه رو تا اینجا اومدم که بگم دارم واسه همیشه ترکت میکنم !!!! .... خیلی بچه بودم !!!

اما حالا ورق برگشته بود !!!! زیر دستش نبودم که عملا خودم با دست خودم این امکان رو براش فراهم کرده بودم ... با چشمهای از حدقه در اومده داشتم نگاهش میکردم که گفت :

─ فردا با اکیپ مصدوم ها برمیگردی پشت ... از اونجا هم یه سر تهران !!!

─ نمیرم

─ تو همون کاری رو میکنی که من میگم !!!

من که نمیخواستم اونجا بمونم ولی حس لجبازی بدجور تو وجودم غلیان کرده بود ... گفتم :

─ من نمیرم تو هم هیچ غلطی نمیتونی بکنی !!!!

خودم از چیزی که گفته بودم تعجب کرده بودم ... اصلا نمیدونم چجوری اومد رو زبونم !!!! میدونستم الان یه کاری میکنه که به غلط کردن بیفتم ... بهش نگاه کرده ... فوق عصبانی بود ... فقط یه لحظه مشتشو دیدم که داره به سمتم میاد !!!!

─ بابا کتکت زد ؟

─ خودت باور میکنی ؟؟ نه !!! مشتش درست کنار گوشم رو دیوار سنگر فرود اومد ... جای مشتش رو کیسه ی شن افتاده بود !!! وای مانا ... اگه من میخواستم اونجوری مشت بزنم مطمئنا 4 تا انگشت و مچ دستم میشکست !!!!

از ترس نفسم بند اومده بود ... صورتش یک میلیمتری صورتم بود ...تا دهنشو باز کرد که حرف بزنه یکی از بیرون داد زد :

─ پناه بگیرید !!!!!

فقط شنیدم محمد گفت :

─ بخواب رو زمین !!!!

اونقدر هول شده بودم که اصلا تکون نخوردم ... محمد منو انداخت زمین و بغلم کرد ... از بیرون اول صدای سوت و بعدش انفجار میومد ... صداها پشت سر هم تکرار میشد ... با اینکه اولین بار بود این تا این حد به انفجار نزدیک بودم ولی نترسیدم !!! یعنی اصلا متوجه موقعیت بیرون نبودم .... تمام حواسم متمرکز شده بود رو صدای قلب محمد !!!!!!

─ مامان جو گیر شده بودی هاااا !!!!!! بعدش آشتی شدین ؟

─ نه !!!! بعد اینکه سروصداها خوابید محمد رفت بیرون ... صدای داد زدنشو میشنیدم ... پشت سر هم دستور میداد ... تا شب تنهایی تو سنگر نشسته بودم ... یه جورایی فکر میکردم کوتاه اومده ... ولی اشتباه میکردم ...

─ بابا رو دست کم گرفته بودی ؟

─ من که تا اون زمان اون روی سکه شو ندیده بودم ... هیچ وقت ندیده بودم سر کسی داد بکشه یا دستور بده ... قد و هیکلش هم تو لباس ارتشی خودش رو بیشتر نشون میداد ...یه جذبه ای داشت که زبون آدم بند میومد !!!! با رفتن خورشید یه سوز بدی ایجاد شده بود ... چونه م از سرما لرزش پیدا کرده بود ولی نمیدونم چرا هیچ تکونی نمیخوردم ... تا اینکه بالاخره اومد تو ... خشک و جدی بود ...

─ فردا صبح راس ساعت 9 با ماشین تجهیزات برمیگردین عقب !!!! متاسفانه مجبور شدیم زخمی ها رو همین الان اعزام کنیم و برای شما جا نبود !!!!

تعجب کردم !!! چرا با من رسمی حرف میزد ؟؟؟ دیگه اون روی سگ من اومد بالا !!!!! سریع از جام بلند شدم و گفتم :

─ من به خواست شما نیومدم که به دستور شما برم !!! اگه از من خوشتون نمیاد میتونین تشریف ببرین !!!!

از سنگر بیرون اومدم ... واقعا سرد بود ... چند ثانیه ای طول کشید که چشمم به تاریکی عادت کنه ... به طرف پیرمرد ریش سفیدی که مشغول وضو گرفتن بود رفتم و گفتم :

─ پدر جان ... من امدادگر جدید هستم ... کجا باید برم ؟

─ سنگر پزشک اونجاست دخترم !!! برو خودتو به آقای دکتر معرفی کن !!!

رفتم دم سنگر ... میدونی مانا تو اون لحظه به چی فکر میکردم ؟

─ به اینکه آقای دکتر خوشتیپ و خوشگله یا نه ؟؟؟

─ نه !!! به اینکه چطور باید در بزنم !!!!!!

─ ماماااااااااااان !!!!

─ چیکار کنم ؟؟؟ در زدن یکی از سختگیری های پدرم و عادت دیرینه خودم بود !!!! سنگر که در نداشت !!!! یه پتو جلوش آویزوون کرده بودن به عنوان در ....

یه پنج دقیقه ای حیرون دم سنگر ایستاده بودم که یه نفر از پشت سرم گفت :

─ میتونم کمکتون کنم ؟

یه پسر خوشتیپ هیفده هیجده ساله بود ... با سر به سنگر اشاره کردم و گفتم :

─ نمی دونم چطوری در بزنم !!!!

خیلی سعی کرد که خنده شو نگه داره ... آخرشم با گاز گرفتن لبش تقریبا موفق شد !!! گفت :

─ اینجا برای اجازه گرفتن کافیه بلند بگی یا الله .... یا همون اجازه هست !!!

راست میگفت !!! مونده بودم چرا به ذهن خودم نرسیده بود ... گفتم :

─ ممنون ... من سارام ... امدادگر جدید ...

─ کریم هستم ... بیسیمچی سرگرد رادان !!!

مامان چه روشنفکری به همدیگه معرفی شدین !!!! من گفتم الان میگین خواهر سارا ... برادر کریم ...

─ بیکار نشین ... بیا این برنج هارو خیس کن ... بعدشم ترتیب سیب زمینی هارو بده ...

─ وای مامان ... یه صبحونه بهمون دادیا !!!

─ غر نزن ... یه چیزایی یاد بگیری بد نیست !!!! برای آینده ت خوبه !!!

─ داشتی از کریم میگفتی ...

─ آره ... از همون اول ازش خوشم اومد ...

─ چشم بابایی روشن !!! دیگه ؟؟؟

─ تو چشمهاش یه چیزی بود ... انگار سالهاست که میشناسمش ... بگذریم ... هرچی یا الله میگفتم هیچ صدایی نمیومد ... با خودم گفتم شاید کسی نیست !!! رفتم تو ... یه مرد با روپوش پزشکی رو تخت دراز کشیده بود و دستشو گذاشته بود روی چشمهاش ...

با دستم چند ضربه به تریل زدم ... باعث شد از خواب بپره ... حدودا 40 ساله به نظر میرسید ... تو پیشونیش اخمی بود که انگار از خستگی زیاد باشه ... بعد مدتی متوجه من شد !!! بر و بر داشت منو نگاه میکرد !!!! خودمو معرفی کردم اما اصلا تکون نخورد ... بلند گفتم :

─ آقای دکتر !!!!

به خودش اومد ...

─ از آشنایی با شما خوشبختم خانم !!! من پرویز رادمهر هستم ...

داد زدم :

─ مامان راست میگی ؟ همون دکتر رادمهر خودمون !!!! اون تو جبهه بود مگه ؟

─ آره ... تمام مدت جنگ رو در جبهه بود ... اصلا دکتر باعث شد من اونجا موندگار بشم ... پدرت مخالفت شدید میکرد اما دکتر راضیش کرد ... من تو دوران دانشگاه وقتی تشریح داشتیم شب قبلش مبحث مربوطه رو میخوندم اما بازم میترسیدم که به جنازه آسیب بزنم !!!! اما اونجا اوضاع جور دیگه ای بود !!! دکتر رادمهر از من یه چیز دیگه ساخت !!! اونجا از عکس و رادیولوژی و اسکن خبری نبود !!!! وقتی چاقو دستت میگرفتی و شروع میکردی تازه میفهمیدی با چی روبرو هستی !!! من یاد گرفتم با غریزه م کار کنم !!! تمام موفقیت کاریمو مدیدن دکتر رادمهرم ...

─ از بابا بگو .... کوتاه اومد ؟

─ نه !!!!!! ... بعد از اصرارهای دکتر رادمهر و آوردن صد تا دلیل و برهان رضایت داد ... دکتر بهش گفت که ما به افراد آشنا به پزشکی خیلی احتیاج داریم ... افرادی که میفرستن صرفا داوطلب هستن و فقط میتونن آمپول و سرم تزریق کنن و پانسمان عوض کنن ... اما این یکی 4 تا کتاب خونده !!! یه خورده روش کار کنم میتونم درستش کنم !!!!

محمد کوتا اومد ومن موندگار شدم ... ولی چه کوتاه اومدنی !!!! چپ میرفت راست میومد دستور میداد !!! مجبور بودم به تنهایی تو یه سنگر بخوابم !!! امدادگر قبلی دو روز قبل از رسیدن من زخمی شده بود و رفته بود عقب ... تو اون محیط مردونه داشتم دیوونه میشدم ... محمد تحویلم نمیگرفت اما بقیه خیلی هوامو داشتن .... خوبیش این بود که جو نسبتا آروم بود ... با خودم میگفتم خوبه زیاد خطر نداره ... میرن شناسایی میکنن میان ... دیگه نمیرن بجنگن !!!! نمیدونستم که خطرناکترین قسمتش شناساییه !!!!

─ پس بابا کی کوتاه اومد ؟؟؟ من خسته شدم !!!

─ قیمت کوتاه اومدن بابات خیلی گرون بود !!!

─ دق دادی مامان !!!!

─ اون پیرمردی رو که سنگر دکترو بهم نشون داد

─ خوب ؟؟؟!!!

─ اسمش بابا حیدر بود !!! مسئول تدارکات بود ... اون شب عملیات شناسایی لو رفت !!! از 20 نفری که رفته بودن 3 نفر همونجا شهید میشن و بقیه هم اکثرا به شدت زخمی شدن و عقب نشینی کردن ... به شدت درگیر مداوای زخمی ها بودیم که چند تا خمپاره میخوره وسط پایگاه !!! یکی از سنگرها که خوابگاه بچه ها بود تخریب میشه و هرکی توش بود شهید میشه !!! بقیه افرادی که تو سنگرها بودن نجات پیدا کردن ... مثل اینکه موقع حمله بابا حیدر تو چادر مخابرات بود ... بچه ها اونو آوردن پیش من .... شکمش ترکش خورده بود ... خون زیادی از دست داده بود ... میدونستم شانس زیادی نداره ... دستمو رو زخمش گذاشتم و فشار دادم تا جلوی خونریزی رو بگیرم ... وقتی متوجه من شد به سختی گفت :

─ نوه ام به دنیا اومد سارا خانوم !!! ..... د ... د... دختره !!!

اون شهید شد !!!!

صدای مامان بغض دار شده بود ... ادامه داد :

─ دخترش بعد پنج شیش سال بچه دار شده بود ... اون لحظه داشت صدای گریه نوه شو گوش میداد ... اون اولین کسی بود که زیر دستم جون داد !!!! از خودم بدم میومد ... اونا آدم های معمولی بودن ... هرکدومشون خانواده داشتن ... عاشق بودن ... ولی اومده بودن ... اما شوهر من با تخصص حیاتیش نباید میومد چون من دوستش داشتم !!!!!!! حالم از خودم ، از افکار بچه گانه م ، از زندگی اشرافیم ، از ادعاهای پوچم بهم میخورد !!!!

خودمو به سنگرم رسوندم ... تمام روپوشم خون بود !!!! خون اونایی که باهاشون زندگی کرده بودم ... اونایی که هر وقت منو میدیدن بهم لبخند میزدن ... اونایی که هوامو داشتن ... روپوشم رو باشدت کندمو پرت کردم کردم یه گوشه ... هرچی دم دستم میومد میکوبیدم به دیوار ... دیوونه شده بودم ... نعره میزدم ... جیغ میکشیدم ... وقتی که از نفس افتادم یه گوشه وا رفتم !!! ... اشکم بند نمیومد !!! محمد اومد تو سنگرم و بدون هیچ حرفی بغلم کرد ... تو اون لحظه بیشترین چیزی بود که میخواستم ... وجودش برام از هوا هم مهمتر بود !!!!

─ آخی !!!! چه رومانتیکه بابام !!!

─ مامانتم این وسط شلغمه دیگه !!! بابات پنج دقیقه هم پیش من نموند !!! رفت تا به افرادش رسیدگی کنه ...

─ دیگه آشتی شدین دیگه ؟؟

─ تقریبا !!! بعد شهادت بابا حیدر ، بابات منو به گردان معرفی کرد ...

─ دکتر رادمهر منو از همون ابتداشناخته بود !!! اصرار زیادشم به همین خاطر بود ...

─ چجوری ؟

─ از رو عکسی که پدرت نشونش داده بود !!!

─ باریکلا بابا !!!

─ لو رفتن عملیات شناسایی و پشت بندش حمله به پایگاه فقط یه معنی داشت !!! گردان شناسایی لو رفته بود ... احتمال داشت جاسوس از داخل بوده باشه !!! به همین خاطر محل پایگاه عوض شد و از اون به بعد عملیاتهای شناسایی تحت تدابیر امنیتی بیشتری صورت میگرفت ... بیشتر اوقات پدرت شخصا عملیات رو رهبری میکرد ... محمد اون زمانی هم که تو پایگاه بود سرش تو نقشه بود ... همین باعث میشد خیلی بیشتر احساس تنهایی کنم ... تو اون شرایط کریم خیلی کمکم میکرد ... صحبت هاش ، دلگرمی هاش خیلی روحیه ام رو بهتر کرد ... شرایطش شبیه من بود !!! من بعد از سه تا پسر به دنیا اومده بودم و دردانه پدرم بودم .... اون بعد سه تا دختر به دنیا اومده بود و ته تقاری و وارث پدرش بود ... پدرش تیمسار شاه بود و از ملاکان شهر ...

─ اسمش اصلا با این چیزی که گفتین جور درنمیاد !!!

─ چون اسمش کریم نبود !!!

─ نبود ؟؟؟!!! پس چی بود ؟

─ کامران !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

─ چیییییییییییییییییییییییی ییی !!!!!!!!!!! م.. م ... مامان فقط نگو که کریم همین کامران خودمونه !!!

─ دقیقا همینو میخوام بگم !!!

─ شوخی نکن مامان !!! اصلا به تیپ کامران نمیاد حتی خاک جبهه بهش خورده باشه !!!

─ تو هنوز هیچی در مورد کامران نمیدونی !!! .... اگه خلال کردن سیب زمینی ها تموم شده برو از تو یخچال هویج و قارچ و فلفل دلمه ای بردار خلال کن ...

حاضر بودم یه میدون تره بار رو خلال کنم ولی سر از کار کامران در بیارم !!!!

سریع سیب زمینی ها رو تو آب خیس کردم تا سیاه نشه و وسایل و از یخچال رو درآوردم ...

─ میگفتی مامان !!! من فکر میکردم کامران دانشجوی بابا بوده !!!

─ بود !!! ولی بعد از جنگ ... اون تک پسر خانواده بود ... گفتم که ... باباش تیمسار بود ... وقتی انقلاب شد جمع کردن رفتن فرانسه ... مثل اینکه مادر کامران فرانسوی بود !!!!

همین که مامان گفت فرانسه انگار یه چیزی تو گوشم زنگ زد !!! سامیار هم دو رگه ایرانی – فرانسوی بود ... تیپش ... قیافش ... حتی خنده اش !!!! چقدر برام آشنا بود .... یعنی ممکنه کامران با سامیار نسبتی داشته باشه !!! چه حرفی میزنم من !!! ممکن !!! حتما یه نسبتی دارن !!!! اون چیزی که دائم منو قلقلک میداد ... باعث میشد در مقابل سامیار سکوت کنم ... حتی شوخی هاش !!! ای کاش شماره شو داشتم !!!! ای جیز جیگر بزنی سامی !!!!!!!!!! مثل آدم شمارتو میدادی دیگه !!!! یعنی باید از سوسن بگیرم ؟؟؟ بگم چی ؟؟؟ ... سوسن جون میشه لطف کنی شماره ی شوهرمو بهم بدی ؟؟؟؟!!!!!

با صدای مامان به خودم اومدم :

─ دستتو بده غرق نشی !!!

─ هااا ؟؟؟!!!! مامان ... واقعا کامران جبهه بوده ؟

─ آره ...

─ پس کریم کی بود ؟

─ همون کامران بود !!!! وقتی با وکیلش برای یه مساله خانوادگی میاد ایران یهو مسیرش رو عوض میکنه میره جبهه !!! کامرانو که میشناسی ... دیوونه ست !!!

─ مامان میگم چرا اسم خودشو گذاشته بود کریم ؟

─ پاسپورت و شناسنامه ش دست وکیل پدرش بود ... برای ثبت نام جبهه شناسنامه و رضایت پدر لازم بود .... اونم میره شناسنامه پسر باغبونشون رو که با یه دختر فرار کرده بود کش میره ... رضایت نامه رو هم جعل میکنه و تو یه موقعیت مناسب جیم میشه !!!! اینطوری کسی نتونست رد اونو بزنه !!!!

─ عجب مارمولکیه این کامران !!!

─ اوهوم .... خودش میگه اولین چیزی که کش رفته چاقوی جراحی پزشکی بود که به دنیا آوردتش !!!!

─ از کامران این کار هم بعید نیست !!!! چجوری این موضوع رو فهمیدی ؟

─ خودش بهم گفت !!! وقتی روحیه داغون منو دید بهم گفت وضعیت اونم مثل منه !!! برام حرف میزد ... شوخی میکرد ... وضعیت کشور و جنگ رو توضیح میداد .... خیلی از این چیزهایی که میدونم از صحبت های کامرانه !!!! من برادر داشتم ولی هیچ وقت باهاشون راحت نبودم .... کامران برام یه چیز دیگه بود .... جای خالی خانواده رو برام پر کرده بود ...

─ بابا گیر نمیداد ؟

خندیدم و ادامه دادم :

─ غیرتی نمیشد ؟؟؟!!!

─ کریم یعنی همون کامران برای بابات فقط یه بیسیمچی نبود ، همونطور که بابات برای اون فقط یه فرمانده نبود !!! فقط بابات هویت واقعی کریم رو میدونست و بعدش من !!!! من تازه بعد از جنگ فهمیدم چرا این دوتا اینقدر به هم چسبیدن !!!

─ چرا مامان ؟

─ قول بده چیزهایی که از کامران میگم رو پیش خودت نگه داری !!! تو بیشتر از هرکسی با اون بودی ... اگه میخواست بدونی که تو جبهه بوده و چیکار میکرده خودش بهت میگفت !!!

─ پس چرا دارین بهم میگین ؟؟

─ چون باید احترامشو خیلی نگه داری !!! اگه یه زمانی من و پدرت نبودیم کامران حرف اول و آخر رو میزنه !!! اینو همیشه یادت بمونه !!!!

─ مامااااااان ... این چه حرفیه میزنی ؟؟؟!!!

─ مانا !!!! فقط گوش کن !!! کامران نزدیک ترین شخص به توئه .... امتحانشو قبلا پس داده !!!! دارم همه اینا رو بهت میگم که بدونی پشت اون صورت شوخ و شنگ کیه !!! باید یه روزی اینا رو بهت میگفتم ... حالا این فرصت پیش اومده پس خوب گوشهات رو باز کن !!!

─ آخه مگه کامران کیه ؟ مگه چیکار کرده که اینقدر هواش رو داری ؟

─ بهت گفتم که پدرت فرمانده گردان شناسایی بود ...

─ خوب ؟!!!

─ بعدا فهمیدم که کارشون فقط شناسایی نیست !!! ... عراق تو جنگ الکترونیک خیلی از ما جلوتر بود .... پیشرفته ترین امکانات دراختیارشون بود ... تصاویر ماهواره ای ... دستگاه های جاسوسی ... افراد نفوذی و خیلی چیزهای دیگه !!!

مشکل ما تنها کمبود امکانات نبود !!! متخصص نداشتیم !!! فرض کن تو اون سالها هواپیمای اف 14 رو فقط ایران و آمریکا داشتن اما هرگز متخصص های ایرانی حتی در موتور هواپیما رو باز نمیکردن !!! یعنی اجازه شو نداشتن !!!

─ یعنی چی ؟ پس چیکار میکردن ؟

─ نمایندشون قطعه خراب رو بسته بندی میکرد میفرستاد آمریکا ... اونجا تعمیر میشد بعدا میفرستادن ایران ... دوباره نماینده شرکت قطعه رو روی هواپیما نصب میکرد !!!!!

─ واقعععاااااا ؟؟؟ چه مسخره !!!! گیر آورده بودن خودشونو !!!!

─ اتفاقا برعکس !!!! نمیذاشتن تکنولوژیشون دست غریبه بیفته !!!! همیشه این احتمال رو میدادن که جنگی اتفاق بیفته !!!! عراق که حمله کرد هیچکدومشون فکر نمیکردن که جنگ اینقدر طول بکشه !!!! متخصص های تعمیر هواپیمای ما برای اولین بار بود که موتور یه جت رو خودشون پیاده و سوار میکردن !!!! حالا فرض کن که فقط هواپیماهای جنگنده نبود !!!! تانک ، هلی کوپتر ، هواپیما های نفر بر ، کشتی ها ، یدک کش ها ، اسلحه ها !!!! همه نیاز به تعمیر پیدا میکردن ... میتونی درک کنی که نیاز کشور به نیروهای متخصص چقدر شدید بود ؟؟؟

─ اوهوم ... حالا اینقدر متخصص وجود داشت ؟

─ نه !!! خدا کمک کرد ... فقط کمک خدا بود !!! یه دفعه ای میدیدی یه نانوا راننده تانک بود یا یه کشاورزی که نهایت کارش تعمیر تراکتورش بود لودر و بیل مکانیکی تعمیر میکرد !!!!

اما جنگ الکترونیک چیزی نبود که از پس هرکسی بربیاد !!! ابنجا بود که وجود امثال بابات میتونست سرنوشت یه جنگ رو تغییر بده ...

تیپ 8 سلمان ، یکی از بهترین تیپ های تکاور ارتش بود ... فرماندهانش جزء بهترین ها بودن ... همین طور سرباز های تعلیم دیده داشتن که تو اون موقعیت مغشوش کشور حکم طلا داشت ... اگه تیم شناسایی تو عملیاتش موفق نمی بود یا مثلا گزارش های غلط میرسید تلفات وارد شده خیلی بیشتر از اونچیزی می بود که روی کاغذ میومد !!! خودت فرق یه سرباز حرفه ای و یه سرباز آماتور رو میتونی حدس بزنی ...

کار پدرت همینجوری به تنهایی حیاتی بود ... اون باید موقعیت دشمن رو شناسایی میکرد و بهترین مسیر هارو مشخص میکرد .... باید نقاط کور رو پیدا میکرد ...ولی موضوع اینجا بود این تنها وظیفه اون نبود !!!!!

اونها علاوه بر شناسایی ، عملیات تخریب و خرابکاری هم انجام میدادن !!! از باز کردن میدان مین تا حمله به تاسیسات عراقی ها و خرابکاری و دستکاری در تجهیزات و چمیدونم منحرف کردن رادار و اینا ...

─ خوب اینا چه ربطی به کامران داره ؟

─ عملیات خرابکاری فوق محرمانه بود ... از 235 نفری که تو گردان شناسایی بودن فقط 5 نفر از این عملیات ها خبر داشتن ... عملیات 2 یا 3 نفره انجام میشد ... کامران به عنوان تک تیرانداز با پدرت بود !!!

─ تک تیرانداز !!!!!! مگه ارتش خودش تیرانداز نداشت ؟ مگه کامران آموزش دیده بود ؟

─ اون چه طرز خوردکردن قارچه ؟ نگاه کن تورو خدا !!!! انگار گاو از روش رد شده !!!!

─ مامان اذیت نکن !!!! بقیه شو بگو ...

─ کامران قهرمان تیراندازی بود ... پدرش بهش آموزش داده بود ... با اینکه سنش کم بود ولی به اندازه ی یک کماندو مهارت داشت !!!! ومزیتش نسبت به کماندوهای ارتش این بود که اسمش جایی ثبت نشده بود ... هیچ ردیف پرسنلی و شماره استخدامی نداشت و هیچکی به یه بچه شک نمیکرد !!!!

اون تقریبا همیشه با پدرت بود ... همه به چشم کریم بیسیمچی میدیدنش ولی اون کسی بود که عراقی ها اسمشو گذاشته بودن شکارچی شب !!!!!

─ اصلا باور نمیکنم !!!! فکر میکردم تیراندازی و ورزشهای رزمی رو تو دانشکده پلیس یاد گرفته !!! اصلا بهش نمیخوره حتی رنگ جبهه رو دیده باشه !!!

─ بله !!!! کامران یه چنین آدمیه !!! نه تنها جبهه ، که رنگ خیلی اونورتر از جبهه رو هم دیده !!!

─ مامان .... چرا از پلیس بودن انصراف داد ؟

─ اینو که دیگه خودت میدونی !!!! نمیتونست خودشو دربند قوانین کنه !!!! یه بار سر یه پرونده یکی از مجرم ها رو اونقدر کتک زده بود که طرف تا پای مرگ رفت !!!! یارو به چند نفر تجاوز کرده بود ... هیچ مدرکی از طرف نداشتن .... خانواده ی کسانی که مورد هتک قرار گرفته بودن هم جرات شکایت نداشتن ... هم از ترس آبرو ... هم اینکه یارو نفوذ و پول داشت !!!

پیشرفت کامران در پلیس تحسین برانگیز بود ... وقتی استعفا داد سرگرد بود !!!درحالیکه اگه یه خورده خودشو نگه میداشت سرهنگ میشد !!!! پلیس باهوشی بود !!! نمونه ش کم پیدا میشه ... اونقدر مهم بود که وقتی استعفا داد رئیس پلیس وقت اومد پیش بابات تا شاید اون بتونه کامران رو منصرف کنه !!!

ولی مرغ کامران یه پا داشت !!!! میگفت نمیتونم ببینم و کاری نکنم !!!

─ و بالاخره حرف خودشو به کرسی نشوند !!!!

─ نه تنها خودش از نیروی پلیس اومد بیرون بلکه 4 نفر از بهترین همکاراشو هم وادار کرد که استعفا بدن !!!!

─ چیییییییییییییییییییی ؟؟؟؟ چرا آخه ؟؟؟

─ برای تاسیس همین شرکتی که الان داره !!! تو یکی از اون 4 نفر رو خیلی خوب میشناسی !!!!

─ کیه ؟

─ محسن .... قبلا بود سرگرد محسن فلاح !!!

─ محسنم قبلا پلیس بود ؟

─ اوهوم ...

─ چیزای عجیب میشنوم مامان !!!! این عمو محسن که خودش سردسته ی اراذل شهره !!! دوست دخترهاشو با ماشین های شهرداری باید جمع کرد اینقدر زیادن !!!

─ زیاد بودن ... الان دیگه فقط یه زن تو زندگیشه !!! اونم ماراله ...

مامان راست میگفت ... محسن از کامران شرتر بود ولی از وقتی که مارال رو دید اوضاع کیشمیشی شد .... کامران میگفت علامت سوال بزرگ زندگی من اینه : محسن مارال رو شکار کرد یا مارال محسنو ؟؟؟

مامان ادامه داد :

─ میخوای یه چیزی بگم از تعجب شاخ در بیاری ؟

─ چی ؟؟؟؟

─ محسن هم تو جبهه بود !!! البته دو سال آخر رو فقط ...

─ نههههههههههههههه !!!!

─ آررررره ..... یه چیز دیگه بگم ؟

─ هاااا ؟؟؟؟

─ اون جانبازه !!!

─ اینو دیگه نمیتونم قبول کنم !!!! اون از منم سالم تره !!!!

─ نوچ !!! نصف دل و رودشو خودم درآوردم !!!!

─ پس به خاطر همینه که اینقدر به شما ارادت دارن ؟!!! .... اون دو نفر دیگه کی بودن ؟

─ نمیشناختم !!! مانا اگه بدونی با این کار کامران چه بلبشویی برپا شد !!!! .... سرهنگ میلانی اومده بود اینجا ... داد و بیداد میکرد که که این کله شق خودش میخواد بره ، بره .... چرا دیگه زیر پای این و اون میشینه ؟

─ کامران چیکار کرد ؟

─ اون طبقه بالا بود .... محمد ازم خواست برم صداش کنم .... تا منو دید عین زنها زد پشت دستش ... گفت :

─ وای ... خاک بر سرم سارا جون !!! حالا تکلیف بچه هام چی میشه ؟

خنده م گرفته بود ... کامران دیوونه ... مامان هم با یادآوری خاطرات میخندید .... پرسیدم :

─ بعدش چی شد ؟

─ هیچی !!! محمد وقتی قیافه منو که از خنده قرمز شده بود رو دید ، فهمید که کامران عاقل بشو نیست !!! سرهنگ میلانی هم تهدید کرد که اگه باد به گوشش برسونه کامران رفته طرف یکی از کارمندهاش ، سقفو رو سرش خراب میکنه !!!

─ کامران چیکار کرد ؟

─ اون دیگه طرف کارمندها نرفت !!! در عوض رفت سراغ بازنشسته ها !!! یه متخصص پزشک قانونی ، یه متخصص آزمایشگاه و یکی از استاد هاش که متخصص کامپیوتر بود رو استخدام کرد !!!

با این هفت نفر کارشو شروع کرد ... اویل فقط پرونده های جنایی رو قبول میکرد ... اما بعد کارشو گسترش داد و اجرای سیستم های امنیتی و تربیت بادی گارد هم به کارش اضافه شد ...

خوب مانا خانم .... اگه گفتی سوالت چی بود ؟

─ چی بود ؟

─ همینه دیگه ... اینقدر این شاخه اون شاخه میکنی که آخرش به هیچ جا نمیرسی !!!

─ راستی مامان سوالم چی بود ؟

─ اسم مندا !!!!!!!!!!!!!

─ راست میگیا مامان .... نگفتین چرا !!!! ادامه شو بگین ...

─ با شهادت بابا حیدر ، منم عوض شدم ... حالا دیگه میخواستم بمونم ... محمد هم هرچی اصرار کرد فایده نداشت ....

با بودن من هم در جبهه ، محمد دیگه کمتر مرخصی میرفت ... مواقعی هم که مرخصی میگرفت میرفتیم کرمان ... آقاجونت طفلک وقتی فهمید منم راهی جبهه شدم خیلی نگران شد ولی بازم حرف نزد ...

روزهای جنگ میگذشت و من خوشحال بودم که هم کنار پدرتم و هم دارم به کشورم خدمت میکنم ..... تا اینکه فهمیدم حامله م !!!!!!

چند روزی بود حال و هوام عوض شده بود ولی جدیش نمیگرفتم !!!! اونجا نه آب و هوای خوب داشتیم نه غذای درست و حسابی .... اول فکر کردم مسمومیته !!! ولی بعدا مطمئن شدم .... فکر کنم یه ماه ونیم یا دو ماهه بودم ... اونقدر خوشحال بودم که دوئیدم سمت سنگر فرماندهی و همینجور بی هوا رفتم تو که دیدم جلسه ست !!!! با دیدن اخم محمد قلبم ریخت !!!! سرمو انداختم پایین و رفتم بیرون ... یه لحظه این فکر به سرم زد که اگه محمد بفهمه منو کت بسته میفرسته عقب !!! خدا رو شکر کردم که نذاشت برم و همه چیزو لو بدم ....

─ یعنی هیچکس نفهمید ؟

─ چرا !!! ..... دکتر رادمهر و کریم فهمیده بودن !!!! به هر حال من همکار دکتر بودم .... بیشتر اوقات با هم بودیم !!! اگه نمیفهمید که دیگه پزشک نبود !!!!

─ کامران چی ؟ اون چطور فهمید ؟

مامان خندید و گفت :

─ مچ منو وقتی داشتم آب لیمو کش میرفتم گرفت !!!!

─ مارمولک !!!! اونا چیزی به بابا نگفتن ؟

─ نه !!! دکتر میگفت که زندگی خصوصیم به خودم مربوطه ... درثانی نمیخواست کسیو که خودش تربیت کرده از دست بده !!! کریم هم ...

─ چرا میگی کریم ؟ کامران دیگه ؟

─ نمیدونم !!! میرم تو اون روزها فقط کریم رو میبینم !!!! .... حالا کامران .... اون هم به محمد بروز نداد ...

─ چرا ؟ اون که دست راست بابا بود !!!

─ میگفت اگه تو بری من با کی بشینم غیبت کنم ؟ از این بچه مثبت ها که آبی گرم نمیشه !!!!!

─ عجب آدمیه این کامران !!!!

─ حقیقتش دلتنگی بود !!!! منم نمیتونستم دوری کامران رو تحمل کنم !!! محمد جای خودشو داشت اما کامران پدرم بود ... برادرم بود ... هم صحبتم بود ....

─ واسه همینه تمام گزارش های کارهامو بهش میدی ؟

─ ماناااااا .... اون تو رو بزرگ کرده !!! به گردنت حق داره !!!!

─ اصلا بیخیال این موضوع !!! بابا کی فهمید ؟

مامان از جاش بلند شد و گفت :

─ انتخاب کن !!! تو آشپزی میکنی یا کیک میپزی ؟؟؟

─ وای مامان !!!! تو منو امروز پیر کردی !!!! تا به جای حساسش میرسه ازم بیگاری میکشی !!!!

─ به جای نطق کردن انتخاب کن !!!! غذا یا کیک ؟؟؟

─ خوب بابا !!! کیک با من .... حالا یه روز خونه موندی داری کدبانو گری تو به رخ میکشی ؟؟؟

شروع کردم به آماده کردن لوازم مورد نیازم ... مامان هم داشت خوراک مرغ درست میکرد .... درحالیکه مواد رو پیمانه میزدم گفتم :

─ مامان ادامه نمیدی ؟ بابا چطوری فهمید ؟

─ تو آماده باش بودیم ... قرار بود یه حمله وسیع انجام بشه ... از پایگاه منتقل شده بودیم به یه خط قبل از خط مقدم ... دکتر رادمهر ازم خواست تو پایگاه بمونم اما قبول نکردم ... دیگه نمیتونستم عقب بمونم ... زندگی اون بچه ها و سرنوشت جنگ برام از هرچیزی مهم تر بود

─ صدای انفجارو این چیزها اذیتتون نمیکرد ؟؟؟ میگن واسه بچه ضرر داره !!!

─ عادت کرده بودم ... عقب موندنم بیشتر ضرر داشت ... قلبم یه لحظه آروم نمی گرفت !!! بالاخره اون عملیات شروع شد ... قرار بود سه لشکر از جهات مختلف حمله کنن ... به نوعی حمله گازانبری بود ... بعثی ها اصلا احتمال حمله نمیدادن چون تو عملیات قبل ضربه سختی خورده بودیم ... فکر میکردن تا یه مدت مشغول بازیابی میشیم ... دو لشکر از سپاه و یک لشکر از ارتش بودن ... لحظه به لحظه سروصدا و حجم آتیش بیشتر میشد ... آمبولانس ها همینجور مجروح میاوردن ... دیگه اتاق عمل معنا نداشت !!!! دکتر ها چاقو بدست تو راهروی بیمارستان صحرایی کارشونو انجام میدادن ... بچه هایی که جراحتشون جدی نبود بعد مداوای سطحی بازم برمیگشتن خط !!!! مشغول انجام کارم بودم که یکی صدام کرد ... سعید حسینی بود ... از بچه های آر پی جی زن تیپ 8 ... قبلا باهاش آشنا شده بودم ... بسته پستیش به اشتباه اومده بود برای یه سعید حسینی دیگه که تو گردان ما بود ... من وقتی برای تحویل گرفتن دارو رفته بودم مقر اصلی بسته رو براش برده بودم ... عکس تولد پسرهای دوقلوش بود ...

─ سلام خانوم دکتر

─ آقای حسینی !!!! دستتون چی شده ؟

─ نمیدونم ولله !!!

یه تیکه فلز ناشی از انفجار دست و کدفشو بهم دوخته بود !!!

─ خانوم دکتر ... اینو راست و ریسش کن باید برگردم خط !!!!!

─ آقای حسینی !!! دستتون باید عمل بشه !!! ممکنه فلز به عصبتون آسیب زده باشه ...

─ قربون دستت خانوم دکتر ... 2 تا کوک بزن باید برگردم تا بچه ها پرپر نشدن !!!!

دیدن نمیشه منصرفش کرد ... بردمش تو چادر ... دیدم لیدوکائین نداریم !!! تموم شده بود ... گفتم :

─ آقای حسینی ... بی حسی تموم کردیم ... باید صبرکنی برسه

─ نمیخواد خانوم دکتر .... یه کاریش بکن فقط سریعتر !!!!

بدون بی حسی شروع کردم به جراحی دستش ... رنگش از درد سفید شده بود ... رگ گردنش زده بود بیرون ... دست دیگه شو به میله تخت گرفته بود ... اونقدر میله رو فشار داده بود که دستش هم سفید شده بود ... به پهنای صورت اشک میریختم ... ماسکم خیس خیس شده بود ... میشنیدم که زیر لب میگفت خدایا فقط 2 ساعت ... فقط 2 ساعت ...

کارم که تمومشده بود دیگه حالی واسش نمونده بود !!!! بیحال بیحال بود ... به اصرار برگشت خط ... یه چیزی تو وجودم میگفت که امشب شهادت کمترین غنیمت این مرد از جنگه !!!!

طرفای سحر بود که بچه ها برگشتن ... اهداف عملیات به انجام رسیده بود ... یه عده تو منطقه تصرف شده مونده بودن تا موضع ما رو حفظ کنن ... از سحر تا ظهر مشغول مداوای مجروحان و انتقال شهدا بودیم .. ضعف کرده بودم .... داشتم میرفتم یه چیزی بخورم که چشمم افتاد به آمبولانس انتقال شهدا ... یه لحظه انگار قیافه اون شهید برام آشنا اومد ... رفتم نزدیک تر ... صورتش پر خون بود ... یه خورده که دقیق شدم دیدم سعید حسینیه !!! لبخند رو لبهاش بود ... ناخودآگاه خندیدم ... عادت کرده بودم برای شهادت ناراحت نشم !!! آروم گفتم سعیدجان شهادتت مبارک !!!! ملحفه رو بلند کردم تا بکشم رو صورتش که چشمم به بدنش افتاد .... دو دستش قطع شده بود و نصف قفسه سینه ش رفته بود .... بغض بدی به گلوم چنگ زد ... نفسم بالا نمیومد ... دستهام یخ زده بود ... نمیتونستم ملحفه رو برگردونم سرجاش ... چشمهام تار شد و افتادم رو زمین و دیگه هیچی نفهمیدم .....................

صداهای اطراف رو گنگ میشنیدم ... دهنم خشک شده بود ... چشمهامو به اطراف چرخوندم تا ببینم چه خبره ... محمد طول و عرض سنگر رو طی میکرد ... کلافه نفس میکشید ... دستشو مشت میکرد و میزد تو کف دست دیگه ش ... هنوز متوجه بهوش اومدن من نشده بود .... چشمم خورد به سرمی که دستم بود ... تقریبا آخرش بود ... اینطور که معلوم بود نزدیک 2 ساعت بیهوش بودم ... نمیخواستم به محمد جواب بدم ... احتمالا همه چیزو فهمیده بود !!!

چشمهامو بستم ... صورت سعید اومد جلوم ... عکس دوقلوهاش ... لبخندش ... دستهایی که نداشت ... سمت چپ قفسه ی سینه ش از گردن تا کمر رفته بود !!! اون قلب نداشت ... اولین و آخرین کسی بود که دیدم قلب نداشت ولی میخندید ... قلب نداشت ولی مهربونی از صورتش میبارید ... چشمهام میسوخت ... اشک از گوشه ی چشمم سرازیر شد .... محمد متوجه شد ... اومد بالای سرم ... سایه شو رو خودم احساس میکردم ... اشکهامو پاک کرد و سرم رو بوسید و رفت ...

چند دقیقه بعد با دکتر برگشت ... دکتر وضعیتم رو چک کرد و سرم رو خارج کرد ... رفتن بیرون ... صدای محمد رو میشنیدم که بهش میگفت :

─ چرا قبلا بهم نگفتی پرویز ؟ من الان باید بفهمم لعنتی ؟؟؟!!!!فقط نگو که نمیدونستی !!!!

─ میدونستم !!!!

─ پس چرا ازم پنهان کردی ؟

─ خاک تو سرت محمد !!!! این دختر زن توئه اونوقت من باید آمارشو بهت بدم ؟؟؟!!!! ... خودت چرا حواست بهش نیست ؟؟؟ قبلنا سارا سارا از دهنت نمی افتاد !!!! اما از وقتی این دختره بخت برگشته اومده اینجا داره جون میکنه دیگه نگاهش هم نمیکنی !!!! احمققق ... اون زنته !!!! همه هم میدونن !!! آخه اینم خجالت داره ؟؟؟ میتونی در روز نیم ساعت فرمانده نباشی ؟؟؟

─ پرویز طوری حرف نزن که انگار از هیچی خبر نداری ؟؟؟

─ برو بابا توام !!!!! اومدیم و این جنگ 40 سال دیگه ادامه داشت !!! میخوای همینجور ادامه بدی ؟؟؟ چیز زیادی ازت نمیخوام !!! میگم حداقل اون نهارتو بیا با زنت کوفت کن !!!! نگران نباش .... جنگ هست !!! بعثی ها هستن !!! ما هم هستیم !!!! یه فکری به حال عشقت بکن اگه دیگه نباشه !!!!!

─ زبونتو گاز بگیر !!!

─ همین که گفتم !!!! یا یه فکری به حال این دختره بکن یا طلاقش بده خودم میگیرمش !!!!

─ پروییییییییییییییییییز !!!!!

─ یعنی واقعا دکتر رادمهر به بابا گفت طلاقت بده ؟؟؟؟

─ شوخی میکرد !!!! دکتر خودش زن داشت ... هر چند از زنش طلاق گرفته بود ....

─ چرا ؟!!!

─ زنش آلمانی بود ... یکی از دانشجوهاش بود !!!! عاشق زنش بود ... اونم مثل محمد با شروع جنگ اومد ایران .... تخصص جراحی نیاز اول پزشکی جبهه بود ... پرویز یه وطن پرست واقعی بود !!!! بچه حزب الله هی و اهل نماز روزه نبود !!!! ولی به معنای واقعی مسئولیت پذیر و از جان گذشته بود .... همینکه تو جبهه و نزدیک خط خدمت میکرد نشون دهنده حس وطن دوستیشه !!!! وگرنه میتونست تهران بمونه !!!!

─ بابا چیکار کرد بالاخره ؟؟؟

─ بلافاصله وسایلم رو جمع کرد و منو برد کرمان !!!!

از مامان پرسیدم :

─ کدوم قالبو برای کیک بردارم ؟

─ اون گرده !!!

مایه کیک رو ریختم تو قالب و گذاشتم تو فر .... ظرفهای کثیف رو هم ریختم تو ظرفشویی تا به حسابشون برسم !!!! تو همین حین پرسیدم :

─ چند ماهتون بود که رفتین کرمان ؟

─ آخرای ماه پنجم بود ... محمد کلی سفارش منو کرد و برگشت !!! نمیدونی مانا تمام راه رو تا کرمان ازش خواهش کردم که بذاره من تو منطقه بمونم .... بهش گفتم :

─ میرم عقب ، اونجا دیگه امنه !!!! تو هم زود به زود میتونی بیای دیدنم

جوابش یک کلمه بود ... نه !!!! دقیقا وقتی ترمینال کرمان پیاده شدیم تصمیم خودمو گرفتم ....

─ چی ؟

مامان لبخند شیطنت آمیزی زد و گفت :

─ لجبازی !!!!!!

کاسه از دستم ول شد و افتاد تو ظرفشویی .... باورم نمیشد مامان و بابا اینقدر با هم درگیری داشتن !!!!گفتم :

─ مامان بازم ؟؟؟!!!!

مامان شونه شو با بیخیالی انداخت بالا و گفت :

─ میدونستم باید تو شهر باشم و تحت نظر پزشک زنان !!!! ولی محمد نباید اونطوری رفتار میکرد !!!! نه عزیزمی ... نه جونمی ... نه هیچی !!!! بابت پنهون کردن قضیه هنوز ناراحت بود ...

─ خوب حق داشت دیگه !!! مثلا شوهرت بود !!!

مامان پوزخندی زد و گفت :

─ تو اینجور چیزها رو نمیفهمی !!!! فقط منتظر بودم محمد بگه دیگه نمیره !!! اونوقت خودم میفرستادمش !!!!!!!!!!!!!!! ... ولی اون هربار میرفت ... بی هیچ حرفی !!!

─ آزار داشتی هااا مامان !!!! چقدر بابا بنده خدارو عذاب دادی !!!!

─ من هرچقدر هم بگم تو بازم نمیفهمی مانا !!! باید خودت تو شرایطش قرار بگیری تا حس منو درک کنی !!!

─ ادامه بده مامان ...

─ هیچی ... محمد رفت و منم به زندگی خودم رسیدم ... خانواده پدرت هیچی کم نذاشتن !!! خانوم جون مثل دختر خودش ازم پذیرایی میکرد ... همون اول منو برد دکتر و تحت نظر قرار گرفتم ... بعدش هم رفتیم خرید !!!! بعد مدتها یه دلی از عزا درآوردم !!!!! ... به کلی یادم رفته بود خرید کردن چه حالی داره !!!! با اینکه خانوم جون هرچی میخواستم برام میخرید اما آقاجون قبلش یه بسته اسکناس بهم داده بود تا یه موقع تو رودربایسی نمونم !!!

همین موقع لبخند عمیقی صورت مامانو فرا گرفت .... گفت :

─ بعد مدتها رفتم آرایشگاه !!!! نمیدونی چه حال خوبی داشتم !!!! تازه بعد اتمام کار آرایشگر بود که فهمیدم تبدیل به چی شده بودم !!!! یه لحظه به محمد حق دادم که منو مثل سربازاش ببینه !!!!

─ یعنی در تمام مدت آرایشگاه نرفته بودین ؟

─ اونجا فقط سلمونی داشتیم !!! مسلما به درد من نمیخورد ... مواقعی هم که میومدیم کرمان اونقدر خستگی داشتم که فقط میخوردم و میخوابیدم !!!! ....البته یه چند باری خودم با قیچی موهامو کوتاه کرده بودم که باعث شده بود فرم موهام بهم بریزه ... در مورد صورتم کاری نمیتونستم بکنم چون همیشه آرایشگر داشتم !!!! وقتی هم که با پدرت ازدواج کردم میرفتم آرایشگاه ... هیچ تجربه ای در اصلاح نداشتم !!!!

اون روز ، موهای مرتب شده ، صورت اصلاح شده و لباسهای نو و تمیز باعث شد یه بار دیگه خودم رو باور کنم !!!

خانوم جون بهم یاد داد چطور در مواقع لزوم از پس کارهای شخصیم بر بیام !!! همینطور آشپزی رو ... با مقایسه رفتار خانوم جون با آقا جون و همینطور دستپختش با رفتار و دستپخت خودم به این فکر میکردم که محمد چجوری منو تحمل میکرد ؟؟؟

اما تمام اینا باعث نشد من از تصمیمم صرف نظر کنم !!! محمد تلفن میزد ، جوابشو نمیدادم ... خودمو به خواب میزدم ... میرفتم دستشویی ... یا یه موقع که گیر میفتادم به سردی جوابشو میدادم !!!

جالب بود !!! محمد که دور میشد احساساتش فوران میکرد !!! اما من کاملا خونسرد بودم ... دلم واسش پرپر میزداااا ولی مرغم یه پا داشت !!!

تو اون سه ماه 2 بار برای مرخصی اومد ... هربار هم من با کارهام روانیش میکردم ... با اینکه خودم تجربه این سفرها رو داشتم و میدونستم بی نهایت خسته کننده ست اما بازم دست بر نمیداشتم !!! طفلک دو روز میومد اونوقت من انواع و اقسام بهانه ها رو میگرفتم ... هر دقیقه یه چیزی هوس میکردم ... وادارش میکردم بره بگیره ... محمد عاشق آش رشته ست !!! خانوم جون واسش پخته بود ... من برای چک آپ رفته بودم دکتر ... وقتی برگشتم و بوی آش به دماغم خورد شیطنتم گل کرد ... خودمو زدم به حالت تهوع ... 5 دقیقه به 5 دقیقه میرفتم دستشویی !!! کلی غرغر کردم ... بیچاره خانوم جون آش رو همون جور نصفه کاره برد مسجد محل !!!!!!! محمدم رفت بیرون ... وقتی برگشت احساس کردم بوی آش میده ... البته ادکلن زده بود ولی خوب بینی من خیلی تیز بود ... داد و بیدادی راه انداختم اون سرش نا پیدا !!!! شب هم از اتاق انداختمش بیرون !!!! گفتم بوت حالمو بهم میزنه !!!! داشتم به خاطر یه کاسه آش شکنجه ش میکردم !!!! از یه طرف جیگرم واسش کباب بود از طرف دیگه از اذیت کردنش خوشم میومد !!!!!

محمد فرداش برگشت جبهه و من مونده بودم چطور به خانوم جون بگم هوس آش رشته کردم !!!!!!!!!!!!!!!!

دست هامو خشک کردم و نشستم پشت میز ... مامان نگاهش رو از غذا برداشت و گفت :

─ مانا اون سبزی هارو پاک کن و بشور !!!!

و با چشم به گوشه آشپزخونه اشاره کرد ....

─ مامان تو کله ی صبح سبزی خوردن از کجا پیدا کردی آخه ؟؟؟ بعدشم نمیشه امروز رو بیخیال بیگاری کشیدن از ما بشی ؟

─ نووووچ .... بجنب خیلی کار دارم ....

─ صد دفعه گفتم یه خدمتکار بگیرین !!!! پس فردا من رفتم سر پروژم شما میخواین چیکار کنین ؟؟؟ بابا که همش تو ستاده یا دانشگاه ... شمام که قربونتون برم اون چاقوی جراحی از دستتون نمی افته !!!

─ نه اینکه بودنت خیلی اوضاع رو متفاوت میکنه ؟ ... حالا خوبه من همش غذای آماده تو فریز میذارم ... خرید هارو هم حاج بابا انجام میده !!! دستپخت جنابعالی هم که قابل وصف نیست !!!! اژدها بخوره پس می افته بدبخت !!!

─ پس دیگه واجبه یه خدمتکار بگیرین ...

─ عمرا !!!! خودم میخوام برای شوهرم آشپزی کنم ...

برام خیلی عجیب نبود ... من همیشه مامانو اینجوری دیده بودم ... در هر شرایطی بود کارهارو خودش انجام میداد ... خودش لباسهای بابا رو اتو میکرد و عطر میزد .... خودش آشپزی میکرد ...

برام عجیبه دختری که لای پر قو بزرگ شده و اونجوری که خودش تعریف کرد لجباز و نازنازی بود ، چطور تبدیل به همچین زنی شده ؟؟؟

حتی موقع خونه تکونی عید هم دست از لجبازی برنمیداشت !!! همه رو بسیج میکرد و مجبورمون میکرد خودمون خونه رو تمیز کنیم ... هر سال هفته سوم اسفند لیست وظایفمون رو میداد دستمون !!! کسی جرات مخالفت نداشت !!!! ولی با تمام سختی ها همیشه هفته سوم اسفند برامون سرشار از خاطرات شیرین بود ... کامران هرجا بود خودشو میرسوند !!!! یه ریز از اول تا آخر غرغر میکرد ... هنوز صداش تو گوشمه !!!

─ بیا وضعیت مارو ببین فقط !!! ملت باید شیش ماه تو نوبت باشن تا بتونن کامران جونو زیارت کنن ... اونوقت این سارا خانم از یه همچین لعبتی کارگر ساخته !!! هییییی روزگار !!!! هی امان ...امان ... هااااااای....

از به یاد آوردن اون صحنه ها خندم گرفت .... واقعا هم خنده دار بود ... کامران با لباس کارگری .... یه شلوار کردی فوق گشاد میپوشید با یه تی شرت جذب تنگ که تمام عضلاتشو نمایش میداد .... یه روسری گل منگولی هم به سرش میبست !!!!هندز فری هاشو میزد به گوشش و ام پی 4 رو با سنجاق به تی شرتش وصل میکرد و مهمترین جزء تیپ کارگریش یه عینک دودی خلبانی بود !!!!! که حتی تو خونه هم اونو از چشمهاش برنمیداشت !!!!!

تیپ کامران به تنهایی اونقدر سوژه خنده بود که مارو متوجه حجم کار و سنگینیش نکنه ...

بابا حتی در تعطیلات هم تعطیل نبود چه برسه به قبلش .... کارهای سنگین میفتاد رو دوش کامران و مندا .... کامران هم با وجود تمام غرغرهاش نمیذاشت مامان دست به سیاه و سفید بزنه ...

─ هوی سارا چیکار میکنی ؟؟؟ تو هنوز نمیدونی زن نباید وسیله سنگین بلند کنه ؟ اونو بذار سرجاش !!!!

─ سارا دست به اون پرده ها نزن خودم الان میام !!!

─ سارا اونجوری نشین رو زمین زانوهات درد میگره !!!!

اصلا نمیتونم به در و دیوار خونه نگاه کنم و یادآوری خاطره نکنم !!!! آجر به آجر این خونه برام خاطره ست !!!

مشغول پاک کردن سبزی بودم ... مامان هم انگار تو خاطرات گذشته ش غرق شده ... با انگشت چند ضربه به میز زدم و گفتم :

─ سارا جون بقیه ش چی شد ؟؟

نفس عمیقی کشید و ادامه داد :

─ با بچه بازی های من محمد دیگه نیومد خونه !!!! فقط زنگ میزد و با پدرش صحبت میکرد ... میدونستم چون نمیخواد با من حرف بزنه از حرف زدن با بقیه هم خودداری میکنه که من ناراحت نشم !!!! حتی با مادرش هم حرف نمی زد .... هرقدر من بچه بودم اون عاقل بود ...

فردای قضیه آش که محمد رفت جبهه ، خانوم جون با یه کاسه آش رشته اومد اتاقم ... در واقع اتاق محمد ... از تعجب دهنم وا مونده بود !!! خندید و گفت :

─ دخترم ... محمد تا حالا تجربه نگه داری از زن حامله رو نداشته و میتونی سرش کلاه بذاری !!!! ولی من میتونم برق تو چشمهات رو بفهمم ... میدونم که هوس آش کردی .... بیا بخور تا سرد نشده ...

داشت میرفت بیرون که صداش کردم ... برگشت و کنارم نشست :

─ خانوم جون من .... من ...

─ میدونم سارا جان ... میدونم دلت میخواد شوهرت کنارت باشه ... من هم مثل تو یه زن هستم ... درسته پیر شدم ولی من هم این دوران رو تجربه کردم ... فکر کنم خودت هم بدونی محمد چقدر دوست داره ... ولی دخترم یه مرد تا یه جایی میتونه تحمل کنه !!!! وضعیت محمد الان طوری نیست که بتونه اون طور که خودش میخواد بهت برسه !!!!

─ خانوم جون ... من فقط میخوام برای یه بار منو انتخاب کنه !!!

─ میفهمم ... ولی به این هم توجه داشته باش که همه ی اونایی که دارن میجنگن خانواده دارن ... اگه هرکدوم فقط یه بار خانواده شونو انتخاب کنن دیگه خونه ای نمیمونه که خانواده ای توش باشه !!!!

من خودم شرایط جبهه رو از نزدیک دیده بودم ... پیش خودم شرمنده شدم ... تصمیم گرفتم دیگه نذارم محمد ازم برنجه ...

یک ماه به تاریخم مونده بود ... به شدت سنگین شده بودم ... خانوم جون هم همینجور در حال تقویت کردن من بود .... هر روز منتظر این بودم که قامت محمد تو در پیدا بشه !!! اون موقع بود که معنی لفظ چشمم به در خشک شد رو فهمیدم !!! حتی دیگه تلفن هم نمیزد !!!! دلشوره محمد ، بغض که از نبودنش تو گلوم جا خوش کرده بود ، استرس زایمان .... همه با هم باعث شده بود حالم دگرگون بشه !!! فشارم نوسان پیدا کرده بود ... دکترم هرگونه استرس رو ممنوع کرده بود ... ولی مگه میشد ؟؟؟؟ گوشم دائم به رادیو بود ... لحظه به لحظه اخبار جنگ رو کنترل میکردم ... شب هم که برنامه تلویزیون شروع میشد میچسبیدم به صفحه تا شاید یه چهره ی آشنایی ببینم !!!!!

این رفتارهای من که با بی خبری از محمد تشدید میشد آقاجون رو بدجور عصبی کرده بود !!! طفلک میترسید بلایی سر امانتهای پسرش بیاد !!!! آخرشم کارو کاسبیشو تعطیل کرد و بند و بساط رو برداشت و مارو منتقل کرد به نخلستان که نزدیک شهر بود .... اونجا از تلویزیون و تلفن خبری نبود ... آقاجون داشتن رادیو هم ممنوع کرده بود ... دو روز اول سخت بود ولی بعدش کم کم به محیط نخلستان عادت کردم ... یه هفته مونده بود به تاریخ زایمان و من هیچ مشکلی نداشتم ... غروب بود و رفتم که یه کمی قدم بزنم ... وسطای نخلستان بودم که دردم یهو شروع شد !!!! اونقدر سریع شدت گرفت که حتی یه قدم هم نمیتونستم بردارم !!!! از درد جیغ میزدم اما کسی صدامو نمی شنید !!!!!

چهل و پنج دقیقه ای تو همون وضعیت بودم ... از بس فریاد کشیده بودم صدام در نمیومد ... تمام صورتم از اشک خیس شده بود و خاک نخلستان بهش چسبیده بود ... دستهام از بس به خاک و کلوخ چنگ زده بودم زخم شده بود ... سرم سنگین بود ... احساس میکردم یه چیز لزجی بین پاهام جریان داره ... دستمو کشیدم روش ... خونابه بود !!!! نمیدونستم چه بلایی داره سرم میاد !!!! اولین بار نبود که خون میدیدم ... ولی تا اون روز فقط با گلوله و ترکش و خمپاره سروکار داشتم نه با بچه ای که داره سعی میکنه به دنیا بیاد ... هوا کاملا تاریک و سرد شده بود ... پاهام یخ کرده بود ... یه بار دیگه سعی کردم بلندشم اما نتونستم ... سرگیجه امانمو بریده بود ... صدای زوزه میومد ... میترسیدم ... خیلی میترسیدم ... از اینکه بلایی سر بچه م بیاد ... از اینکه بوی خون حیوونا رو بکشه به سمت من ....اشکم دوباره سرازیر شد ... آخرین چیزی که دیدم برگ نخل بالای سرم بود که با وزش باد تکون میخورد ...

وقتی چشمهام رو باز کردم تو بیمارستان بودم و آقاجون و خانوم جون با نگرانی بالای سرم ایستاده بودن ...

زبونم خشک شده بود ... چشمهام میسوخت ... فقط تونستم بگم :

─ بچه م ؟؟؟

خانوم جون متوجه من شد ... نفسی از سر راحتی کشید و گفت :

─ بهوش اومدی دخترم ؟؟ نگران نباش ... خدا بهمون رحم کرد

پریدم وسط حرف مامان و گفتم :

─ چه اتفاقی براتون افتاده بود ؟

─ مثل اینکه دکتر تو تخمین تاریخ اشتباه کرده بود ... وضعیت من هم تا قبل از اون روز ثابت بود و علائم زایمان نداشتم .... مثل اینکه اون روز موعد زایمان بوده ... بعد اون دردهای وحشتناک کیسه آب پاره میشه !!!! اگه دیر به دادم رسیده بودن هردومون مرده بودیم !!!!

─ کی شما رو نجات داد ؟

─ محمد !!!! مثل اینکه وقتی آقاجون وضعیت منو میبینه که چسبیدم به رادیو به محمد خبر میده یا برای زایمان پیش زنتی یا دیگه باید خوابشو ببینی !!!!

─ واقعاااا ؟؟؟؟؟ آقاجون این حرفها رو به بابا زد ؟

─ آره ... برای اولین و آخرین بار بود که تو زندگیمون دخالت کرد !!!! خدا همنشین پیامبرش کنه ... واقعا مرد نازنینی بود ...

─ خوب بقیه ش ؟

─ محمد میاد خونه میبینه کسی نیست !!! سراغ مارو از همسایه ها میگیره و میاد نخلستان ... وقتی میرسه میبینه که خانوم جون پهن زمین شده و آقاجون عین مرغ سرکنده اینور اونور میره ... دلیلو میپرسه و آقاجون بهش میگه که سارا نیست !!! خونه و اطراف رو گشتیم اما پیداش نکردیم ....

طفلی خانوم جون غش میکنه ... آقاجونم نمیدونسته دنبال من بگرده یا به داد خانوم جون برسه ؟

محمد که اوضاع رو میبینه از دوتا سربازی که اونو رسونده بودن میخواد همراهش نخلستان رو بگردن ... و بالاخره منو پیدا میکنن و با ماشین ارتش میرسونن بیمارستان .... بلافاصله هم منو میبرن اتاق عمل و خوشبختانه ماجرا ختم به خیر میشه ...

─ شانس آوردینا !!!!! خطر از بیخ گوشتون گذشت !!!

─ آره ولی محمد دوقورت و نیم طلب داشت !!!! خانوم جون و آقاجون خیلی خوشحال بودن و خنده از رو لبشون نمی افتاد اما محمد تکیه داده بود به پنجره و دستاشو رو سینه قلاب کرده بود ... یه اخم وحشتناکی کرده بود که آدمو زهر ترک میکرد ... یه لحظه هم منو نگاه نکرد !!! انگار با نگاش داشت زمینو سوراخ میکرد .... نمیخواستم بقیه رو متوجه دلخوریم کنم ... تو دلم واسش خط و نشون میکشیدم ...

─ پسره خجالت نمیکشه !!!! منو اینجا ول کرده رفته پی کار خودش .... من بیچاره به خاطر بچه ی تو تا دم مرگ رفتم و برگشتم ... جون ندارم !!! شیکمم رو پاره کردن اونوقت این اینجا واستاده واسه من اخم میکنه !!!! بذار از جام بلند شم بهت نشون میدم رئیس کیه !!!!

تو حال و هوای خودم بودم که پرستار جوونی بچه به بغل وارد شد و گفت :

─ خوب بابای بچه کیه ؟؟؟ نمیخواد اسم این آقاکوچولوی خوشگلو بهمون بگه ؟؟!!!!!

دختره اونچنان بزک دوزک کرده بود که انگار میخواد بره عروسی !!!! خودت میدونی دیگه .. اون زمان رسم نبود خانوم ها آرایش آنچنانی بکنن ... اونم تو محل کار !!!!

خانوم جون محمد رو نشون دختره داد و گفت :

─ ایشون پدر بچه هستن

دختره که محمد رو دید همچین نیششو باز کرد که میخواستم با دستهای خودم خفه ش کنم !!!! رفت جلوی محمد و بچه رو داد بغلش و با عشوه گفت :

─ نمیخواین اسم این آقاکوچولوی خوشگلو بهمون بگین ؟؟!!!!!

مامان همچین با حرص از اون پرستار حرف میزد که انگار قضیه همین الان اتفاق افتاده !!!!! حالت ماده شیری رو داشت که گارد حمله به خودش گرفته !!!!! مامان ادامه داد :

دیگه واقعا کفری شدم !!!! با حرص تمام گفتم :

─ این چه رسمیه شما دارین ؟؟؟ تمام بدبختی و زجر و دردش با من بدبخته اونوقت یکی دیگه بیاد واسه بچه م اسم بذاره ؟؟؟؟

با این حرف من سکوت سنگینی در اتاق حکمفرما شد !!!! آقاجون زودتر از بقیه به خودش اومد و گفت :

─ حق با دخترمه !!!!! انتخاب اسم بچه حداقل حق ساراست !!!!! خوب بابا جون اسمشو چی میذاری ؟

میدونستم محمد دوست داشت اگه پسردار شد اسمشو علی بذاره ولی اونقدر از دستش عصبانی شده بودم که بیخیال عذاب وجدانم شدم و گفتم :

─ مندا

صدای بوق فر بلند شد ... رفتم سراغش و کیک رو درآوردم و گذاشتم رو توری تا خنک بشه ... سبزیها رو توی سینک ریختم تا خیس بخورن ... این مامان هم امروز رسما کوزت کرده مارو !!!!

─ پس با این حساب باید اسم منو هم شما انتخاب کرده باشین !!! حق مسلم شما بود دیگه !!!

مامان لبخندی زد و گفت :

─ نه ... اسم تورو کامران انتخاب کرد !!!!

─ اگه سر تولد مندا اونجا بود حتما اسم اونم انتخاب میکرد !!!!

─ اتفاقا میخواست بیاد اما مجروح شده بود !!!

─ مراسم اسم من ماجرا نداشت ؟

─ تو وقتی به دنیا اومدی اینقدر ضعیف بودی که دکترها ازت قطع امید کرده بودن ... تو اون شرایط ما اینقدر نگران بودیم که اصلا به اسم فکر نمیکردیم !!! تا اینکه کامران برای اولین با اومد دیدنت !!! تو رو اون موقع تو دستگاه نگه میداشتیم ... کامران با هزارتا زبون بازی پرستارو وادار کرد تا موقع عوض کردنت بیاد و از نزدیک ببیندت !!!

─ عجب نامردیه !!!! اون لحظات کاملا خصوصی بود !!!!

مامان خندید و گفت :

─ وقتی پرستار دستگاه رو باز کرد کامران از دستگاه آویزون شد و شروع کرد ور رفتن با تو !!! تو اینقدر ریز نقش بودی که کسی جرات نمیکرد بهت دست بزنه !!!! به همین خاطر کامران فوت کرد تو صورتت ... تو هم برای اولین بار وقتی آروم بودی چشمهات رو باز کردی !!!! کامران با خنده بهم گفت :

─ سارا جون بیا ... مخشو زدم !!!

رفتم سر دستگاه ... کامران دوباره فوت کرد تو صورتت ... وتو برای اولین بار خندیدی !!!!

همونجا بود که گفت :

─ این دکترها حرف مفت میزنن !!! این دختر زنده میمونه !!! اون جنگجوی خوبیه عین پدرش ... سارا نظرت چیه اسمشو بذاریم مانا ؟؟؟

همونجا بود که اسم مانا برای تو تصویب شد !!!!

**

─ مانا اگه شستن سبزی ها تموم شد برو دوش بگیر باید بریم بیرون !!!

─ بیرون واسه چی ؟ پس نهار چی میشه ؟

─ این واسه شامه !!! نهار رو بیرون میخوریم ... باید بریم خرید بعدشم آرایشگاه !!!

─ مامان امروز خبریه ؟

─ دختره ی حواس پرت !!!! امروز چندمه ؟

─ سریع پریدم سر تقویم رو کابینت .......... وااای اول آبان !!!! امروز تولد بابائه !!!!! مامان چرا زودتر نگفتی ؟؟ من هیچ کاری نکردم ...

گوله رفتم سمت اتاقم و خودمو چپوندم تو حموم ... داشتم به شدت هرچه تمام تر موهامو چنگ میزدم و به حواسم جمعم بدوبیراه میگفتم که یادم اومد کادوی بابا رو قبلا گرفتم و آماده ست !!!!! یه نفس راحت کشیدم و با آرامش خودمو گربه شور کردم و اومدم بیرون ...

آب موهامو با حوله گرفتم و نیمه خیس بستمشون ... یه هد اسپرت هم زدم تا این سینوس عزیز مارو بدبخت نکنه ... سه سوت لباس پوشیده پایین بودم و منتظر مامان ... چقدر دوست داشتم بوی غذا و کیک تو خونه پیچیده بود !!! ساعت 11:30 بود !!!! اصلا نفهمیدم چطوری ظهر شد !!!!!

مامان باید میرفت تا هدیه ای که سفارش داده بود تحویل بگیره ... من هم تمام راه رو داشتم به چیزهایی که شنیدم فکر میکردم ...

من از وقتی یادم میومد همه رو همینجور دیده بودم ... پدری که تحصیل رو ول میکنه میاد ایران تا بجنگه ... مادری که میره جبهه تا پیش شوهرش باشه و کامران که فکر میکردم دانشجوی بابا بوده و پلیس انصرافی ...

هیچ وقت فکرشو نکرده بودم که مامان از سر لجباری رفت و موندگار شد ... یا اینکه کامران از نوجوانی تو جبهه بوده باشه ....

من تو بچگی همیشه کامران رو پلیس میدیدم ... چند سالی طول کشید تا متوجه شدم شغلش پلیس نیست ... شرکت کامران معروفترین شرکت امنیتی کشور بود و کلاس کاری خودشو داشت ... کامران قوانین سفت و سختی برای استخدام گذاشته بود و تک تک افراد رو خودش به تنهایی گزینش میکرد ... اینهارو از بابا شنیده بودم ... اون یه ویلا که تو باغ بزرگی قرار داشت رو خریده بود و با تغییراتی که توش ایجاد کرده بود ، ویلا تبدیل به محل کار و آموزش نیروها شده بود ...

یه بار رفتم اونجا که البته اجازه فضولی کامل پیدا نکردم !!!! کامران اسمشو گذاشته بود کوچه مردها ... هیچ زنی اجازه ورود به اون ویلا رو نداشت که البته من فرق میکردم !!!! اون روز هم افراد برای آموزش در برف رفته بودن به ارتفاعات خراسان !!!! یعنی جای پرت تر از اون دیگه پیدا نکرده بود !!!!

... تو زیر زمین ویلا استخر و سونا و جکوزی قرار داشت که کامران قسمت پارکینگ رو تبدیل به سالن بدنسازی کرده بود ... یه قسمت هم آزمایشگاه بود که اکیدا ورود ممنوع بود ... خیلی دوست داشتم داخلشو ببینم اما نشد !!!

طبقه اول قسمتهای عمومی بود ... آشپزخانه ، نهار خوری ، نشیمن ، اتاق جلسات ، سه تا اتاق درس ، سرویس و کتابخانه ...

طبقه بالا تبدیل شده بود به خوابگاه افراد که باز هم ورود برای من ممنوع بود و فقط تونستم به اتاق کامران سرک بکشم ... حیاط هم که محل آموزشهای رزمی و نظامی بود ... کامران هفته ای یه روز باشگاه تیراندازی رو اجاره میکرد و افرادش رو برای تمرین میبرد اونجا ... من هم چند بار رفتم و تیراندازی با اسلحه شکاری رو یاد گرفتم ...

آموزشهای اونها شامل ورزشهای رزمی ، تیر اندازی ، صخره نوردی ، شنا در آبهای آزاد و دریاچه یخ زده ، دوره های سقوط آزاد و چتربازی ، زندگی در شرایط سخت ( برف و بوران و کویر ... ) ، رانندگی پر خطر و چیزهای دیگه ای که من نمیدونم بود !!!! کامران همیشه از به روز ترین تجهیزات استفاده میکرد و تو دوره های آموزشی بین المللی شرکت میکرد ...

خیلی از این آموزشها شاید اصلا لازم نبود اما یه ابزار تبلیغاتی کارآمد بود !!!! این لیست آموزشها و تیپ و قیافه ای که کامران برای افرادش درست کرده بود باعث یه چشم و هم چشمی تو جمع پولدارهای کشور و حتی شیخ های حاشیه خلیج فارس شده بود !!!!! اونا درخواست محافظ میکردن برای جایی که حتی مگس پر نمیزد !!!!!!!

نتیجه این شد که کاروبار کامران سکه شد و اون هم نهایت استفاده رو میبرد .... دخترهای پولدار و سوغاتی های رنگارنگ و گرون و پولی که به پای ایشون ریخته میشد !!!!!

کامران بارها قضیه دخترهای پولداری که عاشق افرادش و البته خودش شده بودن رو برام تعریف میکرد ... اون طفلکیها خبر نداشتن که این شازده ملتی رو میبره دم چشمه و لب تشنه برمیگردونه !!! اوایل از اینکه چرا بابا به این دختر بازیهای کامران واکنشی نشون نمیده متعجب بودم و یه جورایی داشتم ازش متنفر میشدم ولی بعدا برام روشن شد که اینها همه سیاست کاریشه !!!!!

یه بار که تو ماشین کامران خوابم برده بود متوجه این موضوع شدم !!!! خواب بودم که از تکون دستانداز بیدار شدم ... تو خواب و بیداری بودم که موبایل کامران زنگ زد .... طرف صحبتش یه مرد بود ... به وضوح صداشو میشنیدم ...

─ از مالکی چه خبر ؟ چیزی دستگیرت نشد ؟

─ چرا ... به نظرم داره مقدمات انتقال رو جور میکنه ... دخترش میگفت قراره برای همیشه برن سوئیس ...

─ هه ... دختره طفلک دلش واسه تو تنگ میشه !!!

─ جدی باش مسعود !!!! به سرهنگ بگو من دیگه نمیتونم بیش از این جلو برم ... ممکنه مشکوک بشن و عملیات لو بره ...

از همونجا بود که فهمیدم تمام اینها به دلیل همکاری نامرئی کامران با پلیسه .... هرجا که پلیس نمیتونست قانون رو بشکنه کامران قانون رو خم میکرد !!!!!

نمیدونم !!!! شایدم هزینه این بریزوبپاش های کامران رو پلیس میده !!! اونجوری که مامان گفت خانواده کامران رفتن فرانسه !!!! من هم تو این چند سال حتی یه بار هم از کامران چیزی در باره ی اونا نشنیدم ...

مامان بسته بزرگی دستش بود و به طرف ماشین میومد ...

─ خوب ... اینم از هدیه ... مانا تو چیزی احتیاج نداری ؟ اگه خرید داری بریم ...

─ نه مامان ...

─ پس بریم نهار بخوریم ...

مامان پشت فرمون نشست و گفت :

─ دوست داری برای نهار کجا بریم ؟

─ فرقی نمیکنه !!! مامان یه سوال بپرسم ؟

─ بپرس ...

─ کامران بعد جنگ سراغ خانوادش نرفت ؟

─ تو هنوز فکرت سر کامرانه ؟

─ خواهش میکنم مامان !!!! برام مهمه ...

─ از چه لحاظ ؟

─ اون هیچ وقت از خانواده ش با من حرف نزد ... باهاشون ارتباط داره هنوز ؟

─ تا اونجایی که من میدونم نه !!!

─ پس این همه پول و مال و اموال رو از کجا آورده ؟ مسلما از راه شرکت نیست !!! فکر نمیکنم به این اندازه براش سود داشته باشه مخصوصا که حقوق کارمندهاش بالاست !!!

─ ارث عمه شه که بهش رسیده !!!

─ مسخره میکنی مامان ؟؟؟

─ نه !!! کاملا جدی گفتم ... زمانی که کامران رفت جبهه پدرش خیلی عصبانی شد !!! کلی تلاش کرد تا پیداش کنه ... اما نتیجه نداشت چون کامران با اسم و شناسنامه کریم بود ... بعد از جنگ وقتی همه چیز آروم شد اون رفت سراغ خانواده ش ... نمیدونیم اونجا چی بینشون گذشت .... وقتی کامران برگشت خشک و عصبی شده بود ... فقط گفت :

─ من اونجا هیچی ندارم ... اگه قبول کنید شما خانواده من میشین وگرنه من دیگه هیچی ندارم !!!!

پدرش اونو بیرون انداخته بود و از ارث محروم کرده بود !!!!!!

─ واقعاااا ؟؟؟؟

─ بله .... اوایل تو حجره پدرت کار میکرد ... تا اینکه محمد بهش پیشنهاد داد با توجه به سابقه ش بهتره بره دانشکده ارتش یا پلیس ... اونم پلیس رو انتخاب کرد ...

─ این پولها از کجا اومد ؟؟؟

─ مدتی از این ماجرا گذشت ... کامران به طور اتفاقی باغبان خونه پدریشو میبینه و اونم بهش اطلاع میده که وکیل عمه ش دربه در دنبال اون میگرده ... پی گیری میکنه و میفهمه که عمه ش تمام ثروتش رو به کامران بخشیده !!!!!

─ چطور ؟؟؟ آخه چرا ؟

─ مثل اینکه عمه کامران با پدرش کینه داشتن ... عمه ش یه دختر داشت که دوست داشت با کامران ازدواج کنه ... پدر کامران به شدت مخالف این وصلت بود ... تا اینکه دختره و پدرش تو یه تصادف کشته میشن ... عمه کامران هم تمام ثروتشو میده به کامران ... به گفته خودش ارثی که بهش رسید دو برابر اون چیزی بود که از پدرش بهش میرسید ...

─ کامران چی ؟؟؟ اون دختر عمه شو دوست داشت ؟ نکنه به خاطر اونه که تا به حال ازدواج نکرده !!!!!

─ خودت کامرانو میشناسی !!! من تا به حال ندیدم به قصد ازدواج کسی رو دوست داشته باشه ... خودش میگفت یکی از دلایل قبول ثروت عمه ش این بود که نمیخواست این ثروت دست داماد های پول پرستش بیفته ...

─ ولی خواهر کامران اومد ایران دنبالش !!! اون به من شیر داد !!!! مگه اینطور نیست ؟؟؟

─ بله .... اون اومد ... اومد که کامران رو با پدرش آشتی بده ... اما بیشترش به خاطر اون ارث بود ... پدر کامران نمیخواست ثروت خانوادگیشون دست غریبه بیفته !!!!!!!!!!!!!!!!

کامران هم که این موضوع رو فهمید قیامت به پا کرد !!!! شده بود آتشفشانی که نمیشد بهش نزدیک شد !!!!

─ که اینطور !!!! نمیدونستم زندگی کامران اینقدر پرفراز و نشیب بوده !!!!

****

حجم اطلاعاتی که تو یه روز به مغزم سرازیر شده بود داشت کار دستم میداد !!!! همش درحال تجزیه تحلیل بودم و از اطراف غافل شده بودم ... نفهمیدم نهار چی خوردم یا چطور اومدم زیر دست این شمر نشستم

─ آآآآآآ خ .... خانوم یواشتر ...این موهای من لنگر کشتی نیست که همینجور میکشی !!!!

─ عزیزم ... موتو که بکشم چشمهات بادومی میشه قشنگتره !!!

─ بابا این چشمهای ما همینجوری کشیده هست !!!! اینجوری که شما میکشی چشمهام دارن میشن قاعده یه خربزه !!!!

شاگرد آرایشگر زیرلبی ایشی گفت و از مامان پرسید :

─ موهاشونو چطور درست کنم ؟؟؟

آی دلم میخواد اون قوطی چسب مو رو تو حلقش خالی کنم !!!! دختره ی فیسی .... مگه من خودم زبون ندارم !!!!

حدود دوساعت زیر دست اون دوتا ملکه عذاب شکنجه شدم ولی آخرش که خودمو تو آینه دیدم نیشم باز شد !!!!! مامان هم خیلی خوشگل شده بود ... موهای مشکیشو بیگودی کرده بود ... گونه هاش با رژگونه ای که زده بودن برجسته تر به نظر میرسید ... چشم های مشکیش هم که خدااا بود !!!!! آدم تو سیاهیش غرق میشد !!!

لبخند شیطونی زدم و تو دلم گفتم بابایی امشب چه خوش به حالش میشه !!!!

تو ماشین نشسته بودیم و پشت چراغ قرمز ... میخ شده بودم تو صورت مامان ...

─ مانا چه خبرته ؟؟؟ به چی زل زدی ؟

─ به شما !!! خیلی خوشگلی مامان ... شبیه بازیگرای هالیوودی میمونی

ابروهاش اونقدر از تعجب بالارفت که از قاب عینک دودیش زد بیرون !!!!

─ هاااا ؟؟؟ من ؟

─ اوهوم ... شبیه بازیگرهای دهه 60 هالیوودی ...

─ پس بگو فسیلم دیگه !!!

─ نه !!! ماشاالله ترگل ورگل موندی !!! ... میگم مامان سوال بپرسم ؟

─ تو بازم سوال داری ؟

─ اوهوم ... یه چندتایی ...

─ بپرس ...

─ چرا تو این چند سال سراغ پدرتون نرفتین ؟

نمیدونم چرا زبونم نمیچرخید بگم پدربزرگ !!!!

─ خودت میدونی که اسم بابات تو لیست سیاه دولت آمریکاست !!!

─ آهااان ... راست میگی .... چرا خودتون تنهایی نرفتین ؟

─ تنهاااااا ؟؟؟؟!!! بدون محمد ؟؟؟!!!! من بدون اون بهشت هم نمیرم !!!! پدرم نخواست که محمد رو قبول کنه ... من هم جایی که شوهرم جایی نداره نمیرم !!!! مانا لطفا دیگه در این مورد ازم نپرس !!!

─ باشه ... ببخشید ... دکتر رادمهر ... اون بچه داره !!! دوباره ازدواج کرد ؟

─ بله ... دوباره با همسرش ازدواج کرد ... بعد از جنگ مگی –زنش- اومد ایران ... آقای دکتر هم بعد کلی ناز و عشوه بله رو داد !!!!! سوال دیگه ؟

─ سرنوشت اون مرده که پشت سر بابا حرف در آورده بود چی شد ؟

مامان لبخند تلخی زد و گفت :

─ بعد مدتی مشخص شد که آقا چندین زن صیغه ای داره ... زنش که اینو میفهمه ازش طلاق میگیره و با بچه هاش یه زندگی جدا تشکیل میده ... اونم میره با سوگلیش زندگی میکنه ... بعد چند سال سرطان حنجره میگیره به طوریکه یه قطره آب هم نمیتونه بخوره ... ضعیف و زمین گیر میشه ... دختره هم که میبینه اوضاع اینطوره با یکی دیگه میریزه رو هم و تمام اموالشو بالا میکشه !!!! اونم از ضعف و گرسنگی میمیره ... وقتی پیداش میکنن بدنش کرم افتاده بود !!!!

هر دو ساکت شده بودیم ... نمیدونم چرا یهو سوالهام ته کشیده بود ؟؟!!!! اصلا دیگه حوصله حرف زدن هم نداشتم ... بنازم قدرت خدا رو ... هییییی ...

بازم من دچار سردرگمی شده بودم در امر خطیر انتخاب لباس !!!! چهار زانو نشسته بودم جلوی کمد و زل زده بودم بهش !!! این همه لباس داشتم بازم نمیتونستم انتخاب کنم گاهی وقتها فکر میکردم کاش یکی دو دست داشتم که اینقدر سردرگم نمیشدم !!!!! کامران همیشه میگفت :

─ تو هیچیت به آدمیزاد نرفته !!!! دخترای مردم دربه در دنبال لباس و کیف و کفش و لاک و لوازم آرایشن .... اونوقت اییییین !!!!!! خدا رحم کرد من هستم چهارتا تیکه لباس واسه تو میخرم !!!! تیپ هم که نداری !!! ....از قد هم که تعطیلی ... لی لی پوت تشریف دارن دیگه !!!! میگم سارا من فکر کنم دکترها اینو پای بوته بادمجون دلمه ای عمل آوردن قالب کردن به ما !!!!!! نه به اون مندا که عین بامبو روزی سی سانت قد میکشه ... نه به تو که هر سی سال یه بار اگه خدا بخواد یه سانت ارتقا درجه پیدا میکنی !!!!! آخه 1/57 هم شد قد ؟؟؟؟ آخرش من سر لباس خریدن واسه شما دوتا پیر میشم !!!!

آخرش هم میزد تو صورتش و میگفت :

─ ای خدا منو بکش از دست این دوتا خلاص کن !!!!

تو همین فکرها بودم که موبایلم زنگ زد ... بازم از اون شماره عجیبها بود !!!! فقط یه نفر میتونست باشه !!!! دکمه رو زدم و بلافاصله گفتم :

─ سلام عشقم !!!

─ خوشم باشه !!! خوشم باشه !!! چش و دلم روشن !!!! این چه طرز صحبت تو تلفنه !!! تو با همه همینطور گرم میگیری ؟؟؟

─ اول اینکه سلام عرض شد کامران خان !!! دوم اینکه فقط یه مرد مجرد خوشگل خوشتیپ که دوستش میداریم به ما میزنگه !!!! ما هم فقط اونو تحویل میگیریم !!!!!

─ ایشالا هرچی درد و بلای اونه بخوره تو سر تووو !!!

─ کامراااااان !!!!!

─ جونم ؟؟!!!!

─ کی میای ؟؟؟ من حوصله م سر رفت !!!

─ مگه من دلقکتم بیام حوصله تو نجات بدم ؟

─ نه !!! منظورم این نبود ...

─ میدونم منظورت چی بود !!!! بگم ؟

─ بگو ...

─ جنابعالی الان روبروی کمدت اتراق کردی ... بازم عین خر تو گل موندی !!!! نه ؟؟؟

یه لحظه فکرکردم نکنه تو اتاقم دوربین کار گذاشته !!!! سرمو چرخوندم و به دیوارهای اتاقم خیره شدم که گفت :

─ نترس !!!! از دوربین خبری نیست !!!

─ ....

─ خوب حالا که تو حرفی نداری ما اوامرمونو میفرماییم !!!! ببینم .... وقتی نه من اونجام نه مندا ... اونوقت تو اونجا چه غلطی میکنی ؟؟؟!!!

─ هاااا ؟؟!!!!!! چیکار باید بکنم ؟؟؟

─ گوشاتو باز کن تا بهت بگم .... اول از همه میری اون پیرهن صورتی حریره ... اونو واسه امشب میپوشی ... با اون صندل سفیدااا .... وقتی بابات اومد مثل گاو سرتو نمیندازی بری پایین !!!! نیم ساعت صبر میکنی بعدش میری بوسش میکنی ... تولدشو تبریک میگی ... کادوتو میدی ... یه کم کیک کوفت میکنی ... چارتا عکس میگیری ... بعدشم از خونه جیم میشی !!!!!

─ یعنی چی ؟؟ کجا برم ؟

─ به محسن دستور دادم امشب با مارال برن شهربازی ... تو هم باهاشون برو تنها نباشن !!!!!

─ کامرران !!!!! من خوشم نمی یاد سرخر زندگی خصوصی دیگران باشم !!!!

─ خفه !!! دیگه رو حرف من حرف نمیزنیا !!! .... اولا من اگه نبودم الان زندگی خصوصیش تو بغل یکی دیگه بود ... دوما اگه امشب تو خونه بمونی سرخر میشی ... به محسن گفتم 9 دم در خونه باشه ... اوکی ؟؟؟

با مظلومیت تمام گفتم :

─ اوهوم ...

─ مانا ...

─ بله ...

─ عاشقتم !!!!

─ منم...

─ میدونستم !!!

─ کامررران !!!!

─ جونم عزیزم ؟

─ پس کی میای ؟ دلم برات تنگ شده ...

─ قربون اون دل کوچولوت برم ... نمیشه عزیزم ... نمیتونم وسط ماموریت ول کنم بیام !!!

هیچ وقت به روی خودش نیاورد با پلیس همکاری میکنه ... منم هیچ وقت چیزی بروز ندادم !!!! چون اگه میفهمید یه چیزایی فهمیدم دیگه عمرا نمیشد ازش چیزی بیرون کشید ... بنابراین گفتم :

─ ماموریت یا مهمونی پریان ؟؟؟

خندید ... یه دونه از اون خنده خوشگلا .... گفت :

─ حسود کوچولو ... اینا هرقدر هم پری باشن به پای مانای من نمیرسن ...

─ کامران ؟ تو واقعا دوستم داری ؟

─ تو به این موضوع شک داری ؟

─ نه !!!!

─ پس چی ؟

─ هیچی ... مهم نیست !!! کامران خیلی مواظب خودت باش ...

─ نگران نباش ... بادمجون بم آفت نداره ...

─ میترسم کامران ... میترسم اگه یه روز نباشی ...

حرفمو قطع کرد و گفت :

─ باز داری گوسفند میشیاااا !!!! بجنب دختر ... منم باید برم ...منو ببوس ... بای ...

تماس رو قطع کرد ...

تمام اوامر کامران رو انجام دادم ... نیم ساعت بعد ورود بابا رفتمو تبریک گفتم ... هدیه مو که قاب عکس چوبی دست ساز بود و من عکس چهار نفره مونو (همون عکسی که مامانو تمشکی کرده بودیم ) توش گذاشته بودم بهش دادم ... با هم عکس گرفتیم و یه کوچولو کیک خوردم ... بعدش هم لباس پوشیدم و برخلاف اصرار های مکرر مامان و بابا خونه رو ترک کردم و با مارال و محسن راهی شهربازی شدم ... اون شب خیلی خوش گذشت ... یکی از بهترین شب های زندگیم بود ....

یه هفته از آخرین تماس من با کامران گذشت .... تو این مدت اصلا ازش خبری نبود ... تلفنش مدام خاموش بود ... عمو محسن هم میگفت ازش خبر نداره !!!! که صد البته داشت دروغ میگفت .... ولی چاره ای نداشتم ... مجبور بودم صبر کنم تا خودش پیداش بشه .... به هر حال کامران مجوز رفتن من بود و منم بدون مجوز هیچ کاری نمیتونستم بکنم !!!!

تمام این یه هفته رو سرمو کرده بودم تو کتاب و اینترنت .... کتابها و جزوه های مرمتم رو دوباره مرور کردم و چند تا نمونه از بناهایی که مرمت و تغییر کاربری داده شده بود رو بررسی کردم

برای دیدن پایان نامه چندتا از بچه های ارشد رفته بودم دانشگاه که تو کتابخونه ماندانا رو دیدم ...

خیلی تغییر کرده بود ... رنگ پوستش از حالت برنزه دراومده بود ... موهاش طبق معمول بیرون نبود !!!! از آرایش همیشگیش خبری نبود ... آرایش ملایمی که داشت سنشو خیلی پایین تر نشون میداد ...

تو کف قیافه جدید ماندانا بودم که اونم متوجه من شد و اومد سمتم ...

وقتی دستشو به سمتم دراز کرد تازه به خودم اومدم ... بهش دست دادم گفتم :

― وای ماندانا !!!! چقدر عوض شدی !!!!!

لبخندی زد و گفت :

― اوهوم ... وقت داری یه کم با هم حرف بزنیم ؟

― چرا که نه !!! فقط صبر کن کتابهای امانتی رو پس بدم ...

کتابها رو پس دادم و رفتیم بوفه دانشگاه ... کیک و چایی گرفتیم و گوشه بوفه نشستیم .... منتظر بودم تا خودش صحبت رو شروع کنه ... درحالیکه لیوان چای رو تو دستش میچرخوند گفت :

― راستش من خیلی فکر کردم ... به همه چیز ... اما هنوز نمیدونم میتونم یا نه !!!! میدونی چی میگم ؟؟؟

تو دلم خنده م گرفته بود !!!!! ماندانا داشت پیش کی سفره دلشو باز میکرد ؟؟؟؟ مانا راد ... مجرب در امور عشق و عاشقی !!!! من در حد سیب زمینی پشندی هم نبودم !!!!! گفتم :

― راستش عزیزم .... من خیلی تو شرایط تو نبودم و نمیتونم دقیقا احساس تو رو بفهمم .... ولی فکر میکنم مادرم بتونه تو این زمینه بهت کمک کنه ....

― مادرت روانشناسه ؟؟؟

― نه !!!! مامانم شرایطی شبیه شرایط الان تو داشت ... فکر کنم بهتر از هر کسی بتونه تو رو بفهمه و بهت مشاوره بده !!!

فوری به مامان زنگ زدم و یه خلاصه نیم خطی بهش گفتم و قرار شد بین مریض ها مارو ببینه ...

من به کتابخونه برگشتم و ماندانا هم رفت تا به کارهاش برسه و بعدا بیاد دنبال من ...

با اس ام اس ماندانا به خودم اومدم .... نوشته بود تو کوچه پشتی دانشگاه منتظرمه !!!!!! جلدی وسایلمو جمع کردم و به سمتی که ماندانا گفته بود رفتم ....

اصلا نفهمیدم چجوری زمان گذشت !!!! تازه یادم اومد هنوز نهار هم نخوردم و بدتر از اون نماز هم کلا فراموشم شده بود !!!!! من اگه از اول اینقدر علاقه مند به علم میبودم الان مثل مندا منو رو هوا میبردن ....

وقتی مندا سوم دبیرستان بود یه طرح به جشنواره خوارزمی فرستاد ... طرحش بالهای جمع شونده ای بود که اگه کاربر از ارتفاع خاصی پایین میپرید میتونست با اون بال پرواز کنه و به راحتی هم فرود بیاد !!!!!!

ایده ی خیلی جالبی داشت و ما خیلی امیدوار بودیم برنده بشه ولی نشد !!!!!

دو هفته بعد ارسال طرح سه نفر از ستاد پشتیبانی ارتش اومدن و با مندا و بابا صحبت کردن .... مندا بدون گذروندن دوره پیش دانشگاهی و بدون کنکور وارد دانشکده هواوفضای ارتش شد !!!!! بعد از چهار سال هم دوره ی ریاضت خودشو شروع کرد و به پایگاه نیروی هوایی همدان رفت ...

چقدر منو مامان زار زدیم !!!! چقدر من بهش التماس کردم نرو !!!! هیچ وقت اون روز یادم نمیره .... اون روز سرد زمستونی .... من تو اون بادگیربزرگ صورتی شبیه تخم مرغ شانسی شده بودم !!!! صورتم از اشک خیس شده بود و دماغم از سرما قرمز .... اومد و منو تو بغلش فشار داد و تو گوشم گفت :

― عاشقتم خواهر کوچولو ...

― پس نرو !!!! تو قرار بود برگردی و پیش ما بمونی ...

― این سرنوشت منه مانا .... نمیتونم ازش فرار کنم !!!!

با صدای بوق بی ام دبلیو ماندانا به خودم اومدم ... یه لحظه به نظرم رسید که واقعا تفاوت بین اونا مثل زمین و آسمونه !!!!

**

خیلی خوده بود تو ذوقم !!!! مامان نذاشت من به صحبت هاشون گوش کنم ... بعد رفتن ماندانا تازه کوزت وارگی ما شروع شد !!!!! به دستور مامان برای خرید میوه و شیرینی آواره کوچه و خیابون شدم .... جونم در اومد مخصوصا که از صبح هم دیگه چیزی نخورده بودم ...

با دست و بال کوفته رسیدم خونه که دیدم به طرز مشکوکی همه چیز مرتبه و مامان هم یه استرس خاصی بهش حاکمه !!!!

تازه اونجا بود که زنگ خطر به صدا دراومد !!!!!!!!!!!!!! خواستگار ؟؟؟؟!!!!!!

تمام مغزم علامت سوال شده بود !!! یعنی واقعا خواستگار قراره بیاد ؟؟ کی میتونه باشه ؟ اصلا کی منو میشناسه ؟

وسایل رو گذاشتم تو آشپزخونه ... رفتم اتاقم و لباسم رو عوض کردم و دوش پنج دقیقه ای گرفتم ... باید ته و توی ماجرا رو در میاوردم ... داشتم از پله ها پایین میومدم که صدای صحبت مامان و بابا رو شنیدم ...

― چیکار کنم محمد ؟؟؟

― نباید میذاشتی کار به اینجا بکشه !!!

― آخه افتادم تو رودربایسی !!!!! خانم معتمد رو که میشناسی !!! اینقدر تعریف کرد که دیگه نتونستم جواب رد بدم .... بهش گفتم مانا درس داره ... الان درگیر پروژه پایان نامه ست ... بعد از اونم تصمیم داره برای ارشد اقدام کنه ... گفت که مساله ای نیست .... تازه خیلی هم استقبال کرد !!!!

― خودت شرایط رو میدونی ... کوچکترین ریسکی نمیشه کرد !!!!

― میدونم اما یهویی شد !!!! از استرس دارم میمیرم ...

بابا خندید و گفت :

― حالا خوبه واسه تو نمیاین خواستگاری !!!!

― محمممممدددد !!!!!

― خوب راست میگم دیگه !!! یه جوری اینور اونور میری که انگار تو رو قراره به جای مانا ببرن !!!

هااااا!!!!! بابا چی میگه ؟؟؟ منو کجا ببرن ؟؟!!!! همونجا پام شل شد !!! اصلا مگه کی هست یارو ؟؟!!! مامان گفته بود خانم معتمد .... ولی اونا که پسر ندارن !!! به زور رو پاهام ایستادم ... مرگ یه بار شیون هم یه بار .... به طرف آشپزخونه رفتم و قبل از اینکه برسم ، به خاطر پیشگیری از صحنه های احتمالی داد زدم :

― سارا جون یه چایی به این کارگر بدبختت نمیدی ؟

― بیا دخترم .... بشین تا برات بریزم ....

― احوال بابایی ؟؟ امروز زود اومدی ؟

― احضار شدیم !!! دستور رئیس بزرگ بود !!!

― اونوقت به چه دلیل ؟

― پذیرایی از شوالیه ای که قراره ما رو از دست تو نجات بده !!!!

― یعنی اینقدر غیر قابل تحمل شدم ؟؟

― ای ... همچین ...

― خوب حالا کی هست اون شوالیه ؟

دست مامان تو هوا خشک شده بود !!! لیوان چایی رو از دستش گرفتم و دوباره نشستم سر جام ...

― مامان چیه ؟ چرا خشکت زده ؟

با تعجب پرسید :

― تو دلت میخواد ازدواج کنی مانا ؟

― خوب چیکار کنم مامان ؟ سنت پیامبر دیگه .... گذاشته به گردن ما !!!!

مامان از تعجب دهنش وا مونده بود .... با بیخیالی ادامه دادم :

― فقط برای عمل به وصیت پیامبر !!!! وگرنه منو که میشناسین !!!! حالا کی هست طرف ؟

یه جوری بیخیال حرف میزدم انگار دارم در مورد گوسفند بحث میکردم !!!!

بابا خنده شو کنترل کرد و گفت :

― خواهر زاده خانم دکتر معتمد ...

زانومو آوردم بالا و رو صندلی گذاشتم و عین لات ها نشستم ... دستمو با سرعت از زیر بینیم کشیدم و لاتی گفتم :

― حالا طرف مایه تیله داره ؟

بابا هم با لحن لاتی گفت :

― ایییی .... بدک نیست ... یه نون بخور و نمیری در میاره ...

― سواد مواد داره ؟

― مثل اینکه تو فرنگ درس خونده !!!

― عجب خلی بوده پسره ... خو همونجا یه دختر میگرفت دیگه !!!! مخش پاره سنگ ورداشته این همه را اومده اینجا ؟؟؟

و با یه حرکت ژانگولری چاییمو با شدت هر چه بیشتر هورررت کشیدم !!!!

― حالا درس چی خونده این شازده پسر ؟

― والله فروغ جون ( همسر دکتر معتمد ) میگفت درس دکتری خونده !!!!

این بابایی ما هم شیطون شده بوداااا ....

یه خنده ی پلیدانه ای کردم و گفتم :

― هه ... طرف آمپول زنه ؟؟؟؟!!!! یه جوری گفتین درس خونده فرنگه که ما فکر کردیم طرف آپولو هوا کرده !!!!

مامان یه چش غره ی عظیمی بهم کرد و جانبدارانه گفت :

― فوق تخصص قلبه !!!! تو کارش واقعا عالیه !!!

وقتی مامان اینو گفت قلبم ریخت !!! ولی بازم خودمو نباختم ... گفتم :

― از چنگیز جیگرکی هم وارد تره ؟؟؟

رو به بابا کردم و گفتم :

― خودم دیدم حاجی !!!! یه جوری این قلب گاو رو تیکه میکرد که اینگار داره باقالی پاک میکنه !!!! والا !!!

مامان کفری شده بود ولی بابا ریز ریز میخندید ... ادامه دادم :

― حالا چن سالش هست این یارو ؟

مامان با عصبانیت گفت :

― یارو چیه ؟؟؟ طرف کلی واسه خودش شخصیت داره !!! وقت نداره سرشو بخارونه !!! اونوقت تو اونو با چنگیز جیگرکی مقایسه میکنی ؟

این مامان ما هم وقتی بحث همکارهاش و جامعه پزشکی وسط میاد غیرتی میشه !!!! باورش شده انگار !!!! به خدا اگه طرف دکتری فیزیک هسته ای داشت و من اونو با غلام نعل بند مقایسه میکردم اینقدر شاکی نمیشد !!!

شونه مو انداختم بالا و گفتم :

― مادر زن طرف داماد رو نگیره کی بگیره ؟؟؟ نگفتین شازده چن سالشه ؟

― مامان با حرص گفت :

― 36

سرمو تکون دادم و بقیه چاییمو با سروصدا سرکشیدم و گفتم :

― خوب ما موافقیم .... اجازه شرفیابی میدیم !!!! کی میان حالا ؟

مامان که اصلا نمیتونست تعجب خودش رو پنهان کنه گفت :

― امشب ... ساعت 9 ...................................... مانا تو واقعا میخوای ازدواج کنی ؟ به نظرت سنش یه کم بالا نیست ؟

با همون لحن لاتی گفتم :

― مامان من حوصله بچه داری ندارم .... جوونای امروزی هم که قربونشون برم اصلا نمیشه روشون حساب وا کرد !!!!! حداقل این دکی میتونه جای آقاجون خدابیامرز رو واسم پر کنه !!!!

دیدم از هیچکدوم صدایی در نمیاد !!!! گفتم :

― مارفتیم به خودمون برسیم اینا نگن دختره ترشیده س ... رو دست ننه باباش مونده !!!!!! ..... بااجزه ....

با اطلاعاتی که کسب کرده بودم استرس عمیقی به جونم افتاده بود .... طرف تحصیلکرده و خانواده دار بود و دستش به دهنش میرسید .... تو فکر این بودم که اونو چجوری از سرم باز کنم ؟؟؟

واقعا طرف چی فکر کرده با 36 سال سن پاشده اومده خواستگاری یه دختر 22 ساله ؟؟؟ آآآآآی کامران ... آخه الانم وقت ماموریت بود ؟؟؟؟

با خودم گفتم یه کاری میکنم از این به بعد بگرده دنبال پیرزن مجرد !!!! با این فکر یه لبخند شیطانی اومد رو لبم !!!! دکی جان منو بگیر که اومدم !!!

ساعت نزدیکای هفت بود و من فقط 2 ساعت وقت داشتم تا مقدمات نقشه مو آماده کنم ...

قدم اول انتخاب یه لباس شیک مادرشوهر پسند !!!! مشکلم این بود که نمیدونستم طرف مذهبیه یا ریلکس !!!! بازم من تو انتخاب لباس مونده بودم !!!! آخرش هم با این حرف خودم رو متقاعد کردم :

― چه فرقی میکنه اونا چجوری باشن .... من که نمیتونم ریلکس باشم !!!!

یه سارافون لی آبی روشن که کوتاهیش تا وسط های رانم بود برداشتم .... روش تکه دوزی کرده بودم و عکس کیتی چسبونده بودم بهش !!!! با دیدن سارافون خنده م گرفت !!! این جزء لباس تو خونه ایم بود !!! همیشه با تی شرت سفید میپوشیدمش و موهامو دو گوشی میبستم .... کامران عاشق این تیپم بود !!!!

― خوب حالا واسه زیرش چی بپوشممم ؟؟؟؟

کلی فکر کردم و فسفر سوزوندم ولی تهش بازم یه بلیز آستین بلند سفید برداشتم ...

― خوب حالا نوبت شلواره ....

یه شلوار جین سفید چرک داشتم که باچه هاش یه دو سانتی از مچ پام بالاتر بود .... با خودم گفتم :

― همین خوبه !!!

چند روز پیشش هم یه جوراب نخی خریده بودم صورتی !!! که دو طرف مچش از بیرون یه خرگوش کوچولوی سفید تپل چسبیده بود !!!!!!

― ای جااااانم ... چه کیفی بکنه آقای دکتر امشب !!!!!

میخواستم رو فرشی عروسکی هامو بپوشم که دیدم زیادی سه میشه !!! یه شال آبی فیروزه ای هم گذاشتم کنار تا تیپمون تکمیل بشه ....

قدم دوم اتاق عزیزم بود !!!! سه ... چهار روز پیش با جون کندن زیاد مرتبش کرده بودم و وسایل قدیمی مو کارتون زده بودم و گذاشته بودم تو انباری ته راهرو ... گرچه با این کار تمام زحمتهام هدر میرفت ولی ارزشش رو داشت !!!!

گوله رفتم و دوتا کارتن از عروسک هام رو آوردم تو اتاق و از در و دیوار و پنجره آویزون کردم ... رنگ اتاقم صورتی و طوسی بود و خودم دیزاین کرده بودم ... تو اون لحظه کلی قربون صدقه خودم رفتم به خاطر انتخاب رنگم !!!!

با مندا یه قسمت از دیوار رو با دست نقاشی کرده بودیم ... تو اتاق هر دومون ... میخواستیم اتاق کامران هم نقاشی کنیم که مارو با لگد انداخت بیرون .... J

روی نقاشی رو با یه تیکه حصیر پوشونده بودم که آفتاب باعث پریدن رنگش نشه ... فوری حصیر رو کندم و لوله کردم انداختم زیر تخت ... من عاشق اون نقاشی دیواری بودم ...

رفتم سراغ کتابخونه و کتابهای فلسفی و علمی کله گنده رو جمع کردم و گذاشتم تو کارتون عروسکها و جای کتابهارو با عروسک و کتاب داستان و رمان پر کردم !!! دیگه داشتم عروسک کم میاوردم .... ناچارا مجبور شدم از تحفه گیس بریده ها استفاده کنم ... یه خورده عذاب وجدان داشتم ولی بیخیالش شدم !!!!

کارم با اتاقم تموم شده بود ... به نفس نفس افتاده بودم و گربه شوری که کرده بودم هدر رفته بود ... مجبور بوده دوباره برم دوش بگیرم !!!!

یه نگاه سریع به اتاقم انداختم تا ببینم چیزی کم نداره !!! متوجه لپ تاپم شدم و یه فکر دیگه زد به سرم ... گرچه دلم نمیومد ولی به زور خودم رو راضی کردم ...

چندتا از این کفشدوزک چسنونکی ها خریده بودم ... اونا رو چسبوندم به لپ تاپ .... همچین جیگرم آتیش گرفت !!!! سه سال نگهش داشتم خط بهش نیفتاد !!!! ای جیز جیگر بزنی دکی ... اون عصات بشکنه با مخ بخوری زمین ... الهی پیپت بره تو حلقت !!! دندون مصنوعیت رو گم کنی دماغت بخوره به چونه ت !!!!!!

یه نگاه بهش انداختم ... بد نشده بود !!! چه کنیم این دست هنرمند ما به هر چی بخوره طلا میشه دیگه !!!! معماریم مثلا !!!! دیدم لپ تاپم هنوز جای کار داره !!! یه تیوپ چسب اکریلی نقره ای برداشتم و یه طرح کودکانه اساسی روش زدم !!! جووووون .... قربونم بری دکی !!!

یه نگاه به ساعت انداختم ... به همین زودی یک ساعت از وقتم رفته بودی ... خودمو چپوندم تو حموم و دوش سه سوته گرفتم .... بازم با موهام درگیر بودم ... چند بار آخر که رفته بودم حموم نرم کننده استفاده نکرده بودم ... موهام همه به هم گره خورده بود ... سشوار برداشتم و سرسری خشک کردم ... مونده بودم چجوری ببندم !!!

یواشکی رفتم سر کمد لباسهای مامان و یه لنگه از جوراب پارازین ساق بلندهاشو برداشتم ... مامان تو آشپزخونه بود و بابا داشت تو سالن با لپ تاپش ور میرفت ... آروم رفتم پیشش و از پشت رو کولش سوار شدم .... بوسیدمش ... جوراب مامان رو نشونش دادم و خیلی آروم گفتم :

― قربون دستت سردار ... یه دونه از اون گره ملوانی هاتو بزن !!!این موهای من باز افسار پاره کردن ...

بابا که جوراب رو دید گفت :

― مانا باز هم ؟؟؟؟

گردنم رو کج کردم و با التماس گفتم :

― بابایییییی ... خواهش میکنم ؟؟؟

در گوشم گفت :

― تو کی میخوای دست از سرقت جوراب های مامانت برداری ؟

همین لحظه مامان از تو آشپزخونه بلند گفت :

― واسش ببند محمد !!! این دختره دست کجیش به داییش رفته !!!! هرچی میکشم از اون کامران میکشم !!!! نمیدونم این چه راه حلی بود یاد این بچه داده ؟؟؟!!!!

به مامان گفتم :

― وای مامان !!! نمیدونی چه خوب موهارو جمع میکنه ... اصلا تکون نمیخوره !!!

― امان از دست تو و اون کامران !!! وقتی هم که نیست نماینده ش انجام وظیفه میکنه !!!

― چاکر ساراخانوم هم هستیم !!!!

بابا موهامو پیچوند و با جوراب محکم بست !!!!

خودمو تو آینه هال نگاه کردم و گفتم :

― اووووووووه سردار !!! چه کردی .... اون زنه 4 ساعت تو آرایشگاه سعی کرد موهای مارو بکشه تا چش و چالمون کشیده تر بشه ، آخرش موفق نشد !!! دس پنجولت درد نکنه !!!!

*

*

*

رفتم تو اتاقم ... کم کم داشتیم به زمان موعود نزدیک میشدیم ... لباس هامو پوشیدم

حالا نوبت قدم سومه !!!! آرایش عروس خانوم .... به لبم یه رژ صورتی خیلی محو زدم ... گونه های مبارک رو هم صورتی خیلی خیلی کم رنگ کردم و همین !!!!

میدونستم با رنگ صورتی خیلی بچه به نظر میرسم .... از اتاقم بیرون نیومدم تا مهمون ها برسن ... میدونستم مامان اگه منو با این وضعیت ببینه محاله بذاره اینطوری بیام تو مجلس !!!!!!

رفتم تو اتاقم ... کم کم داشتیم به زمان موعود نزدیک میشدیم ... لباس هامو پوشیدم حالا نوبت قدم سومه !!!! آرایش عروس خانوم .... به لبم یه رژ صورتی خیلی محو زدم ... گونه های مبارک رو هم صورتی خیلی خیلی کم رنگ کردم و همین !!!! میدونستم با رنگ صورتی خیلی بچه به نظر میرسم .... از اتاقم بیرون نیومدم تا مهمون ها برسن ... میدونستم مامان اگه منو با این وضعیت ببینه محاله بذاره اینطوری بیام تو مجلس !!!!!! حاضر و آماده پشت در اتاق نشسته بودم و با انگشتهام بازی میکردم ... مرتب نقشه و دیالوگ ها رو تو ذهنم تکرار و بازرسی میکردم ... تا اینکه صدای آیفون اومد ... صدای دویدن مامان رو شنیدم و بعد از اون ضربه هایی که به در اتاقم میزد ― مانا اومدن ... از پشت در گفتم : ― مامان من چایی بیار نیستم هاااا .... خودتون یه فکری بکنین !!!! اصلا همون اول شما چایی بدین بعدا من میام پایین ... ― مانا مسخره بازی در نیار !!! ― مامان به خدا جدی گفتم .... من چایی نمیدم ... برو مامان اومدناااا مامان با غرغر رفت پایین ... پا شدم و خودمو تو آینه ورانداز کردم که تازه یاد اصل کاری افتادم !!! قرار نبود آبروی بابا رو ببرم ... به هر حال دکتر معتمد دوست نزدیک بابا بود و با این مساله نمیشد شوخی کرد .... از کشوم چادر حریر سورمه ای با گلهای ریز سفید که خانوم جون برام گرفته بود رو برداشتم من هیچ وقت چادری نبودم .... اصلا نمیتونستم با چادر کنار بیام .... نهایت کارم این بود که نماز بخونم یا موقع زیارت سر کنم ... به خاطر همین اونو با دوتا گیره دو طرف شالم محکم کردم تا لباس خوشگلمو پنهون کنم .... این فقط مخصوص آقای داماده !!!! بالاخره لحظه موعود فرا رسید ... مامان اومد سراغم ... وقتی منو با چادر دید ابروهاش تا آخرین حد ممکن بالا رفت ... میخواست چیزی بگه که من زودتر لبخند زدم و گفتم : ― بریم مامان ... زشته منتظر بمونن !!!!! با ورود ما به جمع صدای به به و چهچه همه بلند شد ... منم سرمو عین دختر های آفتاب مهتاب ندیده انداختم پایین و خیلی سعی کردم سرخ و سفید بشم ولی موفق نشدم !!!!!!! جواب احوالپرسی هارو خیلی آروم دادم و رو اولین مبل کنار مامان نشستم ... جمع مشغول حرف زدن بودن و من همچنان سر به زیر نشسته بودم اونقدر که گردنم درد گرفت و صدای قرقرش بلند شد !!!! با خودم گفتم روغنکاری لازم داره ... زیر چشمی اطراف رو میپاییدم تا آقای داماد رو پیدا کنم ... این چه وضه خواستگاریه ؟؟؟ اومدن خواستگاری یا لشگر کشی ؟؟؟ چشم خورد به خانوم دکتر معتمد که مثل همیشه شیک و مجلسی و با آرایش تمام و کمال نشسته بود ... رنگ موهاشو هم عوض کرده بود ... قبلا قهوای سوخته بود ولی الان یه رنگ ملایم کرم کاراملی داشت ... درست کنارش یه خانم چادری نشسته بود که به محض دیدنش دوزاریم افتاد که حتما مادر داماده ... یه شباهت فاحشی با خانم دکتر داشت ولی از نظر لباس و منش و تیپ کاملا متفاوت بود .... همچین غرق در دید زدن من بود که اصلا متوجه نشد دارم نگاهش میکنم ... یک نگاه اونچنانی بهم کرد که این بار جدی جدی و بدون کوچکترین تلاشی تا بناگوش قرمز کردم .... فکر کنم داشت اسم و جنسیت نوه هاشو و زمان تولد اونا رو تعیین میکرد !!!!!!! با دیدن این صحنه دید زدن رو بیخیال شدم و دوباره سرمو انداختم پایین ... حوصله م از این همه طفره رفتن سر رفته بود !!!! اگه ترس آبروی بابا رو نداشتم حتما میگفتم برین سر اصل مطلب !!!! ― خوب ... بریم سر اصل مطلب !!!! یه لحظه به خودم شک کردم که نکنه این صدای من بود !!!! ولی یه ثانیه بعد فهمیدم دکتر معتمد بود که بالاخره این بحث های مسخره رو جمع کرده !!! کلی به جونش دعا کردم ... منتظر بودم که بابایی بگه مانا جون آقای فلانی رو ببر تو اتاقت حرفاتونو با هم بزنین !!!! ااااه .... قربون حواس جمع !!! اصلا نپرسیدم اسم شازده چیه ؟؟؟ یعنی چه قیافه ای میتونه باشه ؟؟؟ تو همین فکرها بودم که بابا گفت :

― دخترم آقای اصلانی رو راهنمایی کن به سالن کوچیکه و حرفاتونو با هم بزنین !!!!!!!!!!!چشمهام تا آخرین درجه ش گشاد شده بود و بابا رو با تعجب نگاه میکردم ... تو دلم گفتم : آخه من قربون اون قدو بالات برم ... این چه ضدحالی بود که به من زدی ؟؟؟ حالا من چه گلی به سرم بگیرم ؟؟ من اصلا آمادگیشو ندارم ... ای وای از اون همه زحمتی که من کشیدم !!! با صدای مامان به خودم اومدم : ― بلند شو مانا جان ... به زور از جام بلند شدم و با کسی که هنوز فرصت نشده بود ببینمش به سمت سالن کوچیکه رفتیم ... یه مبل رو با دستم نشون دادم و خودم رو مبل روبرویی نشستم ... قیافه ش بد نبود ... شاید حتی خیلی هم عالی بود اما از نظر من یه چیزی بود مثل بقیه دکتر ها !!!! شروع کرد به حرف زدن و معرفی خودش و گفتن از سوابق تحصیلی و افتخارات شغلی و انتظارات ازهمسر آینده ش .... منم عین شلغم نشسته بودم و هر دوتا گوشمو باز کرده بودم ... حرفشو از اینور میگرفتم و از اونور میفرستادم بیرون ... این روند یه نیم ساعتی ادامه داشت و مثل اینکه آقای دکتر به این زودی ها تصمیم به پایان سخنرانیش نداشت .... حیف اون همه دیالوگی که من واسه این دکی فرنگی نوشته بودم !!! هییییی ... مشغول یه قل دوقل با انگشتهام بودم که ویبره موبایلم منو از حالت خلسه م پرت کرد بیرون !!! یواشکی از زیر چادر شماره رو نگاه کردم ... شماره موبایل خود کامران بود !!!! اینقدر هول بودم که نفهمیدم چطوری معذرت خواهی کردم و خودمو رسوندم آشپزخونه !!! سریع جواب دادم : ― بله ؟؟؟ ― چرا نفس نفس میزنی ؟؟ ― هیچی !!!! کجایی کامران داری میای ؟ ― چی شده مانا ؟؟؟ راستشو بگو !!! ― هیچی بابا ... دوییدم تو آشپزخونه تا جوابتو بدم ؟ ― تو که موبایلت همیشه تو جیبته ؟؟؟ آشپزخونه چرا ؟ تو همین لحظه مامان اومد و گفت : ― مانا چی شده ؟؟؟ چرا یه دفعه ای بلند شدی ؟ ― هیچی مامان ... ― تلفن کیه ؟ ― کامرانه !!! ― امان از دست تو مانا !!!! زشته جلوی اینا !!! یه خورده رعایت میکردی !!! کامران با جدیت گفت : ― اونجا چه خبره ؟؟؟ مثه بچه آدم جواب بده !!!! با چشم به مامان اشاره کردم که بره منم به زودی میام ... به کامران گفتم : ― هیچی بابا ... خواستگار اومده ... تو وسط نطق شاداماد زنگ زدی منم یه دفعه ای بلند شدم اومدم بیرون !!! ― بدون اجازه من ؟؟؟؟ ― مگه باید از تو اجازه بگیرن ؟ ― چیه ؟؟؟!!! مثل اینکه خیلی ازش خوشت اومده !!!! اصلا هم خوشم نیومده بود ... ولی به خاطر اینکه حرصشو در بیارم گفتم : ― ااای ی ی .... بدک نیست !!!! قابل تا مله !!! به هر حال دکتره ... پولداره ... خونواده داره !!! ― کافیه مانا !!!!! این یارو رو هر کی که هست ردش کن بره !!! زنگ زده بودم در مورد پروژت صحبت کنم ... ― خوووب !!!! چی شد ؟؟؟ ― خوب به جمالت !!! وقتی میگم که اون یارو دست از پا درازتر از در خونه بره بیرون ... هر وقت رفت زنگ بزن .... خداحافظ عروس کوچولو !!!! مثل همیشه سریع قطع کرد و من دست از پا درازتر به سالن برگشتم ... لازم نبود حرفی بزنم چون آقای داماد مثل شیر ژیان نشسته بود و کاملا آماده حمله !!!! فکر کنم به ترپش برخورده بود !!!! به جهنم !!! منم بیخیال رفتم و کنار مامان نشستم و یه لبخند مادر شوهر کش زدم ... تا کور شود هر آنکه نتواند دید !!!!جناب داماد مثل گاوی که جلوش پارچه قرمز گرفته باشن ، نفس های آتشین میکشید و حرصش رو سر دسته مبل خالی میکرد ... منم که اعصاب نداشتم !!!! فکر کرده کی هست ؟؟؟ اومده نیومده واسه من طاقچه بالا میذاره !!! اصلا اگه خودت میرفتی به تلفن جواب میدادی من باید از این کولی بازی ها در میاوردم ؟؟؟ اون کامران من نمیدونم چرا دستور میده ؟؟؟ چرا از من اجازه نگرفتی ؟؟؟!!!! ردش کن بره !!!! چه حرفااااا !!!! من فقط منتظر دستور تو بودم !!! با صدای دکتر به خودم اومدم ... ― خوب ... به چه نتیجه ای رسیدین ؟ قبل از اینکه من بخوام دهنمو باز کنم اون مردک دماغ گنده گفت : ― متاسفانه به نتیجه مطلوبی نرسیدیم !!! یه پوزخنده مسخره بهم زد و ادامه داد : ― ایشون واجد شرایط نیستن !!!! یعنی کارد میزدی خونم در نمیومد ... حال مامان و بابا هم بهتر از من نبود .... نمیدونستم بلند بشم اون کله شو بکوبم به دیوار یا هر چی که لایقشه نثارش کنم ؟؟!!! گاهی وقتها آبرومند بودن هم دردسر میشه واسه آدم !!! جمع هنوز تو شوک حرف اون بود که من بالاخره استراتژی مورد نظرمو پیدا کردم : ― با معصومانه ترین لحنی که در خودم سراغ داشتم گفتم : ― حق کاملا با ایشونه !!! به طرف مادرش برگشتم و ادامه دادم : ― حقیقتش اینه که حاج خانوم ، من لیاقت پسر شما رو ندارم !!!! پسر شما با این همه محسنات و امتیازاتی که دارن هر جا برن جواب رد نمیشنوند !!!! حاج خانوم که از این تعریف های من روم به دیوار خرکیف شده بود ، یه چش غره به طرف داد و بعدش یه نگاه مادرانه ای به من کرد و گفت : ― چرا عزیزم ؟؟ شما که ماشاالله هزار ماشاالله همه چی تموم هستین !!! ای جااان .... قربون خودم برم !!! ماهی افتاد تو تور !!! حالا وایستا آقای دکتر .... اونوقت که مامان جونت افتاد به جونت میفهمی یه من ماست چقدر کره میده !!!! یه لبخند معصومانه همرا با ناراحتی زدم و گفتم : حاج خانوم .... این نهایت لطف شماست !!!! ولی من اونقدرها هم کامل نیستم !!! پسر شما با شرایطی که دارن ... منظورم شغل و موقعیتشونه ... ایجاب میکنه که یه فرد مقتدر همراهشون باشه !!! یکی که بتونه حمایتشون کنه و قدم به قدم همراهشون باشه !!! حیف از این همه زحمت و تحصیلاته که هدر بره !!!! نگاه جمع به من تحسین آمیز شده بود و نگاه دکی سرشار از تعجب ... حتما با خودش میگفت این دختره دیوونه ست !!!! یه آقای میانسال که من اصلا نفهمیدم چه نسبتی با اون تحفه داره گفت : ― دخترم ... چرا فکر میکنی ازدواج مانع پیشرفت شغلی میشه ؟؟؟ ― نه حاج آقاااا ... من هرگز اینو نگقتم !!! اتفاقا من فکر میکنم یک ازدواج به جا و مناسب نربان کسب موفقیت های بیشتره !!!!! منظور من اینه که ایشون باید با کسی ازدواج کنن که براشون مانع نباشه !!! خوب من فکر میکنم هنوز بچه هستم و از زندگی چیزی نمیفهمم ... احساس میکنم نمیتونم نقش یک حامی رو برای کسی بازی کنم که یه همچین شغل خطیری دارن !!!! یه مرد میانسال دیگه گفت : ― دخترم ... شما تا همینجا نشون دادی چیزی از وجاهت و کمالات کم نداری !!! ماشاالله ... کم پیدا میشه جوونا تو این سن این همه عاقل و فهمیده باشن !!! ― شما لطف دارید آقا ... من خودم رو شایسته تعریف های شما نمیبینم !!!! از سرتونم زیادم !!!! دارم واستون !!! اون آقا ادامه داد : ― حالا بهتره بیشتر رو این موضوع فکر کنید ... زود تصمیم نگیرید !!! همییییینه !!! آآآآره ... بیشتر اصرار کنین ... از سگ کمترم اگه بذارم دوباره این عوضی پاشو بذاره تو خونمون !!! یه کم سرمو کج کردم با شرم ساختگی گفتم : ― من نظر خودمو گفتم ... بقیه تصمیمات با پدرمه !!! هر چی ایشون بگن من همون کار رو انجام میدم !!! همه نگاه ها به سمت بابا کشیده شد ... بابا هم با صلابت اعلام کرد : ― من هم با نظر دخترم و آقای اصلانی موافق هستم ... فکر میکنم دخترم مناسب آقای دکتر نیستن !!! ایول بابا ... ضربه خوبی بود !!! اگه تو یه شرایط دیگه بود و بابا میگفت من مناسب نیستم ، عصبانی میشدم ولی اینجا ، با این حرفش همه تقصیرات رو انداخته بود رو دوش دکی !!! جمع شروع کردن به پچ پچ و منم زیرچشمی بهشون نگاه میکردم ... تیرم به هدف خورده بود من با موفقیت کامل ماموریتم رو به پایان رسونده بودم !!! بعد نیم ساعت حرف زدن بالاخره تصمیم گرفتن زحمت رو کم کنن !!! من همراه مامان و بابا تا دم در برقه شون کردم ... همین که در بسته شد با سرعت نور خودمو رسوندم طبقه بالا و از اونجا نگاهشون کردم .... مادره از همونجا شروع کرده بود به سرکوفت زدن ... دکی هم دستشو با کلافه گی تکون میداد و هی میکشید به سرش !!!! آآآآهاااا .... خوب شد !!! بکش عزیزم ... تازه اولشه !!! اگه بری با شاهزاده بریتانیا هم ازدواج کنی تا آخر عمرت سرزنش مامان جونت همراهته !!!! اووووفففف ... جیگرم حال اومد !!!!بعد از رفع زحمت هیات خواستگاران مامان سکوت کامل کرده بود ... شالشو دور خودش پیچیده بود و تو مبل فرو رفته بود ... خیلی دپرس میزد !!! نمیدونم چرا ؟؟؟ بابا با چشم و ابرو اشاره کرد که کاری بهش نداشته باشم ... من هم فقط ظرفها رو با کمک بابا جمع کردم شستم ... * * * رو تختم نشسته بودم و خودم رو با عروسک هام مشغول کرده بودم ... دوباره باید تمام این بند و بساط هارو جمع میکردم !!! حداقلش خوب شد داغ اذیت کردن اون دماغی به دلم نموند ... موبایلم رو برداشتم و چند بار زدمش تو کله عروسکم !!! اعصابم از دست کامران خورد بود ... حق نداشت با من اونجوری صحبت کنه ... از یه طرف میخواستم بدونم قضیه پروژه به کجا کشید و از یه طرف هم نمیخواستم پیش قدم بشم !!! غرور داشتیم واسه خودمون بالاخره !!! فکر کنم کار عروسکم دیگه به ضربه مغزی رسیده بود که گوشیم زنگ خورد ... کامران بود ... نمیدونستم چیکار کنم ؟؟؟ جواب بدم ... ندم .. بیخیال باشم .. سرد باشم یا گرم ؟؟؟ آخرش تصمیم گرفتم بی نهایت مظلوم باشم ... فکر کنم بوق پنجم شیشم برای کامران خورده بود که من جواب دادم ... خیلی آروم و مظلومانه گفتم : ― بله ؟ ― خانوم کوچولو از دست کامرانش ناراحته ؟ خستگی تو صداش موج میزد ... آروم گفتم : ― اوهوم ... ― گردن کامران بشکنه !! زبونش لال بشه که دیگه مانای کوچولوشو اذیت نکنه !!! همون اول خر شدم !!! ولی به روی خودم نیاوردم و مظلومانه گفتم : ― خدا نکنه ... اونقدر ها هم مهم نیست ... ― چرا عشق من ... مهمه ... خیلی مهمه !!! گاهی وقتها فراموش میکنم که مانا کوچولوی ما دیگه بزرگ شده و این چیزها دیگه ممکنه زیاد پیش بیاد !!! حالا طرف چجوری بود ؟؟ مقبول شاهزاده خانوم افتاد ؟ خندیدم و گفتم : ― وای نمیدونی کامران چه بلایی سرش آوردم !!!! یخ کاری کردم تا ابد سرکوفت بخوره !!! ― چیکارش کردی بچه ؟ ماجرا رو مفصل براش تعریف کردم ... از تغییر دکوراسیون اتاقم و لباسم تااااااا سخنرانی فصیحم در جمع مهمانها !!! غش غش میخندید !!! گفت : ― آخه دختره ی دیوونه ... اون چه کاری بود با اتاقت کردی ؟ چه لباسی بود پوشیدی آخه ؟؟ شانس آوردی محمد دستتو خوند وگرنه الان باید به فکر کت شلوار میبودم !!! ― بابا از کجا دست منو خوند ؟ ― وقتی خانوم موشه اون بالا بدو بدو راه انداخته بود !!! وقتی چایی رو نیاورد !!! وقتی با چادر اومد پایین !!! محمد رو دست کم نگیر بچه !!! ― هوووووممم ؟؟؟ بابایی ناقلا !! حیف که نذاشت و گرنه میخواستم یه نمایشنامه عروسکی واسه دکی جون بازی کنم !!!!! کامران دوباره خندید و گفت : ― دختره ی احمق !!! تو نمیدونی اون بچگی صورتت ، اون معصومیت چشمهات چه بلایی میتونه سر یه مرد بیاره !!!!!!!!! اگه پاش به اتاقت میرسید ... اگه تو رو با اون لباس میدید ...

مطمئن باش الان انگشتر نامزدی تو دستت بود !!!!! مطمئن باش هرگز نمیذاشت از دستش در بری !!! برو خدا رو شکر کن که یه کامران کارخراب کن آفرید تا بعضی ها دست خالی روونه خونشون بشن !!! ― هوووممم ؟؟؟ نمیدونم !!! ― اینجوری نکن پدرسوخته !!! دلم آب شد !!! ― باشه !!! کی میای کامران ؟؟ کی میریم کویر ؟ عقب افتادم !!! ― قبلا با پدرت دراین مورد صحبت کردم ... اون با پیشنهاد من موافقت کرد ... فقط مونده نظر تو ... ― چه پیشنهادی ؟ ― راستش مانا ... ماموریتی که درگیرش هستم خیلی پیچیده شده !!! اصلا مشخص نیست کی تموم میشه ― پس من چی ؟؟؟؟ ― دو دقیقه زبون به دهن بگیر بچه !!! من با محمد صحبت کردم ... میدونی که اون به خاطر وضعیت شیمیاییش نمیتونه بیاد اونجا !!! سارا هم محاله اون رو ترک کنه !!! از مندا هم که کلا آبی گرم نمیشه !!! همچنان تو هوا سیر میکنه ... ― خوب من همه اینارو میدونم ... تو قول دادی با من باشی ... ― میدونم عشقم ... یادم هست ... به خدا دلم میخواد حتی یه دقیقه هم شده بیام و از نزدیک ببینمت !!! ... نمیشه مانا ... نمیشه !!! ― یعنی میگی بیخیال طرح کمپ بشم ؟؟؟ ― نه عزیزم ... قول دادم پاش هم هستم !!! ― آخه چطوری ؟ ― تو با یکی از افراد من میری ؟ ― هاااا ؟؟؟!!!! ............ زحمت نکش کامران خان !!! من خودم میتونم از پس خودم بر بیام !!! ― بچه نشو مانا !!! انتظار داری بذارم تنها بری تو اون بر بیابون ؟ ― مگه اجازه من دست توئه ؟ ― آرررره !!! اجازه ت دست منه !!! اختیار تو دست منه !!! یا به حرف من گوش میدی و با محافظ میری یا طرح کمپ کویرنوردیتو همین الان فراموش میکنی !!! ― کامران تو دیوونه شدی ؟؟؟ غیرتت اجازه میده منو با یه مرد غریبه بفرستی کوییییرررر ؟؟؟ من تنها میرم ... عصبانی شد و با فریاد گفت : غیییرت ؟؟؟!!! آآررره ... بی غیرتم اگه بذارم تنها بری !!! فکر کردی برای من آسونه ؟؟ کسی که دارم همراهت میفرستم تایید شده ست !!! امتحانشو پس داده ... حرفه ایه !!! من هم با فریاد گفتم : ― چیزی که من احتیاج دارم محافظ نیست !!! بفهم کامران !!! ― چیزی که تو احتیاج داری دقیقا محافظه !!!! تو نمیفهمی تو چه موقعیتی هستی !!! ― هه ... چه موقعیتی ؟؟؟ تو شغلت باعث شده به همه چیز بدبین باشی !!! ― دختره ی احمق !!!! تو خوشگلی ... نازی ... هر جا بری جلب توجه میکنی چه برسه جایی به اون دور افتادگی !!! انتظار داری تنها بفرستمت میون یه عده غریبه ؟؟؟ اونجا نزدیک مسیر ترانزیت مواد مخدره !!! خطرناکه !!! میفهمی ؟؟؟ بیابونه ... بیابون ... مار و عقرب داره ... طوفان شن داره ... گم شدن داره ... راهزن داره ... احمق کوچولو اصلا اگه یه موقع یه عقرب دیدی و ترسیدی ... بهت حمله دست داد یکی نباید باشه به دادت برسه ؟؟؟!!!! میدونستم حق با اونه ... داشتم بحث الکی میکردم ... از این ناراحت بودم که چرا این ماموریت لعنتیش تموم نمیشه ؟؟؟ من میخواستم کامران باهام باشه نه کس دیگه !!! وقتی دید ساکتم گفت : ― اول به پیشنهاد من گوش کن بعدا انتخاب بکن ... یا قبول میکنی یا یه موضوع دیگه رو انتخاب میکنی !!! نگفته هم میدونستم جوابم مثبته !!! یه نیروی جاذبه وافری نسبت به طرح کمپ کویرنوردی در من ایجاد شده بود که به این آسونی ها از بین نمیرفت !!! ― گوش میدی ؟ ― آره ... بگو ― هوشنگ شهشهانی رو میشناسی ؟ ― چه ربطی داره ؟ ― جواب منو بده !!! میشناسی ؟ ― همون هتلداره رو میگی دیگه ؟؟!!! ― آفرین ... همون ... رو مغزش کار کردم ... قبول کرد که طرحت رو اگه مورد قبول بود به مرحله اجرا دربیاره !!! ― چییییییییییییییی ؟؟؟ چطوری آخه ؟ ― بهم مدیون بود !!! یه خورده هم از مزایا و تازگی طرح تو ایران بهش گفتم راضی شد !!! با سازمان میراث فرهنگی هم هماهنگ شده برای برداشت بنا و کارهای نقشه برداری ... شهشهانی مذاکره کرده برای احداث کمپ ... اونا هم موافقت کردن !!! مسئول پروژه هم جمشید شاپوریه ... میشناسیش که ؟؟ ― معلومه که میشناسمش !!! دکتر شاپوری نفر اول مرمت کشوره !!! باورم نمیشه ؟؟؟ چطور قبول کرد بیاد سر یه پروژه به این دوری !!!؟؟؟؟ ― اونش دیگه مربوط میشه به ما !!!! ببین ...

چییییییییییییییی ؟؟؟ چطوری آخه ؟ ― بهم مدیون بود !!! یه خورده هم از مزایا و تازگی طرح تو ایران بهش گفتم راضی شد !!! با سازمان میراث فرهنگی هم هماهنگ شده برای برداشت بنا و کارهای نقشه برداری ... شهشهانی مذاکره کرده برای احداث کمپ ... اونا هم موافقت کردن !!! مسئول پروژه هم جمشید شاپوریه ... میشناسیش که ؟؟ ― معلومه که میشناسمش !!! دکتر شاپوری نفر اول مرمت کشوره !!! باورم نمیشه ؟؟؟ چطور قبول کرد بیاد سر یه پروژه به این دوری !!!؟؟؟؟ ― اونش دیگه مربوط میشه به ما !!!! ببین ... مهندس های سازمان کارهای نقشه برداری و برداشت رو انجام میدن و اگه طرحت مورد موافقت سازمان باشه بلافاصله وارد اجرا میشه ... فکر کنم پیشنهادم به اندازه کافی قابل تامل باشه !!!؟ قابل تامل ؟؟؟ پیشنهادش وسوسه انگیز بود !!! بودن در کنار دکتر شاپوری خودش مثل یه دانشگاه بود ... دیگه لازم نبود به تنهایی بنا رو برداشت کنم ... کارهای نقشه برداری هم خودش اوکی میشد !!! بعدشم اجرا !!! بهترین موقعیت بود برای یه دانشجو ... قائدتا من تا 3 سال دیگه حق مهر نداشتم !!! نمیشد ازش گذشت ... گفتم : ― پیشنهادت خیلی سخاوتمندانه بود ولی قسمت دومش نمیشه تغییر کنه ؟؟؟ نمیشه به جای یه غریبه با یه آشنا برم ؟ مثلا بابا حیدر یا مثلا عمو محسن یا اصلا مندا رو راضی میکنم ... ― عقلتو از دست دادی مانا ؟؟ محسن اگه بیل زن بود باغچه خودشو بیل میزد !!! اون زن داره اگه میتونست زنشو ول کنه که اون الان تو ماموریت بود و من ور دل شما !!! وضعیت مندا و بابا حیدر هم که معلومه !!! بعدشم اون که غریبه نیست !!!! ― غریبه نیست ؟؟ میشناسمش یعنی ؟؟ کیه ؟ ― شوهرت !!! ― مسخره بازی در نیار ... کیه ؟ ― گفتم شوهرته !!! همه کارها قبلا انجام شده و همه چیز تمومه !!! شما الان متاهلی ... ― چییییییییییییییی ؟؟؟؟!!!!! با اجازه کی ؟؟ اصلا چطور به خودت اجازه دادی در مورد من تصمیم بگیری ؟؟؟ بابا میدونه ؟؟؟ ― بله ... از همه چیز خبر داره !!! عصبانی شدم و گفتم : ― دروووووغ میگیییییی .... از تخت پریدم پایین و گوله رفتم سمت اتاق بابا اینا و یه کله رفتم تو !!! ― ای وااای ... اوه ... ببخشید .. من .. من رومو کردم سمت دیوار ... صدای قاه قاه خنده کامران از گوشی میومد !!!! گوشی رو گرفتم جلوی دهنم و گفتم : ― خفه شوووو و قطع کردم ... دو تا پا داشتم ...هشت تا دیگه قرض کردم و جیم شدم !!!!داشتم از خجالت میمردم ... سرمو گذاشتم رو تخت و بالش رو رو سرم فشار دادم و اینبار با گوشیم همینطور یه ریز رو بالش میکوبیدم !!! آخه دختره ی احمق ... سرتو مثل گاو انداختی پایین میری کجا ؟؟؟ واااای ننه ... خدایاااا مردم !!! نمیدونم چقدر با گوشی کوبیدم تو سرم تا اینکه یکی در زد ... بابا بود با اینکه در اتاقم باز بود بازم در زد !!!! برو بمیر مانا !!!! ― بفرمایید بابا ... بابا اومد و کنارم رو تخت نشست و دستاشو دورم حلقه کرد ...سرشو فرو برد تو موهام ... سرمو تو گردنش قایم کردم ... ― ببخشید بابا ... موهامو بوسید و گفت : ― تو ببخش مانا جان ... کامران باهات حرف زد ؟؟ خیلی عصبانی شدی بابا ... نه ؟؟؟ ― .................. ― میخواستم صبح باهات حرف بزنم اما فکر میکنم بهتر باشه الان حرف بزنیم ... موافقی ؟ سرمو به معنای آره تکون دادم ... منو از خودش جدا کرد و گفت : ― باور کن این تصمیم برای ما آسون نبود ... مبادا یه موقع فکر کنی ما میخواستیم تو رو از سرمون باز کنیم !!! سرمو انداخته بودم پایین و حرفی نمیزدم ... بابا ادامه داد : ― ما هیچوقت نخواستیم جلوی پیشرفت تورو بگیریم ... علاقه ت به این موضوع و موفقیتی که برات به همراه داره باعث شد راضی به این کار بشیم ... دلم میخواست حالا که کامران درگیره خودم باهات میومدم ولی خودت میدونی که نمیتونم !!! من خودم قبلا وسوسه شده بودم !!!! هارت و هورتم کاملا الکی بود و مضاف براینکه کاملا حق با اونها بود ... حتما باید یکی همراه من میبود !!!! گفتم : ― بابا تو میشناسیش ؟؟ قابل اعتماده ؟ ― آره ... میشناسمش ... مانا اگه قابل اعتماد نبود که کامران تورو نمیداد دستش !!!! خودت بهتر و بیشتر از هر کسی میشناسیش ... ― بعد از اتمام پروژه چی ؟ ― نگران نباش ... همه چی پاک میشه ... عین روز اولش ... ― آخه چجوری بدون رضایت من اینکارو کرد ؟ ― فراموش کردی ؟؟؟ تو خودت بهش وکالتنامه داده بودی !!! ― اون یه مسخره بازی بود !!! قرار نبود اینکارو بکنه ... ― اون وکالتنامه کاملا معتبر بود ... درثانی ... کامران اگه بخواد بدون وکالتنامه هم میتونه هر کاری بکنه !!!! ― این قضیه مال کیه ؟ ― دو هفته ای میشه ― دو هفتهههههههه ؟؟؟!!!! چرا زودتر نگفتین ؟ ― کامران داشت مقدمات کارتو فراهم میکرد ... بهتره باهاش تماس بگیری و تصمیمتو بهش بگی ... حالا نظرت چیه ؟ موافقی یا مخالف ؟ نفس عمیقی کشیدم و گفتم : ― من میرم !!!!! گوشه تخت نشسته بودم و زانوهامو بغل گرفته بودم ... ساعت دو نیمه شب بود ولی من 1% هم خواب نداشتم ... از صبح کتابخونه بودم نهار نخوردم ... کلی خرید و دوندگی کردم ... تازه شام هم نخورده بودم !!! پس من چجوری زنده م ؟؟؟ نمیدونم من چرا این روزها گوله گوله سورپرایز میشم ؟؟؟!!! این کامران هم خوب بلده چجوری حرفشو به کرسی بنشونه !!! غرق در فکر بودم که با ویبره موبایلم از جا پریدم !!! ― لعنتی مثل گاو نعره میکشه !!! اینم ویبره ست رو این گذاشتن ؟؟؟ کامران بود ... دکمه رو زدم و با عصبانیت گفتم : ― بله ؟ ― گندتو جمع کردی ؟ ― کامرااااااااااااااااااان !!!!!!!!!!!! ― جونم ... امر بفرمایید بانو !!! ― تو حق نداشتی !!! اون وکالتنامه جعلی بود ... الکی بود ... مسخره بازی بود !!! ― بقیه که این نظر رو نداشتن !!! ― حالا که اینطوره منم میرم یه پیرزن رو واست عقد میکنم !!! ― آآآآخ خ خ دستت درد نکنه مانا ... فقط بی زحمت قربون دستت دو پیمانه درد و مرض هم داشته باشه ... آلزایمر ... آرتروز ... نقرس ...قند ... فشار خون ― دیگه چی ؟؟؟ ― فعلا همینا !!! قول میدم بهترین پرستارها و کنیزهارو واسش بگیرم !!! تو فقط پیداش کن بقیه ش با من !!! ― خیلی رو داری کامران !!! ― میدونم !!! ... حالا جواب بانو چیه ؟ قبوله یا بگم داماد برگرده ؟ ― برگرده ؟؟؟ مگه الان اونجاست ؟ ― بله !!! رفته لوازم آسایش بانو رو محیا کنه !!! ― چه پسر خوبی !!!! تا حالا کجا قایمش کرده بودی ؟ ― اینو ته بقچه م نگه داشته بودم واسه نوه م ... حالا تو و نوه م نداریم که ... تو هم جای نوه ی نداشته من !!! بعدشم صداشو عین زن ها کرد و گفت : ― ای خدا بگم این بچه های امروزی رو چیکار نکنه !!! ازدواج نمیکنن که !!!! وقتی هم ازدواج میکنن میگن " حالا بچه زوده !!! ما میخوایم زندگی کنیم !!!" .... ای برین بمیرین .... ― کامراااااااان !!!! ― جونم ؟ ― طرف کیه ؟ من میشناسمش ؟؟!!! ― خاک تو سرت !!! طرف چیه ؟ آدم مگه در مورد شوهرش اینجوری صحبت میکنه ؟ ― راستی .... نمیشه شوهرم نباشه ... تو شناسنامه برادری ، عمویی ، چیز دیگه ای باشه ؟ ― نووچ ... اونا بازدارندگی لازم رو ندارن !!! ― تو هم زیادی شلوغش کردی !!! کسی طرف من نمیاد !!! این امشبی هم سوءتفاهمی بیش نبود !!! ― نه خره ه !!!! تا حالا هیچ کس طرفت نیومد چون هرجا رفتی یه لعبتی مثل من و یه کودنی مثل مندا باهات بود !!! ― کامراااااان ... در باره ی مندا درست صحبت کن ؟ صداشو عین پیرزنها کرد و گفت : ― دختر جون !!! تو الان شوهر داری ... فقط باید به فکر اون باشی !! ― آره ... راست میگیااااا ... یادم رفته بود !!! حالا کی هست این عشق ما ؟ ― غلط کردی دختره ی بی حیا !!! عشق تو فقط منم !!! فهمیدی ؟ ― نوچ !!!! از آقامون بگو ؟ خوشگله ؟ خوش تیپ هست ؟؟؟ قدش چی ؟ بلنده ؟؟؟ ― آخه کوچولو ... تو به قدش چیکار داری ؟ طرف مورچه خوار هم باشه از تو بلندتر میشه !!!! ― من این شرایط سخت و این مشکلات رو تحمل میکنم فقط به خاطر بچه هام !!!! تا اونها اصلاح ژنتیکی بشن و قدشون بلند بشه !!! ― خیلی پررویی مانا !!!! ― میدونم کامران جون !!! حالا نمیخوای اسمشو بهم بگی ؟ ― خودت یه اسمی واسش انتخاب کن !!! باید فردا بدم واستون شناسنامه و کارتهای شناسایی صادر کنن ... ― یعنی چی ؟ بالاخره یه اسمی داره !! ― انتظار نداشته باش سه جلدشو بیام تحویلت بدم !!! این شانس رو داری خودت واسش اسم انتخاب کنی !!! ― وااااا .... یعنی چی ؟؟؟ من میخوام آقامونو به اسم خودش صدا بزنم !!!! خندید و گفت : ― چه خوش به حالشم شده !!! آقامون ، آقامونی میکنی !!!! ― پس چی فکر کردی !!!! ؟؟؟ خودم اغفالش میکنم از زیر زبونش میکشم بیرون !!!! خندش شدت گرفت ... بلند بلند میخندید !!!! ― تو میخوای اونو اغفال کنی ؟؟؟ صابون به دلت نزن دخترم !!! یارو همسن باباته !!! از کار کناره گیری کرده ... میخواست بره تو کویر مزرعه پرورش شترمرغ بزنه !!!! بهش گفتم فعلا یه مدت امتحانی با یه شتر مرغ برو کویر ... ببین میتونی تحملش کنی ؟ ( نکته : شترمرغ حیوان بسیار ابلهی است !!!! ) ― خیلی بدجنسی کامران !!!! با صدایی که هنوز رگه های خنده توش بود گفت : ― چیه ؟؟؟ از حرف مردم میترسی ؟ میترسی بگن دختره گیر یه کفتار پیر افتاده ؟ با حرص گفتم : ― نه خییییر !!! حالا نمیخوای اسم بابابزرگ جدیدمو بهم بگی ؟؟؟ ― آقاتون رو میگی دیگه ؟ ― کامرااااااان .... اسمش چیه ؟ ― اسم خودشو بیخیال شو چون عمرا بهت بگم !!!! ولی اسم عملیاتیش آترونه !!!! ― آترون ؟؟؟ ته مونده خدایان یونان رو برداشتی آوردی واسه ما ؟؟؟؟ ― نه خیییییییییر .... گل سرسبد مردهای ایران رو واست کنار گذاشتم !!!! ― گل سرسبدش که کامران جون خودمه !!!! با یه کمی مکث گفتم : ― کامران ... مورد اعتماد هست ؟ ― نترس کوچولو ... کاملا مورد اعتماده ... اگه نبود فکر میکردی حاضر میشدم تورو بسپارم دستش ؟ اون حرفه ایه و دوره پزشکی رو گذرونده ... حداقل خیالم راحته که اگه یه موقع حمله ای بهت دست داد ، یکی هست به دادت برسه !!! ― کامران ساعت سه نصف شبه !!!! نمیخوای بخوابی ؟ ― خسته شدی ؟ ― من خسته نیستم !!!! ولی صدای تو خیلی خسته ست !!! ― نگران من نباش عشقم !!! صدای تو بهترین چیزیه که الان میتونم داشته باشم !!!! ناخودآگاه خمیازه کشیدم .... ای لعنتی ... این دیگه کجا بود ؟؟؟ الان چی فکر میکنه ؟؟؟!!!! خندید و گفت : ― از ساعت خواب دختر کوچولوی ما خیلی گذشته !!! برات لالایی بخونم ؟ پررو پررو گفتم : ― آرره ... میشه ؟ ― چرا نمیشه ؟؟ صبر کن یه لحظه !!! یه سرو صداهایی میومد از اونور خط ... بعد چند لحظه صدای ساز بلند شد و کامران شروع کرد به خوندن : من فقط عاشق اینم حرف قلبتو بدونم الکی بگم جدا شیم تو بگی که نمیتونم من فقط عاشق اینم بگی از همه بیزاری دو سه روز پیدام نشه تا ببینم چه حالی داری من فقط عاشق اینم عمری از خدا بگیرم انقدر زنده بمونم تا بجای تو بمیرم من فقط عاشق اینم روزهایی که با تو تنهام کارو بار زندگیمو بذارم برای فردا من فقط عاشق اینم وقتی از همه کلافم بشینم یه گوشهٔ دنج موهای تورو ببافم عاشق اون لحظهام که پشت پنجره بشینم حواست به من نباشه دزدکی تورو ببینم من فقط عاشق اینم عمری از خدا بگیرم انقدر زنده بمونم تا بجای تو بمیرم چشمهام کم کم داشت گرم میشد ... انگار واقعا خوابم میومد و خودم متوجه نبودم !!!! ― شب بخیر عشق من !!! به سختی جواب دادم : ― شب بخیر کامران ... خیلی دوستت دارم ... خندید و گفت : ― نه بیشتر از من ...انقدر از دیدن استاد شاپوری ذوق زده شده بودم که تموم مدت افتاده بودم رو کاغذهام و داشتم طرح های مختلف میزدم ... یه خورده از مشخصات اون کاروانسرا یادم مونده بود و عکسهایی که گرفته بودیم هم کمک زیادی بهم میکرد ... طراحی مجموعه های اطراف کاروانسرارو شروع کردم و چند تا کانسپت زدم تا بعدا نظر دکتر شاپوری رو در موردشون بپرسم ... طرح کاروانسرا رو هم گذاشتم تا بعد از برداشت شروعش کنم ... تقریبا تمام مدت خودمو تو اتاقم زندانی کرده بودم و یه کله طرح میزدم ... از همه چی زده بودم تا مبادا یه دفعه ای یه چی از یادم بره !!! مامان از دستم کلافه شده بود اما کو گوش شنوا ... البته یه خورده هم کنجکاویم در مورد شوی بادی گاردمون تحریک شده بود !!! خوب یه خورده بیشتر از یه خورده !!! بدجوری قلقلکم میداد ... هرچی به کامران زنگ میزدم خاموش بود ... اونقدر هم پررو نبودم که به عمو محسن بزنگم !!! از سر ناچاری پرونده شوی گرامیمو بستم و چسبیدم به طرح ... ― مانا .... مانااااااا ― بله مامان ... ― بیا پایین یه چیزی بخور ... ― اومدم ... * * * ― مانا ... وقت آرایشگاه گرفتم واسه امروز غروب ― واااا مامان .... ما تازه رفتیم ... دستی به صورتم کشیدم و گفتم : ― آآآآ ... آآآ ... هنوز هیچی سبز نشده !!! ― حرف نباشه !!! معلوم نیست دفعه بهدی که آرایشگاه میری کی باشه !!! ― کره ماه که نمیرم ... به هر اونجا یه سلمونی چیزی پیدا میشه دیگه ...میگم مامان دقت کردین مادر زن شدین ؟؟!!! ― مانااااا !!!! ― خوب راست میگم دیگه !!! نه چک زدیم نه چونه ... دوماد اومد به خونه !!! ― خیلی پررو شدی مانا ... ― ذوق دارم مامان !!! تا حالا شوهر نداشتم آخه !!! اونم از نوع پیرمردشو !!! ― خجالت بکش مانااا !!!! ― واااا ... چرا مامان ؟؟ شوهرمه خوب !!! پاشو ... پاشو بریم آرایشگاه میخوام خوشگل کنم ... به نظرت موهامو چه رنگی کنم ؟ ― خودت میدونی دست به موهات بزنی کامران پوست از سرت میکنه !!! ― ما دیگه شوهر داریم ... اختیارمون با آقامونه !!!! کامران کیه اصلا ؟؟؟؟!!!!! هرچی من شوخی میکردم مامان هی دپرس تر میشد !!!! گفتم : ― مامان سفر قندهار نمیرم ... همین بغل گوشتونه !!! صداش بغض دار بود .. گفت : ― آآآررره ... بغل گوشمون !!! تو بر بیابون ... میون یه مشت مار و عقرب ... آخه مگه جا قحط بود ... من نمیخوام بری مانا ... از پشت بغلش کردم و گفتم : ― قربونت برم من ... نگران نباش ... چیزی نمیشه ... من مواظب خودم هستم ... تازه یه نره غول هم قرار سایه به سایه همراه من باشه ... دیگه از چی میترسی ؟!!! ... مامان این چند وقت من نیستم حسابی با بابا زندگی نامزدی بکنین !!! گور بابای بچه !!! از دست من خلاص میشین ... حالشو ببر مامانی گلم ... ― دختره بی تربیت !!! محمد زیادی لی لی به لالات گذاشته ... پررو شدی !!! ― واا ... بیا ثواب بکن حالا !!! به فکر خودت نیستی به فکر بابایی من باش !!! ― وای مانا !!! مواظب خودت باشیاااا ... حریم رو رعایت کنی مانا ... شیطونی نکنیاااا ... مانا حساب کامران و مندا و بابات رو نکنی ... هرچی باشه یه مرده !!! ای خدا من چیکار کنم ؟؟!!! ― وای مامان شلوغش کردیااا ... حالا خوبه خودتم تو جبهه با یه گردان مرد زندگی میکردی ... بابا هم که همیشه تو ماموریت بود !!! ― اون فرق میکرد ... اونا مثل خانوادم بودن ... ― اینم خود خانوادمه !!! شویمان است مادر جان !!! مامان با حرص گفت : ― اینطور که معلومه تو هم که بدت نمیااااد !!!! ابروهامو با شیطنت چند بار بالا و پایین دادم و گفتم : ― چراکه نه !!! * * * لباس پوشیده و آماده بودم تا بریم آرایشگاه که موبایلم زنگ زد ... کامران بود : ― سلام مانا ... وسایلتو جمع کن ... فردا 5 بعدظهر پرواز داری ... محسن میاد دنبالت ... من باید برم داد زدم ... ― واستا یه لحظه !!! چی چیو فردا ؟؟!!!! من هنوز هیچی کاری نکردم ... وسایلمو باید جمع کنم ... ― از همین الان برو جمع کن ... ― من با هواپیما نمیرم ... میخوام با قطار برم ... تا حالا با قطار نرفتم ...

بحث نکن ... ― نمیرم !!! من با قطار میرم ― لعنتی و قطع کرد ... آخه چرا اینجوری کرد ؟؟؟ رو پله ها نشستم .. نمیدونم چقدر به همون حال اونجا بودم که صدای مامان رو شنیدم : ― تو اینجایی من یه ساعته صدات میکنم ؟ ― هااا ؟؟ آره ... ― بیا بریم دیر شد ... هنوز سوار ماشین نشده بودم که کامران دوباره زنگ زد : ― مانا 9 امشب بلیط داری ... هفت و نیم آماده باش محسن میاد دنبالت قطع کرد ... حتی فرصت نکردم پلک بزنم ... فقط به مامان گفتم : ― کامران بود ... 9 بلیط دارم !!!!فکر کنم یه پنج دقیقای فقط زل زده بودم به شیشه ماشین !!!! بعد یه دفعه ای مثل فشنگ پریدم سمت اتاقم ... نمیدونستم از کجاباید شروع کنم ... عین بچه گربه دور خودم میچرخیدم ... اول از همه تمام کاغذهامو جمع کردم ... طرحامو لوله کردم و گذاشتن تو کاور ... راپیدها ، ماژیک ها ، خط کش هامو ریختم تو ساک دستی ... لپ تاپم رو جمع کردم ... تخته شاسیمو هم گذاشتم کنارش ... ای وای ... چرا مغزم کار نمیکنه ؟؟؟ دیگه چی میخوام ؟ کتاب چی باید بردارم ؟ اصلا باید کتاب بردارم ؟؟ همینجوری دور اتاق میچرخیدم که مامان با چشمهای گریون وارد شد و بدون هیچ حرفی چمدونم رو از کمد برداشت و باز کرد ... لباسهامو یکی یکی تا میکرد و میذاشت تو چمدون ... اشک همینجوری از چشمهاش جاری بود ... گفت : ― باید خیلی مواظب باشی ... آب و هوای کویر متغییره ... روزش یه چیزه شبش یه چیز دیگه ... اون کلاه و عینکت فراموشت نشه بلافاصله کلاه و عینکم رو برداشتم و گذاشتم کنار کیفم ... ― هر دو ساعت ضد آفتابتو تمدید کن ... تنبلی نکنی مانا ... میسوزی !!! ... لباس نخی هاتو میذارم روزها بپوش ... شبای کویر خیلی سرد و سوز داره ... چند تا پلیور میذارم ... حتما بپوشیاااا ... دست از ماجراجویی برمیداری ... هر سوراخ سمبه ای دیدی دستتو نمیکنی توش !!! فهمیدی ؟؟؟ ― بله مامان ... چشم ... ― شبها حموم نکنی بچایی یه موقع !!! ― چشم ... ― هر چی دم دستت رسید نمیخوری !!! هله هوله ممنوعه !!! فست فود و این چرت و پرتها رو نمیخوریااااا ... معلوم نیست مال کیه ؟ ... یه موقع مسموم نشی !!!؟؟؟ ― ماماااااان ... من مواظبم !!!! مامان به فین فین افتاده بود ... ― آخه چجوری بذارم بری ؟ اون از مندا ... اینم از تو !!! ای کامران بگم خدا چیکارت کنه که هرچی آتیشه از گور تو بلند میشه !!! مامان از اولم با رفتن من مخالف بود !!! گفتم : ― ااااا ... مامان چیکار به کار کامران بنده خدا داری ؟ کنارش رو زمین نشستم و بغلش کردم : ― مامانی گلم ... بالاخره کی چی ؟؟؟ دختر بالاخره رفتنیه !!!! بیابون و خونه شوهر که با هم زیاد توفیری ندارن !!!! ― الان مثلا به مامانت دلداری دادی ؟؟ ― وااایییی بابا ترسیدم !!! کی اومدی ؟ ― الان ... بابا اومد تو و کمک کرد مامان از زمین بلند شه و اونو از اتاق برد بیرون ... همینجور که میرفت گفت : ― زود باش مانا ... زیاد وقت نداری !!! شلوغ پلوغ لباسامو چپوندم تو چمدون ... چند تا شلوار و مانتو و شال ... لباس تو خونه ... واییی ... از سلیقه آقامونم خبر نداریم ببینیم چی میپسندن ؟؟؟!!!! ولش !!! خوشگل هر مدلش خوشگله !!!!!!!! از سرشم زیادم !!!! دیگه تقریبا آماده بودم ... لباسها و لوازم کارم رو هم برداشتم .... مممم ... تموم شد دیگه !!! وسایلمو گذاشته بودم دم در ... فرصت نداشتم حتی شام بخورم ... مامان سرشو گذاشته بود رو سینه بابا و آروم اشک میریخت ... رفتم نزدیکش زدم به شونش ... ― مامان ... مامان سرشو از سینه بابا جدا کرد ... با انگشت خودمو نشون دادم و گفتم : ― منو باید بغل کنی !!!! دوباره سرشو گذاشت رو سینه بابا و اینبار با شدت بیشتری شروع کرد به زار زدن !!!! ― ای باباااااااا .... ما مثلا داریم میریم خونه بخت هااااا !!! .... نه قرآنی ... نه کاسه آبی ... نه آینه شمعدونی ... نمیدونم چرا من هر چی میگفتم گریه مامان شدیدتر میشد ... این مامان ما هم که سوسوووول ... چسبیده بود به شوهرش ما هم نقش اسفناج رو بازی میکردیم مثلا !!!!!عین بچه یتیم ها ایستاده بودم یه گوشه و احساس تحویل گرفته نشدن شدییییید میکردم ... آخرش هم عقده ی زیاد باعث شد برم گوشه لباس بابایی رو بکشم ... برگشت سمتم ... لب و لوچه م رو لرزوندم و دستامو به معنای بغل باز کردم ... همین که بابا اومد بغلم کنه زنگ خونه پشتی به صدا در اومد ... ای بر خر مگس معرکه لعنت ... حالا واقعا لب و لوچه م داشت میلرزید !!!! آخه من به کی بگم بغل نیاز دارم ؟؟؟؟!!!!! بابا تلویزیون رو زد رو دوربین خونه پشتی ... محسن بود ... با ریموت درو باز کرد ... بعد چند دقیقه محسن و مارال اومدن داخل ... با ورود اونها من کاملا فراموش شدم !!! حالا خوبه دو نفرن اینقدر روبوسیشون طول کشید ... اگه بچه مچه داشتن چی میشد ؟؟؟ سرمو انداخته بودم پایین و تو فکر بودم ... ― چیه فسقلی ؟؟ دمغی ؟؟!!! ― چیزی نیست عمو محسن !!! ― پس بددو برو وسایلتو بذار تو ماشین !!! ― جاننننننن ؟؟؟؟ تا وقتی آقای خوش قدوبالا و ورزشکاری مثل شما اینجاست جوجه ای مثل من وسیله سنگین بلند نمیکنه !!!! ― د نه د ... من هر روز صبح گوشهامو واکسن میزنم !!! عمرا دراز نمیشه !!!! یه نگاه به محسن کردم یه نگاه به مارال ... مارال با اشاره چشمی گفت : ― محسنننن !!! محسن هم با دستش گوششو گرفت و گفت : ― امر بفرمایید بانو ... چند متر ببرم ؟؟؟ منم فوری پررو شدم و گفتم : ― عوووووققققق .... زن ذلیل !!! با این حرف من محسن از اون حالت در اومد و گلدون روی کنسول رو گرفت دستش و گفت : ― میدونی که نشونه گیریم حرف نداره !!!! منم بلافاصله به مارال گفتم : ― مگه دروغ گفتم مارال جون ؟ ― مارال هم با ناز به محسن نگاه کرد و گفت : ― یعنی دروغ گفت ؟؟؟ محسن آروم دستشو پایین آورد و گلدون رو سرجاش گذاشت و گفت : ― نه ... حرف راست رو باید از جوجه شترمرغ شنید !!! و یه نیشخند وحشتناکی زد !!!! اییییی کامران ... تو آبرو واسه من نذاشتی !!!! دستم بهت برسه خودم اون گیس هاتو میکنم !!! واییی ... دلم واسه موهاش تنگ شده !!! آخرین بار بلند شده بود تا رو شونه ش .... کثافت همه جوره خوشگله !!!! به من رفته دیگه !!!! در گیرو دار با خودم بودم که مامان و بابا دوباره اومدن پیش ما ....بابا قرآن و آب دستش بود و دست مامان یه ساک دستی و یه ظزف غذا بود ... ― برات کلوچه خونگی گذاشتم و یه مقدار مربا و عسل و بیسکویت ... یه کم هم میوه هست ... آشغال نخوری مریض بشی !!! تو دلم گفتم مگه گاوم برم سروقت آشغالا ؟؟ ...گفتم: ― مرسی مامان ... مطمئن باش مواظبم ... ساک دستی رو گرفتم و دادم دست مارال ... یه چشمک هم بهش زدم که حواسش باشه آذوقه مارو تحویل شوی گرامش نده ... بابا قرآن و آب رو گذاشت رو کنسول ... میخواستم بغلش کنم که دیدم محسن هنوز ایستاده ... گفتم : ― بجنب پسر دیر شد !!! این همه پول میگیرن دوزار کار نمیکنن !!!! ― نمیخوام !!! تازه داره به جاهای حساسش میرسه !!! بابا با یه نگاه جدی فقط گفت : ― محسن ― بله سردار ... اطاعت امر !!! همه وسایلمو یه جا بلند کرد و رفت ... مردها به درد همین موقع ها میخورن دیگه !!! وگرنه اگه من میخواستم دوتا چمدون و یه کوله پشتی به اون عظمت رو ببرم تا صبح طول میکشید !!! بابا گفت : ― نمیخوای بیای بغلم ؟؟ تازه یادم افتاد چقدر دلم بغل می خواست !!!!! خواستم همینجوری فقط بغلش کنم که خودش دستاشو گذاشت زیر بغلم و منو کامل بلند کرد ... منم دستامو انداختم دور گردنش و پاهامو دور کمرش حلقه کردم درست مثل بچگی هام .... آروم تو گوشم گفت : ― من روت حساب میکنم دختر کوچولوی عزیزم ... مواظب خودت باش ... سرمو آوردم عقب و محکم لپاشو ممماچ کردم و دوباره سرمو گذاشتم رو شونه های پهنش ... خیلی وقت بود که اینجوری بغلم نکرده بود ... دلم بیشتر از تمام دنیا براش تنگ میشد ولی نمیخواستم اشک بریزم .... چند بار پلک زدم تا بتونم خودمو کنترل کنم .... بعد چند دقیقه آروم از بغلش اومدم پایین ... مامان که اصلا تصمیم نداشت بساط گریه رو جمع کنه ... یه رییییز اشک میریخت ... جیگرم داشت کباب میشد ولی به روی خودم نیاوردم ... بغلش کردم و آروم دم گوشش گفتم : ― نگران من نباش سارا خانومی ... من مواظب خودم هستم ... ببینم او این مدت که سرخر تعطیله میتونی یه خواهر کوچولو واسه ما دست و پا کنی ؟؟؟ همونجور که تو بغلش بودم آنچنان نیشگونی از پهلوم گرفت که فکر کنم کلیه م تبدیل به شکلات پیچ پیچی شد .... از درد لبمو گاز گرفتم تا صدام در نیاد ... گفت : ― این دم رفتنی پررو نشو ... منم از رو نرفتم و دوباره گفتم : ― مامانی اگه تو دست به کار نشی اونوقت من مجبورم با یه نوه واسه شما برگردم !!!!! مامان هم نکرد نامردی اون یکی کلیه مارو مورد عنایت قرار داد ... ― آآآآآیییییی .... مامان کندیش بدبختو !!! ... کبودمیشه ... باید دیه بدی !!!! من نمیدونم کجای حرفم گریه داشت که باز شروع کرد به اشک ریختن !!!! ... گفتم : ― مامانی تورو خدا خودتو ناراحت نکن .... اصلا من دیه نخواستم !!! همون کوچولو کفایت میکنه !!! مامان هم میخندید هم گریه میکرد .... ای بابا !!!! این زنها هم عجی ادا اطواری دارناااا !!!! بیچاره مردها !!!!! مامان دوباره رفت تو بغل بابا به گریه ش ادامه بده ... بابا بیچاره با یه دستش مامانو نگه داشته بود با دست دیگه ش قران رو بلند کرده بود ... ― قربون دستت بابا ... بیار پایین قرآن رو ... وگرنه من باید چهارپایه بذارم !!!! از زیر قرآن رد شدم ... داشتم از در میرفتم بیرون که یادم اومد مهمترین چیزمو برنداشتم ... گوله برگشتم اتاقم و دوربین نازنینمو به همراه متعلقاتش و شارژر موبایلم رو برداشتم ... داشتم از پله ها پایین میومدم که دوباره برگشتم رو رفتم اتاق مندا و از عکس های رو دیوار عکس پنج نفره مون رو که مال تولد کامران تو هشت سال پیش بود رو برداشتم و گذاشتم تو کیفم ... دلم گرم شد انگار !!!!!یعنی من عاااااشق مسافرت با قطارم ...به خاطر موقعیت بابا هیچ وقت نشده بود با قطار برم مسافرت ... صدای حرکت روی ریل ، این طرح چوب کوپه ، این نور زرد لامپ ، همه با هم باعث میشن فضا خیلی رومانتیک بشه ... فقط کاش به جای محسن و مارال ، خانواده خودم بودن !!! دست کامران جونم درد نکنه ... کوپه اختصاصی و درجه یک ... اییییی جاااان .... میچسبه !!! مارال از همون اول خودشو راحت کرد ... کفش هاشو در آورد و دراز کشید و سرشو گذاشت روی پای محسن و خوابید !!! محسن هم که قربونش برم از سرش رو تا آخر رو گوشیش خم کرده بود و هی باهاش ور میرفت ... من نمیدونم اینا شام تو بساطشون نیست ؟؟؟ بلند شدم که برم اطرافو یه دید بزنم ― کجا ؟ ― میرم بیرون یه دور بزنم ― بشین سر جات ... تو جایی نمیری ― یعنی چی ؟؟؟!!! ― یعنی اینکه من باید تورو صحیح و سالم تحویل آترون بدم ... بعدش هرکاری خواستی بکنی به خودت مربوطه و شوهرت !!! ― ای بابا !!!! عمو ... من که نمیخوام برم خودکشی بکنم !!! ― بعد آشنایی با آترون میتونه یکی از گزینه های انتخابیت باشه !!!!!!! با همین یه جمله کنجکاویم مثل اژدهای از خواب بیدار شده به جنب و جوش در اومد !!!! انگار فقط منتظر یه استارت بودم !!!! نشستم سرجام گفتم : ― مگه چجوریه ؟؟؟ خطرناکه ؟؟!!! محسن دستی به چونش کشید و گفت : ― اگه شترمرغ بازی درنیاری چیزیت نمیشه !!!!!! ― من جدی پرسیدم عمووو !!! ― من هم کاملا جدی گفتم !!! داری میری با کسی زندگی کنی که باهات غریبه ست !!! حساب کامران و بابات و مندا رو سوا کن ... اونها خانوادت هستن عجیبه !!! دقیقا داره حرفهای مامانو تحویلم میده !!! ادامه داد : ― نباید انتظار داشته باشی رفتاری که خانوادت دارن ، باهات داشته باشه !!! تو برای اون یه مورد کاری هستی مثل بقیه موارد !!! تو دلم گفتم خیلی دلش بخواد ... از سرش هم زیادم !!! مردیکه سن بابامو داره اونوقت بیاد واسه من طاقچه بالا بذاره ؟؟؟ منم که شلغم !!!! میشینم نگاش میکنم !!!! هه ... مورد کاری !!! یه کاری بهش نشون بدم خودش بره استعفا بده !!! کم کم چشمهام داشت گرم میشد که با ضربه ای که به صندلیم خورد از جام پریدم !!! ― وای عمو سکته کردم !!! چرا لگد میزنی ؟ ― نخواب !!! ― واسه چی ؟ ― حوصله م سر میره !!! ― بابا این همسر گرامی شما که از اول گرفته خوابیده … شما هم سرتون به گوشیتون گرمه … خوب من خوابم میگیره دیگه !!! ― د اگه میخواستی بخوابی مرض داشتی گفتی با قطار بریم ؟؟؟ اه … بعد عمری میخواستیم با هواپیما بریم مسافرت !! ― یه جوری میگین انگار تا حالا سوار هواپیما نشدین !!!

همش به خاطر ماموریت بود !!! یه ماه عسل رو میخواستیم بریم که اونم بانو امر فرمودن با ماشین شخصی !!!! ― حالا فرصت زیاده … دفعات بعد … شب بخیر … تا اینو گفتم آنچنان لگدی به پام زد که تمام خون بدنم جمع شد تو صورتم !!!! به زور گفتم : ― آخه چرا باید لنگ شما انقدر دراز باشه که تا اینجا برسه !!! ― بسه !!! اصلا دوست ندارم همسفرم عین خرس بخوابه !!! اینم عین کامران هر حیوونی رو دم دستش بیاد به من نسبت میده !!! گفتم : ― اشتباه گرفتین جناب !!! همسفر شما رو پای مبارکتون خوابیدن … بنده فقط یه مسافرم !!! ― بهتره بفرمایید سرخر !!! یعنی اینو کامران عین همن !!! گاهی وقتها فکر میکنم روحشون یکیه !!! ― چرا عین بز منو نگاه میکنی ؟؟؟ ― عموووو … شما چقدر با کامران اختلاف سن دارین ؟ ― 4سال ازش کوچکترم … ― یعنی 40 سالتونه … چطور اینقدر دیر به فکر ازداج افتادین ؟ صداشو عین زنها کرد و گفت : ― ببخشید عزیم … مصاحبه مون کی پخش میشه ؟ ― جدی دارم حرف میزنم ؟؟؟ شما که سر مارال رو کلاه گذاشتین رفت !!!! باید یه فکری به حال کامران بکنیم که دیگه داره رو دست میمونه !!! ― اواااا … بلا به دور … کامران بچه م اول چل چلیشه !!! چیه میخوای دستشو بذاری تو پوست گردو ؟؟!!! با چشم به مارال اشاره کردم و گفتم : ― لطفا اینقدر پوست گردوتون رو نوازش نفرمایید … از خواب بیدار میشن !!! خم شد و پیشونی مارال رو بوسید !!! ― هااای آقا … به خودم اشاره کردم و گفتم : ― بچه اینجا نشسته … مراعات کنید لطفا !!! ― یاد بگیر !!! ― شما لطفا قسمت خواستگاریشو به من یاد بدین ، ببینم چطور واسه کامران زن بگیرم ؟؟!!! ― نمیخواد !!! ― یعنی چی نمیخواد ؟ ― اگه کامران زن بگیره ، کی بره شکار ؟؟؟ اونوقت باید در دکونمون رو تخته کنیم !!!! ― چقدر خودخواه !!! یه خورده از خواراکی هایی که مامان داده بود رو درآورم … یه مقدار میوه و کلوچه برای محسن گذاشتم تو در ظرف … خودم هم چندتا کلوچه و یه سیب خوردم …ناچار به شام رژیمی قناعت کردم !!! از کمد پتو رو در آوردم و گفتم : ― من میخوام بخوابم .. خیلی خسته هستم … شما هم بی زحمت با پوست گردوتون بازی کنید !!! شب خوش … * * * با نور خورشید که به چشمم خورد بیدار شدم … تمام تنم کوفته بود … هووومممم …. چقدر تختم بزرگ شده !!!! به پهلو چرخیدم و چشمم به پرده افتاد … وااا … این که پرده اتاقم نیست !!! سریع تو جام نیم خیز شدم و چشمهامو چرخوندم … به نظر تو یه سوئیت بودم … صدای شرشر آب میومد … یه نگاه به خودم انداختم … با تاپ و شلوار جین بودم … یادم نمیومد کی خوابیدم !!! چند ثانیه ای طول کشید تا حافظه م لود بشه و موقعیتم رو به خاطر بیارم … ولی من باید تو قطار میبودم … یعنی محسن منو آورده اینجا ؟ مارال کجاست ؟ تو همین فکرها بودم که صدای باز و بسته شدن در رو شنیدم …چهارچشمی داشتم نگاه میکردم ببینم کی میاد !!!! یه مرد در حالی که یه حوله به کمرش بسته بود و یه حوله دیگه رو سرش انداخته بود و مشغول خشک کردن موهاش بود به سمت تخت میومد … تو اون وضعیت فقط سینه و شکمش رو میدیدم … هم تیپ کامران بود … قدش 1/87 اینا بود و هیکل ورزیده … شکم سفت و طبقه طبقه ش توجهمو جلب کرد … لامصب بدنش عین بروس لی میمونه !!! دیگه نزدیک تخت شده بود …چند بار حوله رو ، رو سرش حرکت داد و بعد اونو انداخت رو شونش و من تونستم صورتش رو ببینم … یا جده سادات !!!!!چرا من هرچی چشمهام رو باز و بسته میکنم باز همینه ؟؟!!!! .... یعنی خوابه ؟؟!!!! ترو خدا با احساسات من بازی نکنید !!! ... یکی منو از خواب بیدار کنه ... نیشگونی از دستم گرفتم دیدم نه ... این یارو واقعیه !!!! اگه این همسن بابامه پس چرا اینجوریه ؟؟!!! یا اینو تو فریز نگه داشتن یا بابای مارو گذاشتن تو مایکروفر !!! هییییی سارا جون کجایی ببینی که سرت چه کلاه گشادی رفته !!! یه دفعه ای یادم افتادم که من با تاپ و بدون حجاب جلوی این یارو هستم ... یکی نیست به این شازده بگه آخه اینم وضعه تو واستادی ؟ میمردی دوتا تیکه لباس تنت میکردی ؟ بدبختی معلوم نیست ساکم کجاست ؟ حالا چیکار کنم ؟ ترجیح دادم برم زیر پتو تا شوی گرامی زحمت رو کم کنه و بعدش بریم ببینیم اسن ساک گور به گور شده کجاست ؟؟ همه اینها فکر کنم 2 ثانیه هم نشد ... همین که خواستم دوباره برم زیر پتو سرش رو بالا آورد و منو دید ... داشتم دستم رو میذاشتم رو یقه تاپم که با خودم گفتم : بیخیال !!!!! حتما منو وقتی خواب بودم دیده ... نمیخوام مثل این دخترهایی باشم که تا یکی رو میبینن به در و دیوار میخورن !!!! اونم که محرم منه پس مشکلی نیست !!!! .... ولی دقیقا یه مشکلی بود !!! من عادت نداشتم در مقابل کسی که تا به حال ندیدمش اینجوری بایستم !!! این یقه تاپم هم حالت شل داشت و کلا اوضاع بی ریخت بود !!! ولی با این حال بیخیال زل زدم تو چشمش ... به طرف تخت اومد و روبروم ایستاد و با جدیت و اخمی که در پیشونی داشت گفت : ― آترون ... مامور محافظت از مانا راد ... یه لحظه با خودم فکر کردم داره تلگراف میزنه !!!! ادامه داد : ― از امروز تحت نظر من هستی تا پایان پروژه ... نه بابا !!! این کلا ادب مدب تعطیله ... نه سلامی ، نه علیکی ... از آشنایی با من هم ابراز خوشحالی نکرد خاک بر سر !!!! اینا هیچی ... بی ادب لخت واستاده جلوی من سخنرانی میکنه !!! نمیگه من اغفال میشم یه بلایی سرش میارم ؟؟!!!! لبه تخت نشست و با پاش ساکی رو از زیر تخت کشید بیرون ... خم شد و زیپ ساک رو باز کرد و تا لباس هاشو برداره ... یا خدااااااا ... چه صورتی داره عوضی !!!! انگار چونه و بینیش رو تراشیده باشن ... جدیت رو صورتش موج میزنه ... چقدر ما چشمان کشیده و جدی اش رو دوست میداریم !!! جای اون دختره تو آرایشگاه خالی که بیاد آرایشش کنه !!!! این کاران جون ما هم همه ی جیگرها رو دور خودش جمع کرده !!! دستش طلا !!! آروم از تخت اومدم پایی و مقابلش ایستادم ... سلام و صبح بخیر رو بیخیال شدم و پرسیدم : ― ساکم کجاست ؟ با حرکت چونه ش کمد دیواری رو نشون داد و گفت : ― کمد ... اییییشششش ... انگار قرارداد بسته با اداره پست ... همینجور تلگراف صادر میکنه !!! رفتم سمت کمد و کیفم رو برداشتم تا اول به مامان زنگ بزنم ... ولی هر چی گشتم تلفنم رو پیدا نکردم !!! پرسیدم : ― تلفنم کجاست ؟ بدون اینکه سرش رو برگردونه گفت : ― به اون نیازی نداری !! دیگه داشت اون روی سگی منو بالا میاورد ... با حرص گفتم : ― بهش نیاز دارم همین الان ... با خونسردی تمام بلند شد و از رو میز نشیمن تلفنش رو برداشت و بهم داد و گفت : ― با این تماس بگیر !!! ― این مسخره بازیها چیه ؟؟؟ مثل اینکه جنابعالی توجیه نشدی !!! دیدم حرفهام اصلا اثر نکرده !!! داره عین ماست منو نگاه میکنه !!!! ادامه دادم : ― ببین عمو جون !!! مریخی ها قرار نیست بیان منو بدزدن !!! شما هم فقط اینجایی تا خیال پدر و مادر من و کامران راحت باشه !!! فهمیدی ؟؟؟؟!!! ― آترون ― هاااا ؟؟؟؟ ― من عموی تو نیستم ... فقط آترون هستم !!! ― حالا هر چی !!! دستمو دراز کردم و گفتم : ― موبایلم !!! موبایل خودش رو گذاشت تو دستم و گفت : ― بهتره از قوانین اطاعت کنی ... شماره های مورد نیازت توش ذخیره شده ... رفت و پیراهن چار خونه قرمزی که روی تخت گذاشته بود رو برداشت و پوشید ... فقط امیدوار بودم که نخواد جلوی من شلوار بپوشه !!! از این که هیچی بعید نیست ... رفتم و روی مبل و پشت بهش نشستم و شماره کامران رو گرفتم ... در کمال تعجب روشن بود !!! تا دکمه رو زد دیگه اجازه ندادم کار به الو گفتن بکشه !!! با لحن طلبکاری گفتم : ― دست شما درد نکنه کامران خان !!! گشتی گشتی از میون پیامبرها جرجیس رو گرفتی واسه ما !!! صدای خنده ش از پشت خط میومد !!! گفت : ― چیه ؟؟؟؟!!! دمت رو چیده ؟؟؟ ― عمممممرا بذارم !!! این بچه بازی ها چیه راه انداخته ؟؟؟ من موبایلم رو میخوام !!! ― به حرفاش گوش بده ... رو اعصابش راه نرو ... ― دیگه چی ؟؟؟ آرومتر ادامه دادم : ― غذاشو آماده کنم ... خونشو مرتب کنم ... بچه هاشو بزرگ کنم ... نفقه و مهریه هم نگیرم !!!! چطوره به نظرت ؟؟؟ خوبه ، نه ؟؟؟!!!! ― تو دماغتو بکشی بالا و تو دست و پاش نباشی هنر کردی !!! ― منو بگو رو دیوار کی یادگاری مینویسم !!! قطع میکنم ... وقبل از اینکه اجازه هر کاری بهش بدم قطع کردم !!! بذار یه بار ما زودتر قطع کنیم ... بعدش به مامان زنگ زدم که مامان هم از با یک سمفونی اشک و آه از شرمندگی ما دراومد !!! کلی بهش اطمینان دادم کخ من سالم و این نره غول هم سایه به سایه با منه و کبریت بی خطره کلا !!! البته به هیچ کدوم از حرفهایی که میزدم اطمینان نداشتم !!! بالاخره مامان بعد 20 دقیقه رضایت داد قطع کنه ... برگشتم ببینم شوهرمون در چه حاله که بازم میخکوب شدم !!!! کثافت عجب تیپی داره ... آدم دلش میخواد هی واسش لباس بخره !!! من چارخونه خیلی دوست دارم ولی چارخونه خوشگل تو بازار خیلی کمه !!! این عوضی این پیرهن خوشگلشو از کجا خریده یعنی ؟؟؟ تو تن بدجوری خودشو نشون میده مخصوصا با اون شلوار جین آبی چرک !!!! فکر کنم سنگینی نگاهم اونقدر زیاد بود که باعث شد سرشو بلند کنه ... با همون نگاه خونسردش گفت : ― ناهار رو با محسن و همسرش صرف میکنید ... اگه مایلی دوش بگیر و صبحانه بخور تا تو رو به محسن تحویل بدم ... من باید به یک سری کار برسم !!! دیدم بد هم نمیگه ... بدنم بدجور کوفته بود ... یه دوش آب گرم میتونست حالمو جا بیاره ... رفتم سراغ چمدون هام که تو کمد بود ... چمدون لباس هام رو باز کردم و دیدم همه چیز مرتبه !!! یعنی من اختلال حواس گرفتم آیا ؟؟!!! یه پاشو رو پای دیگه س انداخته بود و داشت یه کتاب جیبی میخوند ...رفتم جلوش و پرسیدم : ― تو به محتویات چمدون من دست زدی ؟ بازم بدون اینکه سرش رو بلند کنه گفت : ― بله ― چرا اونوقت ؟؟؟ ― لازم بود بازرسی بشه !!! عصبانی شدم و گفتم : ― تو با خودت چی فکر کردی ؟ مگه مجرم گرفتی ؟؟؟ موبایلمو گرفتی ... چمدونم رو میگردی ... اینکارا واقعا یعنی چی ؟؟؟ تو اون چمدون دنبال چی میگشتی ... هاااا ؟؟؟؟ آروم کتابش رو بست .. به پشتی مبل تکیه داد و سرش رو بالا گرفت : ― لازم بود بازرسی بشه !!! نفسم رو با حرص بیرون دادم و زیرلبی گفتم : ― میمون مطمئن بودم شنیده ولی کوچکترین عکس العملی از خودش نشون نداد و دوباره خوندنش رو از سر گرفت ... لباس و حوله م رو برداشتم و رفتم تو حموم ... با دیدن وان نیشم تا آخرین حد گنجایشش باز شد !!! وان رو پر کردم و با خیال تخت دراز کشیدم ... حالا برو به کارت برس میمون ... هییییییه !!!! دقیقا 2 ساعت تموم کشش دادم و تلافی 2 سال اخیر رو در آوردم ... اینقدر بدنم رو سابیده بودم که کل وجودم قرمز شده بود ... از خجالت موهای بیچارم هم دراومدم و قشنگ شستمشون و نرم کننده زدم .... خدارو شکر هتل شامپو داره ... من که به کل یادم رفته بود شامپوهام رو بردارم ... باید دوباره میخریدم ... بالاخره از حموم دل کندم و اومدم بیرون ساعت 10:10 بود ... شویمان هم برایمان صبحانه سفارش داده بود ... سینی صبحانه رو گذاشتم رو زمین و کلش رو پاک کردم ... ساعت 11 شده بود ... مطمئنا فهمیده بود از عمد اینقدر کشش دادم ولی هیچ واکنشی از خودش نشون نداد فقط بهد اتمام صبحانه گفت : ― آماده شو ... باید تحویل محسن بدم !!! میخواستم بگم مگه با گوسفند طرفی ؟؟؟!!! ولی هیچی نگفتم ... خبری از لباسی که دیشب پوشیده بودم ، نبود !!! گفتم : ― لباسهام ... اجازه نداد حرفم تموم بشه ... گفت : ― خشک شویی هتل نخییییر !!! این کلا با اداره پست قرارداد بسته بود !!! شلوار جین آبی و مانتو سفید پوشیدم ... شال آبی فیروزه ایم رو چند بار تکوندم تا چروکش از بین بره ... موهام رو خیس شونه کردم و یه کم که آشون رو گرفتم ، خواستم ببندم که آقا تشریف آوردن و یه رشته از موهام رو گرفت تو دستش و گفت : ― هنوز خیلی خیسه و رفت !!!! یعنی من کشته مرده ی این ابراز احساساتشم !!!!

باورم نمیشد این همه صبر و تحملش برای همراهی من تا لابی هتل باشه !!!! تازه از آسانسور اومده بودیم بیرون که دیدم محسن و مارال تو لابی نشستن ...

محسن به محض دیدن ما بلند شد و با آترون دست داد و یه کم از ما فاصله گرفتن ... من هم رفتم و نشستم کنار مارال ...

― اینقدر این یارو گفت تحویل محسن بدم ... تحویل محسن بدم ... من فکر کردم منو باید ببره اون سر شهر !!!

مارال لبخندی زد و گفت :

― باید میومد اما مثل اینکه تو همین اول خنجرتو از رو بستی !!!!

― بچه ننه !!! هنوز هیچی نشده چغلی منو کرده ؟؟

بهش نگاه کردم ... پشت به من و رو به محسن ایستاده بود ...

لعنتی !!! اینجوری لب خونی هم نمیشد بکنم !!!

با محسن دست و داد و به طرف در خروجی حرکت کرد ...

شانس ما رو نگاه!!! عین شتر سرشو بالا گرفت و رفت .... حالابوس و بغل نخواستیم ... حداقل میومدی یه خداحافظی خشک و خالی میکردی !!!

یه نفس عمیق کشیدم و حرصم رو باهاش بیرون دادم ... رو به محسن گفتم :

― حالا نهار کجا میریم ؟؟؟

― تو با اون همه صبحونه ای که کوفت کردی بازم گشنته ؟؟؟

بابا سرعت عمل این منو کشته !!! فرتی همه چیزو گذاشت کف دست محسن ... حتما هم گفته 2 ساعت تو حموم بودم !!!

گفتم :

― صبحونه ، صبحونه ست ... نهار ، نهاره !!!

مارال دستش رو انداخت دور شونه م و گفت :

― ما میخواستیم اول بریم موزه آب رو ببینیم بعدش بریم برای نهار ...

دستهام رو با خوشحالی بهم کوبیدم و گوفتم :

― عالیه !!!

یه دفعه ای یادم اومد که دوربینم رو نیاوردم ... رو به مارال گفتم :

― یادم رفت دوربینم رو بردارم ... یه لحظه میرم و برمیگردم ...

داشتم به سمت پذیرش میرفتم که محسن گفت :

― کجا سرتو انداختی پایین داری میری ؟؟؟ ... واستا ... باید زنگ بزنم آترون بیاد !!!

― برای چی ؟؟؟

― به من اجازه نمیدن همراهت بالا بیام ... تنها هم اجازه نداری بری ...

― ولی ...

― ولی رفت آب بخوره ... افتاد و دندونش شیکست !!!

بحث کردن با محسن کلا بی فایده ست !!! اول و آخر حرف خودشه !!!! من نمیدونم مارال چجوری باهاش کنار میاد ؟؟؟!!!!

تو همین لحظه بود که شوی گرامی در هیبت برج زهرمار روبری ما ظاهر شد و گفت :

― بریم

و به سمت آسانسور حرکت کرد ...بلند شدم و به طرفش زفتم ...

با خودم میگفتم آروم باش ... آروووم ... تو باید روزهای آینده رو با این گاومیش سر کنی ... به اندازه کافی فرصت داری تا از خجالتش دربیای !!!! فعلا باید حریف رو بشناسی !!!

به خودم امیدواری دادم و سوار آسانسور شدم ...

کاملا اخمو و به حالت آزاد نظامی ها ایستاده بود ... پاها به اندازه عرض شونه باز و دستهاش رو پشت کمرش قلاب کرده بود و به در آسانسور خیره شده بود ...

بدبختی اینجا بود که هرچی بیشتر اخم میکرد گوشه ابروهاش بالاتر میرفت و یه حالت شیطنت به خودش میگرفت و چشمهاش هم کشیده تر به نظر میرسید و مخلص کلام جذاب تر میشد !!!!

از توی کوله م دوربین رو برداشتم و چکش کردم ... خوشبختانه باتری داشت ...

*

*

*

با محسن و مارال رفتیم موزه آب ... یکی از خونه های قدیمی رو تغییر کاربری داده بودن و تبدیل به موزه کرده بودن ... منم خودمو کشتم از بس درو دیوار عکس گرفتم ... فقط 3 بار رفتم پشت بام و دور ساختمان چرخیدم ... اینقدر زیر زمین و شبادان رو دور زدم که تمام سوراخ سنبه هاشو یادگرفتم ... محسن هم تمام مدت و سایه به سایه دنبالم میومد و مارال طفلک هم یه گوشه نشسته بود تا کشفیات من کامل بشه ...

بالاخره با اصرار و غرغرهای محسن دل کندم و حاضر شدم بریم برای نهار ...

مارال پیشنهاد داد نهار رو دز مهمان پذیری که خودشون اقامت داشتن بخوریم ...

گفتم :

― مگه شما تو هتل ما نیستین ؟؟

محسن گفت :

― آخه نابغه اگه من تو اون هتل بودم که دیگه لازم نبود واسه یه دوربین آترون رو برگردونم !!!

― خوب چرا تو هتل ما نموندین ؟

― آخه سرخر لازم نداشتیم !!!!! من نمیدونم کامران تودختره ی احمق وروجک رو چجوری تحمل میکنه !!!

مارال یه چشم غره بهش رفت و گفت :

― محسن !!!!!

با اینکه با محسن این حرفها رو نداشتم و خیلی صمیمی بودیم ولی بهم برخورد ... نتونستن جلوی اخمم رو بگیرم و گفتم :

― کسی ازتون نخواسته مواظب من باشین ... بفرمایین راحت باشین ... من زحمت رو کم میکنم !!!

به سمت درخروجی حرکت کردم ... پشت سرم میشنیدم که مارال داره سرزنشش میکنه ... به خیابون رسیده بودم .. نمیدونستم باید از کدوم سمت برم ... شانسی به سمت راست رفتم تا یه آژانسی چیزی پیدا کنم ...

نمیدونم چرا ولی همینجور سرعت قدم هامو بیشتر میکردم و دیگه کم کم داشتم میدوئیدم !!!

تقصیر من چیه که اینا اینقدر حساسن ؟؟؟!!!! مگه من خواستم برام محافظ بذاره ؟ مگه من خواستم که محسن از زندگیش بزنه دنبال من بیفته ؟؟!!! اصلا مگه من خواستم که کامران روی من حساس باشه ؟؟

بغض به گلوم چنگ انداخته بود ...

آخه چرا اینا اینقدر سر من منت میذارن ؟؟؟ کامران که همش میگه افتخار دادم باهات اومدم بیرون ... افتخار دادم واست لباس خریدم ...افتخار دادم باهات حرف زدم ... این یکی هم که بهم میگه سرخر !!! اون شوهر مسخره عوضی هم که انگار ارث باباشو طلب داره !!! یه جوری نگاه میکنه که انگار نمیخواد سر به تنم باشه !!!! اونم از برادر بی معرفتم که آب شده رفته تو زمین !!! دلم برای باباییم تنگ شده !!!

برگشتم و پشت سرم رو نگاه کردم ... یه تاکسی سمند داشت به سمتم میومد ... سریع دست نگه داشتم و سوار شدم ...

― کجا میری دخترم ؟

به راننده نگاه کردم ... پیرمردی بود با موهای سفید که بلندیش تا سر شونه ش میرسید ... قیافش به طرز عجیبی آرامش بخش بود ...

بینیم رو بالا کشیدم و گفتم :

― نمیدونم پدرجان !!! شما وقتی دلتون میگیره کجا میرین ؟

از تو آینه نگاهی بهم انداخت و گفت :

― من میرم به یه پارکی در خارج از شهر ... پارک کوهستان

تازه متوجه لهجه ش شدم ... پرسیدم :

― شما از اقلیت ها هستین ؟

― بله دخترم ... ما ارمنی هستیم ...

به پنج دقیقه نکشید که با عمو آلبرت رفیق فابریک شدم ... ازش خواستم نگه داره ... رفتم و صندلی جلو نشستم و تا خود پارک با هم حرف زدیم ...

کلی تو پارک گشتیم و عکس گرفتیم ... جای باصفایی بود ... عمو آلبرت با خودش چایی داشت ... چایی خوردیم که کلی هم چسبید ...

― خوب عمو آلبرت دیگه کجاهارو بلدی ؟؟

عمو لبخند شیرینی زد و گفت :

― جا برای گشتن زیاده !!! اگه موافق باشی اول بریم نهار را مهمان من باش ...

― ای وای ... خاک بر سزم !!! من دیر صبحانه خوردم برای همین اصلا حواسم به شما نبود ...

دوباره برگشتیم به داخل شهر و قسمتهای قدیمی .... یه نیم ساعتی تو راه بودیم تا عمو نگه داشت و گفت بقیه رو باید پیاده بریم ... دنبال عمو راه افتادم و کوچه پس کوچه هارو قدم به قدم طی میکردیم و عمو انگار برای تک تک در و دیوار اونجا یه توضیحی داشت ... زمانی به خودم اومدم که دیدم توی یه کوچه بن بست قدیمی هستیم ...

+++++++++++++

― وای ... چقدر راه اومدیم هااا !!! اصلا متوجه نشدم ....

عمو آلبرت خندید و گفت :

― ماشالا خیلی پر انرژی هستی مانا جان ...

جلوی یه در قدیمی ایستاد و گفت :

― اینجاست .... بیا دخترم ..

پشت سرش وارد شدم و دهنم از تعجب و هیجان باز موند ... یه خونه قدیمی بود که تبدیل به رستوران شده بود ... اول حواسم رفت سمت حوض وسط حیاط که فواره وسط منو دیونه خودش کرد !!! صدای آب آرامش بخشه ولی نمیدونم چه حکمتیه که وسط کویر این آرامش انگار چند برابره ...

گلدونهای دور حوض ... شیشه های رنگی پنجره ها ... تختهایی که تو حیاط بودن ... داشت منو دیوونه میکرد ...

چقدر دلم میخواست یه شب روی این تخت ها بخوابم و آسمون کویر رو تماشا کنم ... یا صدای عمو به خودم اومدم :

― داخل میشینی یا تو حیاط ؟

― میشه اول داخل رو ببینم بعدا تصمیم بگیرم ؟؟؟

عمو خندید و گفت:

― هرجایی رو میخوای برو ببین ... مسئول اینجا آشناست

― جدددی ؟

دستهامو بهم کوبیدم و گفتم :

― عالیه

ذوربینم رو درآوردم و شروع کردم به عکس گرفتن ... پشت سرهم عکس میگرفتم ... از حیاط شروع کردم و بعدش پشت بوم ... منظره اطراف فوق العاده بود !!!

بعدش نوبت داخل ساختمان بود .. از ضلع روبروی ورودی شروع کردم ... اینقدر چرخیده بودیم که جهت های جغرافیای رو قاطی کرده بودم !!!

انتظار داشتم با سالن غذاخوری روبرو بشم ولی یه چیزی مثل آتلیه بود ... چندتا سه پایه و بوم و پالت های رنگ ...

حواسم رفت پی نقاشی ها که صدای مردی رو شنیدم :

― ساعت کار آتلیه از 3 شروع میشه ...

برگشتم سمت صدا ...

پسر جوون حدود 28 ساله ای بود که در نگاه اول مدل موهاش به چشمم اومد ... موهای قهوه ای روشن و لختش رو جوری کوتاه کرده بود که روی چشم راستش رو گرفته بود ... منو به یاد مدل موی بازیگران کره ای مینداخت ...

دو قدم بهم نزدیک شد

صدامو صاف کردم و گفتم :

― من با عمو آلبرت اومدم ... گفت با مسئول اینجا آشناست و میتونم همه جا رو ببینم !!!

یه لحظه به خودم گفتم الان بهم میگه آخه دختره خنگ این عموت اسم فامیل نداره !!! ... عین بچه ها گفتم عمو آلبرت !!!!

برعکس انتظارم لبخند زد و گفت :

― پس آشنای عمو آلبرتی ؟؟؟

― اوهوم ...

یه قدم دیگه نزدیک شد و دستش رو جلو آورد و گفت :

― فربد هستم ... مربی نقاشی !!!

همونجوری بر و بر نگاهش کردم ... گفت :

― دستم خشک شدهااا !!!

نیشم باز شد و گفتم :

― منم منتظر همینم دیگه !!! بنداز پایین خسته میشی !!!

هااا ؟؟؟!!!! چی شد ؟؟؟ چرا صمیمیت من یه دفعه ای فوران کرد واسه خودش ؟ چشم مامان بابا رو دور دیدم شیطون شدمااا !!! باید حواسم به خودم باشه کار دست مردم ندم !!!

لبخندی زد و گفت :

― مسلمونی ؟

― وااا !!! پرسیدن داره ؟؟!!! یعنی معلوم نیست ؟؟!!!

چشمهاشو یه خورده جمع کرد و گفت :

― چرا خوب ... میشه حدس زد

― پس چی ؟؟

― آخه اینجا مختص اقلیت هاست !!!

― ممم ... من نمیدونستم ... یعنی ورود من خلاف قانونه ؟

با دستپاچگی گفت :

― نه ... نه ... اصلا !!! منظورم این نبود ...

نیشم تا آخر باز شد ... بیچاره چقدر هول کرده بود ...

― میدونم ... حالا نمیخوای آتلیه رو بهم نشون بدی ؟؟!!!

باز من پررو شدم !!!

― آره .. آره ... چرا ... بفرمایین از این طرف ...

یه بیست دقیقه ای مخ فربد رو کار گرفتم تا اینکه عمو آلبرت صدام کرد ... وقتی فربد رو دید از اون هم برای نهار دعوت کرد ... کلا مثل اینکه تعارف تو کارشون نبود چون فربد فورا پیش بندشو درآورد و با ما به سالن رستوران اومد ...

میشنیدم که عمو داره یه چیزایی میگه ولی حواس من همش به عکس گرفتن از در و دیوار بود ... همه چیز یه جورایی سنتی بود ... منم که ندید بدید !!!

روبروی در ورودی یه تابلوی رنگ روغن 100 در 70 از زرتشت بود ... یه کم که روش دقیق شدم امضای فربد رو زیر تابلو دیدم ... خدایی کارش حرف نداشت ...

با اصرارهای عمو آلبرت بالاخره از دید زدن دل کندم و رضایت دادم بشینم پشت میز ... گارسون ها همگی لباس سنتی پوشیده بودن ... دلم میخواست از اونها هم عکس میگرفتم ولی روم نمیشد !!!

عمو کباب سفارش داده بود ... با اینکه صبحانه رو مفصل و تا ته خورده بودم ولی عطر کباب و رنگ و لعاب سفره دلمو به قیلی ویلی انداخته بود !!!

عمو و فربد شروع کردن به خوردن اما من نمیتونستم ... کباب داشت وسط سفره بهم چشمک میزد ... عملا داشتم اغفال میشدم اما روی پرسیدن نداشتم !!!!

عمو که دید من این پا اون پا میکنم پرسید :

― دخترم کباب دوست نداری ؟

تو دلم گفتم من غلط بکنم ... به روح اجدادم میخندم !!! آخه کی از کباب بدش میاد ؟؟؟

― نه عمو جون ... یعنی ...

گفتنش سخت بود !!! میترسیدم یه دفعه ای توهین به حساب بیارن !!!

― پس چی دخترم ؟ مشکلی پیش اومده ؟

نفس عمیقی کشیدم و زیر لب بسم الله گفتم و با شرمندگی به عمو گفتم :

― آخه فربد گفت اینجا متعلق به اقلیت هاست !!!

― خوب این که موردی نداره !!! تو مهمون منی !!!

― میدونم ... یعنی چطور بگم آخه ؟؟!!!

دوباره نفس عمیقی کشیدم و گفتم :

― میدونید که ماها مسائل خاصی رو در مورد غذا رعایت میکنیم ... م ... منظورم ذبح و اینجور چیزهاست !!!

سرمو انداخته بودم پایین و روی نگاه کردن به صورت عمو و فربد رو نداشتم ...

با صدای خنده عمو و فربد سرم رو بالا آوردم ... عمو گفت :

― این همه من و من و صغری کبری چیدن برای همین بود ؟؟!!! خیالت راحت دخترم ... ما گوشت حلال استفاده میکنیم ... افزودنی حرام هم نداریم ... به هر حال اینجا مهمان های مسلمان هم میان مثل شما !!!

انگار منتظر این حرف عمو بودم که به میز حمله کنم !!! غذاش فوق العاده چسبید و من حتی ته دیس رو با نون پاک کردم ...

سرم رو که بلند کردم دیدم عمو داره با لبخند نگام میکنه ... یه خورده سرخ و سفید کردم و سعی کردم مودب تر باشم !!!

عمو اجازه نداد پول میز رو من حساب کنم ... بعد از نهار هم بقیه ساختمون رو گشتم و تا میتونستم عکس گرفتم ... موقع رفتن هم فربد یکی از تابلوهای خودش رو بهم هدیه داد ... از همون اول هم اون تابلو چشمم رو گرفته بود ... پرتره دختر عشایری بود که با شالش جلوی بینی و دهنش رو گرفته بود ... این که دهن و بینیش معلوم نیست !!! پس چرا بهش میگن پرتره ؟؟!!!

ساعت ماشین 15:30 رو نشون میداد ...

― خوب دخترم ... کجا بریم ؟

― مممم ... نمیدونم !!! شما که سلیقه تون خوبه ... هرجا میخواین بریم ...

― تکیه امیر چخماق خوبه ؟ نزدیکش هم فروشگاه پشمک حاج خلیفه ست !!! خیلی معروفه و پشمکش حرف نداره ...

― عالیه ... بریم

با دیدن تکیه دوباره جو منو گرفت و فکر کنم نزدیک 150 تا عکس گرفتم !!!! بعدش رفتیم سراغ پشمک فروشی که سرخیابون بود ...

فروشگاه خیلی شلوغ بود و نیم ساعت طول کشید تا نوبت من بشه ... وقتی کیف پولم رو باز کردم تا حساب کنم دیدم هیچکدوم از عابر بانکهام نیست و فقط 40 تومن پول نفد و 3 تا چک پول 50 تومنی دارم ... یه لحظه مغزم داشت سوت میکشید !!!

اینم کار اون عوضیه حتما !!! حسابش رو میرسم ... وایی ...الان چند ساعته از من خبر ندارن !!! حما نگران شدن ... موبایل حاجی تلگرافی رو هم که نیاوردم !!! چیکار کنم حالا ؟؟؟ شماره محسن رو هم که حفظ نیستم !!!

― خانم حساب شما میشه 73500 تومن ...

پول رو دادم و با بغل پر به سمت ماشین راه افتادم ... باید بهشون خبر میدادم ... بد بختی حتی اسم هتل رو هم نمیدونم !!!!

به محض رسیدنم به ماشین عمو گفت :

― میخوای بریم مسجد جامع ؟؟

اسم مسجد جامع که اومد کلا محسن و حاجی تلگراف رو بیخیال شدم و گفتم :

― گازشو بگیر عمو تا درش رو نبستن !!! دفعه قبل دیر رسدیم هیچی رو ندیدم !!!

*

*

جو مسجد و سردر بی نظیرش آنچنان منو گرفت که با خالی شدن باتری دوربینم به خودم اومدم !!!! هوا تاریک شده بود سوز سردی داشت ... دوربین رو گذاشتم توی کیفم و تو این فکر بودم حالا هتل رو چجوری پیدا کنم ؟؟؟!!!!

از سرما دستمو تو گذاشتم تو جیب مانتوم که دیدم یه چیزی توش جرق جرق میکنه ... بسته دستمال کاغذی بود که با صبحانه بود و آرم و نام هتل رو بسته بود ...

ایول .. اینم از هتل ...

بسته رو به عمو نشون دادم و حرکت کردیم ... گرمای ماشین تازه نشون میداد که بیرون چقدر سرد شده ... انگار داشت یخ پاهام آب میشد ...

به هتل که رسیدیم یه بسته پشمک و باقلوا به همراه 2 تا چک پول پنجاهی دادم به عمو ... نمیخواست بگیره و میگفت که من مهمونشم ... انگار من اونو به یاد اولین روزی که به این شهر اومده بود مینداختم ... یه جورایی نیت کرده کرده بود که منو از غریبی در بیاره !!! وای که چه مرد نازنینی ...

به زور پول و خوراکی هارو بهش دادم و از هم خداحافظی کردیم ...

***

یه لنگه پا جلوی پذیرش ایستاده بودم و داشتم فکر میکردم این سوئیت لعنتی به نام کی رزرو شده !!!

― به به !!! خانم بالاخره تشریف فرما شدن !!! حالا میموندین بیرون !!

برگشتم ... محسن بود ... البته محسن نبود ... بیشتر شبیه گاوی بود که پارچه قرمز جلوش تکون داده باشن !!! موهاش بهم ریخته روی پیشونیش ریخته بود و صورتش قرمز شده بود ... کوتاه و بریده نفس میکشید ...

با حضرت عباس !!! من امشب زنده به تختم برسم قول میدم دیگه دست تو دیگ ماکارونی نکنم !!!

― کجا بودی تا الان

― ..........

فریاد زد

― نشنیدی ؟؟؟ کدوم گوری بودی تا حالا ؟؟؟

تلگراف اومد و دست گذاشت رو شونه محسن و گفت :

― محسن

خنده م گرفت !!! آرامش دادنش هم تلگرافی بود ... محسن !!!! همین یه کلمه فقط !!!! بیچاره محسن بقیه شو باید خودش کشف میکرد !!!!

محسن با حرص داد زد :

― ببین دختره عوضی رو !!! داره به ریش ما میخنده !!! از صبح تا حالا عین اسفند رو آتیش اینور اونور پریدم که حالا این نفله بیاد اینجوری به ریشم بخنده ...

من که نمیخواستم به ریشش بخندم ... همش تقصیر تلگراف بود ... حلال زاده گفت :

― آروم

منتظر بودم بقیه شو بگه که دیگه چیزی نگفت !!! منم دیگه نتونستم جلوی خودمو بگیرم و بلند بلند خندیدم !!!

انگار محسن منتظر همین جرقه بود !!! پرید سمتم و یقه مو گرفت و منو کوبوند به دیوار و گفت :

― به من میخندی عوضی ؟؟؟ به خدا باید اینقدر بزنمت که خون بالا بیاری !!!

صورتش دیگه خیلی وحشتناک شده بود !!! عملا دیگه تمام کارمندها و بعضی از مسافرین داشتن مارو تماشا میکردن ...

تلگراف اومد و محسن رو از من جدا کرد و گفت :

― آروم باش ... داری جلب توجه میکنی !!!

دستش رو گرفت و کشون کشون بردش به سمت لابی ... منم کیفم و خریدهام و تابلو فربد رو برداشتم و به سمت آسانسور میرفتم که دیدم مارال یه گوشه کز کرده و نشسته رو زمین ...

― چی شدی مارال جونم ؟؟؟ چرا سفید شدی اینقدر ؟؟؟

وسایلم رو گذاشتم رو زمین و دستش رو گرفتم

― وای ... دستهات هم که سرده !!! حتما فشارت افتاده پایین ...

در جعبه پشمک رو باز کردم و گرفتم سمتش

― بخور مارال جونی !!! بمیرم برات ... چی میکشی از دست این گاو خشمگین ؟؟!!! این همیشه اینجوریه ؟؟؟!!!

لبخند کمرنگی زد و گفت :

― گاهی وقتها !!! کلا بچه خوبیه !!!

یه خورده پشمک برداشتم و گذاشتم تو دهنش و گفتم :

― کدوم ماست بندی رو دیدی که بگه ماست من ترشه ؟؟؟!!!

گوشه لبش رو پاک کرد و گفت :

― ممممم .... ترشی گفتی هوس ترشی کردم !!!

من که حرف ترشی نزدم !!! ناخودآگاه و فکر کنم بیشتر طبق عادت گفتم :

― خبریه ؟؟!!!

دیدم مارال سرشو انداخت پایین و ریز ریز میخنده !!! ذوق زده شدم و با صدای شبیه جیغ پرسیدم ؟

― از کی ؟ چند وقته ؟

لبش رو گزید و با شرم گفت :

― فکر کنم یه ماه و نیم باشه !!! مطمئن نیستم !!!!

― چیییییییییی ؟؟؟ جوجوی من یه ماه و نیمه اومده ... اونوقت تو هنوز مطمئن نیستی ؟؟؟ یعنی محسن هم چیزی نمیدونه ؟؟؟

آروم گفت :

― نه هنوز ...

― ای من قلبونش بلم !!! ای من فدای موهای فلفلیش بلم !!!!

― از کجا میدونی موهاش فرفریه ؟؟؟

― معلومه دیگه !!! به تو میره !!! اگه به اون بابای گاومیشش بره که من دیگه تحویلش نمیگیرم !!!

― محسن خوبه !!! استرسش زیاد بود اون حرفهارو بهت زد ... وگرنه خیلی دوست داره !!! این چند وقته آروم و قرار نداره !!!

― تو هم به همین خاطر بهش چیزی نگفتی ؟؟؟

― اوهوم ... نمیخوام نگرانیشو زیاد کنم !!!

― نگرانی چیه دیوونه !!!

مارال با چشم به پشت سرم اشاره کرد ... فهمیدم که محسن پشتمه ...

― چی داری تو گوشش وز وز میکنی ؟؟؟ میخوای این یکی رو هم از راه به در کنی ؟؟؟

از رو زمین بلند شدم و دستهام رو چند بار بهم زدم و گفتم :

― توسط یکی مثل من از راه به در بشه بهتره تا اینکه تو راه آدم بیخیالی( میخواستم بگم بی شعور ولی نمیشد ) مثل تو باشه !!!!

― هه ... ببین چی میگه ؟؟!!! بیخیال منم یا تو ؟؟؟ صبح تا حالا مارو معطل خودت کردی !!!

دستم رو به کمرم زدم و با لحن حق به جانبی گفتم :

― بیخیال جنابعالی تشریف دارین که جلوی زن حامله داد و هوار راه میندازین !!!

یعنی چشای محسن هرکدوم عین توپ پینگ پنگ رده بودن بیرون ... برگشت و به آترون گفت :

― این چی میگه ؟؟؟!!! چیکارش کردی ؟؟!!!

یا خداااااااااا ... اینم الان وقت چت زدنش بود یعنی ؟؟؟!!! میخواستم زمین دهن باز کنه من برم توش !!!

قبل از اینکه فرصت صحبت دیگه ای پیش بیاد با مشت زدم تو شونه محسن ... که البته اون تکونی نخورد فقط من عین ژله اینور اونور شدم !!!

― چته ؟؟؟

دستمو به سمتش دراز کردم و گفتم :

― مژدگونی منو بده برم رد کارم .... زوووود ... وقت ندارم !!!

محسن چند ثانیه تو چشمهام نگاه کرد و وقتی دید انگار هیچ شوخی ندارم ، کم کم اطلاعاتش پردازش شد ... به مارال نگاه کرد و گفت :

― آره ؟؟!!!

مارال طفلک جلوی من و آترون سرخ شد ...

محسن کنارش رو زمین زانو زد و بغلش کرد و یه چیزایی تو گوشش گفت

― اهم ... اهم ...لطفا جلوی بچه و در مکانهای عمومی رعایت فرمایید !!!

― آترون اینو وردار از جلوی چشمم دورش کن تا یه بلایی سرش نیاوردم ...

با باز شدن در سوئیت فقط تونستم کفشم رو با دمپایی عوض کنم ...وسایلم رو یه گوشه ریختم و خودم رو همونطور با لباس بیرون پرت کردم رو تخت ...

― دوش بگیر و لباست رو عوض کن تا بریم برای شام

فکر کنم بلندترین جمله ای بود که تا حالا گفته بود !!! سرم رو بیشتر تو بالش فرو بردم و گفتم :

― شام نمیخوام ... میخوام بخوابم ... خسته م ...

― لباست رو عوض کن ...

― سرم رو تو همون بالش اینور اونور کردم و گفتم :

― نیخوام !!!

― من بدم میاد با لباس بیرون بری تو تخت !!!

تو همون بیحالی به خودم گفتم نکته اول !!! حواست باشه مانا خانوم !!! بهش گفتم :

― تو رو کاناپه بخواب !!!

چه خوشو دعوت هم میکنه !!!!

― سه ثانیه فرصت داری ... .... 1

― ...........

― 2

― ..........

― 3

یه دفعه ای دیدم یکی پشت یقه م رو گرفت و منو از تخت جدا کرد ... انگار واسش یه بچه گربه بودم !!! نا نداشتم مقاومت کنم ... فقط گفتم :

― ولم کن ...

پرتم کرد رو کاناپه ... منم تکون نخوردم ... یه سرو صدایی اومد و بعدش صدای دوش حموم ...

وقتی مطمئن شدم نیست ، نشستم ... به زور شالم رو از سرم باز کردم ... نمیخواستم به این زودی جنگ رو شروع کنم ولی خودش خواست !!!

از تو چمدونم لباس خواب مورد علاقه مو برداشتم ... روش خرسی های کوچولو داشت و پس زمینه ش سفید بود با خالهای آبی ...

به زور و با مکافات پوشیدمش ... رو تختی رو کنار زدم و با آرامش تمام لباس هامو رو تخت چیدم ...

شال و مانتو شلوارم ... هر لنگه جورابم رو هم گذاشتم روی یه بالش !!!!

در آخر هم ملافه و رتختی رو مرتب کردم و زیر لب گفتم شب خوش شوهر عزییییز ...

یعنی تو اون لحظه اگه بهم میگفتن این کارو بکن بهت یه بنز الگانس میدیم حاضر نبودم از جام بلند شم ولی حالگیری این تلگراف بحث دیگه ای بود !!!

از کمد یه پتو و بالش برداشتم و رو کاناپه دراز کشیدم ... به ثانیه نکشیده خوابم برد !!!!

با نور خورشید که به چشمم خورد بیدار شدم ... به پهلو چرخیدم ... صدای شرشر آب میومد !!!

چرا همه چی اینقدر تکراریه ؟؟!!! الان باید صدای در بیاد ...

صدای در اومد ...

الان اون باید با یه حوله به کمرش و یکی دیگه رو سرش بیاد روبروی من بایسته !!!

اون با یه حوله به کمر و یکی هم روی سرش اومد و روبروی من ایستاد !!!!

الان میگه آترون ... مامور محافظت از مانا راد !!!

گفت :

― صبحانه بخور و آماده شو ... باید بریم خرید !!!

اک که هی !!!! گفتم الان تو دیروزم هاااا ... ولی من که روی کاناپه بودم !!! کی اومدم رو تخت ؟؟ این چرا عصبانی نیست ؟؟؟ ای خدااااا ... باز داره لخت جلوی من میچرخه !!!

سریع سرمو انداختم پایین و حوله مو برداشتم و رفتم تو حموم .... خواستم در رو ببندم که جلومو گرفت !!!

― هااا ... چیه ؟؟؟ میخوام دوش بگیرم ...

― سریع باش و در رو هم باز بذار

― چــــــــــــــــــــــــ ـــی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!! ... تکرار کن دوباره

― در رو باز بذار و برو دوش بگیر ...

― دیگه چی ؟؟؟ دم در بده !!! بفرما داخل !!!

بچه پررو ... بزنم فکشو بیارم پایین !!!

خواستم در رو ببندم که دستش رو گذاشت لای در ...

― چیه ؟؟؟!!!!

― ظرف 15 دقیقه بیرون نیومدی من میام داخل !!!

درو قفل کردم و گفتم :

― گمشو !!!

حولمو آویزون کردم و داشتم دکمه های لباس خوابم رو باز میکردم که صدای چرخش قفل رو شنیدم !!! و بعدش هم در باز شد !!!

سریع لباسم رو دور خودم پیچیدم و یه جیـــــــــــــــــــــــ ـــغ بنفش کشیدم !!! هنوز تو شوک بودم که پررو پررو گفت :

― من به حرفم عمل میکنم !!! از الان 15 دقیقه و در رو بست !!!

اصلا نفهمیدم چجوری خودم رو گربه شور کردم !!!! بدترین گربه شور عمرم بود ... دائم میترسیدم بیاد داخل ... دوبار نزدیک بود لیز بخورم و کله پا بشم !!!

با بستن بند حوله یه نفس راحت کشیدم و لبه وان نشستم !!! پاهام از ترس شل شده بود !!!

نامرد !!!! همه جای دنیا سرویس بهداشتی حریم داره !!! آخه از این به بعد من به چه حسابی برم دستشویی ؟؟؟!!!! اگه آقا یه دفعه ای نگرانیشون گل کنه تشریف بیارن داخل ، اونوقت من چه خاکی به سرم کنم ؟؟؟؟

داشتم فکر و خیال میکردم که عین یابو سرشو انداخت پایین و اومد تو !!! البته سرش پایین نبود ... خیلی هم بالا بود تازه !!!

― سریع صبحانه بخور و آماده شو ... باید بریم خرید

از حموم بیرون رفت و منم پشت سرش ..

― خرید چی ؟

― وسایل لازم

عجب جواب واضحی !!!جون به جونش کنن از تلگراف میرسه به اس ام اس !!

با سرش به سینی صبحانه اشاره کرد ...

کاملا بی اختیار و از روی عادت گفتم :

― خودت چی ؟

لبخند تلخی زد و به سمت ساکش رفت ...

فکر کنم این خودشو تو آینه ببینه تحویل نگیره !!!

شونه مو انداختم بالا و سینی صبحونه رو دیلیتش کردم !!!

*

*

*

بیخیال نشستم و شروع کردم به شونه کردن موهام ...

تو حموم ازش میترسیدم ... الان که دیگه نمیتونه کاری بکنه !!!

― 20 دقیقه وقت داری آماده بشی

سریع پریدم تو حرفش و گفتم :

― وگرنه ؟؟؟!!!

ابروهاش رو بالا انداخت و با کمی مکث گفت :

― وگرنه مجبوری با دست و پای بسته تو حموم منتظر بشی تا من بیام !!!

یعنی داشت علنا اعصاب و روان منو گلدوزی میکرد !!! از قیافه ش کاملا معلوم بود که جدی میگه !!!

ناچارا مجبور شدم انتقام رو به موقع دیگه ای موکول کنم ...

― برو بیرون میخوام لباس بپوشم ...

*

*

*

مانتو کرمم رو با شلوار کتان قهوایم رو پوشیدم ... موهام رو هم با هزار زحمت بستم ...

باید یه چندتا جوراب پارازین بخرم ... کی واسم ببنده اونوقت ؟؟؟ لعنتی ... هیچی از لوازم آرایشم رو با خودم نیاوردم !!!

سریع ضد آفتابم رو زدم و شال قرمز خوشگلم رو سرم کردم ...

چه بدبختی هستم من که یه رژ ناقابل هم ندارم !!!

در اتاق رو باز کردم و گفتم من آمادم ...

ایششش ... کثافت چه تیپم زده !!! شلوار جین سورمه ای و بلوز مردونه چارخونه سفید با خطهای سورمه ای ... خوشم میاد کلا با هم هماهنگ نیستیم !!!!

مستقیم رفتیم پارکینگ هتل ... اون جلو میرفت و من دنبالش ...

من نمیدونم این چه جور محافظت کردنه ؟؟!!! نگاه کن ... واسه خودش داره میره !!!!

وقتی جلوی ماشین ایستاد شوکه شدم !!!

ماشینش هم مثل خودش بود !!! یه تویوتای شاسی بلند مشکی با شیشه های دودی و سپر تقویت شده استیل و چراغ های کمکی که رو سقف ماشین تعبیه شده بود ...

ماشینش شبیه اژدهای استندبای بود !!! لاستیک های عجیبش میخورد که ضد گلوله باشن !!! فکر کنم از سری ماشینهای شرکت کامران بود ...

حالا من نمیفهمم ماشین ضد گلوله واسه چی ؟؟؟

دفعه قبل که با کامران اومده بودیم کویر نوردی با یه جیپ صحرا بودیم که از همه طرف اوپن بود !!! این وسواس های الکی اینا گاهی وقتها منو دیوونه میکنه ... حالا خوبه هیچکی نمیدونه من کیم !!! اگه معروف بودم میخواستن چیکار بکنن ؟؟ حتما منو میذاشتن تو صندوق میبردن اینور اونور !!!

اول رفتیم به یه فروشگاه بزرگ البسه ... 3 تا شلوار ارتشی و دو تا پوتین و 3تا مانتو که مدل راحتی داشتن برام گرفت ... یعنی دریغ از یه اظهار نظر خواستن !!!

پاکت خریدهارو انداخت تو بغلم و گفت :

― بریم

― خجالت نمیکشی ؟؟؟ این هوا هیکل گنده کردی اونوقت من اینارو بیارم ؟؟!!!!

بسته هارو انداختم تو بغلش و گفتم :

― واسه چی عابر بانکهامو برداشتی ؟؟؟

― لازم بود !!!

روانی ... دستهامو دراز کردم سمتش و گفتم :

― که اینطور !!! پول بده میخوام لباس بخرم ...

و با سر به قسمت لباس زیر زنونه اشاره کردم ... خوبیش اینجا بود که ورود آقایون ممنوع بود و من میتونستم یه خورده به سلیقه م احترام بذارم !!!

ابروهاشو بالا داد و گفت :

― به اندازه کافی لباس زیر داری !!!

و به سمت خروجی حرکت کرد !!!

اونوقت میگن چرا آمار طلاق بالاست !!! آخه مگه مردهارو جزء آمار میارن ؟؟ خودت خواستی ...

در یک حرکت ژانگولری کیف پولش رو از جیبش کشیدم بیرون اما قبل از اینکه بتونم کاری بکنم مچ دستم رو گرفت و آنچنان فشاری آورد که کیف از دستم ول شد و افتاد رو زمین ...

فقط ار رو غیرت جلوی جیغ کشیدنم رو گرفتم ... چشمهام پر اشک شده بود ... وقتی دستم رو ول کرد تا کیفش رو برداره ازش دور شدم و به طرف خروجی رفتم ...

کار من به کجا کشیده که به خاطر دوزار پول باید جلوی این عوضی خفت بکشم !!! لعنتی جای انگشتهاش رو دستم مونده !!! فکر کنم کبود بشه !!!

با دست چپم مچ دست راستم رو گرفتم اما یه تیری کشید که باعث شد دیگه نتونم جلوی اشکم رو بگیرم ...

صداشو از پشت سرم شنیدم :

― بایست ...

کنار در ورودی منتظرش موندم ... نمیخواستم باهاش بحث کنم ... دیگه کافی بود ... هرچی صبر کرده بودم کافی بود ... خیلی سعی کردم ریلکس باشم و همه چیز رو به شوخی بگیرم ولی دیگه ظرفیتم تموم شده بود !!!

اصلا چرا من باید به هر سازی میزنن برقصم ؟؟؟ اصلا نخواستم !!! به خاطر یه پایان نامه باید چقدر مصیبت تحمل کنم ؟؟؟ این الان اینجوریه ، معلوم نیست بعدا چجوری میشه ؟؟!!! اگه عصبانی بشه به راحتی میتونه تک تک استخونهای منو خورد و خمیر کنه !!! اصلا چه تاکیدیه ؟؟ میذارم بعد ماموریت کامران با خودش میام ... تو این فرصت هم میخونم برای ارشد ... اصلا مرخصی پزشکی میگیرم !!! کی میخواد این نره غول رو روز و شب تحمل کنه ؟؟؟ عوضی آشغال نفهم بیشعور اُسکل !!! واسه دوزار داشت دستم رو میشکوند !!!

آآآآی دستم !!!! چقدر درد میکنه ...

با آستینم اشکهام رو پاک کردم و دماغم رو کشیدم بالا ...

بعد حساب کردن خرید ها به سمت من اومد ... رومو ازش گرفتم ... اصلا نمیخواستم چشمم بهش بیفته ... به سمت ماشین رفتیم ... خرید هارو گذاشت رو صندلی عقب ... میخواستم برم عقب بشینم ولی ترجیح دادم لجبازی نکنم و کاملا آروم باشم تا زمانی که این دیو دو سر رو از سرم وا کنم !!!!

رو صندلی جلو نشستم و تمام مسیر رومو به سمت پنجره نگه داشتم ...

جلوی یه هایپر مارکت نگه داشت ...

― پیاده شو

بدون هیچ حرفی پیاده شدم و عین جوجه دنبالش راه افتادم ... یه ساعت تمام از اینور به اونور رفتیم و سه تا چرخ دستی از وسیله پر شد !!!!

چرخ دستی رو برد کنار اون دوتای دیگه و یکی دیگه برداشت !!!

― بیا

دنبالش راه افتادم ... این خود راییش باعث میشد تو تصمیمم مصمم تر بشم !!!

خود خواه !!! از نوک دماغش اونورتر رو نمیبینه ... اشکال نداره !!! بذار کلی پول این آتو آشغال هارو بده !!!!

― کدوم رو استفاده میکنی ؟؟

سرم رو بلند کردم ببینم چی میگه که خشک شدم !!! تو قسمت آرایشی بهداشتی بودیم ...

داشت به پدهای بهداشتی اشاره میکرد !!!

بچه پررو !!! زل زده تو چشم من این حرفهارو میزنه !!! دریغ از یه نمه حیا !!!! ننه ش از دست این چی میــــــــــــکشه ؟؟؟!!!

وقتی دید چشمام عین وزغ زده بیرون و جوابی نمیدم به یکی از برند ها اشاره کرد و گفت :

― فکر کنم اینا خوب باشن !!!!

دستش رو برد پشت بسته ها و با یه حرکت یه 7 ... 8 تا بسته رو انداخت تو چرخ ... سه بسته هم مسافرتی برداشت ...

حس اذیت و آزارم بدجور داشت تحریک میشد ... تو دلم قیلی ویلی میرفت ... آخرش هم از خودم شکست خوردم !!!

رفتم سمت قفسه شامپوها و 2تا شامپو و یه تیوپ نرم کننده مو بعدش هم یه شیشه سرم مو ، یه دونه آبرسان ، یه قوطی کرم مرطوب کننده ، یه کرم ضد آفتاب 60 ، دوبسته ژیلت ، مام ، لوسیون بدن ،یه مسواک ، یه تیوپ خمیردندون ، نخ دندون ، دهانشویه ، 5 بسته آدامس بدون شکر برداشتم رو ریختم تو چرخ ...

رفتم سمت مسئول بخش ... محصولات قسمت بهداشتی جداگانه حساب میشد ...

قسمت محصولات آرایشی هم اونجا بود ... یه خانومه پشت صندوق بود ... حدودا 45 ساله ... من نمیدونم چه اصراری داشت که همه نوع لوازم آرایش رو ، روی صورتش تست کنه ؟؟؟!!!! شده بود عین پالت رنگ !!!

یعنی سایه سبز با رژگونه آجری و رژلب صورتی آیااااا ؟؟؟!!!!

مثل اینکه اونم از من خوشش نیومده بود ... همچین چپ چپ منو نگاه میکرد انگار وبا دارم !!!

مستقیم رفتم سمت باکس رژلب ها و همینجوری 10 تا رژمایع در رنگهای مختلف برداشتم ... بدون حرف گذاشتم رو پیشخون ...

زنه یه جوری رو من فیکس شده بود انگار که الانه هفت تیرشو بکشه !!!!! نگاهمون به هم شبیه فیلمهای وسترن شده بود !!!

رفتم و 2 تا کرم پودر مکس فکتور با درجات متفاوت برداشتم گذاشتم کنار رژها ... به پنکیک های زیر میز اشاره کردم و گفتم :

― شماره 2 و 3 ... ریمل حجم دهنده بورژووآ میخوام ... با خط چشم ... این رژ گونه و برس مخصوصش و این مداد ها ...

خانومه همه وسایلی که خواسته بودم رو پیشخوان گذاشت تا حساب کنه ...

مستر تلگراف تشریف آوردن و ستا از رژها رو برداشت و گفت :

― اینها رو نمیخوایم !!!

یه چش غره اساسی بهش رفتم که گفت :

― اینا توش سرب داره !!!!

اِ اِ اِ ... آفریــــــن ... مثل اینکه کلا متخصص تشریف دارن در امور زنان !!! این زنیکه هم تا ریخت اینو دید چه اخماش وا شد !!! رفت و چند بسته رژ آورد و با چرب زبونی شروع کرد به توضیح دادن

چه دلش خوشه بدبخت !!! الان یه چندتا تلگراف تحویل بگیره حالش جا میاد !!!

یهو یه لاک سرخابی نظرمو جلب کرد ...چند وقت پیش یه تاپ و دامن سرخابی گرفته بودم با یه جفت گوشواره پروانه ای خوشگل به همون رنگ ... در به در دنبال لاک همرنگش بودم ولی پیدا نکرده بودم ...

کار دنیا رو ببین ... الان اینجا باید پیدا بشه !!! برداشتن لاک همانا و درهم رفتن اخم آقا هم همان !!! بیخیال به به اخم تخمش خواستم در لاک رو باز کنم که با پیچوندن در لاک دستم دوباره تیر کشید و شیشه از دستم افتاد رو زمین و شکست ... اصلا حواسم به دستم نبود ... دردش کمتر شده بود و من به کلی فراموش کرده بودم ... اما دوباره شروع کرد به تیر کشیدن ...

زنه که اوضاع رو مساعد دید واسه جولان دادن شروع کرد به غرغر... با اون صدای جیغ جیغیش ...که با یه اخم شویمان حساب کار دستش اومد و عین بادکنک فِسّش در رفت !!!

ما چقدر عاشق این جذبه اش میباشیم !!! لذت این حالگیری در حدی بود که ترجیح دادم درد دستم رو بیخیال بشم ...

موقع حساب کردن خریدها متوجه یه نکته مهم شدم ...

اسمی که روی کارت اعتباریش درج شده بود به نام سامان سعادتی بود ...

نمیدونم این چه اسمیه ؟؟؟!!! حداقل میذاشتن اتابک که به آترون بیاد !!! منم بهش میگفتم بابا اِتی ... دور هم میخندیدیم !!!

مثل یه دختر خوب رفتم تو ماشین نشستم تا اونم چهارتا چرخ خرید رو تو ماشین جابجا کنه ... یه خورده طول کشید ... آفتاب پاییزی کویر هم کم کم باعث شد شُل بشم !!! صندلی رو کمی خوابوندم و چشمهام رو بستم ... من عاشق آفتاب پاییزم ... خیـــــــلی ...

چشمهام گرم شده بود که حس کردم در سمت خودم باز شد و بعدش یکی دستم رو گرفت ...

با عجله چشمهام رو باز کردم ... یعنی حیف که نمیخواستم حرف بزنم ... گوریل با دست یخش دستم رو گرفته بود ... نه اِهم نه اُهومی ...

زل زده بودم تو چشمهاش .. منتظر توضیح بودم ... اونم کم نیاورد و صاف تو چشمم نگاه میکرد ... نا مرئی واسه هم خط و نشون کشیدیم ...

بالاخره سرش رو انداخت پایین ... آستین مانتوم رو لا زد و یه ژل آبی به دستم مالید و بعدش با باند کشی بستش و با گیره محکمش کرد ...

اولش از سردی و لزجی ژل چندشم شد ولی بعدش به شدت دستم داغ شد ... احساس میکردم الان میسوزه ... میخواستم باند رو باز کنم که گفت :

― بذار باشه ...

با تکون های دستش بیدار شدم ...

― بیا ... نهار ...

― هــــــــوی !!! زمین شخم نمیزنی هاااا !!! یواش تر ...

لعنتی !!! اَه ... نمیخواستم باهاش حرف بزنم ...

پیاده شدم و همراهش رفتم ..

رستورانش مثل جای دیروزی بود منتها شلوغ تر ... دنبالش رفتم و از دور مارال رو دیدم و جلو تر از آترون به سمتش رفتم ...

مشغول گپ زدن با مارال بودم که صدای محسن از پشت سرم شنیدم :

― سلامت کو جوجه ؟؟

یه چش غره اساسی بهش رفتم ...

از دست همشون شاکی بودم ... کامران که منو سپرده بود دست این دوتا دیوونه ... محسن که تو لابی جلوی چشم همه یقه منو گرفته بود وچسبونده بودتم به دیوار و اون مجسمه یونانی که دیگه از حد گذرونده بود ... موبایلم ... چمدونم ... کیف پولم و بدتر از همه دست بیچاره م !!!!

دیروز رو کوتاه اومدم چون بی خبر رفته بودم ... گرچه اگه موبایلمو نگرفته بودن خبر میدادم !!! ولی الان کوتاه نمیام !!!

― میبینی مارال ؟؟ مانا کوچولو با عمو محسنش قهر کرده !!!

پوزخندی بهش زدم و بازم سکوت کردم ...

رو کرد و به مارال گفت :

― خانوم خوشگلم ... چقدر وقت لازم داری که مغز فندوقی دختر کوچولومو کشف کنی و مخشو بزنی ؟؟؟!!!

به مارال نگاه کردم ... خندید و گفت :

― برو محسن !!!

― این یعنی اینکه شوهرتو ول کردی ، رفتی تو جبهه دشمن ؟؟؟

مارال یه چشمک شیطونی زد و سرش رو به علامت مثبت پایین آورد ... قیافه ش شبیه دختر بچه های شیطونی شده بود که به زور داشت اعتراف میکرد ...

مارال رو خیلی دوست داشتم ... با اینکه میدونستم میمیره برای محسن ولی بازم از اونایی نبود که چسب شوهر باشه و همه جا آویزونش باشه ... یه جورایی میونه رو میگرفت ...

محسن خندید و گفت :

― بله بانو ... ما دو حرفی شدیم ... دیگه نخند که من حوصله جمع کردن کشته مرده های شما رو ندارم !!!

رفت و یه میز اونور تر کتار آترون نشست و شروع کردن به پچ پچ ...

رو کردم به مارال و گفتم :

― چجوری تحملش میکنی ؟؟؟

نفسش رو آروم بیرون داد و گفت :

― اونطوری که نشون میده نیست !!! احساساتش خیلی لطیفه !!!

― لطیــــــــــــف ؟؟؟ خیلی آب زیر کاهه !!! عصبانی که میشه کم از گودزیلا نداره !!!

لبخند تلخی زد و گفت :

― استرس و فشار کاریش بالاست ... از وقتی هم که کامران رفته این فشار بیشتر شده !!!

― راستی تو از کامران چیزی نمیدونی ؟؟ اتفاقی متوجه چیزی نشدی ؟؟؟

سرشو تکون داد و گفت :

― نه !!! نمیدونم ... چند بار هم از محسن پرسیدم ولی جوابمو نداد ... فقط گفت ماموریته !!! آخه سابقه نداشت این دوتا اینقدر از هم دور بمونن !!! خیــــــلی میترسم مانا !!!

― چرا ؟؟ مگه چی شده ؟؟؟

― نمیدونم ... نمیدونم ... هر چی هست مثل دفعه های قبل نیست !!! محسن خیلی عصبی شده ... عجیب شده !!! محسنی که همیشه خونسرد بود و من به خاطر خونسردی بیش از حدش حرص میخوردم حالا شبها بی خواب شده و مدام راه میره !!! با هر زنگ تلفن از جاش میپره !!! اینقدر عصبی شده که ترسیدم خبر پدر شدنش رو بهش بدم !!!

― واااااا !!!!! چررررا آخه ؟؟؟

سرش رو انداخت پایین و در حالیکه داشت با انگشتهاش بازی میکرد گفت :

― میترسیدم واکنش خوب نباشه !!!

― چی میگی مارال ؟؟؟ خودت میدونی محسن چقدر دوسِت داره !!! مگه ممکنه خوشحال نشه ؟؟؟!!!

― میدونم ... ولی میترسیدم ... تو که ندیدیش این چند وقته !!! میترسیدم اونجوری که من انتظار دارم خوشحال نشه !!!!!!! میترسیدم از ازدواج با من پشیمون باشه !!! میترسیدم فکر کنه دارم دست و پاش رو میبندم !!!!

― دیوونه شدی مارال ؟؟؟ همنشینی با محسن روت تاثیر سوء گذاشته !!! داری تبدیل به ننه گودزیلا میشی !!! تو از سر محسنم زیادی !!! هر گاگولی ببیندش میفهمه که چقدر دوسِت داره !!!

کلی تو گوشش خوندم تا از استرسش کم کنم ،انگار هرچی از نگرانی اون کم میشد به دلشوره من اضاف میشد !!! دائم با خودم میگفتم که این ماموریت لعنتی چیه که کامران 6 ماهه ناپدید شده و محسن از لاک خونسردش اومده بیرون ؟؟؟؟!!!

― با شما هستن مانا !!!

صدای مارال بود که منو از فکر و خیال بیرون کشید ... با دست به پیشخدمت اشاره کرد ... سفارش نهار رو گرفت و رفت ...

مارال دستم رو گرفت و گفت :

― هنوز هیچی نشده خودت رو ناقص کردی ؟؟؟

― دست گل شوی عزیزمان است !!!

نیم نگاهی به آترون انداخت و گفت :

― چطوره ؟؟؟ باهاش کنار اومدی ؟

تمام دلواپسی و فکر و خیالم رو کنار گذاشتم ... مارال به تنهایی به اندازه کافی استرس داشت ... درست نبود منم به نگرانیش اضاف کنم ...

― هومممم ... خیــــــــــــــلی !!!! میدونی مارال ... خیلی خوشحال شدم که تو داری بچه دار میشی ... اینجوری بچه ما تنها نمیمونه !!!!!! یه همبازی خوشگل داره !!!

مارال خندید و گفت :

― آره ...

ولی بلافاصله ساکت شد ... چند بار پلک زد و با تعجب به من خیره شد !!!! انگار تازه متوجه شده بود چی شنیده !!!

― مــ ... مانا ؟؟؟

― هوم ؟

― چی گفتی ؟ شوخی بود ؟

بیچاره مارال !!! دستش رو روی میز گذاشته بود و به طرف من خم شده بود ... باز این حس شیطنت من وول وول میخورد و منم نمیتونستم جلوشو بگیرم !!!! دستم رو گذاشتم رو شکمم و گفتم :

― باید از شماها پرسید !!!! چی با خودتون فکر کردین که یه دختر رو همینجوری دادین دست یه مرد ؟؟!!!!

― منظورت چیه ؟؟

― یعنی واضح نیست ؟؟؟ من آخرین بار تو قطار بودم ... با شما دوتا عاشق !!! وقتی بیدار شدم توی اتاق یه مرد و روی تخت بودم !!!! دیگه چیکار میتونستم بکنم ؟؟؟ گوشت رو گذاشتین تو دهن گربه !!! نامردها حتی بیدارم نکردین !!!

― چی میگی مانا ؟؟ این امکان نداره !!! تو که بیدار بودی !!!

― واااا ... مارال !!! من بیدار بودم ؟ حتما تا هتل هم با پای خودم اومدم ... خودم هم لباسم رو درآوردم !!!

― تا هتل نه ... ولی خودت از قطار پیاده شدی !!! یادت نیست ؟؟

― نه !!!

― خواب آلود بودی ... خوردی به یه خانم و شیرکاکائو خانومه ریخت روی مانتوت !!!

― جدّی ؟؟ من اصلا یادم نمیاد !!!

― آره ... مگه مانتوت رو ندیدی ؟؟

― مانتوم ؟؟؟ نه !!! وقتی بیدار شدم تنم نبود !! .......... لعنتی !!! بهم گفت داده خشکشویی هتل ... لال میشد بگه واسه چی ؟؟؟

― یعنی هیچی یادت نیست ؟

― نه !!! هیچی ... کی من رو برد هتل ؟؟

― محافظت ... اومده بود ایستگاه ... وقتی خوردی به اون خانوم داشتی می افتادی که محسن گرفتت !!! بعدش هم محافظت تو رو برد تو ماشین و اونجا از هم جدا شدیم !!!

حرفهای مارال بدجوری منو برد توی فکر ... قبلا پیش اومده بود که تو خوای یه کارایی بکنم ... موبایلم رو جواب میدادم در حالیکه وقتی بیدار میشدم چیزی یادم نبود !!! یا چند بار از اتاقم رفته بودم تو سالن خوابیده بودم و برعکس !!! بعدشم همه چیز رو یادم میرفت ... ولی این یکی خیلی نوبر بود !!! قطار !!!! ایستگاه !!! شیرکاکائو رو سرم خالی شده بود و من نفهمیده بودم !!!!

― مانا ؟

― هااا ... بله ؟

― شوخی بود دیگه ؟؟!!

― شک داری ؟

― یه لحظه آره !!! شک کردم ... امکان نداره اون از دستورات سرپیچی کنه !!!

― مگه چقدر میشناسیش ؟

― نمیشناسمش !!! ولی خوب این شغلشه !!! حتما اونقدر قابل اعتماد هست که بابات و کامران بهش اعتماد کردن و تورو سپردن دستش ... اونم جایی که هیچکی به جز خودتون نیست !!!

سرمو بردم نزدیک گوشش و گفتم :

― میخوام اغفالش کنم !!! توصیه ای نداری ؟؟ ببینم اصلا تو چجوری این عمومحسن مارو اغفال کردی ؟؟ اینم از سری همونه دیگه !!!

― دختر تو دنبال شر میگردی ؟!!! بشین سر کارت ... فکرت رو پروژه ت متمرکز کن ...

― اینم پروژه جانبیه دیگه ... خسیس نباش !!! بگو چطور محسن رو شکار کردی !!!

نفسش رو به آرومی بیرون داد و گفت :

― من شکارش نکردم ... اون منو شکار کرد و بعدش آزاد کرد !!!

― رمزی حرف میزنی ؟؟ چجوری مخ استادت رو زدی ؟

― همه چیز برمیگرده به قبل از زمانیکه استادم بود ... تازه وارد دانشگاه شده بودم ... بچه بودم و تحت تاثیر احساسات ... کاملا تحت تاثیر بچه بازی وارد یه تظاهرات دانشجویی شدم ... قرار بود فقط راهپیمایی و شهار باشه ... همه چیز معمولی بود تا اینکه چند نفر نمیدونم جو گرفته بودشون یا چیز دیگه ، شروع کردن به تخریب اموال عمومی ... باجا های تلفن ، آشغالدونی ها ، عابربانکها و هرچی دم دستشون میرسید رو داغون میکردن ... من و بقیه بچه هایی که مثل من فقط برای تظاهرات اومده بودیم وحشت زده شدیم ... غلغله راه افتاد و بچه ها دو دسته شدن !!!

درگیری لفظی شد !!! چیزی نگذشته بود که مردم هم وارد این درگیری شدن ... اون دسته از بچه ها که خرابکاری کرده بودن وقتی دیدن جو داره به ضرر اونها برمیگرده ، شروع کردن به شکستن شیشه های مغازه ها و طولی نکشید که پلیس ضد شورش مثل مور و ملخ ریخت تو خیابون ...

خیلی وحشت کرده بودم ... اصلا قرار نبود اینجوری بشه ... دوست نداشتم دستگیرم کنن و خبرش به پدر و مادرم برسه !!!

من تنها کسی نبودم که این حس رو داشتم ... اونایی که مثل من بودن از تجمع فاصله گرفتن و فرار کردن ... اونایی که با پلیس ها درگیر شده بودن وقتی دیدن بچه ها دارن فرار میکنن با اونها هم درگیر شدن !!! وضعیت بدجور شیر توشیر شد !!!

ماها که میخواستیم فرار کنیم ... اونا که میخواستن جلوی مارو بگیرن و پلیس ها که هر کسی رو دم دستشون بود دستگیر میکردن !!!!

دوست داشتم یه تاکسی دربست بگیرم و برم خونه ولی خیابونهای اطراف توسط پلیس بسته شده بود ... دوتا پا داشتم هشت تا دیگه قرض کردم به سمت مخالف دوئیدم ... خوشبختانه پلیس ها بیشترین حواسشون روی اونایی بود که داشتن شلوغ کاری میکردن ...

با تمام توان داشتم میدوئیدم ... اگه میتونستم خودمو از محدوده ایست پلیس خارج کنم ، ماشین میگرفتم و خلاص میشدم ... یه دفعه یکی از پشت منو کشید و پخش زمین شدم ... زانوم رو زمین کشیده شد و زخمی شدم ... برگشتم دیدم که یکی از پسرهاست ... همیشه ازش بدم میومد ... از خودش ... قیافه ش ... اون تیپ زاغارتش ... حرف زدنش ... از همه چیزش بدم میومد ... اصلا بهتر بگم باهم دشمنی داشتیم ... اعتقاد داشتم اگه اون تو بهشت باشه من داخلش نمیشم !!!! تو اون لحظه واقعا برام سوال بود که با چه هدفی حاضر شدم یه همچین کار مسخره ای انجام بدم و خودم و دستاویز یه همچین آشغالی کردم !!!؟؟؟

― دستاویز ؟؟؟؟

― اوهوم ... اون عوضی یکی از برگزار کننده های اون تجمع احمقانه بود !!! ذهنیت بچه هارو با حرفهاش عوض کرده بود ... مونده بودم چرا من تحت تاثیرش قرار گرفتم ؟؟!!!

― خوب بعدش چی شد ؟

― جلو مو گرفته بود و نمیذاشت برم ... داد زدم :

― ولم کن احمق ... چی از جونم میخوای ؟

― کجا دختره عوضی ؟؟ باید بمونی !!!!!! هیچ گوری نمیتونی بری !!!

یقه مانتومو گرفت و منو به سمت محل تظاهرات میکشید ...

― فکر کنم پسره دیوونه بود مارال !!!!

― احمق بود !! کثافت مواد مصرف کرده بود ... بعدا فهمیدم ...

― خوب چی شد ؟؟؟ چجوری از دستش در رفتی ؟؟

― یه لحظه که حواسش نبود با زانو زدم تو شکمش ... قد و قواره نداشت ... خوشبختانه !!! به محض اینکه دستش شل شد ازش فاصله گرفتم ولی اون لعنتی همچنان یقه مو گرفته بود !!! همین باعث شد که مانتوم پاره بشه ... ولی اصلا برام مهم نبود فقط میخواستم در برم ... اونم دنبالم میدوئید ... دیگه جون تو پاهام نبود ... کم کم داشت دوباره بهم میرسید ... با چشم دنبال یه راه نجات بودم ... ماشینی ... آدمی ... در باز خونه ای !!!

تمام تنم داغ شده بود ، نفسم به سختی بالا میومد و چشمهام سیاهی میرفت ... اما نمیخواستم متوقف بشم ... ناگهان احساس کردم یکی به کوله پشتیم چنگ انداخته ... کولمو گرفت و منو به سمت خیابون پرت کرد ...

خوردم به بدنه ماشین و افتادم رو زمین ... میخواستم بلند شم ولی تمام عضلات پام درد میکرد ...

اومد و لباسم رو گرفت و منو کوبوند به کابوت ماشین ... گریه م گرفته بود ... فکرشو نمیکردم که اینقدر ازم متنفر باشه ... فکر نمیکردم یه روزی تو اون موقعیت گیر کنم ...

پشت سر هم مشت و سیلی بود که رو سر و صورتم فرود میومد ... همین وقتها بود که دستش تو هوا موند ... سرمو برگردوندم ... یه مرد بود با کت و شلوار و پیراهن مشکی ... یه سروگردن از اون عوضی بلند تر بود ... ریش داشت و از N کیلومتری داد میزد که نظامیه !!! یعنی تو اون شرایط آدم عادی نمیتونست تو اون منطقه تردد کنه ...

― عمو محسن بود دیگه !!! مثل سوپرمن ظاهر شد و نجاتت داد ...

― آره ... خودش بود ... دست پسره رو پیچوند و برد پشتش و با دست دیگه ش لباس پسره رو گرفت و پرتش کر سمت پیاده رو ...

میخواستم بلند بشم و در برم اما نمیتونستم ... کتش رو در آورد و انداخت روی شونم ... تو همین لحظه اون پسره دوباره حمله کرد ... محسن یه نیم چرخ زد و با لگد زد تو قفسه سینه پسره ... خورد به درخت کنار خیابون ...

در جلو رو برام باز کرد ... نشستم ... یعنی چاره دیگه ای نداشتم ... هزار جور فکر تو سرم رژه میرفت ... اومد تو ماشین نشست و یه بطری آب معدنی و جعبه دستمال رو گذاشت رو صورتم و گفت :

― قیافت رو درست کن ...

صورتم کثیف و خونی شده بود ... جلو خونریزی بینی م رو با دستمال گرفتم ... داشتیم به ایست پلیس نزدیک میشدیم ... مثل بید میلرزیدم ... پهلوهام از دویدن زیاد درد گرفته بود ... همه اینها به کنار از استرس حالت تهوع گرفته بودم !!!!

― چقدر این آشنایی شما هیجانی بود !!! اصلا بهت نمیاد مارال !!! باور کردنش سخته این مارال آروم یه روزی تو اون شرایط بوده !!!

― من خودم هم هرگز باور نمیکردم یه همچین اتفاقی برام پیش بیاد !!!

― خوب بعدش ... تو ایست پلیس مشکلی پیش نیومد ؟

― نه !!! یعنی پلیسها مشکوک بودن که محسن کارتش رو نشون داد و اونها هم اجازه دادن ما عبور کنیم ...

― چه کارتی ؟؟ محسن که دیگه پلیس نبود !!! کدوم کارت ؟

― منم نمیدونم !!!

― بعدش هم حتما تورو رسوند خونه و آشنایی و شماره و لی لی ... عروسی !!!

― نه !!! مثل اینکه دقت نکردی !!! من گفتم این قضیه مال سال اول دانشگاه بود ... ما یه سال بعد اتمام دانشگاه ازدواج کردیم ...

― راست میگی !!! اونوقت چرا ؟این محسن چرا اینقدر دیر جنبید ؟؟!!! عروس که از آسمون افتاد رو کاپوت ماشینش ... همون اول هم که بهش مدیون شدی !!! تیپ و پول و تحصیلات هم که داشت !!! فقط پیر پسر بود که اونم زیاد به چشم نمیومد !!!! پس چرا اینقدر لفتش داد ؟؟؟!!!

― محسن بعد اون روز دیگه سراغ من نیومد !!!

― ها ؟؟؟ چی شد ؟؟ درست تعریف کن ببینم !!!

― تو ماشین نشسته بودم و به آینده ای که ازش خبر نداشتم فکر میکردم ... اینکه باید جواب پس بدم ... به حماقتم فکر میکردم ... میترسیدم کارم به اخراج از دانشگاه بکشه ... چیزی که خیلی براش تلاش کرده بودم ...

ماشین رو کنار خیابون نگه داشت ... با ترس بهش نگاه کردم ... گفت :

― نترس ... اگه میخواستم تحویلت بدم حین ارتکاب جرم این کار رو میکردم !!! بشین تا بیام ...

رفت و ماشین رو قفل کرد ...

― این عمو محسن هم میزنه هااا !!! ... در رو قفل میکنه بعد میگه جایی نرو !!!!

مارال خندید و گفت :

― اوهوم ... همین هم باعث شد من بیشتر بترسم ... بعد چند دقیقه اومد ... تو یه خیابون فرعی نگه داشت و یه پاکت گذاشت رو پاهام و گفت :

― بپوشش

از ماشین پیاده شد و به در تکیه داد ... توی پاکت رو نگاه کردم ... یه مانتو بود !!! کرم رنگ بود و روش با چرم قهوه ای کار شده بود ... باید بگم که خیلی خوشگل بود !!! مانتوم رو در آوردم و اون یکی رو پوشیدم ... تازه فهمیدم مانتوم چقدر داغون شده !!! دیگه قابل استفاده نبود مگه به عنوان دستمال گردگیری !!!

منو به ایستگاه مترو رسوند و رفت !!!

― همین ؟؟؟

― همین ...

― آخه یه اسمی ، شماره ای ، آدرسی ، چیزی آخه !!!

― هیچی !!! خودم هم تعجب کردم ... انتظار داشتم بازخواستم کنه یا حداقل سرزنشم کنه ... ولی هیچی !!!

به محض اینکه پیاده شدم گازشو گرفت و رفت !!!

― پس شما چجوری همدیگه رو پیدا کردین ؟

سرش رو انداخت پایین و خندید ... انگار خاطرات شیرینی رو یادآوری میکرد ... گفت :

― دوترم بعد ...

اوایل ترم بودیم که دکتر رافع – استاد سیگنالمون - توی کلاس در حین تدریس دچار حمله قلبی شد ... وقتی منتقل شد به بیمارستان دکترها گفتن که باید عمل بشه و این به این معنی بود که حداقل 6ماهی از دانشگاه دور میمونه ... تو اون وضعیت پیداکردن استادی که وقت خالی داشته باشه ممکن نبود !!! سیگنال هم جزء درسهای سخت و کمر شکن ما بود ... تا اینکه دوهفته بعد اعلام شد که یکی از شاگردهای دکتر رافع درنبود ایشون میان و تدریس میکنن ... ― محسن بود نه ؟؟!!! ― اوهوم ... ― چقد بهتون خوش گذشت !!! فکرشو بکن !!! عمو محسن استاد باشه اون کلاس چی میــــــــشه !!! ترکیدین از خنده حتما ... ― اصلا اینجوری نبود !!!! ... روز اولی که اومد سرکلاس هرگز یادم نمیره ... کلاس ما پرشر و شور بود ... تا دلت بخواد نمک داشتیم تو کلاس !!! همه مون منتظر استاد مرموزمون بودیم ... بچه ها اسم استاد جدید رو گذاشته بودن بچه فسیل ... ― چرا آخه ؟؟؟ ― شنیده بودیم استاد جدید از شاگردهای قدیمی دکتر رافع ست ... تو که دکتر رافع رو ندیدی !!! بنده خدا خیلی سنش بالا بود ... خدا بهش سلامتی بده ... ― هنوز زنده ست مگه ؟؟ ― آره ... پیرمرد نازنینیه !!! ― خوب بقیه ش ... تورو شناخت ؟؟ ― آره ... داشتم میگفتم ... در کلاس که باز شد همه مون انتظار داشتیم که یکی با عصا بیاد داخل ... ولی برعکس انتظارمون یه مرد سی و اندی ساله ... خوش تیپ و هیکل میزون اومد تو ... ― چه واسه شوهرت نوشابه باز میکنی !!! ― مگه دروغ میگم ؟؟ ― خوب حالا ... بقیه ش !!! ― آها ... همه تو شوک قیافه استاد جدید بودن و من از همه بدتر !!! ― چرا ؟؟ شاخ و دم داشت ؟؟؟ ― نـــــــه !!! اگه تو بذاری من حرف بزنم !!! هی میپری وسط ... ― اُکی بابا ... بگو خفه مون کردی ... ― داشتم چی میگفتم اصلا ؟ ― تو از همه بدتر بودی اون وسط ... ― آهااا ... آره ... یه لحظه خاطرات یه سال پیش برام تداعی شد ... آخه اون دقیقا همون جوری بود ... سرتاپا مشکی و با ریش یک دست ... منم همون مانتویی رو پوشیده بودم که محسن برام خریده بود !!!! ― آبرومونو بردی مارال !!! دیگه مانتو تو بند و بساطت نبود یعنی ؟ ― چرااااا ... داشتم ... زیاد هم داشتم ... ولی اون یه چیز دیگه ای بود ... هنوزم که هنوزه ، بعد 6 سال ، واسه خودش یلی یه !!! .... تو دیدیش ... سیزده بدر پلارسال پوشیده بودمش ... ― همونی که آتیش پرید روش و آستینش سوخت ؟؟!! ― اوهوم ... ― نکنه به خاطر مانتوئه گریه میکردی ؟؟؟ ― ممم ... اوهوم ... اون روز رو خوب یادمه ... همه دور آتیش نشسته بودیم ... مثل اینکه یکی از کنده ها مرطوب بود ... آب توش بخار میشه و یه دفعه ای میترکه !!! یکی از تیکه های آتیش میفته رو دست مارال و چند جای آستینش رو سوراخ سوراخ میکنه ... مارال رفته بود یه گوشه و مثل ابر بهار اشک میریخت ... ما فکر میکردیم که دستش سوخته یا اینکه ترسیده ... نگو خانوم واسه یادگار عشقش گریه میکرد ... محسن همش بغلش میکرد و میگفت : ― گریه نکن ... عمو واست یه عـــــــــالمه قاقالی لی میخره !!! چمیدونستم قضیه اینجوری بوده !!! قاقالی لی یعنی مانتو !!!! ― تعریف کن ... ― اومد تو کلاس ... با اخم یه نگاهی به کلاس کرد شبیه اینکه انگار میخواد یکی رو انتخاب کنه برای قربانی شدن !!! بلا استثنا همه لال شده بودیم ... تنها کاری که کردیم این بود که موقع خوندن اسممون دستمون رو بالا بردیم ... وقتی اسمم رو خوند داشتم قالب تهی میکردم !!! ما اون واکنشی نشون نداد !!! قوانین خودشو توضیح داد بعدش هم دوساعت کلاس رو یه کله درس داد ... قبل از رفتن گفت هفته بعد یه امتحان میگیره برای تعیین سطح کلاس !!!!!! هیچکی جرات نکرد جیک بزنه ... هرکی دیگه بود بچه ها مخشو آچمز میکردن ... وقتی از کلاس رفت بیرون تا یه دقیقه هنوز همه ساکت بودن !!! ― بابا ایول جذبه !!!! بقیه شو تعریف کن ببینم چی شد که اینطوری شد ... تا مارال اومد دهنشو باز کنه دوتا پیشخدمت کنار میز ایستادن و نهار رو روی میز چیدن ... آقایون هم اومدن سر میز ما ... تو دلم فقط یه جمله تکرار میشد ... " بر خرمگس معرکه لعنت "نهار در آرامش کامل صرف میشد و محسن هی چشمش رو بین من و مارال میگردوند ... ― شماها چتونه ؟ اینکه با من قهره ... تو چرا ساکتی مارال ؟؟؟ مختو شستشو داده ؟؟ میخوای ازم طلاق بگیری ؟؟؟ آخه چرا ؟؟ پس تکلیف بچه مون چی میشه ؟؟؟ آخه من این دردمو به کی بگم ؟؟!!! عین زنها جیغ جیغ میکرد و تو سر و صورتش میزد ... مارال طفلک جلوی شویمان هی رنگ به رنگ میشد ... منم که مثلا قهر بودم !!! برای اینکه نخندم محکم قاشقم رو گاز گرفتم ... ― هـــــــــوی ندید بدید !!! این همه غذا رو میزه ... بند کردی به اون قاشق طفلی !!! دلم میخواست کله محسنو بکنم !!! از سن و سالش خجالت نمیکشه سربه سر من میذاره ؟؟؟ حیف که نمیشه خیلی حرفهارو بهش زد ... هرچی باشه ازم بزرگتره ... فقط چپ چپ نگاش کردم ... یه جورایی دلم واسه محسن سوخت !!!!! نمیتونم بگم برام مثل کامرانه چون هیچکی نمیتونه جای اونو برام پر کنه ولی خداییش یکی از بهترینهایی هست که تو عمرم دیدم ... شاید به خاطر شباهت رفتاریش با کامران یا شاید به خاطر اینکه از اول عمو محسنم بود یا شاید به خاطر خاطرات خوب گذشته !!! یاد اون روزی افتادم که بابا توی عملیات به شدت زخمی شده بود ... یه روز بارونی پاییزی بود ... دوم دبستان بودم ... اون روز صبح مامان بعد یه تماس تلفنی به سرعت از خونه خارج شد ... حاج بابا من و مندا رو رسوند مدرسه ... سر ظهر محسن اومد دنبالم ... خیلی وقت بود ندیده بودمش ... کلی خوشحال شدم ... محسن همیشه برام کلی هله هوله میخرید ... همیشه حوصله شیطونی داشت ... وقتی از در مدرسه اومدم بیرون اومد سمتم ، انتهای خیابون رو نشون داد و گفت : ― ماشینم اونجا پارکه ، ببینم کی زودتر میرسه ― جایزه برنده چی باشه ؟ ― تو بگو ― بریم شهربازی ― هوا بارونه مانا روموبرگردوندم و به حالت قهر گفتم : ― اصن من مسابقه نمیدم !!! خودت برو دستمو کشید و گفت : ― باشه بابا ... قهر نکن !!! داشت گارد استارت میگرفت که دستش رو کشیدم و گفتم : ― عمو کیف من خیلی سنگینه ― داری جر میزنی ؟ مظلوم نگاش کردم ، گفت : ― خیلی خوب ، بده به من به محض اینکه کیف رو گرفت با پا زدم تو ساقش و دوییدم سمت ماشین ... داد و هوارش رو میشنیدم اما گوش نمیکردم !!! شهربازی میخواستم خوب !!! ریزه میزه هم بودم خودمو از لابه لای بچه ها رد میکردم اما محسن مراعات بچه ها رو میکرد و بالاخره من بردم !!!! البته با نامردی ولی مهم شهربازی بود !!! ― دست کامران درد نکنه با این بچه تربیت کردنش ... چه قالتاقی تحویل اجتماع داده !!!! شیطون نگاش کردم و گفتم : ― عمو داری جر میزنی ؟؟؟ خندید و گفت : ― امان از دست تو پدرصلواتی ... نخیـــــــر ... من نامرد نیستم مثل بعضی ها ... رو قولم هستم طعنه شو صد در صد دریافت کردم ولی به روی مبارکم نیاوردم !!! فسقل بچه بودم ولی شیطون رو درس میدادم !!! چقدر اون روز بهم خوش گذشت رفتیم شهربازی ... چون بارون بود بیشتر دستگاه ها کار نمیکرد ، لج کردم من چرخ و فلک میخوام ... محسن هم کلی نصیحتم کرد ولی فایده نداشت !!! بلا نسبت انگار داشت تو گوش خر یاسین میخوند !!! بالاخره حرفمو به کرسی نشوندم و محسن با پول مسئولشو راضی کرد تا منو سوار کنه ... موش آبکشیده شدم ... مانتو و مقنعه مو درآوردم و کاپشن محسن رو پوشیدم ... تا پام میرسید ... بعدش هم رفتیم خرید و شام و بستنی !!!!! شب عین جنازه رسیدم خونه و خوابیدم ... فرداییش که از خواب بیدار شدم کم کم موضوع زخمی شدن بابا رو بهم تفهیم کردن ... مامان خونه نبود و مندا هم سربه زیر داشت صبحونه شو میخورد ... باگریه اومدم پایین و روبه حاج بابا گفتم : ― حاج بابا ... مامانم کو ؟ من مشقامو ننوشتم ... تازه مانتوم هم کثیفه ... خانوم ناظم منو میکشه !!! ― مگه عمو محسنت مرده ؟؟ ― عمو مگه خودت خونه زندگی نداری ؟ چرا اینجایی ؟ چرا چشمات اینقدی شده ؟؟؟ ادای گرگ ناقلا رو درآورد و گفت : ― چون میخوام بهتر ببینمت شنل قرمزی !!! و به طرفم حمله کرد ... با جیغ و خنده دور خونه رو دنبال هم دوئیدیم ... آخرش هم بغلم کرد و گفت : ― مانایی ... ― هممم ― دیگه واسه خودت خانومی شدی ... ― خودم میدونم !!! ― حلال زاده ایی دیگه !!! نسخه مونث کامران ... ببین مانا ... امروز مدرسه نمیری با خوشحالی دستهامو به هم کوبیدم : ― جون من راست میگی ؟ ― تو نبودی الان فین فین میکردی ؟ عجب بچه ای خداااا ... ببین مانا ... باید با هم بریم بیمارستان ... بابا محمدت یه خورده مریض شده دکترها نگهش داشتن ... مامانتم مونده اونجا تا ازش پرستاری کنه ... تو هم اول برو صبحونه تو بخور بعدشم یه لباس خوشگل بپوش بریم یه دسته گل بگیریم و بابا رو ببینیم ... تازه بعد دیدن بابا و قیافه مامان به عمق فاجعه پی بردم !!! محسن بیچاره سعی کرد کم کم بهم بگه که دچار حمله تنفسی نشم !!! * * * ― مانا تو که نهار نخوردی همش باهاش بازی کردی ، حداقل چاییتو با شیرینی بخور ... ضعف میکنی ها ... مارال بود که منو از خاطراتم جدا کرد ... ― باشه ... زیاد گرسنه نیستم ... ― چیه ؟ خیلی تو فکر بودی !!! ببینم کلک ... به چی فکر میکردی ؟ چی بهش میگفتم ؟ داشتم به خاطرات خوب گذشته م با شوهرت فکر میکردم !!! کی فکرشو میکرد محسن با دختری ازدواج کنه که فقط سه سال از مانا کوچولوش بزرگتر بود ... مارال که دید جوابشو نمیدم گفت : ― از محسن ناراحتی ؟ به میز کناری نگاه کردم ، دوباره داشتن با هم پچ پچ میکردن ... نگاهم رو ازشون گرفتم ... من ناراحت بودم ؟؟؟ سوال مارال یه جواب داشت : ― نه ... نمیتونم ناراحت باشم !!! ... تو داشتی میگفتی ... ازدواج شما چجوری شد ؟ ― بقیه شو که خودت میدونی ... ― اونجوری فرق میکرد ... اینی که تو تعریف کردی قضیه ش یه چیز دیگه ست ... کی عاشقش شدی ؟ یه نفس عمیق کشید و گفت : ― فکر کنم همون اولین باری که دیدمش !!! اگه بابام هم بود به این آسونی از کنار اون قضیه نمیگذشت !!! محسن هیچ وقت درباره اون روز حرفی نزد ... حتی کامران هم چیزی نمیدونه !!! ― چرا به من گفتی ؟ ― شاید چون دیگه نمیتونستم تو دلم نگهش دارم ... احتیاج داشتم با یکی حرف بزنم ...

سرمو خاروندم و یه رو دارو یه رو ندار گفتم : ― اگه ناراحت نمیشی میگی کی اول اعتراف کرد ؟؟ تو یا محسن ؟ ― من ― چــــــــــــــی ؟؟؟؟!!! ― درست شنیدی !!! من .... البته نه اونطور که فکر میکنی ... ― چطوری یعنی ؟ ―نمیدونم چم شده بود !!! با تمام سختگیری هاش و رعب و وحشتی که تو کلاس به وجود آورده بود ،بازم دخترها عاشقش شده بودن ... خودت که جو دانشگاه رو میدونی ... شاید به نوعی داشتم حسادت میکردم ... احساس میکردم اون متعلق به منه ... چند وقت بعدش یکی اومدخواستگاریم ... برادز زاده شوهر خالم بود ... یه شرکت ساختمانی داشت و 5 سالی ازم بزرگتر بود ... همه شرایطش ok بود ... خودم هم بدم نمیومد !!! نه اینکه بهش حسی داشته باشم ولی از حق نگذریم کیس خوبی بود !!! تنها مشکلش این بود که من مدام اونو با محسن مقایسه میکردم تو دلم گفتم همون کاری که من همیشه میکنم ... مارال ادامه داد : ― کلی با خودم کلنجار رفتم و آخرش هم جواب منفی دادم ... مامانم اینا که با دلایل الکی من قانع نشده بودن ازم خواستن تا از نزدیک باهاش صحبت کنم ... اون صحبتها هیچ فایده ای نداشت ، نه برای اون شخص و نه برای خواستگارهای بعدی ... ذهنم ، فکرم ، تمام وجودم دنبال شخص دیگه ای بود !!! ― بدجور عاشق بودیاااا !!!! ― آره ... مثل اینکه خیلی واضح بود ― چطور ؟ ― ترم هفت بودم ... دکتر رافع برگشته بود و دیگه محسن تو دانشگاه تدریس نمیکرد ، بدجوری دلم براش تنگ شده بود !!! اما هیچ نشونی ازش نداشتم ... هیچکس نشونی ازش نداشت ... غروب بود ... داشتم برمیگشتم خونه که یه ماشین افتاد دنبالم ... به خیال اینکه مزاحمه سرم و انداختم پایین و سرعتم رو بیشتر کردم تا اینکه یکی صدام کرد ... اولش فکر کردم اشتباه شنیدم اما وقتی دوباره اسمم رو گفت ، مطمئن بودم که خودشه ... کنارم ایستاد و گفت : ― سوارشین لطفا نتونستم هیچ عکس العملی نشون بدم ، فقط عین منگ ها نگاش میکردم . پیاده شد و در رو برام باز کرد و دوباره گفت : ― لطفا سوار شین ― آخ جون !! رسیدیم به قسمتهای هیجانیش ... زود باش ... تندتر مارال لبخندی زد و گفت : ― قصه ما اونجوری نبود که تو داستانها خوندی !!! خبری از شاخه گل رز و جعبه کادو نبود !!! اون روز بدترین و بهترین روز زندگیم بود ... یه چیزایی رو از دست دادم و یه چیز خیلی باارزش بدست آوردم ... ― معما طرح میکنی ؟؟ دِ بگو جون به سرم کردی !!! ― اوایلش که فقط به سکوت گذشت ... اون فقط به جلو نگاه میکرد و قیافه ش مثل همیشه جدی و سرد بود ... منم یه حس خوشحالی و ذوق و دلشوره و هیجان و استرس داشتم !!! ― چه آشی شد این احساسات جنابعالی !!! ― خوب من واقعا همینجوری بودم ... انگار تو دلم رخت میشستن !!! وقتی دیدم انداخت تو اتوبان استرسم بیشتر هم شد ... با نگرانی نگاش کردم ، گفت : ― شام رو مهمون من هستی ... راستش خورد تو ذوقم !!! من اینجور دعوت کردن رو نمیپسندیدم ولی این باعث نشد که از دعوتش خوشحال نشم !!! تو دلم داشتن کیلو کیلو قند آب میکردن ...

به خاطر تصادفی که شده بود تو ترافیک موندیم ... سکوت ماشین کم کم داشت آزار دهنده میشد ... انگار میخواست یه چیزی بگه ولی نمیتونست ، بالاخره شجاعت به خرج دادم و گفتم : ― شما میخواین یه چیزی بگین ! درسته ؟؟؟ ― درسته !!! ولی ممکنه شنیدنش برای شما خوشایند نباشه !!! تو دلم فقط احتمالهای مثبت میدادم ... این تردیدش رو گذاشتم به پای خجالتش تو دلم گفتم عمو محسن و خجالت ؟؟؟ محسن گفت : ―میتونم امیدوار باشم منطقی و خونسرد برخورد میکنید ؟؟ تو دلم گفتم دِ جون بکن دیگه !!! ولی به زبون گفتم : ―بله خواهش میکنم بفرمایید ... ―به حرفت اعتماد میکنم ... قول بده تا آخرش رو گوش بدی و از کوره در نری !!! دیگه داشت اون روی سگ منو بالا میاورد !!! گفتم : ―بفرمایید استاد ―راستش من احساس میکنم شما .... چطور بگم ؟؟؟ ..... ببینم تو احیانا منو دوست داری ؟؟؟ وای مانا یعنی من اونجا یخ زدم !!! انتظار اینجور ابراز عشق رو نداشتم ... اصلا شک داشتم چه برسه به اینکه اینطور مستقیم بیاد به من بگه منو دوست داری ؟؟؟ راه باز شد و ما حرکت کردیم ... هنوز تو شُک حرفش بودم که ضربه دوم رو وارد کرد ... گفت : ― بگو که اشتباه میکنم !!! اینقدر بچه نیستی که یه همچین حماقتی بکنی !!! درسته ؟؟؟ لال شده بودم ... با این حرفهاش تمام ذهنیتم رو بهم ریخته بود ... تا میخواستم دهنم رو باز کنم که حرفی بزنم انگار موجی میومد و مغزم رو میشُست !!! با زبون بی زبونی شروع کرد به نصیحت من !!! انگار تمام اونچه تو ذهن من میگذشت رو میدونست ... ― از کجا ؟ ― دندون رو جیگر بذار ... دارم میگم دیگه ... تمام مدت داشت به خیال خودش منو نصیحت میکرد ولی داشت تو گوش خر یاسین میخوند خندیدم و گفتم : ― این عمو محسن ما از بچگی این یه قلم استعداد رو نداشته !!! ― چی ؟ ― هیچی بابا ... ادامه بده ― با هر جمله ای که میگفت انگار یه وزنه روی قلبم میذاشتن ... دائم از خودم میپرسیدم کجارو اشتباه رفتم ؟ مگه چیکار کردم که منو لایق خودش نمیدونه ؟؟ تو اون لحظه به خودم گفتم یا همین الان از عشق خودت دفاع کن یا دیگه بهش فکر نکن !!! با صدایی که بزور از گلوم درمیومد پرسیدم : ― چرا ؟

عصبی گفت : ― دختر تو چته ؟ داری آیندتو قربانی احساسات بچگانه میکنی ... منو تو به درد هم نمیخوریم !!! دوباره پرسیدم : چرا .... چرا نباید دوستت داشته باشم ؟ دزدم ؟ معتادم ؟ هرزه ام ؟ چی هستم که بدرد تو نمیخورم ؟ ― تو نه دزدی ، نه معتادی ، نه هرزه !!! تو خیلی هم خوبی ... بهتر از اونی که بخوای با من فنا بشی ... این منم که به درد تو نمیخورم ... تو نباید فرصت هاتو از دست بدی !!! داشت از فرصتهای من حرف میزد !!! یهو تو ذهنم جرقه ای ایجاد شد !!! گفتم : ― چطور بعد سه ترم یاد فرصتهای من افتادین ؟؟؟ اصلا چطور بعد این همه مدت اومدین منو ببینین ؟؟؟ هاااا ؟؟؟ باید از اول هم میدونستم ... اصلا یادت بود یه چنین شخصی هم وجود داره ؟؟؟ ― ............. عصبی داد زدم : ― کی بهت گفته بیای سراغ من ؟؟ منِ احمقو بگو ... هِه !!! ― آروم باش ― نمیخوام آروم باشم ... من آروم بودم ...تو شروع کردی !!! کی بهت گفته ؟ ― داری جلب توجه میکنی !!! آروم باش ... ― به جهنــــــُـــــم !!! کی بهت گفته لعنتی ؟؟!!! خودم باورم نمیشد دارم با استاد فلاح که همه عین سگ ازش میترسیدن اینجوری حرف میزنم ماشین رو کنار اتوبان نگه داشت : ― مهم نیست کی گفته ، چرا گفته ، چطور گفته !!! مهم تویی !!! بفهم داری با زندگیت چیکار میکنی !!! در ماشین رو باز کردم و گفتم : ― خیلی ممنون استاد فلّاح ... وظیفه انسانیتون رو انجام دادین ... میتونین تشریف ببرین !!! فوری از ماشین پیاده شد و جلومو گرفت و گفت : ― کجا سرتو انداختی پایین داری میری ؟؟ صاف تو چشمهاش نگاه کردم ... ادامه داد : ― هوا تاریک شده ... خطرناکه !!! سوار شو میرسونمت ... حرصم گرفت ... با کیفم زدم تو سینه ش و گفتم : ― دوران حکومت نظامی خیلی وقته تموم شده ... بفرمایید به کارتون برسین همین موقع یه ماشین پلیس راهنمایی رانندگی کنارمون ایستاد و گفت : ― خانوم مشکلی براتون پیش اومده ؟ با بدجنسی تمام گفتم : ― بله ... ایشون مزاحم من شدن !!!

فسرِ یه نگاه به من انداخت یه نگاه به محسن ... نه به من میومد از اون دخترها باشم نه به محسن که مزاحم باشه !!! محسن هم با تعجب بهم خیره شده بود ... باورش نمیشد که اینکارو کردم ... داشتم میرفتم که بازومو با خشونت کشید و داد زد : ― چه غلطی داری میکنی ؟؟؟ افسر راهنمایی که اوضاع رو اینجوری دید سریع از ماشین پیاده شد و یه دستش رو به سمت محسن گرفت و دست دیگه ش رو گذاشت روی اسلحه ش و گفت : ― ولش کن ... ازش فاصله بگیر ... محسن یه نگاه وحشتناک بهم انداخت و با حرص بازوم رو ول کرد ... افسرِ گفت : ― دستهات رو بذار رو کاپوت ماشین ... سریع ... وقتی دیدم محسن با اونا مشغوله با سرعت و بی هدف از ماشین دور شدم و به اشکهام اجازه دادم تا خودشون رو آزاد کنن ... صدای محسن رو میشنیدم که میگفت : ― همکار هستم ... کارتم تو جیب بغل کتمه !!! اما افسر همچنان اصرار داشت اونو بگرده ... همین موقع یه ماشین کنارم نگه داشت ... سرنشین هاش دوتا پسر جوون بودن ... ― کمکی از دستمون برمیاد خانم ؟؟ شخصیت قیافه شون به اندازه صداشون نبود !!! یه چیزی تو وجودم میگفت مارال این یه فرصته !!! به محسن نگاه کردم ... دستهاش رو کاپوت بود و داشت منو نگاه میکرد ... یکی از مامورها مراقبش بود و اون یکی داشت بازرسیش میکرد ... دیدم که اسلحه ش رو گرفتن ... همونجور که داشتم نگاش میکردم دستگیره ماشین رو گرفتم ... تعجب تو چشمهاش موج میزد .... در رو باز کردم ... همچنان نگاهم روش قفل بود ... خواستم سوار ماشین بشم که با ناباوری گفت : ― مارال ... فاصله اونقدری بود که نتونم صداشو بشنوم ... اما من حرکت لبش رو دیدم ... طوری صداش رو شنیدم که انگار زیر گوشم گفته بود ... ― بـــــــــــه خانوما !!! چیه دارین نقشه قتل منو میکشین ؟؟؟ چرا شما دوتا اینقدر عجیب شدین امروز ؟؟!!! چشمهامو بستم و نفسم رو با حرص بیرون دادم ... این عمو محسن هم سر بزنگاه باید بپره وسط ؟؟؟ ― اینو نگاه !!! چشم دیدن منو نداره !!! مارال خانومی ... میشه یه چند دقیقه منو با مانا تنها بذاری ؟ مارال رفت و محسن روبرم نشست ― به من نگاه کن سرمو بالا آوردم ― با عمو محسنت قهری ؟ هیچ عکس العملی نشون ندادم ... گفت : ― دلت میاد ؟؟؟ مانا برم ممکنه دیگه منو نبینی هااا .... یه دفعه ای دیدی من افتادم تو مُردی !!! بعد اونوقت من از کی حلالیت بطلبم ؟؟؟!!! ای مردشور اون حلالیت طلبیدن شمارو ببره !!! همش تقصیر کامرانه !!! تمام نقطه ضعفهای منو لیست کرده داده دست این .... ― بخشیدی عمویی ؟ سرم رو به علامت مثبت تکون دادم ― قربون دختر خوشگلم برم !!! اگه بدخلقی و سختگیری میکنیم فقط بخاطر خودته !!! خنده م گرفت ― چرا میخندی ؟ ― دختر خوشگلت فقط سه سال از همسر خوشگلت کوچیکتره !!! خندید و گفت : ― اگه ده سال هم از مارال بزرگتر بودی بازم دختر کوچولوی خودم میبودی !!! میدونی مانا ... فکر نکنم هیچ عمویی تو دنیا اونقدر برادر زاده ش رو دوست داشته باشه که من دوست دارم !!!! ― منم فکر نکنم هیچ برادر زاده ای عموی خودش رو اونقدر دوست داشته باشه که من دوست دارم !!! حالا بگو چی میخوای ؟؟؟ ― لعنت بر شیطون ... مانا دوکلمه رمانتیک نمیشه باتو حرف زد ؟؟؟ ― دو کلمه شو گفتی ... منم شنفتم ... کار اصلیتو بگو خان عمو ... من بزرگت کردم !!! خودتو زجر نده ... بگو ... ―ok ... ببین من به دستور کامران این چند روز رو با تو بودم تا به آترون عادت کنی !!! تو دلم گفتم چه عادت کردنـــــــــــی !!! پرسید : ― الان باهاش راحتی ؟ مشکلی نداری ؟ بازم تو دلم گفتم راحت ؟؟؟ من تمام طول راه و تو قطار داشتم به این فکر میکردم که بار اول باهاش چطور برخورد کنم ؟ دست بدم ؟ ندم ؟ جلوش چقدر حجاب داشته باشم ؟؟؟ چشمم رو باز کردم دیدم بی حجاب تو تخت خوابیدم و اون هم که حتما منو بغل کرده بود !!!

دیگه راحتی این وسط چه صیغه ایه ؟؟؟ گفتم : ― اگه بگم مشکلی نیست چی میشه ؟ ― من به مارال قول یه سفر کاشان رو داده بودم ... اگه مشکلی نیست میتونم یه سر بریم کاشان ... ممکنه دوباره فرصتش نشه !! یعنی این نقطه ضعف گیرآورده هااااا ... میدونه من رو این جمله حساسم هی سوء استفاده میکنه ... مردهشور اون شغلتونو ببره !!! همش آدمو تو استرس نگه میدارین ... گفتم : ― برو به قولت عمل کن ... مانا هم میره پی کارش !!! سرمو انداختم پایین و بلند شدم ... جلومو گرفت و گفت : ― دِ نشد !!! هنوز حلال نیست !!! منو یه خورده نگاه کن ... ممکنه آخرین بارت باشه هاااا ... صاف تو چشمهاش نگاه کردم ... میخواستم اینقدر نگاه کنم که خودش از رو بره ... فکر کنم نزدیک دو دقیقه چشم تو چشم بودیم که گفت : ― متاسفم عزیزم ... من زن دارم !!! نمیتونم بهش خیانت کنم !!! خنده م گرفت ... یعنی در هیچ شرایطی از رو نمیرفت ... گفتم : ― برو خان عمو ... برو به قولت عمل کن ... خوش باش و مارال رو خوشحال نگه دار ... من بلدم گلیمم رو از آب بکشم بیرون ... * * * مارال و محسن خداحافظی کردن و رفتن و من موندم و سوالهای زیادی که هنوز جوابش رو از مارال نگرفته بودم ... اینکه چطور محسن راضی شد ... چطور والدینش رو راضی کرد و چطور با شرایط محسن کنار اومد ؟؟؟ اصلا کی این قضیه رو به محسن خبر داده بود ؟؟؟ سرمو تکون دادم و سعی کردم بیخیال موضوع بشم ... این حق محسن بود که بخواد وقتش رو با زنش بگذرونه ... تا همینجاش هم به خاطر من اومده بود ... لباسهام رو عوض کردم ... داشتم باند دستم رو باز میکردم که گفت : ― بهتره بذاریش باشه ... بدون اینکه سرم رو بلند کنم گفتم : ― میخوام نماز بخونم .... * * * ― قبول باشه ― قبول حق !!! عجبا .... بچه م زبون وا کرده ... ― بیا بشین باید حرف بزنیم ... نه مثل اینکه باید براش اسپند دود کنم !!! رفتم و نشستم رو مبل ... کنارم نشست و دستم رو گرفت و دوباره از همون ژل آبی مالید روش ... پرسیدم : ― این چیه ؟ ― یه نوع ضدکوفتگی به همراه مسکن ... ― چقدر از اینا داری ؟ ― چطور ؟ ― میخوام بدونم چقدر دیگه میتونی منو مچاله کنی و از نو درستم کنی ؟؟؟ چیزی شبیه شرمندگی رو تو چشمهاش دیدم ... آهاااا ... خوبت شد ؟؟؟ دست رو ضعیف تر از خودت بلند میکنی ؟؟؟ من حال تو یکی رو جا میارم !!! دستم رو دوباره بانداژ کرد و گفت : ― میدونم که از من خوشت نمیاد و تحمل من برات سخته !!! خدایا قربونت برم ... منو این همه خوشبختی محاله !!! اول که زبون باز کرد ... حالا هم که داره حرف حساب میزنه ... خدایا به شکرانه ش 1000 تا صلوات میفرستم ... ادامه داد : ― البته تحمل تو هم برای من سخته !!! خدایا غلط کردم !!! حرفمو پس میگیرم ... این مونده هنوز آدم بشه !!! گفت : ― ولی ناچاریم همدیگه رو تو این مدت تحمل کنیم ... میدونم خیلی از کارهایی که قبلا بدون محدودیت انجام میدادی رو الان نمیتونی انجام بدی و این برات سخته ... اما بهتره به حدود هم احترام بذاریم ... این وظیفه منه و باید تمام و کمال انجامش بدم ... از این به بعد هرجایی خواستی بری من باید همراهت باشم ... هر کاری خواستی بکنی باید قبلش منو مطلع کنی ... تا جایی که بتونم جلوی کارهات رو نمیگیرم ... میتونی بری !!! ― شرط داره ― چی ؟ ― تو شرایطت رو گفتی ... منم شرط دارم ― بگو ― اول اینکه دیگه به هیچ عنوان وقتی من تو سرویس هستم سرتو نمیندازی پایین بیای تو !!! دوم دیگه وسایل شخصی منو زیر و رو نمیکنی ... سوم موبایلم رو پس بده ... چهارم دیگه تلگرافی حرف نزن !!! جمله ها به فاعل و مفعول و قید و ترکیبات هم نیاز دارن ... فقط فعل نیست !!! پنجم ... دیگه منو عین بچه گربه بلند نکن اینور اونور پرت نکن فعلا همینا .... گفت : ― اول ... زمانبندی رو رعایت کن ، مشکلی پیش نمیاد دوم ... لازم بود اینکار رو انجام بدم سوم ... در محدوده شغل منه ... از تلفنی که بهت دادم استفاده کن چهارم ... به اندازه کافی حرف میزنم ... تو هم بهتره همینطور باشی پنجم ... مثل آدمیزاد رفتار کن تا مثل آدمیزاد باهات رفتار شه من که شماره شرط هام رو یادم رفته بود !!! اصلا نمیدونستم کدوم جواب مال کدوم شرطه ولی باز از رو نرفتم و گفتم : ― یه چیز دیگه !!! دیگه زورت رو به رخ من نکش !!!بعد خط و نشونی که واسه هم کشیدیم رفتم توی اتاق و پشت بهش نشستم روی تخت . هنوز کلی مونده بود تا شب و میتونستم حداقل برم یه جایی رو ببینم ... اما نمیخواستم خواهش کنم ... حوصله م به شدت سر رفته بود ... چشمم خورد به دوربینم ... از جام پریدم ... باتریش رو گذاشتم شارژ بشه و کارت حافظه ش رو درآوردم و زدم به لپ تاپ ... دیدن عکس هام اونقدر برام شیرین و جذاب بود که متوجه گذشت زمان نشدم ... عکس هارو کپی و فایل بندی کردم ... داشتم خودم رو روی تخت کش و قوس میدادم که صدای نماز خوندن شنیدم ... یعنی اذان گفتن ؟؟؟ خودم جواب خودم رو دادم : خوب گفتن دیگه ... داره نماز میخونه ... لامصّب عجب صدایی هم داره ... خدایااااا ... تو هم بله ؟؟؟ ببین چه مثل بلبل داره باهات حرف میزنه !!! اونوقت اُفتش میاد دو کلوم با ما اختلاط کنه ... رو درگاه نشستم و نماز خوندش رو نگاه کردم ... یاد بابایی افتادم که وقتی نماز میخوند رو کولش سوار میشدم !!! اونم طفلکی هیچ حرفی بهم نمیزد ... یه لحظه هوس کردم برم رو کولش سوار بشم !!! یعنی برم ؟؟؟ جدیدا خیلی پررو شدم هااا ... اَه ه ه ... ― آماده شو ... با محسن و مارال شام میخوریم ... امشب بلیط دارن ... این کی نمازشو تموم کرد ؟؟؟ الان با خودش نگه دختره منو میخواد که اینجوری زل زده بهم !!! بیخیال بابا ... شامو بچسب !!! اصلا فراموش کرده بودم یه چیزی به نام شام برای آدمیزاد وجود داره !!! جلدی رفتم وضو گرفتم ... اون باندهارو هم باز کردم ... دستم خوب شده بود !!! نماز خوندم ... این چند وقت حسابی شرمنده خدا شده بودم ... لباس پوشیدم ... هوس کردم یکمی آرایش کنم ... البته محدود !!! فقط مداد و ریمل و رژ لب ... جل الخالق !!! این آرایش چه ها که نمیکنه !!!خوشگل بودیم ... خلایق کش هم شدیم !!! داشتم از اتاق میومدم بیرون که تیپ شویمان نظرمان را جلب کرد ... تیشرت و شلوار مشکی و ژاکت بافت طوسی ... کثافت آشغال عوضی !!! چه آدم بی جنبه ای هستم من !!! یکی بشنوه فکر میکنه تو عمرم خوش تیپ ندیدم ... آدم باش مانا ... مبارک صاحابش باشه !!! ..................... صاحابش کــِــــــ ..... صاحابش که منم !!!!! جَلدی برگشتم و لباسم رو عوض کردم با همونی که تو مهمونی پوشیده بودم ... شلوار مشکی و ژاکت بلند بافت طوسی ... یه شال استخونی چرک هم داشتم ... زدم تنگش !!! نهایت استفاده رو بکن ... امشب حتما باید عکس بگیرم ... به درد میخوره یه روزی ...جون میده واسه سوزوندن سوسن !!!― من آماده ام ... بریم ... فقط یه ابروش رو انداخت بالا !!! ابراز احساسات نمودن مثلا ... رفتیم دنبال مارال اینا ... تو یکی از این خونه های قدیمی که تغییر کاربری داده بود و به مسافرخونه تبدیل شده بود ، اقامت داشتن ... چمدون هاشونو گذاشتن تو ماشین ... عصبانی شدم ... معترضانه گفتم : ― یعنی چی ؟؟؟ چرا شما باید اینجا باشین بعد ما توی اون هتل بی روح !!! محسن گفت : ― میترسم جوابتو بدم دوباره قهر کنی !!! چپ چپ نگاش کردم ... سرشو آورد نزدیک گوشم و گفت : ― آخه سرخر نمیخواستیم !!! سعی کردم با یه نفس عمیق عصبانیتم رو کنترل کنم ...

یقه کتش رو گرفتم و کشیدم به سمت خودم و تو گوشش گفتم : ― اون موقع که میخواستی اجازه رفتنت رو بگیری من دختر خوشگلت بودم !!! الان شدم سَرخَر ؟؟؟ تو گوشم گفت : ― وقتی خودم یه پسر کاکل زری دارم تو رو میخوام چیکار ؟ ― از کجا میدونی پسره ؟ با انگشت به گیجگاهش زد و گفت : ― حس ششم !!! ― نه بابا !!! نمیدونستم حس ششم آقایون جدیدا مجهز به سونوگرافی هم شده !!! کم نیاورد ، گفت : ― شما زنها از خیلی چیزها خبر ندارین !!! سوار ماشین شدیم و به طرف رستوران حرکت کردیم ... دو به شک بودم ... بگم .. نگم ؟؟؟ میترسیدم مارال در موردم فکر ناجور بکنه !!! دچار سندرم سوسن شده بودم !!! آروم گفت : ― مامانم گفته بود !!!برگشتم به سمت مارال ... ― چی ؟ تو گوشم گفت : ― مامانم منو لو داده بود !!! پریدم تو بغلش .. دستهامو دور گردنش حلقه کردم و محکم ماچچش کردم !!! ― خیلی گلی مارال !!! خندید ... پرسیدم چطور ؟ آروم گفت : ― یادته گفتم برادرزاده شوهر خاله م خواستگارم بود ؟ ― آره ... ― من فکر میکردم اون ماجرا منتفی شده ... ولی نشده بود !!! از اونچیزی که نشون میداد بیشتر منو میخواست !!! ― مامانت از ماجرای تو و محسن خبر داشت ؟ ― نه !!! یعنی من بهش چیزی نگفته بودم ... به هیچ کس چیزی نگفته بودم ... همه حرفهامو تو یه دفتر نوشته بودم و از ترس اینکه مبادا بچه های هم خونه م پیداش کنن ، تو خونه خودمون ، قایمش کرده بودم ... تو کمد اتاقم ... مامانم حین گردگیری پیداش میکنه !!! البته فکر کنم عملیات فراتر از یه گردگیری ساده بوده !!! مامانم و خاله م تو جبهه اون پسره بودن !!! ماجرا به گوش جناب مهندس میرسه و اونم از طریق دکتر رافع به محسن پیغام میده و ازش میخواد دست از سر من برداره !!!!!!!!!! ― واقعــــــــــــــاً ؟؟؟ ― اُهوم ... ― بعد تو چیکار کردی ؟ ― بعد ماجرایی که اتوبان اتفاق افتاد ، محسن منو برد به یه رستوران ... صاف و پوست کنده همه چیز رو گفت ... کلی نصیحتم کرد ... گفتش که اون بدرد زندگی نمیخوره !!!! خیلی حرف زد ولی من در تمام مدت به این فکر میکردم که چرا باید مادرم اینجوری غرور منو له کنه !!! نه زشت بودم و نه ترشیده و نه بدنام !!! دائم با از خودم میپرسیدم که قیمت اون پسر مگه چقدر بود که رازهای دخترش رو به این آسونی برملا کرد ... ساکت شده بودم ... محسن منو رسوند خونه ... هیچ حرفی نزدم ... خداحافظی و تشکر هم نکردم !!! حتی یک کلمه ... رفتم تو تختم و بی صدا فقط اشک ریختم اما باعث نشد که بغض تو گلوم آب بشه ... بلکه همینطور بیشتر و بیشتر میشد !!! از مامانم متنفر شده بودم ... از خالم هم همینطور ... اون پسره که دیگه قابل گفتن نبود ... میخواستم با دندون هام گلوش رو پاره کنم !!! ― نمیدونستم اینقدر خطرناکی !!! ― نبودم تا وقتی عاشق نبودم ... ― پس الان که عاشقی ، خطرناک هم هستی ؟؟؟ خندید و گفت : ― آره ... خیلی ... ― پس حواسم باشه به محسن نزدیک نشم ... ― تو فرق میکنی مانا !!! مسخره م نکنی هااااا ... ولی از بس محسن گفته دخترم دخترم ، من احساس میکنم مامانتم !!!! ― جــــــــــــــــــون من ؟؟؟ چه مامانهای ترگل ورگلی دارم من !!! خوب مامانی ادامه بده ... چیکار کردی ؟ ― کاملا منزوی شده بودم ... از اولش هم میدونستم داشتن محسن سخته و ممکنه هیچ وقت بهش دست پیدا نکنم ولی حتی فکرشو هم نمیکردم مامانم یه همچین کاری در حقم بکنه ... دیگه جواب تلفن هاشونو ندادم ... با هیچکی حرف نمیزدم ... میرفتم دانشگاه و برمیگشتم ... درس میخوندم ... برای تعطیلات هم نرفتم خونه !!! مامانم اومد سراغم ... اولش با تهدید و بد بیراه ... بعدش با خواهش و التماس !!! ولی من حتی نگاهش هم نمیکردم ... دلم از سنگ شده بود ... احساس میکردم منو فروخته پس حقی نداره بیاد و شکایت بکنه !!! فقط گاهی جواب پدرم رو میدادم ... ترم بعدی شروع شد ... ترم هشت و آخرین ترم ... فقط درس میخوندم ... هر وقت کاملا ضروری بود حرف میزدم اون هم فقط جواب استادها و مردمی که نمیشناختمشون ... مامانم و خاله م که دیگه داشتن دیوونه میشدن ... به بابام هم گفته بودم به کسی چیزی نگه وگرنه دیگه با اون هم حرف نمیزنم !!! ترم هشت رو با معدل 19.12 تموم کردم ... اسمم رفت جزء دانشجویان برتر و اولویت دانشگاه برای ارشد ... مجبور بودم برگردم خونه تا نتایج بیاد ... خدا خدا میکردم فقط یه جا قبول بشم ... دارقوز آباد گینه نو هم بود مساله ای نبود ... تو حال و هوای خودم بودم که یه روز مامانم اومد تو اتاقم ...

اولش نصیحت گونه و بعدش با داد و بیداد گفت که آقای مهندس دارن تشریف میارن خواستگاری !!! و منم مجبورم قبول کنم !!! ― چیکار کردی ؟ ― کاری نکردم ... اونا میومدن و منم نمیتونستم جلوشون رو بگیرم !!! در عوض به خودم قول دادم همون کاری که اون بامن کرد ، باهاش بکنم !!! ― چیکار کردی مارال ؟ ― میخواستم تا پای سفره عقد ببرمش و اونجا بگم نه ... ― نــــــــــه !!! فکر آبروی مامان بابات رو نکردی ؟ ― اونها فکر آبرو و غرور منو کرده بودن ؟ ― حالا چرا میزنی خوب ؟ بقیه شو بگو ... ― شرایط طوری پیش نرفت که من نقشه م رو عملی کنم ... تو مراسم خواستگاری نشسته بودیم که خاله جناب مهندس با طعنه گفت : ― ماشالا این سعید جان ما اینقدر عاشق مارال خانوم شده که گوشش به هیچ حرفی بدهکار نیست ... البته حق داره !!! مارال جان چیزی از قیافه کم نداره ... فقط یه اشتباهاتی داشته که این روزها جوون ها زیاد مرتکب میشن ... به ثانیه ای دل میبندن !!! الان که دیگه 50 سال پیش نیست دخترها با یکی که جای پدرشونه ازدواج کنن !!! حالا بخت با ما یار بود که سعید جان به موقع متوجه شدن و کار به سوء استفاده کشیده نشد !!! مشتم رو اونقدر فشار داده بودم که ناخن هام تو گوشت دستم فرو رفته بود ... محسن بیچاره تو این مدت ، تنها کاری که نکرده بود سوء استفاده بود ... میدونستم اون خاله عوضی تر از خودش داره حرص دخترهای ترشیده ش رو میزنه ... خاله عزیز من هم که دید اوضاع اینجوریه گفت : ― بهتره جوونها برن حرفاشون رو با هم بزنن !!! در همین حد از خواهر زاده ش در برابر فامیل شوهرش دفاع کرد !!! پریدم وسط حرفش و گفتم : ― حرص نخور مارال جونم ... بچه ت چپه میشه !!! ― هر وقت یادش میفتم میخوام گردنش رو بذارم لای گیوتین !!! ― اُه .. اُه ... مارال وحشی میشود !!! ...... چیکار کردی بالاخره ؟؟؟ ― با حرف خاله من فامیل های داماد کلی قربون قد و بالاش رفتن که پاشو برو همین الان گربه رو بکش !!! اومد جلوم و با پوزخند پیروزمندانه ای گفت : ― راهنماییم نمیکنی عزیزم !!!!!!!!! یه حسی بهم میگفت همین الان اون کله قلمبه شو بکوبون به طاق !!! بلند شدم و یه لبخندی به جمع زدم و با تمام قدرت خوابوندم تو گوشش اونقدر که دستم به ذوق ذوق افتاد !!!! گفتم : ― دستت به جنازه منم نمیرسه آشغال ... بعدش هم رفتم جلوی اون خاله زبون درازش و گفتم : ― تنور رو واستون داغ کردم ... تا تنور داغه نونتون رو بچسبونین !!! دیر بجنبین خمیرش میترشه ، اونوقت بندازین جلوی سگ نگاهش هم نمیکنه !!!!! ― یا ابالفضـــــــــــــــــــ ـل ... محسن با صدای من برگشت و با نگرانی پرسید : ― چی شده مانا ؟؟؟ مارال تو خوبی ؟؟؟ با چشمهایی که از فرط تعجب گشاد شده بود ، گفتم : ― هیــ ... هیچی !!! محسن هم وقتی دید هردوتاییمون ساکت نشستیم و حرفی نمیزنیم برگشت جلو با دست کوبوند رو داشبورد ماشین : ― اَه ... این ترافیک لعنتی چرا تموم نمیشه !!! شویمان هم ابراز احساسات فرمودن : ― خونسرد باش ... یعنی میخواستم از خنده منفجر بشم !!!!یه خورده که اوضاع آروم شد ، مارال خزید کنارم و تو گوشم گفت : ― چرا داد زدی دیوونه ؟؟؟ دوباره یا اون ماجرا افتادم یا عجله برگشتم سمتش که باعث شد لبهام محکم بخوره به دماغش و همزمان صدای آخمون بلند شد !!! محسن برگشت سمتون : ― چه مرگتونه شما دوتا ؟؟؟!!! من با دست دهنم رو نگه داشته بودم و مارال هم دماغش رو ... همزمان گفتیم : ― هیچی !!! ― تلپاتی هم که پیدا کردین !!! دوباره با هم گفتیم : ― دیگه دیگه !!! رو به سمت آترون گفت : ― معرفی میکنم ... گروه سرود اَلستون و وَلِستون !!! داد زدم : ― یعنی چی ؟؟؟ من نمیخوام !!! من از همون اول الستون رو بیشتر دوست داشتم !!! چرا مارال الستون باشه ، من ولستون ؟؟؟ پوفی کشید و سرش رو تو دستهاش گرفت : ― خدایا منو بکش از دست این شترمرغ خلاصم کن !!! خدا به دادت برسه ... هرچی بزرگتر میشه ، بدتر میشه !!! مارال ریز ریز میخندید ، محسن یقه لباسش رو با دست هی تکون میداد و چش غره میومد !!! منم بیخیال واسه خودم سوت میزدم !!! شویمان هم داشت به بقای یخچال های کره زمین می اندیشید !!!! به دقیقه نکشید که پچ پچمون دوباره شروع شد ... ― دختر یه کاری کردی که محسن امشب بیوفته به جونم !!! تا نفهمه چی شده مگه دست برمیداره ؟؟؟ ― اِ اِ اِ ... از این اخلاقهای گند هم داره ؟؟؟ ― نه بابا ... فقط من نمیدونم هر دفعه چطوری از زیر زبونم حرف میکشه !!! تا بیام به خودم بجنبم ، همه چیزو لو دادم !!! ― یعنی این قضیه هم لو میدی ؟؟ دستی به شکمش کشید و چمکی زد : ― نوووچ ... برگ برنده تو دستهای منه !!! ― تو شیکمته !!! ― حالا هرچی ... ― بقیه ش چی شد ؟؟؟ اونجوری که تو فک خاله جان رو پیاده کردی باید جنگ جهانی سوم راه میفتاد ... ― دیگه نایستادم تا بقیه نمایش رو نگاه کنم ... رفتم تو اتاقم و در رو قفل کردم و در مقابل واکنش های بقیه هیچ کاری نکردم ... صبح کله سحر هم از خونه زدم بیرون و رفتم تهران خونه یکی از دوستهام ... فقط به بابا خبر دادم و گفتم دنبالم نگردن ... ― تکلیف آقای داماد چی شد ؟ ― خانواده ش که رفتن و پشت سرشون رو هم نگاه نکردن ... خاله م با خانواده شوهرش مشکل اساسی پیدا کرد و کارشون به شکایت کشید !!! مامانم باهام قهر کرده بود که البته خوشحالم کرد !!! ― ماراااااال !!! ― تو نمیفهمی !!! همیشه خانوادت پشتت بودن ... تو همیشه براشون گزینه اول بودی ... برای من اینجور نبود ...

تو نمیدونی وقتی مادرت پشتت رو خالی کنه یعنی چی !!! یه لحظه با خودم فکر کردم ، دیدم راست میگه !! کسی جرات نداشت بهم بگه بالا چشمت ابروئه !!! مارال ادامه داد : ― زندگی خودم رو شروع کرده بودم ... تو یه شرکت کار نیمه وقت پیدا کردم ... گرچه حقوقش کم بود ولی حداقل میتونستم پول اجاره رو به دوستم بدم و یه چیزی هم ذخیره کنم ... پدرم هم هر ماه برام یه مبلغی واریز میکرد ... جای خوبش این بود که پدرم طرف من بود و یه جورایی از مادرم دلگیر بود که این کار رو با من کرده اما نمیخواست زنش رو هم از دست بده ... سعی میکرد میانه رو بگیره ... نتیجه نهایی اومد و من جزء سهمیه دانشگاه برای ارشد قبول شدم ... بهترین خبر برای من بود ... زندگیم کاملا یکنواخت شده بود تا اینکه دوباره یه روز محسن سر راهم قرار گرفت !!! ― ایندفعه چه کسی بهش راپورت داده بود ؟ ― نمیدونم !!! ..... یه روز که از در خونه اومدم بیرون دیدم به درخت تو پیاده رو تکیه داده ... گفت اومدم دوباره دعوتت کنم !!! ― باهاش رفتی ؟؟ ― خودش آستینم رو گرفت و منو سوار ماشینش کرد ... این بار رفتیم به یه کافی شاپ ... دوباره شروع کرد به نصیحت و دعوام کرد که چرا دارم با زندگیم بازی میکنم ... تمام مدت بی احساس به چشمهاش زل زده بودم .. وقتی دیدم حرف جدیدی نداره بلند شدم تا برم ... دستم رو گرفت و گفت : ― یه روزی از ازدواج با من پشیمون میشی !!! اون روز خودتی و خودت ... باورم نمیشد ... به گوشهام اعتماد نداشتم ... چند بار پلک زدم ... واقعا شک کرده بودم که دارم خواب میبینم ... متوجه حالم شد ... گفت : ― الان آخرین فرصتته !!! یا همین الان برو یا برای همیشه مال من میشی !!!محسن در رو برامون باز کرد و گفت : ― خانومها بفرمایید با حرص گفتم : ― اَه ه ه ... چقدر زود رسیدیم ... محسن یه نگاه به ساعتش انداخت و گفت : ― 20 دقیقه واسه دو قدم ، تو راه بودیم ... اونوقت تو میگی زود رسیدیم ؟؟؟ دستم رو انداختم دور بازوی مارال و کشیدمش به سمت در ورودی و گفتم : ― بله زود رسیدیم ... 2 دیقه هم نشد !! رستوران یه باغچه اختصاصی داشت که کنارش چند تا تخت و نیمکت بود ... میز و تخت خوب نبود چون آقایان عزیزکنار ما مینشستن و به ما احاطه پیدا میکردن ... فوری مارال رو کشیدم و گفتم : ― بریم روی نیمکت بشینیم ... محسن جلو آومد : ― کجا ؟؟؟ گفتم : ― میریم رو نیمکت کنار باغچه بشینیم ... محسن بازوی مارال رو کشید سمت خودش و گفت : ― اینطوریاست ؟؟؟ ... بیا طلاقت بدم برو با این ازدواج کن !!! مارال لبخند شیرینی زد و گفت : ― فقط امشب ... برم ؟؟؟ ― برو بابا ... شوهر بهتر از من کجا گیرت میومد ؟؟ با یه لبخند خر میشه !!! ناخودآگاه به سمت آترون نگاه کردم ... دستهاش تو جیبش بود داشت اطراف رو دید میزد . به نظر میرسید کاملا بلده کی کور و کر بشه !!! مارال دستم رو کشید و گفت : ― اینقدر نگاش نکن تموم میشه !!! رو نیمکت نشستیم ... سرد بود ... سوز هوا هم زیاد شده بود ... توی گرمای تابستون شب کویر سرده ، چه برسه وسط پاییز ... دستم رو دور خودم حلقه کردم و گفتم : ― تعریف کن زودتر تا یخ نزدیم ... ― از کجاش بگم ؟ ― برو رو خواستگاری و اینا ... مشکلی پیش نیومد ؟ ― مشکل که زیاد پیش اومد ...

مامانم یه قیل و قال اساسی راه انداخت که من عمرا بذارم اون مردیکه پاشو بذاره تو خونه م !!! اما بابام راضیش کرد ... گفت حداقل بیاد و تکلیفش رو یه سره کنیم ... تا روز خواستگاری هم یه ریز بهم سرکوفت میزد و تهدید میکرد که الان تنت گرمه !!! چند سال که گذشت تازه میفهمی چه کلاه گشادی سرت رفته ... موی سرش که سفید شد ، دست و پاش که لرزید تازه به حرف من میرسی !!! مامانم یه ریز غر میزد اما من اصلا هیچی حالیم نبود ... وای نمیدونی مانا !!! روز خواستگاری خونه ما لشگرکشی بود ... مامانم و خاله م گارد گرفته بودن و منتظر کوچکترین عیب و ایراد بودن که زخمشون رو بهم بزنن ... از گوشه و کنار هم شنیده بودم که آقای مهندس مثل ببر زخمی دنبال فرصته !!! شب خواستگاری وقتی محسن و خانواده ش اومدن قیافه همه دیدنی بود !!! به خصوص مامان و خاله م !!! نمیدونم انتظار دیدن چه چیزی رو داشتن ولی هرچی بود شدیدا شوکه شده بودن ... پدرش استاد بازنشسته ریاضی بود ، مادرش استاد ادبیات ، خواهرش و شوهرش هم هر دو پزشک بودن ... از این نظر کاملا سرتر از جناب مهندس بودن ... مثل اونها هم لشگر کشی نکرده بودن ... اونقدر متین بودن که ناخودآگاه رفتار مامانم عوض شد !!! محسن هم که جییییگر شده بود ... عشخ من !!! ― تورو خدا یه خورده نوشابه وا کن ... زودتر برو سر اصل مطلب ... ― اصل مطلب اینکه مامانم وقتی وضعیت مالی اونها رو فهمید شرایط احمقانه ای گذاشت برای ازدواج ... یه آپارتمان جدا در بهترین نقطه تهران ... زیر لفظی یه ماشین ... مهریه به تعداد سال تولدم سکه ... عروسی در فلان هتل ... ماه عسل فلان جا ... خلاصه یه لیست بلند بالا داد و آخرش هم گفت فقط یه هفته وقت دارین !!! یعنی میخواستم کله مو بکوبم به دیوار ... مامانم به هیچ وجه کوتاه نمیومد ... پدر محسن یه خونه دوطبقه داشت که طبقه دومش مال محسن بود ... مامان حتی راضی نمیشد برای زندگی بریم اونجا !!! من که میدونستم اینا از کجا سرچشمه میگیره ولی هیچ کاری نمیتونستم بکنم ... فقط جلوی خانواده ش خجالت کشیدم ... اما محسن یه هفته بعد برگشت و گفت پنج روز دیگه ، سه شنبه عقد و عروسی در همون تالاری که گفته بودین برگزار میشه ... جهیزیه لازم نیست !!! فقط آماده بشین ... سند یه آپارتمان و ماشین و حواله به اندازه قیمت سکه سال تولدم رو روی میز گذاشت و رفت !!! با تعجب گفتم : ― چطور ؟؟؟ یعنی محسن اینقدر پولداره ؟؟؟ ― خودت چی فکر میکنی ؟؟؟ ― نمیدونم ... اینا خیلی زیاده ... خیلی پوله ... یعنی کی .... کامران ؟؟؟؟ لبخندی زد و سرشو پایین آورد ... گفتم : ― باورم نمیشه !!! ― باورت بشه ... کادوی عقدش هم که خودت میدونی !!! به هر کدوممون 25 % سهام شرکتش رو داد ... چشم همه از کاسه دراومد !!! محسن چند قطعه زمین تو شهرستان داشت اما نمیتونست تو یه هفته هم اونها رو بفروشه و هم لیست مامانم رو تهیه کنه ... کامران به محض اینکه ماجرا رو میفهمه معطل نمیکنه ... میدونی موقع عقد بهم چی گفت ؟ ― نه ... از کجا بدونم ؟؟؟ ― گفت محسن برادرمه ... براش جون میدم ... از الان تا همیشه خواهرمی ... همیشه ، هرجا ، در هر شرایطی بدون که یه برادر داری که میتونی روش حساب کنی ... بعدش هم این دستبند رو بهم داد ... به دستبندی که دستش بود نگاه کردم ... از سنگهای کوچیک آبی تیره بود به همراه نقره ... تنها زیورآلاتی که مارال رو باهاش دیده بودم حلقه ساده نقره ای ازدواجش که فوق العاده ساده بود و همین دستبند آبی که هدیه کامران بود ... حتما خیلی براش عزیزه که از خودش جداش نمیکنه ... مارال ادامه داد : ― در شرایطی که مادرم منو در عوض مبلغ هنگفتی به محسن داد ، این حرف کامران و حمایت همه جانبه ش دلگرمی عجیبی بهم داد ... ― پس اون آپارتمان و ماشین چی شد ؟؟ شما که الان تو خونه پدر محسن هستین ... ماشینش هم که همونه !!! ― همه شو به کامران پس دادم ... هر چی به کامران اصرار کردیم تا پولی که خرج کرده رو پس بگیره این کار رو نکرد !!! من هم هرچیز رو که به نامم کرده بود بهش پس دادم و تنها این دستبد رو نگه داشتم ... مهریه ام رو هم به طور کامل بخشیدم ... ― پشیمون نیستی ؟ ― اصـــــــلا !!! حتی یه درصد !!! ― مامانت چی ؟ رابطش باهاتون چطوره ؟؟؟ ― اوایل بدقلقی میکرد اما محسن مخشو زد !!! الان عاشق محسنه !!! فکر کن !! داماد مامانم فقط سه سال ازش کوچیکتره !!! محسن به مامان میگه آبجی !!! ― این اختلاف سنی اذیتت نمیکنه ؟ ― الان به نظرت محسن زیادی پیره یا من زیادی بچه م ؟؟؟ ― نه خوب !!! ولی به هر حال 15 سال کم نیست !!! ― تو وقتی با کامران هستی تفاوت سنتون رو متوجه میشی ؟ ― قضیه کامران کاملا فرق میکنه !!! اون شوهرم نیست !!! ولی محسن برای تو ... حرفم رو قطع کرد و گفت : ― طفره نرو !!! چه احساسی داری وقتی با کامرانی ؟؟؟ تفاوت سنیتون چند ساله اصلا ؟ ― 22 سال ... ولی کامران ― کامران چی ؟؟ جواب منو بده !!! چه احساسی داری ؟ سعی کردم کلاهم رو قاضی کنم ... تمام خاطرات کامران از بچگی تا حالا مثل برق از جلوم رد شد ... از زمانی که پابه پام عروسک بازی میکرد تا الان که قرار بود همراهم باشه ولی نشد !!! ― خوب آره ... تفاوت سنیمون اصلا به چشمم نمیاد ولی ... پرید وسط حرفم : ― وایستا یه لحظه !!! تا حالا چند نفر رو دیدی که همسن کامران باشن و برای تو خیلی بزرگ به نظر بیان و نتونی ارتباط برقرار کنی ؟ ― خیلی ... از استادهای دانشگاه بگیر تا راننده تاکسی و بقال سر کوچه !!! حتی با عموهام هم اینجوری نیستم !!! ― خوب همین !!! چی تو کامران هست که اونو از بقیه متمایز میکنه ؟؟؟ ثروتش ؟ تیپش ؟ قیافه ش ؟ تحصیلاتش ؟ چی ؟ ― نه اینا نیست ... ― اگه کامران همین الان تمام داراییش رو از دست بده و یه پاپاسی هم نداشته باشه یا خدای ناکرده بیمار بشه و سلامتی و حتی قیافه ش رو از دست بده و زشت بشه ، از چشم تو میفته ؟؟ ― نه ... به خاطر اینها دوستش ندارم ... ― همین ... تو ذاتش رو دوست داری ... شخصیتش ... تو به خاطر تمام لحظاتی دوسش داری که با تو بود ... غیر از اینه ؟ داشت حقیقت رو میگفت ... واقعا اینجوری بود ... گفت : ― من نمیگم که قیافه و تحصیلات و موقعیت محسن برام مهم نبود ... چرا مهم بود ... نمیگم رو تصمیمم اثر نداشت ... خیلی هم موثر بود ... ولی آدمهایی با موقعیت اون تو زندگی من کم نبودن !!! من عاشق مردونگیش شدم ... اون حس حمایت و آرامشی که حتی وقتی که نیست هم با منه ... من جنبه اقتدارش رو دیده بودم ... بعد از ازدواج اون روی سکه شو دیدم ، لطافت و مهربونیاش رو دیدم بیشتر عاشقش شدم ... بزرگترین افتخار زندگی من تعلق داشتن به چنین مردیه !!! داشتم به حرفهای مارال فکر میکردم ... تو زندگی من هم آدمهای با موقعیت خوب کم نبودن ... چه توی دانشگاه و چه سه سالی که کارآموزی میرفتم دفتر مهندسی ... آدمهایی رو دیده بودم که پول یه قهوه شون به اندازه یه وعده غذای یه خانواده بود ... یا اونقدر زیبا که به درد مجلات مد میخوردن یا اونقدر با نفوذ که با یه تلفن کار یه سال رو انجام میدادن !!! ولی هیچکدومشون به چشمم نمیومدن !!! اصلا به حساب نمی آوردمشون چه برسه به اینکه به پیشنهاد متشخصانه و بعضاً بی شرمانه شون فکر کنم !!! دائم مشغول مقایسه بودم ... و مطمئناً این مقایسه در زمینه اخلاق بود ... در بقیه زمینه ها خیلی هاشون از کامران و بابا سرتر بودن ... ― مانا ... مانا ... ― اوووووی ... چه خبره بابا ... سوراخ کردی دستمو ... به سمت دیگه باغچه اشاره کرد و گفت : ― دقت کردی اونایی که از اون سمت میان اکثرا ترشی تو دستشونه ؟؟!! ― نه ... گذاشته بودم تو کشفش کنی !!! شاخ و برگهای پشت سرم و کنار زدم و دیدم اون سمت باغچه یه کانتر هست و انواع هله هوله میفروشن ... ― وای مارال هله هوله ... بریم بخریم ... ― کجا ؟ ― شویمان امر فرموده هرجا خواستم برم باید در رکابم حاضر باشه !!! برم بگم بیاد خدمتگذاری کنه !!! محسن داشت با گوشیش حرف میزد ... دستش رو گذاشت رو دهنی گوشیش و گفت : ― داداش بی زحمت هوای اون آبجیت رو داشته باش ... هرچی خواست واسش بخر ... شویمان هم کلی تعارف تیکه پاره کرد و احساسات به خرج داد و گفت : ― حتما من آخرش تو سیلاب احساسات این غرق میشم !!! کلی چیز خریدم ... البته ما امر نمودیم و شویمان اجابت کرد .... آب انار ترش و شیرین ... لواشک ... ترشک .. رب انار ... آلو دیگه فکر نکنم چیزی اونجا مونده بود که ما نخریده باشیم ازش ... همون اولش هم من و مارال شروع کردیم به غارت لواشک ها ... هر چی بیشتر میگذشت و به رفتن محسن و مارال نزدیک میشدیم دلشوره من هم بیشتر میشد ... از اولش هم قرار نبود اونها باشن ولی من عادت کرده بودم مخصوصا به مارال ... اون دیگه برای من دختر خجالتی سابق نبود ... انگار بیشتر شبیه خودم شده بود ... کشف کردم که مارال رو خیلی دوست دارم ... اگه نوبل رو بهم ندن حقمو خوردن !!! بعد از شام دوربینم رو برداشتم پشت سر هم عکس میگرفتم ... اینجوری آروم تر میشدم .... فکر کنم یه 50 ... 60 تایی از مارال و محسن در ژستهای مختلف گرفتم ... دوربین رو دادم به محسن و گفتم : ― از ما عکس میگیری ؟ و رفتم کنار شوی عزیزم نشستم ... یه جوری نگاهم کرد ... آروم گفتم : ― بذار خیال عمو محسن راحت بشه دستشو انداخت دور کمرم و منو کشید طرف خودش و گفت : ― اینجوری خیالش تخت تخت میشه !!! انگار برق از تو کمرم رد شد !!! ای لال بشی مانا ... حالا داشته باش ... بهانه دستش دادی ... و اینجوری اولین عکس مشترک ما گرفته شد !!!نمیدونم چرا توی ایستگاه ، موقع خداحافظی حالم گرفته بود ... هرچی میخواستم خودم رو شاد نشون بدم بدتر گند میزدم !!! دیگه همه فهمیده بودن حالم خوب نیست ... مارال گفت : ― نکنه هله هوله ها اذیتت کردن ؟ به زور گفتم : ― نه .... خوبم ... نمیدونم چرا اشکم در اومد !!! رفتم تو بغل مارال و گفتم : ― دلم برات تنگ میشه ... خیــــــلی !!! سرم رو نوازش کرد و گفت : ― منم ... مواظب خودت باش ... محسن آستینم رو گرفت و منو از بغل مارال کشید بیرون و گفت : ― اییییی ... جوجه ماشینی !!! حالمو بد کردی ... پشت سر مسافر آه و ناله راه میندازن ؟؟؟ چند بار پلک زدم تا اشکهام بره کنار ... گفت : ― خیلی خوب بابا ... اونجوری نگام نکن یاد گربه شِرک میفتم !!! اگه دختر خوبی باشی و کارت رو خوب انجام بدی بهت افتخار میدم اتاق پسرم رو دیزاین کنی ... بیشتر گریه م گرفت !!! * * * تو ماشین بودیم داشتیم برمیگشتیم هتل ... اعصابم به شدت از رفتن اونها خط خطی بود و تمام حرصم رو روی ورق لواشکی که تو دستم بود در میاوردم ... میذاشتم تو دهنم و با خشونت تمام از لای دندونهام میکشیدم بیرون ... ― فردا میریم به محل پروژه ... برگشتم به سمتش ... ادامه داد : ― گروه میراث بعدا میان ... زودتر میریم تا به شرایط اونجا عادت کنی ... لازمه یه چیز هایی رو بهت توضیح بدم ... اسم من سامان سعادتی هست ... یک سال و نیمه که ازدواج کردیم به صورت سنتی ... من کامپیوتر خوندم ... تو متولد گرگان هستی ... اسم پدرت نادر و مادرت بهاره هست ... پرسیدم : ― لازمه واقعا این کارها ؟؟؟ قضیه واقعا چیه ؟ ― دستور کامرانه ... بهتره هردو اطاعت کنیم ... با این حرفش دلشوره م بیشتر شد ... این همه مراقبت معمولی نبود !!! از تو جیب شلوارش یه جعبه در آورد و گرفت سمتم ... گرفتمش ... توش یه حلقه نقره ای بود با دو خط مشکی که به صورت طولی کشیده شده بودن ... ساده و شیک بود ... گفت : ― بکن دستت ... سعی کن همیشه تو دستت باشه ... عین منگلها پرسیدم : ― مال تو چی ؟ دستش رو از روی فرمان بلند کرد و انگشت حلقه ش رو نشون داد ... چقدر حلقه به دستش میومد !!! کی انداخت که من متوجه نشدم ؟؟؟!!! حلقه رو انداختم تو دستم ... کاملا اندازه بود ... از همون اول دوستش داشتم !!! خوشگل بود ... * * * نیم ساعتی بود که رسیده بودیم هتل ... بعد تعویض لباس نشسته بود رو کاناپه و زیر نور آباژور کتاب میخوند !!! حالا چه اصراریه کتاب بخونی این موقع شب ؟؟؟ به تنهایی سرانه کتابخونی رو داره بالا میبره !!! استرس داشتم ... اولین شبی نبود که باهاش تنها بودم ولی انگار همینقدر که میدونستم محسن هست برام کافی بود !!! بهش میگفتم عمو محسن ولی برای من محسن بود !!! به مارال حق دادم !!! تفاوت سنی اصلا دلیل خوبی برای رد صلاحیت محسن نبود !!! وسایلم رو جمع کردم برای حموم به امید اینکه وقتی میام خوابیده باشه ... فکر کنم نیم ساعت حموم رو کشش دادم ... بیشتر از این نمیتونستم ... از خستگی هلاک بودم و اون شام چرب و چیلی هم که خورده بودم حسابی خواب آلوم کرده بود ... اَه ... لعنتی ... این که هنوز بیداره !!! موهام رو با سشوآر هتل خشک کردم ... باید سشوآر بخرم قبل رفتن ... مسواک زدم و دراز کشیدم ... تا آخرین لحظه ای که یادمه اون هنوز بیدار بود ... با تکون های دستی از خواب بیدار شدم .... ― مانا .... مانا ... به زور سرمو به اندازه ای که دهنمو از بالش جداکنم ، بلند کردم : ― اِ اِ اِ ... مامان چرا صدات کلفت شده ؟؟ بیچاره بابایی !!! ― مانا بیدار شو ... زود به پهلو برگشتم و چشمهام رو با جون کندن باز کردم ... کم کم تصاویر داشت واضح میشد ... بالای سرم ایستاده بود ... موهاش حیس بود و برخلاف روزهای قبل لخت نبود !!! ― بلند شو ... باید آماده بشی با ناله گفتم : ― مگه ساعت چنده ؟ ― 10 دقیقه به شیش ― چــــــــــــی ؟؟؟ چه خبرته صبح کله سحر ؟؟؟ مگه میخوایم آپولو هوا کنیم ؟؟ من میخوام بخوابم ― باید وسایلت رو جمع کنی ... ― ............. ― بلند نمیشی ؟ محکم گفتم : ― نه !!! یه خورده واستادم دیدم هیچ صدایی نمیاد ... ایول ... چی فکر کرده ... لعنتی خواب شیرینم رو خراب کرد ... داشت دوباره چشمهام گرم میشد که یه مایع نسبتا سردی رو درناحیه گوشم احساس کردم که به سمت گونه و گردنم روان بود !!! سریع از جام پریدم و دستی به صورتم کشیدم ....لعنتی تمام محتوی ظرف عسل رو روی صورت و موهام خالی کرده بود با خشم تمام بهش نگاه کردم ... پوزخندی زد و گفت : ― بدو کوچولو ... برو آرایشت رو پاک کن !!! ورفت سر میز صبحونه ... کثافت لعنتی !!! اگه یه گالن آب روم خالی میکرد حاضر نبودم از جام بلند بشم ولی با وجود این لزجی و چسبندگی داشت مور مورم میشد ... سریع حوله م رو برداشتم و رفتم تو حموم ... خدا به دادت برسه مانا !!! محسن رفت هم زبونش وا شد ، هم دستهاش !!! حالا چه خاکی تو سرت میکنی ؟؟؟ چرا من خاک تو سرم بریزم ؟؟؟ خاک رو میریزم تو سر خودش تا حالش جا بیاد !!! مردیکه عوضی !!! ببین چه کثافتی راه انداخته !!! داشتم با موهام ور میرفتم که چند ضربه به در زد و گفت : ― 20 دقیقه وقت داری ... نیومدی خودم میام کمکت !!! دستم لای موهام خشک شد !!! ای تو اون روحت !!!! کی برسه من انتقامم رو از تو بگیرم ؟؟؟

اصلا نفهمیدم چجوری حموم کردم ، لباس پوشیدم ، صبحونه خوردم و حالا جلوی آینه نشستم و دارم موهام رو شونه میکنم !!! انگار همه اینکارهارو طبق برنامه ریزی کامپیوتری به طور خودکار انجام دادم !!! دائم یه سوال تو ذهنم میچرخه ... چیکار میشه کرد ؟؟؟!!! مطمئنا روی زور و بازوی خودم نمیتونم حساب کنم !!! یارو سه برابر منه !!! نمیتونه ابله یا احمق هم باشه !!! تو موقعیت استفاده از پول و امکانات هم که قرار ندارم !!! ارتباط با بیرون که به طور کلی قطعه !!! چی میمونه ؟؟؟ تو اون موقعیت پایان نامه و استاد شاپوری و فرصت طلایی فقط یه قسمت از ماجرا بود ... فکر کنم 80 درصدش حالگیری از این خدای مردم آزاری بود تو حال و هوای خودم بودم که سایه ش رو بالای سرم احساس کردم ... ― فرمایش ؟؟؟ ― خوردیش ؟؟؟ ― هااا ؟؟؟ پوزخندی زد و گفت : ― خرگوشی که رو تی شرتت بود رو خوردی ؟ از تو آینه به خودم نگاه کردم ... تی شرتم رو کلا زیر و رو و برعکس پوشیده بودم !!! میخواستم کله مو بکوبم به دیوار ... هنوز لبخند رو لبش بود ... گفتم : ― نمیدونستم یه تی شرت میتونه یخ تورو باز کنه !!! اگه میدونستم زودتر این کارو میکردم ، از خودم پرسیدم پرسیدم واقعا این کار رو میکردم ؟؟؟ گفت : ― دیشب دختر خوبی بودی ... تا زمانی که خوب باشی منم خوبم !!! خنده عصبی کردم و گفتم : ― یعنی الان مثلا خوبت اینه ؟؟؟؟!!!! ابروهاشو بالا داد و گفت :

― جور دیگه ای دوست داری ؟؟؟تقریبا تا یه حدودی حساب کار دستم اومده بود ... این مردهارو جون به جونشون کنی بازم سروته یه کرباسن !!! کمکم کرد تا وسایلم رو جمع کنم و تو ماشین جا به جا کردیم ... ساکت شده بودم نصفش به خاطر استرس بود و بقیه ش به خاطر کشیدن نقشه های پلیدانه !!! هتل رو که تحویل دادیم تازه ساعت 10 بود ... جلوی یه پاساژ نگه داشت ... مثل جوجه دنبالش راه افتادم ... جلوی یه مغازه لباس زنانه ایستاد و 2 تا تراول پنجاهی گذاشت کف دستم و گفت هرچی لازم داری بخر ... با احتساب شلوغ بودن مغازه فکر کنم نیم ساعت کافی باشه ... من همینجا منتظرتم ... نمیدونم چرا از این تغییر رفتارش ترسیده بودم ... هر زمانی بود از خرید سیر نمیشدم ولی تو اون زمان بخصوص هیچی چشمم رو نمیگرفت ... ده دقیقه ای داشتم به در و دیوار مغازه نگاه میکردم ... قبلا میخواستم سر لجبازی پول خرج کنم ولی الان ... فقط بیست تا جوراب پارازین ساق بلند گرفتم برای بستن موهام و یه لباس خواب صورتی خوشگل که من نمیدونم مگه چقدر پارچه براش مصرف کرده بودن که 65 تومن قیمتش بود ؟؟؟!!!! کارم زود تموم شد ... جای بعدی همون هایپر مارکت قبلی بود که این بار یه سبد پر از گوشت برداشت و اونجا هم زود کارمون تموم شد ... گوشتها رو گذاشت تو کولمنی که پشت ماشینش بود ... من نمیدونم این ماشینه یا بویینگ 777 ؟؟؟ عین نهنگ همه چیز رو می بلعه !!! یادم اومد سشوآر ندارم ... داشتم فکر میکردم تو اون یه کلمه سشوآر هم میتونه به من تیکه بپرونه یا نه ؟؟؟ بالاخره گفتم : ― من سشوآر لازم دارم ― خریدم کی خریده که من متوجه نشدم !!! جلوی یه رستوران نگه داشت برای نهار ... نماز رو هم همونجا خوندیم و من چه مکافاتی کشیدم از دست اوامر آقا ... کسی نباشه ... با کسی حرف نزن ... هفت دقیقه وقت داری !!! بعدش هم که منو تو ماشین زندونی کرد تا خودش نماز بخونه !!!! مردم آزار عوضی ... منم صندلی ماشین رو خوابوندم و تخت خوابیدم !!! با صدای نکره ش از خواب بیدار شدم ... داد زدم : ― چیــــــــــه ؟؟؟!!! ― موبایل رو به سمتم گرفت و گفت با خانواده ت تماس بگیر ... از محدوده که خارج بشیم دیگه آنتن نداریم ... دلم میخواست دودستی بکوبم تو سرم !!! اینو دیگه اصلا یادم نبود !!! به ساعت نگاه کردم ... الان مامان باید تو مطب باشه ... زنگ زدم مطب ولی منشیش گفت که مامان سه روزه دیگه مطب نمیره !!! دلم هری ریخت پایین ... نکنه اتفاقی برای مامان افتاده ... زنگ زدم به موبایلش که در صدم ثانیه جواب داد و از همو ن ثانیه اول شروع کرد به گلایه کردن : ― دختره ی بی معرفت ... آخه من به تو چی بگم ؟ رفتی پشت سرتو هم نگاه نکردی !!! نگفتی یه مامان داری که ممکنه از نگرانی بیفته بمیره ؟؟؟ من تورو اینجوری تربیتت کردم ؟؟ اصلا با خودت نگفتی اون بدبختها مردن ، زنده ن ؟؟؟ حالا حالت خوبه ؟ سالمی ؟ بلایی سرت نیاورده ؟ مهربون هست ؟ مانا اگه باهاش مشکل داری نرو ... ها ؟؟؟ ― مامان یه دیقه دندون رو جیگر بذار .... ― چی میخوای بگی ؟ ― سلام علیکم و رحمه الله سارا خانم ... خوبین ؟ شوهر خوشگلت چطوره ؟ زیر سرش بلند نشده هنوز ؟ مامان عین بچه تخس ها گفت : ― جرات داره ؟؟؟ گردنشو میزنم !!! ― او ه ه ه ... سارا جون کی وقت کردی این همه خطرناک بشی ؟ خودمو چسبودنم به در و تو خودم مچاله شدم و آروم گفتم : ― سارا جون از خواهر و برادر جدید خبری نیست ؟؟؟ یه جیغ بنفش کشید که مجبور شدم گوشی رو سی سانت از گوشم دور کنم ― مانااااااااااااااااااااا دوباره مچاله شدم تو خودم و آروم گفتم : ― چرا مثل تازه عروسها رَم میکنی ؟؟؟ خجالت نداره که !!! ― مانا خفه میشی یا نه ؟؟؟ ― اِ اِ اِ ... سارا جون به فکر زندگیت باش ... دختر که شوؤر کرد !!! اون مندا خل و چل هم که دائم با دل رو روده هواپیما مشغوله !!! نمیخوای به فکر یه عصای دست باشی ؟؟؟ ― اولا در مورد برادرت درست صحبت کن ... دوما چه خبرته شوهر شوهر راه انداختی ؟؟؟

سوما چرا داری پچ پچ میکنی ؟؟؟ مثل بچه آدم صحبت کن دیگه !!! ― آخه مامانی ... شویمان کنارمان نشسته است ... میخواهیم سورپرازش کنیم با خبر یه برادر زن یا خواهر زن جدید !!! مامان یه دو ... سه ثانیه ساکت بود ، بعدش جیغ زد : ― چـــــــــــــــی ؟؟؟ نشستی کنار یه مرد غریبه از این حرفها میزنی ؟؟؟ با همون صدای آروم گفتم : ― غریبه نیست مادر جان ... شویمان است ... فقط مال خودمان !!! مامان هم صداشو آهسته کرد و گفت : ― خفه شو مانا .... یه دفعه ای کار ندی دست خودت با یه بچه تو شکم برگردی !!! ای خداااااا ... من دیوونه میشم از دست این بچه !!!! مانا هرچی باشه طرف یه مرده !!! میفهمی که ؟؟؟ با خودم فکر کردم واقعا مرده ؟؟؟ بیشتر شبیه یه مجسمه سنگیه که گاهی وقتها ویبره میره !!! در حد همون ویبره !!! به مامان گفتم : ― نگران نباش سارا جون ... فعلا تصمیم نداریم دور خودمون رو شلوغ کنیم بعدش هم مگه شما دوست نداری مامان بزرگ بشی ؟؟؟ یه مامانی خوشگل !!! خوش به حال بچه م ... داشتم از سر به سر گذاشتن مامان لذت میبردم و ریز ریز میخندیدم که یکی گفت : ― سارا رو نمیدونم ولی من خیلی دوست دارم بابابزرگ بشم !!! فکم آسفالت خیابون رو طواف کرد و برگشت !!! داشت گریه م میگرفت !!! کله م رو کوبوندم به شیشه ماشین و با صدایی که به زور در میومد گفتم : ― بابایی !!! با صدایی که رگه های خنده توش واضح بود گفت : ― جان بابایی ؟ ― الان باید سرکار باشی ؟ ― انصافه حالا که همسر نازنینم تنها شده منم تنهاش بذارم ؟؟ مگه خواهر برادر نمیخواستی ؟؟ و شروع کرد به خندیدن ... صدای خنده مامان هم از دور دور ها میومد .. یعنی اون عبارت "زمین دهن باز کنه ، من برم توش " در هفتاد روایت برای من تفسیر شد !!! آرزو داشتم پنج دقیقه برگردم به عقب !!! خدایا همش خواب باشه !!! ― دختر بابا ؟؟؟ بیدارم ... بیدارم ... لعنتی !!! از زور خجالت نمیتونستم حرف بزنم ... با جون کندن گفتم : ― بله ― اون مرد خوبیه ... تو هم دختر خوب بابایی دیگه ؟؟؟ داشت با زبون بی زبونی میگفت غلط اضافی نکن !!! ― اوهوم ... ― الان توت فرنگی شدی ؟؟؟ ― باباااااایییییییییی !!! جفتشون داشتن به من بدبخت میخندیدن !!! ای خدا لعنت کنه اون مخترع اسپیکر رو که یه مثقال آبرو واسه ما نذاشت ... دیگه تحمل نداشتم ... گفتم : ― شما هم سلام برسون ... خداحافظ قطع کردم و سرمو چسبوندم به شیشه تا شاید خنکیش یه خورده از التهابم کم کنه !!! بعد چند ثانیه ، یواشکی و از گوشه چشم بهش نگاه کردم ... یه لبخند گوشه لبش بود ... بعد چند لحظه بلند خندید و فوری خودش رو نگه داشت ... دوباره بلند بلند خندید ... یعنی شنیده ؟؟؟ چجوری آخه ؟؟؟ واااای نه !!! این روند خنده سینوسی همینجور ادامه داشت !!! من دیگه تحمل این یکی رو نداشتم ... کمربندم رو باز کردم و رفتم صندلی پشت و خودم رو لابه لای وسایل جا دادم و رو کف ماشین مچاله نشستم ... انگار منتظر همین بود تا با خیال راحت بخنده !!!! نمیدونم چقدر گذشته بود ، همچنان مچاله کف ماشین و پشت به در نشسته بودم . خوابم گرفته بود و در یه حالت گنگی به سر میبردم و گا گاهی با دستانداز و تکونهای ماشین هوشیار میشدم و بلافاصله به همون حالت خواب و بیداری میرفتم . میشنیدم که صدام میکنه اما حوصله جواب دادن نداشتم . نمیخواستم بازم بهم بخنده ... واییی خداااا... یعنی آدم تو آفتابه آب بخوره جلوی این ضایع نشه !!! وقتی دید جوابش رو نمیدم ماشین رو نگه داشت و چند لحظه بعد در پشت سرم باز شد . دستش رو روی شونه م گذاشت و همینجور تکونم میداد ... اگه حال داشتم یه چیزی بارش میکردم ولی گذاشتم خودش بیخیالم بشه ... اما زرررشــــــــک !!! بغلم کرد انگار که یه تخم مرغ گنده رو بغل کرده باشه ... منو گذاشت رو صندلی جلو و کمی صندلی رو خوابوند و پاهام رو به زور از بغلم درآورد و یه پتو مسافرتی انداخت روم ... لبخندی رو لبهام اومد ... حس خوبی داشتم . بدنم از اون حالت فشردگی خارج شده بود و انگار خون دوباره به حرکت اومده بود . ــــ لازم نبود این همه خودت رو زجر بدی !!! از همون اول میگفتی که دلت میخواد بغلت کنم !!! هااا ؟؟؟ این چی میگه ؟؟؟ من !!! بغل !!! دوباره گفت : ــــ باشه ... من باور میکنم که خوابی !!! خدایا من غلط کردم ... چیز خوردم !!! تو به بزرگواری خودت ببخش ... نمیشه این دوباره تلگرافی بشه ؟؟؟ هر چی از شهر دورتر میشیم دوز صمیمیتش بیشتر میشه !! خدایا ... یه دفعه ای کار نده دستم ... ای کامران !!! ای کامران ... قابل اعتماد که میگفتی این بود ؟؟؟ موانع شرعی رو هم که برداشتی !!! من چه گِلی به سرم بگیرم ؟؟ بیشتر به سمت پنجره متمایل شدم و بهش پشت کردم ... خندید ... چرا وقتی میخنده دلم میلرزه ؟؟؟ رسما خل شدی مانا !!! واقعا خل شدم ؟؟؟!!! از یه طرف میخوام با سر برم تو دهنش که دندوناش یکی بود یکی نبود بشه !!! از یه طرف هم ... خوب واقعا خوشگل میخنده دیگه !!! پس از این به بعد هر کسی خوشگل خندید بپر تو بغلش ماچش کن !!! اون هرکسی نیست !!! شوهرمان است ... الان واقعا باورت شده ؟؟؟ اون یه ماموره !!! معلوم نیست تا حالا محافظ چند تا دختر بوده !!! ندیدی چه وارده تو مسائل زنانه ؟؟ خاک تو سرت ... اون باید بیاد لیست احتیاجاتت رو برداره ؟؟؟ خوب من اون موقع نمیخواستم باهاش بیام ... اصلا لازم نبود چیزی بردارم ... پس چرا اومدی ؟؟؟ الان اینجا ، تو ماشینش چه غلطی میکنی ؟ به خاطر پروژه تو گفتی و منم باورم شد !!! خوب ......... یه کمی هم کنجکاوی ... به هر حال کم فرصتی نیست !!! نباید از دستش داد ... یه چیزی رو یادت رفت !!! یه فرصتهایی رو هم نباید به دستش داد !!! با این کارهات داری لقمه رو میذاری تو دهن گربه !!! چی میشد مثل بچه آدم خودت پیاده میشدی ؟؟؟ حتما باید میومد بغلت میکرد ؟ من که نخواستم بغلم کنه !!! اصلا احتمالش رو نمیدادم ... این حرفها بهانه ست !!! نباید کوچکترین فرصتی بهش بدی ... درسته که قراره ازت محافظت کنه ولی دلیلی نداره که بهت دست بزنه ... اصلا چرا اینقدر باهاش راحتی ؟ تو که همچین آدمی نبودی !!! خوب از وقتی دیدمش جلوش بی حجاب بودم و اینکه اونم محرمم بود ... نمیدونم یه جور حس راحتی داشتم ... خوب اون مجبور بوده مانتوی کثیفت رو دربیاره ... تو چی ؟؟؟ تو چرا از اون به بعد رعایت نکردی ... کی میخوای یاد بگیری یه کم جدی باشی ؟ خوب بابا ... حق با توئه !!! نباید بذارم صمیمیت من باعث برداشت اشتباه بشه ... از این به بعد مواظبم ... آفرین ... حالا شدی دختر خوب ... یادت باشه کی باید از غرورت استفاده کنی ... اون تو زندگی تو فقط یه رهگذره ... میدونم !!! ***** از همون لحظه تصمیم گرفتم کاملا جدی باشم و فرصت دست کسی ندم ... هدف من پروژه م بود و نباید به هیچ قیمتی از دست میدادمش ... صندلیم رو به حالت عادی برگردوندم و صاف و جدی نشستم ... اون هم دیگه حرفی نزد ... خودم رو با دیدن مناظر اطراف سرگرم کرده بودم ... کاش حداقل موبایلم رو داشتم . میشد بازی کرد یا موزیک گوش داد ... مناظر اطراف هم زیادی تکراری شده بود … کاملا جدی گفتم : ــــ میشه جایی نگه دارین ... من دلم چایی میخواد ابروهاشو بالا داد و با تعجب نگاهم کرد : ــــ حتما ... کمی جلوتر نگه میدارم ... با جدی شدن من اون هم رفتارش تغییر میکرد ... *** ـــ بیدار شو ... مانا ... عزیزم ... چشمهامو آروم باز کردم . هوا تاریک شده بود و محیط اطراف برام غیرآشنا بود . خم شد روم و کمربندم رو باز کرد و دم گوشم گفت : ـــ سامان هستم . یادت باشه رفت کنار و من پیاده شدم ... دوتا پیرزن کوچولوئه تپل مپل خوشگل لپ گُلی کنار ماشین ایستاده بودن . دست راستش رو گذاشت پشت کمرم و دست چپش رو به طرف اونها گرفت و گفت : ـــ معرفی میکنم ... ننه طلا و ایشون هم ننه نقره هستن هردو روسری های بلند سفید به سر داشتن و با سنجاق فیروزه اونو محکم کرده بودن ... ننه طلا موهاش رو با حنا رنگ کرده بود و زیر نور ماه به طلایی میزد برخلاف ننه نقره که موهاش یه دست سفید بود ... جلو رفتم و یکی یکی بغلشون کردم و سلام علیک کردیم ... ننه طلا رو به سامان گفت : ـــ تو به این دختر هیچی نمیدی ؟؟ این بچه داره از پوست درمیره !!! ـــ نمیخوره مادر جان ... رژیم داره با خودم گفتم من غلط بکنم رژیم بگیرم ... اصلا تو واسه من اعصاب گذاشتی ؟؟؟ ننه طلا نگاه بدبینانه ای بهم انداخت و گفت : ـــ ریجیم ؟؟؟ این دختر اصلا بنیه نداره !!! یکی بزاد جونش درمیره !!! همونجا با خودم گفتم مانا جون تبریک !!! مادر شوهرم پیدا کردی !!! شویمان دستش رو دور شونه م انداخت و منو به خودش فشرد و گفت : ـــ هرچی باشه از سر منم زیاده !!! ما همه جوره مخلصشیم !!! ننه طلا اومد یه چیزی بگه که ننه نقره فوری جلوشو گرفت و گفت : ـــ خواهر بذار از راه برسن ... و یه چش غره بهش رفت ... سامان خندید و گفت : ـــ ننه طلا ، آخرش نگفتی چند سال از خدا عمر گرفتی ؟!! ننه طلا با حرص چادرش رو زد زیر بغلش و با لهجه شیرینش گفت : ـــ لا اله الا الله ... مگه میخوای منو بستونی هی راه به راه سن منو میپرسی ؟ هاج و واج تو شُک حرفی که ننه طلا زده بود مونده بودم !!! سامان گفت : ـــ من ستوندم !!! منتها پسر مجرد زیاد اطرافمون هست ، گفتیم یه آستین هم برا شما بالا بزنیم ... ننه طلا از حرص لپ هاشو باد کرده و اومد یه چیزی بگه که ننه نقره یه خداحافظی سرسری کرد و ننه طلا رو کشون کشون با خودش برد به محض رفتن اونها دستش رو ازروی شونه م برداشت ، در چوبی کنار ماشین رو نشون داد و با لحن خشکی گفت : ـــ برو تو ... خونه کاه گلی و کاملا قدیمی بود ... تو حیاطش چندتایی درخت بود که فقط شاخه هاشون مونده بود و یک حوض که شکل و وسعتش نشون از تمکن مالی صاحب قبلی خونه بود . پشت سرش راه افتادم ببعد از اینکه از مهتابی گذشتیم وارد راهرویی شدیم . دری رو که سمت راست قرار داشت باز کرد و از نگاهش فهمیدم که باید برم داخل . چون داخل اتاق فرشی ندیدم با کفش رفتم تو . فضای اتاق سرد بود ... لامپ رو روشن کرد . طرف راستم پنجره بود که رو به حیاط باز میشد و سمت راست در چوبی که به اتاق دیگه باز میشد ... کنار در سمت راست یه کانتر و یخچال فریزر بود که میشد بهش گفت آشپزخونه ... یه میز کوچیک دونفره و یه میز طراحی و یه کاناپه سه نفره تمام وسایل اتاق اول رو تشکیل میداد که به نظر میومد نشیمن خصوصی خونه بود ... بعد از اینکه اطراف اتاق رو دید زدم رفتم به اتاق بعدی ... سرم رو داخل بردم و به اطراف سرک کشیدم ... ازدیاد صاقچه ها و رف ها و همچنین اجاق سنتی که توی اتاق بود نشون از این میداد که اینجا سابقا آشپزخانه بوده ... هیچ پنجره ای نداشت و نورگیر سقفی بود ... دو تخت یکنفره به طور موازی و در دوطرف اتاق و روبروی اجاق قرار داشت . تنها وسیله دیگه ی اتاق یه رگال لباس و کاورش بود . متوجه در دیگه ای درست روبری در اتاق خواب شدم که از ظاهرش میشد فهمید که کاملا نوئه !!! بازش کردم ... اتاقک کوچکی بود و احتمالا انباری آشپزخونه بود . توش یه زیر دوشی و چندتا تشت و لگن بود ... به درگاه تکیه دادم و به خودم گفتم به خونه بختت خوش اومدی مانا !!!روی یکی از تخت ها نشسته بودم . یه حس عجیبی داشتم که به شدت اذیتم میکرد . اون خونه ، وسط کویر و شخصی که با هر نفسش رنگ عوض میکرد !!! ترس عجیبی تو دلم جا گرفته بود و تمامی تلاشم برای ریلکس بودن نتیجه ای نداشت . تو فکر بودم که با صداش به خودم اومدم ـــ بیا کمک کن اونقدر این جمله رو امری بیان کرد که ناخودآگاه دنبالش راه افتادم . رفتیم تو حیاط و از اونجا به حیاط خونه مجاور ... به اندازه یه در ، دیوار رو خراب کرده بودن . زیر نور مهتاب اونقدر فهمیدم که خونه کناری کاملا تخریب شده و غیر قابل سکونته . ماشین تو حیاطش پارک بود . مثل اژدهایی که به خواب زمستونی رفته باشه . مگه اژدها ها هم به خواب زمستونی میرن ؟ دوتا بسته بزرگ آنچنان شوت شد تو بغلم که چند قدم عقب عقب رفتم ... آوردن وسایل به داخل تقریبا نیم ساعت طول کشید ... البته بیشتر کار رو اون انجام داد ... اوایلش اون دو دور میرفت من تازه یه دور ... آخراش من تا یه دور برم ، اون چهار بار رفته بود و برگشته بود !!! داشت دستور میداد که وسایلو جابجا کن و تنبلی نکن ... بجنب !!! دیدم زیادی دور برداشته رفتم رو تخت و کفشمو درآوردم و رفتم زیر پتو ... لرز کردم ... اونقدر سرد بود که انگار یخ زیرش گذاشته بودن ولی نمیخواستم از زیر پتو بیرون بیام . وقتی دید که تکون نمیخورم چند تا بوته و یه کنده رو گذاشت توی اجاق و آتیش رو شن کرد ... واقعا ابتکار جالبی بود . استفاده از اجاق به عنوان شومینه !!! رفتم کنار اجاق کز کردم و سر و صدای اون هم توی اتاق بغلی میومد ... بعد چند لحظه با یه بسته تو دستش اومد ... یه چیزی رو پیچیده بود توی فویل و گذاشت زیر خاکستر اجاق ... بعد نیم ساعت یه بشقاب داد دستم ... یه تیکه گوشت و یه مقدار هویج و نخود فرنگی با چند تیکه نون !!! ـــ همین ؟؟؟!!! یه نگاه عاقل اندر سفیه انداخت بهم و چیزی نگفت !!! نالیدم : ـــ آخه این کجای منو میگیره ؟؟!!! در حین شام گفتم : ـــ نمیشه اینجا نخوابی ؟ با چشمهای گشاد شده نگاهم میکرد گفتم : ـــ آخه من اینجوری راحت نیستم ... یه جوری نگام کرد ... با چشمهاش داشت میگفت پس تا الان چه غلطی میکردی ؟؟؟ گفت : ـــ باید نزدیکت باشم ... اونقدر که صدای نفس کشیدنتو بشنوم ـــ آخه وقتی خوابی چجوری میخوای بشنوی ؟ من قول میدم بدون تو جایی نرم ... فقط برو بیرون بخواب ... ـــ نمیشه !!! این بحث رو تموم کن .اوضاع از اونچه فکر میکردم وخیم تر بود ... تا قبل از اون فکر میکردم خودساخته هستم ... سوسول نبودم ! هرجایی مینشستم ، هرچیزی میخوردم . اهل ایش و اِوا و مانیکور و پدیکور و این حرفها نبودم ولی شرایط اونجا متفاوت بود ... آنتن مخابراتی و خط تلفن ثابت وجود نداشت ... تلویزیون و رادیو نداشتیم و التماس من کاملا بی اثر بود چون از نظر شوی گرامی لازم نبود و سیگنال هم کیفیت نداشت !!! آب لوله کشی رویایی بیش نبود ... آب منازل مسکونی از طریق جوی آبی که از حیاط های پشتی خونه ها میگذشت تامین میشد ... و برای حمام وتوالت یا شستن ظروف باید از حیاط پشتی آب میگرفتی و کارت رو انجام میدادی !!! توالت توی حیاط بود و باید آفتابه به دست رفت و آمد میکردی !!! برای حمام هم داستان داشتیم !!! شوی گرامی اجازه استفاده از حمام روستا رو نمیداد و دلیلش هم این بود که اگه حمله بهت دست بده من چجوری بیام تو ؟؟؟!!!! میخواستم با کله برم تو دماغش مردیکه دیکتاتور ... وادارم کرد به روش انسانهای اولیه حمام کنم !!! یه ظرف آب گرم میکردم و آب سرد قاطیش میکردم ... اشکم رو درآورد نامرد !!! هرچی آه و ناله کردم که من این نمیتونم با یه سطل آب حموم کنم تو گوشش نرفت که نرفت . حتی اجازه نداد موهامو کوتاه کنم !!! یه جوری نگاهم کرد که انگار داشتم آدم میکشتم ... و اما جالبترین خصوصیت روستا ، چگونگی دستیابی به اختراع عظیم جناب ادیسون بود !!! برق مورد نیاز از طریق سلولهای خورشیدی که روی بام خانه ها نصب شده بود ، تامین میشد !!! سه روزی میشد که توی روستا مستقر شده بودیم . در واقع نمیشد گفت روستا !!! شاید قبلا روستا بود ، حالا بیشتر شبیه یه اردوگاه نیمه متروک بود ... جمعیت کمی داشت و بارزترین خصوصیتش کمبود امکانات بود ... البته به جز قضیه برق !!! در این مورد به اروپا گفته بود زِکّی !!! چیزی که کاملا واضح بود آشنایی جناب آترون یا همون سامان خان ، شوی گرامی بنده با اهالی بود ... از اون قهوه چی تو راه گرفته [ که بهش میگفت داش سامان ] تا اهالی ، همه میشناختنش !!! تمام دروغهاش رو به خورد مردم بدبخت داده بود و اونها این زوج تازه وارد (خودمون ) رو بهتر از خودمون میشناختن !!! تو اون سه روز هم فقط یه بار ، اونم با کلی منت کشی منو برد دیدن سایت گه البته اونقدر غرو نُر کرد و دستورات رنگارنگ داد که رسما منو از به دنیا اومدنم پشیمون کرد . از همه عجیب تر و وحشتناک تر هم حرکت فوق اکشنی بود که رسما منو حجله کش کرد !!! وسایلم رو مرتب کرده بودم وداشتم یه سر و سامونی به اتاق میدادم که چشمم خورد به تابلوی اهدایی فربد ... خیلی دوستش داشتم . تصویر زنی بود که پوستش آفتاب سوخته بود و موهای مشکی فرش دورش ریخته بود ... شال قرمزی رو سرش بود که با اون جلوی صورتش رو گرفته بود و فقط چشمهای سبزش و قسمتی از بینیش مشخص بود داشتم تابلو رو روی دیوار تنظیم میکردم که صداش از پشت سرم اومد : ـــ اون تابلو رو از روی دیوار بردار ـــ چرا ؟ ـــ نمیخوام جلوی چشمم باشه !!! دستهامو زدم به کمرم و گفتم : ـــ نمیخوام بردارم ... دوستش دارم ... همونجا هم جاش خوبه از رو صندلی پریدم پایین و چند قدم از دیوار فاصله گرفتم تا ببینم تابلو کج نباشه ... با نگاه یخش بهم گفت : ـــ برش دار دستمو زدم زیر چونه و درحالی که فیگور تفکر گرفته بودم ، گفتم : ـــ نه ـــ خودت خواستی سه تا چاقو از رو کانتر برداشت و دوتا شو پشت سر هم پرتاب کرد به دیوار که درست دو طرف تابلو فرو اومد ... با جیغ گفتم : ـــ چیکار میکنی دیوونه ؟؟؟ چاقو رو انداخت رو هوا و دوباره گرفت دستش و با صدای خش دار و وحشتناکی گفت : ـــ 10 ثانیه وقت داری گم و گورش کنی چاقو رو جلوی چشمم تکون داد : ـــ وگرنه این یکی درست وسط چشمهاش فرود میاد بدون کوچکترین تعللی تابلو رو برداشتم و رفتم تو اتاق خواب و درو پشت سرم بستم ... تابلو رو انداختم زیر تخت تا به موقعش یه فکری براش بکنم ... دست و پام از ترس میلرزید ... قربونت برم خدا ... ببین منو با یه دیوونه فرستادن ناکجا آباد !!! مگه آدم قحطی بود ؟؟؟ اگه یه دفعه ای از این هم دیوونه تر بشه من چه غلطی کنم ؟ دستم به جایی بند نیست !!! یه فوت بکنه من رولت میشم !!! صدای در اومد و من بعد چند دقیقه به خودم جرات دادم از اتاق بیام بیرون ... به محض بیرون اومدن چشمم رفت سمت جای تابلو ... چاقوی سوم بین دوچاقوی قبلی روی دیوار فرود اومده بود ... پشتم تیر کشید ... هی مانای بدبخت !!! حواست باشه از این به بعد پاتو رو دم شیر نذاری !!!در روز چهارم بودیم و من روی میز طراحی مشغول ور رفتن با طرح های پیشنهادیم بودم و اون ضعیفه هم مشغول امور خانه داری ، که سرو کله ننه نقره پیداش شد و مارو برای شام دعوت کرد ! به نوعی میخواستن مارو پا گشا کنن ... به هر حال همسایه دیوار به دیوار بودیم !!! اونقدر خوشحال شدم که پریدم بغل ننه نقره و کاملا تعارفی گفتم : ـــ راضی به زحمت نبودیم ... انگار متوجه شد ... خنده شیرینی کرد : ـــ مهمان رحمته دخترم بعد رفتن ننه نقره یه جوری نگاهم کرد که احساس کردم باید توضیح بدم ... ـــ خوب خوبه دیگه ...

میریم دور هم میشینیم ... حرف میزنیم ... خوش میگذره ... تازه فکر کنم این بوی قیمه مال شام امشب باشه دستهام رو از ذوق به هم کوبیدم و با شوق گفتم : ـــ آآآآخ خ خ جووون ... قیـــــــــمه !!! مطمئن بودم داره تو دلش بهم میگه ندید بدید ... گرچه تو این چند رو تا حدی با قوانین دیکتاتوری همسر گرامی کنار اومده بودم ولی نمیتونستم از خیر یه غذای خونگی مامان پز بگذرم !! دیگه حالم از غذای کبابی یا آب پز به هم میخورد ... اگه خودم هم میخواستم آشپزی کنم باید تمام ظرفها رو می شستم ... اونم با وضعیتی که به خاطر آب داشتیم از خیرش گذشتم !!! آشپزیم خوب بود ولی به خاطر یه ماکارونی ناقابل حداقل سه ، چهارتا ماهیتابه و دیگ کثیف میکردم ... در حالیکه با ماژیک توی دستم بازی میکردم گفتم : ـــ باید بریم یه چیزی بگیریم ـــ چی ؟ ـــ نمیدونم !!! همینجوری نمیشه بریم ... دست خالی ؟؟؟ یه دسته گلی ، شیرینی ای ، چیزی ... سریع سرشو بالا آورد و تو چشمهام زل زد و خیلی جدی گفت : ـــ خانم مهندس ... میشه آدرس قنادی و گل فروشی مورد نظرتون رو بفرمایید تا اوامرتون اجرا بشه ؟؟؟ واااا !!!! این چرا یه دفعه ای اینقدر مودب شد ؟؟؟ حالا من آدرس از کجا گیر بیارم ؟؟؟ اصلا مگه وسط بیایون گل پیدا میشه ؟؟؟ ............ هاااا !!!!!!!! خاک بر سرت مانا !!! گند زدی ... برو بمیر ... آروم سرمو آوردم بالا ... با یه پوزخند نگاهم میکرد ... مغزم قفل کرده بود ... نمیدونستم چجوری باید گندم رو پاک میکردم ... فقط گفتم : ـــ من میرم آماده بشم بی هدف دور اتاق میچرخیدم ... اعصابم خورد بود ... هیچ رقمه نمیشد با اون تحفه کنار اومد ... شیطون میشدم اون خطرناک میشد ... وقتی هم دختر خوبی میشدم اونم مثل یه ربات برنامه ریزی شده کارهارو انجام میداد و فقط در مواقع لزوم حرف میزد ... وقتی تنهایی ، تنهایی !!! اما وقتی یکی باهات باشه و حرفی نباشه فضا خیلی غیرقابل تحمل میشه ... هرچی فکر میکردم چجوری میشه باهاش کنار اومد ، به نتیجه ای نمیرسیدم ... کلا اجازه نزدیک شدن نمیداد ... فقط در حضور دیگران از این رو به اون رو میشد ... آنچنان نقش بازی میکرد که به چشمهام شک میکردم !!! چیز زیادی ازش نمیخواستم ... فقط یه کم صمیمی باشه ... یه کوچولو !!! امشب باهاش حرف میزنم ... مگه خون بقیه از من رنگین تره ؟؟؟ بهش میگم با من هم مثل بقیه باشه ... هوم ؟؟؟ داشتم با موهام ور میرفتم که در زد ... داشتم از تعجب مزین به دوشاخ گوزنی سلطنتی میشدم !!! اولین باری بود که به قصد ورود در میزد ـــ بفرمایید اومد تو و یه نگاه بهم انداخت . ابروهاشو داد بالا و گفت : ـــ اینقدر معطل کردی ، فکر کردم الان یه عروسک خوشگل تحویل میگیرم !!! بفرما مانا خانوم ... زبونش هم که وا میشه نیش میزنه ... به خودم نگاه کردم ... یه شلوار قهوه ای گشاد با یه پلیور خردلی گشادتر که آستین هاش تا نوک انگشتم میرسید ... شیک نبود ولی گرم بود ... موهام به هم گره خورده بود و ساده با یه کش بسته بودم ... نرم کننده میطلبید ولی با یه چیکه آب چیکار میشه کرد ؟؟؟ ـــ من همینجوری هم خوشگلم !!! آنچنان اعتقادی رو خوشگلی خودم نداشتم ... بیشتر فکر میکردم زشت نیستم ... تعریفهای خانواده رو هم میذاشتم پای قضیه ماست و ماست بند !!! عین شیری که که دور طعمه ش میچرخه یه دور دورم چرخید : ـــ من به دیدنت عادت کردم ... بهتره جلوی میزبانمون آبروداری کنی ... یه خورده به خودت برس !!! ـــ مطمئنا همینجوری نمیام !!! گرچه .... یه حرکتی به گردنم دادم و با اعتماد به نفس فوق کاذب گفتم : ـــ همینجوری هم ازت سرترم !!! یه کم به خودم برسم باید گوشم رو برای شنیدن دلسوزی و همدردی مردم آماده کنم !!! پوزخندی زد و گفت : ـــ مثل بقیه همجنس هات مبتلا به آنارسیسم هستی !!! مطمئنا اگه حق انتخابی داشتم تو گزینه من نبودی !!! لعنت به این ماموریت مزخرف ... غول بچهِ روانیِ مسخره !!! به من میگه نارسیسیسم هستی !!! من کجا خودشیفته م ؟؟؟ در حالیکه با کلافگی انگشتهامو بین موهام میکشیدم تا گره شونو باز کنم داد زدم : ـــ آدم خود شیفته باشه بهتر از اینه که مالیخولیایی باشه و هِی توهم دشمن کمین کرده بزنه !!! اینو نخور ... اونجا نرو ... با اون حرف نزن ... مردم آزار ... سادیسمی ... روانی ... رفت بیرون ... داد زدم : ـــ در رفتی ؟؟؟ بلافاصله با یه شیشه تو دستش برگشت و منو با یه دست پرت کرد رو تخت ...خواستم بلند بشم که دوباره هلم داد و پشت سرم نشست ... موهامو با یه دستش گرفت و کشید به سمت خودش ... تقریبا پرت شدم تو بغلش ... ـــ آآآآیییییی ... چیکار میکنی ؟؟؟ ولم کن ... آآآآآآ خ خ خ .... روانی ... موهام رو بیشتر کشید سمت خودش و چونه ش رو گذاشت روی شونه م ... لبهاش تقریبا چسبیده بود به گوشم ... با صدای آروم و خش دار گفت : ـــ چی گفتی ؟ از برخورد نفسش با گوشم مور مورم شد ... دوباره گفت : ـــ جوابتو نشنیدم کوچولو ... نمیدونم چرا !!! ولی عین طوطی جمله همیشگی کامران رو تکرار کردم : ـــ گوساله ... به بچه آدم یه بار میگن !!! بعدش تازه فهمیدم چه زری زدم !!! دستم رو گرفتم جلوی دهنم اما دیگه دیر شده بود ... موهام رو بیشتر کشید اونقدر که دوطرف سرم به زوق زوق افتاده بود ... دوباره با اون صدای ترسناکش تو گوشم گفت : ـــ اونوقت با این سنت هنوز یاد نگرفتی وضعیت رو برای یه گوساله قرمز نکنی ، بچه ی آدم ؟؟؟؟ نمیترسی یه دفعه ای این عوضی سادیسمی کار دستت بده ؟؟؟ ها ؟؟؟ حالتش وحشتناک شده بود ... کم کم داشتم میترسیدم ... دستم رو بردم پشت سرم تا اول موهام رو آزاد کنم ... اما اون با دست آزادش دستهامو به کمرم زد و عین مار بوآ دستش رو دور کمرم پیچوند ... عملا هیچ حرکتی نمیتونستم بکنم ... پاهام آزاد بود که اونم به کارم نمیومد ... از شدت درد داشت گریم میگرفت ... با درموندگی گفتم : ـــ ولم کن ... سرم داره میترکه ... آشغال تو مثلا محافظمی ... سرم خدااااااا ـــ آره ... محافظتم ... ولی بفهم که فقط محافظتم نه خدمتکار ... نه راننده ... نه آشپز ... نه بیشتر ... فقط محافظ !!! مگه من چی میخواستم ؟؟؟ دو کلمه حرف ... نه بیشتر !!! حتی بهم سلام هم نمیکرد ... بیشتر غرغر ها و ایراد گیری هام به خاطر به حرف اومدنش بود ... دارم میمیرم تو این تنهایی ... دلم برای مامان و بابا تنگ شده ... من فقط یه همزبون میخواستم ... نه خدمتکار ... نه راننده ... نه آشپز ... نه حتی محافظ ... یه همزبون ... یه دوست ... فقط همین ... قطرات اشک پشت سر هم و بی وقفه میریختن بیرون ... احساس کردم که دیگه نمی تونم نفس بکشم ... ـــ نـَـ ... فـَ ... س ... نِــ ... می دستهام شل شد و افتادند روی پاهام ... حتی دیگه قدرت نگه داشتن گردنم رو نداشتم ... سرم بی اختیار خم شد به طرف عقب و افتاد رو شونش ... موهام رو ول کرد و منو روی دستش تکیه داد ... به صورتم ضربه میزد و صدام میکرد اما نمیتونستم جوابش رو بدم ... احساس خفگی میکردم ... به جز قلبم تنها عضو دیگه بدنم که کار میکرد چشمه اشکم بود که تصمیم به توقف نداشت ... رو دستهاش بلندم کرد و سریع رفت به سمت مهتابی و گذاشتم روی زمین ... با حس هوای آزاد روی پوستم حس بهتری پیدا کردم ... گرچه همچنان نفسم بالا نمیومد و مشکل داشتم ... از جیب شلوارش یه اسپری درآورد و چندبار تکون داد و میخواست بذاره تو دهنم ... اندک رمقی که تو بدنم بود رو جمع کردم و سرم رو به طرف مخالف حرکت دادم ... چونم رو با دست دیگرش گرفت و با خشونت برگردوند به سمت خودش ... ـــ دختره احمق ... داری با من لج میکنی یا خودت ؟؟؟ جوابی نداشتم بهش بدم فقط قطره اشک داغی که روی گونه سردم جاری بود ... انگشت شست و اشاره شو گذاشت بین دندونهام و دهانم رو باز کرد و دوبار اسپری کرد ... کم کم داشتم به وضع عادی برمیگشتم ... این شوک تنفسی مسخره از وقتی یادم هست بامن بود ... بعضی اوقات کاملا ناگهانی و گاهی به آرومی باعث وقفه تنفسی میشد ... انگار اصلا چیزی به نام شش نداشتم !!! مکش هوا رو نمیتونستم انجام بدم ... کنارم نشسته بود اما از نگاه کردن خودداری میکرد ... ـــ خوبی ؟؟؟ پلک هام رو به معنی بله روی هم گذاشتم که باعث شد چشمهام از اشک خالی بشه ... دستش رو به سمتم دراز کرد ... خودم رو کشیدم عقب گرچه فکر کنم یک سانت هم نتونستم خودمو تکون بدم !!! ـــ باید ببرمت داخل ... غروبه ... سرما میخوری ... بازم مهربون شده بود ... چشم هاش مثل بچه ها بود ، صاف و ساده ... برام سخت بود ... این تغییرات ناگهانی عصبیم میکرد دوباره دستش رو جلو آورد و منم دوباره عقب کشیدم ... دستش رو کلافه بین موهاش کشید و رفت داخل ... چشمهام رو به طاق بالای سرم دوخته بودم ... تازه حس به انگشتهام برگشته بود ... از حرص به کف چنگ انداختم ... ناخن هام درد گرفته بود ولی دردش بیشتر از قلبم نبود ... صدای پاشو شنیدم ... دستش رو گذاشت زیر شونه م و کمکم کرد بشین ... خودش هم پشت سرم نشست و پتویی رو روی شونه م انداخت ... موهام رو از زیر پتو بیرون کشید ... هنوز هم دردناک بود ... بوی تندی توی بینیم پیچید ... کمی که دقت کردم تونستم تشخیص بدم ... روغن زیتون بود !!! دستهاشو بین موهام میکشید و سرم رو ماساژ میداد !!! ... اون شیشه روغن زیتون بود !!! از اول هم اومده بود که کمکم کنه ... اونوقت من عین وحشی ها رم کردم !!!پس چرا تهدید میکرد ؟؟؟ میخواست زهر چشم بگیره ازم یعنی ؟؟ به خودم جرات دادم و ازش پرسیدم : ـــ چرا از من بدت میاد ؟ ـــ ازت بدم نمیاد نفسش رو با صدایی شبیه آه بیرون داد و گفت : ـــ فقط برام مهم نیستی !!! نمیدونم حرص بود یا بغض یا چیز دیگه !!! هر چی بود تو گلوم گیر کرده بود ... پرسیدم : ـــ دیگران چیکار میکنن که برات مهم هستن ؟ ـــ برام مهم نیستن !!! ـــ پس چرا با اونها مهربونی اما من ........ تو با من خوب نیستی ... پتو رو بیشتر دور خودم پیچوندم ... گفت : ـــ من با کسی صنمی ندارم برگشتم به سمتش و گفتم : ـــ اما تو با اونها میگی ... میخندی ... مهربونی ... اما حتی با من حرف نمیزنی ... دستش رو گذاشت رو شونه هام و دوباره منو برگردوند به جلو و درحالیکه سعی داشت گره موهام رو باز کنه گفت : ـــ همه چیز فقط در جهت انجام ماموریته نه بیشتر ... سرم رو گذاشتم رو زانوم : ـــ پس چه اصراریه ادای یه مرد خوشبخت رو دربیاری ... اگه با بقیه هم همینجوری باشی حداقل تحملش آسونتره !!! ـــ دستور کامرانه ... هیچ کس نباید بهت نزدیک باشه ... میخوای یه غول بشم جلوی مردم تا شاهزاده اسب سوار بیاد نجاتت بده ؟؟؟ بینیم رو بالا کشیدم : ـــ بدم نمیاد یه ملاقاتی با شاهزاده اسب سوار معروف داشته باشم ولی بعید میدونم بتونه این غولی که کامران تربیت کرده رو شکست بده !!! ـــ پس میدونی با کی طرف هستی و اینقدر جفتک میندازی ؟؟؟ حرف زدن حتی به اندازه همین چند کلمه حالم رو بهتر کرده بود ... دوباره برگشتم سمتش و گفتم : ـــ با من هم مثل بقیه باش !!! ابروشو داد بالا : ـــ نقش بازی کنم ؟؟؟ دوست داری دروغ بشنوی ؟ ـــ آره ... دوست دارم !!!!! از خفه خون گرفتن بهتره !!! تو حتی نمیذاری من با دیگران رفت و امد داشته باشم !!! بابا این آدم ها چه خطری میتونن داشته باشن ؟؟ ـــ نمیشه !!! اگه جایی باشی و من نباشم ... شوک بهت دست بده ... چی میشه ؟؟؟ ـــ این آدمها اونقدر دیوونه نیستن که بخوان موهام رو بکنن و تهدیدم کنن !!! ـــ شجاعتر از این به نظر میومدی که با چهارتا کلمه غش کنی !!! پسره ی پررو ... دیوونگی خودشو نمیبینه بند کرده به غشی بودن من ... با دلخوری گفتم : ـــ غشی نیستم !!! نمیدونم چرا اینجوری میشه !!! از تو هم نمیترسم فقط دلم گرفته بود !!! به خاطر دلتنگی نفست گرفت ؟ سرمو انداختم پایین و گفتم : ـــ اوهوم ... دلم گرفته ... تو که حرف نمیزنی ... تلفن نداریم ... اینتر نت نیست ... حتی تلویزیون هم نیست ... کاش حداقل چهار تا فیلم میریختم تو لپ تاپم ... دارم دیوونه میشم !!! چجوری بعضی ها سی سال تو اسارت بودن ؟؟؟ یخورده تو چشمش نگاه کردم و ملتمسانه گفتم : ـــ بذار حداقل برم بیرون ... فقط پیش همسایه ها ... با غریبه ها حرف نمیزنم ... قول میدم ... اصلا اینجا غریبه وجود نداره ... محکم گفت : ـــ نه با درموندگی گفتم : ـــ چرا آخه ؟؟؟ ـــ قبلا هم بهت گفتم ... باید صدای نفس کشیدنتو بشنوم ... دستهام رو روی سینه قلاب کردم و گفتم : ـــ پس اخلاقتو درست کن وگرنه جنازه م میرسه دست کامران !!! چند ثانیه تو چشمهام زل زد و گفت : ـــ میتونی قول بدی که همیشه منو محافظت ببینی و سرپیچی نکنی ؟؟؟ یه اخم غلیـــــــظ کردم و گفتم : ـــ فکر کردی با کی طرفی ؟؟؟ رو دست بابام مونده بودم انداختنم به تو ؟؟؟ هه ... منو محافظ ببین !!! همون محافظ بودن هم از سرت زیاده !!! دقیقا پررو شده بودم ... دو دقیقه بهم رو داده بود منم اوج گرفتم !!! انتظار داشتم عصبانی بشه ... یعنی بدم نمیومد عصبانی بشه !!! واقعا بهم برخورده بود ... اولش که گفت تو انتخاب من نیستی ... حالا هم که میگه منو محافظ ببین !!! جوجه فوکولی ... خندید !!!!!! چقدر چشمهاش اینجوری خوشگل میشدن !!! دستش رو از کنار پیشونیم برد لای موهام و بهم ریختشون : ـــ هنوز خیلی بچه ای !!! به زبون خودت باهات حرف میزنم !!! قول میدی این مدت شترمرغ بازی درنیاری ؟؟؟ ایییییی کامران ... کامران ... کامران !!! یعنی تو باید آبروی منو حراج میکردی جلوی این ؟؟؟ ـــ چی شد ؟؟؟ قول میدی ؟؟؟ بدون من جایی نری ... برای هرکاری باید قبلا منو مطلع کنی ... زیاد با غریبه ها گرم نگیری ... و بقیه موارد ... قول میدی ؟ ـــ اوهوم ... چاره دیگه ای هم دارم ؟؟؟ دستش رو گذاشت روی شونه م و گفت : ـــ رو قولت حساب میکنم ... صاف تو صورتش نگاه کردم و گفتم : ـــ یعنی دیگه الان با من خوبی ؟؟؟ خندید : ـــ تا زمانی که قولت رو نگه داری با ذوق دست زدم : ـــ آآآآخ جووون ... حالا از خودت بگو ... اسمت چیه ؟؟؟ ازدواج کردی ؟؟؟ دوباره منو برگردوند و با موهام مشغول شد ... ـــ نگفتی !!! ـــ اسمم سامانه ... ازدواج کردم ... یک سال و نیم پیش !!! ـــ همون مزخرفاتی که تحویل بقیه دادی رو به من میگی ؟؟؟ ـــ قرارمون همین بود دیگه ، مثل بقیه !!! ساکت شدم ... ادامه داد : ـــ در ضمن ، اگه موهاتو ببافی مثل سیم ظرفشویی نمیشه !!! جوابش رو ندادم ... اسپری اثر کرده بود و طبق معمول من خواب آلو شده بودم ... تا همینجا هم غنیمته !!! درستت میکنم ... من اگه ازت اعتراف نگرفتم !!!وقتی از خواب بیدار شدم روی تختم بودم ... بدنم کوفته بود طبق معمول همیشه !!! گاهی اوقات این شوک تنفسی باعث استیصال میشد که منو تا مرز جنون میبرد ... یه کم تو همون وضعیت دست و پام رو تکون دادم تا از وضعیت سستی در بیام ... در اتاق خواب نبمه باز بود و هاله ای از نور هال روی دیوار افتاده بود ... صدای نماز خوندنش میومد ... یعنی چند وقته خوابیدم ؟؟؟ نزدیکای غروب بود ... اگه اذان گفته باشن یعنی حدودای یه ساعته خوابم ؟؟؟ همش پنج دقیقه هم نشد !!! به خودم نگاه کردم ... مثل دسته گل شدم !!! موهام رو بافته بود و با همون لباس ها گذاشته بودتم رو تخت !!! میدونستم که چقدر بدش میاد با لباس کثیف بری تو تخت اما طفلک بهم دست نزده بود !!! خداییش مَرده !!! من اگه خدایی نکرده جنس مذکر بودم و یه همچین شرایطی داشتم تا حالا یه کاری دست خودم و یه بنده خدا داده بودم !! شایدم چندتا بنده خدا !!!!!!!!!!!!! باید خودم رو درست میکردم ... این عادت گربه خواب بودنم دیگه داشت زیادی ابراز وجود میکرد !!! هرجایی گیر میاوردم میخوابیدم ... شوی طفلکیمان هم هربار مارا بغل میکرد میبرد تو رختخواب !!! این همه بغلم کرد ... یه بارشو هم در هوشیاری کامل نبودم ببینم آغوشش چجوریاست ؟؟؟!!! باید خوب باشه هاااا ... یه نقشه اساسی میطلبه !!! تو آدم نمیشی مانا !!! مگه چیه خوب ؟؟؟ یه کوچولو !!! محض کنجکاوی !!! تو چت شده مانا ؟؟ قول خودتو یادت رفته ؟ به خودت چی قول داده بودی ؟؟؟ به بابات چی گفتی ؟؟؟ قرار نبود دختر خوب بابا باشی ؟؟؟ هستم دیگه وگرنه این گونی هارو نمی پوشیدم !!! آرایش میکردم ... عشوه میریختم !!! مگه چیه خوب ؟؟؟

این همه بغلم کرد ، اتفاقی نیفتاد ... میخوام ایندفعه هوشیار باشم ... مگه بهش قول ندادی فقط محافظت باشه ؟؟؟ چرا ... قول دادم !!! منم که ازش وظایف زناشویی نخواستم !!!!!!!!!!!! اگه کامران بفهمه با یکی از افرادش ریختی رو هم چی ؟؟؟ این چه طرز حرف زدنه ؟؟؟ وجدان هم اینقدر بی تربیت میشه ؟؟؟ ریختی رو هم یعنی چی ؟؟؟ اصلا شویمان است !!! قراردادیه !!! صرفا در جهت ماموریت !!! باشه بابا ... خفه م کردی نخواستم ... برو گمشو ... ـــ من خفه ت کردم ؟؟؟ برق از سرم پرید !!! این کی اومده بود ؟؟؟ به زور گفتم : ـــ تـ ... تو ... تو اینجا چیکار میکنی ؟؟؟ ـــ اومده بودم بیدارت کنم ... ظاهرا خودت زودتر دست به کار شدی ! یعنی من باز با صدای بلند فکر کردم ؟؟ امکان نداره !!! صاف تو چشمهاش نگاه کردم تا ببینم چیزی معلوم میشه یا نه !!! اون هم تکیه داد به درگاه و دستهاش رو روی سینه قلاب کرد و یه پاش رو انداخت رو اون یکی و میخ شد تو چشمهام ... آب دهنم رو به طرز فجیعی صدادار قورت دادم ... منتظر هرگونه عکس العمل و در ادامه اون نامرئی شدن خودم بودم اما دریغ از یه پلک زدن !!! عین ماست نگاهم میکرد ... بالاخره به حرف اومد : ـــ تا فردا صبحم اینجا وایستی چیزی دستگیرت نمیشه !!!! جرات نداشتم بپرسم چی ؟؟؟ حتی نمیخواستم تصور کنم یه چیزی بهم بپرونه !!! گفت : ـــ نماز بخون زودتر بریم ... خیلی آروم از تخت پایین اومدم و از کنارش گذشتم ... مثل عبور از پل صراط میمونه !!! با چشمهاش آدمو سوراخ سرواخ میکنه ... دیگه رسیده بودم به در هال که به راهرو باز میشد ... گفت : ـــ راستی !!! همون یک کلمه رو طوری ادا کرد که از نوک پا تا فرق سرم لرزید !!! برگشتم سمتش ... خیلی آروم و با طمانینه دستهاشو گذاشت تو جیبش و به سمتم اومد ... نفسم حبس شده بود ... نا خودآگاه چسبیدم به در ... صورتش در بیست سانتی من بود ... سرش رو کمی کج کرد و بازم بهم نزدیک شد ... تو اون بحبوحه وجدانم به غلیان افتاده بود و سرم رو تا جایی که میشد عقب میبردم اما دیگه فضایی نبود !!! از چوب که نمیتونستم عبور کنم !!! یا خدااااا .... نکنه واقعا همه شو بلند بلند فکر کردم !!! یعنی اون قسمت وظایف زناشویی رو هم شنیده ؟؟؟ خدایا الان نخواد اعمال قانون کنه !!! گواهینامه ... سوئیچ ... پارکینگ ؟؟؟!!!!!!! صورتش به نیم سانتی من رسیده بود !!! پنج میلیمتر تا خلق صحنه رمانتیک !!!! .... گفت :یا خدااااا .... نکنه واقعا همه شو بلند بلند فکر کردم !!! یعنی اون قسمت وظایف زناشویی رو هم شنیده ؟؟؟ خدایا الان نخواد اعمال قانون کنه !!! گواهینامه ... سوئیچ ... پارکینگ ؟؟؟!!!!!!! صورتش به نیم سانتی من رسیده بود !!! پنج میلیمتر تا خلق صحنه رمانتیک !!!! .... گفت : ـــ میدونستییییی .... یه خورده سرشو عقب برد و بیشتر کج کرد و ادامه داد : ـــ میدونستی وقتی گریه میکنی چشمهات سورمه ای میشن ؟؟؟ اولش که کلا نفهمیدم چی شد !!! چند بار پلک زدم ، وقتی اون لبخند شیطنت آمیز رو روی لبش دیدم شستم خبردار شد !!! اما نمیدونم چرا دست و پام شل شد !!! بی جنبه بودم دیگه ... هیچ وقت تو همچین موقعیتی نبودم ... روی در سر خوردم و رو زمین نشستم ... ای تو اون روحت !!! اصلا چشم من آبی آسمانی تیره پرتقالی !!! به تو چه ؟؟؟ معلوم بود نگران شده ... کنارم رو پاهاش نشست و آروم به صورتم ضربه میزد : ـــ مانا .... مانا ... چی شدی دختر ؟؟؟ لا اله الا الله .... آخه تو چرا اینقدر ترسویی ؟؟؟ من ترسوام ؟؟؟ نشونت میدم ... صورتم رو با دستهاش گرفته بود و تکون میداد که در یک حرکت ناگهانی پریدم سمتش !!! ـــ پــِـخخخخخ !!! تعادلش بهم خورد و نشست رو زمین ... از اونجایی که نمیخواستم به فکر انتقام بیفته اون لبخند شیطانیمو به زور قورت دادم و فوری جیم شدم حیاط پشتی تا وضو بگیرم ... حین نماز متوجه یه سروصداهایی شدم ... داشتم جانمازم زو جمع میکردم که دیدم آقا از حمام بیرون اومد و طبق معمول همیشه حوله رو پیچیده بود دور کمرش ... معلومه دیگه ... خودش که دوسانت بیشتر مو نداره ... با آب سرد هم حموم میکنه ... اونوقت انتظار دارم حال منو درک کنه !!! ـــ پنج دقیقه بیرون باش چپ چپ نگاش کردم : ـــ ازت کم میشه اگه یه لطفا ، خواهش میکنم ، عزیزم ، جونمی ... چیزی بذاری تنگش ؟؟؟ به حالت نمایش دستش رو به پیشونیش زد : ـــ آخ دیدی ؟؟ یادم رفت !!! درست مثل بقیه !!! آروم اومد سمتم ... سرش رو خشک نکرده بود ... آب از سرو صورتش میچکید ... یه لبخند مرموزی رو لبش بود ... دائم با خودم میگفتم مانا میخواد اذیتت کنه ... خونسرد باش ... فقط عادی باش ... همین !!! اما مگه میشد عادی بود ؟؟ نگاهم درست روبروی سینه و شونه های عضلانیش بود ... دست راستش رو گذاشت رو صورتم و کمی سرمو بالا آورد و خودش هم کمی نزدیک نزدیک شد ... با لحن اغواگرانه ای گفت : ـــ خانوم خوشگلم ... میشه پنج دقیقه تو هال منتظرم بمونی ؟؟؟ با اخم نگاهش میکردم ... نمیدونم به خاطر چی بود !!! تیپ و قیافه و صدای خاصش که میتونست هر زنی رو خلع سلاح کنه یا ضعف احساسی من ؟؟؟حس کردم تبدیل به یه بازیچه شدم ... مثل گلوله کاموایی تو دست یه بچه گربه !!! به هر سمتی که دلش میخواد قِلَم میده !! وقتی دید جوابشو نمیدم با شیطنت گفت : ـــ همش تقصیر توئه !!! حواسمو پرت میکنی ... از یه خانوم محترم که همینجور خشک و خالی خواهش نمیکنن !!! بازم بِر و بِر نگاش کردم ... صداشو پایین آورد و تو گوشم گفت : ـــ ناز و نوازشی ... شایدم یه بوسه !!! هوم ؟؟؟ از تماس نفسهاش با صورتم یه جوری شدم ... دیگه نمیتونستم به بدنش نگاه کنم ... دستمو محکم زدم رو دستش و فقط تونستم بگم : عوضی !!!! *** رو کاناپه نشستم و پاهامو تو بغل گرفتم ... دستم رو گذاشتم رو قلبم ... چرا این همه تند میزنی ؟؟؟ مگه اولین بارته یه مرد میبینی ؟؟ اولین بارم نیست ولی این عوضی داره رو اعصابم راه میره ... تو قوی هستی مانا ... تا الان کوتاه نیومدی ... بقیشو هم عالی تموم میکنی ... جدا ؟؟؟ اگه این عوضی بخواد همینجور لخت جلو من بگرده و عشوه خرکی بیاد قول نمیدم جلوی خودمو بگیرم !!!!!!!!! چه خبره ؟؟ آروم باش ... وجدان عزیزم جانم ؟ لطفا خفه !!!! اگه یه بار دیگه ... فقط یه بار دیگه بخواد اذیتم کنه و با احساساتم بازی کنه شدیدا مقابله به مثل میکنم ... یه کاری میکنم مثل سگ پشیمون بشه !!! فکر بعدشم کردی ؟؟ اون یه مَرده و لازم به یادآوری نیست که سه برابر توئه !!! اگه بلایی سرت بیاره ؟؟؟ مثل روز برام روشنه که کاری نمیکنه !!! فقط داره اذیتم میکنه و لذت میبره !!! چرا من اذیتش نکنم ؟؟ خطرنـ .. خفه !!! هیچ خطری نداره !!! طرف اونقدر حرفه ای هست که منو باهاش فرستادن وسط بیابون ... اون بازی رو شروع کرد اما این منم که تمومش میکنم !!! اونم به نفع خودم !!! همین موقع بود که دراتاق باز شد و آقا تشریف فرما شدن ... اُوووووووه ... ببین چه کرده !!! شلوار جین سورمه ای با پیراهن مردونه سفید که جذب بدنش بود و کاملا بدن عضلانیش رو نشون میداد ... آستینش رو تا آرنج تا زده بود ... موهاش رو هم نیمه خیس به سمت بالاشونه کرده بود ... اگه بخوام صادقانه قضاوت کرده باشم باید بگم تیکه ای شده بود واسه خودش !!! معطل چی هستی مانا ؟؟؟ پاشو خودتو نشون بده !!! بسه هرچی مثل بدبختها گشتی !!! سریع رفتم سراغ لباس هام ... بعد یه ربع گشتن و سبک سنگین کردن یه بافت بادمجونی با شلوار جین یخی پوشیدم ... بعدشم رفتم سراغ خریدهای آرایشیم که اصلا در پاکتشو باز نکرده بودم ... ای خاک تو سرت مانا !!! سِرُم مو داشتی اینجا ... اصلا یادم نبود !!! ولی روغن زیتون هم خوبه !!! دستی به موهای بافته ام کشیدم ... ناخودآگاه لبخندی روی لبهام اومد ... نـــــه !!! اونقدرها هم بدجنس نیستی !!! من درستت میکنم !!! بعد مدتها یه ریمل اساسی زدم ... یکی از رژ مایع های انتخابی شوی گرامی رو زدم ... واوو ... عجب چیزیه !!! رنگ صورتیش همرنگ لب بود اما فکر کنم خاصیت سه بعدی داشت ... لبهامو برجسته نشون میداد ... یه رژ گونه صورتی هم زدم ... خوب واسه امشب بسه ... داشتم میرفتم به طرف در ... یاد عطرش افتادم که آدمو تو هوا معلق میکرد ... سریع از تو کیفم عطر اِفوریا مو درآوردم و کلی خودمو عطرمالی کردم ... اِفوریا رو خیلی دوست داشتم ... یه عطر ملایم که منو یاد نسیم بهاری مینداخت ... شال مشکیم رو سرم اندختم و پالتومو برداشتم ... اومدم تو هال ... رو کاناپه نشسته بود ... دستشو از روی صورتش برداشت و بهم نگاه کرد ... تنها عکس العملش بالادادن یکی از ابروهاش و یه چیز محوی شبیه پوزخند بود !!! میخواستم با کله برم تو صورتش !!! بلند شد و با یه بسته تو دستش به سمتم اومد ... ـــ بفرمایید ... سفارشتون بانو !!! هاااا ؟؟؟ این به من گفت بانو ؟؟؟؟ یه بسته شکلات هدیه که تو ظرف فلزی مستطیلی بود و یه روبان قرمز دورش پیچیده بود ... با تعجب بهش نگاه کردم ... گفت : ـــ احتمالشو میدادم دعوتمون کنن !!! نزدیک در حیاط بودیم که ایستاد ... احساس کردم این پا اون پا میکنه ... دستهاشو پشت کمرش برده بود و پاها به عرض شونه باز بود و در یک کلام به حالت آزادباش نظامی ایستاده بود و به آسمون نگاه می کرد ... کم قدش بلند بود ، به آسمون هم نگاه میکنه !!! مجبور شدم سرمو تا جایی که میشد بلند کنم ... منتظر بودم که حرفش رو بزنه ... انگار از گفتنش منصرف شد ... نفسش رو بیرون داد و گفت : ـــ بریم ... ****** خونه ننه نقره هم مثل بقیه بافت روستا قدیمی بود .. تقریبا با همون پلان خونه خودمون ... فضاش به خاطر فرش بودن کفش و پشتی های قرمز سنتی تر به نظر میرسید برعکس خونه ما که با کفش رفت و آمد میکردیم و روی صندلی و کاناپه مینشستیم ... دلم برای روی زمین نشستن تنگ شده بود !!! اگه زشت نبود دلم میخواست چند دور رو زمین غلت بزنم !!!! همه چیز عالی بود ... خونه نقلی و تر و تمیز ... قیمه خوشمزه ... میزبان مهربون و جالبتر از همه مادر میزبانموم بود که شیرین صد رو رد کرده بود و منتظر دویست بود !!! ننه گلبهار مادر ننه نقره و ننه طلا و پیرترین شخصی که توی عمرم دیده بودم ... عینک ذره بینی به چشم داشت و به خاطر سنگینی گوشهاش بعضی وقتها کلمات رو اشتباه میشنید و کلی باعث خنده میشد !!! که البته هربار با یه سقلمه تو پهلوم خندمو میخوردم !!! من نمیدونم این که انقدر معتقد به احترام بزرگتر هست چطور دلش میاد منه به این کوچولویی رو کتک بزنه ؟؟!!! هیچ وقت فکر نمیکردم تو یه مهمونی با سه تا پیرزن و یه پسر غد بداخلاق اینقدر خوش بگذره !!! علاوه بر اون قیمه که بهترین قیمه عمرم بود یه خبر و یه غنیمت شب رویایی منو کامل کرد !!! سر شام بودیم که ننه نقره خبر عروسی نوه دختریش رو که قرار بود تو روستا تشکیل بشه بهمون داد ... اونقدر بالا و پایین پریدم و ذوق کردم که طفلک اگه هم نمیخواست مجبور شد مارو دعوت کنه !!! چشم غره های شوی گرامیمون هم هیچ تاثیری در کاهش ابراز احساسات من نداشت !!! موقع برگشت چشمم به یه بشکه آبی رنگ که گوشه حیاط بود افتاد ... سریع دوئیدم طرفش و بررسیش کردم ـــ ننه نقره جووون ـــ بله دخترم ... ـــ این بشکه هه مال شماست ؟ ـــ بله ... چطور مگه ؟ ـــ اینو احتیاج دارین ؟؟؟ آخه به نظر بی مصرف افتاده اینجا ... با اون لهجه خوشگلش گفت : ـــ نه ... قبلا توش آب ذخیره میکردیم برای مطبخ ... از وقتی پسرم منبع گذاشته دیگه افتاده این گوشه ... با حالت التماس گفتم : ـــ میشه اینو به من بفروشین ؟ ـــ قابل دار نیست ... ولی به چه دردت میخوره ؟ لبخند گل و گشادی زدم و گفتم : ـــ میخوام آب ذخیره کنم !!! **** بشکه رو مثل شی ئی با ارزش گذاشتم تو راهرو و دستی روش کشیدم و گفتم فردا درستت میکنم ... شوی گرامی هم داشت از فوضولی می مرد ولی حرفی نزد !!! سریع آرایش ناچیزم رو پاک کردم و مسواک زدم و پریدم تو تخت ... دستم رو زیر سرم گذاشتم و به سقف خیره شدم ... ننه نقره میگفت ریحانه ( نوه ش ) طراحی لباس خونده و میخوان عروسی رو تو روستا بگیرن ... هم به خاطر بزرگهای فامیل که ساکن روستا بودن و رفت و آمد براشون سخت بود و هم اینکه ریحانه دوست داشت مراسمش به روش کاملا سنتی برگزار بشه ... قرار بود جشن توی باغ انار پدربزرگ داماد باشه !!! تنها چیزی که فکرشو نمیکردم این بود که وسط کویر باغ انار پیدا بشه ... اما روستا توی کوهپایه قرار داشت بر خلاف کاروانسرا که روی زمین کاملا مسطح بنا شده بود و با روستا یه بیست دقیقه ای فاصله داشت ... در واقع یه رشته کوه نه چندان مرتفع به صورت نیم دایره روستا رو دربرگرفته بود و باعث تعدیل نسبی هوا شده بود ... بی اختیار لبخندی روی صورتم جا گرفت ... ندیده و نشناخته عاشق ریحانه شده بودم ... احساس خوبی نسبت بهش داشتم ... احساس میکردم این دختر میتونه دوست خوبی برام باشه ... و جشن عروسیش هم شاید بتونه منو از این روزمرگی و کسالت وحشتناکی که توش گیر کردم نجات بده ... نمیدونستم که سونامی هیجان در راهه !!! حوادثی که یک در میلیارد هم احتمال نمیدادم برام اتفاق بیفته !!!

صبح شنگول و منگول از خواب بیدار شدم و بعد از صبحانه بشکه عزیزم رو برداشتم و رفتم حیاط پشتی ...

آستین و پاچه هامو بالا زدم و با اسکاچ و مایع ظرفشویی افتادم به جون بشکه و تمیــــــــز شستمش ...

بعدشم بردمش تو حموم و یخورده از آب سرد پُرش کردم ...

تصمیم داشتم تو این بیکاری و علافی احمقانه حداقل یه کار مثبت انجام بدم ... دوباره شروع کردن ایروبیک میتونست گزینه خوبی باشه !!!

هم موزیکال بود شنگول میشدم و هم یه ورزشی میشد واسم ...

دوتا سطل آب آوردم و خالی کردم تو دیگ رو اجاق اتاق خواب ... اما روشنش نکردم چون اگه ورزش میکردم زیادی گرمم میشد ...

قدم بعدی تابلوی ورود ممنوع بود ... سریع رفتم از توی وسایلم یه کاغذ A3 برداشتم و یه جوجه خروس با یه فوکول قرمز گُنده کشیدم و دورش هم یه دایره قرمز با یه خط افقی ( علامت ورود ممنوع ) ... و زیرش نوشتم هرگونه مزاحمت عواقب وخیمی دارد و هیچ گونه مسئولیتی متوجه نویسنده نمیباشد !!!

کاغذ رو جلوی روم گرفتم و یه دور نگاش کردم ... به نظر هنوز یه چیزی کم داشت ....

ماژیک مشکیم رو برداشتم و انتهای نوشته ام یه علامت مرگ یا همون پرچم دزدان دریایی کشیدم ....

یه دور دیگه نگاش کردم ...

این خوبه ... حالا شد !!!

شوی گرامی روی کاناپه نشسته بود و کتاب میخوند ... ارواح عمه ش هم اصلا واسش مهم نبود این همه ورجه وورجه من واسه چیه !!!!

کاغذ رو چسبوندم به در و لباسم رو عوض کردم ... کتونیم رو پوشیدم ... لپ تاپ نازنینم رو روشن کردم ...آهنگ ایروبیکم رو پِلِی کردم و دِ برو که رفتیم ...

اصلا نفهمیدم 45 دقیقه چجوری تموم شد !!! چسسسسبید !!!

به نفس نفس افتاده بودم ... عرق شر شر از سر و صورتم میریخت ... باید بدنم رو سرد میکردم ... به جای یه آهنگ آروم با حرکات ملایم تصمیم گرفتم یخورده برقصم و کم کم تمومش کنم ...

فولدر رو عوض کردم و شروع کردم به رقصیدن و همخونی با آهنگ ... این آهنگ رو خیلی دوست داشتم ... ریتمش باحال بود ...

باور کن واسه توئه که بیتابم من

باور کن واسه چشمهاته بیخوابم من

باور کن که به داشتنت میبالم من

باور کن

باور کــــــــــــن

جونمی

عمرمی

قلبمی

نفسی

بمون و تنهام نذار تو این بی کسی

میدونم میدونی عاشق چشمهاتم

باور کن بدجوری غرق نگاتم

از عشقت دیوونم

قدرتو میدونم

پیش تو میمونم

حستو میخونم

از اینکه پیشمی از خدا ممنونم

باور کن عشق من با تو میمونم ...

باور کن طپش تند تند قلبمو

باور کن سردی دستهای خسته مو

باور کن تا آخرش من پات هستمو ..... باور کن .... باور کن

جونمی

عمرمی

قلبمی

نفسی

بمون و تنهام نذار تو این بی کسی

میدونم میدونی عاشق چشمهاتم

باور کن بدجوری غرق نگاتم

از عشقت دیوونم

قدرتو میدونم

پیش تو میمونم

حستو میخونم

از اینکه پیشمی از خدا ممنونم

باور کن عشق من با تو میمونم ...

به جای اینکه آروم بگیرم بیشتر اوج گرفتم و جو گیر شدم !!! رفتم چندتا آهنگ رو زدم جلو ... رو پنجمی ایستادم ... این یکی هم شاد بود ...

چقدر خوبه تو چشای تو هستو

چقدر ساده میشه دلتو بستو

چقدر خوشبختی واسه من میاری

با تو میشه تو یه فصل بهاری ..... عاشقی کرد ... آآآآره .... عاشقی کرد ... عاشقی کرد ... عاشقی کرد

با تو دنیای من میشه بهشت

با تو میشه تموم سرنوشت

با تو می شه که تا بی نهایت

با تو میشه با یه خیال راحت

عاشقی کرد ... آآآآره .... عاشقی کرد ... عاشقی کرد ... عاشقی کرد

به خاطر تو از یه دنیا دل کندم

بدون به عشق تو همیشه پا بندم

من از این عاشقی دست بر نمی دارم

می میرم واسه تو از بس دوست دارم

بخاطر تو از دلواپسی دورم

تو هستی پیشمو از بی کسی دورم

بخاطر تواز دلخوشی لبریزم

دارم زندگیمو پای تو میرزم

ازت دست بر نمی دارم

از بس که دوست دارم...

ریتم این یکی از قبلی تند تر بود ... تو حال و هوای خودم بودم که صدای در زدن اومد ...

مثل اینکه تهدیدات موثر بوده !!!

حالا که اون پسر خوبی بود منم سعی کردم مودب باشم

ـــ بله بفرمایید

چشمهاش رو ریز کرد و با یه اخم فلشی رو به سمتم گرفت:

ـــ میشه این آهنگ هارو برام بریزی ؟

فلش رو ازش گرفتم و رفتم سمت لپ تاپم ... کل آلبوم " زندگی من " بابک جهانبخش رو براش ریختم رو فلش ...

این چرا اخم کرده ؟؟ انگار خر لگدش کرده باشه ... شونه مو بالا دادم ...

به من چه اصلا ؟؟!!! تو باید از همه چیز سر در بیاری ؟

روی درگاه ایستاده بود و درست در جهت مخالف به حیاط خیره شده بود ...

فلش رو ایجکت کردم و گرفتم به سمتش :

ـــ بفرمایید ... امر دیگه ؟

سریع فلش رو از دستم گرفت و یه چیزی شبیه ممنون زمزمه کرد و رفت بیرون ...

وا !!!! این چه مرگش شد یهو ؟؟؟ تا امروز صبح که مثل همیشه سگ بود !!!

سریع پریم رو تخت که فولدر آهنگ رو عوض کنم و واقعا یه چیز آروم بذارم و مثل بچه آدم بدنمو سرد کنم که توی بک گروند مشکی مدیا پلیر تصویر دختری رو دیدم که یه تاپ دکلته مشکی چسبون و شلوارک فوق کوتاه جین پوشیده بود ... بدنش از فرط عرق براق شده بود ... موهاش رو بالای سرش جمع کرده بود و یه مقداریش هم به پیشونی و گردنش چسبیده بود ...

سریع از تختم پریدم پایین .. جرات نگاه کردن به خودم رو نداشتم ... دستی به گردن و شونه ام کشیدم ...

نه مثل اینکه واقعیت داره !!!

لباسی که پوشیده بودم سرجمع 50 سانت هم پارچه نبرده بود !!!

چطور حواسم نبود ؟؟؟ کلی گشته بودم تا اینارو از ته ساکم دربیارم !!! چه افتضاحی خدا یااااااا ...

لبم رو از داخل گاز گرفتم ...

پس بگو چرا طفلی مثل برق گرفته ها در رفت !!!

حس خجالت و شیطنت همزمان بهم هجوم آورده بود ... همونجور که از خجالت لبم رو به دندون گرفته بودم نیشم هم تا بناگوش باز بود و نمی تونستم جمعش کنم !!!

نمیدونستم چیکار کنم ... حس ورزشم بدجور پریده بود ... اجاق رو روشن کردم و منتظر شدم ... اینقدر طول و عرض اتاق رو قدم زدم تا بالاخره آب جوش اومد ...

دو به شک بودم که صداش کنم دیگ رو برام تو بشکه خالی کنه یا نه ؟؟؟

از یه طرف هنوز حس خجالتم فروکش نکرده بود و از طرفی هم مجبور میشدم که لباس تنم کنم و طبیعتا بوی عرق میگرفت و یعنی لباس بیشتری که باید شسته میشد !!!

بیخیال بابا !!! خودم میبرم ...

با هزار زحمت دیگ رو برداشتم و بردم تو حموم و خالی کردم تو بشکه ... به نفس نفس افتاده بودم ...

با سرانگشتم دمای آب رو امتحان کردم ...

با اینکه قفل کردن در حموم و دستشویی خلاف مقررات بود اما محض اطمینان درو قفل کردم ...

وایییییی ... چه احساس خوبیه آدم بره تو آب ... آب دوست میدارم ...

عین بچه ها با دستم به سطح آب ضربه میزدم ازخودم صدا درمیاوردم ....

نمیدونم چقدر گذشته بود که صدای ضربه در اومد ...

ـــ بــــــهههههله ؟؟؟؟

ـــ بهتره دیگه بیای بیرون ... ممکنه سرما بخوری ...

ـــ باشه ... یخورده دیگه بمونم میام ...

ـــ بیا مانا ... نمیخوام مریض بشی

با حرص دستمو کوبوندم رو آب :

ـــ باشه بابا ... اومدم ...

همین که سعی کردم بلند شم فریادم رفت هوا ...

ـــ آآآآآآآآآآآیییییییی ...

ـــ چی شد مانا ؟؟؟ خوبی ؟

به زحمت گفتم :

ـــ آره ... خوبم ... خوبم ...

یه بار دیگه سعی کردم بلند شم اماشدت درد مانع ام شد ... کمرم گرفته بود و حتی یه میلیمتر هم نمیتونستم تکون بخورم ...

چندبار در زد

ـــ مانا خوبی ؟ چرا داد زدی ؟

تا بیام جواب بدم دیدم دستگیره در بالا و پایین میره ...

ـــ درو چرا قفل کردی دختره احمق ؟

تو اون موقعیت حس جنگجوییم برانگیخته شد و داد زدم :

ـــ چرا فحش میدی بیشعور .... دلم خواست اصلا ...

ـــ یا همین الان بیا بیرون یا من میام داخل

ـــ تو غلط میکنی !!!

ـــ تا سه میشمرم ...

پسره ی آشغال عوضی

ـــ 1

ـــ به خدا اگه بیای تو میکشمت

ـــ 2

ـــ خفه شو آشغااااال

ـــ 3

با چشمهای گشاد شده به در نگاه میکردم ...چند لحظه گذشت

آخیــــش ... مثل اینکه بیخیال شد !!!

اما این آرامش من یه ثانیه هم دوام نداشت و در با یه صدای وحشتناک باز شد و یه لنگه پای معلق در هوا نمایان شد ...

نفسم تو سینه حبس شده بود ... پاش رو برد بیرون و بعد چند ثانیه در حالیکخ پشت چارچوب قایم شده بود سرش رو آروم آورد داخل ... چشمهام تا آخرین حد خودش باز شده بود و نمیدونم چطوری شد که با تمام قدرت یه جیــــــــــــغ بنفش کشیدم و رگبار فحش و ناسزا بود که بی اختیار از دهنم خارج میشد ...

ـــ آآآآآآآآآآآآآآآآ .... آشغال عوضی ... بی چشم و رو ... نفهمِ کثافتِ روانیِ ... روانیِ ... روانیِ

چرا هیچی به ذهنم نمیرسه ؟؟؟

نفسی از سر آسودگی کشید و در حالیکه هنوز بدنش بیرون بود به چارچوب تکیه داد و گفت :

ـــ روانیِ چی ؟؟؟

خودمم نمیدونستم چی !!! داد زدم :

ـــ روانیِ گوساله !!!

سرش رو به علامت تاسف تکون داد :

ـــ تاثیرات منفی کامرانه !!! چقدر بهش گفتم جلوی بچه فحش نده !!!

ـــ من بچه م ؟؟؟ من بچه م ؟؟؟ گم شو بیرون آششششغال ...

ـــ دقت بفرمایید خانوم مهندس ... من همین الانشم بیرونم ...

با یه لبخند شیطانی ادامه داد :

ـــ به نظر کمک احتیاج دارین !!!

و یه قدم اومد داخل ... سریع دستم رو از تو بشکه درآوردم و انگشتم رو گرفتم سمتش :

ـــ هـَ ... همون جا بمون ...

یه طرف لبش با لبخندی رفت بالا و با لحنی کاملا منظوردار گفت :

ـــ بمونم ؟؟؟!!!

حرصم گرفت !!! تو این موقعیت داشت رو اعصاب من طناب بازی میکرد !!! داد زدم :

ـــ بیروووووووون !!!

با انگشتش پیشونیش رو خاروند و گفت :

ـــ مطمئنی ؟؟؟!!!

محکم تر از قبل داد زدم :

ـــ بیرون گفتم کثــّــــــــافتتتت !!!

دستش رو به سمت در گرفت و گفت :

ـــ خانوم ها مقدم هستن !!!

با درموندگی نالیدم :

ـــ توروخدا برو بیرون

ـــ اون تو گیر کردی ؟

ـــ نه !!!

ـــ پس چی ؟

ـــ هیچی ... فقط برو بیرون ...

یخورده نگاهم کرد ... خدارو شکر فقط سرو گردنم از آب بیرون بود ... گفت :

ـــ تا نفهمم چت شده جایی نمیرم !!!

عصبانی شدم و میخواستم داد بزنم که یه دفعه ای کمرم تیر کشید و چشمهام رو از شدت دردبستم ... سراسیمه پرسید :

ـــ چی شد ؟؟؟؟

ـــ نیا نزدیک ...

ـــ ای بابا ... چهار تا تیکه استخون که اینقدر ادا و اطوار نداره !!!

میخواستم بگم آآآررره ارواح عمه ت !!! دیدم چطور به خاطر این چهارتا تیکه استخون رَم کردی !!!! ولی هیچی نگفتم ... تو موقعیت تحقیر و تمسخر نبودم !!!

ـــ میتونی بیای بیرون ؟

یواشکی نگاش کردم و سرم رو به علامت نه دادم بالا !!!

ـــ مشکل چیه ؟؟ این بشکه به اندازه کافی بزرگ به نظر میرسه ...

دِ جون بکن دیگه !!! بگو چه مرگته ... بالاخره که یکی باید بهت کمک کنه !!!

به آرومی گفتم :

ـــ کمرم گرفته ... نمیتونم تکون بخورم ...

ـــ کمرت ؟؟ چرا ؟

ـــ من چمیدونم !!! به جای بازجویی برو ننه نقره یا ننه طلا رو صدا کن بیان کمکم ...

ـــ چـــــــــی ؟؟؟؟!!! برم از دیگران خواهش کنم بیاین زن منو نجات بدین ؟؟؟ شوخی میکنی ؟

ـــ شوخیم کجا بود ؟ به خدا نمیتونم تکون بخورم ... داره سردم میشه ...

ـــبذار ببینم

ـــ نـــــــــــــه ... برو عقب ...

ـــ چرا جیغ میزنی دختر ؟ میخوای تا ابد اون تو بمونی ؟

ـــ یا یکی رو صدا کن یا اینقدر جیغ میزنم که یکی به دادم برسه ...

ـــ هر چقدر دلت میخواد جیغ بزن !!! دوست داری مردم طور دیگه ای برداشت کنن ؟

یخورده نگاش کردم ...

منظورش چی بود الان ؟

بعد چند ثانیه داد زدم :

ـــ برو بیروووووون ... پسره ی بی تربیت ...

دست هاشو گذاشت رو گوشش و همونجا ایستاد ... هرچقدر تونستم داد و بیداد کردم و فحش دادم ولی تکون نخورد !!! وقتی آروم شدم گفت :

ـــ من که چیزی نگفتم !!! ذهن خودت منحرفه !!!

به من میگه منحرف !! به من میگه منحرف !!! تا اومدم دهنم رو باز کنم دستش رو به علامت ایست گرفت جلوم و گفت :

ـــ سه تا گزینه داری ...

اول ... مثل یه بچه خوب ساکت میمونی تا از اون تو درت بیارم ...

دوم ... خودت سعی میکنی و از اون تو میای بیرون ... که البته سختیش فقط صد سال اوله !!!

سوم ... بقیه عمرت رو تو همون بشکه میمونی و همون جا فسیل میشی !!!!

هیچ وقت فکر نمیکردم تو همچین موقعیتی گیر کنم و به این حد از درموندگی برسم !!!!مثل خرگوشی که تو تله افتاده باشه ، منتظر شکارچی بودم تا ببینم چه نقشه ای برام کشیده ... با یه چاقوی شکاری تو دستش اومد ...

یه ترس عجیبی تو دلم افتاده بود ... خودمو بغل کردم ... داشت میومد به طرف

ـــ نه !!! نیا نزدیک ...

متعجب نگاهم کرد...

ـــ پس چجوری باید درت بیارم ؟

ـــ یـ ... یعنی منظورم اینه که ... چشمهاتو ببند !!!

ـــ چــــــــــــــی ؟؟؟ چرا مزخرف میگی ؟؟

فقط مظلومانه نگاش کردم .. گفت :

ـــ وانمود نکن که خجالت میکشی !!!

عصبانی شدم ...

ـــ تو درباره من چی فکر کردی ؟؟؟ هااااا ؟؟؟؟ ... دو دفعه به روت خندیدم پررو شدی !!! من وانمود نمیکنم ... دارم خجالت میکشم ... اصلا دارم از خجالت میمیرم ... تو اصلا چی میفهمی ... واسه تو که فرق نمیکنه ... همیشه داری لخت میچرخی !!!

یه بغض احمقانه افتاده بود تو گلوم ... دستهامو گرفتم جلوی صورتم ... از صدای پاش فهمیدم رفته ...اعصابم خورد بود ... موقعیت احمقانه ای که توش گیر کرده بودم داشت دیوونه م میکرد ...

آب از حالت ولرمی هم خارج شده بود و رو به سردی میرفت ...

بعد از چند دقیقه درحالیکه ملحفه ای تو دستش بود اومد ... وسطش رو به اندازه سرم سوراخ کرد ...

تو دلم به نوآوریش آفرین گفتم ... حداقل چنین راه حلی به مغز من یکی خطور نمیکرد ...

با ملحفه به سمتم اومد که دستم رو به سمتش دراز کردم ... کلافه دستی به موهاش کشید و تقریبا پرتش کرد به طرفم ...

وقتی کارم تموم شد اومد و یه قسمت از ملحفه رو تا لبه بشکه بالا زد و چاقوش رو گذاشت رو لبه و با فشار دست شکافی رو بدنه ایجاد کرد ...

بدنه بشکه ضخیم بود و احساس کردم فشار زیادی به خودش میاره ... عضلات دستش برجسته شده بود و رگ گردنش داشت بیرون میزد !!!

دسته چاقو به سمت بیرون و نوکش به سمت داخل بود ... خیلی میترسیدم ...

ـــ وایییی ... یواش ... من میترسم ... خط خطیم نکنی ...

دست از کار کشید ...چاقو رو درآورد و دستشو به سمت داخل و نوکش رو به سمت بیرون گرفت و تو شکاف فرو کرد ...

ـــ هیچ معلومه چیکار میکنی ؟؟؟!!!

ـــ دو دقیقه خفه شو دختر !!! دیگه داری میری رو اعصابم !!!

ـــ دستت رو از تو بشکه دربیار ...

با عصبانیت نگام کرد ... آروم گفتم :

ـــ ترجیح میدم خط خطی بشم !!!!!!!

ـــ تو دیوونه ای ... دختره احمق ... از چی میترسی ؟؟؟ از من ؟؟؟ تا حالا دیدی الکی بهت دست بزنم ؟؟ تا حالا دیدی بخوام بهت نزدیک بشم ؟؟؟

پوزخندی زد و ادامه داد :

ـــ لازم نیست نگران باشی !!! تو هیچ جذابیتی برای من نداری !!!

حالم از خودم و ضعفم بهم میخورد ... از اخلاق گندش ... از سخت گیری هاش ... از تنهایی مسخره ای که توش گیر کرده بودم ... صدام از سرما و بغض میلرزید ... دستم رو روی دستش گذاشتم و آروم گفتم :

ـــ باشه ... تو از من بدت میاد ... برات مهم نیستم ... احمقم ... ولی با وجود تمام اینا کمکم کن ... برام سخته ... تورو خدا منو بفهم ...

مثل اینکه درموندگی تو چشمهام اونقدر بود که دلش به حالم بسوزه !!! چاقو رو به موقعیت قبلش برگردوند و با احتیاط شروع کرد به بریدن دیواره بشکه ... همزمان آب بشکه هم تخلیه شد و باعث شد بیشتر از پیش لرز کنم ...

وقتی آب کاملا تخلیه شد منو به همون وضعیت بشکه و ملحفه بلند کرد و برد تو اتاق خواب و نزدیک اجاق ...

ـــ صبر کن الان روشنش میکنم گرم میشی ...

هرکاری میکردم نمی تونستم جلوی لرزش چونه مو بگیرم ... بدنم از سرما دون دون شده بود ...

بعد روشن کردن اجاق شروع کرد به بریدن طرف دیگه بشکه ... به خاطر احتیاطی که میکرد زمان بیشتری صرف شد ... وقتی کارش تموم شد رفت و یه حوله پهن کرد رو تختم ... منم کل ملحفه رو کشیدم داخل و پیچیدم دورم ...

دستهاشو دوطرف بشکه گذاشت و با فشار دولبه بشکه رو از هم دور کرد و بعد چند ثانیه دو طرف کاملا از هم باز شد ...

به محض اینکه دستش رو گذاشت رو کمرم دادم دراومد و اشکم سرازیر شد ... جونم دراومد تا فاصله سه قدمی اجاق تا تختم رو طی کرد ... با بدبختی منو به پهلو خوابوند رو تخت درحالیکه به همون حالت مونده بودم و نمیتونستم پاهام رو تکون بدم ...

یه حوله دیگه انداخت روم و یه پتو هم روی حوله ... دست و پام سرد شده بود و نمیدونم چرا نمیتونستم جلوی اشکم رو بگیرم !!!

چند دقیقه بعد با یه لیوان شیر داغ و یه جعبه فلزی به اندازه کف دست برگشت ... چون نمیتونستم حتی سرم رو بلند کنم ، قاشق قاشق شیر رو توی دهنم ریخت ... یه کمی حالم بهتر شد ولی نه خیلی ...

ـــ ببین مانا ... باید یه فکری به حال کمرت بکنیم ... اینجور که معلومه وضعیتش وخیمه ...

بینیم رو کشیدم بالا و گفتم :

ـــ چیکار کنم ؟؟

ـــ تو لازم نیست کاری بکنی !!! فقط جیغ جیغ نکن بذار من کارم رو انجام بدم ...

ـــ چیکار ؟

جعبه تو دستش رو نشون داد .. گفتم :

ـــ این چیه ؟

درش رو باز کرد .. داخلش دو ردیف سوزن بود ... با ترس پرسیدم :

ـــ مـ ... میخوای چیکار کنی ؟

ـــ میخوام از این درد خلاصت کنم ... باید به پشتت سوزن بزنم

ـــ نـَ ...

نذاشت حرفم رو ادامه بدم ... گفت :

ـــ ببین ... نمی تونم بگم درکت میکنم !!! چون نمی تونم درکت کنم !!! اما ازت انتظار دارم موقعیت هردومونو درک کنی ... به طور معمولی 3 ساعت تا اولین درمانگاه فاصله داریم که اصلا مشخص نیست آیا پزشک زن داشته باشه یا نه !!! و همینطور که خودت میدونی نمیشه تکونت داد ...

متاسفانه حق با اون بود ... با نا امیدی تمام گفتم :

ـــ نمیشه با قرص و شربت یه کاریش کرد ؟ یا آمپول به دستم بزنی ؟؟؟

خودم هم میدونستم دارم چرت و پرت میگم !!! درد امونم رو بریده بود ... اگه حتی یه درصد امید داشتم مطمئنا مقابلش می ایستادم ولی داشتم داغون میشدم ...

رفت سمت دیگه ی تخت و پشتم نشست ... پتو رو تا کمرم پایین آورد و ملحفه رو از گردنم تا کمر پاره کرد ...

حس خجالت و درد و سرما و بدبختی و بیچارگی همه با هم رو سرم آوار شده بود ... دستم رو روی صورتم گذاشته بودم و به خودم امید واهی میدادم !!!

وقتی دستش به پشتم برخورد کرد انگار جریان برق تو کمرم جاری شده !!! انگشتش رو روی پوستم میکشید و یه جاهایی می ایستاد و بعد چند ضربه کوچولو ... انگار وقتی مطمئن میشد یه سوزن فرو میکرد ...

نمیدونم چقدر طول کشید یا چندتا سوزن بهم زد ... وقتی کارش تموم شد پتو رو بالا کشید طوری که سوزن هارو منحرف نکنه ...

ـــ اصلا تکون نخور ... میرم یه چیزی برای نهار آماده کنم ...

بعد چند لحظه یه حالت ریلکسی تو پشتم احساس کردم ... هنوز درد میکرد و نمیتونستم حرکت کنم اما اون حالت اولیه رو نداشتم ...

چشمهام رو بستم ... به خاطر گریه به سوزش افتاده بود ... کم کم چشمهام گرم شد و خوابیدم ...

***

با احساس یه چیز سردی روی کمرم بیدار شدم ... خواستم برگردم که گفت :

ـــ تکون نخور ... دیگه تموم شد ...

بویی که توی بینیم پیچیده بود متعلق به همون ژل آبی بود ... همون احساس سوزش و گرما رو تو پشتم احساس کردم ...

رفت تو هال و با یه کاسه سوپ برگشت ... خیلی گرسنه م بود ... پرسیدم :

ـــ ساعت چنده ؟؟من انگار یه قرنه هیچی نخوردم !!!

ـــ سه ...

دهنم از تعجب باز موند ...

ـــ چطور این همه خوابیدم ؟؟؟

ـــ به راحتی !!! وضعیت کمرت چطوره ؟ میتونی حرکت کنی ؟

به سختی و با درد زیاد تونستم به پشتی تخت تکیه بدم ... سوپ رو گذاشت روی پام ...سوپ نبود ... یه چیزی شبیه سوپ ... مثل ماهیچه آب پز ...

ـــ بخور

یخورده بهمش زدم ...

ـــ بخور بدنت گرم بشه ...

ـــ خسته شدم ... دلم یه چیز خوشمزه میخواد ...

ـــ دختر جون فکر کردی کجایی ؟؟؟ هتل شرایتون ؟؟ بهتره تا سرد نشده بخوریش ...

ـــ تو خیلی بدجنسی !!! همش مسخره م میکنی !!! اینکه دلم ماکارونی ، پیتزا یا لازانیا میخواد چیز عجیبیه ؟؟؟ لابستر و سوشی نخواستم که اینجوری میگی !!!

ـــ باشه ... اگه سوپت رو بخوری یه چیز خوشمزه جایزه میگیری ...

پوزخندی زدم و گفتم :

ـــ حتما به جای سیب زمینی آب پز ، کبابیشو میخوریم !! شایدم دلت سوخت و سرخ کردیش !!!

ـــ اینقدر حرف نزن ... من رو حرفم هستم ... اگه با زبون خوش خوردیش شام جایزه داری !!!

چهار ساعت گذشت و به نظر میرسید که درمان جواب داده بود ... هنوز هم در حرکت مشکل داشتم ولی حداقلش این بود که کارهام رو میتونستم انجام بدم ...

اولین پلیور و شلواری که دیدم پوشیدم و کج و کوله رفتم تو حال و رو صندلی نشستم ...

آترون ... سامان ... آقای دکتر ... بادیگارد حرفه ای یا شوهر عزیز هم خمیری رو توی تابه پهن کرده بود و داشت یه مایعی رو روش خالی میکرد ...

ـــ این چیه ؟

ـــ به اندازه کافی مشخص نیست که پیتزاست ؟

ـــ پس پنیرش کو ؟

ـــ پیتزای مکزیکی پنیر نداره

با ناراحتی گفتم :

ـــ من پنیر دوست دارم

ـــ مجبوری به همین راضی باشی ... پنیر پیتزا نداریم ... خوب دیگه آماده ست ... فقط باید توستر رو داغ کنیم ووووو دیگه تموم !!!ـــ آخ ... چیکار میکنی ؟؟؟ پهلوم سوراخ شد !!!

ـــ برو فرو روشن کن داغ بشه ...

ـــ ممم ... نمیرم !!! جای حساسشه !!!

ـــ برو جوجه ... الان مهمونام میرسن

ـــ کامراااااان !!!

ـــ کووووفت !!!

ـــ پس فیلمو نگه دار

ـــ نمیخوام !!! حسش میپره ...

دوباره با آرنج ضربه ای نسبتا محکم به پهلوم زد ... میدونستم که کوتاه بیا نیست ... آخرای فیلم بود و اصلا نمیخواستم حتی یه لحظه رو از دست بدم ... سریع پاشدم رفتم تو آشپزخونه و فر رو روشن کردم ... داد زد :

ـــ یه لیوان آب برام بیار ...

شیشه آب رو برداشتم و سریع رفتم کنارش نشستم و بطری رو تقریبا پرت کردم تو بغلش ...

ـــ تو دهات شما لیوان این شکلیه ؟؟؟

ـــ اَ ه ... اذیت نکن دیگه ... بذار ببینم چی شد !!!

صحنه آخر فیلم بود ... گروه خلافکار در محاصره پلیس بودن و درگیری شدید شده بود ... صدای گلوله یه لحظه قطع نمیشد ... از ترس و هیجان تو خودم مچاله شده بودم و گوشه ناخنم رو میجوئیدم ...

تمامی خونه عایق صوتی بود به خاطر همین صدای دستگاه تا آخر بالا بود و حتی میتونستی به راحتی جیغ بکشی بدون اینکه آب از آب تکون بخوره !!!

صفحه بزرگ تلویزیون و بلندگوهایی که در چهار طرف سالن بودند باعث میشد که احساس کنی درست وسط صحنه جنگ ایستادی !!

یکی از پلیس ها باک هلیکوپتری که خلافکارها میخواستم با اون فرار کنن رو هدف گرفت ... هلی کوپتر به صورت مارپیچ پایین اومد و افتاد روی کانتینر مواد و با صدای مهیبی منفجر شد ...

یهو کامران از حالت ریلکس دراومد و صاف سرجاش نشست ... چند بار سریع و پشت سر هم بو کشید و با تعجب گفت :

ـــ نمیدونستم این سینمای خانگی علاوه بر تصویر و صدا ، بو هم داره !!!

با تعجب نگاش کردم ... نفهمیدم منظورش چیه !!! دوباره گفت :

ـــ بوی پلاستیک سوخته میاد ...

با نگرانی ادامه داد :

ـــ بلند شو ببینم

سریع رفت سمت آشپزخونه ... چند بار بو کشیدم ... حق با کامران بود ... بوی بدی میومد ... دودستی زدم تو سرم :

خاک بر سرممممم !!! فِررر ....

به محض اینکه کامران در فر رو باز کرد حجم زیادی از دود غلیظ ازش خارج شد و بعدش هم شعله های آتیش زد بیرون ...

کامران به سرفه افتاده بود و سعی میکرد با دستش دود رو کنار بزنه ... با درموندگی بیرون آشپزخونه ایستاده بودم که یاد کپسول آتش نشونی کوچک تو راهرو نزدیک دستشویی افتادم ... سریع کپسول رو برداشتم ... ضامنش رو زدم و سر شلنگ رو به سمت گاز گرفتم و دستگیره رو فشار دادم ... در کمتر از دو ... سه ثانیه تمام آشپزخونه از کف پر شد !!!

آروم کپسول رو گذاشتم زمین و به آشپزخونه ای که شبیه میدون جنگ شده بود خیره شدم ...

کامران دستش رو تو هوا تکون میداد و با غرغر سعی میکرد که کفها رو از سر و صورتش کنار بزنه !!!

ـــ دختره ابلــــــــه !!! گاگول ... الاغ !!! مگه خودت دفعه قبل کیسه های زباله و دم کنی هارو نذاشتی تو فر ؟؟؟ اونوقت همینجوری فرو روشن کردی گوساله ؟؟؟ اندازه بادمجون دلمه ای قد کشیدی ، قد نخودفرنگی هم مغز نداری !!!

با ناباوری به گاز نگاه کردم ... در فر باز بود و تمام پارچه ها و دم کنی ها سوخته بودن و کیسه های پلاستیکی آب شده بودن و به صفحه و دیواره ی فر چسبیده بودن ... با صدایی که به زور از گلوم در میومد گفتم :

ـــ یادم نبود ... میخواستم به فیلم برسم ...

ـــ گور بابای فیلم ... نگاه کن تورو خدا ببین با آشپزخونه نازنین من چه کرده !!!

یه نگاه دیگه به فر انداخت و درش رو با حرص بست و گفت :

ـــ نه خیـــــــر !!! این دیگه واسه ما گاز نمیشه ... هــــی ... کلی پول بالاش دادم ... صفحه تمام استیل ضد خش !!! حیف بود ... چقدر باهاش خاطر داشتم ... هـــــی ... اِی تو اون روحت دختر !!! با این گندی که زدی فیلمو از دماغم درآوردی ... تمام جهیزیه مو داغون کردی ... آشپزخونه نازنینم ... وای ...

درحالیکه به غرغرش ادامه میداد با یه دستمال کفهارو از روی کابینت پاک میکرد و میریخت رو زمین ... بغض کرده بودم ... لب پایینمو گاز گرفتم تا بتونم خودمو کنترل کنم ... پاهام سنگین شده بود ... نمیتونستم از جلوی آشپزخونه تکون بخورم ...

وقتی دید صدام درنمیاد برگشت سمتم

ـــ داری گریه میکنی دیوونه ؟؟؟

اشکم بی اختیار روی گونه ام جاری شد ... مزه خون رو احساس کردم ...

دستمال رو پرت کرد و اومد سمتم ... دستش رو گذاشت زیر چونه ام و سرم رو بالا آورد .. با شستش لب پایینم رو از زیر دندونم کشید بیرون و خونش رو پاک کرد ...

ـــ چیکار میکنی با خودت ؟

با بغض گفتم :

ـــ به خدا یادم نبود ... راست میگم ...

منو کشید تو بغلش و گفت :

ـــ تمام خونه و صاحبش فدای یه تار موت ...

سرم رو روی سینه ش گذاشت و موهام رو بوسید ...

ـــ کامران ؟!!!

صورتم رو تو دستهاش گرفت و گفت :

ـــ جون کامران ؟

ـــ به جون خودم مـَ ...

انگشتش رو به علامت سکوت گذاشت رو لبم و گفت :

ـــ دیگه نبینم عشقم به خاطر مال دنیا غصه بخوره !!!

ـــ مانا ... چی شدی دختر ؟؟؟

با ضربه هایی که به صورتم خورد به خودم اومدم ... تمام صورتم از اشک خیس بود !!!

ـــ چت شده ؟؟؟ درد داری ؟

صاف تو چشمهاش نگاه کردم و با صدایی که از گریه می لرزید گفتم :

ـــ کامران کجاست ؟؟

نفسی از سر آسودگی کشید و زیر لب گفت :

ـــ خدارو شکر ...

اشکم رو پاک کرد و پرسید :

ـــ دلت براش تنگ شده ؟

صورتم رو بردم عقب و گفتم :

ـــ جواب منو بده !!! کامران کجاست ؟؟؟ شیش ماهه کجا غیبش زده ؟؟؟

ـــ مگه خودش بهت نگفته ؟؟ تو ماموریته

ـــ داری دروغ میگی ... همتون دارین دروغ میگین ...

بلند شدم و به سختی چند قدم برداشتم ... دور خودم میچرخیدم ... انگار چیزی روی زمین گم کرده بودم ... آخرش هم از سر استیصال رو زمین نشستم و شروع کردم با صدای بلند گریه کردن !!!

کنارم زانو زد :

ـــ چت شده دختر ؟؟ مگه اولین بارشه میره ماموریت ؟؟

داد زدم :

ـــ بسه دیگه !!! تا کی میخواین سر منو شیره بمالین ؟؟؟ تا کی باید ادای احمق هارو دربیارم ؟؟؟ چرا نمیگین قضیه چیه ؟؟؟

ـــ آروم باش ... چیزی نیست !!!

ـــ چیزی نیست ؟؟؟!!! چیزی نیست ؟؟؟!!! پس چرا کامران شیش ماهه ناپدید شده ؟؟؟ چرا محسن مثل مرغ سر کنده اینور اونور میره ؟؟؟ چرا همش با هم پچ پچ می کردین ؟؟؟ چرا بابام راضی شده منو با یه مرد غریبه بفرسته وسط بیایون ؟؟؟ چرا باید یه شبه جمع کنم بیام تو بیابون اما اون گروه لعنتی اصلا پیداش نیست ؟؟؟!!! کمه یا باید بازم بگم ؟؟؟

این همه محافظت برای چیه ؟؟؟ چرا گوشیمو گرفتی ؟؟؟ چرا دائم با خودت اسلحه حمل میکنی ؟؟؟ چرا باید با ماشین ضد گلوله بیایم جایی که مگس پر نمیزنه ؟؟؟

حالت هیستریک پیدا کرده بودم ... موهامو چنگ زدم و عقب و جلو میرفتم ...

کنارم رو زمین زانو زد و سعی کرد دستم رو از تو موهام در بیاره اما محکم تر گرفتمش ... اینقدر موهامو کشیدم که داشت از ریشه درمیومد !!!

دستش رو دور شونه م حلقه کرد و منو تو بغلش گرفت :

ـــ آروم باش ... آروم ... هیچی نیست ... بهت فشار اومده ... کامران خوبه ... تو ماموریته نمیتونه تماس بگیره ... مطمئن باش به محض اینکه بتونه تو اولین کسی هستی که باهاش صحبت میکنه ...

ـــ دروغ میگی ... یه چیزی هست ... من احساسش میکنم ...

سرم رو نوازش کرد و گفت :

ـــ چیزی نیست .. قول میدم ... گروه میراث هم بزودی میان ... دکتر شاپوری درگیر یه سمیناره ... حساس شدی فکر و خیال میکنی !!!

سرم رو بالا آوردم و بهش خیره شدم

ـــ داری میگی بازم باید مثل احمق ها رفتار کنم و وانمود کنم هیچی نیست ؟؟؟

لبخند جذابی زد و گفت :

ـــ نه !!! دارم میگم بهتره بریم به پیتزامون برسیم ... بلند شو دختر کوچولو ...

بعد اون نطق فصیحم در باب هوش دوصد چندان خود و به آب ریختن کامل پته مته خودم ، یه قرارداد صلح نامرئی بین ما بسته شد !!!

دیگه مسخره م نمیکرد ... گیر الکی نمیداد ... کم و بیش باهام صحبت میکرد و بعضی سوالهامو جواب داد... البته قسمت شلوغش با من بود .... کل زندگانیم رو براش تعریف کردم و اون هم با تکون سر و گاه گداری هم محض رضای خدا مارا با صدای خود مستفیض مینمودن !!! گفت که اسمش سامانه و یه سال و نیمه که ازدواج کرده و عاشق زنشه !!!

خیلی زرنگ بود !!! من عادتم بود که از این شاخه به اون شاخه میپریدم ... اون هم از این خصوصیتم استفاده میکرد و جواب سوالهامو یکی در میون میداد ... یکی به نعل میزد یکی به میخ ... آخرش هم هیچی دستیگرم نمیشد !!!!!

اتفاق مهم هم اولین آشپزی مشترکمون بود !!! بیف استراگانف درست کردیم !!! البته من نقش پادو رو داشتم و شوی گرامی هم سرآشپز تشریف داشتن ... مجبورم کرد دوتا سیب زمینی گنده رو خلال های نازک و دراز و یکسان بزنم که دقیقا دوساعت و نیم وقتم رو گرفت !!!!

آخرش هم به این نتیجه رسیدم که سیب زمینی ها بهانه ای بیش نبود !!! مودبانه منو از لابه لای دست و پاش جمع کرده بود !!!!

سر میز شام بودیم و داشتم نهایت لذت رو از یک غذای اساسی میبردم که صدای بوق پشت سر هم ماشین اومد ...

دست از خوردن کشیدم و شروع کردم به جیغ و بپر بپر کردن ...

ـــ آخ جون ... اومد ... اومد .... وای خدایا شکرت !!!

سریع پریدم تو اتاق و پالتومو برداشتم و در حالیکه یه دستم رو تو آستین برده بودم و درحال کلنجار رفتن با آستین دیگه بودم ، شالمو برداشتم و رفتم سمت در ...

ـــ کجا ؟

تو همون حال گفتم :

ـــ بیرون ! ریحانه اومده فکر کنم !!!

جلومو گرفت و گفت :

ـــ بشین شامتو بخور

با حرص پامو به زمین کوبیدم :

ـــ گیر نده دیگه آتی

یه ابروشو داد بالا و گفت :

ـــ اینجوری میخوای بری ؟؟ ... آتی ؟؟؟ من چقدر باهات تمرین کردم ؟

ـــ خب بابا !!! حالا سامان جون !!! چه فرقی میکنه ؟ برم ؟

با سر به میز اشاره کرد :

ـــ بشین !!!

نه خیر !!! اینجوری فایده نداره ... تجربه سالیان گذشته ثابت کرده بود که وقتی با زور کاری پیش نمیره شاید باید گفتمان مسالمت آمیز پیش بره !!!!!

فوری دستشو گرفتم و رفتم تو فاز بچگی !!! چشمامو درشت کردم و به حالت نمایشی لبهامو برچیدم :

ـــ سامانی ... تورو خدا !!! دلت میاد ؟؟؟ بلم دیگه ... جون مانا ...

پرید وسط حرفم :

ـــ مگه فردا رو ازت گرفتن ؟

درحالیکه هنوز دستش تو دستم بود با همون حالت گفتم :

ـــ ذوق دارم دیگه ... میخوام ریحانه رو ببینم ... قول میدم زیاد طول نکشه !!! فقط چند دقیقه برم !!! باشه ؟

صاف تو چشمهام زل زد ...

نه !!! مثل اینکه کافی نبود !!!!

یکم سرم رو کج کردم و گفتم :

ـــ باشه سامانی ؟؟؟ فقط چند دقیقه ...

گوشه لبش چند میلیمتر رفت بالا ...

آخ جووون ... این یعنی لبخند !!!!!!

نفسشو بیرون داد و گفت : باشه ...

هنوز کلمه باشه از دهنش کامل درنیومده بود که پریدم طرف در و گوله رفتم سمت حیاط ...

پشت سرم داد میزد :

ـــ واستا مانا ... با هم میریم ... ندو !!!

پله های مهتابی رو بیخیال شدم و پریدم تو حیاط ... اونم پشت سرم بود ... احساسش میکردم ...

ـــ ندو مانا ... آرومتر ...

نزدیکای در حیاط بودم ... برگشتم به سمتش و همینطور که عقب عقب میرفتم دستامو بردم کنار گوشم و زبونم رو درآوردم

دستشو به سمتم دراز کرد و گفت :

ـــ مواظب باش دختر ...

اما دیگه دیر شده بود ! نفهمیدم به چی برخورد کردم و سکندری بدی خوردم و به شکم افتادم رو زمین و سوزش بدی رو زیر چونه م احساس کردم ...

دستم رو گرفت و کمک کرد از زمین بلند بشم ... با عصبانیت گفت :

ـــ از این همه عجله چی نصیبت میشه ؟؟ هااااا ؟

این دفعه دیگه واقعی لب برچیدم ! انگشت اشاره مو به سمت چونه م گرفتم و با صدای بغض دار گفتم :

ـــ درد میکنه ... خیلی !

چونه مو به سمت بالا گرفت و بعد بازرسیش دستمو گرفت و منو کشون کشون به سمت حیاط پشتی برد و با عصبانیت گفت :

ـــ تو مثل اینکه قصد کردی حتما یه بلایی سر خودت بیاری ، نه ؟؟!!! چی میشه مثل بچه آدم به کارت برسی تا این چند وقت تموم بشه ؟

سرم رو گرفت رو حوض و زخمم رو شستشو داد و یه دستمال گذاشت رو زخمم ...

ـــ همینجور نگهش دار ... برو تو اتاق تا بیام بخیه ش بزنم

یه لحظه به اونچیزی که شنیده بودم شک کردم ... به هق هق پرسیدم :

ـــ چی ؟ بخیه ؟

به تندی گفت :

ـــ پس چی ؟ کوک شُل ؟؟؟ ... برو تا بیام ...

روی تخت نشسته بودم و با استرس پامو تکون میدادم ... بعد چند لحظه با یه جعبه تو دستش اومد ... دیگه داشتم به روشهای درمانی و این جعبه ها آلرژی پیدا میکردم ... با تحکم و مثل این دکتر بداخلاق های سیبیلو گفت :

ـــ بخواب !!!

لحنش یه جوری بود که انگار میگفت سرتو بذار زیر ساطور !!!!

با ترس و لرز رو تخت خوابیم ... بالش رو از ریر سرم برداشت و گذاشت زیر شونه م و باعث شد تا چونه م بیشتر به سمت عقب متمایل بشه ...

با اینکه بی حسی زده بود و دردم کم شده بود و حتی درد سوزن بخیه رو احساس نمیکردم اما با حس کردن کشیده شدن نخ بخیه تو پوستم چندشم میشد ...

بعد اتمام کارش یه قرص بهم داد ، خوردمش و زودتر از اونچیزی که فکر میکردم خوابم برد .

صبح با صدای کسی که صدام میکرد بیدار شدم ...

ـــ سلام ... بالاخره بیدار شدی ؟!! بلند شو ...

دستم رو کشید و کمکم کرد تا بشینم ...

ـــ من ریحانه ام ... تو هم که مانایی !!! آشنا شدیم دیگه ... بیا بریم ... نون محلی آوردم صبحونه بخوریم ...

هنوز گیج بودم ... چشمهام نصفه و نیمه باز بود ... ولی کم کم داشت سایه های محو تبدیل به تصویر واضح میشد ... دختری با چشمهای خمار و ابروهای کشیده و سبزه که رنگ پوستش تضاد جالبی با چادر سفید رو سرش داشت ... کمی چادرش رو مرتب کرد و گفت :

ـــ نمی خوای دست و روتو بشوری ؟ نون از دهن می افته هااا ...

تازه به خودم اومدم ...

ـــ باشه ... الان میرم ...

کج و کوله تا حیاط پشتی رفتم ... میخواستم صورتم رو بشورم که صدایی از پشت سرم گفت :

ـــ زخمت نباید آب بخوره ... مواظب باش

ـــ وایی .... چرا مثل جن ظاهر میشی ؟

بدون اینکه جوابمو بده گفت :

ـــ سرتو بگیر بالا

ـــ فکر میکنی جاش بمونه ؟

ـــ احتمالا میمونه ... ولی زیاد مهم نیست ... خوشبختانه تو دید نیست ... به هر حال امکانات کافی نداریم ...

ـــ بله !!! از جمله یه دکتر درست و حسابی که بلد باشه بخیه بزنه ...

از گوشه چشمش یه نگاه بهم کرد و یه پوزخند مسخره زد ... شستشو خیس کرد و آروم چند بار کشید دور زخمم

ـــ خوبه ... یکی دو روز مواظبش باش ... شیطونی نکن ...

ـــ من که از عمد نزدم خودمو ناقص کنم !!!

ـــ ولی از عمد عقب عقب رفتی و زبونتو درآوردی !!! ممکن بود بزنی زبونتو قطع کنی !!! دفعه بعد بخوای این کارها رو بکنی و در بری دست و پاتو میبندم !!!

دستمو به طرفش گرفتم :

ـــ هوووو ... چته ؟؟؟ دستو پاتو میبندم یعنی چی ؟؟؟ مگه با گوسفند طرفی ؟

زد رو دستم و سرشو آورد نزدیک :

ـــ بدتر ! با یه جوجه شترمرغ زبون نفهم طرفم !!!

دلم می خواست بپرم اون خرخرشو به دندون بگیرم ! مردک مزخرف !!

ریحانه دختر خوبی بود ... مثل خودم صمیمی و بی شیله پیله بود ... طراحی لباس خونده بود و تو یزد با دوتا از دوستهاش یه مزون کوچیک داشتن ... ایده های جالبی برای جشن عروسیش داشت ... تصمیم داشت باغ رو خودش تزئین کنه ... کلی کاغذ و پارچه با خودش آورده بود برای تزئین و قرار بود که خودش کم کم باغ رو تمیز کنه و روز قبل عروسی تزئینات رو تموم کنه ...

لباس عروسش رو هم خودش طراحی کرده و دوخته بود ...یه لباس قرمز بلند با کلی تور و پولک طلایی که موقع راه رفتن جلینگ جلینگ صدا می دادن ... وقتی که لباسشو دیدم شدیدا هوس کردم که منم تو عروسی لباس سنتی بپوشم ...

وقتی با ریحانه مطرح کردم پیشنهاد داد که یه سر برم به مزونشون تو یزد ...گویا چندتا لباس آماده داشتن و اگه سایزم میشد میتونستم تا روز جشن یه دونه از اونها رو داشته باشم ...

یکی از نقشه های ریحانه ، ساختن فانوس های کاغذی و گذاشتن شمع داخلشون بود !!! این فانوس ها از ابتدای ورودی تا جایگاه عروس و داماد از درختها آویزون میشدن !!! ندیده مشخص بود که منظره زیبایی خواهد شد !!!

یک روز تمام صرف شد تا من یاد بگیرم که چطور یه فانوس درست و حسابی بسازم . البته کار زیاد سختی نبود منتهی اینقدر وسط کار با همدیگه حرف میزدیم و این شاخه به اون شاخه میکردیم که کلا اصل قضیه فراموش میشد !!!

تو مهتابی نشسته بودیم و مشغول ساختن دومین فانوسم بودم ... رو به ریحانه گفتم :

ـــ کار زیاد سختی نیست ! حالا که اینجا بیکارم کمکت میکنم تا زودتر فانوسهاتو بسازی

قبل از اینکه حرفی از دهان ریحانه دربیاد صدای سامان اومد :

ـــ فکر نمی کنم بتونی

به سمتش برگشتم ... با یه سینی چای و بیسکوئیت اومد و کنارم نشست . درحالی که با چشم براش خط و نشون می کشیدم ، پرسیدم :

ـــ چرا آخه ؟؟ اشکالش چیه ؟

لبخندی زد و گفت :

ـــ چون از فردا سرت خیلی شلوغ میشه !

گنگ نگاهش میکردم که ادامه داد :

ـــ دکتر شاپوری فردا میرسه ...

یه لحظه خشک شدم ... اصلا باورم نمیشد دکتر واقعا بیاد ! کم کم به این نتیجه رسیده بودم که اینا فقط به خاطر دور نگه داشتن من از یه چیز نامعلومه !!!

اینقدر خوشحال شدم که پریدم تو بغل ریحانه و محکم فشارش دادم اونقدر که دادش در اومد :

ـــ آآآییی مانا ... له شدم ... اونی که باید بغل کنی آورنده خبره نه شنوندش !!!

یخورده ازش جدا شدم ... ریحانه چه میدونست اصل ماجرا چیه و آقا سامان عاشق کیه !!! دوباره بغلش کردم و لپاشو محکم بوسیدم :

ـــ خیلی خوشحالم ریحانه ... خیـــــلی

تا صبح آروم و قرار نداشتم ، بعد نماز هرچی مانتو و شال داشتم ریختم رو تخت ! شاید خیلی خنده دار بود که تو اون وضعیت به فکر ست کردن لباسم بودم ! سابقه نداشت در طول دوران تحصیل برای ملاقات با استادی اینجوری وسواس بگیرم .

بازه انتخاب وسیعی نداشتم ولی بالاخره یه شلوار جین به همراه مانتو کرم و شال قهوه ای برداشتم اما قبل از اینکه به مرحله پوشیدن برسم یه دست لباس پرت شد روی تخت

ـــ اینا چیه ؟

ـــ لباس های امروزت

بررسیشون کردم ... یه شلوار بگ ارتشی به همراه مانتو زیتونی نخی و گشادی بود که البته بی شباهت به پیراهن مردونه نبود !!!

ـــ یعنی میگی من با اینا بیام دیدن استاد شاپوری ؟ اونم برای اولین بار ؟

ـــ فکر کردی مهمونی خاله جونته ؟

ـــ نه خیر ! یه همچین فکری نکردم . در ضمن من خاله ندارم !

ـــ میدونم . با اون لباسها آزادی عمل نداری ، به هر حال میل خودته !! اگه اونجا دچار مشکل شدی من برنمی گردم و مجبوری تا آخر با همین لباسها سر کنی .

ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــ

لجبازی رو گذاشتم کنار و لباسهایی که برام گذاشته بود پوشیدم و از حق نگذریم خیلی راحت بود . هنوز 7:30 نشده بود که صبحونه خورده ، لباس پوشیده و خوشگل و خانم اماده بودم که بریم سر پروژه ......

اما شوی محترم منو تا ساعت 10 علاف کرد ... بعد نیم ساعت رسیدیم

به محوطه کاروانسرا خیره شده بودم ... چند تا ماشین سواری ، کانکس های اقامتی ، کامیون های حاوی داربست و تخته و تانکرهای آب و مهم تر از همه آدمهای که هرکدوم به کار خودشون مشغول بودن ... انگار زندگی به این خطه دور افتاده برگشته بود ...

با چشم به دنبال استاد شاپوری می گشتم . با اشاره سامان به سمت ماشینی نگاه کردم که یک سایه بان کنارش برپا شده بود و میزی زیرش قرار داشت و مردی سرش رو داخل نقشه های روی میز فرو برده بود و با دقت مشغول بررسیش بود ...

خودش بود ، استاد شاپوری ! جالب بود ! مثل من لباس پوشیده بود . حتی رنگهاش هم به طرز اعجاب آوری باهم هماهنگ بودن ... تنها فرقش شال مشکی من و موی سفید استاد بود !!! با موهای سفید بلندش که با کش پشت سرش جمع کرده بود و سبیل پرپشت سفیدش کاملا شبیه تصور من از پدربزرگ ها شده بود !!! یه عصای خراطی شده کم داشت تا کاملا به تصور من تبدیل بشه ... البته سرحال تر از اونی بود که به عصا نیازی داشته باشه ...

به سامان نگاه کردم :

ـــ استاد شاپوری رو میشناسی ؟

دستم رو گرفت و به سمتش راه افتاد :

ـــ قبل از اینکه بیایم درباره ش تحقیق کرده بودم ...

ـــــــــــــــــــــــــ ـــــــــــــــــــــــــ ـ

صدامو صاف کردم :

ـــ استاد شاپوری ؟

سرشو بالا آورد و پرسید :

ـــ مانا راد ؟

سعی کردم یه لبخند باشخصیتی بزنم و گفتم :

ـــ بله خودم هستم ! از آشنایی باشما خیلی خوشحالم

دستشو زد زیر چونه ش و گفت :

ـــ پس کسی که این بلبشو رو راه انداخته تویی ؟؟؟!!!!

صدامو صاف کردم :

ـــ استاد شاپوری ؟

سرشو بالا آورد و پرسید :

ـــ مانا راد ؟

سعی کردم یه لبخند باشخصیتی بزنم و گفتم :

ـــ بله خودم هستم ! از آشنایی باشما خیلی خوشحالم

دستشو زد زیر چونه ش و گفت :

ـــ پس کسی که این بلبشو رو راه انداخته تویی ؟؟؟!!!!

اصلا انتظار این برخورد رو نداشتم . ناخودآگاه یه قدم به سمت عقب برداشتم . استاد از پشت میزش بلند شد و به سمت ما اومد . یه دستش به کمرش بود و با دست دیگه ش چونه ش رو می مالید ...

ـــ وقتی صحبت این پروژه پیش اومد فکر نمی کردم باعث و بانیش یه جوجه دانشجو باشه !!!

آب دهنم رو با ترس قورت دادم و سرم رو آروم بالا آوردم و به استاد خیره شدم ... دستش رفت بالا و محکم زد پشت شونه م :

ـــ آفرین دختر !!! خوشم اومد ...

این جمله ش باعث شد تا بتونم نفس حبس شدم رو بدم بیرون . انتظار اینجور خوشامدگویی رو نداشتم ... بعد از آشنایی و معرفی اولیه توضیحاتی درباره کلیات طرحم به استاد دادم و قرار شد بعد از راست و ریس کردن کارهای اولیه یه نشست برای کرکسیون طرح ها داشته باشیم ...

روز اول تقریبا به جابجایی عوامل پروژه گذشت ... به هرحال روزها کوتاه تر شده بود و زمان مفید کار کاهش پیدا کرده بود ... قرار بود بعد از مرحله ایمن سازی و بستن داربست ها گروه نقشه برداری بیان تا هم بنا رو برداشت کنن و هم محدوده فرضی پروژه الحاقی رو نقشه برداری کنن ...

از استاد دعوت کردم تا قبل از رسیدن نقشه بردارها یه روز نهار بیان پیش ما تا نقشه ها رو بررسی کنیم و دعوتم بلافاصله قبول شد ...

در ابتدا دعوت از استاد برام یه امر ساده و طبیعی بود اما بعد از مدتی مثل خانوم های خانه دار شروع کردم به اینور اونور رفتن و از همه چیز ایراد گرفتن و گیر دادن به زمین و زمان ...

طفلک ریحانه با وجود تمام کارهاش اومده بود کمکم ... خونه رو تمیز کردیم ... از شب قبل فسنجون بار گذاشتیم ... کمکم کرد تا طرح هام رو به ترتیب اولویت مرتب کنم ... با هم رفتیم از مش قربان ماست خریدیم . با فسنجون میچسبید !!!

همه چیز مرتب به نظر میرسید ... استاد راس 8 صبح اومد ... بعد از یه چایی شروع کردیم به بررسی طرح های پیشنهادیم ... بررسی قسمت مرمت کاروانسرا و تبدیلش به رستوران و یه قسمت اقامتی و همچنین بخش پارکینگ که باید اضافه میشد تا ساعت 2 طول کشید !!! غرق در کار بودیم و من اصلا متوجه گذشت زمان نشدم ... ریحانه هم به نظر جذب بحث من و استاد شده بود ...

با دعوت سامان به نهار دست از کار کشیدیم و بعد نهار و نماز بلافاصله رفتیم سراغ بقیه طرح ها ... کمپینگ و رصد خانه و مرمت آب انبار و حتی بازسازی قنات هم بررسی شد ...

استاد با بیشتر کارم موافقت کرد ... توضیحاتی درباره رَوَن داد و جهت برخی از قسمتهای الحاقی رو با توجه به اون تغییر داد و یه سری پیشنهادات برای هماهنگ کردن نمای دو بخش قدیم و جدید بیان کرد به علاوه یه سری پیشنهاد برای استفاده از مصالح بوم آورد و همچنین استفاده بیشتراز راهبردهای سنتی مثل بادگیر و انتقال بخشی از ساختمان به بخشهای زیرین و احیای شبستان و شبادان برای صرفه جویی در انرژی ...

در آخر هم با یه ضربه به پشت شونه م به کار خودش پایان داد :

ـــ برو ببینم چه میکنی !!!

این استاد هم خیلی احساس صمیمیت میکرد !!! روم نمیشد بهش بگم آخه پدر جان من نخوام شما ابراز محبت کنی کیو باید ببینم ؟؟!!! من نمیدونم چرا همه معکوس ابراز محبت میکردن !! با له و لورده کردن من چی نصیبشون میشد آخه ؟؟

استاد و ریحانه همچنان مشغول بحث و تبادل نظر بودن ولی من دیگه جون نداشتم !!! گردنم رو به طرفین تکون دادم تا کمی از خشکیش گرفته بشه ... بدبخت مثل لولایی شده بود که سالها روغن کاری نشده !!!

اون دو رو تنها گذاشتم و رفتم سراغ سامان تا برای شام کمکش کنم ... یه خورده چرخیدم ، دیدم خودش کارشو بلده بنابراین به خودم استراحت دادم ... هنوز عضلاتم به حالت ریلکس درنیومده بود که با جیغ ریحانه از جا پریدم !!! دختره مثل خودم خرکی ذوق میکرد !!!

ـــ ببین ... ببین ... ببین مانا استاد چه طرحی زده واسه جایگاه عروس دوماد !!!

کاغذی رو که تو دستش تکون میداد گرفتم ، بدجور آشنا میزد .... بــــــــــله !!! کانسپت محوطه پارکینگم بود !!! حالا واجب بود رو این طرح میزدن ؟؟؟

کاغذ رو برگردوندم ... یه اسکیس از یه بنا بود تقریبا شبیه مقبره حافظ ... ستونهای بلند و سقف طاقی شکل ... قسمتی در جلو طراحی شده بود برای سفره عقد و بعدش یه سن بود برای رقص به گمانم که دورش با طاق های پشت هم از محوطه اصلی جدا میشد ...

طرح در عین سادگی بسیار زیبا بود و با یه نورپردازی محشر میشد ... کاغذ رو از دستم کشید و گفت :

ـــ همینو میخوام ... باید همین باشه ...

ـــ مگه الکیه ریحان ؟ لباس نیست که بتونی از پسش بر بیای !!! میدونی درآوردن این طاق ها چقدر سخته ؟ تازه کلی زمان میبره !!! در ثانی ... کیو میخوای پیدا کنی که بتونه یه همچین چیزی رو دربیاره ؟

با لبخند گفت :

ـــ لازم نیست ... قبلا پیداش کردم !!!

ـــ کی ؟

ـــ امیر

ـــ امیر ؟ نامزدت ؟

ـــ آره ... کارش همینه ... طراحی صحنه خونده ... مطمئنم میتونه این طرح رو دربیاره ... حالا حتما لازم نیست با آجر باشه ... میتونه با چوب و لوازم صحنه سازی باشه ... باید طرحو واسش بفرستم ... آره ... در اولین فرصت باید این کارو بکنم ...

کاغذ رو از دستش گرفتم :

ـــ کجا خانوم ؟ این طرح منه هااااا

با التماس گفت :

ـــ مانااااااا

ـــ خیلی خوب ... فردا برات تو اتوکد پیادش میکنم ... فایل کدش رو بفرست برای نامزدت ... اینجوری راحت تره ...

ـــ اِی قربون دستت ... باید زودتر برم شهر هم فایل رو بفرستم هم یه سری وسایل جدید بگیرم ...

بعدش با خودش زمزمه کرد :

ـــ تور میخوام .. روبان ... شمع ... باید سفارش گل بدم برای ستونها ... وای چقد کار دارم !!!! حالا چجوری برم ؟

عین اسپند رو آتیش شده بود !!!

آخرش هم پرید جلوم و گفت :

ـــ اصلا با هم میریم !!! مگه نمی خواستی لباس بگیری ؟

یه چشم غره اساسی براش اومدم و در گوشش گفتم :

ـــ جلوی استاد آبروداری کن حداقل ... حالا یه خاکی به سرمون میکنیم !!!

اینقدر ریحانه تو گوشم روضه خوند و من به سامان التماس کردم تا بالاخره قبول کرد مارو ببره یزد ... البته به شرطها و شروطها !!!

رفت و یرگشت کمتر از 24 ساعت و تعهد من برای اینکه بچه حرف گوش کنی باشم !!! یعنی همه رو برق میگیره مارو چراغ نفتی ادیسون !!!

همیشه دیده بودم دخترها ناز میکنن و پسرها منت میشکن ... حالا سرنوشت براین بود که بنده ثابت کنم این قضیه ، اون روی سکه هم داره !!!

قبل از رفتن طرح استاد رو تو کد پیاده کردم ... یه چند تا نما و مقطع هم زدم به علاوه یه سه بعدی ابتدایی تا سازنده درک صحیحی از طرح پیدا کنه اما کاش نمی زدم !!! چون به محض اینکه به ریحانه نشون دادم شروع کرد به ابراز احساسات و منه بدبخت هم در تصدیقش گفتم خیلی خوشگل میشه مخصوصا اگه نورپردازیش کنی !!!

اون هم نه گذاشت و نه برداشت گفت بیا نورپردازیش کن !!!

سه ساعت و نیم وقت صرف کردم تا نورپردازی مورد علاقه ریحانه رو توی تری دی مکس دربیارم . اما واقعا چیز توپی شد !!! یه دفعه ای دلم خواست عروسی بگیرم !!!

طرفای 5 عصر رسیدیم یزد و بلافاصله رفتیم به مزون ریحانه اینا تا لباس جشن رو انتخاب کنم

ـــ خوب بفرمایید . اینم حجره حقیرانه ما !

نگاهی به ویترین شیک 5 متری مزون که به طرز زیبایی دکور شده بود انداختم .

ـــ تو به این میگی حجره حقیرانه ؟؟؟

ـــ دیگه بضاعت ما همین قدره ! به بزرگواری خودتون ببخشید ... بفرمایید داخل

داشتیم میرفتیم داخل که روی در ورودی تابلوی " ورود آقایان ممنوع " رو دیدم و رو به سامان گفتم :

ـــ شما همین جا بمون تا من بیام

دستم رو گرفت و کشید به سمت خودش :

ـــ تو بدون من هیچ جا نمیری !!!

ـــ ئه !!! مگه نمی بینی ؟ آقایون نمی تونن داخل بشن ...

ـــ برام مهم نیست اونجا چی نوشته ! بدون من نمی تونی بری تو !!!

ـــ داری زور میگی

شونه ش رو با بیخیالی انداخت بالا

همین موقع ریحانه صدام کرد :

ـــ پس چرا نمیای ؟

مونده بودم جوابشو چی بدم ! ریحانه پله هارو برگشت و پرسید :

ـــ مشکلی پیش اومده ؟

سامان قبل از من جواب داد :

ـــ ریحانه خانوم ... میشه من هم بیام داخل ؟ آخه این خانوم ما اصلا در زمینه انتخاب لباس سلیقه نداره ! ما همیشه سر این موضوع به مشکل برمی خوریم !!!

میخواستم جوابش رو بدم که با فشاری که به دستم آورد دهنم رو بست ! ریحانه در جواب گفت :

ـــ خوب من و دوستهام هستیم ... تو انتخاب لباس بهش کمک میکنیم

ایول ریحانه بزن تو پوزش حالش جا بیاد !!! شویمان دستش رو انداخت دور شونه م و منو کشید سمت خودش :

ـــ بله ... شما درست میفرمایید ... حرفتون متین اما نظر من یه چیز دیگه ست !!! مگه نه ؟

ریحانه چشمکی به من زد و با خنده گفت :

ـــ بله ... بله ... دیگه حرف حساب که جواب نداره !!! پس من یه لحظه برم به بچه ها بگم حجاب بگیرن .

بعد رفتن ریحانه یه اخم آدم کشی بهش کردم و سرم رو در جهت مخالف چرخوندم ... دستش که روی شونه م بود رو محکم تر کرد و گفت :

ـــ تعهد دادی !

ـــ خوب که چی ؟؟؟!!!

ـــ محض یادآوری ...داخل مزون از نماش شیک تر بود ... شوی گرامی به محض ورود سری دور تا دور سالن انتظار چرخوند و بعدش روی مبلی نشست و شروع کرد به ورق زدن یکی از ژورنال های لباس !!! مونده بودم همینجوری میخواست برام لباس انتخاب کنه ؟

ریحانه منو با دوستهاش شیما و هدی آشنا کرد و بعدش تنهام گذاشت تا لباس مورد نظرم رو انتخاب کنم اما از اونجایی که بنا بر رشته م اولویت و علاقه اول من ساختمان بود شروع کردم به بررسی در و دیوار و پلان مزون .

اول وارد سالن انتظار میشدیم که دور تا دورش مانکن های بودن که با کارهای بچه ها ملبس شده بودن ... دیوارهای سالن انتظار تلفیقی از ام دی اف فندقی و کاغذ دیواری کرم به همراه طرح پیچک قهوه ای بود ... نورپردازی سالن عالی بود و جای هر مانکن داخل دیوار کاذب تعبیه شده بود ...

دو دست مبل و میز مسئول فروش تنها مبلمان سالن بود ... سه تا ال سی دی در سه طرف سالن قرار داشت که به صورت اسلاید شو کارهای بچه ها رو نشون میداد ...

یه اتاق مخصوص اندازه گیری و دو تا اتاق پنج ضلعی تمام آینه مخصوص پرو دیگر قسمتهای مزون بود ... ریحانه بعد چند دقیقه به سمتم اومد :

ـــ چیزی چشمت رو گرفت ؟

ـــ هنوز لباسهارو نگاه نکردم ! ریحانه ... اون پشت دیگه چی هست ؟

ـــ اتاق دوخت ... سرویس و آبدارخونه ... بیا بریم لباسهارو بهت نشون بدم ...

ـــ آهان ... باشه ... بریم ...

مشغول دیدن لباسها بودیم و ریحانه درباره هرکدومشون توضیح خاصی میداد که یه صدای لوس و شدیدا جیغ از پشت سرمون اومد :

ـــ شیما جووون ... این آقا کی هستن ؟ به چه حقی وارد شدن ؟

همزمان برگشتیم عقب ... صدا متعلق به دختری بود که اولین مشخصه ظاهریش ، ابروهای نصفه نیمه ش بود که باقیش رو با مداد روبه راه کرده بود ... موهای فر کرده ش از زیر شالی که نصفه و نیمه سرش بود بیرون ریخته بود و دکمه های باز مانتوش باعث شده بود نافش از زیر تاپی که فکر کنم متعلق به دوران نوزادیش بود ، معلوم بشه !!!

در یک کلام من از لباس پوشیدن دختره شرمم گرفت !!!

شیما از پشت اومد و توضیح داد :

ـــ آذین جون ایشون شوهر اون خانوم هستن ... از آشناهای ریحانه جون ...

دختره رفت یه ژورنال برداشت و خودش رو انداخت رو مبل کناری شویمان و درحالیکه داشت از فرق سر تا نوک پاشو آنالیز میکرد ،شروع کرد به باد زدن خودش !!! گفت :

ـــ ریحانه خانوم بهتره وقتی یه قانونی میذارید اول از همه خودتون بهش عمل کنید

با اینکه با حرفش موافق بودم اما اصلا احساس خوبی نداشتم ! شاید اگه کس دیگه ای این حرف رو میزد تمام قد پشتش درمیومدم !!!

ریحانه رو کرد به دختره و گفت :

ـــ خانوم عزیز ... ساعت کار مزون تا 5 عصره و الان قاعدتا باید مزون تعطیل باشه ... در ساعات تعطیل هم قانون من پابرجاست و هرکسی که اجازه بدم میتونه وارد بشه ...

خوشمان آمد ! کیف همایونیمان کوک گشت !!!

مشغول بررسی و مقایسه لباسها بودم که با ضربه آرنج ریحانه به پهلوم به خودم اومدم ... عصبی توپید :

ـــ حواست کجاست ؟ چهارساعت دارم بهت اشاره میکنم !

ـــ ممم ... دارم اینارو با هم مقایسه میکنم ... حالا چیکار داری ؟

با چشم و ابرو به دختره اشاره کرد که همینجور میلیمتری داشت به سامان نزدیک میشد ! اما سامان با بیخیالی پاهاش رو روی هم انداخته بود و ژورنالش رو ورق میزد !

ـــ نمی خوای یه کاری بکنی ؟

شونه مو انداختم بالا :

ـــ نه ! چیکار ؟

ریحانه با حرص جوابم رو داد :

ـــ دختره داره میره تو بغلش

ـــ نوش جونش !!! دیگه هرچی هم سر باشه از اون مانکن های تو ژورنال که بهتر نیست !

اصلا از حرفم خوشش نیومد ! دندان قروچه ای کرد و چند قدم به سمت سامان برداشت . حتما تو ذهنش میگفت : "دختره در حد سیب زمینی پشندی هم غیرت نداره !!! "

با صدایی رسا خطاب به سامان گفت :

ـــ جناب سعادتی این همه اصرار کردید و دلیل و برهان آوردید برای داخل شدن ... حالا چرا بیکار نشستین ؟ نمی خواین در انتخاب لباس به خانومتون کمک کنید ؟

سامان جون با طمانینه سرش رو بالا آورد . یه لبخند جنتلمنی تحویل ریحانه داد و گفت :

ـــ من به سلیقه همسرم اعتماد دارم ریحانه خانوم ...

بیشعور دقیقا خلاف حرفهایی رو میزد که موقع ورود گفته بود ! من که به این تغییر ناگهانی رفتارهاش عادت داشتم اما ریحانه طفلی بدجور تعجب کرده بود .

شوی گرامی در جهت تکمیل عرایض گهربارشون ادامه دادن :

ـــ حضورم در اینجا هم به دلیل دستور پدرزن عزیزم هست که فرمودن چشم از سوگلیشون برندارم وگرنه چشمم رو از کاسه درمیارن !

سرم به خارش افتاده بود ! فکر کنم فصل رویش شاخ های گوزنی شده بود !!! بابایی من و این حرفها ؟؟؟؟ حتما آقای شوهر بازم تو نقشش فرو رفته .

دختره که این حرف سامان زیاد به مذاقش خوش نیومد ، پوزخندی زد و با لحن پرعشوه ای گفت :

ـــ اینطور که معلومه پدر خانومتون به دخترشون اعتماد ندارن !

از پرش پلک چپ دختره مشخص بود که داره حرص میخوره . منم بیخیال !!! شنگول و منگول ایستاده بودم و نگاش میکردم !

سامان ژورنالش رو بست و انداخت رو میز و درحالیکه داشت بلند میشد گفت :

ـــ برعکس خانوم محترم ! پدر خانوم بنده گوهر شناسن و فرق شیشه و الماس رو خوب تشخیص میدن ! مخصوصا که این روزها بازار پرشده از جواهرات تقلبی !

سعی کردم همون حالت بیخیال خودم رو حفظ کنم اما زیاد موفق نبودم و گوشه لبم یخورده رفت بالا !!! دلم یه زبون درازی اساسی میخواست ولی حیف که نمیشد !!!

به سمتم اومد و دستش رو دور کمرم حقه کرد و با لحن دخترکشی گفت :

ـــ عزیزم چیزی پسند کردی ؟ــ وای ! این دیگه کی بود ؟

شیما در حالیکه با انگشت شست و اشاره پیشونیش رو میمالید گفت :

ــ چمیدونم ! مادر فولاد زره ! هند جگرخوار ! دختر داییم مثلا لطف کرد و برامون مشتری جور کرد . باور نمیکنی ریحان ... از یازده و نیم صبح درگیر این دختره ایم . از ژورنال های چهار سال پیش بگیر تا جدیدترینشون رو زیرو رو کرد اما هیچکدوم باب میل خانوم نبودن ! وای سرم داره میترکه ... شام خونه مامان وحید دعوت داریم

دلم برای شیما میسوخت ! من تو نیم ساعت میگرن گرفتم وای به حال شیمای بیچاره که چند ساعت داشت اون دختره رو تحمل میکرد .

ریحانه شیما و خیاط ها رو مرخص کرد ...

ــ چی شد مانا ؟ پسندیدی ؟

نگاهم رو دور تا دور سالن چرخوندم ...

ــ پسندیدن که پسندیدم !!! منتهی همشونو !!! نمیتونم انتخاب کنم ... خیلی خوشگلن

نفسش رو با صدا بیرون داد و گفت :

ــ حتما شوهرت یه چیزی میدونست که اصرار داشت بیاد داخل !

رو به سامان گفت :

ــ سامان خان ... مانا نمیتونه انتخاب کنه ! شما نظری ندارین ؟

لبخند دلنشینی به ریحانه زد و به سمت ویترینی که داخل دیوار کاذب تعبیه شده بود اشاره کرد و گفت :

ــ اون یکی

به لباسی که انتخاب کرده بود نگاه کردم ... بی نظیر بود ! پارچه آبی فیروزه ای رنگ که طرح سنتی فوق العاده ای داشت ...

طرح لباس تلفیقی بود از مدل های جدید و قدیم ...

تاپ دکلته و دامن که تا وسط ساق ادامه داشت ... کتی که روی تاپ قرار میگرفت یقه سه سانت بود و مدل آستینهاش از مدلهای قدیمی بود که توی نقاشیهای مینیاتور دیده بودم ... تمام لباس با نخ نقره ای زیبایی دست دوزی شده بود و در آخر شال حریری که روی سر مانکن قرار گرفته بود ...

همه چیز عالی بود ولی یه مشکل نه چندان کوچیک وجود داشت ! لباس برچسب " فروشی نیست " خورده بود !

با لب و لوچه آویزون گفتم :

ــ نمیشه ... این فروشی نیست ... از لباسهای اون سمت یکی رو انتخاب کن .

ولی سامان بی توجه به حرفم رو به ریحانه گفت :

ــ ریحانه خانوم ؛ ما اینو میخوایم

ریحانه با مکث و کمی تردید جواب داد :

ــ خوب ... سامان خان ؛ این فروشی نیست ...

سامان حرفش رو قطع کرد و پرسید :

ــ این لباس سفارشی نیست ؛ درسته ؟؟؟

ریحانه سکوت کرد ، سامان ادامه داد :

ــ اگه سفارشی بود مثل اونها لیبل " سفارشی " میزدید روش !!

ــ خـ ... خوب آره ... این لباس طرح من تو مسابقه کشوری بود ! خیلی روش زحمت کشیدم ... تمام سوزن دوزی هاش با دست انجام شده ! نخش هم نقره اصله ...

بحث سامان و ریحانه همچنان ادامه داشت ... شویمان اصرار میکرد و ریحانه هم کمی ناز همراه با تردید بسیار !!!

بعد چند دقیقه به نظر میومد که ریحانه نرم شده ؛ به من نگاه کرد و من هم با نامردی تمام ، ادای بچه گربه های ملوس رو درآوردم و هرچی مظلومیت بود ریختم تو چشمهام و ساکت بهش نگاه کردم !!!

درآخر این ریحانه بود که تسلیم شد و من بودم که با ذوق تمام لباس رو گرفتم و رفتم تا پرو کنم ...

تو آینه به خودم خیره شده بودم و داشتم قربون صدقه دست و پنجه ریحانه میرفتم که در باز شد و ریحانه همراه سامان وارد شدند ... اتاق پرو اونقدر بزرگ و جادار بود که به راحتی میتونست چهار ، پنج نفر دیگه رو تو خودش جا بده .

ریحانه یه دور دورم چرخید و کمی با سرشونه و یقه لباسم ور رفت :

ــ خیلی بهت میاد ... مبارکه

ــ مرسی عروس خانوم ... هنر دست شماست دیگه

داشتم تعارف تیکه پاره میکردم که شویمان اومد و لبه کتم و کنار زد و دو طرف تاپ رو گرفت و کمی تکون داد ... رو به ریحانه پرسید :

ــ یه کم لق نمیزنه ؟ به نظرم گشاده !

ریحانه هم درحالیکه ژست متفکرنه ای به خودش گرفته بود گفت :

ــ فکر کنم از دو طرف باید یه کم تنگش کنم ... اصلا میتونم یه ساپورت برای زیرش بذارم ... بالاخره هوا سرده وسط بیابون

. اگه یه کلاه هم برای زیر شال بذارم خوب میشه ... یه مدلی از شال دربیارم .. همینجور خشک و خالی که نمیشه !!!

قرار شد هدی لباس رو آماده کنه و وقتی داره میاد عروسی برام بیاره . بعد گذاشتن قرار و مدار فردا با ریحانه ازش خداحافظی کردیم ...

وقتی تو ماشین نشستم کارتهای تبلیغاتی که از مزون برداشته بودم رو از کیفم درآوردم و بررسی کردم ... بالاخره کاملا شانسی یکیشونو دادم دست سامان و گفتم :

ــ لطفا بریم اینجا چشمهاشو ریز کرد و گفت :

ــ سالن آرایش و زیبایی عسل بانو !!!

چند بار سرشو تکون داد و گفت :

ــ آرایش و زیبایی !!!!

چونه م رو با دستش گرفت و سرم رو به چپ و راست برگردوند و گفت :

ــ نیازی نمیبینم ...

مثل اینکه ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست هم داده بودند تا یه شاخی رو سرم سبز بشه ...

داشت ازم تعریف میکرد آیا ؟؟؟!!!

لبخند خفیفی روی لبم اومد اما این حس خوب عمر زیادی نداشت چون در ادامه گفت :

ــ هنوز قابل تحملی !!!

داشت حرصم رو درمیاورد ... زدم تو فاز بی تفاوتی و گفتم :

ــ به خاطر جنابعالی نمی خوام برم پس نظرتو برای خودت نگه دار .

ــ به خاطر خودم هم که شده نمی برمت ... بهتره بریم یه جایی پیدا کنیم تا شب رو سر کنیم ...

با حالت جیغ گفتم :

ــ هتل رزرو نکردی ؟؟؟

ــ نه

ــ پس برای چی به ریحانه گفتی رزرو کردی ؟؟

پوزخندی زد و گفت :

ــ از اینایی هستی که تا یه نفر دعوتشون میکنه فوری سرش آوار میشن ؟؟

دیگه داشت پاشو از گلیمش درازتر میکرد ! گفتم :ــ نبودم ولی همنشینی با کسی که چایی نخورده پسرخاله میشه تاثیرات سوئی روم گذاشته !!!

اصلا از اتاقمون تو هتل خوشم نیومد !

کوچیک بود ... فقط یه تخت دونفره ودوتا صندلی داشت ... یه تلویزیون کوچولو هم به دیوار نصب بود ... البته به دیوار که نه !!! علنا به سقف وصل بود ... صندلی ها هم زیر تلویزیون بودن و مجبور بودی برای دیدن رو تخت بشینی و سرت رو تا جایی که گردن اجازه میده به سمت بالا بگیری !

دو طرف تخت به اندازه 70 سانت خالی بود که یکیش مسیر دستشویی بود و طرف دیگه فقط به اندازه یه نمازگزار جا داشت به طوریکه اگه یه بنده خدایی اضافه وزن داشت موقع سجده بین تخت و دیوار گیر میکرد !!! روبروش هم به دیوار زده بودن " قبله " ...

رفتم تو دستشویی تا لباسم رو عوض کنم که متوجه شدم حمومش وان نداره و بدتر از همه من قسمت آب لوله کشی رو فراموش کرده بودم و با خودم حوله نیاورده بودم .

سامان درحالیکه حوله اش رو روی شونه انداخته بود اومد و یه موبایل گذاشت کف دستم :

ــ میتونی با خانوادت تماس بگیری .

در ورودی رو قفل کرد و با کلیدش رفت تو حموم !!!

اییییشششش ... حالا اگه در رو باز میذاشتی من در میرفتم ؟؟؟

خاک تو سر بی معرفتت مانا !!! اصلا یاد پدر و مادرت نبودی ! این بچه پررو باید یادت بندازه بهشون زنگ بزنی ؟ حالا هی برو به مندا بگو بی معرفت !!!

با اینکه قاعدتا اول باید به مامان زنگ میزدم اما دلم بدجوری شور کامران رو میزد ... شمارش رو گرفتم . خاموش بود . بدون معطلی شماره محسن رو گرفتم . بوق اول نخورده برداشت :

ــ چی شده ؟؟ اتفاقی افتاده ؟

ــ نه !! چه اتفاقی ؟

چند ثانیه سکوت کرد و مردد پرسید ؟

ــ مانا !! تویی ؟

ــ اول سلام ... دوم آره ... سوم خوبی عمو جون ؟

ــ کجایی تو ؟

ــ جواب سلام واجبه هاااا

با صدایی خشن و نیمه بلند گفت :

ــ پرسیدم کجایی ؟ تلفن رو از کجا آوردی ؟

ــ یزد ... سامان داد ... یعنی همون آترون

یه دفعه ای داد زد :

ــ یزد چه غلطی میکنی ؟ آترون کجاست ؟

دیگه علنا داشتم میلرزیدم !

چرا اینجوری میکنه ؟؟؟

با تته پته گفتم :

ــ حمومه !!!

ــ گوشی رو بده بهش ببینم

در زدم . در حالیکه خودش رو پشت در قایم کرده بود و تنها قسمتی از نیم تنه اش پیدا بود در رو باز کرد ... یکی از معایب قد کوتاه اینه که اگه طرفتون قد بلند باشه به جای اینکه چشم تو چشم بشین ؛ چشم تو قفسه سینه میشین !!!

بی توجه به تاپ تاپ قلب بی جنبه ام گوشی رو گرفتم سمتش و سر به زیر گفتم :

ــ عمو محسنه .

با یه کم تاخیر گوشی رو گرفت و در رو بست . خودم رو انداختم روی تخت اما به چند ثانیه نکشید که بچه مثبت بازی رو گذاشتم کنار و رفتم گوشم رو چسبوندم به در ! دوش باز بود و خوب نمیشنیدم چی میگه :

ــ نه .... نه .... بله .... یه کم ... قبلا هماهنگ شده بود ... زیاد رضایت بخش نیست .... فقط امیدوارم خوب پیش بره ...

داشتم به این نتیجه میرسیدم که فالگوش ایستادن حاصلی نداره و بهتره برم پی کارم که در ناگهانی باز شد و من پرت شدم تو بغل شویمان !!!

صورتم خورد به سینه ی خیسش ... نمیدونم چرا مور مور شدم ... بلافاصله ازش جدا شدم و چند بار با شدت آستینم رو کشیدم به صورتم ...

پوزخندی به لب داشت که هر لحظه پررنگتر میشد . گوشی رو داد دستم و به حموم برگشت .

با صدایی که فقط خودم میشنیدم گفتم :

ــ عوضی آشـــغال ... نسناس

صدایی از گوشی اومد ... گرفتم نزدیک گوشم

ــ هی مانا کجا رفتی ؟

ــ اینجام ... فکر کردم قطع کردین .

ــ خوب چه خبرا مهندس ؟ خوش میگذره ماه عسل ؟

بعدش هم با صدای بلند شروع کرد قاه قاه خندیدن !!!

از صحبت کردن با محسن هیچی دستگیرم نشد ! دست از پا درازتر ازش خداحافظی کردم و زنگ زدم به خونه . کسی جواب نداد بعدش موبایل بابا رو گرفتم که مامان جواب داد !!!

اولش یخورده تعجب ، بعدش جیغ کوچولو ! قربون صدقه و حال و احوال و چک کردن حال عمومیم از اعصاب شست پام تا پیاز موی سر !!! یه مقدار اندکی اشک و آه و بعدش شکایت از بی معرفتی بچه ها ...

بالاخره ظرفیتم پر شد و پریدم وسط حرفش :

ــ مامان .. مامانی جونم ... یه دقه واستا

بینیش رو کشید بالا :

ــ بله ؟

ــ مامان خوشگله ؛ باور کن من خوبم

تو دلم اضافه کردم :

البته اگه زندانی شدن تو بشکه و پیچ خوردن مثل ورمیشل و زخم زیر چونه م رو فاکتور بگیریم !!!!

اضافه کردم :

ــ سرم به کار خودم گرمه . این یارو هم چارچشمی مواظبمه . از لحاظ خوراک هم خیالت راحت باشه . اینقدر تو این مدت غذای طبیعی به خوردم داده که کم کم دارم به بع بع میفتم

مامان خنده خفیفی کرد . گفتم :

ــ باور کن مامان ... اصلا به یاد داری من تو عمرم شام نخود فرنگی و هویج و ذرت پخته خورده باشم ؟

ــ نه

ــ جات خالی که ببینی چه به روز دخترت آورده !!! از این آدمهایی که هر روز یه لیوان آب کرفس میخورن و شامشون سالاد کاهو با سرکه بالزامیک و نارنجه !!! اَییییی ... اینقدر بدم میاد از این مردهای بچه مثبت ! به خدا در حسرت یه چیزبرگر با دلستر لیمو دارم له له میزنم !

ــ بمیرم برات ! خودم واست درست میکنم فقط تو بیا

هاااا ؟؟؟ به این نتیجه رسیدم گه گاهی دوری از خانواده خوبه ! نازت خریدار پیدا میکنه ...

ــ میگم گوشی رو میدین به بابا ؟ دلم براش یه ذره شده

ــ خسته بود ، تازه خوابیده .

ــ اشکال نداره . بیدارش کن بفهمه منم خستگی از تنش میره !!!

ــ نمیشه مانا . اصرار نکن

خیلی اصرار کردم ولی به خرجش نرفت ! یه کمی دیگه بامامان حرف زدم و بعدش شماره مندا رو گرفتم اما خاموش بود !

با حرص گوشی رو پرت کردم رو تخت ؛ اَه ... آخه تو اگه گوشی نمی خوای پس چرا میخری ؟؟؟

سرکی به داخل کمد دیواری کشیدم . دوتا بالش و ملحفه اضافه به علاوه دوتا حوصله مسافرتی ... کاغذی بود و ضخامت زیادی نداشت . دوتاشون با هم برای خشک کردن موهای من کم بود !!! و قسمت بدترش رنگشون بود ! زرد کمرررنگ !!!

از نظر من حوله فقط سفیــــــد ، اونم بدون کوچکترین لکی . نمیدونم کدوم پدرصلواتی اومده بود سلیقه به خرج بده ؟ آخه اینم رنگه ؟؟؟ زرررد ؟؟؟ انگاری چرک از سرو روش میباره !!! بیخیالشون شدم و حوله هارو انداختم تو کمد ...

بی حوصله روی تخت نشسته بودم و موهام رو دور انگشتم میپیچوندم که آقا بالاخره از حموم دل کند و اومد بیرون .

حریصانه چشم به حوله سفیدرنگش که دور کمرش بسته بود ، دوخته بودم

ــ چیزی شده ؟

نگاهم رو از کمرش بالا آوردم و به صورتش دوختم و بدون اینکه کوچکترین کنترلی روی کلماتم داشته باشم ، گفتم :

ــ حوله ات رو بده به من !

ابروهاش به سرعت تاجایی که جا داشت بالا رفت !

انگار تازه مغزم بیدار شد و رفتارم رو آنالیز کرد . یه لحظه فهمیدم چه گندی زدم !!! فوری دستم رو به حالت ایست جلوش گرفتم و گفتم :

ــ نه نه ... نیا جلو !!! .... یعنی میدونی ؟ ... آخه چون سفیده !!! مال اینجا زرده !!! بدم میاد ... من مال خودم رو نیاوردم !!! اصلا چرا یادم ننداختی ؟؟؟ .... وای خدااااا ...

دستهامو گرفتم جلوی صورتم و با بیچارگی دوئیدم سمت دستشویی . خودم رو انداختم توش و در رو قفل کرد و همونجا از دیوار سر خوردم و نشستم رو زمین .

میخواستم از شدت بیچارگی سرم رو بکوبم به دیوار !!!! لبم رو اونقدر محکم به دندون گرفته بودم که داشت بی حس میشد !

چند لحظه بعد در زد و آروم پرسید :

ــ مانا .. مانا خوبی ؟

حالا خوبه میدونه من حالم افتضاحه هااااا !!!

وقتی دید بهش جوابی ندادم ادامه داد :

ــ تو حموم کن ، من حوله م رو میذارم رو رادیاتور تا یه کم خشک بشه ... کارت که تموم شد برات میارمش .

چند دقیقه که گذشت و وضعیت روحیم آروم شد بهتر دیدم حداقل یه دوش بگیرم ... میخواستم از جام بلند بشم که دوباره صداش اومد :

ــ مانا ؟

خیلی آروم زمزمه کردم :

ــ بله ؟

با شیطنتی که تو صداش بود پرسید :

ــ مطمئنی که فقط حوله میخوای ؟

و صدای خنده ش در جیــــــغ من گم شد !!!

کنج دیوار ، کنار رادیاتور کز کرده بودم و داشتم موهامو خشک میکردم ... لعنتی همیشه یه اتفاقی میفتاد ،جوری دهنم رو میبست که جرات اعتراض پیدا نمیکردم !

اینکه چرا باید اون غذای منو سفارش بده ؟ اگه من بخوام به جاب کباب چیز برگر یا پیتزا بخورم چی ؟؟؟ یا اصلا همه اینا به کنار ... چرا باید مثل آدمهای تارک دنیا تو اتاقمون شام بخوریم ... دلم پوسیده بود ... گفتم میایم شهر یخورده آدم و ماشین و سرو صدا میبینم دلم وا میشه ! اما حالا ...

مسواک زده و آماده منتظر نشسته بودم تا بره بخوابه ... از دستشویی اومد و خیلی آروم و متین خوابید رو تخت و ساعدش رو گذاشت روی چشمهاش ...

ــ تو میخوای اینجا بخوابی ؟ رو تخت ؟؟؟

ــ مشکلیه ؟

ــ پس من کجا بخوابم ؟

با همون دستش به سمت دیگه تخت اشاره کرد ... آروم گفتم :

ــ ولی نمیشه ...

دستش رو از روی چشمش برداشت و گفت :

ــ جای بهتری سراغ داری ؟

با دستم زمین حدفاصل دیوار و تخت رو نشون دادم که گفت :

ــ عالیه ! میتونی همونجا بخوابی

با خوابیدن روی زمین مشکلی نداشتم . درواقع دوست داشتم اما نه در چنین وضعیتی !!! احساس گیر کردن بین تخت و دیوار مثل خوابیدن تو قبر بود !!! علاوه بر اینکه فکر کنی نیمه های شب یه حشره موزی از زیر تخت بیاد بیرون و روی صورتت راه بره ... اَییییی ...

لامپ رو خاموش کردم و رفتم توی دستشویی یه خورده معطل کنم تا بخوابه ... موهامو دو گوشی بستم ... یه خورده تو آینه واسه خودم شکلک درآوردم ... جک تعریف کردم ... یخورده به آینده م فکر کردم و خیالپردازی کردم ... بالاخره حوصله م سر رفت و اومدم بیرون ... راست خوابیده بود و دستهاش رو روی سینه قلاب کرده بود.

آروم روی تخت نشستم و به سینه ش خیره شدم ... منظم و آروم نفس میکشید . خم شدم و به چشمهاش نگاه کردم ... پلکهاش ثابت بود و نمی لرزید . دستم رو جلوی چشمش گرفتم و تکون دادم . هیچ ری اَکشنی نشون نداد .

نفسی از سر آسودگی کشیدم که ناگهان گفت :

ــ حداقل شیر آب رو باز میکردی که باور کنم دستشویی بودی !!!!

از ترس به سمت عقب متمایل شدم ناخودآگاه میخوستم در برم !!!! دستم رو گرفت و کشید به سمت خودش :

ــ ازم میترسی یا خجالت میکشی ؟؟؟

همزمان که داشتم برای بیرون آوردن دستم تلاش میکردم گفتم :

ــ هیچکدوم !!!

دستش رو گذاشت رو شونه م به زور خوابوندم :

ــ پس بگیر بخواب ...

در منتهی الیه سمت خودم مچاله شده بودم و خیره بهش نگاه میکردم . بالاخره از سنگینی نگاهم کلافه شد و پرسید :

ــ با قیافه من مشکلی داری ؟

ــ آره !!!

به سمتم یه پهلو شد :

ــ چه مشکلی ؟

بازم اختیار زبونم از دستم در رفت و گفتم :

ــ تو چرا اینقدر خوشگلی ؟؟؟

توی همون تاریکی هم میتونستم احساس کنم که به شدت تعجب کرده ! پرسید :

ــ ناراحتی ؟؟؟ دوست داشتی این مرد خوشگل تا ابد مال خودت بود ؟؟

ــ هِه !!! نخیـــــــــــر ... از قدیم گفتن " مرد خوشگل مال دیگرونه !!! " در ضمنننن ، ما شوی اینجوری دوست نداریم !!!

ــ چجوری دوست داری ؟

آب دهنم رو قورت دادم و با هیجان شروع کردم به تعریف کردن :

ــ شوی ما باید قدکوتاه ، چاق و شکم گنده باشد ! ترجیحا کچل !!! حتما هم باید دست بزن داشته باشد ... هر شب که از سرکار می آید ، باید با کمربند بزند سیاه و کبودمان کند ... دهنش بوی جوراب بدهد ... دماغش پر از موهای بلند باشد ... حداقل 12 تا بچه بخواهد !!!!

عــــــــــاشق این هستیم که داد بزند : ضعیـــــــــفه ... بیا توله هاتو جمع کن !!!!

80 % اوقاتی که در خانه است به شانه کردن سبیلش بپردازد ... 12 % را در مستراح !!! 4% زمانش را صرف عوض کردن آب و دان قناری هایمان بکند و 2% هم صرف ما و 12 تا توله هایمان !!!

آهان ... این را یادمان رفته بود ... آخر هفته ها هم بارو بندیلمان را جمع کنیم برویم زیر درخت داخل حیاط ... ما بساط منقل و وافورش را آماده کنیم ... او هم هی به ما و اجدادمان فحش بدهد !!!

به زور سعی میکرد خنده شو بخوره اما آخرش موفق نشد و شروع کرد قاه قاه خندیدن !!!

انگار جایزه اسکار رو برده باشم ! خنده اش از مدال طلای المپیک هم باارزش تر بود ... تو این مدت با هم بودنمون که برای من به اندازه 10 سال طول کشید اولین بار بود که احساس موفقیت 100 % میکردم .

وقتی کمی خنده اش آروم شد ، بریده بریده گفت :

ــ کِـ ... که شوهر خوشگل نمی خوای ؟؟؟

سرم رو به علامت نه بالا بردم :

ــ نوووچ !!!

دستش رو گذاشت رو چشمش و درحالیکه هنوز ته خنده ای داشت گفت :

ــ امان از دست کامران !!!

یعنی چی آخه ؟؟؟ کلی فسفر سوزوندم بعدش امان از دست کامران ؟؟؟؟ من اینجا چیم پــَ ؟؟

بهش توپیدم :

ــ نگفتی چرا خوشگلی ؟؟؟

ــ چی میگی ؟ مگه دست منه ؟ نکنه حسودیت شده ؟ هاااا ؟؟؟

ــ نخیــــــر !!! خوشگل ندیده نیستم ... ولی تو عجیبی !!! انگار صورتت رو تراشیده باشن !!!

ــ خوب الان این مشکلش کجاست ؟ جای تورو تنگ کردم مگه ؟؟؟

ــ عمممممرا !!! مال این حرفها نیستی !!! فقط موندم که با این تیپ و قیافه چرا نرفتی یه شغل راحت تر انتخاب کنی ؟ بازیگری ... مدلینگ ... تبلیغات ... ماشالا الان دیگه از چسب میخچه تا کارخانجات نورد فولاد احتیاج به یه بچه سوسول باربی دارن واسه تبلیغات !!!!

ــ بچه سوسول باربی ؟؟؟ منو میگی ؟؟!!!!!

ــ اوهوم !

ــ تو به این هیکل میگی باربی ؟

ــ ممم ... نه خوب ... حالا به هر حال !!!

ــ دختر جون تو نمی خواد فکرتو درگیر این مسائل کنی ... من با شغلم راحتم و مشکلی هم نیست ...

با کله شقی گفتم :

ــ من ناراحتم !!! کامران گفته بود یکی رو میفرسته که بازنشسته شده

ــ منم یه بازنشسته ام ...

و با صدایی به مراتب آروم تر زمزمه کرد :

ــ از زندگی !!!!

ــ من فکر میکردم با یکی میام که هم سن بابامه ... یکی که مهربون باشه ... کلی با هم خاطرات خوب میساختیم و می رفتیم گردش خوش میگذشت ... موقع خداحافظی هم من گوله گوله اشک میریختم !!!!! اما تو خیلی بدجنسی ... موذی هم هستی ...

ــ حرف زدن دیگه کافیه ... من سرم درد میکنه ...

بازم بداخلاق شد !!!! فوری کانالش عوض میشه ... گفتم :

ــ میتونی دوتا از اون قرصهایی که به خورد من میدادی رو بخوری ... فیلو از پا میندازه ...

بعدش بلند شدم که برم ... دستم رو گرفت :

ــ کجا ؟؟؟

ــ تلویزیون روشن کنم ... میخوام نود ببینم ... دلم برای عادل تنگ شده !!!!

دستم رو کشید و منو خوابوند رو تخت :

ــ نمیشه ...

ــ خوبم میشه

دستش رو گذاشت رو کمرم و انچنان فشار داد ... مثل مایع که از صافی عبور میکنه داشتم از تخت عبور میکردم !!!! گفت :

ــ اون تلویزیون روشن نمیشه ، چون من میخوام ... تو هم همین الان میخوابی ، چون من میخوام

نالیدم :

ــ ول کن بابا کمرم شکست !!!

دستش یه کمی شُل تر شد ... گفتم :

ــ خیلی منو اذیت میکنی !!! سیاه و کبودم کردی ... به کامران میگم گوشتو بکشه !!!

یه لحظه از حرف خودم خنده م گرفت ... لحنم شده بود عین نی نی هایی که میرن پیش مدیر مهدشون چغولی !!!

ــ تو نبودی میگفتی خوشت میاد سیاه و کبود بشی ؟؟؟

ــ اولا اون توسط شویمان بود نه جنابعالی !!! دوما فقط با کمربند !!!

ــ باشه ... اگه اینجوری دوست نداری میتونیم طبق روش من پیش بریم ... بیش از 50 تا شیوه شکنجه وجود داره که هیچ اثری روی فرد نمیذاره ... طبیعتا کامران هم متوجه هیچی نمیشه !!!

یه کمی از تن صداش ترسیده بودم ولی بازم شاخ بازی درآوردم :

ــ هِه ... هِه ... ترسیدم !!! ول کن کمرمو روانی ...

نامرد موهامو کنار زد لبش رو گذاشت پشت گردنم و شروع کرد به فوت کردن !!!

یه جیـــغ خفیف کشیدم و طبق معمول همیشه وقتی قلقلکی میشدم دست و پاهام رو جمع کردم توی شکمم ...

ــ خیلی بدی ... عوضی ... روانی ... سادیسمی ...

ــ اگه این کار باعث بشه که جمع بشی و مثل یه بچه خوب بخوابی ، بازم این کارو میکنم ...

ــ نههههههه ...

بازم پشت گردنم رو فوت کرد و من بیشتر از پیش تو خودم جمع شدم . با صدایی که از فرط قلقلک لرزان شده بود نالیدم :

ــ مردم آزاااار ...

خندید ...

روزها تکراری و مثل هم میگذشت . ریحانه به سختی مشغول تدارکات عروسی بود . من تمام وقتم رو

صرف کار کردن روی پلانها و اعمال تغییراتی که استاد شاپوری گفته بود ، میکردم و هر روز یا یه روز در میان به محل پروژه میرفتیم و دوباره با استاد مشورت میکردم ...

وقتی برای پلان یه مسکونی 60 متری ده ؛ دوازده بار پلان تغییر بکنه ، میتونید تصور کنید که برای یه مجموعه تفریحی ، توریستی چند هزار متری چقدر کار باید انجام بشه !!! از خروس خون سحر تا بوق سگ روی پلانها افتاده بودم و عملا زندگیم به سه بخش کلی تقسیم شده بود : خوردن ، خوابیدن ، کارکردن .

تقریبا بیش از 70 % طرحها اوکی شده بود و بقیه اش هم تصحیح شده بود و فقط مونده بود تا تغییرات رو اعمال کنم ... سرعت پیشرفتم رو مدیون استاد شاپوری بودم ... بعضی مواقع علنا قلم رو به دست میگرفت و طرح میکشید ...

شویمان هم کارهای خونه رو انجام میداد . غذا میپخت ، ظرفهارو میشست ، خرابکاریهای منو جمع و جور میکرد . اگه یه نی نی هم میزایید دیگه میشدیم یه خانواده خوشبخت !!!

طبق معمول روی میز طراحیم ولو بودم و با بیحالی سعی داشتم منحنی های محوطه رو درست کنم ... لعنتی ها با هم هارمونی نداشتن انگار !!!

ــ مانا

سرم رو به زور از روی میز بلند کردم :

ــ بله ؟

ــ ریحانه صدات میکنه .

ــ کیشمیش هم دُم داره !!!! ریحانه خانوم ...

از همونجا با تمام قدرت داد زدم :

ــ الان میاااااااام ...

رفتم حیاط پشتی و صورتم رو تا گوشهام فرو بردم تو آب تا از بیحالی در بیام ... ریحانه پشت دیوار خونه ننه نقره روی یه چیزی ایستاده بود و تو حیاطمون رو نگاه میکرد :

ــ امر بفرمایید

همین که نگاهش بهم افتاد از سر تعجب هیـــــــــن بلندبالایی کشید و گفت :

ــ تو چرا این ریختی شدی ؟

ــ چه ریختی ؟

پای چشمات گود افتاده ... اصلا زرد شدی !!!

دستی به صورتم کشیدم :

ــ هااا ... اینو میگی ؟ طبیعیه !!! همیشه سر تحویل پروژه ها آب میرم ...

ــ خیلی خوب ... بیا خونه ما بهت برسم .

پشت سرم رو خاروندم :

ــ چیکار کنی ؟؟

نخ چند لایه ای که تو گردنش بود نشون داد و گفت :

ــ تمیز کاری

ــ یا جده سادات !!! بنـــــد ؟؟؟ به جون تو طاقتشو ندارم ... نمیشه منو با همین هیبت مردونه به غلامی بپذیری ؟

ــ دیگه داری میری رو اعصاب هااا ... دو روز دیگه عروسی منه ! میخوای همینجوری بیای ؟

ــ حالا واقعا دو روز دیگه ست ؟

ــ مگه من با تو شوخی دارم ؟؟؟ سه سوت بیا اینور ...

اصلا حوصله نداشتم ... گفتم :

ــ من نمیام ... تو بیا اینور ...

دستش رو تو هوا تکون داد و گفت :

ــ من دارم عروس میشم اونوقت این ناز میکنه !!! خیلی خوب ... الان میام

کمتر از یک دقیقه سرو کله ش پیدا شد ... شویمان هم که فهمید اوضاع از چه قراره بارو بندلش رو جمع کرد و رفت تو مهتابی نشست ...

ریحانه منو خوابوند رو تخت و افتاد به جونم ... تقریبا داشتم جون میدادم و التماسهام هم کاملا بی اثر بود ... برایاینکه لحظه ای حواسش رو پرت کنم گفتم :

ــ راستی ... وسط بیابون آرایشگر از کجا گیر میاری ؟

ــ دختر داییم آرایشگره

ــ ایول ... خانوادگی خودکفا هستین ...

ــ لپتو باد کن

با لپ باد کرده پرسیدم :

ــ آشپز چی ؟ من با سیب زمینی پخته راضی نمی شم هاااا ...

ــ نگران نباش ... پسر عموی امیر سرآشپز رستورانه ... الانم اومده داره کارهارو راست و ریس میکنه ...

ــ تدارکات چی ؟ آبدارچی ؟

ــ چند نفرو استخدام کردیم

ــ اُرکست ... رقص نور ... فیلمبردار ؟؟؟

ــ مانااااااااااا ؟؟؟؟

ــ بله ؟

ــ تا زمانی که کارم تموم نشده خفه خون میگیری ! مفهومه ؟

ــ اوهوم ...

بعد اتمام کارش گفت :

ــ آخیـــــــش ... صورتت باز شد ... برو تو آینه خودت رو نگاه کن

تمام صورتم قرمز و خط خطی شده بود . رو به ریحانه گفتم :

ــ دستت درد نکنه ... میتونی منو به عنوان ماهی گُلی شب عید ببری بازار و بفروشی !!!

ــ یخورده که واستی التهابش میخوابه ... راستی مانا ... یه سوال خصوصی میتونم ازت بپرسم ؟

بی خیال گفتم :

ــ بپرس

ــ تو و آقا سامان مگه زن و شوهر نیستین ؟

انگار جریان برق از کمرم عبور کرد !!! آروم گفتم :

ــ چطور مگه ؟

با دست به تخت ها اشاره کرد و گفت :

ــ آخه تخت هاتون از هم جداست !ــ هاا ؟؟؟ آهان ... اینارو میگی ؟؟

لبخند الکی زدم و تو ذهنم دنبال یه دلیل منطقی می گشتم که یاد صحبت دوتا خانومه تو مترو افتادم ! خوبی واگُن بانوان اینه کا اطلاعات عمومی آدم رو میبره بالا !!!! بلا فاصله گفتم :

ــ بچه پررو بازی درآورده بود ، مجازاتش کردم !!!

لبخند شیطونی زد و گفت :

ــ ئه ؟ جدی ؟ اصلا به آقا سامان نمیاد !!!

آهی پر سوز و گداز کشیدم و گفتم :

ــ از آن نترس که های و هوی دارد ... چه میشه کرد ؟؟؟ مردَن دیگه !!! ذات همشون یکیه !!! همشون خرابن ... همشون فقط به یه چیز فکر میکنن !!!

دقیقا داشتم دیالوگها خانومه رو بازخوانی میکردم . دیدم اگه ادامه بدم به جاهای ناموسی میرسم بنابراین دچار پدیده خودسانسوری شدم و سکوت کردم ...

ــ آخــــــی ... طفلی گناه داره ... نمی خوای ببخشیش ؟

نمیدونم چرا بیخودی جوگیر شدم !!!

ــ تو نمی خواد سنگ اونو به سینه بزنی ؟ نمی خوام بترسونمت هااا ... ولی خودت که وارد زندگی مشترک بشی میفهمی من چی میگم !!!!

همین موقع بود که صدای سامان اومد :

ــ ریحانه خانوم ... مادرتون دارن صداتون میکنن ...

ریحانه معذرت خواهی کرد و سریع رفت ...

بهم خیره شده بود و پلک نمیزد !!! اعصابم خورد شد ...

ــ مشکلیه ؟

ــ نه !! فقط دارم به زنی نگاه میکنم که از ذات خراب شوهرش شاکیه !!!!

یعنی حرفامونو شنیده بود ؟

با لحن حق به جانبی گفتم :

ــ استراق سمع میکردی ؟؟؟

ــ نمیکردم ولی همنشینی با یه جوجه جاسوس تاثیر سوء روم گذاشته !!!

صاف ایستادم و سرم رو گرفتم بالا و نگاهم رو دوختم به چشمهاش ... با پررویی تمام گفتم :

ــ یعنی خوشم میاد نوآوریت در حد جلبکه !!! اشکال نداره ... من حق کپی رایت نمیگیرم ازت

نفسش رو با حرص بیرون داد و صورتش رو آورد نزدیک ... به اندازه یه بند انگشت بینمون فاصله بود ... فیس تو فیس ... آی تو آی داشتیم برای هم خط و نشون میکشیدیم که ریحانه وارد شد

طفلی ریحانه دچار سوء تفاهم شد و با تته پته معذرت خواهی کرد و در کسری از ثانیه جیم شد !!!

فوری دوئیدم دنبالش :

ــ واستا دختر ... واستا ریحانه ... ریحانه ...

وسطای حیاط بهش رسیدم و دستش رو گرفتم :

ــ کجا میری ؟

ــ ببخشید ... در حیاط باز بود ، اومدم تو ... من میخواستم در بزنم .. نمیدونم چرا نزدم !!! ببخشید ...

ــ هیچی نشده بابا ... سوء تفاهم بود ... بیا بریم تو

ترسید و یه قدم به سمت عقب برداشت :

ــ نه ... نه ... تو نمیام ... میرم خونه

ــ تونمیام یعنی چی ؟؟؟ پس برای چی اومده بودی ؟

ــ هان ؟ به خاطر این

و پاکتی که تو دست راستش بود داد بهم :

ــ هدی اینا همین الان رسیدن ... لباستو آوردن

دستمو گذاشتم پشت شونه ش و گفتم :

ــ خیلی خوب ... بیا تو ببین چطور شده ...

در حالیکه عقب عقب به سمت در حیاط میرفت گفت :

ــ نه نمیخواد ... خودت بپوش اگه مشکلی داشت بیار درستش کنم ...

پاکت لباسهارو روی تخت خالی کردم ... دوتا بسته روزنامه پیچی شده بود ... یکیش یه گِن و ساپورت کوتاه و یه شلوار سنتی تنگ که مدلش با لباسم هماهنگی داشت و یه کلاه کوچولوی پولک دوزی شده برای زیر شال بود و اون یکی بسته هم حاوی لباسهای اصلیم بود ...

کاغذ ورود ممنوعی که قبلا طراحی کرده بودم رو وری در نصب کردم و شروع کردم به پوشیدن لباسها ...

هر لحظه از دیدن لباسها تو تنم ، ذوقم بیشتر میشد ...

مرحله آخر لباسم شالم بود اما وقتی شال رو برداشتم چشمم به تیتر روزنامه زیرش خشک شد !!!

دستهامو دو طرف روزنامه ستون بدنم کردم و دوباره و سه باره تیتر روزنامه رو خوندم :

" مراسم بزرگداشت شهید ...مرحله آخر لباسم شالم بود اما وقتی شال رو برداشتم چشمم به تیتر روزنامه زیرش خشک شد !!!

دستهامو دو طرف روزنامه ستون بدنم کردم و دوباره و سه باره تیتر روزنامه رو خوندم :

" مراسم بزرگداشت شهید سردار سرتیپ کریم سوریان ، دیروز ، با حضور مقامات کشوری و لشکری در مقر اصلی نیروهای مسلح برگزار شد "

یه چیزی تو ذهنم وول میخورد ...

یه چیزی مثل یه چراغ زرد چشمک زن !!!

یه چراغ اخطار ...

یه چراغ خطر ...

یه چیزی آشنا بود ...

ولی چی ؟

هنگ کرده بودم ... سرم رو تکون دادم و دوباره تیتر رو خوندم ... آهان ...

کریم !!!

مامان گفته بود ... همین بود ...

کریم ... کریم سوریان ... ولی سوریان نبود !!! بود ؟؟؟

به موهام چنگ زدم ؛ ریشه موهام داشت از جا درمیومد :

چرا یادم نیست ؟ چرا یادم نمیاد ؟ اصلا مامان فامیلیشو گفته بود ؟

نه !!! فقط کریم بود ... کریم بیسیمچی ... داداش کریم ... برادر کریم ... کریم هیچوقت فامیلی نداشت !!!

پس چرا برام آشناست ؟ کجا دیدم ؟

به روزنامه چشم دوخته بودم و به حالت هیستریک عقب و جلو میرفتم ... چشمم خورد به عکس ... سردار شجاعی بود ... فرمانده نیروی زمینی ... در حال سخنرانی بود ...

اما پشتش ...

پشتش یه بَنِر بزرگ بود ... و روش ... روش عکسِ ...

عکسِ ...

نه !!! عکس خودش نیست !!! نمیتونه اون باشه ...

ولی انگار خودش بود ...

چقدر لباس سبز ارتش بهش میومد !!!!

" استایل مهمه تربچه نقلی !!! اگه من گونی بپوشم و تو لباس سیندرلا ، بازم منم که برنده ام !!! "

ولی این کامران من نیست ...

این موهاش سفیده ...

سنش بالاست ...

ولی پس چشمهاش چی ؟

صورت مردونش چی !!!

حتی شکستگی بینیش ...

خیره به عکس بودم تا نشانه ای برای رد فرضیاتم پیدا کنم ...

کنار عکس اون مرد با رنگ قرمز نوشته بودن :

" شهدا شمع محفل بشریت اند "

شهدا ؟؟؟

خندیدم

آره ... شهدا ... ولی نه

کامران !!!

کامران که هزارتا دوست دختر داشت ...

کامران که هر دفعه تو یه پارتی بود ...

کامران که مسافرت کوچیکه ش دبی و آنتالیا بود ...

این کامران نمیتونه شهید باشه !!!

کامران من نه سردار بود ، نه سرتیپ !!!

کامران من یه پلیس مستعفی بود ...

آرررره ... خودشه !!!

کامران پلیس بود ...

ولی این عکس مال یه ارتشیه ...

برگشتم به متن مقاله ...

یابد اینجایه چیزهایی باشه ...

چشمهام تار شده بود ... چند بار دستم رو کشیدم روش اما بدتر شد ...

با همون وضعیت نگاهم رو روی کلمات حرکت میدادم

" .... پس از تلاوت بخشی از کلام الله مجید ، نماینده مقام معظم رهبری ، پیام ایشان را قرائت نمودند ... "

نه ... اینها نه ....

چند خط رفتم پایین تر ...

" شهید سوریان در طی سالها خدمت صادقانه خود در سازمان دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ............. "

دفاع و پشتیبانی ؟

کلمات داشت تار و تار تر میشدن ...

" .......... صبح روز پنجشنبه ......... توسط بمبی که زیر ماشین ................... مقام رفیع شهادت ............. "

شهادت ؟؟؟

سرم به دوران افتاد ...

سینه م سنگین شد ...

دیگه نفسم بالا نمیومد ...

باید اسپری میزدم قبل از اینکه ...

قبل از اینکه خفه بشم ...

اما سعی کردم بازم بخونم ...

" پیکر مطهر ایشان ............. "

پـ ... پـّـ ...پیکر ؟؟؟

" ........ قطعه شهدای بهشت زهرا ...... "

...

...

" روحش شاد و راهش پر رهرو باد ... "

ر ... روحش ؟؟؟ کـ .... کامران من ؟؟

دستم دیگه توانایی وزنم رو نداشت ...

نفسی نبود ...

قدرتی نبود ...

کامرانی نبود ...

واقعا نبود ؟؟؟ ....

واقعا دیگه نیست ؟؟؟آخرین نیرومو جمع کردم :

خدااااااااااااااااااااااا

به سختی چشمهام رو باز کردم . انگار به مژهام وزنه وصل کرده بودن ... به پهلو خوابیده بودم و نگاهم به دیوار روبرو بود . یه جای غریب بودم ... تو اتاقی که اصلا برام آشنا نبود ... تنها صدایی که بود تیک تاک ساعتی بود که نمیدیدمش ... بدنم به قدری کوفته بود که به همون صورت خوابیده بودم ... چند دقیقه طول کشید تا ذهنم وقایع گذشته رو پردازش کنه ...

شهید ...

قطعه شهدا ...

بمب ...

پیکر مطهر ...

پلکهام رو با تمام قدرت روی هم فشار دادم ... اشکهام راه خودشونو پیدا کرده بودن و بی مهابا سرازیر شدن ...

حتی قدرت بلند کردن دستم و پاک کردن صورتم رو نداشتم ...

به جهنم !!! بذار بریزن ... این اشکهارو میخوام چیکار ؟؟؟

آخه چرا ؟؟؟ خدایا باور نمیکنم ... باور نمیکنم ... چرا منو از خودش جدا کرد ؟ به خاطر اینکه بره تو دهن مرگ ؟؟؟ باور نمیکنم ...

آخرین باری که باهم صحبت کردیم کی بود ؟

خدایا کِی بود ؟؟؟

ازم پرسیده بود دوستم داری ؟

منم بگم " آره " ...

بخنده و بگه " میدونستم " !!!

چرا یادم نمیاد ؟؟؟

ولی آخرین باری که دیدمش خوب یادمه ... مگه میشه یادم بره ؟؟؟ اون همه دیوونه بازی ... جیــــغ ... داد ...

اون شب یکی از آرزوهامو برآورده کرد ...

یه شب تو کویر وقتی دوتاییمون پشت وانت صاحب خونمون دراز کشیده بودیم و به آسمان صاف و پرستاره کویر خیره شده بودیم ، گفتم :

ــ میدونی ؟ اینجوری دراز کشیدن و تماشای ستاره های کویر جزء آرزوهای من بود ؟؟؟ همیشه دوست داشتم رو پشت بام یه خونه کاهگلی دراز بکشم و ساعتها به آسمون زل بزنم !!!

دستش رو ستون سرش کرد :

ــ جمع کنیم بریم رو پشت بوم ؟؟؟

ــ هوووم .... نه !!! پشت وانت هم باحاله ... دوست دارم ...

دستم رو گرفت تو دستش و خیلی آروم پرسید :

ــ حالا که یکی از آرزوهات برآورده شد میشه یکی از آرزوهای منو هم برآورده کنی ؟

ــ با منی ؟؟؟

ــ نه !!! با گربه سیاهه شعبون بی مُخ بودم !!! آخه غیر تو و اَجنه محترم و پری پریا ... گل پریا ، کس دیگه ای هم هست ؟؟

ــ خو ببخشید ... شوما امر بفرمایید سرورم ... جان ما متعلق به شماست ...

ــ جونت بی بلا

همینطور نگاش میکردم و منتظر بودم که خواستشو بگه

ــ فقط ناراحت نشیا !!! اگه نخواستی کافیه یه " نه " کوچولو بگی !!!

مونده بودم ، مگه چی میخواد که قبلش این همه صغری کبری میچینه ؟؟؟!!!

ــ بگم ؟؟؟

ــ جون به سر شدم ... بگو ...

دستش رو گذاشت رو قلبش :

ــ میشه امشب سرتو بذاری اینجا !!!

یه حسی داشتم ... چیزی شبیه عذاب وجدان ... یه حس غریبی مثل حس گناه !!!

باید مخالفت میکردم اما خواهش تو صداش ، معصومیت چشماش ، ترسی که موقع گفتن تو صورتش موج میزد !!!

نتونستم بگم نه ...

من حس گناه داشتم ... شاید گناهکار بودم ولی اون نبود !!! حس گناه ، شرم گناه ، ترس گناه تو اون نبود !!!

سرم رو گذاشتم رو قلبش و تو دلم خدا رو صدا کردم :

ــ خدایا ... اگه این محرمیت گناهه ، قبل از اینکه غرق بشم زندگیم رو ازم بگیر ... نه طاقت دوری از کامرانو دارم ، نه روی سرپیچی و گناه در محضرت !!! خدایا قلبم رو آروم کن ...

دستش رو از زیر شال برد تو موهام و سرم رو نوازش کرد ...

تمام آرامش دنیا ریخت تو قلبم ... بازم به همراه همون حس غریب ...

ــ تو آرزوهاتم مثل خودت کوچولوئه ...

ــ من یه عالمه آرزوی کوچولو دارم ولی کسی نیست که برآوردش کنه ...

لپم رو کشید و گفت :

ــ مگه کامران مُرده ؟؟؟ آرزوهاتو لیست کن بده بذارم تو نوبت ... منم سعی میکنم چندتا از این چش سقیدهارو به آغوش پرمهر خانوادشون برگردونم تا جا برات خالی بشه !!!

خندیدم :

ــ نمیخواد ... آرزوهای کوچولوئه من به نفرین اونها نمی ارزه !!!

ــ یه موی تو به همه اونها می ارزه

با اینکه زیاد قربون صدقه میرفت ولی با این حرفش یه نسیم خنک از زیر دلم رد شد ...

ــ خوب حالا چندتا از اون آرزوهای اِپسیلونیتو بگو ببینم ...

ــ هممم ... دوست دارم چندتا پرستو زیر پنجره اتاقم لونه کنن ... صبح با صدای اونا از خواب بیدار بشم !!!

ــ میدونی به این چی میگن ؟

ــ هوم ؟ نه !

ــ بهش میگن گوز ادیسون !!! آخه این همه آیتم وجود داره بند کردی به چی آخه ؟؟؟

ــ چرا مسخره میکنی ؟ خوب دوست دارم دیگه !!!

ــ آرزوهای انسانیتو بگو ... میترسم هوس کنی بری زیر زرافه شاهد به دنیا اومدن بچه ش باشی !!!

ــ آرزوهای انسانیم ؟؟؟ بذار فکر کنم ...

ــ یعنی تو همه افکارت حول باغ وحش میچرخه ؟

ــ نه ... آرزوهای انسانی هم دارم ... مثلا دلم میخواد یه شب برم بالاترین نقطه ای که به شهر اشراف داشته باشه ... یه جایی که نور خونه ها مثل همین ستاره ها سوسو بزنه ... همه شهر زیر پام باشه ...

ــ اونوقت چیکار کنی ؟

ــ بشینم شهرو تماشا کنم ...

دستهاشو به سمت آسمون دراز کرد و گفت :

ــ بارالها ... تو را شکر میگوییم بدان سبب که درد گاگولی ویروسی نیست !!!

سرم رو از روی سینه ش برداشتم و با دلخوری گفتم :

ــ اصن نمیخوام ... هر چی میگم مسخره م میکنی

دستش رو گذاشت رو گردنم و با یه فشار دوباره سرم رو گذاشت رو قلبش و گفت :

ــ باشه بابا ... بیا اصلا همون ستاره هارو بشماریم ... تو از چپ برو ، من از راست ... همدیگرو پیش تارا میبینیم

ــ تارا دیگه کیه ؟

ــ کیس جدید !!!

و با انگشت به ستاره کوچک و کم سویی اشاره کرد :

ــ لامصّب دو ساعته داره یه ریز چشمک میزنه !!!

اسکووووووول !!! اس ام اس داری !!!

صدای وحشتناک اس ام اس بود که چرت نازنینم رو پاره کرد

لعنتی ... معلوم نیست کِی زنگ اینو عوض کرده ؟؟؟

بدون اینکه چشمم رو باز کنم ، دستم رو روی پاتختی کشیدم و موبایلم رو برداشتم ... موبایل تو دستم بود اما هنوز دو به شک بودم که چشمهام رو باز کنم یا نه ؟ میدونستم که اگه به اندازه 5 ثانیه نور ببینم دیگه عمرا بتونم چرتم رو ادامه بدم ...

مشغول سبک سنگین کردن موقعیت بودم که موبایلم ویبره رفت و دوباره همون صدای جیــــــــــغ دراومد

" اسکوووووول ، اس ام اس داری !!! "

هردو از طرف کامران بود ... اولی رو باز کردم

ــ فوووووووت !!!! [4]

حرصم گرفت ... مردم آزار ... دومی رو باز کردم :

ــ هرچی گفتی ، خودتی !!! [10] خوب بود با یه سطل آب یخ بیدارت میکردم ؟؟؟ [14]

براش نوشتم " گفتم عاااااشقتم دیوونه !!! "

بعد چند ثانیه جوابش اومد :

ــ ماناییییییی

عزییییییزم

خانوم کوچولوی من

جوجو

خوشگله

عششششقم

میدونی ؟؟؟

.

.

.

خر شدن در حین انجام وظیفه ممنوعه !!! [4] [4] [4]

خنده م گرفت ... انگار دروغ سنج وایرلس داشت !!! نوشتم :

ــ بیدارم کردی که همینارو بگی ؟ [14]

ــ نه ... ساعت 8 لباس پوشیده و خوشگل پشت در منتظر میمونی ، میام دنبالت

ــ برای چی ؟ چرا ؟

ــ این یه رازه !!! [4] [3]

در کسری از ثانیه فضولیم طغیان کرد !!! شمارشو گرفتم اما ریجکتم کرد ... بعد چند ثانیه اس ام اس اومد :

ــ تو جلسه م !!!

ــ باور نمیکنم

ــ به جون مانا

ــ جون من یعنی کشک ؟؟؟ [2]

ــ جون تو یعنی تمام هستی من [11] [8]

ــ پس به جون مانا بگو امشب چه خبره ؟ [1]

ــ به کسی نمیگی ؟

ــ نمیگم

ــ مطمئن ؟؟؟

ــ مطمئن

ــ پس بین خودمون بمونه هاااا ... بعضیها میخوان سورپرایزت کنن به من گفتن بدون اینکه بو ببری ، یه چند ساعتی معطلت کنم ... 8 آماده باش ... دیگه هم مزاحم نشو [14] ــ تو باز لباس مدرسه هاتو پوشیدی ؟؟

یه نگاه به سرتاپام انداختم . به نظر خودم خوب بودم .

ــ تیپم چشه ؟

ــ چش نیست ؟ اصلا حال نمیکنم اینجوری باهام بیای بیرون !

نفسم رو با حرص دادم بیرون و به طرف سرکوچه به راه افتادم . داد زد :

ــ کجا مادمازل ؟؟؟

هیچ عکس العملی نشون ندادم و راه خودم رو میرفتم که دستم رو کشید :

ــ خانم کجا تشریف میبرن ؟

با بیخیالی تمام گفتم :

ــ میرم آژانس سر کوچه ... یه ماشین میگیرم برای نزدیکترین سینما ... برای دوسانس بلیط میگیرم به علاوه کلی خوراکی ... اینجوری هم من کم کمش یه چهار پنج ساعتی علاف میشم و هم ماموریت شما انجام میشه ... جنابعالی هم میتونی با یکی بری بیرون که همراهیش باعث کسر شأنتون نباشه !!!

ــ الان مثلا قهر کردی ؟

و منو به زور کشید طرف ماشینش . کلا از لحاظ بدنی هیچ شانسی مقابلش نداشتم . داد زدم :

ــ داری از قدرتت سوء استفاده میکنی

با خونسردی تمام گفت :

ــ دقیقا دارم همین کارو میکنم

و منو انداخت تو ماشین و درو بست ...

ــ این درست نیست !!!

ــ میتونی بعدا بری شکایت کنی که البته حق رو میدن به من چون بچه باید از بزرگترش حرف شنوی داشته باشه .

داد زدم :

ــ من بچه نیستم .

ــ وقتی اینجوری قهر میکنی یعنی هنوز بچه ای

و حرصشو سر پدال گاز خالی کرد

ــ منو داری کجا میبری ؟

ــ آژانس سر کوچه . بعدش میتونی هر جهنم دره ای که خواستی بری !!!

دلم ترک برداشت !!! دلم میخواست غد بازی دربیاره و بازم زورشو به رخم بکشه !!!!!!!

ــ از آژانس رد شدی !

ــ میدونم .

ــ خوب نگه دار دیگه !

ــ خفه بچه !! از کی تا حالا کوچیکتر واسه بزرگتر تعیین تکلیف میکنه ؟

لبم رو به دندون گرفتم تا نیشم باز نشه . خیلی بدبختیه یکی سرت داد بکشه و تو تا سرحد مرررگ خرکیف بشی !!!

ــ الان کجا داریم میریم ؟

ــ خرید ...

یا صدایی آروم گفتم :

ــ نمیشه اول بریم رستوران ؟ من خیلی گشنمه !

دست راستشو از رو فرمون برداشت و درحالیکه نگاش همچنان رو به جلو بود چند بار کشید زیر چونه م و بعدش لپمو کشید :

ــ کوچولوی معصوم من !!! تو حتی قهر کردن هم بلد نیستی

کیک . شیرکاکائو به دست تو پاساژ قدم میزدیم . بهم گفت با همین چیزها ته گیری کنم چون میخواستیم بریم شهربازی و ممکن بود با معده پر حالم بهم بخوره .

هر وقت به یه خانواده یا گروه پسرها میرسیدیم از لفظ " عزیزم " و "خانومم " استفاده میکرد اما هر وقت به خانومهای خوشگل میرسیدیم میگفت :

ــ دایی جون ، بیا اینجا عزیزم .

مثل آفتاب پرست هرلحظه رنگ عوض میکرد ! خنده م میگرفت از این اخلاقش

گردش یک ساعته ما تنها به خرید یه کاپشن بادی سفید کوتاه کلاهدار که لبه کلاهش خزهای خوشگلی داشت ، انجامید !!!

از یه مانتو آبی کاربنی خوشم اومد اما برام نگرفت فقط به این بهانه که رنگش زیادی تو چشمه !!!

رفتیم شهر بازی و اینقدر داد زدیم و جیغ کشیدیم که صدام گرفت و کم مونده بود قوقولی قوقو بکنم . برای شام هم دوتا سیخ جیگر لاغر مردنی بهم داد . میگفت امشب زیادی برام خرج برداشتی !!!

حدودای دوازده بود .تو پارکینگ بودیم که گوشیش زنگ زد . در ماشین رو باز کرد :

ــ تو بشین تا بیام .

خودش چند قدم دورتر شروع به صحبت کرد . بعد چند دقیقه اومد :

ــ یه کاری برام پیش اومده باید فوری انجام بدم . اگه بخوام تورو برسونم و بعدش برم دیر میشه ! با من میای یا یه فکر دیگه بکنیم ؟

از تصور اینکه بتونم سر از کارش دربیارم تو دلم عروسی شد !!! یه لبخند خانومانه زدم و گفتم :

ــ اشکالی نداره . به کارت برس .

اولش داشتم به مسیر و خیابون نگاه میکردم اما به خاطر ترافیک آخر هفته سرعتمون کند شده بود .

کامران هم انگار رفته بود تو فکر و اصلا حرف نمیزد ... حوصله م سر رفت و بهتر دیدم خودم رو با بازی گوشیم سرگرم کنم . اونقدر غرق بازی شدم که متوجه مسیر و رسیدنمون نشدم ... با صدای کامران به خودم اومدم :

ــ هوووی ... کجایی ؟

ــ ها ؟؟؟

ــ ساعت خواب !!!

ــ سلامت باشی ! رسیدیم بالاخره ؟

ــ کوری مگه ؟

به اطراف نگاه کردم . تو یه پارکینگ بزرگ بودیم اما تک و توک ماشین پارک بود .

ــ ببین مانا !

نگاهم رو از اطراف گرفتم :

ــ بله ؟

ــ گوشتو بده به من ببین چی میگم !

ــ بگو

ــ پیاده که شدی دست منو میگیری و هم قدم من راه میای . هر وقت گفتم بدو ، میدویی ... هر وقت گفتم واستا ، می ایستی ... مفهومه ؟؟؟

ــ مفهوم بودنش که مفهومه !!! ولی برای چی ؟ میخوای چیکار کنی ؟

ــ سرت به کار خودت باشه بچه

در داشبورد رو باز کرد و یه چیزی چرمی شبیه کیف پول و یه جعبه کوچولو درآورد ... در کیف و جعبه رو باز کرد و داخلش رو چک کرد و گذاشت تو جیب بغلش ...

میدونستم اونها چی هستن . قبلا تو فیلمها دیده بودم . کیف چرمی حاوی چند میله نازک بود که برای باز کردن درها استفاده میشد و تو جعبه هم چند تا میکروفن کوچولو بود

پیاده شد و از صندوق عقب یه کوله بزرگ مشکی درآورد و اومد در سمت منو باز کرد .

دست تو دست همدیگه خیلی آرو قدم برمیداشتیم تا اینکه پشت یکی از ستونها متوقف شدیم ...

ــ گوش کن ببین چی میگم !!! دوربینها در خلاف جهت هم حرکت میکنن ... یعنی راست به چپ و چپ به راست ... اینطوری پوشش بیشتری میدن و کارمون سختر میشه اما این وسط تقریبا 12 ثانیه خلاء تصویری داریم .

تو این 12 ثانیه ها باید تیکه تیکه تا اون در برسیم

دری رو در انتهای پارکینگ نشون داد

ــ چرا ماشین رو نزدیکتر پارک نکردی ؟

ــ پارکینگ اون قسمت اختصاصیه ! تمام ماشینهایی که اونجا پارک میشن پلاکشون بررسی میشه ! فرصت نداشتم ترتیب پلاکهارو بدم

ــ میگم این کار ما غیر قانونی نیست ؟؟

ابروهاشو داد بالا و با تعجب گفت :

ــ نه بابا !!! از کی تا حالا اینقدر بچه مثبت شدی ؟

دستم رو گرفت :

ــ با شماره سه میدویی ... یک ... دو ... سه

چهار بار این کار تکرار شد . دیگه چند متری تا در فاصله داشتیم ... پشت ستون نشست و کوله ش رو باز کرد و یه دستگاه که شبیه کارتخوان مغازه ها بود ، شاید یه کمی کوچکتر ، بیرون آورد .

دوباره با شماره سه به سمت در رفتیم . سیمی از دستگاه رو به قفل الکترونیک دستگاه وصل کرد و کارتی که ازش آویزون بود رو وارد قفل در کرد ... چندتا از دکمه های دستگاه رو فشار داد و در با صدای تیکی باز شد .

منو با یه حرکت انداخت داخل و خودش هم سریع پرید تو و قبل از اینکه زمان تموم بشه در رو بست .

دستم رو روی دیوار میچرخوندم :

ــ پس این کلید برقش کجاست ؟

ــ نـــــــــــه !!!

دستم رو گذاشتم رو قلبم :

ــ ترسیدم بابا . چرا داد میزنی ؟

ــ اگه برقو روشن کنی دوربین اینجا فعال میشه !

موبایلشو درآورد و چراغ قوه شو روشن کرد . تازه تونستم محیط اطرافم رو ببینم دیوار پر از قفسه بود و یه گوشه چندتا چرخ دستی بود .

موبایلشو داد دستم و از یکی از قفسه ها یه دست لباس سرتاپایی سبز رنگ برداشت . کتش رو درآورد و داد دستم . همچنان بهش خیره شده بودم . گفت :

ــ بازدید برای عموم آزاد است !!! اما اگه صلاح دونستی روتو بکن اونور

خجالت کشیدم و سریع رومو سمت دیوار برگردوندم . بعد از اینکه کارش تموم شد محتویات یکی از چرخ دستی هارو خالی کرد و کوله شو گذاشت توش و منو هم از زیر بغل بلند کرد و گذاشت تو چرخ دستی :

ــ جیکت در نمیاد ! مفهومه ؟؟؟

ــ اوهوم .

صدای باز و بسته شدن در و کشیده شدن چرخ دستی و بعدش موزیک آسانسور اومد . میخواستم سرم رو بیارم بیرون که با دست مانعم شد :

ــ بمون سرجات . آسانسور ها دوربین دارن !

ــ چرا اینقدر طول کشید ؟؟؟حوصله م سر رفت !!

ــ خوبه گفتم جیکت در نیاد !!!

چرخ دستی بوی شوینده و پودر میداد و داشت حالم رو بهم میزد . موبایلم رو درآوردم و مشغول بازی شدم . چند بار از آسانسور پیاده و سوار شد . متوجه شدم که چندبار مسیرش عوض شد و چندتا در باز و بسته شد .

دیگه تحمل بوی شوینده رو نداشتم . آروم گفتم :

ــ تموم نشد ؟ اینجا بو میده من دارم خفه میشم !

ــ یه دقیقه واستی تمومه !

یه دفعه ای هوا سرد شد :

ــ اینجا کجاست ؟ سردخونه ؟

کاور چرخ دستی رو کنار زد و از زیر بغل بلندم کرد :

ــ نه عزیزم . اینجا بلندترین جای شهره !!!

دهنم از تعجب باز مونده بود . باورم نمیشد که بالای برج میلاد ایستادیم !!!! اون هم این موقع شب .... تنها !!!

از کوله ش دوتا کاپشن مردونه مشکی درآورد و یکیشو تنم کرد . هنوز تو شُک بودم !!!

ــ خوشت اومد ؟ هنوز خیلی دیر نشده ! چراغ بیشتر خونه ها روشنه . میتونی بشینی و شهرو تماشا کنی .

ــ کامران !!! تو آخه .... اینجا .... چجوری ؟؟؟

سرم رو تو بغلش گرفت :

ــ زیاد به مغز کوچولوت فشار نیار .

سرم رو از بغلش کشیدم بیرون :

ــ ولی مگه میشه ؟؟؟ حالا اینکه چطور اومدی داخل بماند !!! ولی چرا اینجا اینقدر سوت و کوره ؟ مگه میشه تعطیل باشه ؟

ــ یه کمی مغزت رو به کار بگیری میفهمی !

ــ نـَ ... نکنه میخوای بگی اینجارو اجاره کردی ؟؟؟!!!!

آروم یکی زد تو سرم :

ــ مگه سر گنج نشستم ؟؟!! هِه ... اجاره !!!

ــ پس چی ؟

ــ شغل من چیه ؟

ــ تربیت بادی گارد و محافظت

ــ دیگه چی ؟

ــ همین دیگه !!!

ــ خنگه !!! محافظت و امنیت ... اجرای سیستم های امنیتی ...

ــ نــــــــــــه !!!

ــ آرررررره ...

ــ یعنی میخوای بگی ...

ــ بله ... تمام سیستم امنیتی اینجارو شرکت ما طراحی و اجرا کرده !!!

ــ دیدم چه راحت واسه خودت رفت و آمد میکردی !!! نگووو ... نامرد !!! من کلی بخاطرت حرص خوردم .

ــ باشه .. منم باور کردم .

ــ ولی یه چیزی !!!چرا اینجا اینقدر خلوته ؟

ــ از 12 تعطیل کردیم ... امشب تست سیستم هاست . گفتم یه حالی بهت بدم آرزوتو برآورده کنم .

ــ اگه به این راحتی میتونستی بیای این بالا پس چرا منو چپوندی تو اون چرخ دستی ؟

لپمو محکم کشید :

ــ بده یه کم هیجان بهت تزریق کردم ؟ دیگه تا عمر داری از این فرصتها گیرت نمیاد .

نگاهم به منظره زیبای زیر پام بود ... با اینکه باد به شدت سردی میوزید اما ارزشش رو داشت که از ارتفاع بیش از 300 متری بشینی و از شب لذت ببری !

ــ کاش دوربینمو با خودم آورده بودم .

ــ یه امشب هنر خودتو بیخیال شو ، هنر منو بچسب !!!

برگشتم سمتش ؛ گیتارش تو بغلش بود .

ــ اینو کِی آور ...

سوال کردن نداشت !!! همه چیز با نقشه قبلی بود .

کنارش رو زمین نشستم و شروع کرد به نواختن آهنگی که بارها و بارها به عنوان لالایی برام خونده بود ...

من فقط عاشق اینم

حرف قلبتو بدونم

الکی بگم جدا شیم

تو بگی که نمیتونم

من فقط عاشق اینم

بگی از همه بیزاری

دو سه روز پیدام نشه تا

ببینم چه حالی داری

من فقط عاشق اینم

عمری از خدا بگیرم

انقدر زنده بمونم

تا بجای تو بمیرم

من فقط عاشق اینم

روزهایی که با تو تنهام

کارو بار زندگیمو

بذارم برای فردا

من فقط عاشق اینم

وقتی از همه کلافم

بشینم یه گوشهٔ دنج

موهای تورو ببافم

عاشق اون لحظهام که

پشت پنجره بشینم

حواست به من نباشه

دزدکی تورو ببینم

من فقط عاشق اینم

عمری از خدا بگیرم

انقدر زنده بمونم

تا بجای تو بمیرم

نمیدونم از سوز هوا بود یا سوز صداش !!! ولی اشک تو چشمهام جمع شد ... دستش رو گرفتم و نذاشتم دیگه ادامه بده :

ــ بدم میاد هردفعه اینو میگی ! من دوست ندارم تو به جای من بمیری ! من دوست ندارم هیچکی به جای من بمیره ...دلم نمیخواد هیچکی به خاطر من از خانوادش جدا بشه ... همیشه از خدا خواستم به جای خودم بمیرم ...

دستشو گذاشت رو لبم :

ــ اگه از آهنگم خوشت نیومده اشکالی نداره ولی این حرفارو دیگه نزن ! باشه ؟

سرم رو بع علامت مثبت تکون دادم و دستش رو برداشت . گفتم :

ــ تو هم قول بده دیگه این ترانه رو نخونی

خندید :

ــ عمممراً !!!!

با مشت زدم به بازوش :

ــ خیلی بدجنسی

ــ میدونم !!!

دیگه کم کم داشتم از سرما ویبره میرفتم

ــ سردته ؟

میخواستم مثل خودش بگم " مگه کوری ؟ " ولی دلم نیومد ! فقط سرمو تکون دادم .

گیتارشو گرفت و منو به همراه خودش بلند کرد :

ــ بیا یه آهنگ شاد بریم گرم شیم .

شروع کرد به زدن و خوندن :

هرجا میرم ... میبینمت

عادت کردم به همیشه بودنِ تو

آروم میشم ... وقتی پیشم

باشی فقط دلم خوشه به دیدنِ تو

کاش همینجوری بمونیم من و تو

من عوض نمی شم و تو ام نشو

بیا با هم بمونیم فقط همیـــــــن

من که جایی نمیرم ، توام نرووووو

این حس قشنگو ... مدیون تو هستم

تو با منی و من ... از عشق تو مستم

دستاتو میگیرم ... مثل پر پرواز

اون بالا تو ابرا تو پیش منی باز

میزد و همزمان ورجه وورجه میکرد چیزی شبیه به رقص !!! اما من فقط ایستاده بودم و نگاش میکردم .

تنه ای بهم زد و گفت :

ــ از فرصت استفاده کن ! نصیب هرکس نمیشه بالای برج میلاد با یه مرد خوشگل هنرمند برقصه !!!!

اعتماد به نفسش منو کشته بود !!! دوباره شروع کرد به خوندن و این بار من هم باهاش میخوندم :

نمی تونم ... باور کنم ... توبا منی بهم بگو خوابم یا بیدار

می ترسم ... از دستم ... خسته بشی یه روز بگی خدا نگهدار

بی تو روزام دیگه رنگی نداره

به دلت بگو که تنهام نذاره

این فقط تویی تو دنیای منی

که واسم دلیل موندن میاره

این حس قشنگو ... مدیون تو هستم

تو با منی و من ... از عشق تو مستم

دستاتو میگیرم ، مثل پر پرواز

اون بالا تو ابرا تو پیش منی باز

میخوندیم و بالا و پایین میپریدیم ... انگار روی سرما هم کم شده بود !!!

روزی که ... اون نگاه تو ... با خود برد ... قلب و جونمو

مثل یه آرزو بود واسم که همیشه بمــــونی پیشم

این حس قشنگو ... مدیون تو هستم

تو با منی و من از عشق تو مستم

دستاتو میگیرم ... مثل پر پرواز

اون بالا تو اَبرا ... تو پیش منی باز

آخرش اونقدر جیغ کشیدیم که دیگه صدام در نمی یومد ...

بغلش کردم و گفتم :

ــ مرسی ... واقعا عالـــــــی بود

ــ تشکر رو بذار وقتی برنامه تموم شد !!!

ــ مگه هنوز مونده ؟

ــ چی فک کردی ؟ جشن که بدون شیرینی نمیشه !

از فضای پایینی چرخ دستی یه جعبه بیرون آورد و بازش کرد . یه کیک شکلاتی کوچولو بود . شمع نازک و درازی که تو جعبه بود رو توی کیک فرو کرد . سعی داشت با فندک روشنش کنه اما شدت باد مانع میشد .

منو نزدیک خودش کشید و کیک رو بینمون گرفت . بالاخره تونست شمع رو روشن کنه . گفت :

ــ میخوام همه آرزوهاتو برآورده کنم و هربار یکی از همین شمع هارو فوت کنی !!! حالا فوتش کن تا باد خاموشش نکرده !!!

***

حالا من بودم و یه شمع نیمه سوخته توی کمدم و صدها آرزوی برآورده نشده

نفهمیدم چطور گذشت !

نفهمیدم چقدر گذشت !

زمانی به خودم اومدم که تمام صورت و بالشم از اشک خیس شده بود . به پهلوی چپ خوابیده بودم و خیره به دیوار سفید روبروم .

احساس سوزش و درد توی دست راستم حس کردم . سوزن سرم کج شده بود و از رگ زده بود بیرون . یه مقداری خون زیر پوستم لخته شده بود و مقداریش هم ریخته بود روی لباس گل و گشاد و صورتی بیمارستان . چسب رو کندم و سوزن رو کشیدم بیرون ، دستهام رو ستون بدنم کردم و به سختی نشستم .

به اطرافم نگاه کردم . مسلما توی بیمارستان بودم . انتهای دیوار سمت چپم در ورودی اتاق و درست روبروم در سرویس بود . روی تخت سمت پنجره پیرزنی همراه با تسبیح توی دستش به خواب رفته بود .

بدنم بی نهایت خشک و دردناک بود ! انگار که یه کتک مفصل خورده بودم . با تکیه به لبه تخت و بعدش هم با کمک دیوار خودم رو به دستشویی رسوندم .

درست روبروی در ، سینک روشویی و آینه قرار داشت . با دیدن خودم تو آینه خشکم زد . باورش سخت بود !!!

شاید خیلی هم سخت نبود !!!

لبه سینک رو گرفتم و خودم رو کشیدم نزدیک آینه . دیگه تقریبا صورتم به آینه چسبیده بود . چشمهام رو از اشک پاک کردم ولی فایده نداشت !!! تصویری که از ابتدا دیده بودم واقعیت داشت !

سمت چپ صورتم کج شده بود ! گوشه چشم و لبم به سمت پایین متمایل شده بود و صورتم رو کاملا دِفرم کرده بود !

فقط یه فکر تو ذهنم میچرخید !

من سکته کرده بودم ؟؟؟

دوباره چشمم پراز اشک شده بود . پاکش کردم اما درکمتر از ثانیه ای زحمتم بی نتیجه موند !

سعی کردم لبم رو صاف نگه دارم اما نشد !!! آب دهنم از گوشه راه خودش رو پیدا کرده و به سمت چونه م سرازیر شده بود .

خنده م گرفت !!!! از همونایی که میگن" از گریه غم انگیزتر است " اما شکلی که تو آینه پیدا شد شبیه هرچیزی بود الا خنده !!!

انگار جادوی آینه باطل شده بود و دیگه از برون نمایی استعفا داده بود ...

با دستم سعی کردم لبم رو صاف کنم ... نشد !!!

بی حال گوشه دستشویی کز کردم .

دیگه اشکهای حقیقی هم سروکله شون پیدا شده بود و انگار با اشکهای دروغی مسابقه گذاشته بودند !

ــ خانم ... خانم ... چرا اینجا نشستی ... سرمتو کی درآوردی ؟؟

فقط متوجه یه مانتو و شلوار سورمه ای شدم . اومد نزدیک و نبضم رو گرفت ، سرم رو بالا آورد. همه چیز رو از پشت پرده اشک تار میدیدم :

ــ پاشو دختر جون ... دستشویی که جای نشستن نیست

خواست بلندم کنه اما نتونست ! مقاومت نمی کردم ولی توانایی همراهی هم نداشتم ...

رفت بیرون و چند ثانیه بعد همراه یه پرستار دیگه برگشت . دو نفری زیر بغلم رو گرفتن و در حالی که پاهام روی زمین کشیده میشد منو به سمت تخت میبردن

ــ خانم صالحی ... لطفا به دکتر مودت خبر بدین .

یکی از پرستارها از اتاق خارج شد و اون یکی هم منو روی تخت جابجا کرد و رو انداز رو مرتب کرد و با یه دستمال مرطوب صورتم و چشمهام رو پاک کرد . چشم چپم بلافاصله پراز اشک شد و دید راستم بهتر شده بود . پرستار که زنی میانسال بود ، با لهجه یزدیش گفت :

ــ چیزی احتیاج نداری ؟

میخواستم بگم یه ماشین زمان !!! ولی فکم قفل شده بود . فقط با تکون دادن سر گفتم نه !!!

چند دقیقه بعد مردی با روپوش سفید و موهای جوگندمی و کم پشت وارد اتاق شد و فایل رو از رو نرده تختم برداشت و با نیم نگاهی به من گفت :

ــ احوال مریض خواب آلوی ما چطوره ؟

حوصله جواب دادن به این سوالهای کلیشه ای دکترها رو نداشتم . سکوت کردم و نگاهم رو دور اتاق چرخوندم .

دکتر که از جواب دادن من نا امید شده بود پرسید :

ــ دختر خوب چرا سرمتو خارج کردی ؟

چپ چپ نگاش کردم و آستینم رو بالا زدم تا خون مردگی زیر پوستم مشخص بشه .

دکتر که انگار تازه دستگیرش شده بود اوضاع از چه قراره ، ابروهاشو داد بالا و گفت :

ــ آها ... خوب چرا پرستارها رو خبر نکردی ؟

خیلی حال خوشی داشتم !!! این دکتر هم داشت اون وسط اصول دین میپرسید . بی توجه به دکتر که داشت به سخنرانی کلیشه ایش ادامه میداد به در ورودی اتاق خیره شدم و تمام توانم رو جمع کردم و از فک قفل شده ام گفتم :

ــ سامان ... کو ؟

صدام برای خودم هم نامفهوم بود

پرستار گوشش رو نزدیک آورد و پرسید :

ــ چیزی گفتی دخترم ؟

دوباره با جون کندن ، گفتم " سامان ... "

پرستار با خودش تکرار کرد " سامان ؟؟؟ "

با صدای بلندتری پرسید :

ــ سامان کیه ؟

قبل از اینکه بخوام جواب بدم ، دکتر جان زحمت توضیحش رو کشید :

ــ شوهرش رو میخواد !!!

بعد با حالتیکه احتمالا فکر میکرد خیلی با مزه ست ، رو به من گفت :

ــ خوب این همکار مارو دم حجله کشتی هااا !!!

خیره به دکتر نگاه کردم . متوجه نمیشدم چی میگه ! انگار حالش زیادی خوش بود . پرسیدم :

ــ کجاست ؟

درحالیکه داشت یه چیزایی مینوشت گفت :

ــ تا همین ده دقیقه پیش تو راهرو نشسته بود ...

منتظر بودم تا ادامه بده ، اما سکوت کرد . بعد از اینکه نوشتنش تموم شد دید که منتظر نگاش میکنم ، تازه یادش اومد باید حرفشو تموم کنه :

ــ رفت بیرون یه چندتا تلفن بزنه .

سرش رو آورد نزدیک و با صدایی آرومتر گفت :

ــ آخه ما یه سرپرستار داریم در حد دراکولا !!! موبایل ببینه از دماغش آتیش بیرون میزنه !

بعدش هم هرهر به حرفش خودش خندید !!!

با التماس به پرستار نگاه کردم و گفتم :

ــ بگین ... بیاد

انرژیم برای گفتن " لطفا " ته کشیده بود !!!

نگاهم رو به در دوختم تا سامان بیاد و بگه اینجا چه خبره ! از این دکتر که آبی گرم نمیشه !!!صورتم به خاطر ریزش اشک به سوزش افتاده بود و آب دهنم خودسرانه از گوشه لبم جاری !!! دستم رو به لب بردم تا آب دهنم رو پاک کنم اما زودتر از من دستمالی روی لبم قرار گرفت .

چشمهامو باز کردم .

ــ نفهمیدم ... اومدی ...

دست دیگه اش رو روی پیشونیم گذاشت و گفت :

ــ تاثیرات آرامبخشه ...

اشکم رو پاک کرد . گفتم :

ــ سکته ... کردم ؟

یه اخم کوچولو کرد و گفت :

ــ دکتر بهت توضیح نداد ؟

ــ نه !

ــ معاینه چی ؟ معاینه ت کرد ؟

ــ نه !

با خودش زمزمه کرد " امروز تلفات نده شانس آورده ! "

کنجکاو نگاش میکردم . گفت :

ــ بعد 17 سال داره پدر میشه !

پشت تخت رو بالا آورد و نشست کنارم :

ــ با یه معاینه کوچولو چطوری ؟

لحن مهربونش ، رفتار خوبش برام غریب بود !!! به سختی گفتم :

ــ منو ... بـِ ... ببر ... خونه ... بریم ... تهران

دستم رو گرفت و گفت :

ــ بذار معاینه ت کنم . جواب آزمایشها هم بیاد . بعدش هرجایی که تو بگی ، میبرمت ! باشه ؟

چاره ای نداشتم ! با سر تایید کردم . گفت :

ــ میتونی زانو هات رو خم کنی ؟

به ترتیب زانوی راست و چپ رو خم کردم .

ــ انگشتهای پاتو تکون بده ...

ــ دستهامو بگیر و فشار بده ...

ــ حالا پیشونیتو چروک بنداز ...

ــ اول لُپ راست و بعد لپ چپتو باد کن ...

ــ حالا چشمهاتو ببند و رو هم فشار بده ...

ــ میتونی سوت بزنی ؟

سعی کردم اما نتونستم ! سرم رو انداختم پایین

ــ مانا ... نگام کن

آروم سرم رو آوردم بالا

ــ بخند !!!

سعی کردم اما دو قطره اشک چکید رو دستش ...

دوباره چشمهام رو پاک کرد :

ــ نترس ... چیزی نشده ... ببین منو !

بینیم رو بالا کشیدم و به چشمهاش خیره شدم

ــ تو سکته نکردی ... فقط به طور موقت دچار نوعی فلج عصبی شدی ...یه مشکل کوچیک در عصب 7 صورت !!! اصلا چیز خطرناکی نیست ... بهش میگن فلج ایدیوپاتیک بل . بعد دو یا سه هفته بهبود نسبی حاصل میشه و نهایتا بعد سه ماه کاملا خوب میشه ...

بی حسی صورت ، ریزش اشک ، خشکی دهان و اختلال چشایی همه علائم این بیماریه ... با دارو ، فیزیوتراپی و طب سوزنی میتونیم بهبود رو تسریع کنیم ... بذار ببینم دکترت چی تجویز کرده !

بلند شد و فایل رو برداشت و ورق زد :

ــ طرف کلاً از مرحله پرته !

نگاهش رو از فایل برداشت و رو به من ادامه داد :

ــ به نظرم بهتره با دکترت یه صحبتی داشته باشم

بعد تعویض لباسم ، البته با کمک پرستار ، و تزریق دوباره سرم ، آروم رو تخت دراز کشیدم و به دیوار روبرو زل زدم . در واقع داشتم به ال سی دی کوچکی که به دیوار نصب شده و خاموش بود نگاه میکردم ...

تمام خاطراتم رو تو صفحه خاموش اون مرور شد ... اصلا نمیخواستم چیزی بپرسم ... نمی خواستم به چیز ناراحت کننده ای فکر کنم . تمام هدفم این بود به خونه برگردم و ببینم همه چیز مثل سابقه و تمام افکارم فقط یه توهمه !!!

یا با یه جیغ از خواب بلند بشم و ببینم همش کابوس بوده ...

نمی خواستم به این فکر کنم که اون عکس ، عکس کامرانه !

میخواستم باور کنم جمع شدن مقامات کشور و نماینده رهبر فقط یه عکس فتوشاپیه !!!

یا اینکه چاپ شدن این مطلب تو یه روزنامه کثیرالانتشار فقط یه اشتباه مزحکه !!!

یا اینکه سختگیری های سامان برای ندیدن تلویزیون و روشن نکردن رادیوی ماشین ، فقط یه دیکتاتوری مردانه ست !!!

یا ... یا ... یا ...

فقط از خدا میخواستم دروغ باشه ... خدایا دروغ باشه .... تحمل اینکه برای دیدن کامران باید برم سراغ یه سنگ قبر .... نــــــــــه !!!

با احساس دستی روی صورتم ( البته فقط سمت راست ) به خودم اومدم . سامان بود که رو صندلی بین تخت ها نشسته بود . اینکه چجوری در وقت غیر ملاقات اینجا بود یا کسی چیزی بهش نمیگفت یا اظهار نظراتش که بیشتر از یه آموزش ساده پزشکی بود ...

نمی خواستم بهش فکر کنم ... نمی خواستم به هیچی فکر کنم !!!

تو چشمهاش یه حسی بود ... انگار داشت خودش رو برای سوالهای من آماده میکرد اما من تصمیم گرفته بودم چیزی نپرسم ... کاش میشد بهش بگم نترس ، من چیزی نمی خوام !!!

چشمهام رو بستم و بیخیال همه چیز شدم ...

بیخیال آزمایشها ...

بیخیال داروهایی که بهم تزریق میکردن ...

بیخیال عطر شیرین پرستار که حالم رو بهم میزد

بیخیال دکتر حواس پرتی که چهار بار اشتباهی وارد اتاقم شد

بیخیال سوزن هایی که سامان گله به گله تو صورتم فرو میکرد

بیخیال درد دل پیرزن تخت بغلی با شوهر مهربون من !!!

بیخیال گلایه هاش از بی معرفتی شوهر و بچه و درد زانو !!!

اما " بیخیال " فقط حکم مسکنی رو داشت که برای چند ثانیه صورت مساله رو پاک میکرد !!!

***

نگاهم به ظرف سوپ آبکی و بی رنگ بیمارستان بود . گرسنه نبودم . بوی سوپ هم به جای اینکه اشتهام رو تحریک کنه فقط داشت حالم رو بدتر میکرد !

اما باید میخوردم . بدنم ضعف داشت . آخرین باری که غذا خورده بودم روز قبلش بود .... نهار ...

یه قاشق از سوپ رو به سمت دهنم بردم اما انگار جای دهنم تغییر کرده بود !!! نمیدونم چرا سرجای قبلیش نبود !! سوپ از گوشه چونه م به پایین سر میخورد اما قبل از اینکه روی لباسم بریزه ، سامان با یه دستمال پاکش کرد .

بغض بدی تو گلوم گیر کرده بود . قاشق رو توی ظرف پرت کردم و تکیه دادم . قاشق رو گرفت ، چند بار فوت کرد و آورد سمت دهنم ...

فقط نگاش کردم ...

اون هم ...

منتظر بودم یه چیزی بگه ...

نگفت ...

روی سینی غذا نوشتم " کی منو از اینجا میبری ؟ "

گفت :

ــ نفهمیدم چجوری تا اینجا اومدم ... بذار خیالم راحت بشه ... فقط تا فردا صبح صبر کن

نوشتم " خسته ام "

گفت :

ــ تموم میشه

نوشتم " از پایان بد میترسم "

گفت :

ــ راه خوب ، پایان بد نداره !

چشمم که به هوای پر دود و دم تهران افتاد ، انگار راه نفسم باز شد !!!

هیچ وقت فکر نمیکردم دلم برای بوی دو و بنزین تنگ بشه ...

شالم رو باز کردم و یه طرفش رو از روی صورتم عبور دادم و در طرف دیگر محکم کردم . نمیخواستم کسی دفرمی لبم رو ببینه .

سرم رو به شیشه چسبوندم و به شهر بی سروتهم خیره شدم ... خیابونها کم کم داشتن آشنا و آشناتر میشدن .

در کمال تعجب متوجه شدم داریم به سمت " خونه مردها " میریم . بازوی سامان رو گرفتم و تکون دادم . با چونه به سمت خیابون اشاره کردم و چند بار سرم رو به علامت نفهمیدن تکون دادم . گفت :

ــ سردار و همسرشون در مسافرت هستن !!! از وضعیتت بهشون گزارش ندادم . فکر میکنم بهتره کمی صبر کنیم تا وضعیتت بهتر بشه .

رفتم توی فکر ! مگه الان وقت مسافرت بود ؟ تو این موقعیت ؟ ته دلم یه چراغی روشن شد ...

گفت :

ــ اگه بشه یکی دو هفته تو خونه مردها بمونی تا وضعیتت ثابت بشه خیلی خوبه . اونوقت میتونم تورو تحویل خانوادت بدم !!!

خونه مردها هم خوب بود !! به هر حال کامران بیشتر وقتش رو یا تو شرکت بود یا اونجا ... حتما یه چیزایی میشه پیدا کرد . ولی ...

تو ترافیک گیر کرده بودیم ... دوباره بازوشو گرفتم و روی داشبورد با انگشت نوشتم " ولی ورود زنها به اونجا ممنوعه "

لبخند کمرنگی زد و گفت :

ــ تو استثنائی !!!

با دوتا تک بوق دروازه باغ باز شد و ما وارد شدیم . ماشین رو گوشه باغ کنار شیش ، هفت ماشین دیگه پارک کرد و در کنار هم به سمت ساختمون راه افتادیم .

برخلاف موقع رفتن هیچ ساکی نداشتم . حتی نمیدونستم مانتو شلوار تنم ، از کجا اومده بود !!!

وضعیت خونه کاملا معمولی بود . نمیدونم چرا انتظار داشتم چیز خاصی ببینم !

به نظر میومد ساکنین خونه ناگهانی دود شدن و رفتن هوا !!!!!

تلویزیون و چندتا سیستم روشن بود . چندتا لیوان روی میز که هنوز بخار ازشون بلند میشد و حتی فرورفتگی مبلها که تازه داشتن به حالت اولیه برمیگشتن !

سامان منو به اتاقی که در نیم طبقه اول قرار داشت راهنمایی کرد . اتاق مبل کامل بود . دو تخت یک نفره ، یه کاناپه سه نفره و میز و تلویزیون و یخچال کوچک ، میز تحریر و یه لپ تاپ ... سمت چپ هم یه در بود که صد در صد میبایست سرویس می بود !

کمی این پا و اون پا کرد و گفت :

ــ اگه اجازه بدی چند دقیقه ای تنهات بذارم ؟ میتونی یه دوش بگیری تا من نهارتو بیارم . حوله تو حمام هست !

خیره بهش نگاه کردم . اولین بار بود که ازم اجازه میگرفت !!!

شونه مو به علامت مهم نبودن انداختم بالا و رو تخت نشستم . رفت بیرون و در رو پشت سرش قفل کرد .

هنوز تو شوک بودم که چرا بقیه ازم فرار کردن !!! کامران همیشه میگفت " پسرهای خجالتی من " و من مطمئن بودم اگه یه درصد به کامران رفته باشن خجالتی نیستن !!! سامان که اینجوری نبود !!!

***

چند روزی از حضور من در خونه مردها میگذشت . به نوعی توی اتاقم زندانی بودم و سرم رو با تلویزیون و اینترنت گرم میکردم . داروهام رو سر وقت استفاده میکردم و دوبار دیگه هم صورتم توسط سامان سوراخ سوراخ شده بود . اما روی هم رفته میشه گفت بهتر شده بودم و فکم تا حدی باز میشد که دیگه میتونستم برنج بخورم و چند کلمه ای رو راحت حرف بزنم .

اوایل وقتی متوجه شدم کامپیوتر به اینترنت وصله ،ترسیدم برم سراغش اما بعد یه جروبحث با خودم تصمیم گرفتم این کارو بکنم .

با سرچ اسم " کریم سوریان " شروع کردم . تمام چیزهایی که دیدم تقریبا همونایی بود که توی روزنامه نوشته بود و تنها یکی دو عکس از سرتیپ سوریان بود . بقیه عکسها متعلق به تابوت و پرچم و گارد احترام و مراسم تشییع بود .

با اینکه برام سخت بود اما دونه دونه رو تمام عکس ها زوم کردم . بعضی از مقامات رو میشناختم اما از خانواده کسی نبود . با خودم تکرار میکردم امکان نداره این کامران باشه و محسن و بابا اونجا نباشن . قلبم داشت آروم میگرفت .

بعد مدتها ایمیلم رو باز کردم . حدود سیصد و خرده ای پیام جدید داشتم . بیشترشون تبلیغاتی بودن یا از سایتهایی که عضوشون بودم . چندتا میل هم داشتم از یه آی دی ناشناس . بعد از خوندن متوجه شدم از مانداناست .

تو این مدت به کلی ازش غافل شده بودم . یه کم حرف و درد دل بود و آی دی یاهو و فیس بوکش ... گفته بود اگه مایلم بیشتر با هم باشیم ... طفلک ماندانا ...

فوری وارد مسنجر شدم و براش پی ام گذاشتم و دلیل تاخیرمو سربسته و با سانسور توضیح دادم و عذرخواهی کردم . در کمال تعجب آن بود و باعث شد تا حدود دو ساعتی با هم چت کنیم ... در شرایطی که زبونم بی مصرف یه گوشه افتاده بود ، چت کردن اونم با یه دوست فوق العاده بود .

اوقاتم رو به حرف زدن با ماندانا و گشتن تو فیس بوک میگذروندم . به نظرم نمیشه لذتی که با فضولی تو پروفایل دیگران نصیب آدم میشه ، رو انکار کرد !!!

پروفایل تک تک بچه های یونی که میشناختم رو اَلک کردم !!! از این پرو به اون پرو میپریدم و کلی با دیدن عکسها و خوندن کامنتهاشون میخندیدم ... گاهی هم حالم گرفته میشد ... به قول کامران : هیچ ضدحالی بزرگتر از بستن وال و آلبوم نیست !!!!!! مخصوصا اگه طرف دختر باشه ...

لا بلای همین فضولی ها هم چیزهای جالبی دستگیرم شد که احتمالش میرفت بعدا به دردم بخوره !!!

***

توی تختم غلت میزدم و این پهلو به اون پهلو میشدم ... همش هم به خاطر بالاآوردن نصفه قرص خواب آور بود !!! موقع مسواک کردن ناخودآگاه کمی کف خمیر قورت دادم همون باعث شد که بالا بیارم . سامان تمام قرص هام رو بیرون اتاق نگه میداشت و سهم هر وعده رو با خودش می آورد ... نمیدونم !!! شاید پیش خودش فکر میکرد که بخوام با قرص خودکشی کنم !!!!!! البته زیاد هم مقصر نبود . تو این مدت اصلا باهاش حرف نزدم . وقتی تنها میشدم ، میرفتم تو دستشویی و سعی میکردم چند کلمه بگم اما جواب اونو فقط با سر میدادم !!!

احتمالا فکر کرده افسرده شدم !!! شاید هم شدم !!!

کمی طول و عرض اتاق رو قدم زدم اما فایده ای نداشت !!! کم کم داشتم کلافه میشدم که صدای صحبت از طبقه پایین شنیدم ... تو این مدت تمام صحبت هاشون در حد پچ پچ بود و من نمیدونستم بیرون در چه خبره !!!

قوه کنجکاویم یه دفعه ای فوران کرد ... رفتم کنار در و گوشم رو چسبوندم به در اما زیاد مفهوم نبود ! آروم دستگیره رو کشیدم پایین اما دیدم مثل همیشه قفله !

کنار در نشسته بودم که متوجه رد شدن سایه ای شدم . یه فضای خالی یکی دو سانتی بین در و کف وجود داشت . خواستم از سوراخ قفل بیرون رو نگاه کنم که دیدم کلید رو دره . با دیدن کلید یه لامپ بالای سرم روشن شد . سریع حوله صورتم رو آوردم و درست پایین قفل ، از زیر در رد کردم . فقط کافی بود با سنجاق سر کلید رو به بیرون هل بدم . اگه یه کم خوش شانس میبودم کلید درست روی حوله میفتاد .

ولی مساله اینجا بود که موقع برگشت چجوری درو از پشت قفل میکردم ؟؟؟!!! مسلما سامان میفهمید ...

خو بفهمه ! دیگه نهاتیتش اینه که بفهمه دیگه ! اصلا دلم میخواد برم بیرون ...

بالاخره تصمیم رو گرفتم و سنجاق رو تو قفل فرو کردم و خیلی آروم حوله رو به سمت داخل کشیدم .

نمیدونم از خوش شانسیم بود یانه !!! ولی تونستم کلید رو بگیرم و در رو باز کنم . سرکی به راهرو کشیدم . کسی نبود و صدای صحبت از پایین میومد . داشتم از اتاق خارج میشدم که یاد سرو وضعم افتادم . سریع برگشتم و مانتومو پوشیدم و شال رو سرسری انداختم رو سرم .

به پله ها نزدیک شدم . با احتیاط سه تا پله رو پایین رفتم و نشستم . اگه از این پایین تر میرفتم دیده میشدم . سرم رو خم کردم و به هال نگاه کردم . میدیدم که چند نفری روی مبل ها نشستن . فقط پاهاشون معلوم بود

یکی از اونها گفت :

ــ حالا که تا اینجا اومدیم باید c700 رو ول کنیم ؟؟؟

شخص دیگه ای جواب داد :

ــ چاره چیه ؟ دستور از بالاست . در ثانی ... با این وضعیت پیش اومده نمی تونیم هم به c700 پشتیبانی بدیم هم به k18 ...

صداش بد رقم آشنا بود اما تو اون لحظه مغزم قفل کرده بود و از طرفی قوه فضولی بدجور داشت طغیان میکرد ... گوشم رو تیز کردم تا بقیه مکالمات رو بشنوم ... همون صدای اولی جواب داد :

ــ درسته ... ولی با این کار تقریبا تمام زحمات یکساله مون دود میشه ! به خاطر این پرونده تا مرز شناسایی شدن پیش رفتیم ... اصلا شاید شناسایی هم شده باشیم !

ــ امکان نداره ! فرانسوی هارو نمیشناسی ؟؟ مغزشون کف پاشونه ! اگه بویی برده بودن حتما اقدام میکردن . با این پیچیدگی هایی که در c700 به وجود اومده معلوم نیست قراره ماجرا به کجا کشیده بشه !!! بهتره با آمادگی کامل بریم سراغش . همین الان هم اطلاعات ارزشمندی داریم . حالا که میدونیم اونجا چه خبره ، راه های دیگه ای هم میشه براش پیدا کرد .

ــ مگه مجبور بودیم تو این وضعیت k18 رو شروع کنیم ؟

ــ تمومش کن دایان !!!c700 با اون وضعیت شیر تو شیر پیش اومده ، معلوم نبود تاکی میخواد کش پیدا کنه ! در ثانی ... مگه ما چقدر میتونستیم مانا رو تو بایکُت خبری نگه داریم ؟؟؟

یه لحظه فکر کردم اشتباه شنیدم اما با شنیدن جمله بعدی مطمئن شدم که اونا دارن در مورد من حرف میزنن !!!

ــ اصلا چه لزومی داشت مانا رو تو بایکت نگه داریم ؟؟؟ آخرش هم که متوجه شد !!

صدای اولی با لحن محکمی گفت :

ــ دایااااان ... کافیه

ــ داره حقیقت رو میگه ... واقعا چه لزومی داشت ؟

صدای سامان بود ... اینو مطمئن بودم .

ــ آترون ... لازم نیست بحث قدیمی رو پیش بکشی . اون قضیه تموم شد و همه موافقت کردیم .

سامان به صدای عصبانی که سعی میکرد پایین نگه داره ، گفت :

ــ تموم شده ؟؟؟ تموم شده ؟؟؟ .... تازه شروع شده ... وقتی اون دخترو تو اون وضعیت دیدم از خودم بدم اومد ! .................. نمی خوای بری ببینیش ؟ با توام رئیس .

نمیدونم چرا زانوهام شروع کرده بود به لرزیدن . دستهامو دورشون حلقه کردم ومنتظر بقیه صحبتهاشون بودم . جو سنگین پایین رو ندیده ، احساس میکردم .

این سکوت آزار دهنده با صدای سامان شکست :

ــ چرا سکوت کردی رئیس ؟ حالا که c700 تا اطلاع ثانوی تعطیله ... حالا چرا خودتو پنهان میکنی ؟

..........

ــ دِ جواب بده جناب رئیس ... داری با دستهای خودت می کشیش ... تو میدونی استرس براش مثل سمه !! داری قطره قطره سم به خوردش میدی ... میفهمی ؟؟؟

صدای همون مرد آشنا گفت :

ــ ما هم برای دور کردنش ار استرس این کارو کردیم

ــ ولی صد در صد با شکست مواجه شدیم !!! اون از اولش هم آروم و قرار نداشت گرچه داشت خودشو به ظاهر بیخیال نشون میداد ... هر چی بیشتر میگذشت علائمش بیشتر میشد ... این اواخر شب ها فقط تو خواب راه میرفت و گریه میکرد !!! اما صبح چیزی یادش نمی اومد ... چه توضیحی میتونستم پیدا کنم برای خستگی و چشمهای متورمش ؟؟؟ برو نگاش کن ... زیر چشماش سیاه شده ...

من از اول گفتم همه چیزو بهش بگین ... بهترین مراقب براش ، خودشه ... اما شماها چیکار کردین ؟؟؟ ... تو بی خبری نگهش داشتین ...

ــ تو هیچی نمی فهمی ! پس حرف نزن !!!

این جمله خیلی سریع گفته شد اما ...

اما صدای گوینده ش ... حاضر بودم قسم بخورم کامرانه ! اشتباه نمی کردم ... دست و پام از شنیدن صداش شل شد ...

ادامه داد :

ــ فکر میکنی گفتنش آسونه ؟ این ماجرای لعنتی مثل یه کلاف پیچ در پیچه که از هر طرف بری سراغش گیر میفتی . اگه یه تیکشو بکشی بیرون باید تا تهش بری !!!

ــ نگفتنش چیو حل میکنه ؟ تا کی میتونیم سایه به سایه ش حرکت کنیم ؟ من تو اون بیابون لعنتی تو دو قدمیش بودم اما نزدیک بود از دستش بدم !!! فقط چند ثانیه دیرتر میرسیدم خفه شده بود !!!

ــ کافیه دیگه !

ــ نه ... کافی نیست برادر من ... کافی نیست عزیز من ... بفهم که کافی نیست ... این کاری که داری میکنی از خود گذشتگی نیست ... مانا باید همه چیزو بدونه ... این حقشه ...

ــ حق مانا یه زندگی آرومه ... حقش یه خانواده خوبه ... حقش یه شغل درست و حسابیه ... مانا برای زندگی ما ساخته نشده ... همین الانشم خیلی بهش بدهکاریم ... هممون ... من بیشتر از همه

از صحبت هاشون سر در نمی آوردم ... لحظه به لحظه داشتم گیج تر میشدم ... سامان یا لحن آرومتری ادامه داد :

ــ درسته !!! حق مانا خیلی بیشتر از ایناست ولی تو یه چیزو فراموش کردی ... ما خودمون این راهو انتخاب کردیم ... خودمون خواستیم که زندگی رو فراموش کنیم ... اما مانا زندگیش همینه ... اینجوری به دنیا اومده !!! اگه میشد ... اگه میتونستیم این کارو بکنیم ، مساله ای نبود ولی اون نمیتونه یه زندگی معمولی داشته باشه ... اینجوری فقط داریم خودمونو گول میزنیم ...

ــ ......

ــ تا کی میخوای زندگیشو تو دست بگیری ؟ تا الان خانواده ش بودی ... دوستش بودی ... همدم تنهایی هاش بودی ولی بفهم اون یه دختره ... حقشه مثل همه دخترا صاحب یه خانواده بشه ... چندتا خواستگار دیگه رو میتونیم دست به سر کنیم ... اگه یه روز، دور از چشم ما عاشق بشه ؟؟؟ ... اونوقت میخوای چیکار کنی ؟ فکر اونجارو کردی ؟ فکر کردی چه ضربه ای بهش وارد میشه ؟

ــ بیرون گود واستادی روضه میخونی ... توضیح دادنش برای تو مثل یاسین تو گوش خر خوندنه !!!!

سامان خندید و گفت :

ــ واقعا از لطفت ممنونم !!! ولی ...

ــ ولی بی ولی ... بازم این قسم پزشکی جنابعالی یقه مارو گرفت !!!

با طعنه ادامه داد :

ــ آقای دکتر ببینم تو فکر میکنی بیشتر از من نگرانشی ؟؟!!!

ــ هیچوقت یه همچین ادعایی نمیکنم ولی بدون با این کارها جایزه پدر نمونه رو بهت نمیدن !!! این رابطه خونی تو منطق رو ازت گرفته !!! تو نمیتونی جلوی گذر زمان رو بگیری ... بالاخره یه جایی گندش در میاد !!!

کامران حرفش رو قطع کرد ... گفت :

ــ این موضوع همینجا تموم میشه ... فعلا چشم امیدم به k18 است ... شاید یه چیزی دستگیرمون شد ... انشاءالله که حل میشه ... فعلا به همین روند ادامه میدیم اگه حل نشد ، اونوقت یه گلی به سرم میگیرم ... نیما ... بخون ببینم این ماموریت جدید چیه ...

دیگه صداهارو نمیشنیدم ... یعنی میشندیدم ولی حواسم بهشون نبود ...

انگار هفت ، هشت نفر همزمان داشتن توی مغزم حرف میزدن !!!

بلند شدم و با زانوهای لرزان پله های اومده رو برگشتم ...

اونقدر گیج و منگ بودم که نمی تونستم تعادلم رو حفظ کنم ... شونه م رو به دیوار راهرو تکیه دادم و خودم رو کشان کشان به در اتاقم رسوندم ...

صدایی تو سرم میگفت :

آآآررره ... برگرد تو اتاقت و مثل همیشه وانمود کن همه چیز معمولیه !!!

تا کی میخوای تو این خلاء بمونی ؟؟؟

تا کی میخوای شنیده هارو نشنیده بگیری ؟؟؟

تا کی میخوای دیده هارو ندید بگیری ؟؟؟

سرم رو تو دستهام گرفتم و فشار دادم تا شاید این صدا خفه بشه !!!

اما بود ... بازم صدا بود ...

برو تمومش کن ...

هر چیزی که هست بذار تموم بشه .

تمومش کن ...

تمومش کن ...

خسته بودم !!! انگار که مسافت زیادی رو دویده باشم ...

دستهام رو روی زانو گذاشتم و به نفس نفس افتادم ...

انگار دو تیکه یخ بودن !!! سردیشون رو از روی شلوارم میتونستم حس کنم .

به سختی کمر راست کردم و به سمت پله ها رفتم ... شروع کردم به شمردنشون

یک ... دو ... سه ... چهار ...

چشمهام رو بستم ... با دیدن پله ها سرم گیج رفت ...

دستم رو به نرده گرفتم و وزنم رو انداختم روش .

چندتا نفس عمیق کشیدم تا آرامشم رو به دست بیارم ... تصمیم گرفتم پله هارو به سرعت برم پایین و فرصت عکس العمل و پنهان شدن رو ازشون بگیرم ...

صدای شخصی از پایین میومد :

ــ مگه نمیگین طرف فمینیسته ؟؟؟ بهتر نیست یه زن رو بفرستن ؟

شخص دیگه ای در جوابش گفت :

ــ کفتارها قبلا یه زن فرستادن !!! خیلی هم نزدیکه ...

با صدای پرطعنه ای ادامه داد :

ــ مترجمش !!! ..... کارمون ساخته ست !!! مامورشونو بستن به دُم طرف !!!

غلغله خفیفی ایجاد شد ...

یکی دیگه گفت :

ــ بهتر از این نمیشه !!! سوژه فمینیسته و سایه مردهارو با آر پی جی میزنه !!! یه جارو هم به دمش بسته قد تایتانیک !!! دیگه چی بهتر از این ؟؟؟

صدای کامران بود که همه رو وادار به سکوت کرد :

ــ لازم نیست مثل خاله خانباجی ها غرغر کنید ... موقعیت خیلی حساسه ... مختونو به کار بگیرید ببینید چه غلطی باید بکنیم ؟؟؟

تقریبا همه ساکت شده بودن و فقط انگار دو سه نفر داشتن پچ پچ میکردن !!!

صدایی تو سرم گفت تا دیر نشده برو ... الان وقتشه !!!

نفس عمیقی کشیدم و با یه بسم الله ده دوازده تا پله رو به سرعت سرازیر شدم و در آخر با گرفتن انتهای نرده یه نیم چرخ به سمت نشیمن زدم و درجا میخکوب شدم

مردی که روبروم بود رو میشناختم ...

یعنی تا اون لحظه فکر میکردم میشناسمش

همون صدای آشنا ...

همونی که مغزم برای شناختنش داشت دست و پا میزد

حالا روبروم بود ...

با تیپی متفاوت از اونچه همیشه میدیدم ...

شلوار ورزشی و تی شرت مشکی ...

تو دست راستش چند برگ کاغذ و تو دست چپش یه لیوان بزرگ بود که ازش بخار بلند میشد ...

میدونستم گل گاوزبونه .... نوشیدنی هرشبش بود !!!

سرش تو برگه ها بود و داشت به سمت پله ها میومد که با دیدن من خشکش زد ...

یه لحظه از خودم پرسیدم :

" چجوری بدون عینک داره میخونه ؟؟؟ بدون اون عینک گنده با فریم کلفت مشکی !!! "

دهنم از تعجب باز مونده بود ... حتی یه اپسیلونش هم به خاطر اون فلج کذایی نبود ... همش از تعجب بود ... همش !!!

اون زودتر از من از بهت دراومد ... یه قدم به سمتم برداشت و مثل همیشه ، مهربون گفت " دخترم !!! "

مغزم یه دفعه فرمان حرکت داد ...

یه قدم به عقب برداشتم و فوری نگاهم رو به سمت مبل ها چرخوندم ... میخواستم قبل از اینکه ناپدید بشن ، ببینم ... میخواستم همه چیزو ببینم ....

پنج ، شیش نفر بودن ...

همشون در حال نیم خیز شدن ...

درحال فرار ...

اما با نگاهم منجمد شدن ...

بی حرکت ...

بی صدا ...

سوت پایان بازی به صدا دراومده بود !!!!

سامان بلافاصله بلند شد و به سمتم اومد ... به طور مشخصی میخواست دیدم رو کور کنه ...

یه قدم به سمت چپ رفتم و دوباره به اون جمع چشم دوختم ...

چرا هرکسی که انتظارش رو نداشتم باید اینجا میدیدم ؟؟؟

اون هم شبیه قبل نبود ... موهای لختش حالا دوسانتی کوتاه شده بود و رو شقیقه راستش دو بار تیغ انداخته بود ...

دیگه شبیه اون پسر خجالتی و سربه زیر نبود ...

با آرامش کاغذ های جلوشو مرتب کرد و ایستاد ... مثل گذشته لبخند کمرنگی زد ... با سر سلام داد و رفت به سمت کتابخونه ...

با دهان باز به سامان که سمت راستم ایستاده بود نگاه کردم

آروم دستم رو گرفت تو دستش ...

احساس کردم که داره نبضم رو میگیره !!! اهمیت ندادم و به چند نفر باقی مونده نگاه کردم ...

هیچکدوم کامران نبودن ... غیر از یه نفر که پشت به من نشسته بود !!!

یکی از مردها که موهای کم پشت و تیپی شبیه کشتی گیرها داشت ، کش و قوسی به بدنش داد و گفت :

ــ جمیعا شب خوش !

اومد به سمت من و با لبخند دوستانه ای گفت :

ــ خوش اومدی ... باید زودتر از اینها میگفتم ولی چه کنیم کـــه ....

شونه ش رو بالاانداخت و گاز بزرگی به سیب تو دستش زد و به طرف پله ها رفت ... از همون پشت با دهن پر داد زد :

ــ دایان ... ظرف امشب با توئه

مرد جوونی که قد متوسطی داشت و قیافه ش بلافاصله آدم رو یاد گیک ها مینداخت ، لیوانها رو توی سینی گذاشت و درحالیکه از کنارم میگذشت پرسید :

ــ لیوانی میخوای یا فنجون ؟

فقط چند ثانیه بهش نگاه کردم و دوباره برگشتم به سمت مردی که پشت به من نشسته بود ...

دایان با گفتن " هر جور مایلی " تلق تلق کنان به آشپزخونه رفت ... صدای دمپاییش رو اعصابم بود ...

پاهام به زمین چسبیده بود ... آرزوم این بود که برگرده ... دهنم رو باز کردم که حرفی بزنم اما کلمات رو گم کرده بودم .

نمیدونم چقدر تو اون وضعیت ثابت بودیم که سامان دست انداخت دور کمرم و گفت :

ــ بریم بالا ...

نمیخواستم ... دستش رو از دور کمرم باز کردم و با جون کندن یه قدم به جلو برداشتم ...

ریه ام رو تا آخرین ظرفیتش از هوا پر کردم ...

قدم دوم ...

یه قدم دیگه ...

چهارمیش ...

چرا اینقدر فاصله زیاد شده بود ؟

حالا پشت سرش بودم

با احساس سایه من رو خودش ، آرنج هاشو روی زانوهاش گذاشت و صورتش رو تو دستهاش پنهان کرد ...

چند تا نفس عمیق کشید و ناگهانی بلند شد ...

احساس میکردم کمرم تیر میکشه ...

دستهاش رو توی جیب شلوارش فرو کرد و خیلی آروم برگشت سمتم ...

لبخند زد ... تلخ ... خیلی تلخ ...

گذشته مثل چندتا عکس از جلو چشمم رد شد ...

لبخند زدم ... تلخ ... خیلی تلخ ...

نمیدونم گاهی وقتها چی میشه که هوا از سرب هم سنگین تره ؟؟!!!

چشمهاش ، چشمهای خودش بود ... چشمای اون نبود ... طوسی نبود ...

ولی باز هم مطمئن نبودم ...

یه قدم جلو رفتم ...

با دستهای یخ کرده و لرزونم دوتا از دکمه های پیراهنش رو به سختی باز کردم و یقه سمت چپ رو تا شونه ش کنار زدم ...

زخم ستاره ای سرجاش بود !!!

نمیدونم تا حالا تو موقعیتی بودین که تمام فکر و ذهنتون پر از هیچی و خالی از همه چی باشه ؟؟؟

من تو اون موقعیت بودم !!!

انگار تمام زندگیم یه خواب بوده ... تو ذهنم خاطراتم رو کنار هم میچیدم ... تمام چیزهایی که برام بی اهمیت یا معمولی بودن ... همه رو جمع میکردم ... کم کم نقاط مجهول و علامت سوال ها پررنگ و پررنگ تر میشدن اما به محض اینکه چشمهام رو باز میکردم هرکدوم از قطعات پازل زندگیم به یه سمت پرت میشد !!!

اعصابم خورد شده بود ... تو حالت بی وزنی بودم ... نمی دونستم چه کاری درسته ؟؟؟ جیغ بزنم ؟ گریه کنم ؟ همه چیزو بهم بریزم ؟ فرار کنم ؟ قهر کنم ؟ ...

وقتی نصف زندگیت به سادگی ترکیدن یه حباب از بین بره و ترس از دست دادن بقیه ش مثل بختک رو سرت سایه بندازه ، اونوقته که میخوای فقط یکی پیدا بشه و ازش بپرسی باید چیکار کنی ؟؟؟؟!!!

وقتی ناگهانی میفهمی همه اون چیزهایی که فکر میکردی سرجاشون هستن ، اصلا اون چیزی نیستن که میدیدی ...

وقتی نمیتونی بفهمی جایگاهت کجاست !!!

وقتی تک تک حرفهای گذشته شون به یادت میاد و نمیدونی کدومش واقعی بوده !!!

وقتی نمیدونی که یه مورد کاری هستی یا قطعه ای از زندگی !!!

وقتی میفهمی مهمترین شخص زندگیت ،

تاثیرگذارترینشون ،

اونیکه با همه برات فرق داشته ،

اونی که از همه پررنگ تر بوده ،

اونیکه احساست نسبت بهش ، با نسبت ظاهریت اصلا همخوانی نداشته

اونیکه نه مثل یه پدر ، برادر ، دایی ، عمو یا حتی یه عشق !!!!! ..... اونیکه مثل هیچکس دوستش داشتی ...

وقتی میفهمی تمام مدت با سایه اش زندگی میکردی نه با خودش ...

وقتی همه اینهارو میفهمی و باز هم تهِ تهِ قلبت دوسش داری و حتی یه لحظه هم نمیتونی عشقت رو انکار کنی ...

کاش یکی پیدا میشد و میگفت باید اون موقع چیکار کنی ؟؟؟

خیره به برگ درخت کنار پنجره بودم که با سرسختی به شاخه چسبیده بود و انگار نمی خواست سرنوشتش رو قبول کنه !!!

کسی ضربه ای به در زد ... جواب ندادم

در باز شد ... چشم از برگ کوچولو برنداشتم ... انگار سرنوشت اون از سرنوشت خودم مهمترشده بود !!!

احساس کردم طرف دیگه تشک تخت کمی پایین رفت ... یکی پشت سرم نشسته بود ...

ــ مانا ...

صداش خسته و گرفته بود ...

یه قطره اشک از چشمم چکید ...

به خودم امیدواری دادم به خاطر پلک نزدنه !!!!

یه دستش دور کمرم و دست دیگه ش دور شونه م حلقه شد ... دوباره آروم گفت :

ــ مانا

نه چشم از برگ برداشتم و نه لب از لب باز کردم ... فقط تو دلم سه بار تکرار کردم " الحمد لله رب العالمین "

خداجونم تاخیرم رو به بزرگی خودت ببخش ...

منو آروم کشید تو بغلش و فشار دستش رو بیشتر کرد ... چونه ش رو روی شونه م گذاشت و گفت :

ــ یه موقع پیش خودت فکر نکنی کامران بود و باهام نبود ... نبودم ... ناچار شدم برم ... منم تو شرایط تو بودم ... تو بی خبری کامل ... پنج ، شیش ساعت نیست که رسیدم

وقتی آترون گفت چه بلایی سرت اومده ، دیوونه شدم ... یه آن از خودم و تمام این بند و بساط متنفر شدم ... من باید باهات میومدم ... من ... نباید تنهات میذاشتم ... اما فقط سکوت کردم ...

ولی وقتی گفت کم حرف شدی ... وقتی گفت دیگه حرف نمی زنی ... حتی وقتی گفت ممکنه افسرده شده باشی یه جورایی مطمئن بودم حالت خوبه ... چون خودم هم نمیخواستم حرف بزنم ... میخواستم این ماجرای لعنتی هرچه زودتر تموم بشه و با یه بغل هله هوله بیام سراغت و تورو غرق تو کاغذ و مقواهات ببینم ... دیدن اینکه ببینم به خاطر من اینجوری شدی برام سخت بود ... خودخواهی کردم ... ببخش عزیزم ... ببخش مانایی ...

برگ کوچولو پشت پرده اشک ناپدید شد ... سرش رو توی موهام فرو کرد و گفت :

ــ حالا هم ازم نخواه باور کنم لال شدی که عمرا باور نمی کنم !!!! من اگه تربچه نقلی خودمو نشناسم که باید برم غازچرونی !!!

هیچی نگفتم ...

ــ مانا ...

دستم رو به سمت صورتم بردم تا اشکهام رو پاک کنم اما درمیانه راه دستم رو گرفت و منو به سمت خودش برگردوند ... اشکهام رو نرم بوسید و با صدایی که داشت لرزان میشد گفت :

ــ حرف بزن مانایی ... حرف بزن عمر من ...

لرزش صداش قلبم رو به درد آورده بود ... با صدایی که از ته گلوم درمیومد پرسیدم :

ــ من کی ام ؟؟؟

دستش رو گذاشت پشت سرم و گفت :

ــ تو عشق منی !

به فین فین افتاده بودم ... نامطمئن پرسیدم :

ــ عِــ ... عشــق ؟؟!!

لبه پیرهنش رو بالا آورد و گرفت جلوی صورتم و گفت :

ــ فین کن !!! محکممم !!!

ناخودآگاه لبخند زدم ... مثل روزهای دور بود ... فقط قیافش عوض شده بود .

پیرهنش رو روی دماغم گرفت و گفت :

ــ فین کن تا خفه نشدی !!!

صورتم رو کشیدم کنار و دستم رو گذاشتم رو گونه ش ...

دقیق به قیافه جدیدش نگاه کردم

دیگه خبری از اون موهای خرمایی تاب دار نبود ... موهاش مشکی براق شده بودن و خط پیشونیش به صورت یه هفت دراومده بود ... مدل ابروهاش کاملا عوض شده بود ... کوتاه تر و کلفت تر و البته مشکی ... ولی همچنان مدل مردونه بود ...

چشمهاش کشیده تر شده بودن و چروک های ریزی که تازه داشت دورشون ایجاد میشد ، حالا دیگه ناپدید شده بودن ...

دستم رو روی بینیش کشیدم ... دیگه خبری از اون شکستگی نبود ... چقدر من اون قوز کوچولو رو دوست داشتم !!! باعث میشد قیافه ش مردونه تر بشه ...

آروم پرسیدم :

ــ چیکار کردی با خودت ؟

خندید و گفت :

ــ به خاطر مملکت از خودگذشتگی کردم !!!

یه بند انگشت رو نشون داد و گفت :

ــ اجازه دادم یخورده زشتم کنن !!!

انگشتم رو روی چال گونه اش گذاشتم ...

ــ این هم قبلا نبود !!!

ــ خیلی شبیه دخترا شدم ... نـــه ؟؟؟!!!

لب هامو جمع کردم و گفتم :

ــ نه ... مثل دخترا نیستش ولی خوب .... زشت شدی !!!!

احساس کردم نفسش رو به راحتی بیرون داد !!! گفت :

ــ عوضش میکنم ... بذار تموم بشه ...

با حالت متفکری گفتم :

ــ دماغتم باید بشکنی !!!!

لبخند شیرینی زد و گفت :

ــ بانوی من ... فقط امر بفرمایید از چند ناحیه باید بشکنه ؟؟؟ــ خودم میشکنمش !!!

با مشت زدم به بازوش و با عصبانیت گفتم :

ــ تمام مدت منو گذاشته بودی سرکار ؟؟؟ چرا از اول نگفتی ؟؟؟ این مدت نبودی ، داشتی همین کارهارو میکردی ؟؟؟

ــ توفیق اجباری بود تا بفهمم خدا تو خلقت زنها کم گذاشته !!!

با اخم نگاش کردم ... گفت :

ــ به جووون تو !!! من نمیدونم این خانوما چی تو عمل بینی میبینن که زرت و فرت میرن صافکاری !!! یه فیتیله میکنن تو دماغت قد مشعل المپیک !!!

همچنان طلبکارنه نگاش میکردم ... خنده ش رو جمع کرد و گفت :

ــ چته ؟

با دلخوری زیاد گفتم :

ــ نباید منو میذاشتی سرکار !!!

قاه قاه خندید و با موهام رو بهم ریخت :

ــ نگو که اون روز بهترین روز عمرم بود ... آخ اگه بدونی قیافت چجوری شده بود !!!

لپم رو کشید و ادامه داد :

ــ وقتی دیدم مجله رو برعکس گرفتی دستت و اون دوتا دختره هم داشتن پچ پچ میکردن و بهم نخ میدادن ، حدس زدم که باید کنجکاو شده باشی .... یه آن تصمیم گرفتم یخورده سر به سرت بذارم ...

ــ یخورده ؟؟؟ یخورده ؟؟؟ ... یخورده ، نیم ساعت !!! یخورده ، یه ساعت ! تو تا همین حالاش هم منو سرکار گذاشته بودی ...

لبخند شیطونی زد و گفت :

ــ اگه بدونی چه حــــالی داد !!! کلی عشق کردم ... وقتی اون چشات از تعجب گرد میشد یا وقتی عصبانی میشدی و پره های بینیت تکون میخورد ... خوردنی شده بودی تربچه !!!

چپ چپ نگاش کردم ... لب و لوچه ش رو جمع کرد و مظلوم گفت :

ــ بعدش دیگه تقصیر خودت بود ...

ــ تقصیر من ؟؟؟

ــ آره دیگه ... تو نبودی با چشات داشتی التماس میکردی اون دوستت رو بپیچونی ؟؟

فوری و با جدیت گفتم :

ــ اون دوست من نیست

خندید :

ــ خیلی خوب بابا ... دوست من !

با اخم گفتم :

ــ اون خیلی غلط میکنه بخواد دوست تو باشه !!!

نیشش باز شد :

ــ اینقد از دخترای غیرتی خوشم میاد ! قمه و دسمال یزدیت ریدیفه آبجی ؟؟؟

مشخص بود که داره از بحث کناره میگیره ولی من دیگه نمی تونستم اینجوری ادامه بدم . با جدیت هرچه تمام پرسیدم :

ــ چرا پنج شیش ماه ناپدید شدی ، بعدش با یه قیافه جدید اومدی و بازم خودتو معرفی نکردی ؟؟؟ چی بود که این قدر مهمه ؟؟!!!

اخم ساختگی کرد و گفت :

ــ گفتم بهت ... به خاطر ممـ ...

پریدم وسط حرفش :

ــ اینو فهمیدم به خاطر مملکت بوده !!! بقیه شو بگو

ــ دیگه بقیه ش به شما مربوط نیست !

بدون اینکه از موضع خودم کوتاه بیام گفتم :

ــ چرا مربوطه ... اگه به یه نفر مربوط باشه ، اون منم !!!!!!!

ــ همش مربوط به c700 میشه ، نه ؟؟

ابروهاش یه کمی بالا رفت اما چیزی نگفت . ادامه دادم :

ــ خودم شنیدم که گفتن c700 به تعلیق در اومده ... به محض اینکه c700 متوقف میشه تو میای !!! خودت گفتی تازه اومدی ... اینا یعنی چی ؟؟؟ c700 چیه ؟؟؟

بیخیال گفت :

ــ چی میخواستی باشه ؟! اسم یه ماموریته !!!

ــ خوب ؟؟؟!!!

ــ به جمالت !!!

هر چی منتظر موندم دیگه چیزی نگفت ... شستم خبردار شد که باید با انبردست از زیر زبونش حرف کشید ... در این یه مود نقطه ضعفش دستم بود !!!

گفتم :

ــ به قرآن قسم اگه امشب به تمام سوالهام جواب ندی ، دیگه عمرا باهات حرف نمی زنم ...

خواست حرفی بزنه که سریعتر ازش گفتم :

ــ به قرآن قسم خوردم !!!

کلافه گفت :

ــ فکر کردی فهمیدنش به همین آسونیه جوجه ؟؟

ــ تو جواب بده ، اگه نفهمیدم با خودم !

کلافه دستی به سرش کشید و گفت :

ــ بپرس سوالتو !

ــ c700 چیه ؟

قبل از اینکه شروع به حرف زدن بکنه اضافه کردم :

ــ میدونم ماموریته !!! بقیشو بگو

ــ ممم ... خوب یه چیز مهمی داشت جابجا میشد ... یه گروه دزد میزنن بهش ... از قضا یه گروه دزد دیگه هم در کمین بودن و میشن شاهد ماجرا و میزنن به دزدها ... تقصیر رو میندازن رو دوش دزد اولی ها ... این وسط یه شادزد میزنه به دزد دومی ها ... اما از اونجایی که کار دنیا حساب کتاب نداره ، یه از همه جا بی خبر میزنه به شادزد و یه آدم زرنگ ، از بی خبری یارو استفاده میکنه و اون چیز مهم رو صاحاب میشه ... دیگه همین !!! فهمیدی جوجه ؟؟؟

ــ اون چیز مهم چی بوده ؟

ــ اینو شرمنده م ... نمیشه بگم !

ــ خیلی خوب ... نقش تو این وسط چیه ؟

ــ از طرف یکی از دزدها استخدام شدم تا اون چیز مهم رو از آدم زرنگ بدزدم !!!

ــ شما که جای آدم زرنگ رو میدونین ... چرا پلیس نمیره و دستگیرش کنه ؟

ــ پلیس مدرک نداره بنابراین نمی تونه از قوه قضائیه مجوز حمله بگیره !

پوزخندی زدم و گفتم :

ــ یعنی داری میگی پلیس همیشه کاملا قانونی عمل میکنه ؟؟؟!!!

ــ نه همیشه !!! اما وقتی آدم زرنگ ، معروف و قدرتمند باشه ...

آروم گفتم :

ــ پلیس نمی تونه به راحتی نزدیک بشه !

ــ درسته ... و اون وقته که باید از راه دیگه ای وارد شد !

افکار و حدسیات مختلف تو مغزم وول میخوردن ... کامران از اواسط اردیبهشت ناپدید شد ... حتما برای همین جراحی پلاستیک بوده ... یعنی دزدیهای مختلف باید قبل از اردیبهشت صورت گرفته باشه ... ولی هرچی به مغزم فشار می آوردم چیزی به خاطرم نمی اومد ... نه تو اخبار ... نه روزنامه ها ... نه اینترنت ... هیچ جا خبری از دزدی بزرگ نبود !!!

نکته دیگه این استخدام عجیب و غریب بود ... شرکت کامران کارهای امنیتی انجام میدادن ... نه ضد امنیتی !!!!

یه لحظه سرم رو بلند کردم که اینارو ازش بپرسم ولی دیدم که دیگه روبروم نیست !!! بلکه من تو بغلشم !!!

آروم دستش رو از دور کمرم باز کردم و چرخیدم به سمتش و با شوخی گفتم :

ــ آخه تو که اینقدر دلت برام تنگ میشه و طاقت نداری چرا منو میذاری و میری ؟

نفسش رو با صدایی شبیه آه بیرون داد و گفت :

ــ به خاطر مملکت !!!

با دلخوری ساختگی گفتم :

ــ نمی خوام !!! این مملکت هم شده هووی من !!! هروقت بهانه لازم داری سروکله ش پیدا میشه !!!

اخمی کرد و گفت :

ــ با ایران جون درست صحبت کن ... حکم مادرت رو داره !!!

تو ذهنم چند بار تکرار کردم ... مادر ... مادر ... مادرم !!! یعنی مادرم واقعا ....

نیشگونی از خودم گرفتم تا از مرحله پرت نشم ... من می بایست همه چیز رو میفهمیدم ... نمی خواستم از موضوعی شروع کنم که کامران به فکر فرار بیفته !!!

ــ یه سوال بپرسم ؟

خندید و گفت :

ــ تا الان داشتی چیکار میکردی ؟؟؟

یه چش غره اساسی بهش رفتم ... خنده ش پررنگ تر شد ... با همون لحنی که عاشقش بودم گفت :

ــ جوونم ... بپرس تربچه ...

ــ اون دزده از کجا تورو میشناخت که استخدامت کرد ؟

مگه خودش دزد نبود ؟؟؟

چرا خودش نرفت دزدی ؟؟؟

چرا تورو استخدام کرد ؟؟؟

اصلا مگه تو دزدی ؟؟؟

اگه میشناختت ، پس چرا قیافه تو عوض کردی ؟؟؟

اگه نمیشناختت ، پس این قیافه کیه ؟؟؟

سرش رو انداخت پایین و آروم گفت :

ــ یه اعترافی بکنم از دستم عصبانی نمیشی ؟؟؟

درحالیکه گوشه لبم لای دندونهام بود سرم رو بالا بردم ... پرسید :

ــ قول ؟؟

ــ سرم رو آوردم پایین

گفت :

ــ اون موقع که از مغزت استفاده نمی کردی بیشتر دوستت داشتم !!!

چند ثانیه ای طول کشید تا مغزم جواب شنیده شده رو آنالیز کنه !!!

ــ کامراااااااااااان ...

غش عش خندید و گفت :

ــ دلم برای همین جیغ جیغات تنگ شده بود !!!

تو دلم اعتراف کردم " منم دلم برای همین اخلاق گند منحصر به فردت تنگ شده بود " ...

ساکت و منتظر بهش چشم دوختم ... کمی در و دیوار رو نگاه کرد و با انگشتهاش بازی کرد ادای سوهان کشیدن به ناخن درآورد ...

خنده م گرفته بود اما برای حفظ ظاهر جدیم مجبور شدم لبم رو از داخل گاز بگیرم ...

بالاخره شروع به صحبت کرد :

ــ خیلی خوب بابا ... چه قیافه میرغضبی هم واسه خودش گرفته ...

خیلی سریع و بدون مکث شروع به توضیح دادن کرد :

ــ اون من نبودم ... یکی دیگه بود ... اونا فکر کردن اونه اما من بودم !!!!!!!!!!!

چندبار پلک زدم ... تقریبا اصلا نفهمیدم چی گفت ... صدایی که شنیدم بیشتر شبیه صدای بوقلمون بود تا آدمیزاد !!!

ــ میشه معمولی توضیح بدی ... من نفهمیدم ...

شونه ش رو انداخت بالا و گفت :

ــ نیازی هم نیست بفهمی !!!

ــ دیگه باهات حرف نمی زنمااااا ...

دستی به سرش کشید و گفت :

ــ ببین کار ما به کجا کشیده !!! به خاطر اینکه بیاد مخمونو بخوره هم باید رشوه بدیم !!!

ــ همینی که هست !!! حالا توضیح کامل بده لطفا ...

ــ اون یارو دزده ، خودش با آدم زرنگ مراوده دارن و نمیخواد رابطشون بهم بخوره ... از طرفی از اون چیز باارزش هم نمیتونه بگذره ... بنابراین درحالیکه جلوی همدیگه نقش بازی میکنن در پشت صحنه سعی در ورود به حریم همدیگه دارن ... این وسط بهترین گزینه استخدام یه دزد حرفه ایه ... این وسط یکی از این مامورهای وظیفه شناسِ بچه مثبتِ شکلات ، متوجه میشه که یکی از دزدهای انتخابی آقا دزده ، شباهت قابل ملاحظه ای با من داره ... البته نه به خوشگلی من !!!!!!!!!!

دیگه این میشه که اون یارو از پاریس پرواز میکنه ، اما کامران خان در تهران فرود میاد !!!

با چشمهای گشاد شده پرسیدم :

ــ خودتو جای دزده جا زدی ؟؟؟

ــ یعنی با این همه توضیح مشخص نبود ؟؟؟!!!

ــ یعنی اینقدر شبیهش شدی که هیچکی شک نکرد !!!؟؟؟

ــ نه ... هردو به سمت نقطه مشترک حرکت کردیم ...

ــ یعنی چی اونوقت ؟؟؟

یخورده چونه ش رو خاروند و گفت :

ــ یعنی اینکه طی یک حادثه کاملا غیر عمدی و اتفاقی آقا دزده دچار سانحه و آسیب دیدگی از ناحیه صورت شد و کاملا اتفاقی تر رفت زیر تیغ جراحی که خداتومن از ما پول گرفته بود !!!!

ــ زدین بیچاره رو ناکار کردین ؟؟؟

ــ بیچاررره ؟؟؟ ... تو دلت نمیخواد به حال اون بسوزه ... متوجه شدیم هم از آخور میخوره هم از توبره !!!

یگج نگاهش کردم که گفت :

ــ با دولت فرانسه دسش تو یه کاسه بود !!!

حالا دیگه داشتم کم کم معنی حرفهایی که شنیده بودم میفهمیدم !!!

ــ الان فرانسوی ها متوجه غیبت یارو نشدن ؟؟؟

ــ هنوز که نه !!!

ــ حالا تونستی بدزدیش ؟

ــ نه متاسفانه ... اوضاع بدجوری پیچ خورده ...

ــ اون یارو چی ؟؟ الان کجاست ؟

ــ در محضر چندتا از همکاران ما مشغول کسب فنون چوپانیه !!!

ــ چـــــــــــی ؟؟؟

ــ هیچی بابا ... چرا داد میزنی ؟؟؟ .... حالا که همه چیو فهمیدی زودی برو بخواب ...

داشت بلند میشد که بازوشو چسبیدم :

ــ هنوز همه چیزو نفهمیدم ...

ــ استغفرالله ... دیگه چی مونده ؟؟؟

ــ چرا شماها سایه به سایه دنبالم هستین ؟ حاج بابا ... سیدی ... سامان و افراد دیگه ای که احتمالا باید باشن !!! درسته ؟؟؟ فقط همینا نیستن !!!

ــ خودت چی فکر میکنی ؟؟؟

ــ من فقط میخوام دلیل واقعیشو از خودت بشنوم ... فقط همین !!!

ــ به خاطر وضعیت جسمیت ... به خاطر حمله های تنفسی گاه و بیگاهت !

ــ مطمئنم فقط همین نیست !! شاید از نظر تو بچه باشم ... ولی دیگه اینقدر ها هم احمق نیستم !!!

لبخند شیطونی زد و گفت :

ــ مطمئنی ؟؟؟

ــ کامراااااااااان ...

ــ داد نزن بچه ... مردم خوابن !

صدامو پایین تر آوردم و گفتم :

ــ این همه مردم بیماری تنفسی دارن ... آسم ... شیمیایی ... بیماری های قلبی دارن ... صرع دارن ... هزارتا کوفت و مرض دیگه دارن اما یه مشت نظامی پشت سرشون راه نمی افتن ... تورو خدا بهم بگو اینجا چه خبره ؟؟؟ از بس فکر و خیال کردم دارم دیوونه میشم کامران ... بگو من چمه ؟

ــ تو هیچیت نیست ... فقط ....

ــ فقط چی ؟؟!!

کلافه دستی به سرش کشید و گفت :

ــ فقط اینکه .... این حمله هات ... چطور بگم ؟؟ این حمله هات تنفسی نیست !!!

ــ تنفسی نیست ؟؟؟ پس چیه ؟؟!!!

ــ یه نوع ....

احساس میکردم حرف زدن براش سخت شده ... کاش میفهمید که با این نوع حرف زدن بیشتر عصبیم میکنه ...

ــ بگو و خلاصم کن ...

ــ این مشکل تنفسیت در واقع فلج موقتی اعصابه !!!

خشک شده بودم !!! فلج ؟؟؟ یعنی باز هم فلج ؟؟؟ آخه برای چی ؟؟

نگران تکونم داد :

ــ مانا ... خوبی عزیزم ... مانایی ؟؟

فقط تونستم یه پلک بزنم !!!

آرره ... راست میگفت ... موقع حمله ها حس میکردم از درون فلج شدم ... انگار هیچ چیزی به نام شش نداشتم ... انگار ریه ای نبود که بتونم هوایی داخلش بفرستم ...

بعد از چند ثانیه آروم پرسیدم :

ــ یعنی نه آسم ... نه شیمیایی ؟؟ این فلج چیه ؟؟؟ خطرناکه ؟

منو آروم کشید تو بغلش و سرم رو نوازش کرد و گفت :

ــ نه ... یعنی تا جایی که میدونیم نه !!! تا الان تونستیم کنترلش کنیم ... قسمت خوبش اینه که میدونیم کی بروز میکنه !!

نگه منتظرم رو بهش دوختم ... بوسه ی کوتاه به پیشونیم زد و گفت :

ــ نباید هیجان زده بشی ... استرس برات مثل سمه ...

آروم ادامه داد :

ــ اون روز تو رستوران اومده بودم که بهت بگم ... اما دوباره پشیمون شدم ... ترجیح دادم مثل گذشته ندونی من کجام و چیکار میکنم ... همین که میدونستی تو ماموریتم برات بهتر بود ... اگه بهت میگفتم فقط استرست رو بیشتر میکردم ...

جمله ی آشنایی بود ...همونی که سامان داشت بهش میگفت ... " استرس براش مثل سمه ... داری قطره قطره سم به خوردش میدی " ...

چشمهام رو بستم و محکم به هم فشار دادم ... میخواستم تمام حرفهاشون رو به خاطر بیارم ... همشون رو ...

در حالیکه سرم رو نوازش میکرد و موهام رو میبوسید گفت :

ــ باید یاد بگیری به خودت مسلط باشی ... فقط کافیه اعصابت رو تحت کنترل خودت نگه داری ...

فقط همین ؟؟؟

واقعا به همین آسونی بود ؟؟

یعنی نگران نشم ؟؟؟

یعنی برام مهم نباشه چرا دیر میکنی ؟؟؟ چرا زنگ نمی زنی ؟؟؟

یعنی وقتی بابا سرفه میکنه و تو دستشویی خون بالا میاره بیخیال باشم ...

یعنی وقتی مامان میره لابه لای درخت ها و گریه میکنه ، بیخیال باشم ؟؟؟

یعنی وقتی مندا ازم فرار میکنه ، بیخیال باشم ؟؟؟

یعنی وقتی تو خیابون یکی تصادف میکنه و خونش آسفالت رو میپوشونه ، بیخیال باشم ؟؟؟

تا کی ؟؟؟ تا کجا میتونم ؟؟

حرفهای سامان مثل ناقوس کلیسا تو گوشم به صدا در اومد :

ــ حق داره یه خانواده داشته باشه ...

حق داره زندگی داشته باشه

اگه عاشق بشه ؟؟؟

اگه به دور از چشم ما عاشق بشه ؟؟؟!!!

تا کی خواستگار هارو دست به سر کنیم ؟؟ ....

اون حرفها یعنی چی ؟؟؟

یعنی مشکلم حادتر از این حرفهاست ؟؟؟

اون گفت من نمیتونم یه زندگی معمولی داشته باشم !!!

همینو گفت ...

آآررره ... همینه ...

واقعا همینه ؟؟؟

کامران چی بهش گفته بود ؟؟؟

گفت صبر کنیم ...

گفت …

گفت k18

گفت امیدش به اونه ...

گفت همه ما مدیونیم ...

گفت خودش بیشتر از همه ...

همینارو گفت ...

با تکونهای دست کامران یه خودم اومدم ... چشمهام خیس خیس بود ...

اصلا متوجه نشدم ...

ــ خوبی مانا ؟؟؟

پشت پرده اشک دیدن سخت بود ... اما چشمهاش قرمز بود ... خیس بود ...

با صدای بغض آلود گفتم :

ــ هنوز تموم نشده ... نه ؟؟؟ یه چیزای دیگه هم هست ... میدونم که هست ...

صورتش رو ازم برگردوند ...

دستم رو گذاشتم رو گونه ش و صورتش رو برگردوندم سمت خودم ...

چشمهاش مثل شبهای کویر شده بود ...

سیاهِ سیاه ... پر از ستاره !!!

صدام از بغض و گریه سرکوب شده میلرزید :

ــ خواهش میکنم کامران ... بهم بگو ... ببین !!! من خوبم ... حالم خوبه ...

دستش رو گذاشت پشت سرم و پیشونیش رو چسبوند به پیشونیم ...

کف دستش داغ بود ...

پوست سرم میسوخت ...

شاید من سرد بودم !!! نمی دونم ...

ــ کامران ...

.........

بهم بگو ... میدونم که این همه مراقبت نمیتونه به خاطر یه فلج باشه ... دنیا پر از آدمهای فلجه ... اینطور نیست ؟؟؟

فشاری به دستم آورد و گفت :

ــ اینقدر این واژه رو تکرار نکن !!! تو فلج نیستی ...

صداش دیگه صاف نبود ...

خش داشت ...

از اونایی که بغض رو تو خودشون خفه میکردن ...

از اونایی که یه دریا اشک پشتش بود ...

گفتم :

ــ اما سالم هم نیستم ... درسته ؟؟؟ بهم بگو دلیل این همه مراقبت چیه ؟؟؟ ...

قبلا فکر میکردم باید به خاطر موقعیت بابا باشه ...

اما بعدش متوجه شدم همه اینا فقط برای منه ...

نه مامان ...

نه مندا ...

نه حتی خود بابا

حالا هم که حاج بابا و سیدی و سامان !!!

سعی کردم یه رگه شوخ به صدام اضافه کنم :

ــ نکنه من یه بمب متحرکم ؟؟؟ هااان ؟؟؟ یه بمب ویروسی مثلا ؟؟؟

یه لحظه پشتم از حرفی که زده بودم لرزید !!! اگه واقعیت میبود چی ؟؟؟؟

چینی به پیشونیش داد و گفت : ــ فکر کردی مغز خر خوردم که یه بمب ویروسی رو دنبال خودم راه بندازم ؟؟؟ ــ پس چی ؟؟ ــ میدونی چیه ؟؟!! من از همون بچگی شانس نداشتم ... همش کارهای سخت میفتاد رو دوش من ! ــ واااااای کامران دیوونه شدم ... تورو جون هرکسی که دوست داری بگو من چه مرگمه ؟ ــ باشه ... باشه ... الان میگم ... یه لحظه صبر کن ... دو تا نفس عمیق کشید وگفت : ــ تو یه کوچولو استثنایی !! ــ یعنی چی ؟ ــ یعنی با بقیه فرق داری ... ــ بقیه ؟ ... بقیه یعنی کیا ؟؟ ــ یعنی با هرکس غیر خودت !!! داشت گریه م میگرفت ! با کلافه گی گفتم : ــ میشه رک و پوست کنده همه چیزو بهم بگی ؟؟؟ من هیچی نفهمیدم ... با انگشت شست و سبابه اش پیشونیش رو ماساژ داد و زیر لب گفت : ــ آخرش هم افتاد گردن من ! آستینش رو کشیدم و گفتم : ــ دیوونه شدم ... بگو دیگه ... ــ هول نکن جوجه ... تو فقط یه کوچولو سلول هات متفاوتن ... اعصابم خورد شد ... با جیغ گفتم : ــ اَه ... باز هم که داری اینجوری حرف میزنی !!! انگشتش رو به نشانه سکوت گرفت جلوی لبش و با صدای پایینی گفت : ــ خیلی خوب بابا ... قاطی نکن ... بگو ببینم ... تو میدونی تلومر چیه ؟ یه خورده فکر کردم ... ــ نه ... نمیدونم .. اصلا تا حالا اسمشو نشنیدم ... ــ خیلی خوب ... کروموزوم که میدونی چیه ؟ ــ اوهوم ... ــ ببین تلومر در واقع پایانه فیزیکی کروموزوم های خطیه ! احساس میکردم داره به یه زبان دیگه حرف میزنه !!! هرکدوم ازچشمهام اندازه یه پرتقال تامسون باز شده بود ! کامران با شک و تردید پرسید : ــ فهمیدی چی شد ؟ سرم رو بردم بالا ! دوباره شمرده شمرده شروع کرد به توضیح دادن : ــ ببین انتهای هر کروموزوم یه چیز کلاهک شکلی هست که بهش میگن تلومر که در واقع یه جور سپر حفاظتی دی ان ای هست که یه آنزیمی تولید میکنه به نام تلومراز ... هر وقت که یه سلول تقسیم میشه در واقع طول تلومر هم کاهش پیدا میکنه ... یعنی هرچه پیرتر میشیم طول تلومر هامون هم بیشتر کاهش پیدا میکنه ... که در واقع همون فرآیند پیریه !!! این کاهش طول تا یه حدی میتونه ادامه پیدا کنه و بعدش سلول متلاشی میشه و این یعنی مرگ !!! ــ خــ ... خوب ؟؟!! چه ربطی به من داره ؟ ــ ببین .... تو تلومرهات ... یعنی در واقع روند ترشح آنزیم تلومراز در بدن تو یه جورایی غیر عادیه !!!

ــ دا ... داری ... یعنی من زود پیر میشم ؟ ... یعنی زود میمیرم ؟؟؟ــ میشه اینقدر برای خودت منفی بافی نکنی ؟؟؟ تو اون لحظه مغزم کار نمیکرد ... نمیتونستم بفهمم روی مثبتش چجوریه !!! با درموندگی نالیدم : ــ کامراااااان !!! پوفی کرد و گفت : ــ ببین خره ... وقتی تو بدنت تقسیم سلولی انجام میگیره ، کاهش طول تلومرهات خیلی کمتر از کاهش طول تلومر یه انسان معمولیه !! که البته همش برمیگرده به ترشحات تلومراز فقط گیج و منگ نگاش کردم ... ادامه داد : ــ ای بابا ... یعنی اینکه جنابعالی سالیان سال همینجور ترگل ورگل میمونی !!! حالا برو به خودت افتخار کن !!! احساس میکردم مغزم مثل لوکوموتیوی شده که بعد 200 سال خاموش بودن دوباره روشن شده و به هن هن افتاده !!! تو ذهنم حرفهاش رو دوباره تکرار کردم ... ــ خوب اگه من خوبم و دیرتر پیر میشم ... پس این حمله های تنفسی ... این فلج چیه ؟؟؟ دستی به موهاش کشید : ــ ما دقیقا نمی دونیم !!! پریدم تو حرفش و با صدایی آمیخته از تعجب و عصبانیت گفتم : ــ یعنی که چی نمیدونید ؟؟؟ ــ ئـــه !! دو دیقه زبون به دهن بگیر دارم حرف میزنم دیگه ... هوممم ... چی میگفتم راستی ؟!!! ــ کامراااااااان ... ــ اوکی هانی ... اوکی ... یه چندتا فرضیه در مورد این حالتها وجود داره ... ما نمیدونیم چجوری شد که تو اینجوری شدی !!! شاید به خاطر دستکاری در تلومراز باشه ...شاید فقط یه نارسایی عصبی باشه ... شاید یه ناهنجاری مادرزادی ... مشخص نیست ... ــ مشخص نیست یعنی چی ؟؟ داری دروغ میگی کامران ... داری دروغ میگی ... با ناباوری زمزمه کرد : ــ مانا ... ــ من باور نمیکنم ... بیشتر میدونی ... منو خر فرض نکن !!! اگه نمیدونید پس این اسپری ... این آمپولها ... اینا چی اَن ؟؟ جوابی نداد ... گفتم : ــ بگو دیگه !!! وقتی نمیدونید من چمه ، پس این داروها از کجا میان ؟ داروهایی که هیچ برچسبی روش نیست !!! نه اسم شرکت سازنده داره .... نه قیمت ... نه تاریخ تولید و انقضاء ... نه حتی اسم دارو ... نفسی تازه کردم و ادامه دادم : ــ من تا همین چند دقیقه پیش فکر میکردم اینا تاثیرات شیمیاییه !!! فکر میکردم این داروها بی نام و نشان داروهای حمایتی ارتشه ... خیلی چیزهای دیگه فکر میکردم ... حالا همه چیز داره عوض میشه ... دنیام دیگه دنیای قبلی نیست ... می بینی ؟؟؟ تو هم دیگه کامران قبلی نیستی !!! عوض شدی ... بازوم رو گرفت و منو کشید سمت خودش ... تقریبا پرت شدم تو بغلش ... موهام رو بوسید و چونه ش رو گذاشت رو سرم ... با صدایی آروم گفت : ــ آره ... ما دنیات رو عوض کردیم ... اطرافتو رنگ کردیم ... آدمهای دور و برتو اَلک کردیم ... اگه دروغ بود ... اگه گذری بود ... اگه باب میلت نبود ولی به خدا قسم ، همش برای خودت بود ... خواستیم یه زندگی خوب داشته باشی ... یه خانواده ... مانا ... خاص بودن خیلی سخته ... خیلی ها معمولی ان و از نعمتی که نصیبشون شده بی خبرن !!! خاص بودن مسئولیت داره ... دل مشغولی داره ... باید چیزهایی رو ببینی که بقیه نمی بینن ... باید کارهایی بکنی که بقیه هیچوقت حاضر به انجامش نمیشن ... باید از حق خودت بگذری تا حق دیگران به گردنت نباشه ... ما نخواستیم تو درگیر خاص بودن بشی ... تا همینجا تمام تلاشمون رو کردیم اما گاهی نمیشه سرنوشت رو عوض کرد ... فقط به تعویق میفته ... حالا فکر کنم به اندازه کافی بزرگ و عاقل شده باشی که بشه یه مسائلی رو بهت گفت ... بار مسئولیتش سنگینه اما نشدنی نیست ... اگه بخوای بشنوی دنیات برای همیشه عوض میشه و مسئولیتت سنگین تر !!! منو ار بغلش جدا کرد و گفت : ــ فقط یک کلمه بگو " نــه " تا مثل گذشته زندگی کنی ... کاش میشد با یه " نه " به زندگی برگشت ولی نمیشد ... دیگه نمی تونستم همه چیزو به حساب شغل بابا و ارتش و جنگ و شیمیایی و... بذارم ... نفس عمیقی کشیدم که باعث شد ریه هام حسابی کش بیان !!! سعی کردم همراه بازدم ، با صدایی مقتدر بگم همه چیزو بگه ولی نمیدونم چقدر موفق بودم !!! با انگشت اشاره ش چندبار گونه م رو ناز کرد و رشته ای از موهام رو پشت گوشم زد : ــ اینکه گفتم ما نمیدونم چه اتفاقی برات افتاده حقیقت محضه ... سالها پیش ، پیرزن زمین گیری میره بیت رهبری و التماس و زاری میکنه که دیدار شخصی با رهبر داشته باشه ... این حرکت پیرزن با توجه به وضعیت اون موقع کشور ، خیلی مشکوک بود ...

اولش بهش اجازه ندادن اما پیرزن دو روز کامل اون سمت خیابون روبروی در نشسته بود و التماس میکرد تا اینکه خبر به رهبر میرسه و علیرغم مخالفت محافظان این ملاقات صورت میگیره ...پیرزن حامل نامه ی مهمی بود ... نامه ای که به خاطرش چهارصد و سی و هشت هزارتومان دریافت کرده بود تا به دست شخص رهبر برسونه ... میدونی که این پول اون زمان مبلغ زیادی بود ! ــ اصلا نمی فهمم اینا چه ربطی به من داره ؟؟؟ ... پیرزن ... نامه ــ صبر داشته باش ... دارم از اولش میگم ...اون نامه از طرف یه پزشک بود ... یکی از پزشکان بیمارستان ارتش ... توی اون نامه یه توضیحات مختصر بود و یه آدرس ... اولین نظریه که به فکر هرکسی میرسید یه نقشه تروریستی بود ... احتمال ضعیفی هم وجود داشت که اون پزشک حقیقت رو گفته باشه ... بنابراین دو نفر از مامورین مورد اعتماد موظف شدن تا به اون آدرس برن و صحت گفته های پزشک رو به اطلاع رهبر برسونن ... سکوت کرد ... انگار به فکر فرو رفته بود ... پرسیدم : ــ خوب ؟ ــ مانا ؟ ــ بله ... ــ یه قولی بده ــ چی ؟؟ ــ میخوام تمام حقیقت رو بهت بگم ... قول بده بعد از شنیدنش ، همون مانای قبلی باشی ... با اینکه زیاد منظورش رو نفهمیدم ولی گفتم : ــ باشه ناگهانی دستم که تو دستش بود رو به لب برد و بوسید !!! داشتم شاخ درمیاوردم ... لبخندی زد و گفت : ــ دوست دارم دیگه ... اینم شانس گند من بود که عشقم تو شدی !!!! نفسشرو بیرون داد و گفت : ــ دیگه فهمیدی که حاج بابا یه باغبون نیست !! درسته ؟ سرم رو به نشانه فهمیدن تکون دادم ... گفت : ــ یکی از اون دونفری که به اون آدرس رفت حاج بابا بود !!! زیاد متعجب نشدم ... در واقع اگه غیر این میبود تعجب میکردم ... کامران در ادامه توضیحاتش گفت : ــ حاج بابا ، افسر ویژه ارتش بود ... آموزش دیده اسرائیل !!! تا قبل از اون نامه ، سرپرست محافظان رهبری بود ؛ اما بعدش بازنشسته شد !!! نمیدونم چرا کلمه بازنشسته تو ذهنم میچرخید ... اون حتما یه بازنشستگی معمولی نبود ... یه چیزی شبیه همونی که سامان گفته بود !!! ــ اونها به اون آدرس رفتن و یه مدت اونجا رو تحت نظر گرفتن ... هیچ حرکتی ندیدن ... به نظر کاملا متروک میومد ... بعد از کسب اجازه از مافوق وارد شدن و با جسد به دار آویخته شده اون پزشک مواجه شدن !!! کم کم داشتم میترسیدم ولی هیچی بروز ندادم ... منتظر به کامران نگاه کردم تا ادامه شو بگه : ــ خونه کاملا خالی و بلا استفاده بود ... فقط در کنار جسد اون پزشک ، دو تا کارتون پر از پرونده های پزشکی و یه نامه دیگه بود .... تو نامه دوم یه سری توضیحات دیگه داده بود در باره اون پرونده ها و همینطور گفته بود که اون پیرزن کلا از ماجرا بی خبره !! اون پزشک تمام زندگیشو فروخته بود و پولش رو به پیرزن داده بود تا نامه رو برسونه دست شخص اول مملکت ... با خودم زمزمه کردم : ــ انتخاب هوشمندانه ای بود !!! ــ همینطوره !!! تو کف بودم که چجوری صدای منو شنیده !!! خودمم هم نفهمیده بودم صدایی که از دهنم خارج شد چی بود !!! دوباره نفس عمیقی کشید ... چقدر نفس میگرفت !!! هم دوست داشتم ادامه رو بشنوم ، هم وقتی میدیدم اینقدر گفتنش براش سخته ، دلم نمی خواست ادامه بده !!!!!! ترجیح دادم سکوت کنم ... گفت : ــ اون دوتا کارتون محتوی پرونده های دستنویس پزشکی خانواده ارتش بود ... در یک دوره 12 ساله ... دستی به چشمهاش کشید : ــ اطلاعات یه سری آزمایش های زیر زمینی و غیر قانونی .... که روی .... دوباره نفس گرفت و ادامه داد : ــ که روی ... خانومهای باردار کارکنان ارتش انجام شده بود ! ......... تو شهرهای تهران ... اصفهان ... کرمان ... بوشهر ... همدان ... احساس کردم یه لحظه صداش لرزید !!! ــ 96 نفر !!! ....96 تا بچه قربانی این آزمایشات شدن ... گروه تحقیق ، تمام اسامی پزشکانی که تو پرونده ها ازشون نام برده شده بود ، پیگیری کردن ... یه سری اصلا وجود خاجی نداشتن و یه سری هم در طی جنگ و تعدادی هم بعد از جنگ از کشور خارج شده بودن !!! طبق نوشته های پزشک ، چند نفر خارجی هم بودن که از اسمشون چیزی دستگیرمون نشد ! آزمایش ها در شهر های مختلف و به صورت پراکنده انجام میشد تا شک برانگیز نباشه ... آروم پرسیدم : ــ اون آزمایش ها چی بودن ؟ سرش رو بالا آورد و تو چشمهام نگاه کرد و گفت : ــ دستکاری آنزیم تلومراز ... جلوگیری از پیری !!! انگار یه چیزی تو قلبم فرو ریخت !!! دیگه مسلم بود که من هم یکی از اون موارد آزمایشگاهی هستم ... ــ اون پزشک نوشته بود که طبق آخرین اطلاعاتش روی 96 نفر آزمایش انجام شده ... اما فقط اسم 68 نفر توی پرونده ها ذکر شده بود چون اونها تمام مدارک رو از بین برده بودن و مدارکی که دست ما بود تمامش چیزهایی بود که اون پزشک از حفظ نوشته بود !!! گروهی تشکیل شد تا اون 68 نفرو پیدا کنن بدون اینکه توجه کسی جلب بشه .... ــ خوب ... نتیجه چی شد ؟؟؟!! دوباره نفسی گرفت و گفت : ــ بعضی هاشون قبل از به دنیا اومدن سقط شدن ... بعضی هم با نارسایی و نقص عضو به دنیا اومدن و مدت زیادی زنده نموندن ... اونهایی هم که به ظاهر سالم به دنیا اومدن .... همگی فوت شدن !!! بزرگترینشون یک سال و دو ماه عمر کرد !!! فکر میکردم قراره با این توضیحات روشن بشم ولی هرچی بیشتر میگفت ، گیج تر میشدم !!! ــ اگه همه اونها مردن ، پس من چی هستم این وسط ؟؟؟!!! ــ تو عشق منی !! با جیــــغ بنفشی گفتم : ــ کامراااااااااان ... روانی شدم ... با خونسردی تمام گفت : ــ بودی عزیزم !!! مثل بچه های کوچولو که لج خواب دارن به هق هق افتادم : ــ جون مانا بگو ، من این وسط چه غلطی میکنم ؟؟!! لپم رو کشید و گفت : ــ شما اینجا هستی که تاج سر بنده باشی !!! گاهی وقتها کامران غیر قابل تحمل میشد در حدی که دلم میخواست دست بندازم دور گردنش و خفه ش کنم !!! چپ چپ نگاش کردم ... مثل گاو خشمگین ، نفس نفس میزدم ... میخواستم یه عصبانیتم رو سرش خالی کنم که زودتر از من گفت : ــ زنده موندن تو ... شناخته نشدنت ... نرفتن اسمت تو لیست اون عوضی ها ... میتونم بگم فقط خواست خدا بود ... چیزی شبیه معجزه ... انگار خدا خودش اومد و کارهارو درست کرد !!!!!!! منتظر بودم تا بقیه اش رو بگه اما اون چنگی به موهاش زد و چشمهاشو روی هم فشار داد و ناگهانی بلند شد و رفت به طرف پنجره ... دستهاشو به شیشه تکیه داد ... همونجور که پشتش به من بود ، گفت : ــ نمی خوام از قبل تولدت حرفی بزنم .... کمی مکث کرد و ادامه داد : ــ لا اقل نه به این زودی !!!اصلا نفهمیدم چطوری از اتاق خارج شد ... زمانی به خودم اومدم که خیره به جای خالیش ، کنار پنجره بودم ... منو وسط دنیای علامت سوال کاشته بود و بعدش هم جیم شد !!!! چرا وقایع قبل تولدم براش سخت بود ؟؟؟ دیدم که به وضوح زجر میکشید !!! اگه چیزی که شنیدم درست باشه ؟!! ... یعنی کامران ... ؟؟؟ حتی فکرش هم برام غریب بود ... اما از طرفی اگه اینجور میبود یه جورایی تمام جاهای خالی ذهنم پر میشد !!! شباهت های ظاهریمون ... رنگ و جنس موهام ... شباهت های رفتاریمون ... عشق و علاقه بی حد و حصرش که با هیچ نسبتی قابل توجیه نبود و من بی دلیل پذیرفته بودمش !!! کاش میموند و به همین یه دونه سوالم جواب میداد ... بی اراده بلند شدم و به طرف در حرکت کردم ... پاهام یاری نمیکرد ... انگار تخلیه انرژی شده بودم ... چیزی شبیه به خواب رفتن !!! به ترتیب چند بار پاهام رو روی زمین کوبیدم تا کمی به خودشون بیان !!! زیادی بی مصرف شده بودن ... نور بیجونی از طبقه پایین به دیوار راهرو تابیده بود ... فکر کردم شاید کامران اونجا باشه ... آروم و پاورچین پاورچین به سمت راه پله رفتم که با دیدن خودم توی آینه دیواری راهرو شوکه شدم ... به کل یادم رفته بود چه اتفاقی برای صورتم افتاده !!! اینقدر چیزهای عجیب دیده بودم که دیگه حواسم سر جاش نبود ... کمی به آینه نزدیک شدم ... هنوز هم صورتم کمی کشیدگی به سمت پایین داشت ... فقط یکی از دیوار کوبهای طبقه پایین روشن بود ... نورش برای سالن به اون بزرگی کفایت نمیکرد ... کمی چشمم رو چرخوندم ... متوجه شخصی شدم که روی یک مبل تکنفره نشسته و سرش رو به پشتی مبل تکیه داده ... کمی جلوتر رفتم ... سامان بود ... کاملا بی حرکت و ثابت نشسته بود ... در حالت معمول باید فکر میکردم خوابه ولی تجربه ثابت کرده بود ، وقتی خوابه هم ، بیداره !!! نزدیک تر رفتم و در دو قدمیش ایستادم ... دستهام رو تو هم قفل کردم تا جلوی استرسی که ناخوانده مهمانم شده بود رو بگیرم ... آروم پرسیدم : ــ سامان بدون هیچ حرکتی ، حتی یه پلک زدن ، گفت : ــ هوم ؟ انگشتهام رو بیشتر به هم پیچ دادم : ــ سلول های من دقیقا به چه دردی میخورن ؟ بی حوصله گفت : ــ مگه کامران بهت توضیح نداد ؟ صادقانه بگم اصلا نمیدونستم جواب سوالش چیه ؟؟؟ یادم نبود کامران چیا بهم گفته ... تو ذهنم فقط چند تا کلمه وول میخوردن ... فقط همین ... با این حال گفتم : ــ یه چیزایی گفت ولی من دقیقا نفهمیدم !!! میشه ساده بهم توضیح بدی ؟ از چه کسی هم داشتم درخواست مودبانه میکردم ... نامرد ... نکرد حداقل اون چشمهای باباقوریشو باز کنه !!! در اولین فرصت باید میفرستادمش خونه باباش ... پسره بی ادبِ بی نزاکت !!! همونجور که سرش رو به پشتی مبل تکیه داده بود چشمهاش رو باز کرد و زل زد تو چشمهام و بدون کوچکترین احساسی گفت : ــ سلول های تو بیس تولید یه سری داروی ترمیمی پوستی و عصبی و همچنین چند تا واکسنه !!! شاید در آینده نزدیک ، به تولید داروی صد درصدی ضد سرطان برسه !!! حرفهاش مثل ناقوس کلیسا تو سرم صدا میکرد ... انگار در عرض چند ثانیه صدها دوربین عکاسی دورم شروع به فلاش زدن کرده بودن ... با هر فلاشی یه چیزایی یادم میومد ... تیتر اخبار و روزنامه ها ... کشف داروی جدید !!! صدای گوینده خبر که با شوق و ذوق از کشف داروی جدید ترمیمی پوست خبر میداد ... چشمهام رو روی هم فشار دادم و سرم رو به طرفین تکون دادم ... یه لحظه خوب شد اما دوباره سیل فلش ها و افکار به سرم هجوم آورد ... " محققان کشورمان پس از سالها پی به روشی برای درمان ضایعات نخاعی ... " ضایعات نخاعی ؟؟ بیماری های پوستی ؟؟؟ واکسن ؟؟؟ آررره ... از همشون یه چیزایی شنیده بودم ... این چند سال اخیر چقدر از داروهای مختلف پرده برداری شده بود !!! اشتباه نمی کنم ... تو همشون یه عبارت مشترک وجود داشت .... " برای اولین بار در جهان ... !!! "سرم رو بلند کردم و بهش نگاه کردم ... دوباره چشمهاشو بسته بود ... تو همون حالت مزخرف و خشک قبلی ... چقدر راحت درباره من حرف میزد ... جوری که انگار داره درباره یه موش آزمایشگاهی حرف میزنه !!! تو نگاش هیچی نبود ... نه تاسف ... نه تحسین .. انگار من اصلا وجود ندارم ... قبلا یه بار بهم گفته بود که براش مهم نیستم ... مهم نبودم ... فقط داشت وظیفه شو انجام میداد ... هِــه !!! به عنوان یه سرباز ... یه بازنشسته ... یه پزشک ، داشت از سرمایه ملیش محافظت میکرد ... سرمایه ملی !!! ... من ؟؟؟!!! سرم رو انداختم پایین ... به شلوارم چنگ زدم ... دستم میلرزید ... پام میلرزید ... اشک تو چشمهام میلرزید کامران به سرعت از پله ها سرازیر شد و جلوم ایستاد : ــ اینجایی ؟؟ نگاه شیشه ایم رو بهش دوختم و با صدایی که به زور از ته گلوم در میومد گفتم : ــ کی ... یا ... چی ؟؟ پیشونیش رو با انگشت خاروند و گفت : ــ کیاچی ؟؟؟ ... خوردنیه ؟؟؟ تو جیب جا میشه ؟؟ حوصله شوخی نداشتم ... زل زدم بهش ... دو قطره اشک افتاد رو گونه ام ... بلافاصله نگاهش رنگ نگرانی گرفت : ــ چی شدی مانا ؟ دستش رو جلو آورد که اشکم رو بگیره اما بلافاصله عقب کشیدم ... صدام از بغض و لرزش ، دورگه شده بود : ــ دنبال بانک سلولی با ارزشت هستی ؟؟؟ فکر کنم میلیارد ها دلار می ارزم .... نه ؟؟؟ ساکت شده بود ... ماتِ مات ... با یه پوزخند ادامه دادم : ــ یا شاید دنبال گربه کوچولویی هستی که بازیچه اوقات بیکاریت بود ؟؟؟ با عصبانیت به سمت سامان برگشت و گفت : ــ چی بهش گفتی ؟؟؟ پوزخندی زدم و به جای اون جواب دادم : ــ حقیقتو گفت ... چیزی که شماها یه عمر از گفتنش طفره رفتین !!! با یه حرکت سریع یقه مو گرفت و کشید سمت خودش : ــ به مولا قسم ، اگه فکر کنی رفتار ما به خاطر اون ... پس حقیقت داشت !!! حقیقت داشت ... پشت این همه محافظت باید یه دلیل محکم میبود !!! یه منفعت بزرررگ !!! یقه م رو از دستش کشیدم بیرون و با صدای بلندتری داد زدم : ــ هااااان ؟؟؟ ... بالاخره این مانای بدبخت احمق ، بعد 22 سال نباید بدونه کیه و زیر کدوم بوته ای عمل اومَـ ... بقیه حرفم با سیلی کامران ، تو دهنم ماسید !!! سرم به اندازه یه کوه سنگین بود !!! تو اون چند دقیقه چی گذشت ؟؟ چی شد که من ... !!ً

حاج بابا لیوانی رو به آرومی توی دستم گذاشت ... ــ بخور دخترم ... برات خوبه انگشتهام رو دور لیوان سرامیکی قفل کردم تا شاید داغی لیوان بتونه دستهای یخ زده ام رو گرم کنه اما فایده ای نداشت ... چشمهام رو به بخار لیوان دوختم و بدون اینکه کسی ازم چیزی بپرسه شروع کردم به حرف زدن ... فقط میخواستم خودم رو سبک کنم ... ــ راسته که میگن فاصله بین عشق و نفرت به اندازه یه تاره موئه !!! ... به خدا راسته ... یه قطره اشک چکید روی دستم ... ــ میخواستم خودش همه چیزو بگه ... به خدا ساکت موندم ... خیلی منتظر شدم ... نگفت ... هیچی نگفت ... بعد اون سیلی عصبانی شدم ... هار شدم !!! نفهمیدم چی دارم میگم ... دستهام رو جلوی صورتم گرفتم و زدم زیر گریه !!! ــ برام مهم نیست چه مرگمه !! مهم نیست چقد زنده میمونم یا کی قراره بمیرم ... ولی وقتی فهمیدم چقد می ارزم یه لحظه تمام خاطراتم ... تمام محبت هایی که دیدم ... تمام لحظات خوب زندگیم رنگ دروغ گرفت ... فکر کردم باهام بازی کردن ... فکر کردم رو دست خوردم ... به خدا ... به قرآن پشیمونم ... میون هق هقم نفسی گرفتم : ــ نمیدونم چطور اون حرفهارو در مورد مامان و بابا زدم !!!! ... در مورد شما ... بغضم رو قورت دادم : ــ در مورد کامران نگاه خیسم رو بهش دوختم : ــ غلط کردم مال همین موقع هاست دیگه !!؟؟ ... غلط کردم ... چیز خوردم ... لرزش صدام غیرقابل کنترل شده بود : ــ بهش بگین برگرده ... حاج بابا لبخند دلگرم کننده ای زد و گفت : ــ نگران نباش ... برمیگرده ... یه کم بهش فرصت بده ... فین فینی کردم و گفتم : ــ پاش زخمی شده بود ... خون میومد ... دستم رو روی چشمهام کشیدم و به ساعت دیواری نگاه کردم ... هشت و نیم صبح بود ... پنج ساعت و چهل دقیقه از زمانی که کامران زخمی و لنگان خونه مردهارو ترک کرده بود میگذشت ... آروم و نرم رو سرم رو نوازش کرد ... با بغض ادامه دادم : ــ خیلی عصبانی بود !!! یه بلایی سرش نیاد ؟؟!!! ... اگه یه طوریش بشه ؟؟!!! اگه تصادف کنه ؟؟!!! واییییی خداااا ... ــ دخترم اینقدر به خودت فشار نیار ... با بغض و گریه گفتم : ــ میترسم حاج بابا ... خیلی میترسم ... خدایااا ... منِه خر چیکار کردم ؟؟؟ یهو یه جرقه تو سرم پیدا شد ... امیدوارانه نگاش کردم و پرسیدم : ــ شماها میتونین پیداش کنین .. نـــه ؟؟ از رو موبایلش ... از ماشینش ... میتونین ... نـــــــه ؟؟؟!!! سری تکون داد گفت : ــ اون نمیخواد پیدا بشه !!! موبایلشو نبرده ... جی پی اس موتورشو هم از کار انداخته تمام امیدواریم دود شد و رفت هوا ... حاج بابا به لیوانم اشاره کرد و گفت : ــ جوشونده ات رو بخور تا سرد نشده ... برای کامران هم نگران نباش ... اون کفتر جَلده !!! هرجا بره آخرش برمیگرده پیش خودت !!! دوباره گریه م شدت گرفت : ــ پیش من ؟؟ با اون کاری که کردم ؟؟؟ ... با اون مزخرفاتی که گفتم ؟؟؟ ــ مطمئن باش برمیگرده ... نمیتونه ولت کنه ... اگه میتونست سالها پیش تنهات میذاشت ... تو عزیزترین موجود زندگیش هستی ... همه این حرفها ، ذهن منو به سمت اون عبارت " پدر نمونه " سوق میداد ... حاج بابا کسیه که اون لیست نوزادان و پدرهاشون تو دستش بود ... اون حتما همه چیزو میدونه !!! تصمیم گرفتم ازش بپرسم اما به محض اینکه دهنم رو باز کردم از جاش بلند شد و رفت ــ حاج بابا ... همونطور که پشتش به من بود گفت : ــ بذار خودش بگه ... این حق اونه ... ــ ولی ... برگشت به سمتم : ــ این مساله بین شما دوتاست ... صبر کن تا بیاد مردها به صورت نامحسوس از خونه خارج شده بودن ... اونهایی هم که تو خونه بودن ، کاملا بی سرو صدا کارشون رو انجام میدادن و جلوی چشمم آفتابی نمیشدن !!! رو پله های ورودی نشستم و رو در حیاط زوم کردم ... همش با خودم میگفتم : ــ الان میاد ... تا چند بشمرم ؟؟؟ یادش بخیر ... وقتی خیلی بچه بودم همه چیزو با 10 می سنجیدم ! وقتی کسی ازم می پرسید : "چند تا دوسم داری ؟ " ... با افتخار دست هام رو بالا میاوردم و میگفتم : 10 تا !!! وقتی رفتم مدرسه 10 همینجور کوچیک و کوچیکتر شد !!! تونستم تا صد بشمرم ! خیلی خوشحال بودم ... فکر میکردم دیگه خیلی بزرگ شدم !!! بابا بهم گفت : ــ دیگه واسه خودت خانومی شدی .... چون تا صد شمردی باید یه جایزه بهت بدم !!! با هم رفتیم خرید و برای اولین بار کاملا به سلیقه خودم خرید کردم !! چقـــــــدر کیف داد !!! چقدر احساس بزرگ شدن بهم دست داد ... بابا مثل یه خانوم محترم باهام رفتار کرد ... آروم و با طمانینه کنارم قدم برمیداشت ... برای من که همیشه پشت سر مامان یا کامران کشیده میشدم یا نهایتا بغلم میکردن ، احساس لذت بخشی داشت ... کلی خرید کردم اما همش دلم پیش یه لباس عروس با آستین های پف پفی بود !!!! به بابا گفتم اونو میخوام اما بهم گفت وقتش که برسه صد مرتبه از اون قشنگترشو برام میخره !!! پیش خودم فکر کردم صدمرتبه قشنگتر یعنی خیلی قشنگ ... از لباس سیندرلا هم قشنگ تر !!!!!!!! ساکت شدم و دیگه چیزی نگفتم اما دلم همچنان پیش اون لباس عروس بود !!! کامران چند وقتی پیداش نبود ... همش منتظر بودم تا بیاد و من چهارده تا بیستی که گرفته بودم بهش نشون بدم و جایزه مو بگیرم !!! تازه جایزه شمردن تا صد هم بود !!! اون روزها فقط تو فکر جمع کردن پول بودم ... انتظارم خیلی طولانی شد ! .... خوب یادمه کامران دو هفته بعدش سرو کله ش پیدا شد با مندا از مدرسه برگشته بودم که دیدم یه جفت کفش جلوی دره ... یه خورده گوشم رو تیز کردم و صدای کامران رو شنیدم که داشت بلند بلند حرف میزد ... درحالیکه کیفم رو پشت سرم رو زمین میکشیدم وارد شدم ... کامران به محض دیدنم رو زمین زانو زد و دستهاشو باز کرد و گفت : ــ سلام فرشته ی من !!! بدو ... بپر بغلم ببینم خستگیم در میره ؟؟؟ اما من چپ چپ نگاهش کردم و همونطور که کیفم رو پشت سرم میکشیدم از پله ها بالا رفتم ... از پشت سرم صداش رو میشنیدم : ــ سارا چی به خورد این بچه دادی که اینقدر بی تربیت شده ؟؟؟ با صدای بلندتری گفت : ــ بچه قرتی سلام رو ، جواب نمیده !!! با عصبانیت برگشتم به طرفش ... داشت به مندا دست میداد اما نگاهش همچنان به طرف پله ها بود ! وقتی دیدم مامان منو نمیبینه زبونم رو تا آخر بیرون آوردم و سوت ثانیه جیم شدم !!!نمی دونم مامان از کجا فهمید !!! ولی فهمید و به عنوان تنبیه منو از نهار محروم کرد ... به نوعی به غلط کردن افتاده بودم ... هم گشنه ام بود ... هم مثل سگ پشیمون بودم که چرا اول جایزه چهاده تا بیستم رو ازش نگرفته بودم ، بعدش قهر کنم !!!! اون روز کامران بی سرو صدا رفت !!! تو اون بچگی فکر میکردم اونه که باید ازم معذرت بخواد !!! اما مامان تفهیمم کرد که من باید عذر بخوام ... قبول کردم ولی آخرش هم نفهمیدم چرا من ؟؟!!! کامران بود که منو فراموش کرده بود !!! هم منو ... هم جایزه چهارده تا بیستم رو !!! قرار شد دو روز بعد مامان ، کامران رو برای شام دعوت و من هم مثل دخترهای خوب رفتار کنم !!! غروب بود ... روی دفتر مشقم پهن شده بودم و بابت شکستن نوک مداد قرمزم ، اون هم برای چهارمین بار در یک ساعت گذشته حرص میخوردم که ناگهان در باز شد و کامران با یه پلاستیک مشکی تو دستش وارد شد ... اخمی کردم و گفتم : ــ آدم وقتی میخواد وارد اتاق یه خانوم محترم بشه قبلش در میزنه !!! این جمله رو از بابا شنیده بودم ... از اون عبارت " خانوم محترم " خیلی خوشم اومده بود و همش دنبال فرصتی بودم که یه جایی خرجش کنم !!! کامران با چشمهای گشاد شده بهم زل زد و بعد چند ثانیه غش غش شروع به خندیدن کرد !!! از روی دفترم بلند شدم و درحالیکه دستهام رو روس سینه قلاب کرده بودم ، گفتم : ــ هیچم حرفم خنده دار نبود !!! یه خورده که از خنده اش کم شد ، گفت : ــ حرفت درسته ... اما اینجا که اتاق یه خانوم محترم نیست !!! اتاق فرشته کوچولوی منه ... جلوش واستادم و با غیض گفتم : ــ نخیــــــــر ... شیطون خندید : ــ نخیر چی ؟؟ ــ نخیر ... اتاق منه ــ منم که گفتم اتاق توئه !!! ــ منم یه خانوم محترمم !!!!!!! دیگه بزرگ شدم ... ــ اوهووووو ... نه بابا ... چجوری اونوقت ؟؟؟ با افتخار گفتم : ــ بلدم تا صد بشمرم !!!!!!! تازه ... خودم تنهایی برای خودم خرید کردم ... دستش رو زیر چونه اش گذاشت و گفت : ــ باید ثابت کنی ... ــ برو از بابایی بپرس ــ باید خودت ثابت کنی !!! ــ چجوری ؟ پلاستیک تو دستش رو بالا آورد : ــ اینجوری !!! دیواره پلاستیک قلنبه ... قلنبه شده بود ... اول فکر کردم آلوچه توشه ولی بلافاصله یادم افتاد فصلش نیست !!! رفت روی تختم نشست و گفت : ــ بیا ببینم چند مرده حلاجی ؟؟؟توی پلاستیک پر از تیله های شیشه ای خوشگل بود ... از اونایی که من عاشقش بودم ... گفت : ــ صدتاشونو بلندبلند میشمری ... اونوقت حرفتو باور میکنم ... شروع کردم به شمردن ... خیلی خوشحال بودم ... از صدای جلینگ جلینگ تیه ها خوشم میومد ... بالاخره شمارش صدتا تموم شد ... درحالیکه داشت سر پلاستیک رو گره میزد ، گفت : ــ خیلی خوب ... باور کردم ... میتونی این صدتا رو به عنوان جایزه برداری ! آنچنان بپر بپری راه انداختم که تمام اون صدتا تیله از روی تختم ریخت رو زمین و هرکدومشون یه سمتی افتادن ... اما بعد چند ثانیه یه دفعه آروم گرفتم و با تردید پرسیدم : ــ بقیه تیله ها چی ؟؟ ــ اینا مال دختراییه که بلد باشن بیشتر از صد تا بشمرن ! فورا پریدم جلوش و گفتم : ــ من بلدم ! یه ابروشو داد بالا و گفت : ــ ثابت کن ! طمع اون تیله های خوشگل باعث شد که آتیش بزنم به تمام ذخیره فسفر مغزم !!! قبلا مندا یه چیزهایی بهم یاد داده بود اما هیچوقت تمرین جدی نکرده بودم !!! الان شاید شمردن مسخره ترین کار ممکن باشه اما اون موقع در حد فتح قله اورست بود !!! بالاخره بعد چهل و پنج دقیقه تلاش همه جانبه ، صاحب سیصد و بیست و شیش تا تیله دیگه شدم !!! ــ خوب ... حالا میخوای با این تیله ها چیکار کنی ؟ یه دفعه ای تمام صداقت کودکی قلنبه شد تو کلامم و گفتم : ــ میخوام به همکلاسی هام بفروشمشون !!! ــ برای چی ؟ خوشت نیومده ؟ در حالیکه فکر از دست دادن اون همه تیله آزارم میداد گفتم : ــ خیلی دوسشون دارم ... ولی میخوام پول جمع کنم !!! ــ برای چی پول میخوای ؟؟؟ آهی پر سوز و گداز کشیدم : ــ اون روز که با بابایی رفته بودیم خرید یه لباس عروس خوشگل دیدم ... بابایی بهم قول داد بعدا خوشگلترشو برام میخره اما من میترسم خوشگلتر از اون پیدا نکنه ... برای همین میخوام پول جمع کنم بخرمش !!! مشغول ریختن تیله ها توی پلاستیک شدم و تو همون حالت گفتم : ــ راستی این مدت که نبودی چهارده تا بیست گرفتم ... جایزه اونها رو هم باید بهم بدی !!! وقتی جوابی ازش نشنیدم سرم رو بلند کردم و دیدم که لبش رو گاز گرفته و صورتش قرمز شده !!! یه دفعه ای ازخنده منفجر شد و منو گرفت تو بغلش و اونقدر قلقلک داد که سیصدو بیست و شیش تا تیله هم به سرنوشت اون صدتای قبلی دچار شدن ... همون روز غروب شال و کلاه کردیم و رفتیم اون لباس عروس رو خریدیم و بردیم تو خونش قایم کردیم ... قرار شد این مساله مثل یه راز بین ما باقی بمونه ..... و موند ... صورتم رو تو دستهام پنهان کردم ... چطور تونستم فکر کنم تمام محبت هاش دروغی بوده ؟؟؟ .... چطور ؟؟؟ کجایی کامران ؟؟؟ .... برگرد ... برگرد ....ــ اگه همینجور اینجا بشینی منجمد میشی ! سرم رو بالا آوردم ... همون مرد دیشبی بود که بهم خوش آمد گفته بود ... بور ... کم مو ... پیشونی بلند ... تیپی شبیه کشتی گیرها ... نه چندان بلند ... متوسط اما عضلانی ... اسمش رو شنیده بودم ؟؟؟ نــه ... چیزی یادم نمی اومد ... دوباره به در حیاط خیره شدم و گفتم : ــ سردم نیست ... هوا آفتابیه ... کنارم نشست و گفت : ــ درسته هوا آفتابیه اما به هر حال سرده ... تو هنوز هم تو دوران نقاهت هستی ... باید مراقب خودت باشی ... بیا بریم یه چیزی بخور ... ــ اشتها ندارم ... ممنون ... ــ اینها کافی نیست مانا ... اصلا ندیدم چیزی بخوری ... اینجوری از پا در میای ؟ بهش نگاه کردم و با بغض گفتم : ــ تو هم میترسی من بمیرم و شکست بخورین ؟ ... جالبه !! ... همه اینجا از مردن من میترسن !!! ــ تو چی ؟ از مردن کسی نمی ترسی ؟؟!!! از جام بلند شدم ... نمی خواستم جوابشو بدم ... میترسیدم ... خیلی هم میترسیدم !!! گفت : ــ صبر کن ... برگشتم به سمتش ... ــ یه لحظه منتظر باش ... الان میام ... تو دلم گفتم چرا باید منتظرت باشم ؟؟؟ سریع رفت داخل و چند لحظه بعد با دوتا لیوان تو دستش و یه کاپشن برگشت ... ــ اول اینو بپوش که سرما نخوری یه کم سردم بود ... مقاومت نکردم ... ــ حالا سعی کن اینو کم کم بخوری لیوانیو داد دستم ... با تردید به محتویات لیوان نگاه کردم ... گفت : ــ سم نریختم توش !!! شیر عسله !!!آروم آروم توی حیاط قدم میزدم ... سعی میکردم به هر سمتی که میرم ، میدان دیدم رو به دروازه از دست ندم !!! همون مرد بی صدا و با طمانینه پشت سرم حرکت میکرد ... با خودم گفتم اگه خونسرد باشم کم کم شکش برطرف میشه و تنهام میذاره ... اما اینکارو نکرد !!! غیر چند کلمه باهاش حرفی نزده بودم ... حتی تشکر هم نکردم ... برگشتم به سمتش : ــ شما میتونید برین به کارتون برسین ... مطمئن باشین بلایی سر خودم نمیارم !!! مسلما از اینجا هم نمی تونم خارج بشم ... درحالیکه دستش رو پشت کمرش قلاب کرده بود ، بی توجه به حرفم از کنارم گذشت و گفت : ــ حالا چه عجله ایه ؟؟! ایستادم ... برگشت : ــ بعد مدتها سعادت نصیبمون شده که با یه خانوم محترم قدم بزنیم ! میخوام از لحظه لحظه اش لذت ببرم ! مغزم در سوت ثانیه کل وجودش رو آنالیز کرد ... نتیجه این بود : " بچه پررویی که آب نداره ولی شناگر قابلیه !!! " زیاد هم تعجب نداشت ... اینها زیر دست کامران بودن ... آب زیرکاه و بچه پررو بودن جزء اولین خصوصیتشون باید باشه !!! راه افتادم : ــ من دوست ندارم با کسی که نمیشناسم قدم بزنم !!! در حالیکه کنارم قدم برمیداشت گفت : ــ به اندازه کافی وقت داری که منو بشناسی ... کار سختی نیست ... من آدم ساده ای هستم !!! تو دلم گفتم : آره ارواح خیکت !!! یکی تو ساده ای ... یکی هم تو !!! ــ ببخشید ولی من حوصله ندارم ... اگه میشه این آشنایی رو موکول کنید به یه زمان دیگه ... سرش رو متفکرانه تکون داد و گفت : ــ درک میکنم ... بیا ببرمت جایی که حوصله ات رو بیاره سرجاش ! ابروهام رو به حالت استفهام دادم بالا ! ... گفت : ــ گلخونه مارو دیدی ؟؟؟ نفسم رو دادم بیرون و درحالیکه سرم رو به سمت دروازه برمیگردوندم ، گفتم : ــ ندیدم ... آستین کاپشن رو گرفت و کشید : ــ بیا ... چقدر میخوای چشم به در بمونی ؟ بالاخره میاد ... منو کشید به سمت گلخونه ... دور تا دور ویلا باغ بود ... گلخونه در ضلع شرقی ویلا قرار داشت ... یه ساختمون شیشه ای ... زیاد بزرگ نبود اما شیش ... هفت متری ارتفاع داشت !! کمی که نزدیک شدم ، دیدم نسبت بهش بهتر شد و فهمیدم که ساختمون گلخونه دو طبقه ست !!! تا به حال یه همچین چیزی ندیده بودم ... کف شیشه ای طبقه اول از بیرون کاملا مشخص بود ... ناخودآگاه زمزمه کردم : ــ فوق العاده ست !!! ــ هنوز داخلشو ندیدی ... شرط میبندم عاشقش میشی !!! رفت و در گلخونه رو برام باز کرد اما همین که خواستم داخل بشم صدای عجیبی شنیدم ... اول فکر کردم شاید به خاطر در گلخونه باشه ... اما چند لحظه بعد اون صدای قیژ قیژ مانند تکرار شد ... شبیه کشیده شدن چیزی روی زمین ... بی توجه به اون مرد که حتی اسمش هم نمی دونستم به سمت صدا رفتم ... ــ اون سمتی برای تلطیف روحیه خوب نیست هاااا ... باید بیای اینور ... گلخونه اینجاست ... خودم هم دلم میخواست گلخونه رو ببینم اما پاهام داشتن منو به اون سمت میبردن ... تقریبا به محوطه پشت ویلا رسیده بودیم که اون از پشت لباسم رو گرفت و گفت : ــ از این نزدیک تر بری تمرکزشون رو بهم میزنی ... چیزی که جلوی روم میدیدم یه میدان جنگ بود !!! شبیه چیزهایی که تو تلویزیون دیده بودم ... محوطه تمرین شوالیه ها !!!! یا شاید هم نه ... بیشتر شبیه تمرینات شائولین بود !!! حلقه ها ... تیرک ها ... استوانه های که از درخت ها آویزون بودن ... تورها ... باور کردنی نبود ... دوباره اون صدا تکرار شد ... این بار شدید تر از قبل ... آستینم رو کشید و با صدایی آروم گفت : ــ از این طرف بیا ... سرو صدا نکن فقط ... خیلی با احتیاط دنبالش راه افتادم و پشت درخت تنومندی پنهان شدیم ... ــ بیا نگاه کن ... خیلی جالبه ... سرم رو از پشت درخت بیرون آوردم و به جایی که اشاره کرده بود نگاه کردم ... حاج بابا و سامان روی تیرک های چوبی که توی زمین کاشته شده بود ، تمرین میکردن ... تیرک ها یکی در میون ، نوک تیز بودن ... اگه تعادل طرف بهم میخورد روی اون تیرک ها به سیخ کشیده میشد ... تو دست راست حاج بابا یه شمشیر بود و تو دست چپش یه زنجیر که حدودا بیشتر از دو متر طول داشت در حالیکه سامان دست خالی بود !!! با صدای پایین پرسیدم : ــ اون شمشیر واقعیه ؟ با لذت و هیجان گفت : ــ البته که واقعیه !!! بچه بازی که نیست ... ــ اگه یه طوریش بشه چی ؟ ــ یاد میگیره دفعه بعد بیشتر مواظب باشه !!! چند دقیقه ای مشغول دیدن مبارزه شون بودیم که یه دفعه ای حاج بابا فریاد کشید : ــ اَه ... کند شدی آترون ... مثل خاله زنک ها قِر میدی !!! اینقدر تن صداش بلند بود که چارستون بدنم به رعشه افتاد ... اصلا با اون حاج بابای ساکت و گوشه گیر شباهتی نداشت . زنجیرش رو به سمت سامان پرتاب کرد وپیچید دور ساق پای راستش ... قبل از اینکه فرصت عکس العملی بهش بده ، زنجیر رو به سمت خودش کشید و باعث شد تعادل سامان بهم بخوره ... دستم رو جلوی چشمهام گرفتم و جیغ زدم ... جرات اینکه چشمهام رو باز کنم نداشتم تا اینکه صدای حاج بابا اومد که با صدای بلند و جدی پرسید : ــ اینجا چیکار میکنید ؟؟؟ آروم چشمم رو باز کردم ... هر دو روی تیرک های چوبی ایستاده بودن ... مرد کناری ام گفت : ــ ببخشید یونا ... حاج بابا با یه حرکت از تیرک ها پایین پرید و اومد جلوی ما ... درحالیکه نگاهش رو از چشمهای اون برنمیداشت ، گفت : ــ آترون ... مانا رو ببر داخل .خودم رو گوشه کاناپه مچاله کرده و به گوشه سالن خیره شده بودم ... ساعت حدود پنج عصر بود و همچنان از کامران خبری نشده بود ... نهار نخورده بودم ... بدون خبری از کامران اصلا چیزی از گلوم پایین نمیرفت ... نه بهم اجازه میدادن تو اتاقم تنها باشم ... نه میتونستم برم تو حیاط ... دیگه هوا خیلی سرد شده بود ... هوا سرد شده بود و کامران با یه تی شرت و شلوار ورزشی بیرون ... تو این هوای سرد ...

با موتور !!! از نیمه شب تا حالا ... واااای خداااا ... اگه نیاد؟؟ حاج بابا گفته میاد ولی نکنه بلایی سرش بیاد؟! نه نه سر هر کس بلای بیاد سر اون نمی اد... ولی اگه دیگه نیاد ؟؟!! خودم رو بیشتر مچاله کردم ...یه حس بدی تمام وجودم رو گرفته بود ! انگار داشتن تو دلم رخت میشستن !!!... بازوهامو سفت گرفتم تا لرزی که به بدنم افتده بود کنترل کنم...اگه نیاد... هیچ کس حرفی نمیزد... من هم که نه جرئتشو داشتم و نه روشو !!! چشمم افتاد به میز که شیشه نداشت !!! وقتی نتونستم عصبانیتم رو کنترل کنم ... وقتی نتونستم جلوی زبونم رو بگیرم ... وقتی حاج بابا جلوی کامران رو گرفت که سمت من نیاد !!! مشتی که باید نصیب من میشد به شیشه میز وسط سالن خورد !!! کاش حاج بابا جلشو نگرفته بود. کاش کامران اون مشت و توی صورت من زده بود و لی الان اینجا بود. بی هدف و هیستریک اینور اونور میرفت ... پاش با شیشه برید چشمام میز شکسته رو تار می دید ولی تصویر دیشب واضح واضح بود ... دستهاش مشت میشد .. باز میشد ... ننشسته ، بلند میشد. ... آخرش هم یه مشت دیگه روانه آینه حال کرد و رفت !! کاش اون مشت دومم هم به من زده یود.لبم وگاز گرفتم... کجایی کامران؟ ــ مانا آروم سرم رو بلند کردم ... سامان پیش دستی ای رو به سمتم گرفت که حاوی دوتا قرص بود ... این یعنی الان ساعت هشت شبه ؟؟؟ ... شب شده بود !!! عقربه های ساعت حدسم رو تایید کرد ... بی توجه به سامان سرم رو روی زانوم گذاشتم ... _ مانا قرصات. کاش یکی حداقل اینو ناپدید میکرد !!! دکتر وظیفه شناسِ مقرراتیِ کرمِ ساقه کرفس !!! برای اینکه دست به سرش کنم با حرص لیوان و قرص ها رو برداشتم و با یک حرکت بلعیدمشون. سامان پوفی کرد ... راهش رو کشید و رفت. عملیات با موفقیت انجام شده بود !!! سوژه قرص هاش رو خورده و از مرگ نجات پیدا کرده بود !!!! سرم رو دوباره روی زانوهام گذاشتم و لبخند تلخی زدم ... به خودم !!! داشت کم کم برام مهم میشد ... فکر میکردم کم کم براش مهم شدم !!! ولی غافل از اینکه ، از خیلی قبل تر براش مهم بودم ؛ البته به یه نوع دیگه !!! صدای جابجا کردن ظروف میومد ... میز شام رو چیدن ... صبحانه و نهار نخورده بودم ... میلی هم به شام نداشتم اما فقط به خاطر حاج بابا که ازم دعوت کرد ، به زور بلند شدم و رو صندلی ای که برام عقب کشیده بود نشستم ... بوی غذا داشت حالم رو بهم میزد اما باز هم تحمل کردم ... حاج بابا راس میز نشسته بود ... من سمت راستش و سامان سمت چپش و روبروی من ... همون مردی که گلخونه رو نشونم داده بود ، کنارم نشست ... دیس لوبیا پلو رو برداشت و بهم تعارف کرد : ــ بفرما مانا خانوم گل گلاب ... بخور که نخوری از کفت رفته !!! سرم رو کشیدم عقب و به طرفین تکون دادم ... حتی نمیخواستم بخار متصاعد شده از برنج به دماغم بخوره ... ــ حاج بابا نگران نگاهم کرد و پرسید : ــ حالت خوبه دخترم ؟ به زور دهن باز کردم و گفتم : ــ میل ندارم کاسه سوپم رو از تو بشقابم برداشت و درحالیکه پرش میکرد ، گفت : ــ سعی کن یه کم بخوری ... با این همه دارویی که مصرف میکنی ، ضعیف میشی !!! دستم رو جلوش گرفتم و گفتم : ــ خیلی زیاد کشیدین !!! کاسه رو جلوم گذاشت : ــ هرچقدر تونستی ، بخور ... لازم نیست به خودت فشار بیاری ... معده ات ضعیف شده ... قاشقم رو برداشتم و مشغول بازی با رشته های داخل سوپم شدم ... گاهگداری هم یه قاشق میخوردم که بهم گیر ندن !!! زیر چشمی نگاهی به میز انداختم ... همه خیلی معمولی رفتار میکردن ... غیر از من و سامان و حاج بابا ، پنج نفر دیگه حضور داشتن ... اون مرد گلخونه ای ... اونی عینکیه ، لاغره ، که اسمش دایان بود ... و سه نفر دیگه ای که نمیشناختم ... نگاهم رو به سمت سامان برگردوندم ... طبق روال همیشگیش یه ظرف سالاد برای خودش کشید و مشغول خوردن شد ... همیشه سالاد رو با روغن زیتون و آب نارنج و فلفل سیاه میخورد ... اما اینبار سالادش فلفل سیاه نداشت ... روی میز دنبال فلفل گشتم و اونو کنار دست خودم پیدا کردم !!! مرد کناری ام اونقدر رو برنجش فلفل پاشیده بود که رنگ غذا برگشته بود !!! شیشه فلفل رو تو دستم گرفتم ... در کمتر از چند ثانیه ، صادقانه به خودم اعتراف کردم که دارم حرص میخورم !!! حس حماقت داشتم ... من ... من حتی تمام عادت هاش رو حفظ کرده بودم !!! برای چی ؟؟؟ سرش رو بلند کرد و به شیشه تو دستم نگاه کرد ... پوزخندی زد و دوباره با سالادش مشغول شد ... احساس خرد شدن کردم ... احساس اینکه تمام محتویات اون شیشه لعنتی رو ریختن تو حلقم ... دستهام رو روی میز گذاشتم و داشتم بلند میشدم که با باز شدن در و دیدن قامت کامران در چارچوب ، انگار تمام نیروم ناگهانی تحلیل رفت !!! زانوهام سست شد و بیحال رو صندلیم نشستم همه سرها به سمت کامران برگشت ... لنگ لنگان وارد شد و درحالیکه به سمت پله ها میرفت گفت : ــ طعمه رو گرفتن ... یونا ... به همه آماده باش بدین ... اصلا منو ندید ... منو ندید ... نخواست که ببینه !!! حاج بابا پرسید : ــ چیزی خوردی ؟؟ ــ از بالای پله ها داد زد : ــ نه !!! دوش بگیرم ، میام !!! میومد سر میز ... هم میخواستم دربرم ... هم بمونم ... حاج بابا یه کاسه سوپ دیگه جلوم گذاشت و رو به دایان گفت : ــ ترتیب آماده باش رو بده ... دایان بلافاصله بلند شد و به طرف میز گوشه سالن که چندتا مانیتور روش قرار داشت ، حرکت کرد ... پنج دقیقه گذشت ... پنج دقیقه ای که برام به اندازه پنج ساعت کش اومده بود !!! بالاخره کامران اومد سر میز ... سامان بشقابش رو برداشت و رفت به آشپزخونه و کامران سرجاش نشست ... درست روبروی من ... دست راستش رو خیلی شل باند پیچیده بود ... یه قسمتی از بانداژش با بتادین رنگی شده بود ... بدون اینکه به من کوچکترین نگاهی بکنه بشقاب برنجش رو کشید جلو و یه کاسه ماست و خیار رو روش خالی کرد ... درحالیکه داشت محتویات بشقابش رو بهم میزد ، رو به حاج بابا گفت : ــ مسئولیت عملیات با شما !!! مراقبت دو لایه انجام بدین ... خیلی حواستون رو جمع کنید ... لایه دوم رو تا دندون مسلح کنید ... همیشه یه تک تیرانداز شیفت باشه !!! چشم برندارین ازشون ... حاج بابا لبخند دلگرم کننده ای زد و گفت : ــ نگران نباش ... کامران نگاهش رو از بشقابش گرفت و گفت : ــ نگرانم !!! ... میترسم اتفاق اهواز تکرار بشه ــ موقعیت اهواز فرق میکرد !!! ــ نمی خوام کسی فکر کنه که ما جلوتریم !!! صداش رو بالا تر برد و گفت : ــ همه خوب گوشاتون رو باز کنید ... یه ثانیه هم غفلت نکنید ... چشم ازشون برنمیدارین ... به بقیه هم بگین ... جمع " بله قربانی " گفتن و متفرق شدن ... کامران به حاج بابا گفت : ــ همین الان با گروه اول به موقعیت اضافه بشین ... حاج بابا بلند شد و به طرف یکی از اتاق ها رفت ... لبم رو با زبونم خیس کردم و با تردید گفتم : ــ کامران ... من ... من ... با صدای بلند گفت : ــ ترشی نداااریم ؟؟؟ یکی یه کاسه ترشی بیاره !!!!!! نمی خواست صدامو بشنوه !!!! نمی خواست !!! هیچ وقت دردبی اعتنایی کامران رو نچشیده بودم ... اون همیشه ، همه جا ، پشت من بود ... همیشه دلم به حمایتش گرم بود ... گیج بودم ... بغض داشتم ... دلم می خواست کامران بغلم کنه و من توی بلغش های های گریه کنم ... ولی اون از من دوری می کرد ... منو نمی دید !!! نمی خواست ببینه ... و من درست مثل یه ماهی دور از آب افتاده داشتم له له می زدم ... یه نفر یه کاسه ترشی کنار دستش گذاشت ... بوی ترشی باعث شد حالم بهم بخوره ... با نیروی نامعلومی به طرف دستشویی دوئیدم و محتویات معده خالی ام رو تا ته بالا آوردم !!! چهار روز گذشت ...بعد از اون شب دیگه کلامی بین من و کامران رد و بدل نشد ... هر دو راهی رو پیش گرفته بودیم که خودمون هم قبول نداشتیم !!! نمیدونم چرا سکوت کرده بودم !!! ولی سکوت کرده بودم ... یه سکوت اعصاب خردکن !!! مردها میومدن و میرفتن ... سروصداهاشون بیشتر شده بود ... اما دیگه برام مهم نبود !!! رفته بودم تو لاک تنهایی خودم ! علیرغم اصرارهای زیاد سامان حاضر نشده بودم از اتاقم جم بخورم ... حداقل مزیتش این بود که احساس نمیکردم همزمان شیش جفت چشم نگاهم میکنن !!! سامان از رفتار ما به وضوح عصبانی شده بود ... روز قبلش اومد تو اتاقم و شروع کرد به صحبت کردن ... اما من فقط بهش زل زدم ... انگار که به یه مجسمه نگاه میکنم ... سردی نگاهم اونقدر بود که صحبتش رو قطع کرد و پرسید : ــ نمی خوای بس کنی ؟؟؟ در جوابش تنها یه پوزخند زدم !!! عصبانی شد و اتاقم رو ترک کرد ... با رفتنش احساس کردم بعد چند روز دوباره رنگ خوشحالی رو دیدم !!! دوست داشتم عصبانیش کنم ... دوست داشتم حرصش بدم ... دوست داشتم اون دندونهای سفیدش رو تو دهنش خرد کنم !!! اما مثل اینکه عصبانیت سامان علاوه بر شادمانی من فایده دیگه ای هم داشت و اون اومدن کامران به اتاقم بود ... قرص های خواب آورم دیگه اثر نداشت و من تقریبا تمام شب رو بیدار میموندم !!! اما به خاطر لجبازی با سامان چیزی بهش نمیگفتم ...اون دیگه تو اتاق من نمیخوابید و فقط هرچند دقیقه بهم سر میزد ... من هم هر بار سرم رو تو بالشم فرو میبردم تا از حرکات چشم هام پی به بیدار بودنم نبره !!! با شنیدن صدای پایی سریع چشمهام رو پاک کردم ... بالشم رو بغل گرفتم و سرم رو تاجایی که راه داشت داخلش فرو کردم !!! صدای پا نزدیک تر شد و با فرو رفتن تشکم احساس کردم شخصی رو تختم نشسته ! بعد چند لحظه ، دستی آروم آروم شروع به نوازش موهام کرد !!! لبخند بزرگی زدم ... یه جورایی مطمئن بودم کامرانه !! سامان که شعور این کارهارو نداشت !!!!!! تو اون لحظه آرزو میکردم کاش حداقل اینقدر سرم رو تو بالشم فرو نمیبردم تا میتونستم عطرشو احساس کنم !! بعد چند ثانیه دستش رو برداشت ... بوسه کوتاهی به موهام زد و از اتاق خارج شد ... *** نا آروم بودم ... انگار یه انرژی ناشناخته تو وجودم تزریق کرده بودن !! به بی خوابی عادت کرده بودم ... اما این انرژی یه چیز دیگه بود ... به زور دو ساعتی تحمل کردم ... دو ساعت از رفتن کامران میگذشت ...احساس کردم دیگه نمیتونم طاقت بیارم ... بلند شدم و پاورچین پاورچین به طرف اتاق کامران حرکت کردم ... تو دلم از خدا میخواستم که سروکله سامان پیداش نشه !!! انگار خدا صدامو شنید ... آروم در اتاقش رو باز کردم ... پشت به در ، تسبیح به دست ، سر به زیر ، رو سجاده نشسته بود ... آروم رفتم داخل ... تصمیم جدی گرفتم بزرگترین منت کشی عمرم رو انجام بدم !!! آروم دستم رو از پشت دور گردنش حلقه کردم رو کولش سوار شدم ... با لحن بچه گونه - از همونهایی که همیشه میگفت "نگو ، بیچاره ام میکنی " - درگوشش گفتم : ــ ببخشید ... مانا غلط کرد ... مانا بچه بدیه ... اگه مانا رو نبخشی ، مانا میره هاپو بخورتش !!! هیچ حرکتی نکرد ... ثابت مونده بود ... مثل یه تیکه سنگ ... آروم از کولش پیاده شدم و خزیدم جلوش ... دستش رو گرفتم و رو قلبم گذاشتم ... با بغض گفتم : ــ اگه منو نبخشی ... اگه دیگه منو نخوای ... به خدا برای همیشه میرم ... طاقت ندارم اینجوری ببینمت هیچ حرفی نزد !!! دوتا قطره اشک چکید رو گونه ام ... با صدایی لرزان پرسیدم : ــ دیگه بدردت نمیخورم ؟؟؟ دیگه منو نمیخوای ... نه ؟؟؟!!! باز هم جوابی نداد ... دیگه داشتم علناً گریه میکردم ... بلند شدم که برم ... دستم رو گرفت و منو کشید تو بغلش و با صدای مهربون همشگیش گفت : ــ احمق کوچولو ... مگه میشه نخوامت ؟؟ تو عشق منی !!! تو بغلش زار زدم ... اونقدر گریه کردم تا احساس کردم دیگه نفسی ندارم !!! آروم پشتم رو نوازش کرد تا آروم شدم ... منو از خودش جدا کرد ... دستش رو زیر چونه ام گذاشت و سرم رو بلند کرد : ــ نگاش کن تورو خدا !!! شکل میمون شده ... خدا به دادم برسه ... من چجوری تورو شوهر بدم با این قیافه آخه ؟؟؟ با کف دست صورتم رو پاک کردم و گفتم : ــ یادم نبود شما از خانم های زشت خوشتون نمیاد !!! انگشت اشاره اش رو آروم کشید زیر چشمم ... با پشت دست صورتم رو ناز کرد ... چشمش رو من بود اما حواسش انگار جای دیگه ای سیر میکرد ... گفت : ــ وقتی اولین بار دیدمت ، خیلی زشت بودی !!! خیـــلی خندید ... خنده اش عجیب بود ... یه چیزی بین خنده و گریه !!! ادامه داد : ــ یه موجود کوچولوی قرمزِ چروک !!! شبیه بچه قورباغه بودی تا بچه آدمیزاد !!! زود به دنیا اومده بودی ... ضعیف بودی ... خیلی ضعیف ... ناگهان انگار از خاطراتش جدا شد : ــ تورو مدیون سارا هستم !!! یه تنه از وسط خاک و خون نجاتت داد ... کاری که من باید میکردم ، سارا با شجاعت تمام انجام داد !!! اصلا نمیفهمیدم چی داره میگه !!! مستاصل نگاش کردم اما اون دوباره به خاطراتش برگشته بود ... نگاهش پیش من نبود : ــ وقتی سارا با خوشحالی اومد پیشم و گفت " بچه ت دختره ... تونستیم نجاتش بدیم " سرش داد کشیدم و گفتم " میخوام بره به جهنم ... باید میذاشتین بمیره !!! " کامران یه دفعه ای دستم رو گرفت ودرحالیکه چشمهاش اشک آلود بود ، گفت : ــ عصبانی بودم ... نابود شده بودم ... میخواستم زمین دهن باز کنه و منو ببلعه !!! یه قطره اشک رو گونه اش سر خورد : ــ من احمق ، ندیده ازت متنفر بودم !!! نمی خواستم قبولت کنم ... تا آخر عمرم دستبوس سارام !!! خواهری رو در حقم تموم کرد ... تورو به تهران منتقل کرد و خودش مسئولیتت رو به عهده گرفت ... اگه سارا نبود ... االان دختر کوچولوی من ...... دختر کوچولوم .... الان ... صداش لرزید : ــ زیر یه خروار خاک بود !!! هردو بی صدا اشک میریختیم !!! من ... من با اینکه میدونستم ... انتظارش رو داشتم ... اما ... اما شنیدنش سخت بود ... هرجور نگاه میکردم ، مامان و بابا برام همون مامان بابای سابق بودن ... شاید هر شخصی غیر از کامران این حرفهارو بهم میزد ، دیوونه میشدم ... اما مگه غیر از این بود که جونم برای این مرد در میرفت ؟؟؟ مگه غیر از این بود که تمام فکر و ذکرم رو همین مرد گریان تسخیر کرده بود ؟؟؟ مردی که نشنیدن صداش ، نبودنش ، ندیدنش ، دیوونم میکرد !!!لازم نبود به خودم اعتراف کنم که دوسش دارم !!! چون عاشقش بودم ... دیوانه وار میپرستیدمش ... آروم گوشه آستین تی شرتش رو کشیدم ... سرش رو بلند کرد ... تمام صورتش از اشک خیس شده بود ... دستهام رو از هم باز کردم و گفتم : ــ بغل میخوام چند ثانیه خیره بهم نگاه کرد و بعدش سفت در آغوشم کشید ... ریز ریز پیشونیم رو ... موهام رو میبوسید ... احساس آرامش دوباره به قلبم برگشته بود ... چونه ام رو روش شونه اش گذاشتم و دستم رو محکم دورش حلقه کردم با صدای خش دار گفت : ــ مانا ... پاره تنمی ... جونمی ... عشقمی ... حاضرم برات هزار بار بمیرم و زنده بشم فقط دیگه نگو ... دیگه فکر نکن ازت سوء استفاده کردم !!! نگو که باهات تجارت کردم !!! سریع سرم رو از شونه اش برداشتم و گفتم : ــ کامران من ... دستش رو گذاشت روی لبم و گفت : ــ هیـــــــسسس ... بذار بگم ... نفسی گرفت و ادامه داد : ــ اینی که جلوت نشسته ... یه روزی متوجه شد که هیچکی نیست !!! آواره بود ... سرگردون بود ... احساس پوچی تمام وجودش رو تصاحب کرده بود ... مثل بی خانمان ها تو کوچه و خیابون میخوابید ... از دنیا بریده بود ... تا اینکه یه روز یه شیرزن پیداش شد و با تمام قدرتش زد تو گوشش ... کنجکاور نگاهش کردم ... گفت : ــ سارا بود !!! پیدام کرد و چندبار پشت هم زد تو گوشم !!! مردم با تعجب نگاهمون میکردن ... برام مهم نبود !!! برای سارا هم همینطور ...

خونسرد و بی احساس نگاهش کردم ... وقتی انرژیش تحلیل رفت بی حال یقه ام رو گرفت و گفت " دیشب قلب دخترت ایستاد " با شنیدن اون جمله ، انگار قلب خودم هم ایستاد !!! بدنم یه لحظه گر گرفت وبعدش یخ زدم !!! باورم نمیشد !!! منگ بودم ....... گیج ....... مات یه صدایی مدام تو ذهنم تکرار میکرد : ــ خیالت راحت شد ؟؟؟ مُرد ... مُرد ... تموم شد !!! شونه های سارا رو گرفتم و تکونش دادم و با صدایی که لرزشش دست خودم نبود ، پرسیدم : ــ سارا ... دخترم ؟؟ ..... کجاست ؟؟؟ ... دخترم کجاست سارا ؟؟؟ وسط خیابون به زار زدن افتاده بودم : ــ بچه م کجاست سارا ؟؟؟ چیکار کردم ؟؟؟ ......... من چیکار کردم ؟؟؟ ... خدایا بچه ام !!! *** بدون اینکه بدونم کجا میرم ،دنبال سارا راه افتادم ... سالن ها ... پله ها ... راهرو ها رو پشت سر میذاشتم ... تا اینکه بالاخره سارا متوقف شد ... دری رو باز کرد و گفت " برو تو " سالن نیمه تاریکی بود ... یکی از مهتابی ها مدام روشن و خاموش میشد ... ده ... دوازده تا انکوباتور تو اتاق بود ... با ترس و دلهره بهشون نگاه میکردم ... مثل بچه ها گوشه روپوش سارا رو گرفته بودم ... درست مثل یه بچه وسط یه جمع غریبه !!! درست در آخر سالن ... توی یه کنج ... کنار یه انکوباتور ایستاد و آمرانه بهم گفت : ــ بیا نگاش کن ... با قدم های نامطمئن نزدیک شدم ... هنوز یه قسمتی از وجودم میخواست برگرده !!! دستهام رو روی انکوباتور گذاشتم و صورتم رو نزدیک تر کردم و به موجود کوچولوی قرمز رنگ خیره شدم ... کامران دستهاش رو کنار هم قرار داد و گفت : ــ اونقدر کوچولو بودی که اگه کف دستم رو بهم میچسبوندم توش جا میشدی !!! چشمهات رو با یه باند بسته بودن ... پوستت چروک بود ... یه جورایی هم شفاف !!! رگت از زیر پوستت مشخص بود ... قلب کوچولوت تند تند میزد ... یه لوله تو دماغت گذاشته بودن تا بتونی نفس بکشی ... اما هنوز سینه ات خِس خِس میکرد ... قلبم از دیدنت به درد اومد ... انگار که زیر سنگ آسیاب بود !!! سارا آروم بهم نزدیک شد و گفت : ــ باهاش حرف بزن ... اون بهت نیاز داره ... بذار حسِت کنه ... من حتی میترسیدم باهات حرف بزنم !!!! میترسیدم همون لحظه زبون باز کنی و بگی " تا الان کجا بودی !!! " من از شدت عذاب وجدان ........ از شدت دردی که توی قلبم بود .... حتی نتونستم باهات حرف بزنم ... سریع عقب گرد کردم و از بیمارستان زدم بیرون ... تازه وقتی به حیاط بیمارستان رسیدم احساس کردم نفسم داره بالا میاد ... به زور خودم رو کشوندم یه گوشه ای و رو زانو افتادم ... با حرص هوا رو تو ریه میکشیدم ... تصویرت یه لحظه از جلوی چشمهام دور نمیشد ... سرم رو به طرفین تکون میدادم اما فایده نداشت ... انگار چشمهام تو طبقه سوم بیمارستان ... ته اون سالن نیمه تاریک ... کنج دیوار جا مونده بود !!! *** مثل روح سرگردان دور خودم میچرخیدم ... خیابونها ... کوچه ها رو بدون اینکه بدونم کجا میرم ، طی میکردم !!! ساعت یازده شب بود که خودم رو خسته و مونده جلوی در اتاقی پیدا کردم که مثلا خونه ام بود .... خونه نداشتم ......... خونه خیلی وقت بود که برام ........... برام مرده بود !!!! *** تحت تاثیر حرفهای کامران کاملا سکوت کرده بودم ... تک تک کلماتش انگار تو ذهنم حل میشد !!! تمام چیزهایی که تعریف میکرد انگار قبلا دیده بودم ولی به نوعی دیگه !!! من ماجرا رو اونطور که مامان برام تعریف کرده بود تو ذهنم ثبت کرده بودم ... جنگ ... جبهه ... کامران ..... من .... به دنیا اومدنم .... حضور همیشگی کامران ... اما کاملا حس میکردم که کامران نمیخواد وارد مسائل جبهه بشه !!! حتی یک کلمه هم از جنگ حرفی نزد !!! از خانواده اش ... از ... از اون کسی که مـ ..مادرم ... بودد ... حرفی نزد از کسی که باعث بهم ریختنش شده بود ... باعث تنفرش از من ... میخواستم بپرسم .... از جنگ ... از خانواده ... از مادر !!!!!! ولی زبونم به اندازه اشکهام فعال نبود !!! *** نمیتوستم دووم بیارم ... در و دیوار اتاق مثل خوره افتاده بود به جونم ! طاقتم طاق شد ... برگشتم بیمارستان ... ساعت دو نیمه شب ... نذاشتن وارد بخش بشم ... اسمی از من تو پرونده ات نبود !!! زنگ زدم به سارا ... نصفه شب کشوندمش بیمارستان ... طفلک با اون حالش فوری خودش رو رسوند و بالاخره تونستم یه بار دیگه بیام بالا سرت ... از پرستارها خواستم باند رو چشمت رو بردارن اما گفتن نور اذیتت میکنه ... دوباره سارا به دادم رسید ... در دستگاه رو باز کردن ... به محض اینکه پرستار باند رو از روی چشمهات برداشت یه اخم ریزی کردی ... خنده ام گرفته بود ... توئه بچه قورباغه داشتی برام اخم میکردی !!! دستم رو بردم داخل دستگاه اما جرات نکردم بهت دست بزنم ... میترسیدم بشکنی !!!! در عوضش آروم تو صورتت فوت کردم و تو چشمهاتو باز کردی ... برخلاف بدنت ، چشمهات انگار کامل بود ... ریز بود ... اما شفاف و خوشگل !!! با اون چشمهای تیله ایت زل زده بودی به من ... سارا و اون پرستاره داشتن ذوق زده نگاهت میکردن ... من هم یه چشمم به اونها بود و یه چشمم به تو !!! صورت سارا از شادی میدرخشید ... دیگه اثری از اون غم صبح ، توش نبود ... بهم گفت : ــ دخترت اولین باره که چشمهاشو باز کرده !!!

اون تورو حس کرده ... کامران همونطور که تو حال خودش بود خندید و گفت : شاید مسخره باشه ... اما تو اون لحظه کلی احساس غرور کردم !!! دخترم منو حس کرده بود ... چشمهاشو فقط برای من باز کرده بود !!! دلم میخواست تو دستهام بگیرمت اما هنوز میترسیدم ... دوباره سرم رو پایین آوردم و تو صورتت فوت کردم ! تصورم این بود که اینبار چشمهاتو میبندی ... اما تو نه تنها اونهارو باز نگه داشتی ... بلکه لبهاتو کج و کوله باز کردی و اون لثه های بی دندونت رو برام به نمایش گذاشتی !!! سارا بدون توجه به مکان و زمان ، ذوق زده ، داد زد : ــ دیدی ؟؟؟ خندید ... خندید !!! اون شب ، تو زشت ترین خنده دنیا رو به من دادی و من حس کردم از همون لحظه عاشقت شدم ... ********** با ورودت ، زندگیم رو این رو به اون رو کردی ... محمد بابت رفتار گذشته ام باهام سرسنگین شده بود ... اما از طریق سارا کمکم میکرد ... پلیس برای استخدام آگهی داده بود ... من دیپلم داشتم ... خیلی راحت استخدام شدم ... قرار بود حین خدمت برامون یه دوره آموزشی هم بذارن ... از ساعت 8 صبح تا 2 بعدظهر سرکار بودم ... بعدش کلاسهام شروع میشد تا 8 شب ... همه بخاطر فشردگی کاری از پا افتاده بودن ... اما من این چیزها برام مهم نبود ... ثانیه شماری میکردم تا کلاسها تموم بشه و من بتونم بیام بیمارستان دیدنت !!! دیگه دکترها و پرستارها به وجودم عادت کرده بودن ... یه مدتی پیشت می موندم و بعدش کشان کشان خودمو میرسوندم خونه و یه ضرب میخوابیدم تا صبح ! تا دوماه ، این برنامه هر روزم بود ... با تموم شدن دوره آموزشیم ، تو هم از بیمارستان مرخص شدی ... دیگه میتونستی بیرون از انکوباتور ، نفس بکشی ... پوستت سفیدتر و صاف تر شده بود ... اما همچنان کوچولو موچولو بودی و من میترسیدم بغلت کنم !!! در ثانی ... من از 8 صبح تا 4 عصر تو اداره بودم و کسی رو نداشتم که تورو بهش بسپرم !!! محمد پیشنهاد داد که سارا ، هم به خاطر وضعیت خودش ، هم به خاطر مراقبت از تو ، یه مدت خونه نشین بشه ... پریدم تو حرف کامران و گفتم : ــ مگه وضعیت مامان چجوری بود ؟؟؟ کامران مکثی کرد و گفت : سارا حامله بود ... با این حرف کامران انگار مغزم با یه موج بزرگ شسته شد .......... بعد چند ثانیه کم کم نقش ها پدیدار شدن ... من تمام عمرم رو با اونها زندگی کرده بودم ... با مامان و بابا ........... و مندا !!! اگه من دختر کامران بودم پس چطور با اونها محرم بودم ؟؟؟ مندا .... اون نمیتونست عامل محرمیت باشه ... پنج ... شیش سال ازم بزرگتر بود ... پس ... پس اون بچه ... اونی که عامل بود ... اون الان کجاست ؟؟؟ گیج و منگ بودم ... قطعات ذهنم پراکنده شده بود ... دهن باز میکردم که حرفی بزنم ... اما تمام کلمات ناگهان پاک میشدن ... کامران هم تو حال و هوای خودش بود ... سرش پایین و نگاهش به تسبیح سبزرنگی که توی دستش چرخ میخورد ... با صدایی که انگار با خودش حرف میزد گفت : ــ بلد نبودم چیکار کنم ... مگه همش همش چند سالم بود ؟؟؟ یه جوون 22 ساله از بچه داری چی میفهمه ؟ اونم نه یه بچه معمولی ... یکی که مثل یه مجسمه ظریف و شکننده بود ... اینکه سارا خونه بمونه و ازت مراقبت کنه فکر خوبی نبود ... چون به هر حال شب میشد و نوبت مراقبت من ... ولی من نمیتونستم ... همچنان از دست زدن بهت میترسیدم !!! محمد پیشنهاد داد تو رو کلا بذارم پیش سارا ... اما من مخالفت کردم ... نمیخواستم ازت جدا بشم ... خنده عصبی کرد و گفت : ــ تا دو ماه قبلش میخواستم بمیری !!! ولی ... ولی اونقدر تو دلم جا باز کرده بودی که تمام لحظاتم با فکر تو میگذشت !!! آخرش هم تصمیم بر این شد که من برای مدتی منتقل بشم به خونه محمد ... این بهترین راه بود ... باز هم شرمنده سارا شده بودم ... وقتی از اداره میومدم اول میرفتم سراغ تو ...انتظار داشتم با لبخندی ... اشکی ... آهی ... ازم استقبال کنی ولی توئه پدر سوخته همش خواب بودی !!! اینقدر انگولکت میکردم تا بیدار بشی .... و سارا هم ، همیشه بابت این کار دعوام میکرد ... اما من بازم هربار بیدارت میکردم !!! بلوزت رو میزدم بالا و دهنم رو میذاشتم رو شکمت و فوت میکردم ... زیر لب خندید و ادامه داد : ــ عاشق این کار بودی ...جیغ جیغ میکردی و قهقه میزدی ... سارا عصبانی میشد و با غیظ میگفت " بچه رو خفه کردی !!! خدارو شکر که میترسی بغلش کنی ، وگرنه حتما باهاش کشتی میگرفتی !!! " کامران سرش رو بلند کرد ومظلومانه بهم خیره شد : ــ خوب چیکار میکردم ؟ منِ مرد گنده ، از توئه یه وجب بچه ، میترسیدم !!! به سارا حسودیم میشد که بغلت میکنه و میبردت حموم !!! از همون بچگی عاشق آب بازی بودی ... تا به آب میرسیدی نیشت باز میشد ... ولی من به خاطر ترسم از دیدن خنده هات محروم بودم ... تا اینکه یه شب ، از خواب بیدار شدی و شروع کردی به قان قان کردن !!! گشنه ت بود ... سارا همیشه یه شیشه شیر آماده میکرد تا نیمه شب گشنه نمونی ... میدونستم بعد از اینکه سیر شدی باید باد گلوت رو بگیرم ... اما بازم بغلت نکردم ... سعی کردم به پهلو بخوابونمت و پشتت رو ماساژ بدم ... اما تو دست و پاهات رو بالا نگه داشته بودی از خودت صداهای نامفهوم درمیاوردی ... اینقدر خواستنی شده بودی که نتونستم در مقابلت مقاومت کنم ... برای اولین بار آهسته دستم رو بردم زیر کمر و شونه ات و آروم بلندت کردم و به شونه ام تکیه دادم ... اینقدر اون لحظه برام شیرین بود که قابل گفتن نیست ... گرمای بدن کوچیکت رو روی شونه م احساس میکردم ... قلبت که تند تند میزد ... دست کوچولوت که گذاشته بودی رو گردنم و با ناخن های تیزت بهش چنگول مینداختی ... حتی بوی بدنت برام خاص بود ... دستم رو گذاشتم پشتت که ماساژت بدم امادستم از پشتت بزرگتر بود !!! اینقدر کوچولو بودی !!! مجبور شدم دو انگشتی نوازشت کنم ... کله کچلت تو گودی گردنم بود ... کُرک سَرت ، صورتم رو قلقلک میداد ... حس عجیبی بود ... حرارت بدنت داشت قلبم رو آب میکرد ... یه چیزی که تا اون موقع تجربه نکرده بودم تا اینکه جنابعالی با یه بـــــــععع بزرگ منو از حال رمانتیکم کشیدی بیرون !!!

در حالیکه دهنم باز مونده بود ، سرم رو بالا آوردم و پرسیدم :

ــ چی ؟

خندید ... اونقدر واضح که چالهای گونه جدیدش رو برام به نمایش گذاشت !!! گفت :

ــ با یه آروغ جانانه ، گند زدی به کل هیکل من !!! واقعا نمیدونم توئه یه وجب بچه ، اونهمه شیر رو از کجا آوردی ؟؟

لب و لوچه م رو جمع کردم ...

لپم رو کشید و گفت :

ــ اون موقع هم عکس العملت همین بود !! بعد از اینکه فهمیدم چه دسته کلی به آب دادی ، گذاشتمت سر جات و مشغول بررسی پیراهن خدابیامرزم شدم !! وقتی وخامت اوضاع رو دیدم ، یه اخم غلیـــظ کردم و با نوک انگشت زدم رو دماغت و گفتم :

ــ دختره ی بی تربیت ...

میدونی چیکار کردی ؟؟؟

سرم رو به علامت " نه " تکون دادم ... گفت :

ــ ادامو در آوردی !!! لبهات رو غنچه کردی و با اخم بهم خیره شدی ...

اینقدر شیرین شده بودی که ناخودآگاه خم شدم و اون لبهاتو بوسیدم !!!!!!

هیــــــــن بلندی کشیدم و صورتم رو تو دستهام پنهان کردم ... محض رضای خدا یه ذره هم خاطراتش رو سانسور نمیکرد !!!

دستهام رو گرفت و کشید به سمت پایین اما من مقاومت کردم ... ای خدااا نجاتم بده ... بازم رفته بود جلد مردم آزارش !!!

حدسم درست از آب در اومد ... وقتی دید نمیخوام دستمو بردارم ، منو کشید تو بغلش و اونقدر محکم فشار داد که مجبور شدم دستهاش رو بگیرم و سعی کنم خودم رو آزاد کنم ...

در حالیکه میخندید گفت :

ــ ببینمت ... اوووه ... چه قرمز کردی !! خجالت کشیدی جوجه ؟؟

نمیدونم اینم سوال کردن داشت آخه ؟؟؟

خندید و با ذوق ادامه داد :

ــ تازه بهت یاد داده بودم هر وقت میگفتم " مانا ... غنچه ... غنچه " تو لبهاتو غنچه میکردی و منم یه مماچ آبدار ازت میگرفتم !!!

لبم رو از شدت خجالت گاز گرفتم و سرم و تو سینه ش پنهان کردم ... احساس کردم سرش رو بالا گرفت و گفت :

ــ خدایا ... داره از من خجالت میکشه !

تو دلم گفتم :

ــ غیر خجالت کشیدن چه غلطی میتونم بکنم ؟؟

همونجور که تو بغلش بودم گفت :

ــ مال خودم بودی !!!!!! نه چشم غره های محمد ... نه نصیحت های سارا ... هیچکدوم باعث نشد که بیخیالش بشم !!!!!!

هر روز که میگذشت تپلی تر میشدی و خوشگلتر ... البته سارا میگفت من توهم میزنم !!! بالاخره بعد چهار ماه زندگی تو خونه محمد ، من و تو رفتیم خونه خودمون !!!

به سقف نگاه کرد و لبخندی زد :

ــ نمیشد بهش گفت خونه !!! یه اتاق بود ... آشپزخونه و سرویس هم با صاحبخونه مشترک بود ...کوچیک و نقلی ... اما برای ما دو نفر کافی بود ... بزرگترین مزیتی که داشت ، خانوم صاحبخونه بود !!!

اخم کمرنگی کردم و پرسیدم :

ــ مگه خانوم صاحبخونه چجوری بود ؟

در حالیکه لبخندی رو لب داشت ، نفس عمیقی کشید و گفت :

ــ یه خانوم به تمام معنا ... یه فرشته نجات ...

ــ هوووم ؟؟؟

سرش رو تکون داد و گفت :

ــ نمیدونی چه دســــپختی داشت !!!!!

مخصوصا اون س رو میکشید که حرص منو دربیاره !!!

پوزخندی زدم و گفتم :

ــ ئــه ؟؟؟ خوشبحالتون ... چه سعادتی !!!

با دست محکم زد پشتم و با بیخیالی گفت :

ــ واسه من پشت چشم نازک نکن هاااا ... تو خودت شریک جرم دلبریِ من بودی !!!! جونت در میرفت برای دسپخت فخری خانم ... میدونی چقدر به خاطر تو زبون ریختم ؟؟؟

انگشتم رو روی سینه م گذاشتم و با تعجب گفتم :

ــ من ؟؟؟؟

ــ نیم من !!!

ــ بچه گول میزنی ؟؟؟ بچه چند ماهه غذا میخواد چیکار ؟؟؟

ــ اتفاقا این سوال من هم بود !!! از اونجایی که هیچوقت یه جا بند نمیشدی ، مجبور بودم موقع غذا خوردن بغلت کنم ... جنابعالی هم کلا دستت تو بشقاب من بود !!! سارا بهم گفته بود فقط باید شیر بخوری اما تو مدام تو بغلم وول میخوردی و کله میزدی !!! تا زمانی که انگشتِ آغشته به خورشت رو تو دهنت نمیذاشتم آروم نمیشدی !!!

خنده بلندی کرد و ادامه داد :

ــ دیگه درجه اعتیادت به حدی رسیده بود که با بوی پیاز سرخ کرده فخری جون ، از خود بیخود میشدی !!!

خودم رو ازش جدا کردم و دستهام رو روس سینه ضربدر نگه داشتم و با دلخوری گفتم :

ــ خوبه دیگه !!! تو که بدت نمیومد !!! چه بهانه ای بهتر از من !!!

ــ بــعله ... چه بهانه ای بهتر از تو ... تو که رسما منو از کار رو زندگی انداخته بودی ... چی میشد اگه صدقه سرت یه ظرف غذا به من میرسید ؟؟؟

لبهامو جمع کردم و با عصبانیت گفتم :

ــ اونوقت شوهر این فخری خانوم شما شاکی نمیشدن احیانا ؟؟؟

شونه ای بالا انداخت :

ــ نمیدونم !!! شاید هم میشدن ... در هر حال ، ما طبق نقشه خودمون پیش میرفتیم ...

ــ انگشتمو گرفتم سمتش و گفتم :

ــ خواهش میکنم منو وارد اون ماجرا نکن

سرشو تکون داد و گفت :

ــ نقش اول بودی عزیزم !!!!!!

انگشتم رو جلوتر بردم و هی کلمه های که تا سر زبونم میومدن عقب میزدم تا واژه مناسب رو پیدا کنم که کامران انگشتم رو گرفت و بوسید و گفت :

ــ این عادت از بچگی روت مونده ... مواقع عصبانیت ، بدجور غنچه میشی !!!

بلافاصله انگشتم رو از دستش کشیدم و با جیغ خفیفی به سرعت دوئیدم بیرون ...

لیوان آب رو با عصابنیت کوبیدم روی میز ... دومین لیوان آب سردی بود که میخوردم ... تمام دندونهام یخ زده بود اما هنوز از صورتم آتیش میزد بیرون ... با خودم که تعارف نداشتم ... حالا به راحتی میاد میگه ... وااای خدااا ... کف دستم رو محکم کشیدم رو لبم !!!

ــ گذشته ها گذشته ... حسرت خوردن هم هیچ فایده ای به حالت نداره عشششقم !!!

کامران بود که با یه لبخند شیطنت آمیز تکیه اش رو داده بود به کانتر آشپزخونه و داشت نگام میکرد ...

در حالیکه انگشتهام رو دور لیوان فشار میدادم ، زیر لب گفتم :

ــ ای اون حسرت بخوره تو سر من !!!

تکیه اش رو از دیوار برداشت و در حالیکه به سمت یخچال میرفت ، گفت :

ــ با یه صبحونه مشتی چطوری ؟؟

ــ نصف شب ، صبحونه ؟؟!!!

ــ غلط املایی نگیر بچه !!

در یخچال رو باز کرد و چند تا تخم مرغ برداشت و گذاشت رو میز ، آبلیمو و رب رو هم بیرون گذاشت و با پا در یخچال رو بست ...

میترسیدم سوال بپرسم و باز بره سراغ غنچه و این حرفها !!! ولی بالاخره شک و تردید رو کنار گذاشتم و قبل اینکه پشیمون بشم ، سریع گفتم :

ــ بعدش چی شد ؟؟

ماهیتابه به دست سرش رو از تو کابیت بیرون آورد و گفت :

ــ هان ؟؟ بعدش ؟؟ ............ هیچی دیگه !! بعدش ما به خوبی و خوشی سالهای درازی در کنار هم زندگی کردیم !

ــ کامرااااااااان !!!

ــ ای جووووونم ... اگه بدونی چقدر دلم برات تنگ شده بود !!!

اومد و منو از زیر بغل بلند کرد و گذاشت رو کابینت و در حالیکه ماهیتابه رو روی گاز میگذاشت ، شروع کرد به تعریف کردن :

ــ تا از اداره میومدم ، میرفتم از فخری خانم میگرفتمت ... سارا دیگه سنگین شده بود و درست نبود که زحمت ما هم بیفته به گردنش ... به محض اینکه فخری خانوم تورو میداد دستم ، تو همون حیاط چند بار مینداختمت هوا و دوباره بغلت میکردم تا واسم بخندی !!

جات خالی ... فخری خانوم عین این مادر شوهر های فضول می ایستاد بالا سرم و همش میگفت " اینجوری بچه رو بغلی میکنی ... پس فردا برات دردسر میشه ... اِل میشه ... بل میشه " ... اما کی بود که گوش کنه ؟؟ اصلا دختری که بغلی نباشه که بدرد جرز دیفال میخوره !!! والا ... همونجا بهت میگفتم " مانا ... غنچه ... غنچه " و با موفقیت نقشه مون رو اجرا میکردیم !!! فخری خانم هم روش کم میشد و استغفرالله گویان زحمت رو کم میکرد و من میموندم و یه خانوم کوچولوی خوردنی !!!

با ضربه ای به پیشونیم سرم رو بالا آوردم و قبل از اینکه بتونم عکس العملی نشون بدم دوتا ضربه دیگه هم به سرم خورد ... داشت تخم مرغ هارو با پیشونی من میشکست !!!

فوری دستم رو حایل پیشونیم کردم و گفتم :

ــ چیکارر میکنی ؟؟؟ خوب با سنگ کابینت بشکن

قری به گردنش داد و گفت :

ــ بی سلیقه !!!

ذوق زده ادامه داد :

ــ اینقدر حال میده !!!

و تو یه حرکت سریع سه تا تخم مرغ باقیمونده رو با پیشونی خودش شکست ... یخورده چپ چپ بهش نگاه کردم و سرم رو چرخوندم به سمت ماهیتابه و با تعجب گفتم :

ــ شیــــــــــشششش تااااا ؟؟؟!!!! چه خبره ؟؟

ــ پس چند تا ؟

ــ سه تا

ــ چرا سه تا ؟؟

ــ پس چند تا ؟

ــ شیش تا

کامران لقمه ای برام گرفت و جلوی دهنم نگه داشت ... خواستم ازش بگیرم که دستش رو پس کشید ...

ناچارا دهنم رو باز کردم و اون لقمه رو تو دهنم گذاشت ... زیر نگاه های کامران جویدن یه لقمه کوچک برام کاری سخت و غیر ممکن شده بود ...

یه جور خاصی نگاه میکرد ... یه برق عجیبی تو چشماش بود ... به ناگاه گفت :

ــ اون موقع ها ، فقط عادت داشتی از دست من غذا بخوری !!! با دوتا انگشتم غذا رو له میکردم و میذاشتم تو دهنت ... چیزی به نام قاشق و چنگال برات تعریف نشده بود ...

ما زندگی کوچیک خودمون رو داشتیم ... گرچه سخت بود ولی شیرینیش همه چیز رو بی اهمیت میکرد تا اینکه سارا فارغ شد ... اون روز رو خوب یادمه ...مرخصی گرفتم ... یه لباس خوشگل تنت کردم وبا هم رفتیم گل گرفتیم ...

خندید و ادامه داد :

ــ دسته گلمون شبیه هر چیزی بود الا دسته گل !!! به سلیقه تو خریده بودمش !!! به سمت هر گلی خم میشدی اونو برمیداشتم ... تو هم کلی برام ذوق میکردی ... همین برام کافی بود ...

تو حیاط بیمارستان محمد رو دیدم ... کلافه و خسته به نظر میرسید . همونجا دلم گواهی بد داد ... فهمیدم که دخترشون با یه مشکل قلبی مادرزادی به دنیا اومده و دکترها امید چندانی بهش ندارن ...

سارا هم خودش از موضوع سردرآورده بود و به شدت بی قراری میکرد ...

در اتاقش رو آروم باز کردم و وارد شدم ... نگاهش به سمت پنجره بود ... به وضوح لاغر شده و زیر چشمش گود افتاده بود ... انگار سالها پیر شده بود !!!

یه لحظه از اومدنم پشیمون شدم ... چی میتونستم بهش بگم ... خواستم برگردم که گفت :

ــ میگن امیدی بهش نیست !

سعی کردم درست ترین جمله ممکن رو بهش بگم ... نه میخواستم نا امیدش کنم به اینکه امید واهی بهش بدم ... گفتم :

ــ مرگ و زندگی دست خداست سارا ...

اما اون بی توجه به حرف من گفت :

ــ یادته ؟؟ میگفتن مانا هم میمیره ؟؟!! حتی یه بار هم قلبش ایستاد !! خودم احیاش کردم .........

در مانده ادامه داد:

ــ همیشه که دکتر ها درست نمیگن !!! درسته ؟؟ دکتر ها هم میتونن اشتباه کنن ... همه اشتباه می کنن !!!

یک چیز کاملا واضح و مسلم بود ... این سارایی که جلوم بود هیچ شباهتی به اون پزشک پرجربزه ای که می شناختم ، نداشت ...

خواست از جاش بلند بشه که جلوش رو گرفتم . گفت :

ــ مانا کجاست ؟ چرا نیاوردیش ؟

ــ تو حیاطه ... پیش محمد .

ــ برو بیارش ... میخوام خواهر کوچولوش رو بهش نشون بدم .

ــ استراحت کن سارا ... خودت میدونی که اجازه نمیدن بچه کوچیک وارد بخش بشه !

ــ دو هفته بعد مینا کوچولو از دنیا خداحافظی کرد و رفت !!!

اشک تو چشمهای کامران حلقه زده بود ... خودم هم حال بهتری نداشتم ... درد عجیبی تو قلبم احساس میکردم ... انگار که .............. انگار ....

دستم رو روی دست کامران گذاشتم ... فشاری به انگشتهام آورد و با صدای خش داری گفت :

ــ سارا داشت نابود میشد ... مدام خودش رو سرزنش میکرد ... فکر میکرد که مقصره !!! دائم میگفت " من یه پزشکم ... باید میفهمیدم ... دخترم از سهل انگاری من مرد !!! "

حرفها و نصایح روش بی اثر بود ... محمد هم حال خوشی نداشت ... از یه طرف غم از دست دادن دخترش و از طرف دیگه ، وضعیت روحی سارا که جلوی چشمهاش داشت آب میشد ...

یه روز محمد ، تو اداره اومد دیدنم ... ازم خواست که روزها تورو بسپارم دست سارا ... شاید این کار بتونه یه تغییری تو روحیه اش ایجاد کنه !

حقیقتش میترسیدم این کارو بکنم ... سارا عصبی شده بود ... دیگه اون آدم قبلی نبود ..... اما با تمام این وجود حاضر شدم امتحان کنم !!

طبق نقشه قبلی ، برای دیدن سارا رفتیم خونشون اما سارا هیچ عکس العملی بهت نشون نداد ...

خیلی خبیثانه بود اما خوشحال شدم که سارا تورو نمیخواد !!! به طرز احمقانه ای احتمال میدادم ممکنه بلایی سرت بیاره ...

چند روز بعد محمد دوباره به دیدنم اومد ... این بار خواسته مشکل تری داشت !!!

دوباره رفتیم خونشون ... هماهنگ کرده بودیم که به بهانه ای بریم تو حیاط و تورو با سارا تنها بذاریم ... از اونجایی که بچه بغلی بودی خیلی زود به گریه افتادی ...

به اندازه کافی دور شده بودیم اما من صدای گریه ات رو به وضوح میشنیدم و داشتم دیوانه میشدم !!! میخواستم برگردم که محمد جلوم رو گرفت و گفت " فقط پنج دقیقه !!! "

از پنجره سارا رو میدیدم که بی تفاوت روی صندلی نشسته ... مثل یه دونده دو سرعت روی پاهام بی قرار بودم تا اون پنج دقیقه بگذره و من به سمتت پرواز کنم !!!

در حالیکه چشمم به پنجره بود به محمد گفتم :

ــ میبینی که کاری نمیــ ...

هنوز حرفم تموم نشده بود که سارا به سمتت خیز برداشت ... من هم از ترس به طور غیر ارادی ، شروع کردم به دویدن که محمد باز جلوم رو گرفت و گفت " قول شرف میدم که بهش آسیب نمیزنه !!! "

خودم هم یه جورایی مطمئن بودم اما نمی تونستم جلوی نگرانیم رو بگیرم ...

وقتی محمد به طرف خونه حرکت کرد ، من هم با قدم های سنگین دنبالش راه افتادم ...

وقتی تورو بیحال تو بغل سارا دیدم ، خونم یخ بست !!

محمد زودتر از من به خودش مسلط شد و پرسید :

ــ چی شده ؟

سارا درحالیکه تورو به خودش چسبونده بود ، گفت :

ــ یه دفعه ای دیدم کبود شده و نفس نمیکشه !!!

همون لحظه بردیمت پیش متخصص نوزادان اما همه چیز طبیعی بود !!

سارا خوش پیشنهاد داد تورو بذارم پیشش تا مراقبت باشه ... نتونستم چشمهای امیدوار محمد رو ناامید کنم ...

از همون روز ، سارا مسئولیتت رو به عهده گرفت اما من به محض اینکه تعطیل میشدم ، میرفتم دنبالت و روز بعد دوباره تورو به سارا تحویل میدادم !!!

تا اینکه تو یکی از ماموریت ها اتفاقی افتاد که مسیر زندگیم رو تغییر داد ...

دیگه داشتم تعطیل میکردم تا بیام دنبالت که بیسیم زدن به یکی از جواهر فروشی های نزدیک ما دستبرد زده شده !! نشستم پشت فرمون و به سرعت به طرف محل وقوع جرم حرکت کردم و درست موقعی که سارق ها داشتن فرار میکردن بهشون رسیدم ...

تعقیب و گریز شروع شد ... خیلی زود چند تا ماشین پلیس دیگه هم اضاف شدن اما این وسط راننده ماشین دزدها تیر خورد و کنترل خودش رو از دست داد و درست داشت به طرف یه مراسم عروسی حرکت میکرد ...

احتمالا یکی ، دو ثانیه بیشتر طول نکشید اما تو همون زمان محدود به این فکر کردم که اگه یه کاری نکنم خونِ اون عروس ، با گوسفند قربانیِ زیر پاش یکی میشه ...

فرمان رو پیچوندم به طرف ماشین دزدها و پام رو تا ته روی ترمز فشار دادم . اما قدرت ماشین دزدها خیلی بیشتر بود و زمانی متوقف شد که ماشین من از کانال آب پرت شده بود پایین ...

تو اون لحظه ، وسط خون و شیشه وآهن پاره و درد و مرگ ، فقط به یه چیز فکر میکردم !!

سرش رو بالا آورد و گفت :

ــ به تو !!!وقتی به هوش اومدم متوجه اوضاعم نبودم ... فکر میکردم صبح شده و باید برم اداره ... چشمهام رو بسته نگه داشتم تا طبق روال هر روز ، توبیای و روی سینه ام بشینی .... به صورتم چنگ بندازی تا صبحانه ات رو اماده کنم ... اما نیومدی ... خواستم دستم رو بکشم روی تشکم که دیدم نمیتونم دستم رو حرکت بدم ... اونوقت بود که چشمهام رو باز کردم و با دیدن فضای بیمارستان همه چیز مثل برق از جلوی چشمم گذشت ...

روی تخت بیمارستان به چهارمیخ کشیده شده بودم !!! پای چپم تو گچ بود و با یه وزنه کشیده میشد ... دست چپم هم تا بالاتر از آرنج تو گچ بود و به دست راستم آنژیو وصل بود ... حتی سرم رو هم نمیتونستم تکون بدم ... انگار گردنم خرد شده بود !!

خواستم پرستار رو صدا کنم اما تلاشم بی فایده بود ... صدام شبیه بچه گربه ای شده بود که خروسک گرفته !!!! خودم هم صدامو نمی شنیدم چه برسه به پرستار ....

بالاخره خدا بهم رحم کرد و یه خانوم پرستار جوون خوشگل اومد سراغم ... پرده رو کنار زد اما به محض اینکه منو دید دهنش باز موند و بعد چند ثانیه با سرعت نور جیم شد !!!

چند لحظه بعد یه دکتر و دوتا پرستار دیگه اومدن بالا سرم و اونجا بود که فهمیدم بیش از سه هفته تو کما بودم !!! از صحبت هاشون فهمیدم که محمد و سارا با بیمارستان در ارتباط هستن و خیالم راحت شد چون میدونستم اونها مراقبت هستن ...

خیلی زود منتقل شدم به بخش و زودتر از اونچه فکر میکردم سارا بالا سرم بود !!!

ــ سلام بر مرد گچی !!!

ــ سلام بر بانوی زیبای دارالشفاء !!!

ــ اووووه ... ببین چه خبره ؟؟!! پس مخت هم ضربه دیده ؟

ــ خیر بانوی من ... دیر زمانی بود که از مصاحبت جنس لطیف زن بی بهره بوده ایم ... زیبارویان این دارالشفاء تاب دیدن چهره نورانی ما را ندارند ... بدین سبب کُمیت احساسمان لنگ شده بود !! حکایت شما همان حکایت لنگه کفش و بیابان است !!!

مشتش رو بالا آورد اما بعد کمی این پا و اون پا کردن گفت :

ــ یه جای سالم هم تو بدنت نمونده که بزنمت دلم خنک بشه !!!

پرسیدم :

ــ خیلی افتضاحم ؟

آینه کوچکی از کیف دستیش بیرون آورد و روبروم گرفت . با اینکه چند هفته از تصادف می گذشت ولی صورتم افتضاح بود !!! خرده شیشه ها صورتم رو آبکش کرده بودن !!!

ــ حالا باید دوبرابر قبل ناز اون دخمله پدرسوخته رو بکشم که ماچم کنه !!!

سارا کیفش رو به آرامی روی شکمم زد و گفت :

ــ اون دختره پدر سوخته جدیدا فقط گاز میگیره !!

ــ چی ؟؟؟

کف دستش رو بهم نشون داد که دو تا خط تیره کوچولو روش جا خوش کرده بود !!

ــ بعد از اینکه اون شب نیامدی ، مانا شروع کرد به بی قراری ! مدادم جیغ میزد و اسباب بازی هاش رو اینور اونور پرت میکرد ... نزدیکی های صبح هم به شدت تب کرد و مجبور شدیم بیاریمش بیمارستان و اونوقت بود که متوجه شدیم چه بلایی سرت اومده !!

ــ یعنی از طرف اداره بهتون خبر ندادن ؟

ــ نه ... مثل اینکه درگیری بعد تصادف تو شدید شده بود و مصدوم زیاد بوده ... خونه تو هم که تلفن نداشت تا به کسی خبر بدن !! خانم میرزایی – همکارم – تورو شناخت و به من گفت یه تصادفی آوردن که شبیه فامیل شما بود !!! من رفتم سراغ تو و محمد هم بالاسر مانا موند !!

ــ الان چطوره ؟

ــ همه بچه ها موقع دندون درآوردن تب میکنن و بهانه گیر میشن !

ــ یعنی میخوای بگی از دوری من نبوده ؟؟!!!

سارا دستش رو به کمرش زد و رئیس مابانه گفت :

ــ تو الان چند ساعت نیست که از کما دراومدی !!! اونوقت داری ازم بازجویی میکنی ؟؟ استراحت کن ، دوباره بهت سر میزنم

در حالیکه داشت از در خارج میشد با بلندترین صدایی که میتونستم داد زدم :

ــ دخترم رو بیار ببینمش ...

سرش رو از لای در بیرون آورد و گفت :

ــ نمیشه !! زود خوب شو .... خودت بیا و ببینش !

....

....یه جورایی ترسیده بودم که نکنه منو نشناسی ! دو روز دیگه با نگرانی گذشت ... نتایج عکس برداری خوب بود ... دکترها راضی بودند و میگفتن خطر از سرم گذشته ... منتظر دکتر بودم تا برای معاینه نهایی بیاد و اجازه مرخصیم رو صادر کنه اما به جای دکتر محمد و دو نفر دیگه آمدن ...

چیزهایی گفتن و حرفهایی شنیدم که ................ که منو در موقعیت خاصی قرار داد ......

یکی از اون مردها از مدارکی حرف میزد که جدید کشف شده بود .... از ازمایشگاه زیر زمینی غیر مجاز ...... از یه داروی استراتژیک .........

از افرادی که ناپدید شده بودن و بچه هایی که نیامده رفته بودن ............

نمیفهمیدم ربط این موضوعات به من چی میتونه باشه ......... یعنی درواقع داشتم به خودم امیدواری میدادم که اینها به من ربطی نداره .....

تا اینکه اونها از بچه ای گفتند که به ظاهر در بمباران یک بیمارستان کشته شده بود ....... ولی در اصل زنده بود .......... زنده بود و به نوعی وارث خون بچه هایی که حق زندگی ازشون گرفته شده بود !!!

منتظر به چشمهای کامران چشم دوختم تا ادامه بده ..... اطلاعات ذهنم خیلی درهم شده بود ... واقعا نیاز داشتم یکی منو از این حالت نجات بده ....

گفت :

ــ من یه چند سالی با اسم یک نفر دیگه زندگی کردم ... شخصی به نام کریم

بی اختیار گفتم :

ــ میدونم !!!

متعجب بهم نگاه کرد و پرسید :

ــ از کجا ؟؟ کسی بهت چیزی گفته ؟؟

دستم رو پشت گردنم بردم و درحالیکه ماساژش میدادم ، گفتم :

ــ خودم فهمیدم !!

چشمهاش رو ریز کرد و گفت :

ــ از کجا ؟

داشتم فکر میکردم حالا چجوری قضیه رو ماست مالی کنم که یه دفعه ای جرقه ای تو ذهنم خورد !! گفتم :

ــ اون عکس تو اتاق بابا .... اونی که ......... اونی درست در قسمت صورتش خراشیده شده بود ...... ردیف بالا ...... از چپ دومی ... کنار بابا ایستاده بودی ...... پشت عکس اسمها نوشته شده بود ...... کریمِ

حالا میفهمیدم چرا اون اسم اینقدر آشنا بود ..... چرا قبلا یادم نیفتاده بود ؟؟؟ ردیف بالا ......... از چپ دومی ....... کریم سورچی ..... ولی اون یکی که یه چیز دیگه بود ...... سوریان نبود ؟؟؟

رو به کامران پرسیدم :

ــ تو بودی ...نــــه ؟؟؟

لبخندی زد و گفت :

ــ پس میدونستی فسقلی ؟؟!!!

ــ اوهوم ...

ــ وقتی اون بیمارستان رو بمباران کردن سارا تورو کشید بیرون و به هر وسیله ای بود رفت به مقر ارتش و با توجه به موقعیتش تونست برگرده تهران ... وقتی مسئولین داشتن آمار کشته ها رو رد میکردن اسم تو هم به عنوان کشته های بمباران ... در واقع به عنوان یکی از مفقودین رد شد ...

من بعد از جنگ دیگه به اون اسم برنگشتم ... میخواستم از هرچیزی که متعلق به اون دوران هست جدا بشم ... اما سرنوشتم این بود که تو مهره اتصال من به گذشته باشی .....

وقتی بخاطر تصادف تو بیمارستان بستری بودم به محمد سوء قصد میشه ... اون موقع این مسائل زیاد بود ...

از این سوء قصد فقط یک خبر کوچیک تو روزنامه منتشر شد ... مردم عادی زیاد محمد رو نمیشناختن اما مسئولین و به خصوص افراد جنگ خوب میدونستن که محمد کیه !!! از فوت دخترش خبر داشتن ... وقتی خبر سلامتی سرهنگ رادان و همسر و دخترش بهشون رسید ، افراد گروه جستجو کنجکاو شدن .... چون چند نفر از افراد مورد آزمایش در حیطه کاری محمد بودن ...

قبول کردن چیزهایی که اونها میگفتن خیلی برام سخت بود .... در واقع غیر ممکن بود .... اینجور مسائل الان معمولیه اما فضای بیست و اندی سال پیش گنجایش چنین حرفهایی رو نداشت !!

بهم گفتن تو همون مورد گم شده هستی ...

گفتن باید روت آزمایش کنن ...

گفتن شاید خطرناک باشی ....

خیلی چیزها گفتن ...

شنیدنش از توانم خارج شد .... سالها تو شرایط سخت ، تونسته بودم خودم رو کنترل کنم اما در اون لحظه اختیار همه چیز از دستم خارج شد !!! با داد و فریاد همشون رو بیرون کردم ... زمین گیر بودم وگرنه ممکن بود یه بلایی سرشون بیارم !!!!!

سارا رو تهدید کردم که یا تورو بیاره بیمارستان ... یا اگه شده سینه خیز تا خونه میرم !!!

با اصرار و تهدید دکترها رو وادار کردم تا مرخصم کنن و برای چندمین بار ، باز هم راهی خونه محمد شدم ... اجازه نمیدادم یک لحظه از جلوی چشمم دورت کنند ... حتی تو جلسات فیزیوتراپی با خودم می بردمت ... اوضاع به همین منوال ادامه داشت تا اینکه یک روز همون دو نفر اومدن خونه محمد ... ما هنوز اونجا ساکن بودیم ... فقط به احترام محمد ساکت نشستم ... فکر میکردم باز هم یک ساعتی سخنرانی میکنن و بعدش هم زحمت رو کم میکنن اما حدسم اشتباه از آب دراومد !!!

حاج بابا درست روبروم نشسته بود و بعد یه مقدمه کوتاه ازم پرسید نظرم عوض شده یا نه ؟!!!

پوزخند وحشتناکی زدم !!! با خودم فکر کردم " این مردک چی پیش خودش فکر میکنه ؟؟؟ با چهارتا حرف حاضر میشم بچه ام رو بسپرم دستشون ؟؟؟ "

در جوابش تنها گفتم :

ــ تا پای جون بخاطر دخترم می جنگم و اجازه نمیدم کسی اونو ازم جدا کنه !!!

حاج بابا با آرامش کامل پای راستش رو روی پای چپ انداخت و گفت :

ــ ما دلایل زیادی برای حرفها و کارهامون داریم ولی مهمترین دلیل ما امنیت جانی دختر شماست !!

احساس کردم میخواد با این حرفها تحریکم کنه .... یه جور ایجاد احساس نا امنی !!! گفتم :

ــ منظورتون رو دقیق بیان کنید ......... لطفا !!!

پاکتی رو به سمتم گرفت و گفت :

ــ فکر میکنم با دیدن این مدارک خودتون به راحتی منظور من رو درک خواهید کرد !!

به دستهای مشت شده کامران نگاه کردم .... پرسیدم :

ــ توی اون پاکت چی بود ؟؟ــ گزارش پلیس باکو برای سفارت ایران در آذربایجان !!!

کامران با هر جمله ای که میگفت منو نگاه میکرد تا تاثیر حرفش رو ببینه و من تمام خواسته ام این بود که یکباره هر چی هست و نیست رو بگه و خلاصم کنه !!!

دستم رو گذاشتم رو شونه ش و گفتم :

ــ کامران تورو خدا زودتر همه چیزو بگو ...

نگران بهم خیره شد و پرسید :

ــ حالت بده ؟؟

نبض دستم رو گرفت ... گفتم :

ــ من خوبم .... باور کن ..... خوبم .... فقط سریعتر همه چیزرو بگو ..... انتظار منو میکشه !!!

نفسش رو با آهی بیرون داد و گفت :

ــ باشه .... سریع میگم و میگذرم ...... خودمم هم دوست ندارم روش بمونم .......

اون گزارش .... ........ گزارش یه بچه دزدی به همراه قتل بود ....... فرزند کریم سورچی توسط افراد ناشناس ربوده میشه ...... در حین دزدی با مقاومت سورچی مواجه میشن و با یک گلوله زخمیش میکنن که همون گلوله منجر به قتلش میشه .... جنازه بچه هم بعد مدتی کنار یکی از رودخانه های حاشیه شهر پیدا میشه ....

اون عکس ها و مدارک حالم رو دگرگون کرد ..... حاج بابا میگفت احتمالا فهمیدن که اون بچه مورد گم شده نیست ..... و احتمال بیشتر ، با تموم شدن جنگ و آروم شدن اوضاع ، اینقدر میگردن تا پیداش کنن !!!

باید طوری وانمود میکردیم که تو در بمباران مردی و اینکارو هم انجام دادیم .... اگر من شناسایی میشدم جون تو به خطر میفتاد !!! نزدیکی تو و من برات خطر داشت !!! من چندین سال توی جنگ حضور داشتم .... صدها نفر من رو دیده بودن و اسمم رو میدونستن .... آگاه یا ناآگاه میتونستن من رو شناسایی کنن !!!

قسمت خوبش اینجا بود که عده کمی از فامیلیم اطلاع داشتن .... اکثرا به نام بیسیمچی من رو میشناختن .... اما باز هم باید جنبه احتیاط رعایت میشد !!

بعد از جنگ دیگه از اسم کریم استفاده نکرده بودم ... این هم یک امتیاز مثبت دیگه بود ! تدابیر امنیتی شدیدی صورت گرفت ....

توی یکی از تشییع دسته جمعی شهدا ، یک تابوت حاوی یک جسد مجهول الهویه ، به نام کریم دفن شد !!!

هر اسمی از کریم توی مدارک ثبت شده بود از بین رفت ...

تا حد امکان تمامی تصاویر پاک شد ...

مجبور شدم تیپ و قیافه ام رو تغییر بدم .....

محل زندگیم رو .....

بهترین راه حل این بود که تو به عنوان دختر سرهنگ رادان شناخته میشدی ..... گرچه دختر محمد بودن هم خطر داشت اما به هر حال بهتر بود ....

تو خونه محمد امنیت داشتی و همزمان چندین نفر میتونستن مراقبت باشن ....

بنابراین کلیه مدارک از به دنیا اومدن دختر محمد از بین رفت ..... حتی سنگ قبرش !!!!!!!!! و تو جایگزین شدی ....

تو خلاء سارا رو پر کرده بودی ... سارا هم برات یه مادر نمونه شده بود ولی نه به این آسونی که من دارم به زبون می آرم... چطور می تونستم ازت دل بکنم...منی که با شوق بودن تو زندگی می کردم..منی که اگر ازم یه ساعت دور بودی انگار هوا برای نفس کم می آوردم...منی که خنده هات نبض زندگیم بود...چطور می تونستم ازت دل بکنم...

صدای کامران می لرزید..دست روی شونه ام انداخت و منو محکم به خودش فشار داد. انگار که باز برگشته بود به اون موقع و قرار بود منو ازش بگیرن...خودم و بهش چسبوندم و به صورتش نگاه کردم. اصلا اینجا نبود...صورتش توی هم بود...انگار که یه درد خیلی شدید و داره تحمل می کنه...دوباره منو به خودش فشرد و گفت:

ــ برام مثل مردن بود...از مردنم بدتر...انگار بهت بگن نفس نکش...بهت بگن زنده باش ولی قلبتو از سینه ات بکشن بیرون...انگار که...انگار که...

برگشت سمتم و سرم و توی آغوش گرفت...سکوت کرد...شاید داشت سعی می کرد خودشو آروم کنه...سعی می کرد از اون روزها و از اون هم درد فاصله بگیره...بعد از چند لحظه سکوت دامه داد:

ــ این وسط من و محمد انگار عذاب میکشیدیم ....فکر نکن من می تونستم دوریت رو قبول کنم... اما ترسیده بودم ..... انصافا ترسیده بودم ... ازت دوری میکردم تا شاید اینجوری تو امنیت باشی ....حاضر شدم خودم شکنجه بشم ولی تو آسیب نبینی....خودم از دوریت بمریم و زنده بشم ولی یک روز غم توی دلت کوچیکت نشینه...

محمد مرد بزرگیه ...من تا آخر عمر مدیونشم...با اینکه رو نمیکرد اما نبود دخترش عذابش میداد .... اینکه حتی دیگه نمی تونست به مزار دخترش سر بزنه ... ترس از اینکه ممکنه تحت مراقبت بوده باشیم مارو خیلی محتاط کرده بود ....

اما وقتی شروع به حرف زدن کردی ، شیرین زبونی هات محمد رو وادار به تغییر کرد ... محمد بزرگ شدن مندا رو ندیده بود ... تمام وقتش توی جبهه بود ... بابا گفتن هات محمد رو نرم کرد !! ..........

بابا گفتن هات فرمانده روزهای جنگ رو وادار کرد تا توی مغازه اسباب بازی فروشی دنبال عروسک بگرده !!!

بابا گفتن هات باعث شد فکر کنم باید کمرنگ بشم .... فکر کنم که مال من نیستی !!!

رفتم .... کمرنگ شدم ....ولی روحم و توی خونه محمد جا گذشتم.

آه سوزان کامران سرتا پای وجودم رو آتیش زد... به خودم فکر کردم ......... وقتی فهمیدم دیگه کامران نیست......... وقتی فکر می کردم از دست دادمش ...........

واقعا کامران چه طاقتی داشته ......... چه صبری .............

بهش نگاه کردم ........... این مرد برام بزرگ بود .........

بزرگ تر شد ......... انگار تمام وجودم رو از حسی پر کردن که نمی دونم چی بود ولی می دونستم کامران سر منشا اون حسه ........ پیشم بود ولی دلم براش تنگ بود !!! پیشم بود ولی قلبم بیتابش بود !!!

وقتی ایجاد گروه بازنشسته بهم پیشنهاد شد با کمال میل قبول کردم .... تربیت افراد خاص برای کارهای خاص .... هدف اولش هم مراقبت از تو بود ... اینجوری خیالم راحت تر میشد ... هم خودم میتونستم به همه کارها نظارت داشتم ...هم اینقدر خودم و درگیر میکردم که تو رو یادم بره ..........

که وقتی خسته و خرد سرم و روی بالش می ذاشتم ، تصویر یه دختر خوردنی که تمام وجودش از من بود ولی مال من نبود خوابم رو ازم نگیره !!!!

دستش رو چند بار به قلبش کوبید و ادامه داد :

ــ یادم بره که جاش اینجاست !!!

به یک بهانه تراشی از پلیس استعفا دادم .... در قالب یک شرکت امنیتی شروع کردیم به تربیت مامورین ویژه ... اوایل کارمون محدود به نقش بازی کردن و انجام پروژه های معمولی برای حفظ ظاهر و مراقبت از تو بود ....

اما پس از مدتی که گروه پا گرفت و حرفه ای شدیم کارهای دیگه ای هم به مسئولیت ما اضافه شد .............

از اون زمان من کامران شدم ........... کامران شدم و کامران هم موندم تا امروز ولی نتونستم کمرنگ بمونم !!! نقشم و عوض کردم و اون قضایای محرمیت رو جور کردیم که کنارت باشم .........

هر چند وقتی به محمد می گفتی بابا انگار یکی یه خنجر داغ فرو می کرد تو سینه ام ........... گاهی حتی نگاه محمد شرم زده می شد ...........

چطور تحمل میکردم وقتی تو هربار میدوئیدی و خودت رو پرت میکردی تو بغل محمد و با بابایی گفتن هات ، خودت رو لوس میکردی !!!

دردی که روی قلبم سنگینی میکرد ، گاهی وقتها غیرقابل تحمل میشد ....

اونقدر که تصمیم گرفتم هیچ وقت شاهد سلام و علیکت با محمد نباشم !!!!

صبر میکردم کارتون تموم بشه و بعدا می آمدم داخل !!!

باورم نمیشد !!! ........... باورم نمیشد ..........

همیشه فکر میکردم کامران بخاطر راحتی مامان بلافاصله داخل نمیاد .......... بخاطر محرم و نا محرمی ........ بخاطر مراعات ..........

هیچ وقت فکر نمیکردم که عذاب میکشه .............

کامرانم عذاب میکشید و من نمی فهمیدم ..........

همیشه صبر میکرد تا من برم دنبالش و دعوتش کنم داخل .......... همیشه محکم بغلم میکرد ..........

همیشه میگفت عشق من !!!!

چرا هیچ وقت نفهمیدم ؟؟؟

چراااا درد قلبش رو نتونستم حس کنم ....

دهان باز کردم که بگم بخاطر همه نبودن هام متاسفم اما اون انگشتش رو گذاشت روی لبم و گفت :

ـــ هیــــــس ........ هیچی نگوووو

خوب بود !!!!!! ............... سخت بود ولی بازم خوب بود !!! .......... خوب بود که از دیدنت محروم نشدم ........

خوب بود که لااقل هنوزم می تونستم بغلت کنم و ببموسمت ........

من تونستم بزرگ شدنت رو ببینم ...........

قد کشیدنتو .........

شیطونی هاتو ..........

و خانم شدنتو..........

کامران سکوت کرد...این بار یه خنده محو رو لبش بود...از جام بلند شدم و روی پاهاش نشستم ..... خودم رو تو بغلش کشیدم و دستهام رو دور گردنش حلقه کردم ...

گرچه تو صداش هنوز درد بود ولی با لحن شوخ همیشگیش گفت :

ــ خرج داره هاااا ....

گونه اش رو بوسیدم و دوباره سرم رو توی گودی گردنش پنهان کردم !

دستش رو روی کمرم گذاشت و آروم نوازشم کرد :

ــ آبجی این قیمت ها مال اون زمونها بود !! الان قیمت طلا رفته بالا ... ولله برای ما نمی صرفه !!!

حلقه دستهام رو دور گردنش محکم تر کردم و گفتم :

ــ خیلی دوست دارم

ــ میدونم !!!

ــ عاشقتم

ــ باز هم میدونم !!!

ــ میمیرم برات !

حلقه دستش رو دور کمرم محکمتر کرد و گفت :

ــ تو غلط میکنی جوجه !!! پاتو از کفش من بکش بیرون !

سرم رو از روی شونه اش برداشتم ... تو چشمهاش نگاه کردم و گفتم :

ــ ممنون که کمرنگ نشدی !! یه دنیا ممنون که تنهام نذاشتی .... یه دنیا ممنون که فراموشم نکردی .....

ــ تشکر نکن !! بخاطر خودم تنهات نذاشتم .... جونم به جونت بسته است ... ولی تو هم ناز کردن بلد نیستی هاا ... اینجوری کلاهت پس معرکه ست !!!

گیج بهش نگاه کردم .... لپم رو کشید و گفت :

ــ برای هزارمین بار ........... اینجوری زل نزن به من !!!

ــ چجوری ؟

ــ غنچه نشو .....

ــ کامراااااااان ...

محکم بغم کرد :

ـــ جونم عزیزم ؟؟؟ جونم عشقم من ؟؟؟

خجالت کشیده بودم ولی دلم هم نمی خواست از بغلش بیرون بیام ....قلبم اونجا آروم بود ....

با اینکه تند تند میزد اما آروم بود !!!

چند دقیقه ای که گذشت به حالت زمزمه وار پرسیدم :

ــ کامران ؟؟

ــ جوونم ؟

ــ دیگه نمیذارم زن بگیری !!

سریع منو از خودش جدا کرد و درحالیکه چشمهاش میخندید ، پرسید :

ــ چرا اونوقت ؟؟؟

ــ دیگه نمی تونم هر کسی رو کنارت ببینم !!

با شیطنت پرسید :

ــ قبلا میتونستی ؟

ــ کامراااااان !!!

خندید .......... خنده اش رو با دوتا تک سرفه جمع کرد و گفت :

ــ شرط داره !!

ــ چه شرطی ؟

ــ منم طلاق تورو از آترون میگیرم !! ........... هوم ؟؟ قبوله ؟؟؟

با اینکه ته دلم لرزید ولی بلافاصله گفتم :

ــ قبوله !!! ........ اصلا بره به جهنم مردک مزخرفِ کِرم ساقه کرفس !!!

لبخندی که سعی در جمع کردنش داشت پررنگتر شد و ردیف دندونهای سفیدش نمایان شد ... با خنده پرسید :

ــ کرمِ چی چی ؟؟؟

شمرده شمرده و با اخم کوچکی گفتم :

ــ کرمِ ...... ساقه ....... کرفــــــس !!!

لبش رو به دندون گرفت و در حالیکه توی چشمهاش خنده و سرزنش موج میزد بهم خیره شد ...

آروم گفتم :

ــ خوب چیه مگه ؟؟؟ اینقدر کرفس خورده که همین روزها تبدیل به یه پروانه سبز رنگ میشه !!!

خنده اش تبدیل به قهقه شد ... چندبار آروم پشت کمرم زد و گفت :

ــ حالا یه مدت دیگه با این کرم ساقه کرفس سر بکن !! خودم شرّش رو میکنم !!

ــ چراااا ؟؟؟

ــ یعنی شرش رو نکنم ؟؟؟

ــ نه .... یعنی آره ... نه ... منظورم اینه که .....اَه .....

دستش رو لابلای موهام حرکت داد و گفت :

ــ آرووووم .... یواش یواش بگو منظورت چیه ...

آب دهنم رو قورت دادم .... لعنتی همیشه در مواقع سکوت با بدترین صدای ممکن میرفت پایین ... انگار یه بوقلمون رو داخل گلوم زندانی کرده بودن !!!!

پرسیدم :

ــ چرا دوباره باید باهاش سر کنم ؟ تو که برگشتی ...

لبخندی زد و گفت :

ــ برگشتم ... اما موقتیه ... ماموریتم نصفه مونده ... باید تمومش کنم ... اینجا تا چند وقت دیگه شلوغ تر میشه و دیگه جای تو نیست ... بهتره با آترون یه مدتی رو بری خونه محمد !

با ناامیدی نالیدم :

ــ نمیشه نری ؟

ــ مانا .... جایی که فرمانده جا بزنه چه انتظاری میشه از بقیه داشت ؟؟ درسته که این افراد 24 ساعته و تمام مدت در خدمت هستن ... اما به هرحال یه اشخاصی تو زندگیشون هست ... اگه فرمانده به خاطر عشقش عقب بکشه ............. اونوقت خودت حساب کن چی میشه !!! خون ما که از بقیه رنگین تر نیست !!! ....... هست ؟؟

سرم رو انداختم پایین .............. و به جای اینکه جواب سوالش رو بدم پرسیدم :

ــ تو زندگی سامان هم کسی هست ؟

هرچی منتظر شدم جوابی نشنیدم ..... سرم رو آهسته بالا آوردم .... نگاه کامران یه جورایی غریب شده بود .....

پرسید :

ــ مهمه ؟؟

توی دلم چندین بار پرسیدم مهمه ؟؟ ........ مهمه ؟؟؟ .............. برام مهمه ؟؟؟

گوشم رو به روی تمام صداها بستم ..... مصمم توی چشمهای کامران نگاه کردم و گفتم :

ــ نه ... مهم نیست !!!!

معنی لبخند کامران رو نفهمیدم ............ همونطور که معنی جواب خودم رو نفهمیدم !!!

گفتم :

ــ نرم پیش مامان و بابا ؟؟

چند ثانیه پلک هاش رو بست .... نفس عمیقی کشید و گفت :

ــ بهشون چیزی نگفتم .... از اتفاقات اخیر هیچ اطلاعی ندارن ...

ــ نمی دونن که من فهمیدم ؟؟

سرش رو تکون داد ... گفت :

ــ هیچی نمی دونن ...

دستش رو گرفتم و پرسیدم :

ــ میشه .... ؟؟!!

لبم رو با زبونم تر کردم و ادامه دادم :

ــ میشه ...... میشه اصلا نگیم ؟؟

ــ با تعجب حرفم رو تکرار کرد :

ــ نگیم ؟؟؟

ــ آره ... نگیم ...

منتظر بود تا توضیح بدم ... این رو از نگاهش میتونستم بخونم ... گفتم :

ــ اونها یه عمر بهم محبت کردن .... حتی ...... حتی آخرین نشونه ی دخترشون ... حتی سنگ مزارش رو ... از بین بردن که .... که من امنیت داشته باشم ....

کمی مکث کردم ... بغض تو گلوم نمیدونم از فداکاری مامان و بابا بود یا از غربت غریبانه خواهری که هیچ وقت ندیده بودمش....شایدم از نگاه دردمند کامران !!!

نفسی گرفتم و ادامه دادم :

ــ تا آخرین لحظه عمرم ....

...... میخوام دخترشون باشم ............

................ نه مثل دخترشون !!!!!!!!

نگاهی به سرتاسر خونه ای انداختم که برام زیباترین و امن ترین جای دنیا بود ....

همه چیز سر جا و مرتب و باغچه سرحال و ترتمیز بود .... نشون میداد که تو این مدت کسی بهش رسیدگی کرده ...

شالم رو از سرم کشیدم و خودم رو روی مبل پرت کردم .... با یه نفس عمیــــق بوی آشنا و دوست داشتنی خونه رو داخل ریه ام کشیدم ...

" هیچ جای دنیا مثل خونه خود آدم نمیشه "

تازه چشمهام داشت گرم میشد که با شنیدن صدای تلویزیون کمی هشیار شدم ...

چشم چپم رو به زور دو .. سه میلیمتری باز کردو از گوشه چشم ، سامان رو دیدم که روی جای همیشگی بابا نشسته و بیخیال داره تلویزیون تماشا میکنه ...

ناخودآگاه اخم کردم ... بلند شدم و رفتم نزدیکش ... یه نگاه بهش انداختم .... یه نگاه به تلویزیون !!!

اما نمیدونستم چی بگم !!!!! مثل این دخترهای زر زروو میگفتم که از جای بابای من بلند شو ؟؟؟

حرصم رو با پوفی بیرون دادم و رفتم تو آشپزخونه ... فریزر پر بود اما تو یخچال فقط آب بود و بسته های آبمیوه پلمپ شده ......

بسته آب زرشک رو برداشتم و یک لیوان آبمیوه تگری خودم رو مهمون کردم ...

باید خرید میرفتم .... موقع خارج شدن از آشپزخونه چشمم خورد به آبگرمکن که شمعکش روشن بود ...

درحالیکه دکمه های مانتوم رو باز میکردم ، از پله ها بالا رفتم ... دلم برای پوشیدن لباس های خودم تنگ شده بود !!

با پا در نیمه باز اتاق رو کاملا باز کردم و رفتم سراغ کمدم ...

وسایلم شده بود جگر زلیخاه !!!! هر کردوم یه سمت بود ... حوله استخرم رو برداشتم و رفتم تا تنی به آب بزنم ....

دستم رو دو طرف وان گذاشتم و سرم رو زیر آب بردم ....

تمام وقایع و افراد و صحنه ها به صورت اسلاید از جلوی چشمم عبور میکرد ...

صورتم رو از آب بیرون آوردم ... تماس اب با لاله گوشم باعث قلقلک خفیفی میشد که دوست داشتم ...

به سقف نگاه کردم .... به گذشته ..... به آینده ...

حالا یه تصور جدید تو ذهنم داشتم ... خیالی که میدونستم هیچ وقت واقعیت نداشته اما در ذهن کنجکاو من جای گرفته بود ...

تصویر خیالی سه نفره از کامران ، من و زنی که نمیدونستم چه کسی بود .... یا شاید هست ...

ولی اونقدر مهم بوده که کامران موقع حرف زدن برای کنترل خودش به تی شرتش چنگ میزد !!! درست جای قلبش ...

چرا بود ..... چرا نیست ؟؟!!!

کنجکاو بدوم احساس اون زن رو بدونم ....

زنی که نه اسمش رو میدونم .... و نه نسبتش رو !!!!!

کامران چند باری از خودش به عنوان پدر نام برد ......... اما تو حرفهاش مادر ، فقط سارا بود ........ برای من هم انگار مادر ، فقط سارا بود !!!!!!

کامران بدون اینکه من چیزی بهش بگم قول داده بود که بعدا همه چیز رو کـــامل تعریف کنه .... من هم چیز اضافه ای نپرسیدم ....

میخواستم ولی این کارو نکردم ..... کامران باید آرامش میداشت .... باید خونسرد میبود ......... باید همیشه حواسش جمع میبود ......

نمیخواستم با لحظاتی که آمادگی یادآوریشون رو نداشت ، آرامش روحیش رو از دست بده !!!

تو زندگیم این یک مورد رو خیلی خوب یاد گرفته بودم .......

وقتی مامان در برابر تمام خستگی ها و نبودن های بابا سکوت میکرد ..... و در جواب سوال من تنها گفت " برای مردت صبور باش ... بذار از کنار تو بودن نترسه ... هیچ وقت نذار ترس از بازجویی شدن بینتون فاصله بندازه !!! "

و من همیشه مامان رو اذیت میکردم که کووو شوووهرررر ؟؟؟!!!

ولی مگه تنها مرد زندگی آدم شوهرشه ؟؟؟

...........

نه !!! نیست ......

نیست که من ناخودآگاه سکوت میکنم .... جلوی بابا ...... جلوی کامران .......... و مندا ........

همیشه سکوت کردم .... وقتی مندا رفت بچه بودم ........ دوران نوجوانی و احساس زیاد ..... اشک و آه ........ و بعدش قهر !!!!

حتی قهر کردم ...... ولی فایده نداشت ....

ولی بعدش فقط سکوت بود ........ و ادعای نفهمیدن !!! خودم رو زدم به نفهمیدن ..........

نفهمیدم که فقط وقتی تماس میگیره که من نباشم .........

که از با من بودن طفره میره !!!

من نفهمیدم که چرا هدیه های هرساله جای خودشون رو به یک پاکت پول دادن !!!!

خودم رو شاد نشون دادم ..... به زبون می گفتم هیچی پول نقد نیست ولی در دل آرزوی همون نقاشی های بچگی رو داشتم ....... با دست .... روی دیوار ..... نه پول .... نه چک !!!

تمام مدت تو ذهنم درگیر بودم .... از خودم می پرسیدم چرا ؟؟؟ ....... چیکار کردی مانا ؟؟؟

ولی دریغ از جواب .......

حالا جواب پیدا شده بود .......... من اون رو برادر میدونستم ........ولی مندا میدونست که خواهرش فوت شده ....... میدونست اینی که هست اصلی نیست ......

رفت چون به احساسش مطمئن نبود ..........

گفته بود میترسه که بمونه و من براش خواهر نمونم !!!!!!!!

رفت که خواهر بمونم ............. من نفهمیدم .........

اما من ....... من چیکار کردم ؟؟ .......... میدونستم که کامران برام دایی نیست ......... میدونستم که محرم هست ..... ولی بیشتر بود ......... همیشه میدونستم که بیشتره ..... عذاب وجدان داشتم اما موندم ............

مندا پسر حاج محمده !!! باید مرام حاجی رو داشته باشه !!! ... پسر کو ندارد نشان از پدر ....

رفت ........ و موقع رفتنش همه چیز رو گذاشت ........

آی منداااا .... پسره ی دیوونه .... کجا رفتی ؟؟

کامران تمام مدت میگفت که مندا دیوونه ست ... احمقه .... زده به سرش !!! باز هم راست میگفت و باز هم من نفهمیدم !!!

قبل از رفتن به کویر و تجربه حمام کردن به اون طرز فجیـــع ، فکر میکردم حمام اتاقم قدیمی شده و لازمه که یک تجدید نظر کلی روش انجام بدم .... یک تعمیرات اساسی و تعویض کل حمام !!! اما بعد کویر اینجا بهشت بود انگار ....

بعد حدود سه ساعت علیرغم میل باطنیم از حمام دل کندم !!

تمام پوستم بخاطر ماندن زیاد در آب چروک شده بود !! انگشت چروک شده ام رو به گونه ام کشیدم و گفتم :

ــ تمیزی به این میگن ...

تو آینه حمام موهام رو وارسی کردم ... دنبال کوچکترین نشانه ای از کثیفی میگشتم تا با کمال میل ، دوباره برگردم و آب بازی رو از سر بگیرم !!

کمی تو آینه حمام قربون صدقه خودم رفتم و به خاطر حجم ناملایمات چند وقت گذشته با خودم همدردی کردم و به عنوان حسن ختام با فرستادن یک بوسه برای خودم ، حوله رو برداشتم و درحالیکه دور خودم می پیچیدم از اتاق خارج شدم اما بلافاصله در جا میخکوب شدم !!!

ــ تــ ... تو اینجا چیکار میکنی ؟؟؟

با نیم تنه برهنه و درحالیکه فقط یه شلوار ورزشی به تن داشت روی تختم دراز کشیده بود !!! از سر و وضعش مشخص بود که دوش گرفته ...

باشنیدن صدام فقط ساعدش رو از روی چشمهاش برداشت و به ساعتش نگاه کرد و گفت :

ــ دو ساعت و سی و هفت دقیقه تاخیر داشتی !

دهنم باز مونده بود از پررویی این بشر !! انتظار داشت اینجا هم یک ربعه کارم رو تمام کنم !!!

همه اینها به کنار ... دیدن اینکه لخت و با بدن خیس روی تخت من خوابیده منو دیوونه کرد !!!

همینجوری بدم میومد یک شخص دیگه بخواد وارد تختم بشه ... چه برسه با بدن خیــــس ...اَیـــییییی ...

با عصبانیت رفتم جلو و ساعدش رو گرفتم و کشیدم :

ــ بلند شو ببینم !!...... کی به تو اجازه داد اینجا بخوابی ؟؟

تمام زورم رو بکار بردم اما دریغ از یک میلیمتر جابجایی !!

خیلی خونسرد و با طمانینه نیم خیز شد و سرجاش نشست ...

دستهام رو به کمر زدم و گفتم :

ــ جنابعالی چیزی از حریم شخصی سرتون میشه احیانا ؟؟؟

دست هاشو برد پشت کمرش و ستون بدنش کرد ... سرش رو کمی بالا اورد .... تنها عکس العملش دوبار پلک زدن بود !!!

با صدای بلندتری ادامه دادم :

ــ مگه اینجا طویله ست همینجوری اومدی اُتراق کردی ؟؟

خیلی خونسرد نگاهم کرد و درحالیکه آدامس فرضی رو تو دهانش میچرخوند ، گفت :

ــ قرمز بهت میاد !!

دیگه داشت میرفت رو اعصاب !! داد زدم :

ــ الان این خیلی ربط داشت ؟؟؟ من دارم میگم تو ایجا چه غلطــ ...

یه دفعه ای زبونم خاموش و مغزم روشن شد !!!!!!!!!

این الان چی گفت ؟؟؟

قرمز ؟؟؟

چــــی میگه ؟؟!!!!

دست راستم رو از کمرم برداشتم و گذاشتم روی شونه م ...

لختی پوست شونه ام نشونه ی ..... نشونه ی ....

دستم رو آروم از سر شونه کشیدم پایین و روی سینه متوقف شدم !!!

خدایاااا ..... یعنی من الان با یه لباس شبه دکلته بیحیایی ، جلوی این بشر ایستادم ؟؟؟

با یه جیـــــغ ادامه دار به سرعت از اتاق خودم خارج شدم و خودم رو داخل اولین اتاق انداختم و درو قفل کردم ....

صداش از پشت در میومد که میگفت :

ــ بدو کوچولو تا گرگه پخ پخت نکرده !!!

و بعد قهقه اش فضارو پرکرد !!! اصلا فکر نکنم از تختم جابجا شده باشه !!! خداااااااا

دستم رو توی موهام فرو بردم و با حرص کشیدم !! به در تکیه دادم و سر خوردم پایین ....

از لای دندون های قفل شده ام جیغ جیغی گفتم :

خدایا کارم به کجا رسیده که این بچه پرروی عوضی دستم میندازه !!!!

خودم به خودم توپیدم :

نه اینکه تا حالا تورو ندیده بود !!! آخه دختره احمق در رفتنت دیگه چی بود ؟؟

دوباره به نگاه به خودم انداختم .... من همیشه با این حوله یه وجبی مشکل داشتم ...

کوتاه بود .... اما به خاطر رنگ خوشگلش و کیفیت جمع کردن آب ، ازش نمی گذشتم !!!

حالا خوب شد موقع دوئیدن گره اش باز نشد !!!

با تصور اون لحظه مو به تنم راست شد و لرز کردم !!!

اولش چار دست و پا ولی بعدش با کمک دیوار بلند شدم و رفتم به طرف کمد لباس های مندا ...

الکی الکی چونه ام لرزش گرفته بود ...

لباس زیرو بیخیال شدم .... سریع یه پلیور و شلوار از لابلای لباس هاش کشیدم بیرون و پوشیدم .... پاچه شلوار رو تا زانوهاش تا زدم .... یه کمی اندازه شد .... گرچه هی شل میشد و میفتاد پایین ....

پلیور هم که پلیور نبود !!! مانتو حاملگی بود واسه خودش ...

خوب رسما این لباسها از مالکیت مندا دراومد !!!

حوله قرمزم رو با غیظ پرت کردم رو تخت و از تو کشوی لباسش حوله اش رو برداشتم و سعی کردم موهام رو کمی خشک کنم ....

این مندا حوله اش در سایز لحاف کرسی های خانجون بود !!! عظیم الجثه و سنگین !!! از کجا پیدا میکرد اینهارو ؟؟!!!

ولی خوبیش این بود که خیلی آسون موهای بلندم رو پوشش میداد ... و علاوه بر اون ، یه بوی خوب تمیزی میداد ...

تمام کمد رو دنبال سشوآر گشتم اما پیداش نکردم .... مندا همیشه شلخته بود .... همیشه !! بنابراین باید احتمال میدادم سشوآرش رو هرجایی گذاشته باشه ...

زیرتخت هم نبود ....... همینطور توی کتابخونه و پاتختی .... نگاهی به سراسر اتاق انداختم ... فقط مونده بود میز تحریرش ...

تو کشوها فقط یه مشت خرت و پرت بود به علاوه دو تا جوراب لنگه به لنگه !!

جورابها رو با نوک ناخن بلند کردو جلوی خودم نگه داشتم و با نیش باز گفتم :

پسره کثثثافت !!!

همیشه وسایلش رو کُپه میکرد جاهایی که تو دید نبودن !! زیر تخت ... تو کمد .... زیر میز ..... و عجیب تر از همه حافظه بی نقصش بود که همه چیز رو مو به مو بخاطر می سپرد !!!

فقط مونده بود کمد میز تحریر ... همینکه درش رو باز کردم یه سری کتاب و کاغذ و چندتا خودکار سرازیر شدن پایین !!!

همینجور که زیر لب غرغر میکردم ، زانو زدم تا خرابکاری رو جمع کنم :

اَیییی مندا ....... مندا .......... پسره شلخته سه حرفی !!! زنت چــــــی بکشه از دست تو !!

کتابها و کاغذ هارو دسته کردم و گذاشتم تو کمد ... رفتم زیر میز که خودکارهارو جمع کنم ، ناگهان چشمم خورد به سشوآر که سر چندتا کتاب گذاشته شده بود ....

با خوشحالی برداشتمش و با خودم گفتم :

دِ آخر پسره ی عـــــــاقل !!! اینجا هم جای سشوآره ؟؟؟

چاردست و پا عقبکی رفتم و خواستم بلند بشم که محاسباتم اشتباه از آب در اومد و پشت سرم خورد به میز و آآخم بلند شد ...

دست چپم رو پشت سرم نگه داشتم و با دست راستم لبه میز رو گرفتم ....

آی ننه ...... جوون مرگ شدم رفت !!!

سرم گیج میرفت ... انگار شدت ضربه خیلی زیاد بود

صدای در زدن اومد و متعاقب اون سامان بود که پشت هم می پرسید :

ــ مانا ..... اونجایی ؟؟؟ حالت خوبه ؟؟؟

عجب گوشی داشت !! به خفاش باید درس میداد !!! گیج و ملنگ گفتم :

ــ آرره ..... آرهه ... من خوبم ..... ........... خوبم ...

دستهام رو روی میز ستون کردم و چند بار پلک زدم تا از دوبینیم کم بشه ...

ــ خوبی ؟؟

با هیـــــن کشیده ای که ناشی از ترسم بود برگشتم و دستم رو گذاشتم روی قلبم :

ــ تو چجوری اومدی داخل ؟؟

بی توجه به سوالم پوزخندی زد و پرسید :

ــ سرت چی شده ؟؟

چپ چپ نگاش کردم و زیر لب گفتم :

ــ هیچی !! برو بیرون ...

ــ بخاطر هیچی فین فین میکنی ؟؟

اومد جلو و سرم رو گرفت و بررسیش کرد ... چشمهام روبروی سینه اش بود ... به تی شرتش خیره شدم ... تنگ و چسبان نبود اما عضلات رو کاملا نشون میداد ...

احساس کردم در اعماق قلبم یه چیزی قیلی ویلی میره ...

کمی ازم فاصله گرفت و با دستهاش صورتم رو قاب کرد ... شستش رو زیر چشمهام کشید و گفت :

ــ زیاد مهم نیست ... یه ورم مختصر کرده ... زود خوب میشه ... به کجا زدی سرتو ؟؟

کمی عقب رفتم .... آروم گفتم :

ــ زیر میز

لبخند کمرنگی مهمون صورتش شد ... میخواستم سشوآر رو بردارم که دوباره سرم گیج رفت و برای حفظ تعادل لبه میز رو گرفتم ... سریع بازوم رو گرفت و نشوندم رو صندلی ...

ــ چی شد ؟؟؟ سرگیجه ؟؟؟

ــ اوهوم ...

ــ حالت تهوع هم داری ؟؟

ــ نه .... خوبم ...

ــ همینجا بشین ، زود میام ...

کم کم داشتم به حالت عادی برمی گشتم که چشمم خورد به مجسمه سرامیکی روی میز .....

فکر کردم اشتباه میبینم ...

دوباره پلک زدم ...

ولی انگار درست بود !!!

مجسمه سرامیکی ژاپنی که کامران برای هردومون سوغات آورده بود .... یه دختر و پسر که داشتن همدیگه رو میبوسیدن ...

و اگه اونهارو از هم جدا میکردی و پشت به پشت میذاشتی ، انگار که با هم قهر کرده بودن و سر هرکدوم به یک طرف بود ....

مندا همیشه عروسک هارو جدا میکرد و پشت به پشت میذاشت و به شوخی میگفت " اتاق من جای این قرتی بازی ها نیست !! "

آخرین بار ، وقتی با مامان اتاقش رو تمیز میکردیم ، مجسمه هارو روبرو گذاشته بودم .... حالا اونها پشت به پشت بودن !!!

آره ..... ما اتاقش رو تا یه حدودی تمیز کرده بودیم ..... تا حدی که وقتی اومد عصبانی نشه .... حالا تمام اتاقش درهم بود !!!

مندا اینجا بوده !!! .... همینجا ....

این پا و اون پا کردم ... نمیدونستم باید چیکار کنم !! دور خودم میچرخیدم .... یعنی مندا اینجا بوده ؟؟

رفتم و روتختی رو کنار زدم .... تمام ملحفه هارو شسته بودیم .... اگه اینجا بوده باشه حتما نشونه ای جا گذاشته ....

با دقت خیره شدم به تخت .... بالش هارو یکی یکی بلند کردم ....

آره .... موهاش اینجاست ... سه چهارتا تار موی مشکی .... حتما مال منداست ....

بغض گلوم رو گرفت ....

باز هم وقتی اومدی که من نباشم ؟؟؟

چرا ؟؟؟ چرا مندا ؟؟؟ ........ اینقدر غیر قابل تحملم ؟؟؟

گریه م گرفت ... اشک ها دونه دونه روی گونه ام سرازیر شدن !!!

ناخودآگاه دستم رفت سمت تلفن و شماره اش رو گرفتم ....

از خودم می پرسیدم " فکر میکنی این بار جوابت رو میده ؟؟ "

ارتباط وصل شد ....

یه بوق ...

دو بوق ...

...

بردار مندا ...

...

بردار داداشی ...

پنج بوق ...

صدای گریه ام بلند شد ...

...

شش بوق

...

صدایی توی گوشی پیچید :

ــ الو ؟؟

بالاخره اومد. صدای بسته شدن در و گام های تندشو شنیدم.

دویدم به سمت راه پله . صدای عصبی و نگران مندا توی سالن پیچید:

- مانا..کجایی؟

تقریبا خودم و از پله پرت کردم پائین سامان هم داشت با عجله پشت سرم می اومد . روی آخرین پله ایستادم ...

باورم نمی شد این اشک ها مال خودم باشه. ولی انگار چشمهام نافرمانی می کردن ... مندا بود ....... خود نامردش ....... بعد از چقدر؟ ... شیش ماه ؟؟ ......... خود بی معرفتش بود!!

با دیدن من یه لحظه خشکش زد ...... ... نگاهش گیج و نگران بود .......... اخم کرده بود ............. و چقدر با این اخم شبیه بابا شده بود !!!

تو دلم قربون صدقه اش رفتم ........ قربون اون قد و قامت و صورت خسته اش ........ و اون چشمهایی که زیرش گود افتاده بود ....

- مانا حالت خوبه؟

با صدای مندا به خودم اومدم .......... لال شده بودم !!! نتونستم یک کلمه هم جوابشو بدم !!!

نگاه اخم آلودشو از من رد کرد و با بدبینی به سامان خیره شد ..... سامان دست به سینه ایستاد .... به مندا زل زد و گفت:

ــ احیانا فکر نمی کنی که دلیل این اشک ها ؛ من باشم؟

مندا چند لحظه با اخم و همون جدیت به سامان خیره شد ..... سامان هم بدون کم آرودن به او زل زده بود .....

کم کم داشتم از کاری که ناخواسته انجام داده بودم ، پشیمون میشدم .... با خباثت تماااام اجازه داده بودم یه سوء تفاهم شکل بگیره !!!

وقتی مندا تلفن رو جواب داد ، بی دلیل شروع کردم به زار زدن و گوله گوله اشک ریختن ...

زمانی که سامان با یک لیوان آب قند برگشت ، متوجه تلفن که زیر موهای من بود نشد و از وضعیتم هول کرد ....

من هم به طور غیر ارادی در برابرش مقاومت میکردم !!!

نمیدونم مندا چه برداشتی کرد اما فقط شنیدم که میگفت " من خیلی زود میام خونه "

حالا خونه بود !!!!

چشم در چشم هم بودند ......... مثل دو شیر آماده حمله !!!!

به طرز فجیعی دچار استرس شده بودم !!

مندا نگاهش رو از سامان گرفت و به من دوخت ...... سامان هم با همون آرامش اعصاب خرد کن همیشگیش ، دستهاش رو تو جیب شلوارش فرو برد و با پوزخندی که به زبان بی زبانی میگفت " بیا .... این هم همون چیزی که میخواستی !!! " از بغلم عبور کرد .... درحالیکه داشت از پله بالا می رفت ، گفت:

- تنهاتون می ذارم.

مندا به سامان توجهی نکرد در عوض چند لحظه منو نگاه کرد و بعد انگار که خیالش راحت شد یه نفس عمیق کشید و گفت:

ــ پس حالت خوبه ؟؟؟

حرفی نزدم !! ....... در واقع چیزی نداشتم که بگم ...... پوفی کشید و کلافه گفت :

- توی قبض روح کردن استادی مانا ........ می دونی که چه فکرایی درباره تون نکردم !!!

لب پایینم رو به دندون گرفتم .... کم کم داشتم خجالت میکشیدم انگار !!! ....

مندا نگاهشو توی خونه چرخوند و گفت:

- از روی پله هواپیما برم گردوندی ...... پس فردا رزمایش هوایی ارتشه !!!

با دلخوری ظاهری ادامه داد :

ــ زدی کاسه کوزه مارو بهم ریختی !!!

طوری رفتار می کرد ، انگارا می خواست بگه هیچ اتفاقی نیافتاده می خواست بگه همه چی عادیه .... اصلا چیزی عوض نشده !!!

لب هام رو جمع کردم و گفتم :

ــ خوب کردم !!

ابروهاش رفت بالا :

ــ مانا من داشتم سکته میکردم !!!

با پررویی تمام گفتم :

ــ حــقّـــته !!!

پسره پررو ..... انگار نه انگار کلا ناپدید شده !!!

مندا بدون نگاه کردن بهم ادامه داد:

- باید می فهمیدم باز می خوای خودتو لوس کنی !! ........ هنوز قلبم داره تند تند می زنه !!..... تا اینجا هزار بار مردم و زنده شدم .......

تو دلم گفتم خیلی رو داری مندا ...... احساس کردم آخرین توانم برای خونسرد موندن داره از دست میره ..... شمارش معکوس شروع شده بود .... عصبانی و درحالیکه لرزشی سرتاسر بدنم رو فرا گرفته بود ، غریدم :

ــ آآررره .... تو راست میگی .... خودمو لوس کردم ..... خیلی هم لوس کردم ...... وقتی متوجه شدم باز هم وقتی من هستم ، تو نیستی !!!!!!!

آررره ..... من میخواستم حرص بخوری ....... میخواستم قلبت بریزه پایین ......... میخواستم سکته کنی !!!!!!!! میخواستم از این جلد تهوع آورت خارج بشی !!!!! از این نقش برادر اوپن مایند با تفکر اروپایی ......

یعنی برات اینقدر ارزش نداشتم یه زنگ بهم بزنی نامررررد ؟؟؟؟ من خواهرت نبودم ؟؟ خواهرت نیستم ؟؟؟ برات اینقدر بی اهمیته که من کجام ؟؟ چیکار میکنم ؟؟؟ اصلا این مدت با کـــی بودم ؟؟

چرا نپرسیدی این مردی که با منه کیه ؟؟؟ چرا اصلا بهم گیر ندادی ؟؟؟ ..... چرا بازخواستم نکردی ؟؟ ........ چرا نگفتی اون پایان نامه رو بذار بره به جهنــّـم ؟؟؟ چطور تونستی اینقدر راحت منو بذاری و بری ؟؟؟ منو بسپری دست یه .... یــه غریـــبـــه !!!؟؟؟

شکسته بودم ... بغض این چند سال بیدار شده بود و تو اون لحظات اشک ریختن از نفس کشیدن آسونتر شده بود ... میدونستم که حرف هام منطقی نیست ... میدونستم که مندا هم یه جورایی مثل من یه مهره است .... ولی ازش دلگیر بودم ..... من میدونستم که مندا میدونه .... ولی اون نمیدونست که من میدونم !!!!! بدون اینکه نگاهم رو بردارم با پشت دست اشک های سرکشم رو پاک کردم. مندا بالاخره دست از طفره رفتن برداشت و نگاهم کرد ...... با نگاه گریونم انگار بی قرار شد ...... این پا و اون پا کرد ...... موهاشو چنگ زد و بالاخره به خودش یه تکون داد و با چند قدم بلند اومد طرفم ..... با هر قدمش انگار قلبم رو با خودش می کشید ....... توی اون لباس ارتشی... با اون نگاه خسته غم دار .......

نــــه !!! حق نداشت ..... مندا حق نداشت منو ول کنه .... رسید جلوم و قبل از اینکه بتونم حرفی بزنم ، منو گرفت تو بغلش ...... بدون هیچ حرفی منو محکم به خودش فشرد ..... گریه ام حالا به یه هق هق تبدیل شده بود .......

لباس سبز مهندسی پروازش تو مشتم اسیر شد ...... چند بار زیر لب گفتم :

- عوضیِ نامرد .....

حالمو می فهمید ....... می دونست خرابم ....... می دونست ازش شاکی ام .....

صدای خش دار و آرومش رو کنار گوشم شنیدم :

ــ آروم مانایی .... آروم باش خواهری ....

سرم رو بیشتر تو سینه اش فرو کردم

لیوان چای رو تو دست یخ زده ام گذاشت و انگشت هام رو چسبوند به دیواره لیوان ....

روبروم نشست و آرنج هاشو گذاشت رو زانو ...

سری تکون داد و گفت :

ــ مُردم تا اینجا دختر !!! ......... تو عمرم اینجوری به تلاطم نیفتاده بودم !!!

گرمی این حرفش بیشتر از حرارت لیوان قلبم رو گرم کرد .... پرسید :

ــ تو اینجا چیکار میکنی ؟؟ ........ مگه نباید الان سر پروژه کویرت باشی ؟؟

لیوان رو به لب بردم و کمی از چای رو مز مزه کردم .... نگاهم رو از بخار چای به چشمان سرخش بردم ..... معلوم بود که هیچی نمیدونه .... گفتم :

ــ حالم بد شد !! منتقل شدم به بیمارستان و بعدش اومدیم تهران ....

با نگرانی سرتا پام رو وارسی کرد و پرسید :

ــ چرا حالت بد شده بود ؟؟؟ الان خوبی ؟

از خودم پرسیدم چقدر از ماجرا رو بهش بگم ؟؟!!! .........

چشمهای نگرانش نگذاشت حقیقت رو بگم ....

ــ حالم بد شد چون ترسیدم ...

ــ ترسیدی ؟؟؟؟ بابت چی ؟؟؟ پس اون محافظت چیکار میکرد ؟؟؟

لبم به لبخندی باز شد ..... اون اخم پیشونیش رو دوست داشتم ...... بالاخره داشت خودش میشد !!! با همون لحن نیمه عصبانیش تو ذهنم حرفش رو تکرار کردم " پس اون محافظت چیکار میکرد ؟؟؟ "

آره ... عصبانی باش مندا ...... بذار باور کنم که برات مهمم ........

ــ چرا میخندی ؟؟!!!

همچنان اخم آلود بهم خیره بود ..... خوشحال بودم .... داشت سوال جواب میکرد ...... بازخواست میکرد ........ داشت احساس خطر میکرد ............ ومن ........

من احساس خوب خواهر بودن داشتم !!

ــ نشنیدی چی ازت پرسیدم ؟؟ چه اتفاقی برات افتاده بود ؟؟؟ از چی ترسیدی که کارت به بیمارستان کشید ؟؟

هوارو با ولع به ریه ام کشیدم و با لبخند بیرون دادم :

ــ ترسیدم چون ........... چون فکر کردم که روح دیدم !!!

خوب از صورتش میخوندم که مبهوت شده !!! نمیدونست بخنده یا نه !!!! با تردید پرسید :

ــ گفتی روحححح ؟؟؟؟

چندبار سرم رو به علامت مثبت تکون دادم ............. با ناباوری گفت :

ــ مانا تو که اینجوری نبودی !!! ........... پر دل و جیگر بودی !!!

لبخندم رو پررنگ ترکردم و گفتم :

ــ حالا گاهی پیــــــش میاد دیگه !!!

زیر لب تکرار کرد :

ــ پیش میاد .... پیش میاد !!!!!

از جام بلند شدم و زدم به شونه اش :

ــ حالا نمی خواد خودتو درگیر کنی !! تموم شد و رفت

داشتم از کنارش میگذشتم که دستم رو گرفت و پرسید :

ــ خیلی اذیت شدی ؟؟

فکرم رفت پیش اون تیکه روزنامه و بیمارستان و فلج و .......

بدترین خبر عمرم رو شنیده بودم و دستم به جایی بند نبود !!! .......... اذیت شده بودم .... گفتم :

ــ محیط بیمارستان همیشه برام آزاردهنده بوده ....... کی از دارو و آمپول خوشش میاد ؟؟؟

لیوان هارو برداشت و بلند شد که بشوره ..... سریع از دستش گرفتم و گفتم :

ــ بده به من ....... خودم انجام میدم ....... راستی .... شام چی دوست داری ؟؟؟ میخوام ناپرهیزی کنم و دست به قابلمه بشم !!!

پشت به من به میز تکیه داد و گفت :

ــ مامان در این مورد چیزی بهم نگفت .......... من نمیدونستم و گرنه ...

نذاشتم حرفش تموم بشه ... سریع پرسیدم :

ــ وگرنه میومدی دنبالم ؟؟؟ ازم مراقبت میکردی ؟؟؟ مرخصی میگرفتی که بیای پیش من ؟؟؟ ......... چیکااار میکردی مندا ؟؟؟

کلافه دستی به سرش کشید و گفت :

ــ حق داری ........... حق داری ازم ناراحت باشی ..... ولی بدون مانا ......... همیشه ، همه ، همه چیز رو نمی دونن !!!! انتظار زیادیه که بخوام شرایط منو درک کنی و ببخشیم ........ اما ....

حرف زدن براش سخت شده بود ...... باز هم کنترلم رو از دست داده بودم ...... باز هم ازش انتظار بیش از حد داشتم ....... سریع برگشتم و گفتم :

ــ مامان نمیدونه !!!

یه لحظه از این تغییر بحث جا خورد ... ادامه دادم :

ــ مامان چیزی از بستری شدن من نمیدونه !! ........ یعنی کامران گفت که نگیم ..... گفت اگه بابا بفهمه همه چیو ول میکنه و برمیگرده !!!

سری تکون داد و گفت :

ــ آره .... اینجوری بهتره ....

ــ حالا حالشون چطوره ؟؟؟ به من اجازه ندادن تماس بگیرم .... هنوز فکر میکنن من تو کویرم

در حالیکه داشت با انگشت خطوط نامعلومی روی میز میکشید ، گفت :

ــ حالشون خوبه ..... خدا رو شکر شیمی درمانی جواب داده ..... دکترها که راضی بودن !!!

مندا نفهمید که با اون دو جمله چه به روز من آورد ...... اما من فهمیدم که هنوز مونده تا همه چیز رو بفهمم !!!!! ....... و خدارو شکر کردم که قبلش اینقدر اشک ریخته بودم که قطرات بعدی خودشون رو خیلی نشون ندن !!!

بابا تو بیمارستان بود ........ تحت شیمی درمانی ....... و کامران نمی خواست اخلالی تو روند درمان ایجاد بشه !!!

من هم نمی خواستم .........

چاره سکوت بود ...

ولی این چند روز ایـــــنقدر بی کار بودم که هی از پله بالا و پائین می رفتم و اونها رو می شمردم .......

نمی دونم انگار احساس می کردم دور بعد که بشمردم یکی کم و زیاد شده و یه ماجرای هیجان انگیز ایجاد میشه !!!!

تمام زندگیم تو کویر جا مونده بود ...... فقط عین روح سرگردان می تونستم توی اتاقها بچرخم ....... تمام سوارخ سنبه های خونه رو ریختم بهم ..... ولی موضوع هیجان انگیزی پیدا نکردم .....

این سامان هم - الحمدلله رب العالمین - محل سگ بهم نمی داد !!!! کلا به تنهایی زد تمام فرضیات دختر تنها و محافظ خوشتیپ رو نابود کرد !!! اصلا نمی دونم این بشر حوصله اش سر می رفت یا نه ؟؟!! زندگیش خلاصه شده در ورزش ، کتاب ، خوراک سالم و ضدحال زدن به من ........

ورجه وورجه کنان از پله ها اومدم پایین:

ــ نــه !!! بازم مثل اینکه نوزده تاست !!!!

برگشتم و نگاهی به پله انداختم .... با حماقت تمام از خودم پرسیدم :

ــ برگردم دوباره بشمرم؟

صدای متعجب سامان رو شنیدم:

- چیو بشماری؟

به طرفش برگشتم و به پله اشاره کردم ..... دهنم رو باز کردم که بگم پله ها رو ..... اما در آخرین لحظه به جاش گفتم:

ــ ئــــــه ... هیچی !!!

بعد هم چرخیدم سمت آشپزخونه .....سرم رو کردم تو یخچال و گفتم:

ــ بدبختی داریمااااا ..... خدایا چقدر با یخچال و پله حرف بزنم ؟؟؟

در یخچال رو با حرص بستم که دیدم سامان دقیقا پشت در ، دست به سینه ایستاده .......

ــ حالت خوبه مانا؟

دست به کمر جلوش واستادم ...... چند لحظه زل زدم بهش و گفتم:

ــ به نظرت خودت چی ........ خوبم؟

سامان با ابروهای بالا رفته گفت:

ــ نه کاملا معلومه حالت خرابه !! .......

داد زدم :

ــ معلومه که خرابه .... ببین رسما دیووونه شدم !!! یا دارم پله ها رو می شمرم یا دارم با یخچال درد دل می کنم.

با تفریح بهم خیره شد ....... به خودم اشاره کردم و گفتم :

ــ ده کیلو اضافه وزن پیدا کردم تو همین چند روز !!!!

سامان با دقت منو براندازد کرد ....... انگار که واقعا می خواست وزنم رو تخمین بزنه

با حرص کنارش زدم و رفتم سمت پله ..... سامان با صدای پر از تمسخر پرسید :

ــ الان داری می ری پله ها رو بشماری؟

عصبی برگشتم و داد زدم :

ــ نخیـــــر ...... دارم می رم لباس بپوشم برم بیرون .....

ــ با کی؟

ــ با خودم.

وتند از پله بالا رفتم ......... عین خُلا داشتم دوباره پله ها رو می شمردم !!!!!!

همیشه تو زندگی یه مواردی پیش میاد که ظاهرشون زمین تا آسمون با باطن فرق میکنه .....

به ظاهر معمولی میان .... مثل هزاران باری که برات اتفاق افتاده .... اما تو اعماق قلبت تفاوت رو احساس میکنی ....

از طعم یک آبنبات ساده بگیر تا اشک ها و لبخند ها ..... بودن ها و نبودن ها ..... گفته ها و نا گفته ها ....

امروز هم از اون روز هاست ...

حس می کردم گرمای این دست ها ،با گرمای همیشگی فرق داره !!! ...... چرا فکر می کردم اینی که داره بغلم راه میاد ، اینی که پزشک من بوده ، اینی که محافظ من بوده ، مسئول سلامتی من بوده و بس!!، چرا امروز فقط پزشکم نیست ...؟! چرا امروز یه جور دیگه محافظه ؟؟ چرا امروز محافظ بودن و پزشک بودن و هرچیز دیگه ش ، فرق می کنه؟؟؟

این انرژی فوق العاده چیه که توی قلبم حس می کنم؟؟

به دستش نگاه کردم... به قلاب دستامون که من با سرخوشی و این حس ناشناخته، مثل بچه ها تو هوا تکونش می دادم....

وقتی رفته بودم سراغش و گفته بودم باهام بیاد بیرون .... همون جوری از پشت مجله ی توی دستش ، با همون خشکی و لحن مزخرف همیشگی گفته بود:

ــ من جایی نمیام !! توام نمیری !!

پام رو کوبیدم زمین :

ــ من مییییییخوام!!! می دونی چند وقته عین ادم بیرون نرفته م؟؟ خیابونارو ندیدم؟؟ از شهروند بودن به دور افتادم!؟؟؟

پوزخندی زد .. شونه انداخت بالا و باز با همون صدای خشکش گفت:

ــ همونی که گفتم!!

لگد محکمی نثار مبل کنار دستم کردم و دویدم بالا ...!!!

مردک بووووووق !!!

شصت پامو گرفتم تو دستم ..... اوخخخخخ !!! این چرا بی اجازه پریده بود !!؟؟؟؟

رفتم سراغ ساکش .... زیر و روش کردم ... چقدرم که همه چیزو مرتب و تا شده چیده بود... اوففف!!! یکی از پلیورای نازک طوسیشو جدا کردم ... فکر کنم شلوارش مشکی یا توی همین مایه ها بود ... پلیورو کشیدم بیرون و با لبخند بهش نگاه کردم ..

عین خلا!!! مانای دیوونه!! همین الان داشتی فحشش می دادی!!!

لبخندم عمیق تر شد و راه افتادم سمتش .. سرمو انداختم پایین و گفتم :

ــ اینو بپوش !! اینو دوست دارم !!!

ابروهاش دقیقا یک متر از چشماش فاصله گرفت ... نگاش از پلیور توی دستم رفت به صورتم و بر عکس ..!!!

ــ این چیه؟؟

به پهنای صورت نیشخند زدم:

ــ پلیور!! اینو بپوش می خوایم بریم!!

مجله رو کناری گذاشت و از جاش بلند شد:

ــ کی به تو اجازه داد دست به ساک من بزنی؟؟

نمی دونم چرا نتونستم اخمامو بکشم تو هم!!! به جاش یه لبخند ناخوانده مهمون لب هام شد:

ــ می پوشیش...؟!

با بی میلی پلیور نازکو از دستم گرفت و بعد از گفتنِ "این چیه آخه!!،" به در اشاره کرد و ابروهاشو کشید اونوری: بیرون!!

واااا؟؟؟؟؟ تا همین دیروز حیا سرش نمی شدااا!!! حالا به من میگه بیرون !!! ایشی گفتم و رفتم بیرون....

جلوی در منتظرش ایستاده بودم... سرم پایین بود با نوک کفشم روی پارکت بازی و غرغر می کردم که صداش اومد:

ــ تو دیوونه نشدی اینقدربا خودت حرف زدی ؟؟

سرمو بلند کرده بودم... داشت از پله ها می اومد پایین... غرغرام یادم رفت!!! محو پلیور طوسی تنش شدم.... فکر نمی کردم بپوشدش... فکر نمی کردم نظرم براش مهم باشه ... اصلا فکر نمی کردم انقده بهش بیاد !!!! یکی از توی دلم، زد تو سرم: خاک بر سر هیزت!!! قربون قد و بالاشم برو یه دفعه!!!

حالا تقریبا درو باز کرده بود و سوز زمستونی بیرون ، صورتمو نشونه گرفته بود:

ــ می خوای تا صبح همین جا بایستی و منو دید بزنی ؟؟؟

همچین صورتم داغ شد که دلم می خواست کله مو بکنم تو برف ها !!!! دست هام رو مشت کردم و زدم بیرون!!!

بمیری مانا!! اه!!!

...........

باز به قلاب دست هامون نگاه کردم.... به مچ کشبافت پلیورش .... و سعی کردم با خودم روراست باشم که این آدمو، به کدوم چشم میبینم؟؟ پزشک...؟ محافظ؟؟ یا..... یا.... یا...؟؟؟؟؟

بوی ذرت مکزیکی دماغمو نوازش داشت... چشم گردوندم... جوووونم!!!!! دست سامانو کشیدم:

ــ من از اونا می خوام!!!

رد انگشتمو گرفت و گفت :

ــ تو الان یه بسته چیپس و ماست خوردی !!!

در حالیکه زبونم رو به لبم میکشیدم گفتم :

ــ از ذرت مکزیکی نمیشه گذشت !!!

خندید و گفت :

ــ بالاخره باید یه جوری اضافه وزن پیدا کنی دیگه !!!!

هنوز ماشین رو به طور کامل متوقف نکرده بود که با دیدن مارال توی پالتوی عروسکی شیری رنگش دلم براش غش رفت و کمربندم رو باز کردم ... به محض ترمز کردن از ماشین پریدم بیرون و با یک جهش از روی کانال آب رد شدم و خودمو رسوندم بهش و با صدای جیغ جیغی و هیجانی داد زدم :

ــ مارال خوشگلیییییییی ....

دوباره یکی از اون لبخندهای آرامش بخشش رو زد و دستهاش رو برای بغل کردنم باز کرد .... ایـــنقدر دلم براش تنگ شده بود که حد نداشت ... با آخرین قدرتم پریدم تو بغلش و سفـــت فشارش دادم ...

ریز ریز خندید و با ملایمت منو از خودش جدا کرد :

ــ چه خبره مانا ؟؟ بذار بچه م به دنیا بیاد بعدا بزنید تو سرو کله همدیگه !!!

با این حرفش کمی ترسیدم و ازش فاصله گرفتم ... نگاهی به تیپش انداختم ... فقط یکی دو پرده تپل تر شده بود ... اصلا چاق به نظر نمی رسید ... خوشگلتر شده بود !!! مخصوصا با اون هاله صورتی روی گونه هاش ...

خیلی خوشحال بودم که بقیه روزم رو با مارال میگذرونم .... محسن بهش ماموریت خورده بود و به سامان دستور داده بودن ببرتش دکتر !!! آخخخخ کوچولوی من !!!!

دستم رو روی شکمش گذاشتم و با صدای بچه گونه گفتم :

ــ دوس پسل خوشگیله من چطوله ؟؟؟

مارال شونه م رو گرفت و وادارم کرد راست بایستم :

ــ چیکار میکنی ؟؟؟ زشته وسط خیابون !!

با سرتق بازی و شیطنت تمام ابروهام رو بالا دادم :

ــ هیـــچم زشت نیست !!! دوس پسر خودمه .... دوسش دارم ... شما هم خواهش میکنم تو روابط ما دخالت نکن !!! ..... بخوای مادرشوئر بازی در بیاری میونه مون بهم میخوره هااااا .....

نیشگونی از بازوم گرفت و زیر لب گفت :

ــ مال توووو .... چیکار میخوام بکنم تحفه رو !!!؟؟؟

رفت به سمت سامان تا باهاش سلام و علیک بکنه .... سامان هم با احترام تمام این کارو انجام داد و حتی در عقب رو براش باز کرد !!!

داشتم شاخ درمیاوردم !!! این اخم و تَخم هاش فقط برای من بود ؟؟؟

با دو قدم بزرگ خودم رو رسوندم به ماشین و قبل از اینکه درو ببنده جلوشو گرفتم ....

ابروشو با سوال انداخت بالا .... چرخشی به گرنم دادم و عقب نشستم !!!

به محض نشستنم پچ پچ و غیبت رو شروع کردیم تا زمانی که رسیدیم به مطب ....

از وضعیت سامان به خنده افتاده بودم ... نه میذاشت من ازش فاصله بگیرم ... نه میتونست مارال رو تنها بفرسته بالا ... بدون حرف همراهمون اومد و بیشترین صبری که میتونست به خرج داد ....

من هم از حضور مارال و حرف نزدن سامان نهایت استفاده رو کردم و مخ مارالو زدم شام بریم بیرون ....

***

ــ وااااییییییی ..... سنبوسه ...... مامااااان .... واستا .... واستا میگم ....

از صندلی عقب خودم رو آویزون کردم جلو و کنار صورت سامان ملتمسانه گفتم :

ــ سامان ..... جون من ..... واستا دیگه ..... من سنبوسه میخوام ......

زیر لب غرید :

ــ مگه تو شام نمی خوای ؟؟؟ اونو بخوری دیگه جایی برای شام نداری !! کلی آشغال هم قبلا خوردی ....

ــ میخورم .... به خدا تمام شامم رو تا ته میخورم ...... نگه دار دیگه !!!

ماشین رو کنار خیابون پارک کرد و پیاده به سمت مغازه راه افتادیم ... من نمیتونستم صبر کنم .... جلو جلو بپر بپر میکردم .... اما سامان پا به پای مارال می اومد و یه چشم غره های غلیظی هم نثار من میکرد .... که البته من جا خالی میدادم !!! سنبوسه می ارزید ...

***

ــ میتونی با یه دست بخوری !!

نگاه عاقل اندر سفیهی بهش انداختم و گفتم :

ــ مگه چیپسه ؟؟؟ سنبوسه رو باید با دوتا دست گرفت و گاز زد !!! اونم پر سس !!!

کیفم هر دو ثانیه از روی شونه میفتاد روی دستم .... چون خیلی خالی و بی قواره بود با خرت و پرت پرش کرده بودم ... حالا سنگینیش داشت پدرمو در می آورد !!!

کیفم رو از شونه م برداشت و دستمالی به سمتم گرفت :

ــ روغن تا روی چونه ات اومده ..... پاکش کن !!

دستمال رو ازش گرفتمو کشیدم روی صورتم .... ولی فکرم رفت سمت همه صحنه هایی که تو فیلم ها دیده و تو رمان ها خونده بودم اومد جلوی چشمم ...

بی احساس فقط بلده برام اخم کنه !!! آدم جرات نمیکنه بهش نزدیک بشه ....

میخواستیم سوار ماشین بشیم ... دوباره در رو برای مارال باز کرد و تعارفش کرد ... اما قبل اینکه من سوار بشم بازوم رو کشید و با یه دستمال محکم چونه م رو پاک کرد ... زیر لب با لحنی که نمی دونستم غر غره یا تمسخر گفت :

ــ ناسلامتی 22 سالته !! یه کم خانوم باش !!!

هیچی نگفتم ... فقط احساس میکردم دور و بر سرم جرقه میزنه !!!

***

بعد از شام داشتیم برمیگشتیم که تلفن سامان زنگ زد .... به طرز عجیبی دلشوره گرفتم ...

ــ بله

....

ــ بله

....

ــ حدود شش دقیقه

....

ــ اتفاقی افتاده ؟

....

فکش منقبض شد .... دلم ریخت پایین .... قلبم زیر و رو شد .... ابروهاش هر لحظه پایین تر میرفت ... با نگاهش داشت خیابون روبرو رو سوراخ میکرد !!!! برای منی که باهاش زندگی کرده بودم ... منی که خونسردیش رو دیده بودم ..... این اصلا معنای خوبی نداشت ....

ــ شرایط رو میدونید ...

..........

ــ بله قربان ... اطاعت میشه ... پنج دقیقه دیگه اونجاییم ....

اونجاییم ؟؟؟ خدایا .... باز چی شده ؟؟؟ دستم یخ کرد ... قلبم فشرده شد ... حتی مارال هم احساس کرده بود یه خبری هست ...

سامان با تمام سرعتی که میتونست ویراژ میداد و لایی میکشید ...

جرات نداشتم بپرسم چی شده !!! ......... جرات نداشتیم .....

بعد چند دقیقه پر تنش و استرس ، ماشین با یک چرخش شدید جلوی یک ساختمان متوقف شد ... دوتا ماشین دیگه که به نظر غیر معمولی میومدن جلوی ساختمان رها شده بودن ...

ــ پیاده شین ...

یه حسی هست که همه دارن.... چیزی فراتر از حس ششم .... حسی که اتفاقات بد رو بو میکشه ..... نمی دونی چرا ؟؟!!!! ....... فقط یه چیزی اون ته ته وجودت می گه خبر بدی تو راهه ....

هر چقدر هم بخوای به خودت امیدواری بدی انگار همون حس بهت پوزخند می زنه !!! میگه که نه ..... این حس بهت دروغ نمی گه !!!

با صدای سامان به خودم اومدم ....

خراب بودم ..... مارال بدتر ..... این حس بد مشترک به اوج رسیده بود .... با وحشت نگاهم کرد ....

چی می خواست بهش بگم؟

وقتی خودم این همه دل شوره داشتم !!!

توی اون ساختمون لعنتی چه خبر بود ؟؟!!!

به زحمت از ماشین پیاده شدم ... دست و پاهام میلرزیدن .... میخواستم به مارال کمک کنم .... مسخره بود ...

من با اون حال خراب و دست های لرزون می خواستم به مارال کمک کنم !!!

منی که نمی تونستم قدم از قدم بردارم ...

همون موقع یه مرد با لباس عملیاتی از ساختمان بیرون اومد و رو به ما گفت :

ــ از این طرف

به سامان نگاه کردم نگاهشو دزید .....

دلم هری ریخت ....

روی پاهام بند نبودم ... نمی دونم با چه نیرویی پشت سر اون مرد راه افتادم !!!

چیزی شبیه بیمارستان بود ...

در و دیوارهای ساختمان داشتن بهم دهن کجی میکردن !!!

مارال دست یخ زده ام رو گرفت ...

بهش نگاه کردم ... هر دو حال همدیگه رو به خوبی درک می کردیم ...

بعد از طی یک راهرو اون مرد جلوی اتاقی ایستاد و با دست دعوت به داخل کرد ....

دست مارال رو تو دستم فشار میدادم ... هر دو می لرزیدیم ... هیچ کدوم جرئت نداشتیم قدم جلو بذاریم ....

مارال رنگ پریده ... مثل یک ربات دنبالم اومد ....

نگاهم روی تصویر رو به رو قفل شد .... چند مرد با لباس سفید دور یک تخت ایستاده بودن و مردی که به نظر پزشک میومد با فریاد دستوراتی رو اعلام میکرد ...

دست هام بی حس شد و نا خودآگاه دست مارال رو ول کردم ... احساس کردم راه تنفسم بند اومده ...بازوی سامان رو که کنارم ایستاده بود با چشم هایی گرد از وحشت چنگ زدم.

مردهای سفید پوش با دستور مرد راهنما کنار رفتن و .........

روی اون تخت .....

روی اون تخت لعنتی.....منبع تمام انرژی های خوب دنیا.... عموی خوب و مهربون من.....عمو محسنم....خوابیده بود !!!

مارال تلو تلو خوران به تخت نزدیک شد.چشماش از وحشت بیرون زده بود ..... رنگش به حد نهایت پریده بود .... انگار که یه دست سرد روحش رو از تنش بیرون کشیده بود .....

در حالی که تمام بدنش می لرزید نرده های تخت رو چنگ زد....

حالا دیگه چونه و لب هاش هم می لرزیدن ...

زانوی چپ عمو تیر خورده بود و روی همون لباس بانداژ شده بود ... یکی از مردها با حوله ای روی گلوش رو فشار میداد ....

چرا داشت خفه اش میکرد ؟؟!!!

دست سامان رو گرفتم و کشیدم و به زور و با صدایی که از ته حلقم در میومد گفتم :

ــ یــ .... یه کاری بکــ ... بکن .... داره ... خــ ... خفه ش .. مـ ... میکنه !!

سامان دندون هاش رو روی هم فشار میداد و حرفی نمیزد ... چشمهاش خیس بودن ....

چرا هیچ کس هیچ کاری نمی کرد...چرا همه فقط نگاه می کردن......

این همه پزشک اینجا چکاره بودن...

به پیراهن سامان چنگ زدم ... نگاه اشک آلودم رو بهش دوختم :

ــ یـ ... یه کار ... ی بکن .... تــ .... تو دکتری .... تو ... رو خدا .... یه کاری بکن ....

قطره اشکی از چشمش چکید و افتاد روی گونه ام ....

حتی سامان هم شکسته بود !!!

دوباره به اون تخت لعنتی نگاه کردم ... مارال حالا کنار تخت ایستاده بود ...

انگار مارال زودتر از محسن مرده بود.......

یه دستش رو بالای سر محسن گذاشته بود و با دست دیگه دست خونی شوهرش رو گرفته بود ...

با همون صورت بی روح .......بی حرف...بی صدا بهش زل زده بود....وحشت کردم....حال مارال واقعا بد بود.......

محسن سرش رو کمی کج کرد به طرف من .... چشمهاش خندید ...

خندید و تصویرش جلوی چشمم تار شد...تصویرش تار شد و صداش اوج گرفت......

تا سر خیابون مسابقه ... برنده هر چی بگه قبوله ....

پدر صلواتی متقلب !!!

.

.

.

واقعا داری زن میگیری ؟؟؟ مگه کسی به پسر ترشیده ها هم زن میده ؟؟؟

فرشته شکار کردم !!! باید ببیـــنی !!!

.

.

.

من به هیـــــــچ پسری بها نمیدم !!! از الان بگم ... نیای پس فردا شاکی بشی ...

باید برای پسر من سنگ تموم بذاری خانووووم مهندس !!!

بغض سنگینی به گلوم چنگ زد ...... هوای این اتاق اکسیژن نداشت ...... پرده ی اشک دیدم رو تار کرد ....

محسن برگشت سمت مارال ... نگاهش یه رنگی داشت ....حرف داشت ...

خواست حرف بزنه .... ولی فقط صدایی شبیه خِرخِر از گلوش خارج شد ...

و بعد خون از گلوش فواره زد و به پالتوی شیری رنگ مارال پاشید ...

اما مارال فقط نگاهش کرد ..... انگار که چیزی جز چشمهای محسن رو نمی دید ....... واقعا انگار ایستاده مرده بود .......

محسن دوباره سعی کرد حرف بزنه ...

مرد سفید پوش گفت :

ــ نباید حرف بزنی

احساس کردم محسن خندید ....

دوباره به مارال خیره شد ...

چندبار عق زد و خون از دهنش بیرون زد ....

صدای خِرخِر گلوش تو سَرم پیچید !!!

فهمید که نمیتونه حرف بزنه ...

دست مارال رو گرفت و به لب برد و بوسید ...

دست های سرد مارال با لب های خونی محسن مُهر شد .....

چشمهام رو باز کردم ... سردم بود ... با آستینم آب بینیم رو پاک کرد و سعی کردم بشینم ....

نگاهی به اطراف انداختم .... همه جا تاریک بود ... پتو رو دور خودم پیچیدم ....

صدایی اومد :

ــ سردته ؟؟؟

آشنا بود .... آروم گفتم :

ــ آره .... خیلی ...

ــ بیا اینجا ... گرم میشی ...

ــ تاریکه .... من چیزی نمی بینم

ــ بیا اینجا مانا .... من اینجام ....

یه بار دیگه به اطراف نگاه کردم .... نوری از گوشه پیدا شد ...

بلند شدم و به اون سمت حرکت کردم

مردی کنار تنور نشسته بود ... همه چیز آشنا بود .... آره ... خودش بود .... خونه مون تو کویر .... من اینجا چیکار میکنم ؟؟؟

ــ الان گرم میشی ...

رفتم کنارش و رو زانو نشستم ...

ــ عمو محسن ؟؟!!!

سرش رو بالا آورد ...... اشکم سرازیر شد :

ــ من خیـــلی ترسیدم ... خواب بد دیدم .... خواب دیدم مُردی !!!

با دست جلوی دهنم رو گرفتم و گفتم :

ــ خیلی بد بود ..... ترسیدم ....

نور آتیش رو صورتش افتاده بود ... سایه روشن زیبایی ایجاد میکرد ...

ــ من مُردم مانا ....

خندیدم .... خندیدم .... خندیدم ......

ــ نه .... تو نمردی ..... تو نباید بمیری .... نباید بمیری

ــ آروم مانا .... این سرنوشته !!!

جیغ زدم .... از ته دل جیغ زدم ....

ــ نــــه ... تو نباید بری .... نباید بمیری .... من بهت گفتم مواظب مارال باشی .... بهت اجازه دادم بری که مارال رو خوشبخت کنی .... که خوشحالش کنی .... اینجوری ؟؟؟ ...... اینجوری خوشبختش کردی ؟؟؟

اینم نقشه است ؟؟؟ اینم فیلمه ؟؟؟ ........ به خدا هر کاری که بگین انجام میدم .... تموم کنید .... تورو خدا تمومش کنید ....

محسن بلند شد

ــ کجا میری ؟؟؟؟

رفت به سمت در و گفت :

ــ وقت رفتنه !!!

بلند شدم و چسبیدم به پیراهنش :

ــ نرو عمو محسن .... من که گفتم خوب میشم .... میشم همونی که شما میخواین .... قول میدم .....

درو باز کرد .... نور عظیمی به اتاق هجوم آورد ....

ترسیدم چشمهام رو ببندم ... ترسیدم بره ....

پیراهنش رو محکم تر گرفتم :

ــ بخاطر مارال نرو ..... بخاطر بچه ت ....

برگشت به سمتم :

ــ این راه برگشت نداره مانا

بغض به گلوم چنگ انداخت :

ــ من میترسم

چند قدم عقب عقب رفت :

ــ نترس .... ما هستیم .....

نگاه کردم ... به خودش .... و مردهایی که کنارش ایستاده بودن ...

خواستم برم پیشش اما نتونستم از در عبور کنم ... هیچی نبود ....... ولی نمی تونستم عبور کنم !!!

ــ مانا ؟؟!!!

نگاه کردم .... به صورت آشنا و آسمانیش ....

ــ نذار خاموش بشه !!!

با ناامیدی به دیوار نامرئی چنگ انداختم .... نالیدم :

ــ نرو عمو .....

گفت :

ــ از آتش محافظت کن

بازنشسته | پایان | 1391/4/15

آن نيمه ديگر

بخش 1

بخش 2

بخش 3

بخش 4

بخش 5

بخش 6

بخش 7

بخش 8

بخش 9

بخش 10

بخش 11

بخش 12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

عاشق این بودم که پام و محکم روی پدال گاز فشار بدم و خودم و توی سرعت و صدای موتور ماشینم گم کنم... در عوض توی ماشین بابام نشسته بودم و با دهن نیمه باز به صف ماشین های رو به روم زل زده بودم... از ترافیک متنفر بودم. سرم درد گرفته بود و احساس می کردم دارم هوای مسمومی رو به ریه هام وارد می کنم. سر گیجه هم به دردهام اضافه شد... تصویر ماشین های رنگ و وارنگی که رو به روم بی حرکت وایستاده بودند و الکی بوق می زدند حالم و بدتر می کرد. یه صدا توی سرم پیچید:

"می دونم از شاکی هستی... از این که نمی تونی گاز بدی و این یکی ماشینم بفرستی تعمیرگاه"

پوفی کردم و وارد یکی از کوچه های فرعی شدم. راه رو از اون جا بلد نبودم ولی پرسون پرسون رفتن و به ترافیک ترجیح می دادم. کوچه ی فرعی به نسبت باریک و از ماشین های پارک شده پر بود.

" بدبخت کسایی که خونشون اینجاست... همیشه کوچه شون این شکلیه؟ "

در همین موقع چشمم به پسری افتاد که داشت وسط کوچه با سرعت راه می رفت. یه شلوار جین سورمه ای و کاپشن مشکی پوشیده بود. کیفی رو به صورت کج روی شونه اش انداخته بود. سرش و پایین انداخته بود و داشت وسط کوچه راه می رفت. اخم کردم و برایش بوق زدم. بدون این که به عقب نگاه کنه از سر راهم کنار رفت. یه لحظه راه رفتنش به دویدن تبدیل شد. پوفی کردم و خواستم سرعتم و بیشتر کنم که یه دفعه دو موتور سوار از دو طرف ماشین ازم سبقت گرفتند و به سمت پسر جوان رفتند. کسی که ترک موتور جلویی نشسته بود چنگ انداخت و کیفو از روی شونه ی پسر برداشت. پسر بدون هیچ مقاومتی اجازه داد که کیفشو ببرند ولی داد زد:

دزد! یکی بگیرتشون... دزد!

منم انگار منتظر همین فریاد بودم. بلافاصله پایم و روی گاز گذاشتم. ماشین با صدای بلندی از جا کنده شد. با سرعت دنبال موتوری ها رفتم. صدای گوشخراش موتورهاشون کل کوچه رو برداشته بود. کسی که ترک موتور دوم نشسته بود قمه در اورد و به نشونه ی تهدید تو هوا چرخوند. من بیشتر گاز دادم و زیر لب گفتم:

بچه می ترسونی؟

با یه حرکت سریع موتور دوم و پشت سر گذاشتم. موتور اول تازه داشت تو خیابان اصلی می پیچید. پدال گاز و تا ته فشار دادم. به محض اینکه وارد خیابان اصلی شدم ترمز دستیو کشیدم. ماشین با صدای بلندی نود درجه چرخید و رو به روی موتور سوارها متوقف شد. موتور اول نتوانست به موقع تغییر جهت بده. با سرعت به گلگیر سمت راننده کوبید. هر دو نفر توی هوا پرت شدند. یکی روی کاپوت ماشین فرود اومد... یه دور روی کاپوت غلت خورد و از اون طرف زمین افتاد. نفر دوم به آینه بغل سمت راننده کوبیده شد و نقش زمین شد. قلبم تو سینه فرو ریخت. ترس برم داشت. صدای توی سرم گفت:

" هر دو تاشون و کشتی"

نمی دونستم باید در و باز کنم و پیاده شم یا نه! از صدای بلند دور زدنم توجه چند نفر جلب شده بود. سه مرد که دم سوپر مارکت ایستاده بودند و سیگار می کشیدند به سمت ما دویدند. در همین موقع موتور دوم هم پیداش شد. خوشبختانه هر دو نفر که با ماشینم تصادف کرده بودند زنده بودند. با دیدن مردهایی که به سمتمون می دویدند لنگان لنگان به سمت موتورشون رفتند. سریع سوار شدند. کسی که ترک موتور نشسته بود کیف و برای همکارهای سوار بر موتور دومش انداخت. من سریع دنده عقب رفتم و ماشین و صاف کردم. به نشونه ی تهدید گاز دادم. مرد ترسید و کیف و روی زمین انداخت. هر دو موتور با سرعت به سمت انتهای خیابون رفتند. در همین موقع مردها به من رسیدند و به شیشه ی ماشین زدند. از ماشین پیاده شدم. یکی از مردها که به خاطر دویدن نفس نفس می زد گفت:

خانوم چی کار کردی؟ شانس اوردی زنده موندن!

مرد دوم گفت:

اگه می کشتیشون چی؟

مرد سوم گفت:

دخترم اگه تازه تصدیق گرفتی... .

با عصبانیت داد زدم:

مگه شما کور بودید و ندیدید که دزد بودن؟ کیف یه آقایی رو زده بودن! رانندگی من بهتر از شماهاست... این و مطمئن باشید. یه قرن پیشم تصدیق گرفتم.

رویم و برگردوندم و به سمت خیابون رفتم . کیفو از روی زمین برداشتم و کنار ماشین ایستادم. در همین موقع اون پسر جوان هم سر و کله اش پیدا شد. دوان دوان به سمت من اومد. نفس نفس می زد و صورتش تو اون سرما عرق کرده بود. دستش و دراز کرد تا کیفو بگیره. من با اخم به صورتش نگاه کردم. او چشم های خمار و کشیده ی آبی داشت. ابروهای مردونه و خوش فرم و پوست تیره داشت. موهای مشکی خوش حالتش روی پیشونیش ریخته بود. بینی و لب هایش خوش فرم بودند و به صورتش جذابیت خاصی داده بودند. برای چند ثانیه حواسم پرت شد و به اون صورت جذاب زل زدم. اگه منی که اصلا به این چیزها اهمیت نمی دادم این طور محو تماشای او شده بودم بقیه ی دخترها برایش چی کار می کردند؟ سرم و پایین انداختم و تو دلم گفتم:

این همه خوشگلی به چه درد یه پسر می خورده؟

او دستش و جلو اورد و گفت:

خیلی ممنون خانوم! لطف کردید... نمی دونم چطور ازتون تشکر کنم.

کیف و به دستش دادم و گفتم:

نیازی به تشکر نیست... یه کم سفت وایستید سرجاتون که چیزی ازتون نزنند.

چشم غره ای به پسر رفتم و تو دلم گفتم:

شُلَک میرزا! وایستاد تا کیفش و ببرن!

پسر چند بار پلک زد و بعد خیلی جدی گفت:

ببخشید ولی فکر می کنم کار عاقلانه ای باشه که اجازه بدید کیفو ببرن تا این که قمه بخورید.

شونه بالا انداختم و گفتم:

کلا به نظرم کار عاقلانه ای نیست که اجازه بدیم ازمون چیزی بزنن.

پسر سر تکون داد و گفت:

به خاطر دو تا شکلات توی کیف نمی ارزه که آدم خودشو ناقص کنه.

از کوره در رفتم و داد زدم:

یعنی می خوای بگی به خاطر دو تا شکلات گلگیر ماشین من داغون شد؟

پسر که محترم و مودب به نظر می رسید با تعجب نگاهم کرد. برگشت و نگاهی به ماشین انداخت. بعد آهسته پرسید:

چه اتفاقی افتاد؟

یکی از مردها در حالی که می خندید ماجرا رو برای پسر تعریف کرد. من پوفی کردم و به دهان مرد زل زدم! انگار براشون خیلی جالب بود که نزدیک بود دو نفر و به کشتن بدم. مرد طوری داستان و تعریف می کرد که ماجرا به جای یه صحنه ی هیجان انگیز تعقیب و گریز شبیه به یه جوک احمقانه به نظر می رسید. بعد از تموم شدن صحبت های مرد، پسر رو به من کرد و در حالی که یکی از ابروهاشو بالا داده بود گفت:

خانوم اگه چیزیش می شد دیه ش با شما بود... نباید... .

وسط حرفش پریدم و با بداخلاقی گفتم:

خواهش می کنم... قابلی نداشت... فدای سر شکلات های توی کیف شما!

چشم غره ای به پسر رفتم و به سمت ماشینم رفتم. صدای متعجبش و از پشتم شنیدم که می گفت:

چه عصبی!

چشم هام و بستم و نفس عمیقی کشیدم. سعی کردم خودم و کنترل کنم و بیشتر از این عصبانی نشم. سوار ماشین شدم. گازشو گرفتم و با سرعت به سمت انتهای خیابون رفتم. تو دلم دنبال بهونه ای می گشتم که تحویل بابام بدم... عجب بلایی سر گلگیر اورده بودم!

بیست دقیقه طول کشید تا به خونه برسم. ماشین و توی پارکینگ پارک کردم. پیاده شدم و نگاهی به گلگیر کردم. بله! حسابی داغون شده بود. با عصبانیت لگدی به تایر زدم. دزدگیرو زدم و به سمت طبقه ی اول رفتم.

مامانم درو برایم باز کرد.چادر نماز سرش بود. برای حرف زدن معطل نشد و به سمت سجاده اش رفت تا بقیه ی نمازش و بخونه. نگاهی به ساعت کردم. دو شده بود. خمیازه ای کشیدم و با یه نگاه سریع خونه رو بررسی کردم. دنبال معین می گشتم. وقتی مطمئن شدم که خونه نیست با خیال راحت به سمت آشپزخونه رفتم. بوی خوب قرمه سبزی تو خونه پیچیده بود. روی صندلی نشستم و به خونه ی زیبامون که غرق سکوت بود خیره شدم.

کف خانه مون سرامیک بود و طبق درخواست من توی خونه فرش زیادی پهن نشده بود. یه قالی پرز بلند قرمز- مشکی توی هال بود. یک دست مبل قرمز ال توی هال بود و رو به روی اون یه میز مکعبی مشکی رنگ قرار داشت. تلویزیون 29 اینچ مون که رو به روی مبل ها بود به نسبت قدیمی به نظر می رسید. پشت مبل ها یه آباژور بزرگ و قرمز رنگ بود و بالای مبل ها یه تابلوی زیبا از گل های نارنجی رنگ قرار داشت. آشپزخونه ی اپن و بزرگ خونه بین هال و پذیرایی بود و کلیه ی لوازم اون ست سیلور بودند. یه میز و صندلی چهار نفره ی قهوه ای سوخته بیشتر فضای آشپزخونه رو اشغال کرده بود. یادم اومد زمانی که ترانه ایران بود همیشه بحث می کردیم که چرا بابام یه دست میز و صندلی شش نفره نخریده. دعا می کردیم که کار ترانه بیشتر تو دانشگاه طول بکشه و دیرتر بیاد. در غیر این صورت یا من و یا معین باید جامون و به او می دادیم. همیشه هم من شکست می خوردم و مجبور می شدم روی کابینت بشینم و غذا بخورم... ولی حالا که ترانه برای ادامه تحصیل به کانادا رفته بود، دل همه برای اون دعواها تنگ شده بود.

هال دو پله ی کوتاه و پهن به پذیرایی می خورد. یه دست میز ناهارخوری ده نفره و یه دست مبل شیری ظریف اون جا بود. فقط یه فرش دوازده متری شیک کف سالن پهن شده بود و سرامیک براق و روشن توی بیشتر نقاط خونه در معرض دید بود. پشت مبل ها یه تابلوفرش زیبا به دیوار نصب شده بود. کنج دیوار یه مجسمه ی ظریف به شکل فرشته ی مو فرفری که یه چنگ تو دستش بود قرار داشت که کادوی عمو برای خونه ی جدیدمون بود.

به سمت اتاقم رفتم.خونه مون در کل سه اتاق خواب داشت. اتاق خواب من نورگیرترین اتاق بود. از وقتی که ترانه رفته بود، من تو اون اتاق تنها شده بودم. اتاق یه پنجره ی بزرگ داشت. تخت، میز آرایش و میز تحریر قهوه ای رنگ بودند. یه تختخواب با فاصله از پنجره قرار داشت. کنار تختخواب چند جعبه ی خالی و بزرگ زیبا که مخصوص کادو دادن بود، روی هم تلنبار شده بود. میز تحریر کنار کادوها بود که روی اون مرتب بود و وسیله ی خاصی روش دیده نمی شد. سمت دیگه ی اتاق، رو به روی میز تحریر، یه میز آرایش بود که روی اون تقریبا خالی بود. فقط دو سه مدل کرم مرطوب کننده و اسپری و مام دیده می شد. روی زمین قالی پرزبلندی پهن شده بود ولی بیشتر سرامیک اتاق لخت بود.

لباس هام و عوض کردم و یه لباس گرم و راحت پوشیدم. به سمت آشپزخونه رفتم تا ناهار بخورم. مامانم میز و چیده بود. با دیدن من گفت:

چه قدر دیر کردی!

روی صندلی نشستم و گفتم:

ترافیک بود.

مامانم ظرف سالاد و روی میز گذاشت و گفت:

ماشینت و کی می دن؟

گفتم:

دو روز دیگه... مامان... یه چیزی بگم؟

هم خنده ام گرفته بود و هم خجالت می کشیدم. مامانم نگاهی مشکوک به چشم های من کرد. انگار فهمید که باز خراب کاری کرده ام. دستی رو که برای کشیدن برنج پیش برده بود پس کشید و گفت:

باز چی کار کردی؟

سرم و پایین انداختم و در حالی که برای خودم سالاد می ریختم گفتم:

گلگیر و داغون کردم.

مامانم پوفی کرد و گفت:

دوباره؟

سریع جبهه گرفتم و گفتم:

کجا دوباره؟ تا حالا گلگیر ماشین و به جایی نزده بودم.

مامانم چشم غره ای بهم رفت و گفت:

حتما هر قطعه ی ماشین و یه دور باید به یه جایی بکوبی؟ اصلا نباید ماشین دست تو داد. هر دفعه یه بلایی سر ماشین می یاری. مگه مثل آدم نمی تونی رانندگی کنی؟ حالا جواب بابات و چی بدم؟ گفته بود ماشین دستت ندم ها! گوش نکردم.

کمی برای خودم سالاد ریختم و گفتم:

خب آخه... تقصیر من نبود... تقصیر موتوریه بود... .

مامانم که مشخص بود اعصابش به هم ریخته گفت:

چطوری زدین به هم؟

حاضر بودم بمیرم ولی نگم که دنبال دزدها کرده بودم... اونم دزدهایی که قمه داشتند! اگر به گوش بابام می رسید خونم حلال می شد. مکثی کردم و گفتم:

پیچیدم توی خیابون اصلی یه موتوری که داشت خلاف جهت می یومد خورد به گلگیر.

مادرم که مشخص بود اشتهایش کور شده گفت:

صبر نکردی پلیس بیاد؟

نگاهی به چهره ی نگرانش کردم و گفتم:

من می خواستم صبر کنم ولی موتوریه در رفت... دیگه منم اومدم خونه.

مادرم سری تکون داد و گفت:

حالا جواب بابات و چی بدم؟

می دونستم بابام قدغن کرده بود که پشت فرمون ماشینش بشینم. او اصلا به رانندگی من ایمان نداشت و فکر می کرد از بی عرضگی ماشین و این طرف و اون طرف می کوبونم. می ترسید که با این کارهام خودم و به کشتن بدم ولی این همه ی ماجرا نبود... ماجرای اصلی این بود که تصدیقم سه بار پانچ شده بود و دیگه اعتبار نداشت. در واقع بابام می ترسید من دیگرون و به کشتن بدم.

شونه بالا انداختم و گفتم:

خودم بهشون می گم.

نگاهی به چهره ی ناراحت مامانم کردم. موهای مشکی رنگش تا روی شونه هاش بود. چشم های قهوه ای روشن و پوست سفید داشت. شباهت زیادی به من نداشت. فقط لختی موهام به او رفته بود. در عوض معین و ترانه کاملا شبیه مامانم بودند.

تو دلم گفتم:

به خاطر یه مشت شکلات! به خدا اگه دستم به پسره برسه نصفش می کنم. دیدم شل گرفته بود کیف رو... نگو تو کیفش چیز خاصی نبود. اَه! عجب شانس بدی دارم من... این خانواده چرا به کارهای من عادت نمی کنند؟ این که ماشین و بزنم به یه جایی که چیز عجیبی نیست... ماهی یه بار اتفاق می افته دیگه. اوه اوه! اصلا اشتهای مامان کور شد... حالا بابا تا سه روز روزه ی سکوت می گیره و با من حرف نمی زنه...

ناهارم و که خوردم ظرفمو توی سینک گذاشتم و تشکر کردم. وقتی داشتم به سمت اتاق می رفتم صدای مامانم بلند شد:

باز خوردی و سریع رفتی تو اون اتاقت... از دست تو... من نمی دونم اون اتاق چی داره؟

تقریبا هر روز این جمله رو می شنیدم. چاره ای جز بی جواب گذاشتن این سوال نداشتم. می دونستم اگه توی هال و کنار مامانم بشینم باید انواع و اقسام سرکوفت ها رو بشنوم... یه لحظه تمام جمله های مامانم از ذهنم گذشت:

_ همه دارن ادامه تحصیل می دن. فقط تویی که نشستی توی خونه.

_ بیست و دو سالت شده هنوز یه نیمرو نمی تونی بپزی.

_ ترانه رو ببین! ببین همه ی فامیل حسرتش رو می خورن... تو چرا یه تکونی به خودت نمی دی؟

_ نه کار داری نه درس می خونی... فقط بلدی دردسر درست کنی.

_ هر کی تو رو بگیره سر هفته پست می یاره.

خنده م گرفت. عاشق این جمله ی مامانم بودم. یه صدایی توی ذهنم گفت:

" حقیقت محضه! "

با خودم فکر کردم اگه توی هال بمونم باید یه دور همه ی این صحبت ها رو بشنوم. بی خیال شدم و به سمت اتاقم رفتم... آخ که خواب ظهر چه حالی می داد!

******

چشم هام و باز کردم. دستم و دراز کردم و گوشی موبایلم و برداشتم. چشم هام و تنگ کردم و به ساعتش نگاه کردم. پنج شده بود. خمیازه ای کشیدم و غلت زدم. صدای آشنایی از هال می یومد. گوشم و تیز کردم و صدای آوا رو تشخیص دادم. آهی کشیدم. یادم رفته بود که آوا قرار بود دنبالم بیاد. قرار بود با هم به تولد نامزدش بربم. آوا تنها دوستی بود که داشتم. از دوران راهنمایی با هم بودیم. همیشه توی یه کلاس بودیم و کنار هم می نشستیم. وقتی فهمیدیم که هر دو با هم مهندسی شیمی یکی از بهترین دانشگاه های تهران قبول شدیم نزدیک بود از خوشحالی بال در بیاریم. هرچند که وارد شدن به دانشگاه ما رو متوجه این موضوع کرد که چه قدر با هم فرق داریم ولی دوستیمون هیچ وقت از بین نرفت. تمام غمم این بود که آوا سه ماه دیگه عروسی می کرد... نامزدش و تا حدودی شناخته بودم. پسر خوبی بود ولی من احساس می کردم اگه آوا ازدواج کنه بینمون خیلی فاصله می افته و من از این که بهترین دوستم و از دست بدم می ترسیدم. از طرف دیگه دلم برای خودم می سوخت. یادم اومد که از وقتی وارد دانشگاه شدیم هر پنجشنبه برای آوا خواستگار می یومد. بیشتر پسرهای دانشگاه توی نخ او بودند. آوا همه چیز تموم بود... خوشگل و خوش تیپ بود و اگه قدش اون قدر کوتاه نبود می شد گفت که مثل مانکن هاست. درسش توی دانشگاه خیلی خوب نبود ولی از من بهتر بود. وضع مالی پدرش که شرکت واردات قطعات کامپیوتر داشت نسبتا خوب بود... از این لحاظ تقریبا در یه سطح بودیم.

توی دانشگاه گشتن با آوا به ضرر من تموم شد. در سایه ی شوخ طبعی و روابط اجتماعی خوب آوا... و صد البته زیباییش... من دیگه به چشم نمی یومدم. دردناک ترین چیزی که از دانشگاه توی ذهنم بود این بود که از یه پسر ترم بالایی خوشم اومده بود ولی او از آوا خوشش می یومد. هرچند که آوا به احترام دوستیمون به او رو نداد ولی این خاطره ی تلخ تو ذهنم موند. توی دانشگاه فقط یه نفر از من خوشش می یومد که برای خواستگاری هم اومد ولی بابام به خاطر این که او نه کار داشت و نه پول ردش کرده بود. اون موقع من ترم دوم بودم و او ترم آخر بود. پسر خوش قیافه ای بود ولی به قول بابام وسعش نمی رسید که خودشو جمع و جور کنه چه برسه به من... با یادآوری اون خاطره پوزخندی زدم. چه قدر اون موقع خوشحال بودم. فکر می کردم اگه از ترم دوم یه خواستگار سمج پیدا کردم حتما تا ترم آخر به پای آوا می رسم ولی زهی خیال باطل! همون خواستگار اولین و آخرین نفر بود.

از اتاق خارج شدم و به دستشویی رفتم. دست و صورتم و شستم و به اتاقم برگشتم. اتوی مو رو به برق زدم و توی کمدم دنبال لباسی مناسب گشتم. یه بلیز یقه اسکی مشکی با یه شلوار جین سورمه ای پوشیدم. داشتم از توی کمد بوت بدون پاشنه م و در می اوردم که صبحت های مامانم با آوا توجهم و جلب کرد.

مامانم _ به خدا این دختر خسته م کرد... نه هدفی داره ... نه انگیزه ای... نه دنبال کار می گرده ... نه قصد ادامه تحصیل داره... نمی دونم چند سال دیگه چه طوری می تونه توی روی شوهرش نگاه کنه. همه ی دختر و پسرهای فامیل ما حداقل دکترا دارن. این دختر با لیسانس چی می خواد بگه؟ والا معینم که اون قدر تنبل بود الان دیگه داره فوقش و می گیره.

معین اعتراض کرد:

مامان!

خنده م گرفت. تو دلم گفتم:

راست می گه دیگه! سه سال طول کشید تا کنکور قبول شه.

مامانم بدون توجه به اعتراض معین ادامه داد:

حداقل به کار خونه م علاقه نداره که بگم شوهر می کنه و می شینه توی خونه... به خدا من شرمنده ی اون کسی ام که این و بگیره.

بی صدا خندیدم. می دونستم اون طرف آوا به زور جلوی خنده ش و گرفته. تو دلم گفتم:

شما ببین کسی پیدا می شه یا نه بعد شرمنده ش شو... مشکل اینجاست که کسی پیدا نمی شه!

آوا _ شما درست می گید... ترلان که هنوز سنی نداره. تازه بیست و دو ساله ش شده. شاید سال دیگه کنکور داد و قبول شد. آخه مشکل اینجاست که ترلان زیاد به این رشته علاقه نداره.

بابام _ مشکل اینجاست که ترلان به هیچی علاقه نداره.

آوا _ می دونید که داره... .

تو دلم گفتم:

اوه اوه! آوا نفسش از جای گرم بلند می شه. دوباره داره بحث رانندگی رو پیش می کشه.

بابام _ به چی؟... نکنه منظورتون رانندگیه؟

آوا _ خب چه اشکالی داره؟ می تونه توی مسابقات شرکت کنه و ... .

بابام وسط حرف آوا پرید و گفت:

این دختر گواهینامه هم نداره.

آوا _ اون به خاطر شیطنتشه... نه به خاطر این که رانندگیش بده.

ترجیح دادم از اتاق خارج شم و اجازه ندم این بحث ادامه پیدا کنه. می ترسیدم بابام عصبانی بشه. وارد هال شدم و بلند سلام کردم. آوا با دیدن من از جا بلند شد و گفت:

هنوز حاضر نشدی؟

برای این که اونو از مهلکه دور کنم گفتم:

می یای کمکم؟

آوا از خدا خواسته به سمت اتاقم رفت. نگاهی به بابام کردم. با اون چشم های آبی رنگش به صفحه ی تلویزیون زل زده بود. با حرکت لب به مامانم گفتم:

بهشون گفتید؟

معین زودتر از مامانم دوزاریش افتاد و با خنده گفت:

آره بابا! شاهکارت هم دیدیدم.

و خندید. چشم غره ای بهش رفتم. با شرمندگی نگاهی به بابام کردم. اصلا تحویلم نمی گرفت. باهام قهر کرده بود. به نظرم روش بابام بیشتر آدم و شرمنده می کرد تا سرکوفت های مامانم. نگاهی به او کردم و گفتم:

بابا! قهر کردید؟

خودم هم خنده م گرفت. بابام چشم غره ای بهم رفت و گفت:

تو آخرش خودت و به کشتن می دی.

من که منتظر اشاره ای از طرف او بودم سریع کنارش نشستم و صورت استخوانیش و بوسیدم و گفتم:

قربونتون بشم... من مراقبم... این دفعه تقصیر من نبود به خدا. باهام قهر نکنید. دیگه بی اجازه سوار ماشینتون نمی شم. دو روز دیگه ماشین خودم و می دن... .

معین وسط حرفم پرید و گفت:

اوه اوه! خدا رحم کنه. از دو روز دیگه خیابونای تهران می ریزه به هم.

داشتم از دست معین حرص می خوردم. همیشه منو اذیت می کرد. واقعا بیشتر از دو دقیقه نمی تونستم تحملش کنم. چشم غره ای بهش رفتم و رو به بابام کردم و موهای خاکستری رنگشو با دستم بهم ریختم و گفتم:

اون وقت دیگه حواسم و جمع می کنم... باشه بابایی؟

چون دیدم جواب نمی ده دوباره خواستم شروع به حرف زدن بکنم که بابام صورتم و بوسید و گفت:

من به خاطر خودت می گم دخترم... می ترسم بلایی سر خودت بیاری. حالا برو توی اتاق و دوستت و منتظر نذار.

از جا پریدم. لبخند پیروزمندانه ای زدم و به سمت اتاقم رفتم... بالاخره ته تغاری ها باید یه فرقی با بیقه داشته باشند یا نه؟ می دونستم اگر معین یا ترانه جای من بودند این ماجرا به این زودی ختم به خیر نمی شد. همون طور که انتظار داشتم تا وارد راهرو شدم مامانم صداشو پایین اورد و به بابام گفت:

تو لوسش کردی... هی لی لی به لالاش می ذاری... .

وارد اتاقم شدم و در و پشت سرم بستم. دلم به حال بابامم سوخت. حالا تا چند ساعت باید سرکوفت های مامانم و تحمل می کرد. خودم و به بی خیالی زدم. آوا روی تخت نشسته بود. با دیدنش لبخند زدم و گفتم:

چه کردی! خیلی خوشگل شدی.

آوا چشم های عسلی و موهای فندقی فر داشت. ابروهای کمونی اش یه درجه روشن تر از موهایش بود. پوست گندمی داشت و در کل می شد گفت که دختر خوشگلیه. برخلاف من خیلی خوب آرایش می کرد و جذابیت صورتش و دوچندان می کرد.

آوا لبخند زد و گفت:

برعکس توی ژولیده! به خدا خجالت می کشم تو رو نشون دوستای رضا بدم.

خندیدم و روی صندلی میز آرایش نشستم. نگاهی به صورت خودم کردم. موهای قهوه ای تیره م تا روی شونه م بود. چشم های آبی روشن و پوست سفید داشتم. صورتم کاملا بی عیب و نقص بود ولی خوشگل نبودم... کاملا معمولی بودم. هرچند که به نظرم زیبایی سلیقه ای بود... خیلی کم شنیده بودم که کسی به من خوشگل بگه. به این موضوع فکر کردم که دخترهایی که صورتشون نقص داره حداقل دلشون خوشه که با جراحی پلاستیک خوشگل می شن ولی من هیچ تغییری تو صورتم نمی تونستم ایجاد کنم.

موهام و اتو کردم و از توی کشوی میز آرایشم کیف لوازم آرایشم و بیرون اوردم. یه رژ کمرنگ صورتی به لب هام زدم و چشمام و مداد کشیدم. مژه هام و با ریمل حالت دادم... تنها وسیله ی آرایشی که ازش خوشم می یومد ریمل بود. کیف و توی کشوی میز آرایش گذاشتم و از جام بلند شدم. آوا که با دیدن این حرکتم شگفت زده شده بود گفت:

جدا؟ همین؟ ترلان مثل دخترهای دبیرستانی می مونی... نه بابا! دخترهای دبیرستانی هم از این بیشتر آرایش می کنند. مثل بچه های دبستانی می مونی.

سریع از جا بلند شدم و گفتم:

آوا اذیت نکن. راحتم این شکلی. به خدا آبروت و جلوی فامیل های شوهرت نمی برم.

آوا مات و متحیر به صورتم زل زده بود. سری به نشانه ی تاسف تکون داد و گفت:

چی بگم بهت؟

پالتوی مشکیم و تنم کردم و شال آبی سر کردم. کیفم و برداشتم و گفتم:

هیچی نگو!

ظاهرم زمین تا آسمون با آوا فرق می کرد. آوا یه بارونی شیک سفید و شلوار جین سفید پوشیده بود. روسری ابریشم سفید مشکی سر کرده بود. با دیدن دخترهایی مثل او که این قدر شیک لباس می پوشیدند می فهمیدم که یه مقدار از مد عقب افتادم ولی هیچ وقت به خودم تکونی نمی دادم و متحول نمی شدم. دو روز بعد یادم می رفت که به چی فکر کرده بودم.

وارد هال شدم. مامانم با دیدن من گفت:

دختر ناسلامتی داری می ری مهمونی!

آوا سریع گفت:

بهش گفتم ولی قبول نکرد... گفت همین شکلی راحتم.

تو دلم گفتم:

این مامان منم موضعش و مشخص نمی کنه ها! چند سال پیش که عشق آرایش کردن داشتم نمی ذاشت راحت باشم و الان که از سرم افتاده گیر می ده.

معین برای اذیت کردن من سری به نشونه ی تاسف تکون داد ولی بابام با رضایت بهم لبخند زد. من که با دیدن لبخند بابام خوشحال شده بودم از خانه بیرون رفتم و بوتم و پوشیدم. آوا هم بوت پاشنه بلندش و پوشید و تقریبا هم قد من شد.

وارد کوچه که شدیم چشمم به اسپورتیج قرمز رضا افتاد. با خنده گفتم:

ماشین اون بدبخت و برای چی اوردی؟

ماشین اون بدبخت و برای چی اوردی؟

آوا دزدگیر و زد و گفت:

من که ماشین ندارم. بابا و مامانم رفتن با ماشینشون شمال. تو هم که ماشینت تعمیرگاه بود... نمی شد پیاده بریم خونه ی رضا که!

سوار شدم و گفتم:

خب شاید ماشینشو می خواست... مثلا امروز تولدشه ها!

آوا قفل فرمون و باز کرد و گفت:

مگه نمی شناسیش؟ دست به سیاه و سفید نمی زنه. همه ی کارها رو داداشش کرد. ماشین می خواست چی کار؟ تو نگران اون نباش. کار خودش و راه می اندازه.

سریع کمربندمو بستم. آوا خندید و گفت:

یعنی این قدر رانندگیم بده که این طوری از جات می پری و کمربند می بندی؟

خودم هم خنده م گرفت. به آوا نگاه کردم. قد کوتاهی داشت و پشت اون ماشین با اون عظمت قیافه ی مضحکی پیدا کرده بود.در واقع جواب سوال آوا مثبت بود ولی نجابت به خرج دادم و هیچی نگفتم.

به سمت خونه ی رضا رفتیم. تازه داشتیم وارد اتوبان می شدیم که یه 206 مشکی رنگ برامون مزاحمت ایجاد کرد. آوا که زیرلب به مزاحم ها فحش می داد چشم غره ای نثار اونا کرد. دو پسری که توی ماشین بودند تیپی کاملا مطابق مد روز زده بودند. من با خودم فکر کردم که اگه آوا رژ قرمزش و پاک کنه شاید بهتر باشه. یکی از پسرها سرش و از شیشه بیرون اورد و گفت:

آخه کوچولو! تو رو چه به رانندگی کردن؟ مگه به کوچولوها هم گواهی نامه می دن؟

آوا پشت چشمی نازک کرد و گفت:

رانندگی من از هرکی بهتر نباشه از شما دو تا که بهتره.

من سرم و پایین انداختم و خندیدم. یادم اومد که آوا هر وقت می خواست ماشینو پارک کنه سرش و مثل غاز دراز می کرد تا کاپوت ماشینو ببینه. با این فکر خنده م شدت گرفت. پسرها خندیدند و راننده گفت:

حریف می طلبیم.

آوا ابرو بالا انداخت و با زرنگی گفت:

من اگه بخوام که می تونم نابودت کنم... ولی اگه دوستم پشت فرمون بشینه محوت می کنه.

پسرها خندیدند. آوا با سر بهم اشاره کرد و گفت:

بیا بشین پشت فرمون!

من اخم کردم و گفتم:

آوا! خواهش می کنم! بی خیال شو!

آوا با تحکم گفت:

بیا حال این دو تا رو بگیر و عصبانیم نکن!

راننده با حالت توهین آمیزی شیشکی بست و گفت:

زن ها رو چه به رانندگی کردن؟ باید برن خونه بشینن ظرف بشورن!

یه لحظه احساس کردم که قلبم به شدت به تپش در اومد. به این جمله حساسیت داشتم. دست هام و مشت کردم. به خودم نهیب زدم:

آروم باش! دوباره شروع نکن.

ولی نمی تونستم... خون تو رگ هام با سرعت به جریان در اومده بود. لب هام و بهم فشردم و گفتم:

آوا بزن کنار!

آوا با عصبانیت گفت:

چی و چی بزن کنار؟ من دوست ندارم کم بیاریم.

با عصبانیت گفتم:

احمق جون! می خوام بشینم پشت فرمون!

آوا سر تکون داد و با خنده گفت:

آهان! ای ول!

ماشینو کنار زد. من به سرعت پیاده شدم و پشت فرمون نشستم. پسرها با حالتی تحقیرآمیز برایم سوت زدند. کمربندم و بستم و به آوا هم اشاره کردم که همین کار و بکنه. فرمون و با پنجه هام فشردم... پام و روی گاز گذاشتم. صدای بلند تیک آفم توی فضا پیچید و ماشین از جایش کنده شد.

از گوشه ی چشمم 206 و دیدم که کمی از ماشین ما عقب افتاد. شتابش به ماشین ما نمی رسید. پام و بیشتر روی گاز فشار دادم. خدا رو شکر کردم که اتوبان خیلی شلوغ نبود. به حالت مماس از یه تاکسی سمند سبقت گرفتم و صدای بوق تاکسی بلند شد. رو به روی تاکسی در اومدم و شروع کردم به حرکات مارپیچی... بی اراده می روندم... حضور 206 و فراموش کرده بودم. آوا که کمی هول کرده بود رو به من کرد و گفت:

دیوونه بازی در نیار... مارپیچی نرو!

بی اختیار پوست لبش و کند. از سمت راست یه ون سبز سبقت گرفتم. در همین موقع 206 به ما رسید. کمی از ماشینمون فاصله گرفت و گاز داد. منم سرعتم و بیشتر کردم... آوا جیغ زد:

روانی! دوربین کنترل سرعت... گواهینامه ی رضای بدبخت رو سوراخ می کنند... رضا من و می کشه... .

من فقط در جوابش خندیدم. یه بار دیگه خودم شده بودم... داشتم با سرعت می روندم... نمی فهمیدم که توی کدام اتوبانم... نمی فهمیدم که دارم به کدوم سمت می رم... ماشین های اطرافم و نمی دیدم... صدای جیغ های آوا رو درست نمی شنیدم. در همین موقع 206 گاز داد کمی از ما جلو زد... آوا جیغ زد:

بابا دوربینم داره به خدا!

من داد زد:

این قدر نگران دوربین نباش... جاشو می دونم.

206 با یه حرکت حرفه ای سبقت گرفت و جلوی ماشینمون در اومد. من کمی سرعت وپایین اوردم. 206 گاز داد و من زدم روی ترمز... نوری تو فضا پیچید و دوربین از 206 عکس گرفت. من از دوربین گذشتم و پشت 206 روندم. آوا با تعجب به سمت عقب برگشت ... انگار منتظر بود که دوربین از ما هم عکس بگیره. بعد دوباره صاف نشست و نگاهی متعجب به عقربه ها کرد و سرعت و چک کرد. پوزخندی زد و گفت:

بابا تو دیگه کی هستی؟

ابرو بالا انداختم و گفتم:

به خاطر روی گل رضا! کلی عقب افتادیم در عوض!

آوا پوزخندی زد و گفت:

نه تو رو خدا! می خوای دو سه تا عکس خوشگل از زوایای مختلف ازمون بگیرن که بذاریم توی آلبوم خانوادگیمون؟

206 شروع کرد به اذیت کردن... راه نمی داد... هرطرفی که می خواستم بپیچم می پیچید و راهمان و سد می کرد. به طرف چپ پیچیدم... 206 سریع به طرف چپ پیچید... سرعتش و کم کرد تا منو هم مجبور به همین کار کنه... ذهن راننده رو خوندم... تلاش آخرم و کردم... به سمت راست پیچیدم... 206 هم به سمت راست پیچید... آوا به صندلی ماشین چنگ انداخته بود و داشت خودشو کنترل می کرد که چیزی به من نگه... می دونستم داره زیرلب بهم بد و بیراه می گه.

در یه حرکت سریع کمی به سمت راست پیچیدم و بعد سریع به سمت چپ تغییر مسیر دادم و سبقت گرفتم. گاز دادم و جلوی 206 پیچیدم... گاز دادم و جلو زدم. یه کم که جلو زدم یه دفعه محکم روی ترمز زدم. آوا جیغ زد... من خودم و سفت سرجام محکم کردم. صدای ترمز 206 و از پشت سرم شنیدم. آوا بازوهاش و جلوی صورتش گرفت و ... .

برخوردی صورت نگرفت. در آخرین لحظه 206 متوقف شد. من زدم زیر خنده... گاز دادم و با سرعت روندم... می دونستم دیگه 206 شانسی برای رسیدن به من نداره... صاف ترین مسیرها رو انتخاب می کردم و گاز می دادم... سرعتم هر لحظه بیشتر می شد. آوا که عین بید می لرزید التماس کرد:

تو رو جون هر کی دوست داری آروم تر... ترلان آروم تر... الاغ! آروم تر!

نگاهی به آینه انداختم... جدی جدی 206 محو شده بود. از ته دل خندیدم... از اتوبان خارج شدم. ماشین و یه گوشه نگه داشتم. آوا هنوز توی شک بود و می لرزید. رنگش عین گچ سفید شده بود. من با دیدن ظاهر آشفته ی او خندیدم... در همین موقع 206 بهمون رسید. آوا نفس عمیقی کشید و سعی کرد خودش و جمع و جور کنه. شیشه رو پایین دادم و با خنده به راننده ی 206 که با تعجب من و برانداز می کرد گفتم:

حالا کی لیاقت داره که رانندگی کنه؟ بدو... بدو برو ظرفا رو بشور... کهنه ی بچه ها رو هم عوض کن... مردها رو چه به رانندگی کردن؟ برو پسر خوب!

راننده با عصبانیت گفت:

آره! با این ماشین بایدم بتونی ببری.

پوزخندی زدم و گفتم:

وقتی شروع کردی باید یه نگاه به ماشین می انداختی... نه حالا که باختی و ضایع شدی!

شیشه رو بالا دادم. 206 گاز داد و رفت. آوا که نفس های صدادارش کم کم داشت آروم می شد رو به من کرد و گفت:

دختره ی روانی! داشتی سکته م می دادی! می فهمی؟ نزدیک بود من و بکشی! تو واقعا دیوونه ای!

من به شوخی لب برچیدم و گفتم:

خودت مجبورم کردی! تو بودی می گفتی نباید کم بیاریم!

آوا که داغ کرده بود داد زد:

من گفتم؟ من گفتم؟؟؟ من غلط کردم! پیاده شو... بذار خودم بشینم... دیوونه ای به خدا!

من که از حرکات آوا خنده ام گرفته بود جام و با او عوض کردم. تو دلم گفتم:

بعد به من می گن مودی! این آوا هم آخر آدم جون دوسته ها!

آوا پشت فرمون نشست و با اعصاب به هم ریخته ای به سمت خونه ی رضا روند. من ساکت بودم. می دونستم آوا یه کم ترسیده و تا یه ساعت دیگه همه چیز یادش می ره. فقط سعی می کردم بهش نخندم. سرم و مثل یه بچه ی مظلوم پایین انداخته بودم و چیزی نمی گفتم. بعد یه ربع به خونه ی رضا رسیدیم. رضا یه خونه ی صد متری توی یه آپارتمان به نسبت قدیمی داشت. دانشجوی پزشکی بود و انترن بود و فقط یه ماه دیگه به فارغ التحصیل شدنش مونده بود.

آوا ماشین و با مصیبت پارک کرد ... تازه اون روز بود که فهمیدم برای چی این قدر کارخونه ها خودروسازی برای راننده هایی که با پارک کردن مشکل دارند تجهیزات مختلف طراحی می کنند... تو دلم گفتم:

کسی که بدون صدای بوق بوق نتونه ماشین پارک کنه رانندگی نکنه سنگین تره!

از این فکرها بیرون اومدم و دنبال آوا وارد آپارتمان شدم. خونه ی رضا طبقه ی چهارم بود. بدی اون آپارتمان این بود که آسانسور نداشت. من و آوا در حالی که به نرده ها آویزون شده بودیم چهار طبقه رو بالا رفتیم. وقتی به پاگرد طبقه ی چهارم رسیدیم نفسمون بالا نمی اومد... رضا برای استقبال دم در اومد. یه پسر چشم ابرو مشکی بود که موهای خرمایی تیره داشت. قدش متوسط بود و خوش تیپ بود.

صدای موزیک از در باز خونه بیرون می اومد... مگه من و آوا چه قدر دیر کرده بودیم؟

آوا مشتی به بازوی رضا زد و گفت:

اینم خونه ست تو گرفتی؟ نفسم بالا نمی یاد. چی بگم به تو با این سلیقه ت؟

رضا در حالی که می خندید گفت:

تو اصرار داشتی که نزدیک مامان و بابات باشی.

آوا ابرو بالا انداخت و گفت:

من گفتم؟ تقصیر من ننداز!

تو دلم گفتم:

آره عمه ی من گفته بود! قضیه ی همون 206 ست.

رضا دستش و دور کمر آوا انداخت و با هم وارد خونه شدند. من با خنده گفتم:

رضا! خب یه سلام می کردی!

رضا نگاه معنی داری به من کرد و گفت:

چشمم به خانومم افتاد همه چی یادم رفت... شرمنده! ولی ما با هم از این حرفا نداشتیم.

دست دادیم و پشت سر اون دو نفر وارد خونه شدم. اولین بار بود که خونه ی رضا رو می دیدم... در واقع داشتم خونه ی بخت آوا رو بدون جهیزیه ش می دیدم. کف خونه پارکت بود. رنگ دیوارها یه کم تیره بود و می دونستم که آوا حتما خونه رو رنگ می کنه... تحمل خونه های دلگیر و نداشت. خونه یه سالن بزرگ داشت. آشپزخونه اپن نبود ولی درش کاملا رو به هال باز می شد. یه راهروی کوچیک با در به هال باز می شد که اتاق خواب ها اونجا قرار داشتند. رضا فرش های کف خونه رو جمع کرده بود. بیشتر وسایل خونه توی یکی از اتاق ها جمع شده بود... حدس می زدم رضا وسیله ی زیادی توی خونه ش نداشته باشه. وارد یکی از اتاق های شلوغ پلوغ شدم. کاغذ دیواری کرم اتاق به نظرم قشنگ بود. اتاق پر از پالتو و کت بود که روی هم انباشته شده بودند. چند نفر دختر توی اتاق بودند که حدس می زدم هم کلاسی های رضا باشند. صورت همدیگه رو آرایش می کردند و بلند بلند می گفتند و می خندیدند. پالتو و شالم و در اوردم و روی تخت انداختم. یه دست به موهام کشیدم و از اتاق بیرون اومدم. چشمم به سالن افتاد... تعداد مهمونا از اون چیزی که فکر می کردم بیشتر بود. انگار رضا هر کی که می تونست و دعوت کرده بود. همه ی مهمونا از جوان های فامیل و دوست های رضا بودند.

وارد هال شدم و نگاهی به دور و برم کردم. رضا داشت آوا رو به دوستاش معرفی می کرد. بعید می دونستم اون شب زیاد بتونم آوا رو ببینم. می دونستم رضا از اول تا آخر مهمونی بهش می چسبه. به سمت سالن رفتم. نگاهی به پرده ها و لوسترها کردم. قدیمی بودند. پیش خودم احتمال دادم که صاحت قبلی خونه این وسایل و روی خونه به رضا داده باشه. دور تا دور سالن صندلی چیده بودند ولی صندلی ها به تعداد افراد نبود. یه میز ناهارخوری کوچیک توی سالن بود که روش چند مدل خوراکی و تنقلات چیده شده بود.

نگاهی به مهمونا کردم. همه تیپ آدمی اونجا پیدا می شد. بعضی از دخترها روسری سر کرده بودند... بعضی ها تا می تونستند آرایش کرده بودند... خیلی ها مثل من معمولی و ساده بودند. متوجه شدم رضا هم مثل آوا روابط اجتماعی خوبی داره. با هر تیپ آدمی می تونست گرم بگیره.

روی یکی از صندلی ها نشستم. پا روی پا انداختم و به مهمونا زل زدم... حدس می زدم تا آخر شب کارم همین باشه... تو دلم گفتم:

ای کاش هنوز توی خیابون داشتم گاز می دادم...

بالاخره آوا تونست از رضا جدا بشه و لباسش و عوض کنه. کنارمنشست و در گوشم گفت:

ببینم می تونم امشب تو رو به کسی بندازم یا نه.

خندیدم و سر تکون دادم. آوا پوفی کرد و گفت:

مامانت راست می گه ها! تو دیگه زیادی بی انگیزه ای. دیگه هر دختر بیست و دو ساله ای اگه مثل تو مریض نباشه به ازدواج کردن فکر می کنه.

چشمام و تنگ کردم و گفتم:

تو همیشه طرف مامان من و می گیری! آخرش از دست شما دو تا مجبور می شم ارشدم بخونم. شوهرم که اگه پیدا بشه حرفی ندارم... صد بار بهت گفتم... مشکل اینجاست که کسی پیدا نمی شه.

آوا ابرو بالا انداخت و گفت:

اگه من کسی و بهت پیشنهاد بدم چی؟

نچی کردم و گفتم:

آوا! وسط تولد رضا جای این حرفاست؟

آوا خندید و گفت:

خب چی کار کنم؟ برم اون وسط با چاقو برقصم؟ همه دارن حرف می زنن دیگه! تو ام که خدا رو شکر هر سال مثبت تر از پارسال می شی! حرف دیگه ای به نظرت می رسه که به هم بزنیم؟

شونه بالا انداختم و خواستم چیزی بگم که یه دفعه جو مهمونی تغییر کرد. چند نفر از مهمونا رو دیدم که به سمت در برگشتند... طولی نکشید که نصف بقیه ی مهمونا هم به همون سمت برگشتند. یه سری از تعجب نزدیک بود شاخ در بیارند... یه سری از دخترها زیرزیرکی می خندیدند و چیزی در گوش هم می گفتند. یه دفعه سکوت عجیبی بین مهمونا برقرار شد... صدای موزیک تنها صدایی بود که می اومد. من و آوا با تعجب به هم نگاه کردیم. از جامون بلند شدیم و یه کم جا به جا شدیم تا هال رو ببینیم. در کمال تعجب رضا رو دیدم که اشک توی چشماش جمع شده بود... قلبم توی سینه فرو ریخت... چی شده بود؟ رضا با حالت عجیبی به کسی که جلوش بود زل زده بود... آوا که دید رضا منقلب شده سریع به سمتش رفت. من یه کم بیشتر جا به جا شدم. حالا دیگه می تونستم هال و کامل ببینم. چند تا از دوستای رضا که دور و برش بودند هم به مهمون تازه وارد زل زده بودند... یه سری با تعجب و شگفتی... و یه سری هم مثل رضا با چشم های اشک آلود... به دلم بد اومد... نکنه خبر مرگ کسی و اورده بودند؟

رضا لب هایش رو محکم بهم فشرد... دستهایش و جلو برد و پسر جوونی که همه بهش زل زده بودند و توی بغلش فشرد... هیچکس حرفی نمی زد... انگار همه به احترام رضا سکوت کرده بودند. حال بعضی ها هم مثل رضا بود... داشتم از کنجکاوی می مردم... به آوا نگاه کردم... انگار دست کمی از من نداشت. با تعجب به پسری که رضا رو متاثر کرده بود نگاه می کرد... بالاخره یکی از دوستای رضا در گوش آوا چیزی گفت... ابروهای آوا بالا رفت... سرش و به نشونه ی فهمیدن تکون داد... به سمت رضا چرخید... اخم کرد و سرش و پایین انداخت... چند ثانیه بعد دست هاشم به سینه زد... فهمیدم یه چیزی اذیتش می کنه... انگار ناراحت شده بود... ولی جنس ناراحتیش با جنس ناراحتی بقیه ی مهمونا که با تعجب آمیخته بود، فرق داشت.

نگاهی به پسر قدبلند کردم که از آغوش رضا بیرون اومد. فقط می تونستم موهای خوش حالت تیره ش و از پشت ببینم. یه کت اسپرت مشکی پوشیده بود. از پشت که به نظر می رسید خوش اندام باشه. درست همون موقعی که شونه بالا انداختم و توی دلم گفتم ((به من چه! بعدا می فهمم،)) پسر به سمت سالن برگشت...

اون قدر شکه شدم که قلبم توی سینه فرو ریخت... دلیل خنده های آهسته ی دخترها رو فهمیدم... نگاهی به چشم های آبی پسر کردم... یه ثانیه محو زیبایی تاثیرگذارش شدم... او اینجا چی کار می کرد؟

او هم با دیدن من یه کم با تعجب نگاهم کرد... بعد سرش و پایین انداخت و دوباره به سمت رضا برگشت... رضا نفس عمیقی کشید... خودش و کنترل کرد و گفت:

مرسی که اومدی... خیلی برام ارزش داشت... خیلی... .

آهسته به شونه ی او زد... چند نفر از دوستای رضا با پسر چشم آبی دست دادند. هیچکس به اندازه ی رضا احساساتی نشده بود. حال و هوای رضا عوض شده بود... طرز نگاه کردنش به پسر چشم آبی عجیب بود. انگار وقتی اونو می دید یه دنیای دیگه پیش چشمش جون می گرفت.

پسر با گام هایی کوتاه به سمت سالن اومد. رضا دستش و روی شونه ی او گذاشت و رو به مهمونا کرد و گفت:

بچه ها حتما متوجه شدید که امشب یه مهمون ویژه داریم...

چند بار با دست روی شونه ی پسر زد و لبخند تلخی به او زد. منتظر بودم که رضا اونو به جمع معرفی کنه ولی انگار نیاز به معرفی نداشت. انگار همه می شناختنش.

آوا با اخم و تخم به سمت من اومد. من که داشتم از کنجکاوی می مردم سریع در گوشش گفتم:

این کیه؟

آوا با عصبانیت نفسش و بیرون داد. شکلکی با صورتش در اورد و گفت:

رفیق دوران جاهلیت رضا!

با تعجب ابرو بالا انداختم و گفتم:

یعنی چی؟ رضا و دوران جاهلیت؟

آوا که داشت شدیدا حرص می خورد و پاش رو با حالتی عصبی تکون می داد گفت:

آره دیگه! دیدی که بعضی ها می یان دانشگاه جوگیر می شن؟ حالا نه این که خیلی کارهای بدی کرده باشه... فقط پارتی و اینا. به هر حال... نمی دونم چرا حالا که رضا داره متاهل می شه سر و کله ی این پسره پیدا شده.

سری تکون داد و گفتم:

همچین اشک توی چشم های رضا جمع شده بود انگار داشت معشوقش و بد صد سال می دید.

آوا پوزخندی زد و گفت:

از همین علاقه می ترسم... خوشم نمی یاد دور و بر رضا ببینمش... ای کاش بره برای همیشه گم و گور بشه... یکی دو سالی بود که رضا ازش خبر نداشت. امشب یکی از دوستای رضا خوش خدمتی کرده و دعوتش کرده.

آوا ایشی گفت و چشم غره ای به پسر چشم آبی که داشت با دوستای رضا صحبت می کرد رفت. پیش خودم اعتراف کردم که اگه این پسر با این قیافه و ظاهر توی یه پارتی بره چی می شه! نگاهی به دخترهایی کردم که توی مهمونی بودند. خیلی هاشون با هیجان اون پسر و نگاه می کردند و دور و برش به امید یه نگاه رژه می رفتند... نگاهی دقیق به نیم رخ صورتش انداختم... لب های خوش فرم و بینی کاملا متناسب با صورتش داشت... توی نگاه اول چشم های آبی تیره ش توجه و جلب می کرد ولی دلیل اصلی زیبایی صورتش لب ها و بینی اش بود... انگار به موهای مشکی خوش حالتش خیلی می رسید. از همون فاصله می تونستم تشخیص بدم که موهایش حالت ابریشمی داره. به نظرم پسر بدی نمی یومد. یادم اومد که اون روز صبح چه قدر لحن صحبت کردنش با ادب و احترام همراه بود. شونه بالا انداختم... به من چه؟ حتما آوا یه چیزی می دونست که اون طوری می گفت.

آوا چنان نیشگون محکمی از بازوم گرفت که نفسم بند اومد... با صدای بلند آخی گفتم. دو سه نفر برگشتند و با تعجب نگاهمون کردند. آوا در گوشم گفت:

به خدا اگه بری تو نخش چشمتو با ناخونام در می یارم.

خواستم اذیتش کنم. برای همین گفتم:

خودت گفتی می خوای یکی و بهم پیشنهاد بدی... فکر کردم همینه. خوبه من پسندیدم... به هم می یایم... خوشگله.

آوا پشت چشمی نازک کرد و گفت:

به قول مامانت مرد خوشگل مال دیگرونه.

نتونستم جلوی خودم و بگیرم و پخ زدم زیر خنده... آوا دوباره ساکت شد... کاملا مشخص بود که توی ذوقش خورده. من که کنجکاو بودم بیشتر در مورد گذشته ی رضا ... که به زودی شوهر بهترین دوستم می شد... بدونم گفتم:

خب بگو ببینم... ماجرای رضا چیه؟ تو که بعد اون همه ایراد گذاشتن روی اون همه خواستگار نرفتی با یکی که گذشته ی خوبی نداره ازدواج کنی!

آوا روی صندلی نشست. منم کنارش نشستم. دوباره اخم کرد... پاشو با حالت عصبی تکون داد و گفت:

نه... یه چیز خیلی بد نیست... می گم فقط می رفتند پارتی... رضا توشون از همه بچه مثبت تر بود.

این تیکه رو اصلا باور نکردم. آوا ادامه داد:

نمی دونم ترلان... همیشه یه گوشه ی ذهنم بود که دارم اشتباه می کنم که به رضا اعتماد کردم... همیشه فکر می کردم یه روز رضا من و متوجه می کنه که گذشته اش توی زندگی آینده مون بی تاثیر نیست... دیدی این دخترهایی که نزدیک عروسیشونه چه قدر شک و تردید به جونشون می افته؟ بین این همه شک و تردید یه دفعه سر و کله ی این پسره هم پیدا شد...

من که کم کم داشتم به رضا شک می کردم گفتم:

وضعش که خراب نبود! بود؟

آوا چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

نه بابا! مگه نه که جواب مثبت نمی دادم... ولی شک به دلم افتاد... یعنی همین امشب... دوست دارم این پسره رو بزنم... به خدا اگه پاش به خونمون باز شه خودم قلم پاش و می شکنم.

در همین موقع رضا به سمتمون اومد. دستش و روی شونه ی آوا گذاشت و با مهربونی گفت:

می یای برقصیم؟ تا ما شروع نکنیم کسی روش باز نمی شه ها!

آوا لبخند کمرنگی به رضا زد و با هم وسط رفتند. همه ی مهمونا با دیدن این صحنه شروع کردند به دست زدند... نگاه من بی اختیار روی پسر چشم آبی چرخید... داشت نگاهم می کرد... وقتی چشم تو چشم شدیم سرش و آهسته به نشونه ی آشنایی تکون داد. منم همین کار رو کردم... به همون یه نگاه تشخیص دادم که توی صورتش یه غم بزرگه... این همون چیزی بود که توی صورت رضا هم می دیدم... خدا می دونست که چه قدر دلم می خواست از ماجرای بین اون دو نفر سر در بیارم ولی آوا خیلی عصبی بود و نمی تونستم ازش چیزی بپرسم. رضا و آوا شروع به رقصیدن کردند... اخم های آوا هنوز توی هم بود... رضا با محبت و عشق به صورت آوا زل زده بود. منم بی اختیار با نگاه کردن به اون دو تا لبخند می زدم... خیلی برام جالب بود که رضا این طور با عشق و علاقه به آوا نگاه می کرد... تجربه ی این احساس رو نداشتم... ولی وقتی بهش فکر می کردم می دیدم که ته دلم این حس و دوست دارم... مثل هر دختر دیگه ای دوست داشتم که تجربه ی عشق و عاشقی و داشته باشم... ولی بعد یاد حرف آوا افتادم... یادم افتاد که گفته بود به رضا اعتماد کرده ... در واقع چشماشو بسته بود... از آوا توقع تصمیم غیرمنطقی نداشتم... انگار راست بود که می گفتند اگه آدم به کسی علاقه داشته باشه دور عقل و منطق و خط می کشه.

چند نفر از مهمونا هم به رضا و آوا پیوستند و یه کم فضای مهمونی شادتر شد. در همین موقع از گوشه ی چشمم دیدم که پسر چشم آبی به سمتم اومد... کنارم ایستاد و با صدای به نسبت آهسته ای گفت:

فکر نمی کردم اینجا ببینمتون.

شونه بالا انداختم و جوابی ندادم. پسر گفت:

می خواستم بابت صبح تشکر کنم... راستش... نتونستم صبح بگم که... .

وسط حرفش پریدم و گفتم:

آره واقعا! عملیات فوق مهمی بود... نجات یه کیف پر شکلات.

خندید و چشمم به ردیف دندون های سفیدش افتاد... خدا رو شکر دندوناش روکش بود. ظاهرا حداقل یه عیب کوچولو توی ظاهرش بود. ثابت شد فرضیه ای که پیش خودم داشتم درست بود... معلوم بود به خودش می رسه. او گفت:

فقط شکلات نبود... ظرف غذامم توش بود... .

سرم و پایین انداختم و آهسته خندیدم... گفتم:

یه کیفی... موبایلی... مدرکی... چیزی اون تو نبود که دلم خوش باشه؟

سرش و به نشونه ی نفی تکون داد و گفت:

نه متاسفانه... معمولا چیزهای مهم و توی جیبم نگه می دارم.

چشمم به آوا افتاد که وسط رقصیدن داشت بهم چشم غره می رفت... تو دلم گفتم:

رضا توی جوونی یه غلطی کرده آوا چشم غره هاشو به من می ره.

پسر گفت:

می تونم اسمتون و بدونم؟

گفتم:

تاجیک هستم.

یه صدایی توی سرم گفت:

خب چرا این قدر رسمی؟

اضافه کردم:

ترلان تاجیک.

دوباره همون صدا گفت:

فامیلیت و نمی گفتی بهتر بود!

من نمی دونم این کی بود که توی ذهنم مرتب نصیحتم می کرد. سرم و آهسته تکون دادم تا از فکر این شخص نصیحت گر توی ذهنم بیرون بیام... جالب این بود که حرف های این شخص شباهت عجیبی به حرف های مامانم داشت. یاد جمله های جالب مامانم افتادم و سعی کردم جلوی خنده ام و بگیرم.

پسر گفت:

منم رادمان م... رادمان رحیمی.

خدا رو شکر کردم که دیگه مجبور نبودم اونو تو ذهنم (( پسره )) خطاب کنم. تو دلم گفتم:

این قدر بدم می یاد اسم عجیب غریب روی بچه هاشون می ذارن... رادمان دیگه چه کوفتیه... حالا بدم نیست.

یه فکری به ذهنم رسید... شاید می تونستم از زبون او یه چیزهایی بیرون بکشم... دست خودم نبود. فوضولیم گل کرده بود. با لحنی عادی گفت:

شما چطور با رضا آشنا شدید؟ ظاهرا دوست های قدیمی هستید.

همون طور که به رقصیدن مهمونا نگاه می کرد گفت:

اوهوم... دوست های قدیمی هستیم.

رسما از زیر جواب دادن در رفت. منم با پررویی بهش زل زده بودم... هنوز منتظر بودم که جواب سوالم و بده. چند ثانیه بهش زل زدم... نه بابا! انگار نه انگار! بعد چند لحظه به سمتم برگشت و گفت:

چیزی شده؟

با پررویی گفتم:

منتظر جواب سوالمم.

لبخندی زد و گفت:

اگه فکر می کردم لازمه که شما بدونید همون موقع جوابتون و می دادم!

خدا رو شکر! چه قدرم رک بود! چنان چشم غره ای بهش رفتم که توی زندگیم به هیچکس نرفته بودم. با همون لحن مودب و محترمش حالم و گرفته بود.

بعد چند دقیقه یکی از دوستای رضا به سمت رادمان اومد و با هم به سمت بقیه رفتند. تا آخر شب سعی کردم نگاهش نکنم... به نظرم یه خورده از خود راضی می یومد.

اول مهمونی فکر می کردم فرصت زیادی برای با آوا بودن ندارم ولی بهم ثابت شد که اشتباه کرده بودم... آوا که لجش گرفته بود تا تقی به توقی می خورد پیشم می یومد. رضا هم که هنوز یه جورایی توی شک بود از اول تا آخر مهمونی دور و بر رادمان می گشت.

همون طور که از رضا انتظار داشتم شام و از بیرون گرفته بود... مثل همیشه همه چیز و راحت می گرفت. از این خصوصیت اخلاقیش خوشم می یومد. برای همه همبرگر گرفته بود و اصلا خودش و توی زحمت ننداخته بود. هرچه قدر به آوا اصرار کرد که کنار هم بشینند آوا قبول نکرد. عین کنه به من چسبیده بود. تنهایی منو بهونه کرد و زیر بار نرفت. بعد چند دقیقه هم پیشمون شد... وقتی چشمش به رضا افتاد که یه گوشه نشسته و بدون این که لب به غذاش بزنه داره با رادمان حرف می زد جوش اورد و از کار خودش پشیمون شد.

یه ساعت بعد از مراسم باز کردن کادوها بیشتر مهمونا قصد رفتن کردند. یه نگاه به ساعتم کردم. یازده و نیم بود. دیگه داشت دیر می شد. آوا پالتو و شالم و از توی اتاق اورد و دستم داد. داشتیم لباسامون و می پوشیدیم که رضا و رادمان به سمتون اومدند. رادمان یه لبخند به نشونه ی آشنایی بهم زد که با چشم غره جوابش و دادم... ازش خوشم نیومده بود.

رضا به آوا گفت:

تو بمون... می خوام باهات حرف بزنم.

آوا روسریش و سر کرد و گفت:

فردا بیا ماشینت و ازم بگیر... می خوام ترلان و برسونم.

رضا خیلی جدی گفت:

برای ترلان آژانس می گیرم... ببین! من و راد باید یه چیزیو برات توضیح بدیم... .

رادمان آهسته گفت:

نگو راد!

دوتایی بهم نگاه کردند... دوباره نگاهشون رنگ غم گرفت. رضا آهی کشید... سرش و پایین انداخت و گفت:

بمون آوا... ترلان با آژانس می ره.

آوا خیلی سفت و محکم گفت:

بابای ترلان و که می شناسی... خوشش نمی یاد ترلان با آژانس جایی بره.

راست می گفت... بابام خیلی به این مسئله حساس بود.

بابام به عنوان یه قاضی اون قدر پرونده های جنایی مختلف و بررسی کرده بود که نسبت به همه چیز بدبین شده بود. مرتب بهم گوشزد می کرد که سوار ماشین های شخصی نشم. تنها دلیلی که رضایت می داد با وجود باطل شدن گواهینامه ام رانندگی کنم این بود که حتی از تاکسی ها هم می ترسید... بهم اجازه نمی داد که دیر وقت با آژانس جایی برم... نمی دونم... شاید او این شهر و بهتر از من می شناخت.

رضا پوفی کرد و گفت:

باشه... اگه مشکلت ترلانه، راد... ببخشید... رادمان می رسونتش... بمون باهات حرف دارم.

آوا که بدجوری عصبی بود صداش و بالا برد و گفت:

می گم بابای ترلان حساسه! آژانس مطمئن تر از این آقاست.

زیرچشمی نگاهی به رادمان کردم. با خونسردی به آوا نگاه کرد و گفت:

اگه اجازه بدید رضا دقیقا می خواد در همین مورد باهاتون صحبت کنه.

من آهسته به آوا گفتم:

می خوای یه کم بیشتر بمونیم... حرفاتون که تموم شد می ریم.

رضا سریع گفت:

نه! اگه دیر کنی بابات نگران می شه... رادمان می رسونتت... .

عجب گیری داده بود! اگه گذاشت من فضولی کنم. نگاهی به آوا کردم... می دونستم به صلاح آواست که بمونه و در مورد نگرانیش با رضا حرف بزنه... سه ماه دیگه عروسیشون بود. این پسره هم که من و نمی خورد! با این که دوست نداشتم باهاش توی یه ماشین تنها بشم رو به آوا گفتم:

باشه... مسئله ای نیست. من فردا بهت زنگ می زنم.

آوا با ناامیدی نگاهم کرد... امیدش به من بود. مشخص بود که دوست نداشت توی اون شرایط با رضا حرف بزنه. می دونستم شاید این موضوع باعث ایجاد دلخوری و کدورت بشه. برای همین به آوا فرصت ندادم که پشیمونم کنه. سریع با او و رضا خداحافظی کردم و دنبال رادمان از خونه خارج شدم.

همون طور که داشتم از پله ها پایین می اومدم با خودم فکر می کردم که جواب بابام و چی بدم... می دونستم اگه بفهمه دارم با یه پسر غریبه برمی گردم خونه ازم ناامید می شه. هرچند که می دونستم برگشتن با رادمان مسلما بهتر از برگشتن با آژانسه. به این نتیجه رسیدم که بهترین راه اینه که راستش و بگم. مسلما بابا می فهمید که توی اون شرایط بهترین انتخابم همین بود. از طرف دیگه می تونستم از این فرصت استفاده کنم و کلی بهونه گیری کنم که چرا ماشینش و به من نمی ده و من و این طوری توی دردسر می اندازه. لبخندی از سر رضایت زدم... آره! این خوب بود!

ماشین رادمان یه کمری مشکی بود. ماشینش به طرز عجیبی کثیف بود... انگار ده سالی می شد که نشسته بودنش. سری به نشونه ی تاسف تکون دادم.

جلو رفتم و خواستم سوار بشم. یه لحظه گیج شدم. نمی دونستم باید پشت بشینم یا جلو. یه لحظه دستم به سمت دستگیره ی در جلو رفت... نه زشت بود... .

"پسره پیش خودش نمی گه این دختره چرا چای نخورده پسرخاله شده؟"

دستم به سمت دستگیره ی در عقب رفت... اینم زشت بود... .

" پسره پیش خودش فکر می کنه که من گذاشتمش به حساب راننده آژانس"

دوباره دستم به سمت دستگیره ی در جلویی رفت. صدای خنده ی دختری رو از پشت سرم شنیدم. بی اختیار به سمتش برگشتم. دختر با خنده بهم گفت:

اگه این کاره نیستی بذار من سوار شم.

چشم غره ای بهش رفتم و سوار ماشین شدم. دختره رو شناختم... تازه از خونه ی رضا بیرون اومده بود. جزو دخترهایی بود که توی مهمونی جلوی رادمان رژه می رفت.

رادمان آدرس خونه مون و پرسید و بعد به راه افتاد. بی اختیار توی نخ رانندگی کردنش رفتم... معمولی بود. نه خوب و نه بد! عادت داشتم به رانندگی کردن دیگرون دقت کنم... خدا رو شکر کسی رو هم جز خودم قبول نداشتم.

تقریبا نصف مسیر و رفته بودیم که رادمان به حرف اومد و گفت:

ظاهرا آوا زیاد از من خوشش نمی یاد.

ترجیح دادم مثل خودش رک باشم. گفتم:

نه!

رادمان سر تکون داد و گفت:

حق داره... من توی گذشته م یه سری اشتباهات داشتم... البته اینم بگم ها! رضا هر کاری کرده به اختیار خودش بوده... منم هر راهی که رفتم به اختیار خودم رفتم. من با کارهام به خودم ضرر رسوندم... دوستتون خیلی بی انصافه که اصرار داره اشتباه های رضا رو پای دخالت من بذاره... همین طوری فکر می کنه مگه نه؟

سرم و به نشونه ی تایید تکون دادم و گفتم:

برگشتن شما باعث شده فکر کنه شاید رضا خیلی هم قابل اعتماد نباشه... برای همین می خواستید من و برسونید؟ برای این که در مورد آوا باهام صحبت کنید؟

رادمان نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و گفت:

پس چه دلیل دیگه ای می تونست داشته باشه؟

من که هنوز حس فضولی قلقلکم می داد گفتم:

من درست نمی دونم جریان چیه... برای همین شاید نتونم کمکی بکنم.

رادمان گفت:

کاری از دست کسی برنمی یاد... من و رضا قصد نداریم برگردیم به گذشته. همه چیز به بدترین صورت تموم شد... می خوام این و از طرف من به دوستتون بگید... بهشون بگید که من برای رضا دوست ناباب نیستم و قصدم ندارم که دوستیم و به خاطر یه سری تصورات غلط و اطلاعات ناقص خراب کنم.

سری تکون دادم و گفتم:

بهش می گم... مطمئن باشید که برایش فرقی نمی کنه... با این حرفا دلش گرم نمی شه.

رادمان شونه بالا انداخت و گفت:

فکر می کنم زدن این حرفا از سکوت کردن بهتر باشه.

من که آخرش هم نفهمیدم ماجرا چیه. یه ربع بعد به خونه رسیدیم. آهسته تشکر کردم و از ماشین پیاده شدم. نگاهی به چراغ روشن اتاق مامان و بابام کردم... پوفی کردم و در حالی که به سمت خونه می رفتم خودم و برای جواب پس دادن آماده کردم.

نیمه ی دیگر - فصل دوم:

دزدگیر و زدم و به سمت خونه ی ویلایی رفتم. نمای سفید خونه به خاطر هوای کثیف شهر کم کم خاکستری شده بود. حیاط جلوی خونه دو باغچه ی بزرگ در دو طرف ورودی خونه داشت که از علف های هرز پر شده بود. درخت های قدیمی و بلند سال ها بود که دیگه میوه نمی دادند.

از سه پله ی گلی عبور کردم و در خونه رو باز کردم. چشمم به فضای خونه که خورد اخم هام تو هم رفت. مثل همیشه ساکت... تاریک... و کثیف بود. سرامیک کف خونه جلای سابقو نداشت. یه خونه ی دوبلکس و بزرگ بود که بیشتر شبیه مخروبه ها می موند. لامپ های سوخته ی چلچراغ عوض نشده بود و کل فضای خونه فقط با ده لامپ باقیمونده روشن شده بود. سه متر جلوتر از ورودی خونه دو پله ی عریض و کم ارتفاع بود که به سالن ختم می شد. دو ردیف پله با طرح نیم دایره از دو طرف سالن به طبقه ی دوم می رسید که اتاق خواب ها اونجا قرار داشت.

فرش های روشن و شیک کف خونه کثیف شده بودند. مبل های شیری رنگ دودی به نظر می رسیدند. روی همه ی میزها شلوغ و به هم ریخته بود. هر طرف ظرف های کثیف و کاغذهای مچاله شده دیده می شد. وسایل شخصی اعضای خونه روی زمین ریخته بود.

نگاهم و از خونه ای که برام حکم دیوونه خونه رو داشت گرفتم. از دو پله بالا رفتم و وارد سالن شدم. یه دست مبل دور تا دور سالن با فاصله از هم به صورت نیم دایره چیده شده بود. تو مرکز این نیم دایره یه تلویزیون و سیستم صوتی تصویری به نسبت قدیمی قرار داشت. روی میز شیشه ای که رو به روی بزرگ ترین مبل بود، جای سوزن انداختن نبود. چند تا کتاب و یه خروار ظرف کثیف و چند تا قرص روی میز بود.

چشمم به سامان افتاد که با نگرانی نگاهم می کرد. کنترل تلویزیون و روی مبل انداخت و گفت:

کجا بودی؟

کیفم و گوشه ی سالن انداختم و گفتم:

شیفت شبم بود.

سامان گفت:

مگه صبح مرخصی نداشتی؟

با بی حوصلگی گفتم:

صبح و مرخصی گرفتم... اگه امشب و می پیچوندم باید فردا می موندم. حسش نبود. تو مثلا داشتی درس می خوندی؟

سامان کتاب های زبانش و جمع کرد و گفت:

مثلا!

در همین موقع زنی شبه مانند از پله ها پایین اومد. چشم های قهوه ای رنگش و با تعجب به من دوخته بود. لباس خواب خاکستری رنگش به تن لاغرش زار می زد. موهای سفیدش تا روی شونه هاش می رسید. صورت شکسته اش اون زن پنجاه ساله رو حداقل شصت ساله نشون می داد. وارد سالن شد. با دهانی نیمه باز به سمتم اومد. دست های لاغرش و بالا اورد و با صدایی که از ته چاه در می اومد زیر لب گفت:

آرمان... چرا این قدر دیر کردی؟... مدرسه نیم ساعت پیش تعطیل شده بود. زنگ زدم به ناظمتون گفت که از سرویس جا موندی.

به سمتش رفتم. بوسه ای به دستش زدم. با مهربونی گفتم:

هنوز نخوابیدی؟

نگاهم نمی کرد. سرش و پایین انداخته بود و زیرلب با خودش حرف می زد:

معدلش مثل همیشه بد شده... نمی دونم تو این مدرسه چی کار می کنه... هی به باباش می گم... می گم بچه ها از راه به در شدن... می گم که پول حروم وارد مالمون شده... گوش نمی ده.

شونه هاش و گرفتم و گفتم:

مامان! نگام کن... باید بخوابی... ساعت از دوازده گذشته.

سرش و آهسته به نشونه ی فهمیدن تکون داد. چشم های گشاد شده اش دیوونگی و جنون و فریاد می زد... وقتی دستش و گرفتم و اونو به سمت آشپزخونه بردم دهانش هنوز نیمه باز بود. اونو روی صندلی اپن نشوندم و گفتم:

مامان باید قرصت و بخوری.

جعبه ی داروهایش و برداشتم. یه لیوان آب خنک برایش ریختم. وقتی به سمتش چرخیدم دیدم که به یخچال زل زده . با لحنی سرزنش آمیز گفت:

بارمان! دیشب داشتی با کی تلفنی حرف می زدی؟

دستی به صورتم کشیدم... بعضی وقت ها فکر می کردم خودم هم به اندازه ی تار مویی با جنون فاصله دارم. مامانم که هر لحظه چشم هایش گشادتر می شد گفت:

صدای یه دختر بود... همه ی لباسات بوی سیگار می دن... زری خانوم می گه هفته ی پیش که من و بابات رفته بودیم مسافرت دختر اورده بودی خونه.

قرص و لیوان آب و توی دست های مامانم گذاشتم و گفتم:

مامان... عزیزم... باید این قرص و بخوری... باشه؟

نگاه گنگ و گیج مامانم به صورتم دوخته شد. یه دفعه لیوان و روی میز انداخت. سیلی محکمی توی صورتم زد. یقه ام رو چسبید و با صدای گوش خراشی جیغ زد:

من به تو اعتماد کرده بودم... داده بودمش دست تو... امانتی بود... این جوری ازش مراقبت کردی؟ جواب من و بده...

دست های مامانم و از یقه م جدا کردم و گفتم:

مامان لطفا بشین قرصت و بخور... داری عصبانیم می کنی.

مامانم دست هایش و مشت کرد و در حالی که روی صندلی خودش و تاب می داد سرش و پایین انداخت. با چشم دنبال قرص های مامانم گشتم. چشمم به سینک آشپزخونه که افتاد حالم بد شد. ظرف های نشسته سینک و پر کرده بود. انگار هیچکس حسش و نداشت که بلند شه و ظرف ها رو توی ماشین ظرف شویی بذاره. ماشین ظرف شویی کنار ماشین لباس شویی بود که داشت لباس ها رو می شست. می دونستم سامان به هوای لباسای خودش ماشین و روشن کرده. یخچال نزدیک در بود.

صدای مامانم و شنیدم که دوباره داشت زیر لب با خودش حرف می زد:

بچه م خسته شد این قدر درس خوند... برو بیارش پایین... براش شام قیمه درست کردم که دوست داره. باباش دعواش کرده... قهر کرده... می خواد خودش و توی کتاباش غرق کنه.

یک دفعه چنگی به دستم زد و گفت:

نگاهش به کتابه... ولی من می دونم فکرش یه جای دیگه ست... باور کن لباساش بوی سیگار می دن.

سامان کنار یخچال ایستاد. با تاسف به مامانم نگاه کرد و سر تکون داد. مامانم رو به او کرد و گفت:

پسرم... تو یه چیزی به برادرت بگو... بهش بگو که با رادمان و بارمان نگرده... بهش بگو که این دو تا راهشون کج شده... بگو که من و سنگ رو یخ نکنه.

سامان با شرمندگی نگاهم کرد. قرص و توی دست مامانم گذاشتم. به سامان اشاره کردم که یه لیوان آب بیاره. مامانم به قرص نگاه کرد. در حالی که خودش و روی صندلی تاب می داد قرص و خورد. سامان لیوان آب و دستش داد.

تا از ذهنم گذشت که مامانم آروم شده دوباره شروع کرد:

بذار برای پسرم میوه پوست بکنم... داره درس می خونه... می دونی!

به سمت من چرخید. برقی عجیب تو چشم هایش دیدم. لبخندی زد با افتخار گفت:

پسرم پزشکی می خونه.

احساس کردم تمام بدنم یخ زد. بغض به گلویم چنگ زد. سامان با دست صورتش و پوشونده بود. من مات و متحیر به مامانم زل زده بودم. در همین موقع بابام وارد آشپزخونه شد. سریع خودم و جمع و جور کردم. نگاهی بهش کردم. قد متوسط داشت و چشم های آبی رنگش درست هم رنگ من بود. جلوی موهای خاکستری رنگش که همرنگ ریش پروفسوریش بود، ریخته بود. بدون توجه به مامانم که محتویات یخچال و بهم می ریخت رو به من کرد و گفت:

تا این وقت شب کجا بودی؟

امواج دعوایی غریب الوقوع رو حس می کردم. می دونستم نباید اسم رضا رو بیارم. آهی کشیدم و گفتم:

سر کار.

پوزخندی زد و گفت:

سر کار؟ تو کارت ساعت پنج تموم می شه... امروزم که مرخصی گرفته بودی. فکر کردی من هالو ام؟

سعی کردم با آرامش جواب بدم. می دونستم عصبانیت های بابام فاجعه بار می یاره. گفتم:

صبح مرخصی گرفته بودم... رفتم دکتر مامان و ببینم... شیفت شبم و موندم.

صدایش و بالا برد و گفت:

شیفت شب؟ مگه تو پزشکی که شیفت شب داشته باشی؟

سعی کردم لحنم مثل همیشه متین و آروم باشه. گفتم:

نگفتم کشیک! گفتم شیفت شب!

بابام یه گام به سمتم برداشت. سامان سریع گفت:

راست می گه بابا! من زنگ زدم از بیمارستان پرسیدم. اونجا بود.

بابام لحظه ای با تعجب به سامان نگاه کرد. سامان تو چشم های بابام زل زد. همین موضوع بابام و قانع کرد. می دونستم سامان حوصله دعواهای تاریخی خانوادگیمون و نداره. مگه نه حاضر نمی شد به خاطر من دروغ بگه.

سامان به سمت مامانم رفت که داشت برای بارمان خیالی میوه پوست می کند. بازوی مامانم و گرفت تا اونو به رختخوابش ببره. در آخرین لحظه مامانم بازوش و از دست سامان آزاد کرد. با تعجب به صورتم نگاه کرد... دیدم که چونه ش لرزید. آهسته به سمتم اومد... دستش و دور گردنم انداخت. صداش توی گوشم پیچید... از بغض می لرزید... آهسته گفت:

نمی دونی چه قدر دلم برات تنگ شده بود... فکر کردم دیگه نمی بینمت... من بدون تو طاقت نمی یارم مادر... نمی تونم حتی یه روز بدون تو باشم...

با دست های لاغرش پشتم و نوازش کرد. صدای ضعیف گریه کردنش و می شنیدم. بغض کردم... با سرسختی جلوی اشک هام و گرفتم... صدای گریه های مامانم خوردم می کرد...

دست نوازشی به صورتم کشید. فقط خدا می دونست که چه قدر به اون نوازش و محبت احتیاج داشتم... محبتی که به نیابت از بارمان باید متحملش می شدم. سامان بازوی مامانم و گرفت. مامانم بوسه ای به گونه م زد. بعد سرش و پایین انداخت و با سامان به سمت اتاقش رفت. بابا که متاثر شده بود هم سرش و پایین انداخت و به سمت اتاق کارش رفت تا مثل همیشه تا پاسی از شب با حساب و کتاب های جنس های کارخونه اش خودش و مشغول کنه. دست هام و توی جیبم کردم و به سمت اتاقم رفتم. سعی کردم آخرین باری و به یاد بیارم که مامانم من و به یاد داشت... زمانی که منو به اسم رادمان صدا می کرد... نه بارمان ... .

از پله ها بالا رفتم. به خودم یادآوری کردم که به شوکت خانوم زنگ بزنم و بگم که برای تمیز کردن خونه بیاد. نزدیک دو ماه بود که تمیز نشده بود. همه چیز اون خونه برام مثل جهنم بود. در اتاقم و باز کردم. بدون این که چراغ و روشن کنم خودم و روی تختم انداختم. اتاق بزرگی داشتم. دو تخت، یه میز کامپیوتر و یه دراور از وسایل اتاق بودند. دکور اتاق طبق سلیقه ی خوب مادرم انتخاب شده بود... همه چیز به رنگ محبوب بارمان بود... سرمه ای!

دو تخت به موازات هم گذاشته شده بودند. بین دو تخت یه میز کوچیک بود که چراغ خواب و یه قاب عکس روش بود. تخت بارمان سمت کمد و تخت من کنار دیوار بود. میز کامپیوتر پایین تخت بارمان بود و دراور نزدیک پنجره ی اتاق قرار داشت.

لباس هام و تو همون تاریکی عوض کردم. روی تخت دراز کشیدم. از پنجره به حرکت شاخ و برگ درخت ها نگاه کردم. معلوم بود باد تندی می وزید... فکرم توی اون اتاق نبود... داشتم خودم و سرزنش می کردم... عین یه آدم نحس می موندم... هرجا می رفتم دلخوری و دعوا پیش می اومد. ای کاش پیش رضا نمی رفتم... هرچند که چاره ای نداشتم... باید باهاش حرف می زدم... بازی قدیمی شروع شده بود... این بار هدف من بودم... هم می ترسیدم... هم اضطراب داشتم... احساس تنهایی می کردم... فقط رضا رو داشتم که ماجرا رو باهاش در میون بذارم... رضا هم مثل قبل نبود... نمی تونست که باشه... داشت ازدواج می کرد... از اتفاقاتی که داشت دور و برم می افتاد می ترسیدم... مدام پیش خودم می گفتم چرا من؟... چرا من؟

سامان در زد و وارد اتاق شد. خواست چراغ و روشن کنه که سریع گفتم:

بذار خاموش باشه.

لبه ی تختم نشست. آهسته پرسید:

دکتر چی گفت؟

پوفی کردم و گفتم:

سر حرفش بود... باید بهش شک بدن...

سامان آهسته گفت:

دوست ندارم راد... می ترسم... اگه مامان خوب بشه تازه یاد بارمان و آرمان می افته... تحمل گریه هاش رو ندارم.

پوزخندی زدم و گفتم:

تو بایدم این حرف رو بزنی... تو رو یادش نرفته... این منم که هرچی فکر می کنم یادم نمی یاد آخرین بار کی اسمم و درست صدا کرده بود... این منم که هر دفعه ای که بارمان صدام می کنه خورد می شم... تو نبایدم دلت بخواد که اون خوب بشه... دلم لک زده برای روزی که من و به خاطر خودمم ببوسه... نه به خاطر این توهم که بارمان جلوش وایستاده!

سامان سر تکان داد و گفت:

می دونم چی می گی... می دونی که نمی تونیم نگهش داریم... باید توی بخش بستری بشه... این طوری برای خودشم بهتره... .

می دونستم حق با اونه. بلند شد و از اتاق بیرون رفت. به سمت تخت بارمان چرخیدم... فکرم به سمت زمانی پر کشید که اون تخت خالی نبود... چشم هایم و بستم... دلم برای پسری تنگ شده بود که جای بوسه ای که مامانم برایش فرستاده بود روی صورتم مونده بود... .

چشمام و بستم تا از خونه ای که هر روز بیشتر ازش متنفر می شدم به عالم خواب و رویا پناه ببرم... خونه ای که من خرابش کرده بودم... خیلی ساده... خیلی غم انگیز... .

حس کردم که کسی روی تخت پرید و با اشتیاق و با صدایی بلند صدام زد. با بی حوصلگی گفتم:

ولم کن بارمان... روانی! می خوام بخوابم.

یه دفعه خواب از سرم پرید. وحشت زده چشم هام و باز کردم. سریع سر جام روی تخت نشستم. نگاهی به تخت بارمان کردم... مثل قبل مرتب و دست نخورده بود. از حرفی که بین خواب و بیداری زده بودم ترسیدم. یه لحظه حس کرده بودم بارمان کنارمه و می خواد طبق عادت همیشگیش من و از خواب بیدار کنه.

نگاهی به ساعت کردم. کمی زودتر از همیشه بیدار شده بودم. از جا پریدم. دوست داشتم قبل از این که بابام از خواب بیدار بشه صبحانه م و بخورم و از خونه بیرون برم. سریع اولین لباسی که دستم رسید و برداشتم تا بپوشم... لباس های دیشبم!

اولین ادکلنی که به دستم رسید و زدم و با دست موهام و مرتب کردم. کیفم و برداشتم و به آشپزخونه رفتم. ظرف غذام و توی سینک انداختم و ظرف غذای دیگه م که توی یخچال بود و برداشتم. نگاهی به غذایی که سامان پخته بود کردم... مرغ بود... دست پخت سامان تعریفی نداشت... با این حال غذا رو برداشتم تا ناراحت نشه.

صدای در دستشویی و که شنیدم فهمیدم بابام از خواب بیدار شده. سریع از خونه خارج شدم. سوار ماشین شدم و با سرعت به سمت بیمارستان رفتم. نفس راحتی کشیدم... به موقع جیم شده بودم... حوصله ی اخم و تخم های صبحگاهی! بابام و نداشتم. خوش به حال سامان که بی کار بود و صبح تا شب سرش و با این کلاس و اون کلاس گرم می کرد. می تونست تا لنگ ظهر بخوابه...

از اون خونه خسته شده بودم... از عصبانیت های بابام... از سامان که فکر می کرد به عنوان برادر بزرگ تر وظیفه داره بهم سرکوفت بزنه... از همه بیشتر از مامانم که مدت ها بود منو فراموش کرده بود... خسته شده بودم از این که می دیدم هنوز اسم بارمان و می یاره و داغ دل همه رو تازه می کنه... جای خالی بارمان روی تختی که توی اتاقم بود به اندازه ی کافی آزارم می داد... .

ماشین و تو پارکینگ بیمارستان پارک کردم و به سمت محل کارم رفتم. توی یه بیمارستان دولتی مهندس شبکه بودم. از شغلم به نسبت راضی بودم ولی محیط بیمارستان حالم و بد می کرد... بدترین جای ممکن کار می کردم!

محل کارم یه اتاق کوچک با سه میز کامپیوتر بود. پشت میزی که کنار پنجره بود نشستم. هنوز شهرام و ریحانه نرسیده بودند. تو دلم گفتم:

بهتر!

حوصله ی اخم و تخم کردن های شهرام و پرحرفی های ریحانه رو نداشتم. کامپیوتر و روشن کردم و با بی حوصلگی سر کارم نشستم. هنوز یه ربع هم نگذشته بود که در اتاق باز شد. نگاهی به ساعتم کردم. می دونستم تا ریحانه سر فرصت برای شهرام صبحانه درست کنه و راه بیفتند ساعت هشت می شه. تو دلم گفتم:

خدا کنه سایه نباشه... .

ولی دعام مستجاب نشد... پوفی کردم. سایه لبخندزنان وارد اتاق شد. با شیطنت گفت:

تنهایی کلک؟

با جدیت گفتم:

قبل از این که تو بدون در زدن و اجازه گرفتن بیای تو آره... تنها بودم.

سایه اصلا به روی خودش نیورد. موهای مش کرده اش و فرق کج باز کرده بود. قطر شال مشکی رنگش اندازه ی کف دستش بود. یه پالتوی تنگ سفید پوشیده بود و دکمه هاش و باز گذاشته بود... زیر پالتویش یه تونیک مشکی رنگ پوشیده بود. نمی دونم کدوم دختر بیکار دیگه ای به جز او حاضر بود چهار صبح از خواب بیدار شه و دو ساعت جلوی آینه روی خودش وقت بگذاره و شش صبح سراغ من بیاد!

نگاهی به صورتش کردم. پای چشم هاش مثل همیشه گود رفته بود... می دونستم معتاده... لب هایش و پروتز کرده بود و لنز سبز رنگ گذاشته بود. بینی اش و عمل کرده بود و گونه گذاشته بود. ابروهاش تاتو شده بود و گوش هاش و سه تا سوراخ کرده بود. اصلا خوشم نمی اومد کسی با اون ریخت و قیافه دور و برم بگرده. هرچند که مدت ها بود سایه من و توی محیط کار بی آبرو کرده بود... تقریبا همه اونو دور و برم دیده بودند.

او روی میز نشست و گفت:

به حرفام فکر کردی رادمان؟

با لحن تندی گفتم:

جوابت و همون موقع دادم.

اصلا نگاهش نمی کردم. به صفحه ی مانیتور زل زده بودم. تند و بی هدف فولدر باز می کردم و می بستم. عصبی شده بودم. تحمل اون دختر و نداشتم... سایه گفت:

رادمان لگد به بختت نزن... تو چه قدر حقوق می گیری؟ دو میلیون؟ یه میلیون؟ کمتر؟ عمرا بیشتر از هشتصد تومن بگیری. تا کی می خوای به بابات وابسته باشی؟ رادمان! ماهی ده میلیون بهت می دن... نه نیار!

دست از کار کردن برداشتم. توی چشم هایش زل زدم... صدایم و بالا بردم و گفتم:

بابت چی؟

سایه رک گفت:

بابت خوشگلیت.

پوفی کردم و گفتم:

برو سراغ یکی دیگه... چیزی که زیاده آدم کم عقل و ساده و خوشگله.

سایه به سمتم خم شد. با ناز و عشوه گفت:

ولی من تو رو برای این کار می خوام عزیزم.

با دست چشم هام و مالیدم و گفتم:

دست از سرم بردار سایه... من اهل کار خلاف نیستم.

سایه با صدای بلندی گفت:

شلوغش نکن... خلاف نیست. چرا باورت نمی شه به جز تو کس دیگه ای رو نمی تونم پیدا کنم؟ من یه پسری می خوام که هیچ دختری نتونه با دیدنش دست رد به سینه ش بزنه. می فهمی؟ هر دختری با هر سلیقه ای بپسندتش... فقط تو رو دیدم که این طوری هستی.

از جام بلند شدم. در حالی که سعی می کردم کنترلم و از دست ندم گفتم:

برو بیرون! زود باش... دوست ندارم حرف های هر روزم و برات تکرار کنم... من اهل خلاف نیستم... نیازیم به پول ندارم. برو بیرون... بار دیگه این طوری بهت نمی گم.

سایه با عشوه غش غش خندید و گفت:

رادمان... بهت نمی یاد که عصبانی بشی... بازی در نیار.

دو تا بازوهایش و گرفتم و از روی میز بلندش کردم. به سمت در هلش دادم و داد زدم:

برو گمشو بیرون... .

سایه با تعجب نگاهم کرد. نفس عمیقی کشیدم. با سرعت دو گام به سمتش برداشتم. ترسید... یک گام به سمت عقب برداشت. اخم کرد و بلند گفت:

خیلی خب! چته وحشی؟ دو بار توی روت خندیدم پررو شدی... نشونت می دم با کی طرفی... به نفع خودت بود که راضی می شدی... خودت و بدبخت کردی... فهمیدی؟

جوابش و ندادم. پشتم و بهش کردم. تلفن و برداشتم و گفتم:

زنگ بزنم بیرونت کنند یا می ری؟

سایه چشم هاشو تنگ کرد. پوزخندی بهم زد و از اتاق خارج شد. نفس راحتی کشیدم... این دیگه چه بلایی بود که برایم نازل شده بود؟ کنار اومدن با بداخلاقی های بابام... کار پیدا کردن برای سامان... نظم و ترتیب دادن به کارهای خونه ... و نگهداری از مامانم به اندازه ی کافی ازم انرژی می گرفت. وقتی برای گوش مالی دادن یه دختر پر ناز و ادا و معتاد و نداشتم.

روی صندلی نشستم و نفس راحتی کشیدم. در همین موقع در دوباره باز شد. نیم خیز شدم... کاملا آمادگی داشتم که این بار سایه رو با کتک بیرون کنم. چشمم که به صورت خندان ریحانه افتاد خیالم راحت شد. یه دختر قد کوتاه و محجبه بود. چشم های عسلی و صورت گرد داشت. در کل می شد گفت که بانمکه. او با سرزنگی ذاتیش گفت:

سلام آقای خوش اخلاق و خوش تیپ! صدات تا اون ور راهرو اومد.

آهسته جواب سلامش و دادم. ریحانه پشت سیستمش نشست. شهرام پشت سر زنش وارد اتاق شد. برخلاف ریحانه قدبلند و لاغر بود. مو و ریش مرتب مشکی داشت. تفاوت دیگه ای که با ریحانه داشت این بود که همیشه اخم هاش تو هم بود.

ریحانه گفت:

باز چی می خواست؟ اومده بود برات عشوه بیاد؟

کوتاه گفتم:

مهم اینه که دیگه نمی یاد.

شهرام پوزخند زد. دعا می کردم که ریحانه دست از حرف زدن برداره ولی انگار تازه موتور فکش به کار افتاده بود:

دیشب بهت گفتم با ما بیا بیرون... نامردی کردی نیومدی... جات خالی... خیلی پارک قشنگی بود. اسمش بوستان نهج البلاغه بود. یه رستوران خوبم داشت. حتما دفعه ی دیگه با هم می ریم... باشه؟ سینما چهار بعدی داشت... من تا حالا نرفته بودم. تو رفتی؟

پیش خودم گفتم اگه بگم نه دو ساعت برایم توضیح می ده که سینما چهار بعدی چیه. برای همین گفتم:

آره.

ریحانه همون طور که فلشش و برای شهرام می انداخت گفت:

راستی! دیروز یه سر اومدی اینجا بعد کجا رفتی که ما رو پیچوندی و نبردی با خودت؟

اخم کردم و گفتم:

اومدم فایل هایی که دانلود کرده بودم و بردارم... جایی نرفتم... رفتم خونه.

این بار برخلاف انتظارم شهرام گفت:

کادو برای بابات خریده بودی؟

با تصورش یه لبخند محو زدم... ریحانه با شیطنت خندید و گفت:

نه برای باباش نبود! بود؟

چپ چپ به ریحانه نگاه کردم و گفتم:

شهرام دید چی خریده بودم... کراوات بود.

ریحانه که با ساکت موندن میونه ی خوبی نداشت گفت:

راستی! دکتر مامانت چی گفت؟

آهی کشیدم... ای کاش ریحانه فقط دو دقیقه... فقط دو دقیقه زبون به جیگر می گرفت... چه قدر حرف می زد! آهسته گفتم:

حرف های همیشگی!

تو دلم گفتم:

خدایی آدم باید چه قدر به یه نفر جواب سربالا بده تا طرف از رو بره؟ شهرام این و چه جوری تحمل می کنه؟

یاد حرف بارمان افتادم که همیشه می گفت:

از هیچ چیزی به اندازه ی دختر پرحرف بدم نمی یاد.

لبخند زدم. یادش به خیر... همه ی دوست دخترهاش پرحرف بودند.

شهرام چپ چپ به ریحانه نگاه کرد. خوشش نمی اومد که ریحانه باهام گرم بگیره. به سمت سیستمم اومد. نگاهی به ریحانه کرد و خیلی جدی گفت:

روسریت و بکش جلو.

ریحانه نچی گفت و با ناراحتی روسریش و تا روی گردی صورتش جلو اورد.

وقت ناهار بود. غذام و توی ماکروویو گذاشتم تا گرم بشه. به کابینت تکیه داده بودم و به شهرام نگاه کردم که داشت با حالتی مشکوک به ریحانه نگاه می کرد. ریحانه بیرون آشپزخونه با شوخی و خنده لپ تاپ یکی از رزیدنت ها رو درست می کرد. نگاهم و دوباره روی صورت شهرام چرخوندم... خون خونش رو می خورد. از نظر من شهرام بیماری! غیرت داشت. ریحانه با همه می گفت و می خندید... حتی با من! شهرام زیادی حساسیت نشون می داد. سری تکون دادم... به من چه ربطی داشت؟

وقتی ریحانه وارد آشپزخونه شد خیال شهرام هم راحت شد. چشم غره ای به ریحانه رفت و ریحانه اتوماتیک وار روسریش و جلو کشید. شهرام رو به من کرد و گفت:

امروز دو تا از انترن ها رو دیدم که داشتن در مورد تو و سایه حرف می زدند.

چشمام از تعجب چهار تا شد. به سمت شهرام چرخیدم و گفتم:

مهدی و امیر و می گی؟ اون دو تا آشنان... هم کلاسی های داداشم بودن. تا حدودی می دونن که این دختره الکی به من گیر داده.

شهرام گفت:

می شناسمشون... اونا رو نمی گم... چند نفر دیگه داشتند در موردتون حرف می زدند.

شونه بالا انداختم و گفتم:

چی کارشون کنم؟ بذار بزنند. من که مقصر نیستم. خودت دیدی! هر کاری کردم نتونستم این دختره رو دست به سر کنم. تا حالا فقط کتکش نزدم... به خدا می ترسم ایدزی چیزی داشته باشه... مگه نه سیاه و کبودش می کردم.

شهرام خندید و سرش و پایین انداخت.

ساعت پنج بود که کارم تموم شد. به سمت پارکینگ رفتم. می خواستم به موقع به خونه برسم و جایی برای اعتراض باقی نذارم. تصمیم گرفتم برای شام غذا درست کنم... مطمئن بودم آخرش با دست پخت سامان و غذاهای سوخته ش سرطان معده می گیرم. یاد حرف بارمان افتادم که می گفت:

سامان خدا بهت رحم کرد که دختر نشدی... مگه نه با این ریخت و قیافه ت و این دست پخته ت باید ترشی می انداختیمت.

زیرلب گفتم:

الحق که راست می گفت.

دلم گرفت. باز یادش افتاده بودم... یاد صبح افتادم که حس کرده بودم روی تخت پریده و می خواد بیدارم کنه... ای کاش توی همون توهم می موندم... یه لحظه پیش خودم به مامانم حق دادم که به توهم هاش پناه ببره... دنیا بدون بارمان هیچ لطفی نداشت.

وارد خیابون جلوی بیمارستان شدم... همیشه شلوغ بود. پوفی کردم و تصمیم گرفتم از کوچه پس کوچه ها راهم و باز کنم و برم. همین که توی کوچه ی اول پیچیدم چشمم به یه مزدای سفید افتاد. دست هام از عصبانیت به لرزه افتاد... مشتی به فرمون زدم... ماشین و یه گوشه پارک کردم... دوست نداشتم این دختره ی معتاد دنبالم تا خونه راه بیفته.

منتظر شدم تا سراغم بیاد... همون طور که انتظار داشتم در و باز کرد و روی صندلی جلو نشست... با لحنی طلبکارانه پرسید:

چیه؟ نظرت عوض شد؟

برای هزارمین بار پرسیدم:

چرا من؟... چرا فقط من؟ یه دلیلی داره... بگو... می خوام بدونم چیه... .

سایه سر تکون داد و گفت:

از قیافه ت خوشم می یاد... .

نگاهی به صورتش کردم... می دونستم دلیل خوبی برای انتخابش داره... نمی دونستم این دلیل چی می تونه باشه... فکر این که چرا دارم یه بار دیگه اونو توی زندگیم می بینم دیوونه م می کرد. می ترسیدم روی تجربیات گذشته م حساب باز کرده باشه. چشمام و با دست مالیدم و گفتم:

کاری که می خوای بکنی خلافه... می دونم... من اهل کار خلاف نیستم. بفهم! من از این کار بیرون کشیدم.

سایه چشماشو تنگ کرد... مثل همیشه نبود. جدی تر از همیشه به نظر می رسید. گفت:

مهلتم داره تموم می شه... توام داری ناز می کنی... اعتراف می کنم داری حالم و بهم می زنی. قبول نمی کنی نه؟ گور خودت و کندی! یه جوری می برمت که خودتم حض کنی.

خنده م گرفت... گفتم:

این که من و ببری همه ی ماجرا نیست... باید یه راهی پیدا کنی که نگهم داری... یه راهی پیدا کنی که مجبورم کنی... می دونی چیه؟ تو هیچ کاری نمی تونی بکنی!

سایه لبخند شومی بهم زد. سر تکون داد و گفت:

باشه... نشونت می دم که چه قدر من و دست کم گرفتی... عوضی!

در ماشین و باز کرد و پیاده شد. از توی آینه با چشم دنبالش کردم. سوار ماشینش شد. گاز داد و رفت. نفس راحتی کشیدم... حس خیلی بدی داشتم. می تونستم تشخیص بدم که توی دردسر افتادم. برای هزارمین بار با خودم فکر کردم:

چرا من؟

کف دستام عرق کرده بود... او دو دقیقه بیشتر توی ماشین نبود ولی حسابی منو به هم ریخته بود. ماشین و روشن کردم و به سمت خونه رفتم... قلبم محکم توی سینه می زد. باید با کسی حرف می زدم. نمی تونستم همه چیز و توی خودم بریزم. تا یه ماه پیش که برای اولین بار سر و کله ی سایه پیدا شده بود به خودم می گفتم همه چیز اتفاقیه و دارم قضیه رو پیش خودم شلوغش می کنم ولی اصرارهاش... تهدیداش... شک به دلم انداخت... باید به کسی خبر می دادم. نمی تونستم ساکت بشینم.

اس ام اس سامان من و از فکر بیرون اورد. همون طور که دستم به فرمون بود متن پیامش و خوندم... ماشین و می خواست. پام و روی گاز گذاشتم. می خواستم سریع تر به خونه برسم.

می دونستم باید به دیدن کی برم... ولی می ترسیدم... هنوز به خودم شک داشتم... می ترسیدم جدا نحسی داشته باشم. می ترسیدم زندگی دوستم و خراب کنم. خدا می دونست که چه قدر با رضا حرف داشتم. ظاهرا آوا روی من حساس شده بود...

تصمیم گرفتم ماشین و توی خونه بذارم و بعد پیش رضا برم. نباید این موضوع و مخفی می کردم. باید در موردش با کسی حرف می زدم... .

ماشین و توی کوچه پارک کردم و به سامان اس ام اس دادم و خبر دادم که ماشین و توی کوچه گذاشتم. آژانس گرفتم و به سمت خونه ی رضا رفتم. سعی کردم خودم و آروم کنم. تو دلم گفتم:

چرا از حرف یه دختر که دماغش و بگیری جونش در می ره این قدر ترسیدی؟ تهدید الکی کرده... مگه پشتش به کجا گرمه؟

می دونستم اگه بخوام فکر کنم این اتفاقات تصادفیه حماقت کرده ام ولی دوست نداشتم قضیه رو پیش خودم بزرگ بکنم. می دونستم سایه از گذشته م خبر داره... می ترسیدم برام دردسر درست کنه. امیدوار بودم تهدیداش تو خالی باشه...

یه کمی پیش خودم فکر کردم و آروم تر شدم... نباید قضیه رو جدی می گرفتم. نمی تونست من و مجبور کنه که به دنیای کثیف سابق برگردم. من عوض شده بودم... نمی خواستم دوباره خودم و به لجن بکشم... نباید اجازه می دادم که این چیزها روم تاثیر بذار... ولی محض احتیاط باید به رضا می گفتم. باید یکی به جز خودمم از این موضوع خبردار می شد. پیش خودم شک داشتم که سایه موفق می شه یا نه. نمی خواستم اگه شکست خوردم بدون راه برگشت بمونم... فقط رضا می تونست کمکم کنه.

کرایه رو حساب کردم و به سمت خونه ی رضا رفتم. برای بالا رفتن از اون همه پله عزا گرفتم... چهار طبقه! کم نبود! به پاگرد طبقه ی چهارم که رسیدم نفسم بند اومد. کمرم و صاف کردم و با آوا چشم تو چشم شدم. رضا کنار آوا ایستاده بود. با دیدن من لبخندی زد ولی با دیدن اخم های آوا از اومدنم پشیمون شدم.

آوا نگاه معنی داری به رضا کرد. رضا بهش توجهی نشون نداد و گفت:

چطوری پسر؟ بیا تو ببینم... خوب کردی اومدی. دیشب نتونستم درست و حسابی ببینمت.

دوست داشتم معذرت خواهی کنم و راهی که اومدم و برگردم ولی حس کردم این طوری همه چیز و بدتر می کنم... همیشه توی دلم اعتقاد داشتم که آدم نحسی هستم! اینم مدرکش! آوا با خشم و غضب به رضا نگاهی کرد و وارد خونه شد. جلو رفتم و با رضا دست دادم. آهسته گفتم:

نمی خواستم برات دردسر درست کنم.

رضا لبخند دلگرم کننده ای بهم زد و گفت:

هیچم دردسر درست نکردی... بیا تو ببینم... رفیق چندین و چند ساله ی خودمی!

با دقت نگاهی به صورتم کرد. متوجه شد که حالم خوب نیست ولی چیزی نگفت. وارد خونه شدم. هنوز دکور خونه رو به حالت عادی برنگردونده بودند. انگار از شب قبل تا اون روز هیچ کس هیچ چیزی رو جا به جا نکرده بود.

آوا روی یکی از صندلی های توی سالن نشسته بود و داشت مانتوش و می پوشید. رضا با تحکم بهش گفت:

آوا! این بی احترامی و لجبازی و بذار کنار! من دیشب برات توضیح دادم.

آوا شونه بالا انداخت و گفت:

من که چیزی نگفتم... ترلان می یاد دنبالم... می خوام باهاش برم خرید.

رضا با شرمندگی نگاهی بهم کرد و گفت:

من معذرت می خوام...

شونه بالا انداختم و گفتم:

نه... مسئه ای نیست... فقط می خواستم باهات صحبت کنم.

رضا دست به سینه زد و گفت:

خب؟

نیم نگاهی به آوا کردم. نمی خواستم جلوی او حرفی بزنم. اگه اسم سایه رو می اوردم حتما کنجکاو می شد که بدونه سایه کیه. رضا متوجه شد که نمی تونم جلوی آوا حرف بزنم... ولی مشکل اینجا بود که آوا هم متوجه شد... یه دفعه مانتوش و در اورد و روی صندلی انداخت و گفت:

می فرمودید!

نزدیک بود خنده ام بگیره. این حرکات از یه دختر بیست و دو ساله بعید بود. انگار بدجوری عصبانی بود. دست به سینه زد و به دهن من زل زد. رو به او کردم و گفتم:

می دونم مشکل شما با من چیه... حق دارید که نگران همسر آینده تون باشید... من و رضا اشتباهاتی توی گذشته مون داشتیم... ولی هیچ وقت برای هم دوست ناباب نبودیم. رضا از گذشته ش فاصله گرفته و تصمیم گرفته ازدواج کنه... بهتون اطمینان می دم من بیشتر از رضا از گذشته م فاصله گرفتم... من بیشتر بابت اشتباهام تقاص پس دادم... هیچ زنی دوست نداره با پسری ازدواج کنه که تا چند سال پیش عشق پارتی رفتن داشته و گاهی مشروب می خورده و یه لبی تر می کرده. از نظر من این بزرگی شما رو می رسونه که به رضا اعتماد کردید و درک کردید که این چیزها رو کنار گذاشته و بهش یه فرصت تازه دادید... رضا هم صداقت به خرج داد و همه چیز و برای شما توضیح داد. مثل خیلی از مردهای دیگه چیزهایی که به راحتی می تونست مخفیش کنه رو با شما در میون گذاشت... اینم درک می کنم که سه ماه دیگه عروسیتونه و مسلما خیلی نگرانید و شاید استرس هم داشته باشید. می دونم شاید فکر کنید من ممکنه رضا رو دوباره از راه به در کنم ولی... با همه ی اینا انتظار دارم در مورد من بی انصافی نکنید... من و رضا با هم توی مهمونی آشنا شدیم... با هم اون چیزها رو کنار گذاشتیم ولی با هم شروع نکردیم... من رضا رو به این راه نشکوندم... اگه الان یه درصد امکانش باشه که رضا به اون دوران برگرده من اولین کسی هستم که بهش اجازه نمی دم این اشتباه و بکنه... نمی خوام ازتون درخواست کنم که نظرتون و نسبت بهم عوض کنید ولی توقع دارم که یه کم منصفانه تر قضاوت بکنید.

آوا چیزی نگفت. با کلافگی به رضا نگاه کرد. رضا سرش و پایین انداخت. آوا که سر دو راهی گیر کرده بود روی صندلی جا به جا شد. موبایلش و از توی کیفش در اورد. توی اولین فرصت رضا بهم اشاره کرد که حرفی بزنم. متوجه منظورش شدم... چاره ای نداشتم. باید چرت و پرت می گفتم. باید آوا رو دک می کردم. ای کاش زودتر ترلان می اومد و آوا رو می برد.

نزدیک رضا ایستادم و صدام و از قصد پایین اوردم. رضا داشت بال بال می زد. فکر می کرد می خوام حرف مورد داری بهش بزنم. با اشاره ی چشم آرومش کردم. صدام و پایین اوردم و گفتم:

راستش رضا... تو خودت دانشجوی پزشکی هستی. یه کمکی بهم بکن... با دکتر مامانم حرف زدم... می گه باید بهش شک بدیم.

رضا نفس راحتی کشید. از گوشه ی چشمم آوا رو دیدم که به صفحه ی موبایلش زل زده بود ولی چشماش خیره به صفحه مونده بود... معلوم بود گوشاش و تیز کرده بود تا صدای ما رو بشنوه. منم مخصوصا صدام و پایین تر اوردم و گفتم:

اگه بهش شک بدن به نظرت به حالت عادی برمی گرده؟ بدتر نمی شه؟ خطرناک نیست که با این سن و سال بهش شک بدن؟ من خیلی نگرانم رضا... دارم دیوونه می شم.

رضا با عذاب وجدان نیم نگاهی به آوا کرد و آهسته گفت:

شنیده بودم حال مامانت خوب نیست... ولی نه در این حد... جدی باید بهش شک بدن؟ پیش کدوم دکتر رفتین؟ کدوم بیمارستان می خواید ببریدش؟

آوا رو از گوشه ی چشم دیدم که آهسته مانتوش و پوشید. سرم و پایین انداختم و گفتم:

دکتر سخاوت.

رضا سر تکون داد و گفت:

دکتر خوبیه... حالا در موردش حرف می زنیم... ولی اگه اون گفته که باید شک بدن شاید چاره ی دیگه ای واقعا نیست. ایشالا که خوب می شن... خودت و ناراحت نکن... بهت حق می دم که نگران بشی.

دستم و روی شونه ی رضا گذاشتم و گفتم:

باید یه مدت بستریش کنند... به خدا من نمی تونم با سامان و بابام توی یه خونه تنها زندگی کنم.

رضا هم دستش و روی شونه م گذاشت... با محبت به چشمام نگاه کرد و گفت:

همه چی درست می شه... امید داشته باش...

آوا با صدای بلندی گفت:

من دارم می رم.

رضا لبخندی به او زد و گفت:

مواظب خودت باش... به ترلان بگو که آروم رانندگی کنه. بگو کم تو خیابون لایی بکشه... یه کم رعایت تصدیق نداشتنش و بکنه.

آوا لبخند کمرنگی زد و گفت:

تو نگران اون نباش... رانندگیش خوبه. فعلا خداحافظ.

از در بیرون رفت. آهسته به رضا گفتم:

پشت در گوش وای نایستاده؟

رضا پخ زد زیر خنده و گفت:

دیگه این جوریام نیست... ماجرا چیه؟

آهی کشیدم و گفتم:

ماجرا در مورد سایه ست.

احساس کردم رضا داره از تعجب شاخ در می یاره. خنده ش کاملا از روی صورتش محو نشد... با دهن باز به صورتم زل زد. از اضطراب نمی دونستم باید چی کار کنم... دستی به صورتم کشیدم و گفتم:

دوباره اومده سراغم...

رضا روی صندلی نشست. هنوز مات و متحیر بود... عصبانی شدم و گفتم:

چرا ماتت برده؟ یه چیزی بگو...

رضا با صدایی گرفته گفت:

از کی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

یه ماهه.

رضا چشماش و تنگ کرد و گفت:

چی می خواد؟

پوزخندی زدم و گفتم:

تو چی فکر می کنی؟

رضا به پشتی صندلی تکیه داد... دستی به موهای خرمایی تیره اش کشید... سری تکون داد و گفت:

نمی دونم چی بگم... موندم به خدا... یعنی می خواد... می خواد که برگردی سر کار؟

نفس عمیقی کشیدم. لب هام و بهم فشار دادم. احساس می کردم ضربان قلبم اوج گرفته بود... نفس هام تندتر شد... به چشم های مشکی رضا نگاه کردم و گفتم:

همیشه می دونستم که بالاخره یه روز دنبالم می فرستند... عجیب بود... می دونستم من و به حال خودم ول نمی کنند... این روز و به چشم می دیدم... من دیگه حاضر نیستم بعد اون بلایی که سر خودم و خانواده م اومد برگردم... اون موقع احمق بودم... حالیم نبود... وسعت دید الانم و نداشتم... رضا ... می ترسم خیلی بیشتر از دفعه ی پیش ازم انتظار داشته باشن... بعد ماجرای بارمان می دونستم که یه روز می رسه که اینجا وای می ایستم و اینا رو بهت بگم.

رضا دستی به پیشونیش کشید و گفت:

حالا می خوای چی کار کنی؟

جلو رفتم... دستم و روی شونه ش گذاشتم . توی چشماش زل زدم و گفتم:

اگه مجبورم کردند که برم یادت نره که این جا بودم و این حرفا رو بهت زدم... یادت باشه که من و به زور بردند... به بابام و سامان بگو.

رنگ از صورت رضا پرید. چشماش از تعجب چهار تا شد. نیم خیز شد و گفت:

فکر می کنی می کشنت؟

سرم و پایین انداختم و گفتم:

نه... ولی... می ترسم به زور منو ببرن... سایه تهدیدم کرد. رضا بالاخره یه راهی پیدا می کنند که مجبورم کنند. نمی دونم چه جوری گیر کردند که این طور محتاج من شدند. این رفت و آمدهای سایه... ترساش... حرف هایی که از مهلتش می زنه... اصرارها و تهدیداش نشون می ده که براشون ارزش دارم. فکر نمی کنم بخوان شرم و بکنند... من آدم مهمی براشون نبودم. الان بهم نیاز دارند... ولی... می خواستم یکی بیرون این جریان باشه که اصل ماجرا رو بدونه.

رضا دستم و گرفت و گفت:

از اینجا برو... خودت و گم و گور کن.

لبخند کمرنگی زدم و گفتم:

خانواده م بهم احتیاج دارند. باید دنبال کارهای مامانم باشم... باید بهش شک بدن... شاید مجبور شن توی بخش بستریش کنند. نمی تونم ولش کنم.

رضا بلند شد و ایستاد. با جدیت گفت:

من قول می دم خودم دنباله ی کارهای مامانت و بگیرم... تو برو.

سری تکون دادم و گفتم:

اینجا که سر کار می رم و روزی صد نفر و می بینم جام امن تره... می دونی که اطلاعاتشون چه قدر قویه... احتمال این که من و پیدا کنند زیاده... اونم منی که جایی برای رفتن ندارم... مگه چند وقت می تونم از تهران دور شم؟ یه ماه؟ دو ماه؟ سه ماه؟ بابام و چی کار کنم؟ چی بهش بگم؟ بگم که قضیه اون چیزی که فکرش و می کرده نبوده و من خیلی آشغال تر و کثیف تر از چیزی هستم که فکر می کنه؟ اگه فرار کنم و برم دل بابام دیگه باهام صاف نمی شه... پیدام می کنند رضا... نمی ذارن همین طوری راست راست برای خودم بگردم... اگه فرار کنم شاید واقعا سرم و زیر آب کنند ولی این طوری به امید این که شاید باهاشون همکاری کنم حداقل می ذارن که نفس بکشم.

در همین موقع موبایلم زنگ زد. قلبم توی سینه فرو ریخت. بابام بود. مثل همیشه قبل از این که جواب تلفنش و بدم خودم و جمع و جور کردم و جواب دادم:

سلام بابا.

صدای خشک و جدی بابام توی گوشی پیچید:

کجایی پسر؟ بیا خونه... باید باهات حرف بزنم.

نفسم بند اومد... نکنه سایه غلطی کرده باشه!

بابام : در مورد مامانته.

نفس راحتی کشیدم. سریع گفتم:

دارم می یام.

تماس و قطع کردم. رو به رضا کردم و گفتم:

رضا! ببخشید که نگرانت کردم... من سعی می کنم ازت فاصله بگیرم... نمی خوام سایه تو رو وسیله ای برای رسیدن به من بکنه... شرمنده رفیق... به خدا آرزومه همه ی این ماجراها ختم به خیر بشه و بتونم همه چی و جبران کنم.

رضا با مشت توی سینه م زد و گفت:

گمشو بابا! جبران چی و می خوای بکنی؟ دیوونه! کم نیار رادمان... نذار مجبورت کنه که به سازش برقصی... نمی خوای بری پیش پلیس؟

دستام و توی جیبم کردم و گفتم:

اون وقت عزیزترین کسی که توی دنیا دارم و جلوی چشمم اعدام می کنند.

رضا سرش و پایین انداخت... حرفی برای زدن نداشت... می دونست که به بن بست رسیده ام.

از رضا خداحافظی کردم.. دلم نیومد سفت توی بغلم فشارش بدم. دوست نداشتم فکر کنم این آخرین باریه که می بینمش... به خودم امید می دادم که همه چیز درست می شه و می تونم دوستیم و با رضا ادامه بدم.

از خونه خارج شدم. خواستم برای گرفتن دربست سر کوچه برم که چشمم به آوا افتاد که توی ماشین ترلان نشسته بود. داشت با دستمال پای چشماش و تمیز می کرد... اخم کردم... انگار تمام مدت توی ماشین نشسته بود و برای دوستش درد و دل کرده بود. سرم و پایین انداختم و به نحسی خودم لعنت فرستادم. ترلان ماشین و روشن کرد و همون طور که انتظار داشتم پاشو و روی گاز گذاشت... احتمالا من و دیده بودند. هنوز ماشین ترلان به انتهای کوچه نرسیده بود که یه مزدای سفید از وسط کوچه با سرعت زیاد به سمت ماشینشون رفت... قلبم توی سینه فرو ریخت... سایه اونجا چی کار می کرد؟

پام و بیشتر روی پدال گاز فشار دادم و گفتم:

باید می موندی... باید پشت در گوش وای می ایستادی... از کجا معلوم که واقعا داشتند در مورد مامان پسره حرف می زدند؟ گفتی ماجرای مامانش چیه؟

آوا گفت:

ترلان جون مادرت وقتی رانندگی می کنی جلوتو نگاه کن.

سرم و به سمت جلو چرخوندم و گفتم:

خوبه؟ حالا حرف می زنی؟

آوا شونه بالا انداخت و گفت:

رضا می گفت که مامانش بیماری روانی داره. نمی دونم دقیقا مریضیش چیه... می گه توهم داره و کسایی و می بینه که اونجا حضور ندارند و باهاشون حرف می زنه.

اخم کردم و گفتم:

یعنی شیزوفرنی داره؟

آوا گفت:

باور کن نمی دونم... اتفاقا خودمم همین و از رضا پرسیدم ولی مثل این که دقیقا این طوری نیست... زمان و مکانم گم کرده و نمی شناسه.

پام و روی گاز گذاشتم و از سمت راست یه تاکسی زرد رنگ سبقت گرفتم و جلوش در اومدم. با تعجب گفتم:

وا؟ از اول همین طوری بوده؟

آوا چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

بی اختیار عین دیوونه ها رانندگی می کنی... یه کم آروم برو... نه! بهش شک وارد شده... بعد یه مدت تعادل روانیش و از دست داده. حالا تو چرا این قدر در مورد این پسره کنجکاوی؟

وسط یکی از حرکات مارپیچی ام بودم که رعایت حال آوا رو کردم و سعی کردم عین آدم رانندگی کنم... آوا راست می گفت... ناخودآگاه یه سری از حرکات خطرناک و انجام می دادم. گفتم:

به خاطر این که تو به طرز عجیبی ازش بدت می یاد.

از توی آینه چشمم به یه مزدای سفید افتاد که داشت با سرعت رانندگی می کرد و لایی می کشید. چشمم و از آینه گرفتم و گفتم:

من که نمی دونم ماجرا چیه ولی امیدوارم از روی حماقت به رضا جواب مثبت نداده باشی.

آوا گفت:

پسر خوبیه... می دونم... فقط... بهم حق بده که بترسم.

شونه بالا انداختم. توی زندگیم هیچ تجربه ی احساسی و عاطفی نداشتم و نمی تونستم آوا رو درک کنم.

در همین موقع مزدای سفید گاز داد و از سمت راستم سبقت گرفت... لحظه ی آخر آینه به آینه کرد و آینه ی بغل ماشینم و زد. سرعتش و زیاد کرد و جلوی ماشینم در اومد.... داد زدم:

عوضی!

آوا مچ دستم و گرفت و گفت:

قاطی نکن... بی خیال!

دست آوا رو کنار زدم. پام و روی گاز گذاشتم. خواستم ازش سبقت بگیرم که راهم و بست... نفس عمیقی کشیدم. سمت راست پیچیدم... جلوم در اومد. خواستم سریع به سمت چپ بپیچم که باز راهم و سد کرد. آوا که ترسیده بود گفت:

تو رو خدا ولش کن ترلان... طرف روانیه.

به چهار راه رسیدیم... چراغ قرمز شد... مزدا سرعتش و کم کرد. با یه حرکت سریع به سمت چپ پیچیدم و ازش سبقت گرفتم. چراغ و رد کردم. مزدا سپر به سپر ماشینم باهام اومد. فرمون و سفت با دستان چسبیدم. همه ی مهارتم و به کار بردم و ماشین و به سمت ماشینش کج کردم. آوا جیغ زد و گفت:

نزدیک بود به مالی بهش...

چشمم به راننده ی مزدا افتاد. فقط موهای مش کرده و شال سیاهش و می دیدم... پس دختر بود. هر دو با هم گاز دادیم و سرعتمون و بیشتر کردیم. احساس می کردم هر لحظه ضربان قلبم بالاتر می ره. دوباره ماشینم و به سمت ماشینش کج کردم. ترسید و سرعتش و کم کرد... ازم فاصله گرفت. از این موقعیت استفاده کردم و سبقت گرفتم. جلو زدم و از مزدا فاصله گرفتم. آوا نفس راحتی کشید و گفت:

گاز بده برو... تو رو خدا این مسخره بازی و ول کن. همین طور برو...

توی آینه دیدم که مزدا با سرعت برق داشت بهمون نزدیک می شد. پوزخندی زدم و گفتم:

فقط به خاطر تو...

بیشتر گاز دادم. داشتیم به دور برگردون می رسیدیم. برای 405 ای که داشت دور می زد بوق زدم... تکون نخورد. ماشین و گرفتم سمت راست و توی لاین دو وارد شدم. از سمت راست سمند سبقت گرفتم و وارد لاین یک شدم. گاز دادم و با یه حرکت سریع از لاین یک وارد لاین سه شدم. صدای بوق ماشین ها بلند شد و سمند سریع روی ترمز زد. صدای بلند برخورد دو جسم و شنیدم. توجهی نکردم. با اختلاف چند سانتی متر از کنار 405 رد شدم و زودتر از او دور زدم و با فاصله ی چند کمی از جلوی پرایدی که داشت مستقیم می اومد کنار رفتم. آوا که نفسش توی سینه حبس شده بود تته پته کنان گفت:

روانی! می شه ماشین و دو دقیقه بزنی کنار؟ قلبم توی دهنمه... حالم داره بد می شه.

خندیدم و گفتم:

سوسول بازی در نیار.

چشمم به باند مخالف افتاد... تصادف شده بود. سرعتم و کم کردم. مزدای سفید از پشت به سمند زده بود. پخ زدم زیر خنده. سریع گازش و گرفتم و از اونجا دور شدم. رو به آوا کردم و گفتم:

فهمیدی چی شد؟

آوا که گیج شده بود گفت:

نه!

خنده کنان گفتم:

اومدم از دور برگردون دور بزنم سمندی که توی لاین دو بود زد روی ترمز و مزدا از پشت خورد بهش... خوشم اومد... خوب حالش گرفته شد.

آوا ناله کرد:

تو رو خدا آروم تر برو... الان که دیگه لازم نیست گاز بدی... یعنی در واقع تو باعث شدی که تصادف کنند؟

با بی خیالی گفتم:

پس چی! خوبه! یاد می گیره دنبال هرکسی راه نیفته. آینه ی ماشین و زد! خدا رو شکر که فردا ماشینم و می دن... یه روز دیگه ماشین بابا دستم می موند کاملا از بینش می بردم.

سرعتم و کم کردم و سعی کردم مثل یه آدم عادی رانندگی کنم. آوا پرسید:

حالا چی شد که دوباره دستت ماشین می دن؟ من گفتم دیگه بابات بهت ماشین نمی ده.

لبخندی زدم و گفتم:

اون روز که رادمان من و رسوند بابام فهمید. گفت دیگه بدون ماشین بیرون نرم.

آوا خندید و گفت:

دعوات کردن؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

بهشون گفتم که مسلما دوست رضا قابل اعتمادتر از راننده ی غریبه ی آژانسه... متوجه شده بودن که چاره ای نداشتم... نه! دعوا نکردن... ولی کلی به نفعم شد !

اون شب چند ساعت دنبال آوا از این مغازه به اون مغازه رفتم. آوا تا می تونست از حراجی ها خرید کرد. من فقط دنبالش راه می رفتم و جمله های کوتاهی مثل (( خوبه )) (( بد نیست )) (( مشکیش خوشگل تره)) می گفتم. اون روز حوصله ی خرید کردن و نداشتم. از خرید کردن خوشم می اومد ولی به شرط این که مغازه ها شلوغ نباشه. حراج جنس های زمستونی همه رو به خیابونا کشونده بود و توی مغازه ها جای سوزن انداختن نبود. اکثر پالتوها فقط برای سایر 36 یا 40 به بالا مونده بود... یعنی این که خوش به حال آوا شده بود که سایزش 36 بود! من بدبختم که سایزم 38 بود هیچی گیرم نمی اومد.

یه مغازه ی به نسبت خلوت گیر اوردیم و آوا یه بارونی سفید سایز 38 گیر اورد و توی دستم گذاشت. قبل از این که خودم بفهمم چی شده دیدم توی اتاق پروم. به گیجی خودم خندیدم... هرچه قدر من ماست بودم آوا تیز و فرز بود. بارونی رو پوشیدم و در اتاق و باز کردم تا نظر آوا رو بدونم. قبل از این که آوا دهنش و باز کنه فروشنده که یه پسر جوون بود من و دید. نگاهی به ابروهای برداشته ش کردم... زیرلب ایشی گفتم. پسر شروع به تعریف کردن از جنسش و این که چه قدر به من می یاد کرد... آوا برگشت و چپ چپ به فروشنده نگاه کرد... ولی انگار نه انگار! همین طور داشت حرف می زد:

... خانوم این بارونی حالت عروسکی داره و کاملا مناسب اندام شماست که کمر باریکی دارید. همین یه دونه هم مونده... اینم به خاطر سایز خاصشه که مونده!

حالا خوبه همیشه اولین سایزی که تموم می شه 38 اِ ! سعی کردم خنده م و جمع و جور کنم. فروشنده همین طور داشت حرف می زد:

مخصوص خانوم هایی هستن که اندام... .

وسط حرفش پریدم و گفتم:

آقا می شه تمومش کنید؟ من مثلا توی اتاق پروم... آخرین آدمی که نظرش توی این مغازه برام مهمه شمایید.

تو دلم گفتم:

ولش کنم تا شب در مورد اندامم!!!! می خواد حرف بزنه! پررو!

یه صدایی توی سرم گفت:

وقتی توی صورتشون می خندی پررو می شن دیگه!

فروشنده دوباره داشت پر حرفی می کرد:

باشه... من دیگه حرفی نمی زنم... من به خاطر این که به انتخاب بهتر شما کمک کنم اینجام!

زیرلب گفتم:

خب حرف نزن دیگه!

بدون توجه به جملات پسر رو به آوا کردم و گفتم:

نظرت چیه؟

آوا گفت:

بدک نیست!

نگاهی به بارونی کردم... بدک نیست؟ خوشگله که!

فروشنده دوباره شروع کرد:

خانوم این جنس ترکه! فقط همین یکیش مونده... این و هیچ جای تهران نمی تونید زیر صد تومن پیداش کنید. اینجا نمایندگی مارکه ( ... )... نمایندگی تندیسمون داره همین و پنجاه تومن گرون تر می ده... به خاطر این که تک سایز شده قیمتش و اوردیم پایین... .

با بداخلاقی به پسر گفتم:

آقا شما که هنوز دارید صحبت می کنید!

آوا از لحن بد من به خنده افتاد. پسر ابروهای باریک و برداشته ش که حالم و بهم می زد و بالا انداخت و گفت:

خانوم شما چه قدر عصبی هستید!

من که لحظه به لحظه بداخلاق تر می شدم گفتم:

آقا شما چه قدر حرف می زنید! من اصلا زیر این نگاه شما معذب می شم... می شه ما رو تنها بذارید؟

فروشنده سرش و پایین انداخت و گفت:

باشه من دیگه حرف نمی زنم... فقط می خواستم...

بلند گفتم:

خب حرف نزنید دیگه!

آوا آهسته خندید و گفت:

ول کن بابا!

چشم غره ای به پسر رفتم. در اتاق پرو و بستم و پالتوی خودم و پوشیدم. از اتاق پرو بیرون اومدم و از آوا پرسیدم:

چطور بود؟

آوا به سمت صندوق رفت و گفت:

بد نبود... ولی کمرش خوب وای نمی ایستاد...

به فروشنده ای که پشت صندوق ایستاده بود گفت:

آقا دکمه هاشم که شل بود...

فروشنده گفت:

خانوم تقصیر ما نیست... این خانوما این قدر خشن با این مانتوها برخورد می کنند که ما شب ها می شینیم اینجا نخ سوزن دستمون می گیریم دکمه می دوزیم.

آوا گفت:

حالا چند می دید که ببرمش؟

فروشنده سر تکون داد و گفت:

خانوم باور کنید قیمت ها مقطوعه.

حدود یه ربع ایستادم و به فروشنده و آوا زل زدم. فروشنده قیمت و پایین نمی اورد و آوا توی سر مال می زد!

_ مدلش که قدیمی شده.

_ زود کثیف می شه.

_ دکمه هاش لقه و به فردا نرسیده همه ش می ریزه.

_ کمرش بد وای می ایسته.

_ از اینجا اول باید مستقیم ببریمش خشک شویی بعد استفاده کنیم.

آوا تا جایی پیش رفت که واقعا از خریدنش پشیمون شدم. چشمم و چرخوندم و با بی حوصلگی نگاهی به در و دیوار مغازه کردم. چشمم به فروشنده ی دیگه که ابروهای باریک داشت افتاد. اونم با من چشم تو چشم شد. دستش و روی سینه ش گذاشت و تعظیم کرد. خنده م گرفت و سرم و چرخوندم... خب تقصیر خودش بود که این قدر پرحرف بود!

بالاخره آوا یه تخفیف اساسی از فروشنده گرفت و از مغازه بیرون اومدیم. تا پامونو از مغازه بیرون گذاشتیم آوا گفت:

عجب بارونی قشنگیه خدا وکیلی! اگه سی و شیش و داشت عمرا می ذاشتم به تو برسه.

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

پس اینا چی بود توی مغازه می گفتی؟ من داشتم پشیمون می شدم.

آوا خندید و گفت:

ترلان! ساده نباش... برای این گفتم که ازشون تحفیف بگیرم.

چند بار پشت سر هم پلک زدم... احساس حماقت می کردم... من اصلا از این کارها بلد نبودم. انگار بابام راست می گفت! من اصلا سیاست نداشتم.

بعد از اون برای خرید شلوار جین به یکی از مغازه ها رفتیم. اونجا هم یه سری مشکل دیگه پیدا کردم. فاق شلوار کوتاه بود و دکمه ش بسته نمی شد. سایز بزرگ ترشم برام زیادی بزرگ می شد. یه سری هم با فروشنده ی اونجا دعوا کردم که اصرار داشت مشکل از منه و می خواست برای بستن دکمه ی شلوار شخصا اقدام کنه.

دست خالی از مغازه بیرون اومدیم. من هنوز داشتم حرص می خوردم. آوا که از خنده روده بر شده بود اشک هاش و پاک کرد. صورتش قرمز شده بود. من پوفی کردم و گفتم:

به خدا می خواستم با پشت دست بزنم تو دهنش!

آوا خنده کنان گفت:

آخه چی پیش خودش فکر کرده بود؟

با بداخلاقی گفتم:

چی می دونم!

بعد از کمی گشت و گذار به سمت ماشین رفتیم. اول آوا رو خونه ی رضا رسوندم و برای ناهار روز بعد به خونه ی خودمون دعوتش کردم. بعد از اون با ذوق و شوق فراوان بابت این که ماشینم و روز بعد تحویل می گیرم به سمت خونه ی خودمون روندم.

به کوچه مون که رسیدم ماشین و یه گوشه پارک کردم و صبر کردم که اول همسایه مون ماشینش و از توی پارکینگ بیرون بیاره. خمیازه کشیدم و نگاهی به ساعت کردم... نه شده بود... وای نه! دوباره باید نصیحت های بابا در مورد گرگ های کمین کرده توی اجتماع و می شنیدم... هر وقت بعد از تاریک شدن هوا خونه می اومدم بابام مبحث شیرین گرگ های جامعه رو پیش می کشید. همون طور که زیرلب غرغر می کردم ماشین و به سمت پارکینگ هدایت کردم... خودم و برای شنیدن نقل قول های بابا از هزاران پرونده ی مختلف آماده کردم.

آوا اصرار داشت که ظرف های ناهار و خودش بشوره. مامانم تعارف می کرد و می گفت نه! شما مهمونید... منم روی صندلی نشسته بودم و با بی تفاوتی نگاهشون می کردم... از کار خونه بدم می اومد... از کار بیرون هم بدم می اومد... کلا از کار کردن بدم می اومد!

مامانم بالاخره تونست آوا رو منصرف کنه و خودش دست به کار شد. من و آوا روی صندلی های توی آشپزخونه نشستیم. مامانم بهم اشاره کرد که چای دم کنم. از جا بلند شدم و قوری رو برداشتم. یه قاشق چای توش ریختم و زیر شیر کتری گرفتم تا آب جوش توش بریزم. مامانم پرسید:

خب آوا جون! ایشالا کارهاتون و برای عروسی کردید؟

آوا گفت:

بله تا حدودی!

مامانم گفت:

باید سخت باشه دست تنها! خانواده ی آقای دکتر تهران نیستند... نه؟

تو دلم گفتم:

آقای دکتر؟ آهان! رضا رو می گه... اون که هنوز دانشجو اِ بابا!

آوا گفت:

مامان و باباش اصفهان زندگی می کنند. رضا وقتی دانشگاه قبول شد اومد تهران. الان چند سالی هست که تنها زندگی می کنه.

مامان پرسید:

عروسی رو اصفهان می گیرید یا تهران؟

آوا لبخند زد و گفت:

هنوز داریم در موردش حرف می زنیم.

خندیدم و تو دلم گفتم:

صحبت؟ منظور همون دعواهای تاریخیشونه؟

در همین موقع آب جوش روی زمین ریخت. از جا پریدم. سریع شیر کتری و بستم. آوا سریع بلند شد و قوری رو از دستم گرفت و گفت:

خب این جوری که تو کجش کردی چای از لوله ش می ریزه بیرون دیگه!

مامانم که داشت حرص می خورد گفت:

یعنی تو چای هم نمی تونی دم کنی؟

خنده کنان گفتم:

چرا شلوغش می کنید؟ خب حواسم به حرفاتون پرت شد... خدایی هرچی بلد نباشم چای دم کردن که بلدم.

آوا زیرلب گفت:

از اون چای های کمرنگی که هر دفعه می ذاری جلوم مشخصه چه قدر بلدی!

نیشگونی از بازوش گرفتم. آوا قوری رو روی کتری گذاشت.

پنج دقیقه ی بعد به اتاق من رفتیم. آوا روی تخت دراز کشید و من روی صندلی میز آرایشم نشستم. آوا که داشت با ناخوناش ور می رفت گفت:

امروز رفتم دیدن رضا!

گفتم:

چیز جدیدی نیست! هر روز می ری دیگه! خوب چشم مامان باباها رو دور دیدید. این مامان اینای تو نمی خوان از مسافرت برگردن؟

آوا چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

بذار حرف بزنم! وسط حرفم نپر.

سر تکون دادم. آوا آهی کشید و گفت:

تو فکر می کنی من خیلی تند رفتم؟ از دیشب تا حالا یه کم عذاب وجدان گرفتم. با این که اصلا از رادمان خوشم نمی یاد ولی دلم براش می سوزه. خانواده شون کاملا از هم پاشیده ست. خودش هم یه جورایی افسرده ست. رضا می گه هیچ دوستی نداره که باهاش صمیمی باشه. فکر می کنم یه کم بدجنسی کردم که نذاشتم با رضا راحت باشه... از طرفی نگرانم.

با دلخوری به آوا نگاه کردم و گفتم:

تو که ماجرا رو به من نمی گی... انتظار داری چطور راهنماییت کنم؟

آوا دست هاش و پایین انداخت و گفت:

اگه یه درصد فکر می کردم درک می کنی می گفتم... اگه بهت بگم دیگه نمی تونی نگاهت و به رضا عوض کنی.

ابرو بالا انداختم و گفتم:

مگه چی کار می کردن؟ تو که می گفتی رضا اهل دوست دختر بازی هم نبود.

آوا گفت:

اگه بابات بفهمه... ازم ناامید می شه... آخه همیشه امید داره که من تو رو عاقل کنم.

پوزخندی زدم و گفتم:

نه بابا! خیلی وقته ناامید شده... فهمیده تو از این عرضه ها نداری.

آوا بالش و از زیر سرش برداشت و به سمتم پرت کرد. بالش و توی هوا گرفتم و خنده کنان گفتم:

خب راست می گم دیگه!

آوا با عصبانیت گفت:

من دارم درد و دل می کنم توی نامرد داری مسخره می کنی. بابا سه ماه دیگه عروسیمه. تازه دارم به این نتیجه می رسم که چه قدر با احساس جلو رفتم... تازه دارم می فهمم اصلا پشت تصمیم هام منطق نبوده. رضا خانواده ی خوبی داره... خوش اخلاقه... صادق و روراسته... وضع مالیش خوبه... تحصیلاتش خوبه... باهوشه... قیافه ش خوبه... ولی وقتی برای درس خوندن اومد تهران... به عنوان یه پسر هجده نوزده ساله خیلی خودش و گم کرد... دیگه خانواده بالای سرش نبودن و نمی دونم... شاید دوست های ناباب کشوندنش سمت پارتی رفتن و اینا. خودش می گه هیچ وقت دوست دختر نداشته... منم باور می کنم. می دونم که راست می گه ولی از طرف دیگه به این موضوع فکر می کنم که اگه قبل از ازدواج نتونسته خودش و جمع و جور کنه هیچ دلیلی نداره که بعد از ازدواجم آدم بشه... اونم توی ایران که خیلی از مردها تازه بعد از ازدواج یادشون می افته جوونی نکردن و ... تازه موضوع خانواده ش هم هستن که خیلی اذیت می کنند... تازه دارم به این موضوع فکر می کنم که ازدواج کردن با پزشکی که باید چند شب توی هفته کشیک باشه خیلی سخته... این فکرم مثل خوره افتاده به جونم که یه وقت نکنه رضا همه ی ماجرا رو بهم نگفته باشه...

آوا آهی کشید و حرفش و قطع کرد. سرتکون دادم و گفتم:

آره... می دونم... ممکنه بعضی از مردها بعد از ازدواج یه سری کارها رو بکنند ولی نه مردهایی مثل رضا که هفت سال تنهایی توی یه شهر دیگه و دور از خانواده هاشون زندگی کردند. اون مال کسایی هستنش که توی خانواده های متعصبی بزرگ شدن و پشت خودداری هاشون اعتقاد نبوده... اجبار بوده. بعد از ازدواج که این اجبار برداشته می شه خیلی کارها می کنند. تو از این لحاظ نگران رضا نباش.

تو دلم گفتم:

ظاهرا هر غلطی می خواسته توی دوران قبل از ازدواج کرده!

ادامه دادم:

نگرانی هاتو درک می کنم... ولی بد موقعی به شک افتادی.

آوا پوزخندی زد و گفت:

برای این که رادمان بدموقع سرو کله ش پیدا شده. رضا قسم خورده بود دیگه باهاش نمی گرده ولی دیروز توی خونه ش جوری رادمان و نگاه می کرد انگار داره برادر کوچیکه شو نگاه می کنه.

پرسیدم:

برادر کوچیکه؟ مگه چند سالشه؟

آوا اون قدر بد نگاهم کرد که سرم و پایین انداختم. گفتم:

تو تو مغزت گیر دادی به این که من به این یارو نظر دارم. من از مردهای چشم رنگی خوشم نمی یاد... مرد باید چشمش سیاه باشه... تازه! مرد خوشگل مال دیگرونه!

آوا خندید و گفت:

پس دردت اینه که شوهر زشت می خوای! حالا ریخت شوهرت و شاید یه جوری بتونی تحمل کنی... بنده ی خدا ژنش به بچه هاتم می رسه. بچه هاتو می خوای چی کار کنی؟

بعد از دو ساعت شوخی و خنده آوا رفت. برام عجیب بود که آخرش هم ماجرای رضا رو بهم نگفت. به نظرم موضوع مهمی نمی اومد و بیشتر چیزی بود که آوا خجالت می کشید مطرحش کنه. تصمیم گرفتم آوا رو بیشتر از این اذیت نکنم و دیگه در این مورد ازش چیزی نپرسم.

عصر بود که از اتاقم بیرون اومدم. معین روی مبل نیم خیز شده بود و همون طور که تخمه می خورد به تلویزیون زل زده بود. چشماش گشاد شده بود و هر لحظه به حالت ایستاده نزدیک تر می شد... داشت فوتبال نگاه می کرد. آهسته وارد هال شدم. کنترل و از روی مبل برداشتم. به صفحه ی تلویزیون نگاه کردم. فوتبالیست توپ و شوت کرد... معین از جا پرید... دکمه رو زدم و تلویزیون و خاموش کردم. معین با ناباوری به صفحه ی خاموش تلویزیون نگاه کرد... تازه فهمید که چی شد... با خشم به سمت من برگشت. کنترل و روی مبل انداختم و با خونسردی به سمت آشپزخونه رفتم. معین داد زد:

کجا؟ داری می ری پشت مامان قایم بشی؟

توی آشپزخونه بابا رو دیدم که داشت برای خودش چای می ریخت. با خونسردی رو به معین کردم و گفتم:

مامانو پیدا نکردم... اومد پشت بابا قایم شم.

بابام آهسته خندید. معین گفت:

این کار مسخره ت یعنی چی؟

گفتم:

صبح داشتم سریال دانلود می کردم قطعش کردی. یادت رفته؟ نود و هفت درصد دانلود شده بود.

معین کنترل و برداشت و تلویزیون و روشن کرد و گفت:

بذار فوتبال تموم شه بهت می گم! نشونت می دم! تازگی ها خیلی پررو شدی.

دنبال بابا از آشپزخونه بیرون اومدم و گفتم:

نه همچین هم تازه نیست!

بابا چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

بسه!

معین چشم غره ای بهم رفت و با اعصاب خوردی دوباره به تلویزیون زل زد. بابا روزنامه رو برداشت و صفحه ی حوادث و باز کرد. پوفی کردم و تو دلم گفتم:

عاشق خبرهای این طوریه! انگار سرکار به اندازه ی کافی از این چیزها نمی بینه!

بابام با دیدن تیتر درشت صفحه ی حوادث نچ نچی کرد و گفت:

ترلان بیا این و بخون! ببین با چه روش هایی مواد مخدر وارد می کنند.

با بی حوصلگی گفتم:

بابا تو رو خدا بی خیال! از بچگی من و به جای قصه های خوب برای بچه های خوب با صفحه حوادث روزنامه بزرگ کردید.

یادم اومد که از سن ده یازده سالگی صفحه ی حوادث روزنامه رو می خوندم. دیگه برای خوندنش اشتیاقی نداشتم.

تصمیم گرفتم بیرون برم و با ماشین عزیزم که تازه از معین از تعمیرگاه اورده بودش یه دوری بزنم. طبق معمول همون پالتوی مشکی رو پوشیدم و شال آبی سر کردم و از خونه خارج شدم.

با ذوق و شوق دستی به فرمون ماشینم کشیدم و از پارکینگ بیرون اوردمش. با سرعت کمی به راه افتادم... دوست داشتم از صدای موتور ماشینم لذت ببرم... آخیش! از شر ماشین بابا خلاص شدم!

توی خیابون اصلی پیچیدم. همون طور که داشتم رانندگی می کردم و برای خودم شعر می خوندم آینه رو تنظیم کردم.یه دفعه چشمم به یه مزدای سفید افتاد. قلبم توی سینه فرو ریخت. اینجا چی کار می کرد؟

خواستم پام و روی گاز بذارم و ناپدید بشم ولی بعد پشیمون شدم. نمی خواستم دوباره ماجرای دیشب پیش بیاد. دوباره از توی آینه به پشت سرم نگاه کردم. یعنی همون ماشین دیشبی بود؟ بعله! خودش بود! کاپوت ماشین جمع شده بود و چراغاش شکسته بود... قلبم تند تند می زد... حتما اومده بود حالم و بگیره.

ماشین و یه گوشه پارک کردم... تو دلم گفتم:

بذار همین جا وسط خیابون که شلوغ پلوغه با هم برخورد کنیم... اگه دوباره کورس بذاریم ممکنه یه بلای دیگه سرش بیاد... ظاهرا خونه مون هم یاد گرفته... ممکنه برام شر شه.

قفل فرمون و دم دستم گذاشتم. از توی کیفم یه چاقوی جیبی بیرون اوردم و توی جیبم گذاشتم. مزدای سفید پشت ماشینم پارک کرد. از توی آینه دیدم که راننده از ماشین پیاده شد. موهای مش کرده ی فرق کجش و شناختم. یه شال قهوه ای روشن سر کرده بود. پالتوی قهوه ای کوتاه و تنگی پوشیده بود که بیشتر شبیه به کت بود. شلوار جین مشکی لوله تفنگی پوشیده بود و کفش های پاشنه ده سانتی مشکی پاش بود. با دست به شیشه ی ماشینم زد. چشمم به صورتش افتاد... یا خدا! لب های پروتز کرده، بینی عمل کرده، گونه های کاشته شده، ابرو های تاتو شده، لنز رنگی... چی از توی صورتش مال خودش بود و خدا می دونه!

در ماشین و باز کردم و پیاده شدم. دختر خندید و گفت:

به به! راننده ی حرفه ای دیشبی... چه اتفاقی! دوباره دیدمت!

نگاهی به ماشینش کردم... اوه اوه! درب و داغون شده بود. باید خسارت سمند رو هم می داد... پس برای چی داشت می خندید؟

دقیق تر نگاهش کردم... نه! انگار اصلا ناراحت نبود.

دستش و جلو اورد و با لبخند دوستانه ای گفت:

اسم من سایه ست!

نگاهی به دستش کردم... دوباره نگاهم روی ماشینش سر خورد. می دونستم هیچ آدم عاقلی با کسی که باعث تصادف کردنش شده دست نمی ده و بهش لبخند نمی زنه. دوباره نگاهی به دست سایه کردم... نه! یه کاسه ای زیر نیم کاسه بود. دستم و توی جیب پالتوم کردم... دست راستم و بی اختیار دور چاقوی جیبی حلقه کردم... آرزو کردم که ای کاش توی ماشین مونده بودم.

سایه دستش و پایین اورد ولی هنوز داشت لبخند می زد. ابرو بالا انداخت و گفت:

بهت نمی یاد کم رو باشی... .

شونه بالا انداختم... باید زودتر می رفتم... حس خوبی نسبت بهش نداشتم. نکنه لبخندهاش نشون دهنده ی آرامش قبل از توفان باشه؟ شاید می خواست یه گوشمالی حسابی بهم بده... من باعث و بانی اون تصادف بودم. سایه هم مقصر بود... خسارت سمند رو باید می داد... ماشین خودش هم هرگز مثل روز اول نمی شد. پس برای چی وایستاده بود و با اون لبخند مسخره نگاهم می کرد؟

سایه گفت:

می یای بریم یه جایی مثل کافی شاپ ؟

نگاهی به سرتاپاش کردم و گفتم:

چی باعث شده فکر کنی خوشم می یاد بیشتر باهات آشنا شم؟

سایه لبخند کجی زد و گفت:

من نمی خوام بیشتر باهات آشنا شم... برات یه پیشنهاد دارم.

بدون ذره ای کنجکاوی گفتم:

خب... می شنوم!

سایه لبخند دیگه ای زد... از لبخندهاش خوشم نمی اومد. انگار فقط دو طرف لباش و کش می داد... پشت لبخندهاش هیچ روحی نبود... همین مسئله باعث می شد به این موضوع فکر کنم که می خواد در یه فرصت مناسب... شاید توی یه خیابون خلوت تر... حسابی حالم و بگیره.

سایه گفت:

اینجا که نمی شه.

یه گام به سمت عقب برداشتم و گفتم:

داری وقتم و می گیری.

او یه قدم به سمتم برداشت و گفت:

چرا نمی خوای به حرفام گوش بدی؟ ببین!

با دست چپش به ماشینش اشاره کرد و گفت:

ماشینم و داغون کردی... باعث شدی وسط خیابون کلی از راننده ی سمند فحش بخورم... باید خسارتم بدم. خودتم می دونی که تو باعث شدی تصادف کنم... .

وسط حرفش پریدم و گفتم:

برو شکایت کن... برو ثابت کن که تقصیر من بوده.

دیگه کاسه ی صبرم داشت سرریز می شد. این آدم عجیب و غریب از کجا پیداش شده بود؟... دوباره داشت لبخند می زد... گفت:

اگه پی شکایت کردن و اینا بودم اینجا نمی اومدم... خواستم بگم یه پیشنهاد مهم دارم که در عوضش دارم از همه ی این مسائل می گذرم... نمی خوای بشنویش؟ باور کن شانس اوردی که به تور من خوردی. نه تنها شاکی نشدم و دنبال انتقام نیومدم، بلکه اومدم بهت پیشنهاد کار بدم.

اگه پی شکایت کردن و اینا بودم اینجا نمی اومدم... خواستم بگم یه پیشنهاد مهم دارم که در عوضش دارم از همه ی این مسائل می گذرم... نمی خوای بشنویش؟ باور کن شانس اوردی که به تور من خوردی. نه تنها شاکی نشدم و دنبال انتقام نیومدم، بلکه اومدم بهت پیشنهاد کار بدم.

اخم کردم و گفتم:

کار؟

فاصله ش و باهام کمتر کرد و گفت:

کمتر کسی و دیدم که عکس العمل هاش به اندازه ی تو سریع باشه. رانندگیت حرف نداره... از دیشب تا حالا دارم پیش خودم تحسینت می کنم. تا حالا دختری رو ندیده بودم که بتونه مثل تو رانندگی کنه. واقعا تحت تاثیر قرار گرفتم.

کوتاه گفتم:

مرسی.

ناخودآگاه در مقابل او حالت دفاعی داشتم. ازش خوشم نمی اومد و حرفاش به نظرم بودار بود. اگه یه آدم عاقل و طبیعی جای او بود پوستم و می کند نه این که ازم تعریف کنه. نیاز به هوش زیادی نداشت که تشخیص بدم یه جای کار می لنگه. همین که خونه مون و پیدا کرده بود و دنبالم اومده بود نشون می داد که خودم و توی دردسر انداختم. اضطراب پیدا کردم... حالا باید چطوری می پیچوندمش؟ مسلما راه درست این نبود که باهاش به کافی شاپ برم. همون اونجا وسط خیابون بهترین نقطه بود. شلوغی خیابون و جمعیتی که از پیاده رو رد می شدند بهم احساس امنیت می دادند.

سعی کردم خودم و بی حوصله نشون بدم. دستم و روی دستگیره ی در گذاشتم و گفتم:

من کلی کار برای انجام دادن دارم... اگه حرف خاصی نداری برم.

سایه با خوش رویی آزاردهنده ای گفت:

می تونم توی ماشینت بشینم و باهات صحبت کنم؟

خیلی رک گفتم:

نه!

لبخند سایه محو شد. کمی چشماش و تنگ کرد و گفت:

پیشنهادی که می خوام بهت بدم اول از همه به نفع خودته.

سر تکون دادم و گفتم:

پس زودتر بگو و بعد برو.

شونه بالا انداخت و گفت:

فکر می کنم باید آدم بدبینی باشی... .

وسط حرفش پریدم و گفتم:

نذار بگم فکر می کنم از کدوم قماشی... .

با صدای بلند زیر خنده زد و گفت:

پس رکم هستی! خوشم اومد.

در ماشین و باز کردم و گفتم:

ولی من اصلا خوشم نیومد... خداحافظ!

سایه با صدای بلندی گفت:

می خوام بهت کار پیشنهاد کنم... یه کاری که خیلی استعداد خوبی توش داری... مربوط به همین رانندگیه. نظرت چیه؟

بی اختیار متوقف شدم... اولین چیزی که توی ذهنم اومد بابام بود... امکان نداشت که موافقت کنه. سایه از مکث چند ثانیه ایم استفاده کرد و ادامه داد:

رئیسم یه راننده ی خوب می خواد... زیاد وقت ندارم که کسی و پیدا کنم که بتونه نظرش و جلب کنه... وقتی تو رو دیدم که اون طوری سبقت می گرفتی و گاز می دادی فهمیدم همونی هستی که به درد رئیسم می خوره.

به عنوان یه دختر بیست و دو ساله ی تحصیل کرده خیلی سریع متوجه شدم که این کار نمی تونه کار خوب و درستی باشه. برای همین رو به سایه کردم و گفتم:

رئیست چی کاره ست؟

سایه که فکر کرده بود کنجکاو شدم گفت:

این و دیگه باید بیای کافی شاپ تا بفهمی.

پوزخندی زدم و گفتم:

اگه فهمیدنش خالی از اشکال نبود خیلی راحت می گفتی مدیر فلان جاست... یا رئیس فلان شرکته... این که داری این طوری منو می پیچونی نشون می ده که داری از چه تیپ آدمی صحبت می کنی.

سایه مسخره م کرد و گفت:

چه تیپ آدمی؟

گفتم:

به احتمال خیلی زیاد خلاف کار!

سایه خندید و گفت:

اوه! چه بدبین! رئیسم یه شرکت داروسازی داره. خیالت راحت شد؟

ابرو بالا انداختم و گفتم:

کدوم شرکت؟

او گفت:

ایران هورمون!

سر تکون دادم و گفتم:

رئیس یه شرکت معتبر چه احتیاجی به یه راننده ی دختر داره؟ اونم راننده ای که گواهینامه نداره؟

سایه گفت:

پس گواهینامه م نداری... باید در موردش حرف بزنیم.

خیلی رک گفتم:

من اصلا از پیشنهادت خوشم نیومده...

در ماشنی و باز کردم و خواستم سوار شم که سایه با خشونت غیر منتظره ای در و محکم بست. بی اختیار دستم و توی جیبم کردم و چاقو رو لمس کردم... او دیگه لبخند نمی زد. با عصبانیت گفت:

گوش کن ببین چی بهت می گم! من دو روز بهت وقت می دم که در موردش فکر بکنی. مهلت خودم داره تموم می شه... خوشم نمی یاد بچه پررویی مثل تو منو توی دردسر بندازه. بهش فکر کن! فهمیدی؟ دو روز دیگه می یام سراغت. به این فکر کن که با همین رانندگی دیوونه وار و با همین ویراژ دادن ها که مشخصه چه قدر ازش لذت می بری می تونی ماهی چند میلیون درآمد داشته باشی.

سر تکون دادم و گفتم:

من اهل کار خلاف نیستم.

سایه که هر لحظه عصبانی تر می شد گفت:

من کی گفتم خلافه؟

صدام و کمی بالا بردم و گفتم:

تو فکر می کنی من خرم؟ آدمی که خلاف کار نباشه ماهی چند میلیون به دختری که گواهینامه هم نداره نمی ده. فکر می کنی از پشت کوه اومدم؟ آخه کسی که رئیس شرکت ایران هورمون باشه نیازی به آدمی با ریخت و قیافه ی تو نداره که براش دنبال راننده بگرده.

سایه هم صدایش و بالا برد و گفت:

خیلی داری روت و زیاد می کنی. از این بلبل زبونی هات خوشم نمی یاد. دو روز دیگه می یام سراغت. بشین قشنگ فکرات و بکن... هفته ای یکی دوبار رئیسم و می بری این ور و اون ور در عوض ماهی چند میلیون می گیری... اصلا هم نیاز نیست که کسی با خبر بشه... هیچکس نمی فهمه... تو هم می تونی پول خوبی در بیاری... پشتت به کجا گرمه که این قدر راحت می گی نه؟ می دونی ملت برای دو قرون بیشتر آدم می کشن؟ تو مگه کجا کار می کنی؟ مگه چه قدر می گیری؟

پوزخندی زدم و گفتم:

من پشتم به یه بابای پولدار گرمه... بهترین شغل دنیام داشتن یه بابای پولداره.

سایه پوفی کرد. کلافه شده بود... منم که دیگه مطمئن شده بودم او داره از کار خلاف حرف می زنه کمی ترسیده بودم. سعی می کردم به روی خودم نیارم... خیلی خوشحال بودم که ظاهرا در این زمینه موفق بودم. زبونم که کلا افسارش دست ضمیرناخودآگاهم بود و بی اختیار برای خودش نطق می کرد، به کمکم اومده بود.

سایه گفت:

می دونم تا حالا شده پیش خودت آرزو کنی که ای کاش کار داشتی و حقوق خودت و داشتی. آدم وقتی از باباش پول بگیره مجبوره ازش اطاعتم بکنه... مجبوره هرچی می گن بذاره روی چشمش... برای این که محتاجه ولی اگه روی پای خودش وایسته می تونه هرکای دوست داره بکنه. مطمئنم این موضوع به فکر خودتم رسیده.

این فکر به ذهنم رسیده بود ولی لزومی نداشت که سایه هم در جریان قرار بگیره. در ماشین و باز کردم و گفتم:

من حرفم و زدم... علاقه ای ندارم که با کسی مثل تو همکاری کنم... خداحافظ!

سایه گفت:

دو روز دیگه می یام سراغت... به نفع خودته که از خر شیطون پایین بیای.

بدون توجه به او در و بستم و ماشین و روشن کردم. گازش و گرفتم و به راه افتادم... قلبم محکم توی سینه می زد. یه حسی بهم می گفت که این تازه شروع ماجرا ست. ناخودآگاه چشمم توی آینه دنبال مزدای سفید می گشت ولی انگار دیگه تعقیبم نمی کرد. با این حال خودم و مخصوصا اسیر ترافیک کردم. این طوری احساس امنیت می کردم. نفس عمیقی کشیدم. یه بار دیگه حرف های سایه رو توی ذهنم دنبال هم ردیف کردم... رئیس... مهلت... راننده... چند میلیون... دو روز دیگه... هیچکس هم نمی فهمه... .

چند سال بود که روزنامه ی حوادث می خوندم... بابایی داشتم که خودش قاضی بود و هر روز در مورد پرونده هاش توی خونه صحبت می کرد. خودم آدم عاقل و بالغی بودم و چشم و گوش بسته نبودم... می تونستم به راحتی تشخیص بدم که سایه از کار خلاف حرف می زنه. این موضوع مضطربم می کرد... قرار بود دو روز دیگه سراغم بیاد... یعنی اگه می گفتم نه ولم می کرد و می رفت؟ یا بدتر سه پیچ می شد؟ باید چی کار می کردم؟

یاد دروغی افتادم که سایه گفته بود... شرکت ایران هورمون... می دونستم با تیزهوشی می شه رگه هایی از حقیقت و توی دروغ تشخیص داد... سایه هم آدم باهوشی به نظر نمی رسید. دست کم در مورد مطرح کردن پیشنهادش با من که هوش زیادی به کار نبرده بود. شاید اگه کنترل بهتری روی اعصابش و مهارت بیشتری توی زبون ریختن داشت می تونست همین قضیه رو طوری مطرح کنه که جذب این کار بشم... شاید ناخودآگاه یه دروغ کاملا غیرحرفه ای گفته بود... شرکت داروسازی! نکنه منظورش به مواد مخدر بود؟

یاد حرف چند ساعت پیش بابام افتادم:

ترلان بیا این و بخون! ببین با چه روش هایی مواد مخدر وارد می کنند.

اگه می فهمید من به خاطر کل کل و روکم کنی با همچین آدمی طرف شده بودم پیش خودش چه فکری می کرد؟ عقل حکم می کرد که ماجرا رو بهش بگم ولی از نصیحت هایی که می تونستم تک تکشون و پیش بینی کنم می ترسیدم... از نگاه پر از سرزنش بابام... می دونستم باید موضوع رو بهش بگم... دلم راضی نمی شد... شاید داشتم الکی شلوغش می کردم... شاید سایه با شنیدن جواب نه دیگه سراغم نمی اومد... احتیاط حکم می کرد که عاقلانه تر فکر کنم ولی ترس از سرزنش ، نصیحت ، نگاه های ناراضی بابام و محدودیت هایی که بعد از مطرح کردن این موضوع در انتظارم بود روی تصمیم هام اثر می ذاشت... بهتر بود که اول با آوا صحبت می کردم... آره! این بهتر بود!

سعی کردم اضطرابی که داشتم و نادیده بگیرم... خودم و برای اولین بار به دست های امن ترافیک سپردم... آرزو کردم زمان وایسته و هرگز دو روز دیگه فرا نرسه.

صدای آوا توی گوشی تلفن پیچید:

می دونستم حتی برای یه ساعت نمی تونی دوریم و تحمل بکنی.

در حالی که پام و بی اختیار با حالتی عصبی تکون می دادم گفتم:

باید باهات حرف بزنم... یه اتفاق خیلی بد افتاده.

آوا هل کرد و گفت:

چی شده؟... الان کجایی؟ صدای ماشین و بوق و اینا می یاد.

_ توی خیابونم. ماشین و زدم کنار.

آوا : نگو که تصادف کردی!

_ نه بابا! فکر کردی همه مثل خودتن؟ همه ش ماشین و می زنن این ور و اون ور؟

آوا: باز تو شروع کردی؟

_ بگو کی رو الان دیدم!

آوا داد زد:

رادمان!

با عصبانیت سرم و توی دستم گرفتم... چطوری فکرش به اون رسیده بود؟ انگار مغزش فقط تو این زمینه کار می کرد.

_ آوا خودت و یه جا نشون بده... دیگه شورش و در اوردی... نه بابا!

آوا : پس کی؟

_ اون دختره دیروزیه که سوار مزدا بود.

آوا: اوه اوه اوه! آخه چه جوری پیدات کرد؟ پیدات کرد یا اتفاقی دیدیش؟

_ نمی دونم... آوا می ترسم.

آوا: مگه چی شده؟ دعوا شد؟

_ خیلی بدتر از این حرفا... باید ببینمت.

آوا: آخه الان رضا می یاد خونمون.

_ اَه! تو و رضا یه روز نمی تونید بدون هم باشید؟

آوا: خب شوهرمه! چشم مامان و بابام هم دور دیدیم.

آهسته خندید. پوفی کردم و گفتم:

کی می یاد؟ واقعا کارم واجبه.

آوا: حالا مگه رضا نامحرمه؟

_ نه محرمه!

آوا: یعنی این قدر خصوصیه حرفات که رضا نباید بفهمه؟

_ آخه دلیلی نداره بفهمه.

آوا: من معمولا حرف هایی که بینمون رد و بدل می شه رو بهش می گم... .

وسط حرفش پریدم و گفتم:

تو خیلی لطف داری!

دودل بودم. دوست نداشتم رضا رو در جریان قرار بدم... خیلی باهاش جور نبودم. از طرفی به نظرم او عاقل تر و منطقی تر از آوا بود. چه عیبی داشت که او هم خبردار بشه؟ ولی نه! حس بدی داشتم... دوست نداشتم رضا پیش خودش فکر کنه که ماجرا رو بزرگ کردم.

آوا: زنده ای؟ چرا حرف نمی زنی؟ خب از پشت تلفن بگو.

_ حالا نمی شه رضا نیاد؟

آوا: اگه بهش بگم نیاد که بیشتر کنجکاو می شه.

پوفی کردم. حالا مگه رضا کی بود که بخواد پیش خودش فکر کنه من ترسو ام؟ حتما اونم تا حالا فهمیده بود که من هرچی نباشم آدم ترسویی نیستم... دست کم با رانندگی کردنم به همه ثابت کرده بودم که چه تیپ آدمی هستم. آهسته گفتم:

خیلی خب! فقط... هیچی.

آوا: خب بگو... .

_ هیچی. خواستم شرط و شروط بذارم چیزی به ذهنم نرسید... می یام الان اونجا.

تماس و قطع کردم. با بدبینی از توی آینه پشت سرم و نگاه کردم. خبری از مزدای سفید تصادف کرده با یه راننده ی عصبانی نبود. نفس راحتی کشیدم. هنوز اضطراب داشتم و کف دستم یخ کرده بود. ماشین و روشن کردم و با سرعت کمی به سمت خونه ی آوا رفتم. مرتب از توی آینه پشت سرم و چک می کردم. توهم این و داشتم که سایه داره سایه به سایه م می یاد! نمی دونم چرا این قدر هل کرده بودم... از لحن عصبیش بیشتر ترسیده بودم یا از لبخندهای مرموزش؟ کاملا از ظاهر و لحن کلامش می تونستم حدس بزنم که خیلی با یه آدم عادی فاصله داره. تا حالا توی زندگیم با یه خلاف کار رو به رو نشده بودم... همه ی حرف های بابام در مورد باندهای مختلف توی ذهنم اومد... قاچاق دخترها و زن ها... قاچاق اعضای بدن... مور مور شدم. از ته دل گفتم:

خدایا! خودت کمکم کن... دیشب عجب حماقتی کردم. بچه بازی در اوردم و گرفتار شدم... قول می دم دیگه از این غلطا نکنم.

از این قول ها به خدا زیاد داده بودم! اولین باری که به خاطر یه حرکت نمایشی گواهینامه م پانچ شد، شب خوابم نبرد. تا صبح توی رختخواب با خدا حرف زدم و دویست بار قسم خوردم که عین آدم رانندگی کنم. سه روز بعدش به خاطر سرعت دویست و ده کیلومتر در ساعت توی اتوبان گرفتنم و دوباره گواهینامه م پانچ شد.... دقیقا سه روز بعد!

ترم اول دانشگاه هم وقتی معدلم پونزده شد پیش خودم قسم خوردم که از ترم بعد به نیت هفده به بالا بخونم... بگذریم که هر ترم بدتر از ترم قبل شد... از این توبه ها زیاد کرده بودم... زندگیم تکرار قسم خوردن هایی بود که دو روز بعد کاملا فراموششون کرده بودم.

ماشین و توی کوچه پارک کردم. چشمم به اسپورتیج قرمز رضا افتاد... زودتر از من رسیده بود. آهی کشیدم. زنگ و زدم و سعی کردم خیلی خودم و مضطرب نشون ندم. خوشم نمی اومد که دیگرون فکر کنند آدم ضعیفی هستم.

خونه ی آوا طبقه ی دوم یه آپارتمان قدیمی و سه طبقه بود. از پله ها بالا رفتم و چشمم به آوا و رضا افتاد که برای استقبال دم در اومده بودند. رضا با دیدنم خندید و مثل همیشه بدون سلام کردن گفت:

چه گندی زدی؟

چپ چپ به آوا نگاه کردم. آوا خنده کنان به رضا گفت:

اذیتش نکن... بذار برسه بعد حسابی حالشو می گیریم.

بوتم و در اوردم و روی زمین انداختم. گفتم:

به اندازه کافی حالم گرفته شده. نیازی نیست که تو خودت و توی زحمت بندازی.

آوا خندید و از جلوی در کنار رفت. خونه ی سه خوابه با طرح و مدل قدیمی داشتند. یکی از اتاق ها اتاق مهمان بود که هر وقت شب اونجا می موندم روی تختش می خوابیدم. توی هال یه دست کاناپه ی سفید چرم بود. برعکس خونه ی ما که روی زمین فرش زیادی انداخته نشده بود، خونه ی آوا اینا پر از فرش های نفیس بود. وسایل خونه شون جدیدتر از خونه ی ما بود ولی طرح و نقشه ی خونه شون خیلی قدیمی بود و در نگاه اول توی ذوق می زد. بدترین خصوصیت خونه شون این بود که در دستشویی توی هال باز می شد... من همیشه با این موضوع مشکل داشتم... مجبور می شدم صبر کنم همه از هال بیرون برن بعد از دستشویی استفاده می کردم. بین هال و پذیرایی یه پاسیو پر از گل و گیاه قرار داشت. یه دست مبل شیک توی پذیرایی بود که در اون لحظه رومبلی ها رنگ زیبای طلایی مبل و پنهان کرده بود.

روی مبل نشستم. آوا برام یه لیوان چای اورد. بدم نمی اومد محض خنده و شوخی یه تیکه در مورد رادمان بندازم و این دو نفر و به جون هم بندازم. بعد بی خیال شدم... اصلا وقت شوخی و مسخره بازی نبود.

آوا رو به رضا کرد و گفت:

فهمیدی چی شد؟ دیشب ترلان با یه مزدا کورس گذاشت و باعث شد طرف یه تصادف خفن بکنه که توش مقصرم هست... امروز یه دفعه ای یارو رو توی خیابون دیده.

رضا با تعجب گفت:

نه بابا!

گفتم:

آره بابا!... آوا قندونت کو؟ بعد به من می گی خونه داری بلد نیستم.

آوا ابرو بالا انداخت و گفت:

روی میزه... خونه داری من و زیر سوال نبر! در حدش نیستی.

و خندید. راست می گفت. قندون و یه ظرف پولکی روی میز بود. یه جرعه از چای خوردم و شروع به تعریف کردن کردم... ماجرا رو کامل تعریف کردم. اصلا به رضا نگاه نمی کردم. امیدوار بودم متوجه بشه که روی صحبتم با او نیست و نباید خودش و توی این مساله قاطی بکنه. وقتی اسم سایه رو بردم به وضوح دیدم که رضا روی مبل جا به جا شد... آوا روی حرفام تمرکز کرده بود ولی رضا همچین با تعجب نگاهم می کرد که معذبم می کرد. دیگه نمی تونستم بی توجه باشم و نگاهش نکنم... هرچند لحظه یه بار نگاهش می کردم... تغییر حالت هاش برام سوال شده بود... اول تعجب کرد... بعد سعی کرد خودش و جمع و جور کنه... آخرش به یه اخم عمیق ختم شد.

وقتی حرفام تموم شد آوا نگاهی به رضا کرد و گفت:

حالا باید چی کار کنیم؟

انگار آوا هم مثل من ترسیده بود و استرس پیدا کرده بود. گفت:

به نظرم باید به بابات بگی. اگه نمی تونی بگی من می گم.

با ناراحتی گفتم:

به خدا می ترسم نذاره پشت ماشین بشینم... تو که می دونی من یه روز پشت ماشینم نشینم می میرم. دوباره شروع می شه... بشین روزنامه بخون... چهار جا برو... دنیا رو ببین... با مردم رفت و آمد کن... اینجا ایرانه! باید بدونی داری کجا زندگی می کنی... هزار تا گرگ توی این خیابونا هستش... تو دختری... کم سن و سالی... زود گول می خوری... پشت ماشین نشین... شب قبل تاریک شدن هوا برگرد... به هرکسی اعتماد نکن... این لباس و نپوش... بشین آشپزی یاد بگیر... پذیرایی یاد بگیر... درس بخون... سربه راه شو... خودت و با این کارهات بدبخت نکن... بی خیال آوا... حوصله ندارم این جمله ها رو برای بار هزار و دویستم بشنوم.

برخلاف انتظارم رضا طرفم و گرفت و گفت:

به نظرم نباید فعلا به بابات چیزی بگی.

با تعجب نگاهش کردم. رضا گفت:

تنها کاری که بابات می تونه بکنه اینه که کار و از طریق قانون پیش ببره... ولی اولین کسی که قانون و زیر پاش گذاشته تویی و بعد بابات... تو گواهینامه نداری... اصلا نباید پشت رل می شستی. برای همین ممکنه با پیگیری این قضیه اول از همه خودت گرفتار بشی. این طوری ممکنه اعتبار بابات هم زیر سوال بره. پس فعلا صبر کن.

با این که باهاش موافق بودم گفتم:

گفت که فقط دو روز وقت دارم... یعنی بسط بشینم توی خونه این دو روز و؟

رضا شونه بالا انداخت و گفت:

شاید بعد دو روز با کینه و کدورت برگرده... شاید عصبی تر شه... شاید بیشتر تهدید کنه. مطمئن باش اونم وقتی گفته دو روز می دونسته که ممکنه تو خودتو قایم کنی.

راست می گفت... نظرم عوض شد... چه قدر خوب بود که رضا اونجا نشسته بود... این آوا که انگار لال شده بود. هیچ نظری نداشت. فقط با حرکت سر حرف های رضا رو تایید می کرد.

رضا ادامه داد:

کاری باید بکنی اینه... تو شماره ت و به من بده... شماره ی منم توی گوشیت سیو کن. نذار فکر کنه تنهایی... هر وقت احساس خطر کردی یا حس کردی که دنبالته بهم زنگ بزن... روی من به عنوان یه برادر حساب کن. مطمئنم با معین زیاد راحت نیستی.

یاد ماجرای دانلود کردن سریال و خاموش کردن تلویزیون افتادم... می دونستم معین آماده ست که برم خونه تا کله م و بکنه.

صادقانه گفتم:

واقعا بهم امید دادی رضا... دستت درد نکنه... آره فکر کنم این طوری بهتر باشه.

رضا سر تکون داد و گفت:

باید ببینیم بعد این دو روز چی می گه... اون وقت شاید لازم باشه ماجرا رو با بابات در میون بذاری.

سرم و به نشونه ی تایید تکون دادم. نیم ساعت اونجا نشستم و با همدلی و حرف های رضا و آوا انرژی گرفتم. بعد از اون احساس کردم که بهتره برم و بیشتر از این مزاحم اونا نشم. آوا نگران بود و اصرار داشت که با رضا برم... می ترسید سایه بلایی سرم بیاره. رضا خنده کنان گفت:

نگران ترلان نباش... تا وقتی توی ماشین باشه جاش امنه... هیچ خطری اون تو تهدیدش نمی کنه. به محض این که پیاده شه باید چهارچشمی مراقبش باشی.

رو به آوا کردم و گفتم:

بهتره تنها برم... نمی خوام اگه دنبالم باشه من و با کس دیگه ای ببینه. نمی خوام فکر کنه ترسیدم... دوست ندارم نقطه ضعف دستش بدم.

آوا هنوز دل نگرون بود. رضا دست شو دور شونه ش انداخت و گفت:

چیزی نمی شه... نگران نباش.

آوا دستم و فشرد و گفت:

تو رو خدا عاقلانه رفتار کن... عین آدم رانندگی کن... چشمات و خوب باز کن و حواست و جمع کن. باشه؟ بهت زنگ می زنم که مطمئن شم رسیدی خونه... اگه جواب ندی یه راست می رم پیش بابات.

حرف های آوا بیشتر به جای این که دل گرمم کنه نگرانم کرد... یعنی قضیه این قدر جدی بود؟

خداحافظی کردم و در حالی که سعی می کردم تپش قلبم و ندیده بگیرم از خونه خارج شدم. در حیاط و باز کردم و با ترس و وحشت دو طرف کوچه رو بررسی کردم... پرنده پر نمی زد... چشمم به یه مزدای سفید افتاد. جیغ کوتاهی کشیدم و خودم و توی خونه پرت کردم. در و پشت سرم بستم و دستم و روی قلبم گذاشتم. چشمام و بستم و چند بار نفس عمیق کشیدم. یه صدایی توی سرم گفت:

حقته! وقتی پاتو روی گاز می ذاشتی باید به اینجاهاش هم فکر می کردی.

چشمام و باز کردم... خودم و دعوا کردم:

یعنی چی؟ مگه هر مزدای سفیدی مال سایه ست؟

تمام شجاعتم و جمع کردم. آهسته در و باز کردم. دستم می لرزید... نگاهی به کوچه انداختم... نه! مزدا تصادف نکرده بود. نفس راحتی کشیدم... از دست خودم حرص می خوردم. چه قدر احمق شده بودم!

بدو بدو خودم و به ماشینم رسوندم.

همین که توی ماشین نشستم و در و قفل کردم احساس امنیت کردم. ماشین و روشن کردم و به راه افتادم... توی مسیر مراقب بودم که کسی دنبالم می یاد یا نه... هر وقت که چشمم به یه مزدای سفید می افتاد قلبم توی سینه فرو می ریخت و حالم بد می شد... خدا رو شکر اون شبم هرچی مزدای سفید توی شهر بود توی مسیرم قرار می گرفت.

بالاخره به خونه رسیدم. ماشین و توی پارکینگ پارک کردم. خیالم راحت شده بود و ضربان قلبم به حالت عادی برگشته بود. داشتم قفل فرمون و برای احتیاط می بستم که موبایلم زنگ زد. تو دلم گفتم:

آواست... بنده خدا چه قدر نگران شده بود!

گوشی رو برداشتم... نه! آوا نبود... شماره ناآشنا بود. یه دفعه قلبم توی سینه فرو ریخت... نکنه سایه باشه!

جواب دادم:

بفرمائید!

صدای مردانه ی بم و گیرایی توی گوشی پیچید:

سلام . رادمان هستم.

با تعجب گفتم:

بله؟

رادمان سریع گفت:

باید باهات حرف بزنم...

فصل چهارم

در حیاط و باز کردم. نگاهی به کوچه کردم. خبری از سایه نبود. ترلان توی ماشین نشسته بود و چپ چپ نگاهم می کرد. با گام های بلند خودم و به ماشین رسوندم و سوار شدم. سلام کردم. ترلان آهسته جوابم و داد و گفت:

خب!

چه بی مقدمه! گفتم:

می شه یه کم از این جا دور شیم؟

ترلان چیزی نگفت. نگاهی به لباسم کرد... لباس خونه تنم بود... پوزخندی زد... تو دلم گفتم:

خب چیه؟ انتظار داشت براش تیپ بزنم؟

نگاهی به صورتش کردم... قیافه ش خوب بود. فقط خیلی ساده تر از اون چیزی بود که من بتونم بپسندم. به قول بارمان بی رنگ و رو بود.

ترلان پاش و روی گاز گذاشت و با سرعتی که یه مقدار برای حالت عادی رانندگی کردن زیاد بود از کوچه خارج شد. توی دلم گفتم:

حتما اضطراب داره به خاطر سایه... حالا خوبه سایه چیزی بهش نگفته و این طوری می کنه! بچه سوسول به همین می گن ها!

در همین موقع با سرعت از سمت راست یه پرادو سبقت گرفت. چشمم به پیکانی افتاد که چند متر جلوتر ماشین رو کنار زده بود و پارک کرده بود... عین موشک داشتیم به سمتش می رفتیم. ترلان عین دیوونه ها به جای این که ترمز بکنه پاش رو بیشتر روی گاز گذاشت. صدام و بلند کردم و گفتم:

چی کار می کنی؟

ترلان با سرعت جلوی پرادو در اومد و از چند سانتی متری پیکان رد شد. نفس راحتی کشیدم. قلبم محکم به سینه م می زد. با تعجب بهش نگاه کردم. کاملا خونسرد بود. صورتش مثل همیشه بی حالت بود. من تقریبا سکته کرده بودم. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

شما همیشه این طوری رانندگی می کنید؟

ترلان به سمتم برگشت و با تعجب گفت:

چطوری؟

با یه حرکت مارپیچی آخرین لحظه وارد بریدگی شد و صدای بوق ماشین های پشت سرمون بلند شد... جوابم و گرفتم... کلا همین شکلی رانندگی می کرد!

آهسته گفتم:

من عجله ای ندارم.

ترلان با تعجب گفت:

بله؟ منم عجله ندارم.

رک گفتم:

خیلی بد رانندگی می کنید.

یه دفعه صدایش و بلند کرد و گفت:

چی؟ من بد رانندگی می کنم؟ هرچی باشه از رانندگی شما بهتره.

من که از عصبانیت غیر منتظره ی او خنده ام گرفته بود گفتم:

قصد توهین نداشتم.

دوباره یه سبقت خطرناک دیگه!... انگار مشکل روانی داشت! با صدای بلندی گفتم:

خانوم لطفا یه جا پارک کنید... با این رانندگیتون دارین اعصابم و بهم می ریزید.

ترلان نچ نچی کرد و گفت:

چه قدر شما زود می ترسید.

من که واقعا می ترسیدم او سرمو به باد بده لبخند زدم و گفتم:

والا همچین زودم نبود.

ماشین و گوشه ی خیابون پارک کرد و گفت:

رنگتون پریده... معلومه حسابی ترسیدید... یه فکر به حال این روحیه ی لطیفتون بکنید.

توی دلم گفتم:

دیوونه ی روانی! باید توی تیمارستان بستریش کنند.

با حرص گفتم:

حیف که وقتش نیست. مگه نه تیکه ای که انداختین و بی جواب نمی ذاشتم.

چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

خب! می شه بگید با من چی کار دارید؟ رضا اصلا کار درستی نکرد شماره ی من و به شما داد.

ضربان قلبم به حالت عادی برگشت... این دیگه کی بود! صورت و نگاه سردش اصلا با رانندگی پر شر و شورش جور در نمی اومد. آهسته نفسم و بیرون دادم و گفتم:

می تونید بعدا رضا رو به خاطر این کارش بازخواست کنید. من که ازش نخواستم این کار و بکنه. نگرانتون بود.

ترلان که مشخص بود عصبیه سرش و تکون داد و گفت:

خب! حالا چی می خواید بهم بگید؟ من باید سریع برم.

آهی کشیدم... این دختر اصلا هیچ نظری در مورد این که سایه کی بود داشت؟ می دونست چه خطری داره تهدیدش می کنه؟

سرم و پایین انداختم و گفتم:

زیر بار پیشنهاد سایه نرید.

ترلان خنده ای عصبی کرد و گفت:

حرف مهمتون همین بود؟

گفتم:

سایه چند روز مهلت داره که کسایی که می خواد و پیدا کنه. خودش به شدت تحت فشاره. اگه جایگزینی برای شما پیدا نکنه ممکنه دست به هر کاری بزنه. ظاهرا رانندگی کردنتون چشمشو گرفته... مواظب خودتون باشید... اگه به هر طریقی تسلیم سایه بشید و کارش و قبول کنید برگشتنتون با خداست.

ترلان با تعجب ابروهاشو بالا داد و گفت:

منظورتون چیه؟ اون بهم گفت که پول خوبی بهم می ده و طوری صحبت می کرد انگار می تونم برگردم خونه و در عین حال کار اونم راه بندازم.

سرم و پایین انداختم... یه لحظه زمان و گم کردم... یادم رفت کجا نشستم... صدای ترلان توی سرم انعکاس پیدا کرد:

اون بهم گفت که پول خوبی بهم می ده و طوری صحبت می کرد انگار می تونم برگردم خونه و در عین حال کار اونم راه بندازم.

سرم گیج رفت... چشمام سیاهی رفت... دستم و جلوی چشمام گرفتم... همه جا برام سیاه شد... سیاه... سیاه ِ سیاه...

بین سیاهی رگه هایی از نور قرمز می دیدم... اون رگه ها من و از سیاهی نجات داد... کم کم رگه هایی از رنگ آبی هم اضافه شد... قلبم محکم به سینه می زد... کم کم سیاهی کمرنگ شد... آدم هایی رو می دیدم که بالا و پایین می پریدند... دستام شروع به لرزیدن کرد... دهنم خشک شده بود... توی اون گرما سردم شده بود...

صدای ترلان توی گوشم پیچید:

شما حالتون خوبه؟

چشمام و باز کردم... دستم و پایین اوردم... نه از رگه های قرمز خبری بود و نه از آدمایی که بالا و پایین می پریدند...

سرم و به شدت تکون دادم و گفتم:

خوبم... خوبم...

ترلان با تعجب بهم نگاه می کرد... کمی فکر کردم... داشتیم راجع به چی حرف می زدیم؟... یادم اومد... سایه!

رو به ترلان کردم و گفتم:

متوجه حرفام شدید؟

ترلان سر تکون داد و گفت:

بله! می شه پنهون کاری و تموم کنید؟ این ماجرا چه ربطی به شما و رضا داره؟ می شه بگید که سایه کیه و چی می خواد؟

رک گفتم:

نه! نمی شه.

ترلان صداش و بالا برد و گفت:

منم ناخواسته دارم درگیر این ماجرا می شم.

رو بهش کردم و گفتم:

من فقط می تونم بهتون بگم که قبول کردن پیشنها سایه... به هر طریقی... به هر دلیلی... تا ابد گرفتارتون می کنه... هرکاری که می تونید بکنید ولی تسلیم نشید... امیدوار باشید سایه توی این چند روز برای شما یه جایگزین پیدا کنه و ... .

ترلان وسط حرفم پرید و گفت:

شما منو می ترسونید... بابای من قاضیه... دوستای زیادی داره که پلیس اند... من ماجرا رو بهش می گم. شما هم بهتره همکاری کنید...

دستام و مشت کردم... سایه ی احمق! بابای دختره قاضی بود! قلبم توی سینه فرو ریخت... نه! نباید ماجرا رو به باباش می گفت. ضربان قلبم بالا رفت... اگه دست پلیس به او می رسید من دیگه چطور می تونستم به زندگیم ادامه بدم؟

رو به ترلان کردم. گفتم:

شما نمی تونید من و مجبور به همکاری کردن بکنید...

ترلان سر تکون داد و گفت:

حالا می بینید!

قلبم توی سینه فرو ریخت... دوست داشتم این دختر و خفه کنم! سایه عجب حماقتی کرده بود! فقط رانندگیش و دیده بود و پیشنهاد داده بود... پنجه م و توی موهام کردم... باید چی کار می کردم؟ آینده و زندگی این دختر توی خطر بود... به نفعش بود که به باباش خبر بده. باید این کار رو می کرد... ولی... من نمی تونستم شاهد مراسم اعدام باشم... نمی تونستم... اگه پای پلیس به این ماجرا باز می شد... عجب اشتباهی کردم که به ترلان زنگ زدم... ای کاش این ته مونده ی مردونگی و انسان دوستیم هم از بین می رفت... توی ذهنم بود که به ترلان بگم به خاطر من سایه اونو پیدا کرده... می دونستم سایه همه جا دنبالم می اومد. حتما اون روز که جلوی خونه ی رضا دیدمش ترلان و دید و دنبالش رفت.... ولی با این وضعیت دیگه نمی تونستم چیزی از این ماجرا بروز بدم.

سرم و پایین انداختم و گفتم:

من و برسونید خونه...

ترلان با عصبانیت گفت:

همین؟

راست می گفت... توی ذهنم خیلی حرف ها بود که می دونستم باید بهش بگم ولی نمی شد... باباش قاضی بود... باید سکوت می کردم...

ترلان پوفی کرد و سر تکون داد... ای کاش زودتر مهلت سایه تموم می شد و دست از سرمون برمی داشت. نگاهم و به بیرون از ماشین دوختم... باباش قاضی بود... شاید اگه من و می بردن می تونست کمکم کنه... رو به ترلان کردم و گفتم:

سایه دنبال منم هست... به منم پیشنهاد داد که پول خوبی بهم می ده... قبول نکردم... تهدیدم کرده... من خیلی شرایط بدی دارم. می دونم که خیلی راحت می تونه مجبورم کنه باهاش برم...

ترلان دستش و از روی سوئیچ ماشین برداشت و نگاهم کرد... سرمای غیرمنتظره ای رو اطرافم احساس کردم... تصوراتم به رفتن با سایه محدود می شد... بعد از اون دیگه چیزی نمی دیدم... انگار بعد از اون زندگیم به پایان می رسید...

آهسته گفتم:

نقطه ضعف دستش ندید... هیچی بروز ندید... بذارید مهلتش تموم شه... ولی... اگه... اگه از رضا شنیدید که...

حرفم و نیمه کاره گذاشتم... چه قدر سخت بود که از یه غریبه همچین تقاضایی بکنم... ولی چاره ای نداشتم... نفس عمیقی کشیدم و ادامه دادم:

اگه شنیدید که من و برده... بدونید که خوشحال می شم اگه ماجرا رو به باباتون بگید.

ترلان ماشین و روشن کرد. اخم کرد بود... بهش حق می دادم... گیج شده بود. گفت:

چرا الان نباید بگم ولی بعدا باید بگم؟

گفتم:

اگه پلیس الان دست به کار بشه و رد گروهی که سایه براشون کار می کنه رو بگیرن کسی و اعدام می کنند که اگه بمیره منم دیگه نمی تونم توی این دنیا زندگی کنم... ولی اگه سایه من و ببره شاید این فرصت و داشته باشم که به اون خبر بدم و از این ماجرا دورش کنم.

احساس کردم ترلان هر لحظه بیشتر ازم متنفر می شه... چشم غره ای بهم رفت و گفت:

جدا؟ باید برای نجات دادن جون کسی تلاش کنم که معلوم نیست چی کار کرده که به اعدام محکومه؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

این دیگه برمی گرده به احساسات لحظه ای و مقطعی... مثل احساسی که بعد از تماس رضا بهم دست داد... منم دلیلی برای هشدار دادن به شما نداشتم... ظاهرا همین الان احساس کردید که بیشتر از اون چیزی که فکرش و می کردید توی خطرید و باید به باباتون خبر بدید. من که شما دخترهای امروزی و می شناسم... آخرین جایی که مشکلاتتون و می برید خانواده هاتونه. منم می تونستم ساکت بمونم و چیزی نگم... شما هم توی اون زمان اگه یه لحظه دچار شک و تردید شدید... به این موضوع فکر کنید که امید یه بنده خدایی مثل من فقط به شماست.

دیگه حرف نزدم... ترلان ماشین و روشن کرد... آهسته تر از همیشه رانندگی می کرد... انگار توی فکر رفته بود... حالات و احساساتش و می شد از روی رانندگی کردنش تشخیص داد... وقتی دنبالم اومد مضطرب بود و تند و بی پروا رانندگی می کرد... حالا که توی فکر بود آهسته رانندگی می کرد.

سرم و به شیشه تکیه دادم... توی ذهنم به دنبال امید گشتم... دنبال رویا... خیلی وقت بود که هیچ رویایی نداشتم... آدم بدون رویا هم هیچی نداره... هیچ امیدی به روزهای خوش نداشتم... به آینده فکر نمی کردم... توی گذشته ی نحس و شومم دست و پا می زدم... توی روزهایی که تخت توی اتاقم خالی نبود...

ترلان ماشین و رو به روی خونمون پارک کرد... آهسته خداحافظی گفتم و به سمت خونه رفتم... وقتی در خونه رو پشت سرم بستم صدای ماشینش و شنیدم که به همون آهستگی دور می شد... دستام و توی جیبم کردم و وارد خونه شدم.

فضای تاریک خونه حالم و بدتر کرد. سامان با تعجب پرسید:

این دختره کی بود؟

اشاره ای به دمپایی و لباس توی خونه م کردم و گفتم:

مطمئنا دوست دخترم نبود! خیالت راحت!

چپ چپ نگاهش کردم... انگار منتظر بود پای من یه بار دیگه بلغزه و بهم سرکوفت بزنه. به سمت اتاقم رفتم. خودم و روی تخت انداختم.

توی مغزم پر از فکرهای مختلف بود... ذهنم به سمت اشتباه هایی کشیده می شد که برای آدم راه جبران کردن نمی ذاشتند... اشتباه هایی که تا آخر اثراتشون می مونه... به مادری فکر کردم که بیرون اون اتاق توی جنون و دیوونگی دست و پا می زد... به پدری که کنترل اعصابش و کامل از دست داده بود... به برادری که به این زندگی پر از بی انگیزگی محکومش کرده بودم... نگاهم روی تخت خالی توی اتاقم سر خورد...

و حالا اون دختر... ترلان... می دونستم اون روز سایه من و تا خونه ی رضا تعقیب کرده بود... حتما ترلان و اونجا دیده بود... وقتی که آوا توی ماشین بود... بعد امتحانش کرد... و بعد انتخاب کرد... انگار نحسی من ترلان و هم گرفتار کرده بود... و من فقط روی تخت دراز کشیده بودم... دستم به هیچ جا نمی رسید... مغزم دیگه کار نمی کرد... دیگه ظرفیت نداشتم...

سرم درد می کرد... فکرم به سمت وان حموم و تیغ پر کشید... نحسی ها با رفتنم تموم می شد... اگه مرد بودم خیلی وقت پیش توی اون حموم کار خودم و تموم می کردم... اگه مرد بودم...

چشمام و بستم... همه جا برام سیاه شد... سیاه ... سیاه ِ سیاه... توی سیاهی گم شدم... سرم گیج می رفت... قلبم محکم توی سینه می زد... توی اون گرما سردم شده بود... دستام می لرزید... کم کم رگه های قرمز توی سیاهی ظاهر شد... اون رگه ها من و از سیاهی نجات دادند... دهنم خشک شده بود... لرزش دستم به بازوهام رسید... کف دستم دیگه از شدت سردی حس نداشت... قلبم محکم به قفسه ی سینه م می زد... دنیا توی همون سیاهی دور سرم می چرخید... کم کم رگه های آبی هم اضافه شدند... سیاهی کمرنگ شد... آدم هایی رو دیدم که بالا و پایین می پریدند... دخترهایی که با دو تا پسر می رقصیدند... پسرهایی که بین سه چهار تا دختر نشسته بودند و سیگاری می کشیدند... دخترهایی که به دیوار تکیه داده بودند و با تعجب به کسایی که با بی خیالی اون وسط می قرصیدند نگاه می کردند... کسایی که چشماشون و بسته بودند و با صدای ضرب موزیک بالا و پایین می پریدند... صدای بلند موزیک زمین زیر پام و می لرزوند... لرزش بازوهام به شونه هام رسید... قفسه ی سینه م زیر ضربه های بی امون قلبم بود. چرخیدم... پس او کجا بود؟

چشمم به چند نفر خورد که روی زمین نشسته بودند... خیلی دورتر از آدم های بی خیالی که فقط می رقصیدند و من و نمی دیدند... به سمت اون آدم ها رفتم... دو زانو روی زمین نشسته بودند... چشمم به پسری بود که پشتش بهم بود... پاهام می لرزید... نمی تونستم جلوتر برم... دست های پسر و دیدم که بالا رفت... دو دستی توی سر خودش زد... با زانو زمین خوردم... قلبم هزار تیکه شد... لرزش به همه ی بدنم سرایت کرد... سرم سنگین شده بود... دست های پسر یه بار دیگه بالا رفت... با دست هاش محکم توی سر خودش زد... سرم عین یه وزنه شده بود... دیگه گردنم نمی تونست وزنش و تحمل کنه... رگه های آبی ناپدید شد... با سر زمین اومدم... رگه های قرمز محو شد... فقط سیاهی بود... سیاه... سیاه ِ سیاه... .

در با شدت باز شد. از خواب پریدم. همه جا تاریک بود. با صدایی گرفته گفتم:

کیه؟

چراغ روشن شد... نور چشمم و زد. دستم و جلوی چشمام گرفتم. صدای بابا رو شنیدم:

این دختره کی بود که اومده بود دم در؟

تو دلم گفتم:

بسم الله! فهمید! بدبخت شدم.

دستم و پایین اوردم. چشمام و تنگ کردم... خودم هم نفهمیده بودم که کی خوابم برده بود. از روی تخت بلند شدم. چند ثانیه طول کشید تا بتونم درست و حسابی روی پام وایستم. سرم و بلند کردم و به بابا نگاه کردم. کت و شلوار سرمه ای پوشیده بود و یه کراوات سرمه ای با خط های اریب آبی روشن بسته بود. بهم نزدیک شد. ابروهاش و با یه اخم پایین انداخته بود. دستاش و مشت کرده بود. سینه به سینه م ایستاد و گفت:

کجا رفته بودی؟

سعی کردم با خونسردی جواب بدم. گفتم:

یکی از انترن های بیمارستان بود. اومده بود دم در... می خواست لپ تاپش و درست کنم.

بابام چشماش و تنگ کرد و گفت:

دم در؟ انترن؟ چرا اومده بود سراغ تو؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

کسی دیگه ای و نمی شناخت. می گفت اینایی که بیرون کامپیوتر درست می کنند سواد درست و حسابی ندارن.

بابا با لحن توهین آمیزی گفت:

اون وقت تو داری؟

اخم کردم و گفتم:

حالا مشکل چیه؟ مشکل دختر بودنشه؟

بابام انگشت اشاره ش و جلوی صورتم گرفت و گفت:

دست از پا خطا کنی جات بیرون این خونه ست... فهمیدی؟ بهت اجازه نمی دم یه بار دیگه این خونه رو بهم بریزی.

با صدای بلندی گفت:

فهمیدی؟

سرم و به نشونه ی جواب مثبت تکون دادم. در همین موقع موبایلم زنگ زد. قلبم توی سینه فرو ریخت. دعا کردم که شهرام یا ریحانه پشت خط باشند... دستم و به سمت موبایلم دراز کردم که بابام پیش دستی کرد و موبایلم و برداشت. چشمم به صفحه ی موبایل افتاد. سرم گیج رفت... رضا بود... .

بابا با چشم هایی که از عصبانیت گشاد شده بود به صفحه ی موبایلم زل زد. صدای نفس های بلندش و می شنیدم. نزدیک بود از خشم و عصبانیت منفجر بشه. دستاش از عصبانیت می لرزید. می دونستم عصبانیت هایش غیر قابل کنترله. آب دهنم و قورت دادم و منتظر عکس العملش شدم. یه دفعه دستش و بالا برد. سریع جا خالی دادم که سیلی محکمش توی گوشم نخوره. موبایل و توی سینه م کوبید و گفت:

پسره ی نمک به حروم!

پشتش و بهم کرد و از اتاق بیرون رفت. در و محکم بهم کوبید. نفس راحتی کشیدم. خیلی بهتر از اون چیزی بود که انتظارش و داشتم. جواب دادم:

الو؟

رضا : الو رادمان؟ سلام. چطوری؟

_ سلام. مرسی تو چطوری؟ آوا رفت؟

رضا: منم خوبم... آره همین الان رفت. چی شد؟ ترلان و دیدی؟

_ آره... چیز زیادی نتونستم بهش بگم... تو می دونستی باباش قاضیه؟

رضا: آره! برای همین تعجب کردم که سایه اونو انتخاب کرده.

_ سایه اگه معرفیش کنه گور خودش و کنده.

رضا: ای کاش بهش می گفتی که با باباش صحبت کنه.

_ رضا... یه بار دیگه م بهت گفتم.

رضا صداش و بالا برد و گفت:

اونم این قدر به فکر تواِ؟ آره؟ اونی که ولت کرد و رفت! به فکر زندگی خودت باش... به فکر اون چیزی باش که برای خودت بهتره. یه کم واقع گرا باش.

_ اگه واقع گرا بودم الان مثل مامانم دیوونه شده بودم... تو متوجه نمی شی... زندگیم جهنم شده. سامان حالم و بهم می زنه... بابام روز به روز شکاک تر و بدبین تر و عصبی تر می شه. داره کم کم یه دیوونه ی به تمام معنا می شه... مامانم که... خودت می دونی چه جوری شده. این زندگی چی داره؟ تو به من بگو چه جوری ممکنه که همه چی درست شه؟ رضا! حالم از این واقعیت بهم می خوره. بعضی وقت ها آرزو می کنم ای کاش من جای مامانم بودم... دیوونگی و جنونم توی این موقعیت نعمتیه.

رضا: می دونم... ولی راهش این نیست که بذاری هر بلایی که می خوان سرت بیارن. یه چند روز از تهران برو. بذار آبا از آسیاب بیفته.

_ امشب مامانم و می برن...

رضا سکوت کرد... ادامه دادم:

می برن که بستریش کنند... نمی شه که نباشم...

رضا باز چیزی نگفت... بحث و عوض کردم. گفتم:

سایه چطوری ترلان و انتخاب کرد؟می دونستم دنبال منه. احتمالا اون روز دم در خونه ی شما ترلان و دید. از این دختری که من دیدم بعید نیست که یه سری حرکت انجام داده باشه که توجه سایه رو جلب کنه.

رضا: احتمالا همین طور بوده. همون شب ترلان و آوا با هم رفتن خرید. توی راه سایه باهاشون یه مسابقه ی مسخره گذاشت ولی خودش تصادف کرد...

بی اختیار لبخند زدم.

رضا: امروزم دوباره رفت سراغ ترلان...

_ چه جوری پیداش کرد؟

رضا: آوا امروز صبح اومده بود خونه م. احتمالا سایه دم خونه ی من کشیک می داد. تنها سرنخی که از ترلان داشت خونه ی من بود. حتما آوا که از خونه م رفت سایه دنبالش رفت. به هر حال دیروز توی ماشین ترلان دیده بودش. از شانس بد ترلان آوا هم مستقیما رفته بود خونه ی اونا. سایه هم تمام مدت دنبال آوا بوده دیگه.

آهی کشیدم و چیزی نگفتم... انگار سایه روی دور خوش شانسی افتاده بود... نحسی و بدشانسی هم از وقتی یادمه رفیق صمیمی من بودند.

رضا: چی کار می کنی؟

_ هیچی... سعی می کنم مقاومت کنم تا مهلت سایه تموم شه. راهی جز این ندارم. نه می تونم در برم نه می تونم به پلیس خبر بدم. گیر افتادم...

سامان از پایین صدام کرد. سریع گفتم:

رضا! سامان صدام می کنه. فکر کنم مامانم از خواب بیدار شده. من برم... بعدا حرف می زنیم.

رضا: مراقب باش... رادمان این چند روز و دووم بیار...

_ برام دعا کن.

_ برام دعا کن.

تماس و قطع کردم و پایین رفتم. سامان توی هال نشسته بود و کتاب های زبانش جلوش باز بود. مثل همیشه نگاهش به جای کتاب به تلویزیون بود. بابام کتش و در اورده بود و کراواتش و شل کرده بود. داشت توی هال قدم می زد.

مامان روی مبل دراز کشیده بود و خوابیده بود. خونه از همیشه شلوغ تر بود. خورده های شکسته ی ظرف روی زمین ریخته بود. احتمالا توی همون یه ساعتی که با ترلان بیرون رفته بودم مامان حسابی توی خونه دردسر درست کرده بود.

سامان مضطرب و عصبی به نظر می رسید. احتمالا می ترسید که من و بابا باهم درگیر بشیم. با دست جلوی دهنش و گرفته بود و پاش و با حالتی عصبی تکون می داد. بابا نشست و سرش و بین دستاش گرفت. قبل از این که بابا شروع کنه گفتم:

بابا! شما که می دونی رضا بی تقصیرترین آدم دنیاست... من و بارمان پای اشتباهمون وایستادیم... ما دو نفر مقصر بودیم. می دونم که برای پدر و مادر سخته که قبول کنند بچه شون اشتباهی به اون بزرگی کرده... ولی رضا پسر خوبیه... الانم داره ازدواج می کنه.

بابا سرش و بالا اورد و گفت:

نمی خوام بشنوم.

متوجه شدم خیلی عصبانیه ولی داره جلوی خودش و می گیره تا به جونم نیفته. ساکت شدم. سامان بحث و عوض کرد و گفت:

تا یکی دو ساعت دیگه می یان تا مامان و ببرن. اگه می خوای خداحافظی بکنی...

ادامه نداد... سرش و پایین انداخت. معده م تیر کشید. نمی دونم چرا یهو سرم سنگین شد. نتونستم سرم و بالا نگه دارم... بی اختیار سرم و دوباره پایین انداختم... می دونستم که نمی تونیم نگهش داریم ولی نمی تونستم دوریش و تحمل کنم... یه قطره اشک از چشمم پایین چکید... نمی تونستم بدون او توی اون خونه نفس بکشم... سعی کردم بغضم و توی گلوم خفه کنم... به خودم یادآوری کردم که از قبل می دونستم این روز می رسه... می دونستم این طوری برای مامان بهتره... این که من و یادش نمی اومد به اندازه ی کافی عذاب آور بود ولی این که از عطر تنشم محروم بشم و نمی تونستم تحمل کنم...

پایین مبل نشستم... دستی به صورت شکسته ش کشیدم... موهای نرمش و نوازش کردم... دیگه برام اهمیتی نداشت که اشک هام روی گونه هام بریزن... بغض داشت خفه م می کرد... نمی خواستم باور کنم شب آخریه که دارم صورتش و می بینم... اشک توی چشمام حلقه زده بود... نمی تونستم خوب ببینمش... دستاش و بوسیدم... بغلش کردم تا روی تخت بذارمش... اون قدر لاغر شده بود که به زحمت به پنجاه کیلو می رسید... از پله ها بالا رفتم. در اتاق مشترک مامان و بابا رو باز کردم. مثل همه جای دیگه ی خونه به هم ریخته بود. روی میز آرایش ظرف های دست نخورده ی ناهار مامان قرار داشت. صندلی میز آرایش یه طرف واژگون شده بود. روتختی یه گوشه ی تخت مچاله شده بود و دو سه دست از کت شلوارهای بابا روی تخت پرت شده بود. مامان و یه طرف تخت گذاشتم. کت شلوارهای بابا رو توی کمد آویزون کردم... روتختی و صاف کردم و کنار مامان نشستم... دستش و بوسیدم... زیرلب گفتم:

من و ببخش... همه ش تقصیره منه...

پیشونی مامانم و بوسیدم... دستش و نوازش کردم... سرم و کنارش روی تخت گذاشتم... عطر تنش و برای آخرین بار حس کردم... دوست داشتم همون جا همه چیز تموم شه... دیگه نمی تونستم ادامه بدم... آهسته گفتم:

من و ببخش...

چشمام و روی هم گذاشتم... تصویر پسری که دو دستی توی سر خودش می زد جلوی چشمم اومد... تصویر مامانم... بابام... سامان... ترلان...

سرم و توی بالش فرو کردم... توی اشتباه هایی غرق شده بودم که برای آدم راه بازگشت نمی ذارند. قلبم فشرده شد... بدون مامان باید چی کار می کردم؟

******

چشمام و باز کردم. هوا کاملا روشن شده بود. چند ثانیه طول کشید تا مغزم به کار افتاد. نگاهی به ساعت کردم... نه بود! از جا پریدم. دیرم شده بود. شب قبل اون قدر توی رختخواب گریه کرده بودم که چشمام پف کرده بود... احساس می کردم توی خونه ی مرده ها نفس می کشم... مامان دیگه توی اون خونه زندگی نمی کرد...

سریع به سمت کمد لباسام رفتم. یه شلوار جین و یه پلیور برداشتم و پوشیدم. جلوی آینه دستی به موهام کشیدم. چرا همیشه برای سر کار رفتن مجبور می شدم هول هولکی حاضر بشم؟

نگاهی به شلوارم کردم. یه کمی زانو انداخته بود... نه! نمی تونستم بپوشمش. در کمد و باز کردم. شلوار جین مشکی... نه! به لباسم نمی اومد... شلوار جین سرمه ای... کثیف بود... شلوار جین آبی... اینم زانو انداخته بود.

نگاهی به سمت دیگه ی کمد انداختم... لباس های بارمان!

دستم و دراز کردم و یه شلوار جین خوشرنگ برداشتم... دودل بودم... باید می پوشیدمش یا نه؟

یاد مامانم افتادم... چه قدر روی مرتب و تمیز بودن ما تاکید داشت... یه بار دیگه قلبم فشرده شد... بغض راه گلوم و بست. شلوار بارمان و روی تخت انداختم. بدون این که دیگه به لباسام فکر کنم از اتاق بیرون رفتم. نه بابا خونه بود و نه سامان... نفس راحتی کشیدم... بهتر! بدون مامان نمی تونستم هیچ کدوم از اونا رو تحمل کنم. با شونه هایی خم شده از خونه بیرون رفتم. به خودم دلداری می دادم که این طوری برای مامان بهتره و شاید خوب بشه و برگرده...

نفس عمیقی کشیدم... زندگی ادامه داشت... باید باهاش کنار می اومدم... آخر هفته می تونستم برای دیدن مامان برم... شاید اون طوری من و یادش می اومد.

نگاهی به حیاط کردم... اه! سامان ماشین و برده بود. مجبور بودم با آژانس برم. پوفی کردم. هر وقت صبح دیر بلند می شدم سامان ماشین و برمی داشت.

در حیاط و باز کردم تا سر کوچه برم و آژانس بگیرم. یه دفعه چشمم به ماشین سایه افتاد. قلبم توی سینه فرو ریخت. نفسم توی سینه حبس شد... خشک شده بودم. نمی تونستم تکون بخورم. سایه سرش و به سمتم چرخوند. پوزخندی زد. به صندلی شاگرد اشاره کرد... چی کار می تونستم بکنم؟ باید حرفاش و می شنیدم... نمی خواستم تا بیمارستان دنبالم راه بیفته.

به سمت ماشینش رفتم. قلبم محکم توی سینه می زد. نگاهی به ماشین کردم. تصادف کرده بود و کاپوتش جمع شده بود... دم ترلان گرم! این عفریته رو سر جاش نشونده بود! نمی دونم چرا با اوردن اسم ترلان یه کم دل گرم شدم.

توی ماشین نشستم. سایه ابرو بالا انداخت و گفت:

راضی شدی؟

رک گفتم:

نه!

پوزخندی زد و گفت:

که این طور!

موبایلش و در اورد. دیدم که یه تک زنگ زد. قلبم محکم توی سینه می زد. دلم گواهی می داد که به زودی یه اتفاق بد می افته. سایه ماشین و روشن کرد و گفت:

می رسونمت.

در ماشین و باز کردم و گفتم:

برو بابا!

قلبم توی دهنم بود. می دونستم که تماس سایه به من مربوط می شه. با این حال نمی خواستم خودم و ضعیف نشون بدم. قبل از این که در و ببندم سایه گفت:

رادمان! نمی خواستم این طوری پات و به این کار باز کنم. خودت خواستی.

دلم مثل سیر و سرکه می جوشید. نمی دونستم چی در انتظارمه. وارد اتاق شدم و با اخم و تخم به ریحانه و شهرام سلام کردم. روی صندلی نشستم. ریحانه با خنده گفت:

چی شد رادمان؟ چرا دیر کردی؟ شب جایی تشریف داشتید؟

جوابش و ندادم. شهرام به ریحانه اعتراض کرد:

یعنی چی؟ این چه حرفیه؟

ریحانه گفت:

چیزی نگفتم که!

باز بحث کردن های اون دو تا شروع شده بود. کامپیوتر و روشن کردم. موبایلم و روی میز گذاشتم... یه لحظه با شک و تردید به صفحه ش نگاه کردم... یه حسی بهم می گفت که باید به ترلان خبر بدم... باید بهش می گفتم که با باباش حرف بزنه ولی...

نتونستم... چشمم از صفحه ی موبایلم گرفتم. ریحانه از جاش بلند شد تا سر کارش بره. کلاسی گذاشته بود تا به بعضی از دکترها و انترن ها یه سری از برنامه های خاص و آموزش بده. قبل از این که پاش و از در بیرون بذاره شهرام گفت:

اون روسری رو یه کم جلو بکش.

پوزخندی زدم... شهرام واقعا یه چیزیش می شد! وقتی ریحانه با اخم و تخم اتاق و ترک کرد گفتم:

این قدر گیر نده بهش...

شهرام چشم غره ای بهم رفت و گفت:

تو چی کار داری؟

شونه بالا انداختم. راست می گفت... به من چه؟

دل شوره داشتم... نمی دونستم باید چی کار کنم. به نظرم احمقانه ترین کار این بود که همون جا بشینم و به صفحه ی مانیتور زل بزنم... بدبختی این بود که کار دیگه ای هم نمی تونستم انجام بدم.

شهرام موبایلش و جواب داد... اخم کرد و از اتاق بیرون رفت... گوشیم و با شک و تردید برداشتم... باید به رضا یا ترلان خبر می دادم؟ خوش به حال ترلان... دلش به باباش گرم بود. من بودم که هیچکس و توی دنیا نداشتم... نه برادر... نه پدر و نه مادر...

آهی کشیدم... دو به شک بودم. نمی دونستم باید چی کار کنم... در همین موقع در با شدت باز شد و شهرام عین یه گرگ زخم خورده به سمتم اومد. با دیدنش قلبم توی سینه فرو ریخت. پاکتی رو روی میز انداخت. یقه م و گرفت و منو محکم توی دیوار کوبوند. صورتش از خشم قرمز شده بود. داد زد:

عوضی آشغال... می دونستم... می دونستم یه چیزی بینتونه... من خر و بگو که به تو اعتماد کرده بود.

قبل از این که به خودم بیام مشت محکم شهرام توی صورتم خورد. دنیا دور سرم چرخید. سرم به دیوار خورد و یه لحظه چشمم سیاهی رفت. تلو تلو خوران خودم و ازش دور کردم. یکی از پرستارها وارد اتاق شد و گفت:

چه خبر شده؟

مشت دوم شهرام توی شکمم خورد. از درد خم شدم و چشمم و بستم. قبل از این که به خودم بیام مشت سوم توی صورتم خورد. محکم به دیوار خوردم. یه لحظه از عصبانیت دیوونه شدم. به سمت شهرام حمله کردم و محکم هلش دادم. شهرام به میز خورد و کیس کامپیوتر و گرفت تا تعادلش و حفظ کنه... موفق نشد و زمین خورد. خون روی لبم و پاک کردم و داد زدم:

چته؟ دیوونه شدی؟

یه پرستار دیگه وارد اتاق شد و گفت:

تمومش کنید... ناسلامتی اینجا بیمارستانه.

شهرام بلند شد و دوباره به سمتم حمله کرد. مشتش و توی هوا گرفتم و دستش و پیچوندم. به سمت میز هلش دادم. با شکم توی میز خورد. بلافاصله چرخید. آماده شدم که با مشت توی صورتش بزنم که پاکت و برداشت وتوی صورتم کوبوند. داد زد:

این چیه؟ هان؟ این چیه؟

با آستین خون روی لبم و پاک کردم. قلبم محکم توی سینه می زد. تو دلم گفتم:

از طرف سایه نباشه... خدایا... از طرف سایه نباشه.

آب دهنم و قورت داد. با دست لرزون کاغذهایی که توی پاکت بود و بیرون کشیدم. با دیدن عکس های توی پاکت سرم گیج رفت. دهنم از تعجب باز مونده بود... لرزش دستم بیشتر شد... نمی دونستم باید چی کار کنم... سایه با من چی کار کرده بود؟ منظورش از این کار بچگونه چی بود؟

رو به شهرام کردم و تته پته کنان گفتم:

اینا... اینا همه ش دروغه...

شهرام که از عصبانیت دیوونه شده بود داد زد:

چی دروغه؟ هان؟ همیشه می دونستم یه چیزی بین شما دوتاست... همه ی حرفاتون بودار بود...

اون که از عصبانیت می لرزید گامی به سمتم برداشت و گفت:

برای همین طرفش و می گرفتی... آره؟ برای این که کثافت کاری های خودت و بپوشونی... عوضی... تو دوستم بودی.

با عصبانیت گفتم:

این قدر چرت و پرت نگو... تو خجالت نمی کشی؟ تو مهندس کامپیوتری. اینا همه ش فتوشاپه... عکس ها ادیت شده... اگه من و نمی شناسی زنت و که می شناسی.

شهرام داد زد:

چون می شناسم می گم!

دوست داشتم اون قدر بزنمش تا بفهمه چی داره می گه. از اون مرد مریض بعید نبود که همچین چیزی و باور کنه. انگار سایه می دونست داره کی رو بازی می ده. در همین موقع دو تا از پزشک هایی که می شناختم وارد اتاق شدند. کاغذها رو توی پاکت چپوندم. نمی خواستم جلوی اون همه آدم بی آبرو شم. رو به شهرام کردم. چشماش از عصبانیت قرمز شده بود. دستاش و مشت کرده بود و صدای نفس های بلندش و به وضوح می شنیدم. آهسته گفتم:

شهرام عاقل باش... یه بار دیگه این عکس ها رو ببین. به خدا همه ش فتوشاپه... نذار تویی که مهندس کامپیوتری رو به همین راحتی خر کنند.

شهرام دوباره بهم حمله کرد. یکی از پزشک ها سریع بینمون پرید و نذاشت که دست شهرام بهم برسه. یکی از پرستارها گفت:

صلوات بفرستید... خجالت بکشید. ناسلامتی شما مهندس های این مملکتید. بشینید قشنگ با هم حرف بزنید ببینید ماجرا چیه.

پزشک شهرام رو روی صندلی نشوند . شهرام با دست های لرزانش سرش و گرفت... می ترسیدم سکته کنه. همون جا ایستاده بودم و پاکت و توی دستم گرفته بودم... اگه دستم به سایه می رسید زنده نمی ذاشتمش... خیلی بچه بود... فکر می کرد با بی آبرو کردن من می تونه وادارم کنه کاری که می خواد و بکنم؟

روی صندلی نشستم... دست های منم می لرزید. قلبم محکم توی سینه می زد. احساس می کردم حرارت از صورتم بیرون می زنه. دیگه چطوری می تونستم سرم و توی بیمارستان بالا نگه دارم؟ احتمالا اون پرستارها حرفامون و شنیده بودند و فهمیده بودند که ماجرا از چه قراره...

یاد عکس های توی پاکت که می افتادم دوست داشتم بزنم زیر خنده... دیوونگی محض بود ولی واقعا خنده م می گرفت... تو دلم گفتم:

سایه اگه احمق نبود که دنبال من راه نمی افتاد.

می دونستم تا عمر دارم نمی تونم توی صورت ریحانه نگاه کنم... سایه چطور تونسته بود با آبروی زن نجیبی مثل اون بازی کنه؟ دستی به صورتم کشیدم... اونجا موندن فایده ای نداشت. از جا بلند شدم. کیفم و برداشتم. پاکت و روی پای شهرام انداختم و گفتم:

تو که عقلت به چشمته... حداقل اون چشمات و باز کن و درست ببین. من این قدر احمق نیستم که سراغ یه زن شوهردار برم.

سعی کردم جلوی خودم و بگیرم و اون جمله رو نگم ولی نتونستم:

چیزی که زیاده دختر... مگه خرم که سراغ زن تحفه ی تو برم؟

پشتم و بهش کردم و از اتاق بیرون رفتم. نگاه پرستارها رو احساس می کردم. زیرلب چیزی بهم می گفتند. از خجالت صورتم سرخ شد. سرم و پایین انداختم و سریع از بیمارستان بیرون رفتم.

هوای سرد که به صورتم خورد حالم بهتر شد. نمی دونستم باید چی کار کنم... باید کجا می رفتم؟ چی کار باید می کردم؟ یه چیزی رو خوب می دونستم... این که سایه نمی تونه از این قضیه استفاده کنه و منو مجبور کنه به خواسته هاش تن بدم.

نفس عمیقی کشیدم و برای گرفتن آژانس به راه افتادم... هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بودم که صدای بوق ماشینی رو شنیدم. برگشتم و چشمم به سایه افتاد. بی اراده به سمتش رفتم... می خواستم یه کتک حسابی بهش بزنم... احتمالا سایه هم حدس زده بود که می خوام این کار رو بکنم. با یه مرد چهارشونه با بازوهای عضلانی اومده بود. مرد عینک دودی زده بود و دست به سینه نشسته بود. بی خیال زدن سایه شدم... نمی خواستم کتک بخورم... صورتم هنوز به خاطر مشت های شهرام درد می کرد.

سایه با لبخند گفت:

خب! چی شد ؟

پوزخندی زدم و گفتم:

خیلی بچه ای! فکر کردی این طوری می تونی مجبورم کنی؟

سایه شونه بالا انداخت و گفت:

هنوز می خوای ادامه بدی؟

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

فکر کردی این قدر ضعیفم که به این زودی تسلیم شم؟

سایه سر تکون داد و گفت:

ضعیف نیستی... لجبازی... یه کمی هم احمقی... بازی ادامه داره!

لبخند مسخره ای زد... یه حسی بهم می گفت که سایه خوب می دونه که چطور باید بازی کنه.

پشتم و بهش کردم. او گاز داد وبا سرعت دور شد. باید زودتر به خونه می رفتم. آژانس گرفتم. همین که توی ماشین نشستم شماره ی ترلان و گرفتم... از شانس من گوشی و برنمی داشت... دوباره زنگ زدم... نه! برنمی داشت... قلبم توی سینه فرو ریخت... نکنه بلایی سرش اومده باشه! برای بار سوم زنگ زدم... از اضطراب سرجام بند نمی شدم... چرا جواب نمی داد؟ ای کاش همون دیروز بهش می گفتم که به باباش خبر بده...

نمی دونستم باید براش اس ام اس بزنم یا نه... می ترسیدم گیر سایه افتاده باشه... این طوری می فهمیدند که باباش قاضیه و کار هر جفتمون تموم می شد. نمی دونستم باید چی کار کنم... باید به پلیس خبر می دادم؟

شک داشتم... ممکن بود خودمم زندانی بشم... از طرف دیگه... اگه اونو اعدام می کردند... می دونستم که اگه اون بمیره منم می میرم... توی تموم این سال ها قلبم به عشق اون تپیده بود... علاقه ای که بهش داشتم من و به این دنیا امیدوار کرده بود... یاد حرف رضا افتادم که می گفت:

به فکر خودت باش...

ولی نمی تونستم شاهد مرگش باشم... نمی تونستم... گوشی و توی جیبم گذاشتم...

به خونه رسیدم. کرایه رو حساب کردم و از ماشین پیاده شدم. کلید انداختم و در رو باز کردم. یه راست به سمت اتاقم رفتم. لباسم و عوض کردم و خودم و روی تخت انداختم... سرم از درد داشت منفجر می شد. تصویر عکس هایی که دیده بودم جلوی صورتم بود... چشمام و بستم و با دست فشار دادم... فایده ای نداشت. عکس ها توی مغزم می چرخید. باید چی کار می کردم؟

در همین موقع موبایلم زنگ زد. از جا پریدم. با دیدن شماره ی ترلان نفس راحتی کشیدم... یه جورایی خوشحالم شدم.

_ الو؟ ترلان؟

مردی با صدایی کاملا ناآشنا جواب داد:

الو؟ شما کی هستید؟

اخم کردم و سعی کردم تپش قلبم و نادیده بگیرم. گفتم:

شما زنگ زدید آقا! از من می پرسید کیم؟

پسر: شما چند بار به این شماره زنگ زده بودید.

برای این که قال قضیه رو بکنم گفتم:

اشتباه گرفته بودم.

پسر: اشتباه گرفته بودی؟ آره؟ پس چرا اولش گفتی ترلان؟

ای خاک بر سر من کنند با این سوتیام! من من کنان گفتم:

شما؟

پسر: من برادرشم.

یا خدا! همین و این وسط کم داشتم.

وقتی برای جر و بحث نداشتم. تو دلم گفتم:

همین که ترلان ماجرا رو به باباش بگه همه چی روشن می شه.

برای همین گفتم:

گوشی و بده به ترلان. اگه می خواستم با تو حرف بزنم به گوشی خودت زنگ می زدم.

پسر صداش و بالا برد و گفت:

چه رویی هم داری!

_ بهت می گم گوشی و بده بهش! کارم واجبه.

پسر: حمومه... بذار از حموم بیاد... تکلیفم و باهاش روشن می کنم.

_ هر کاری می خوای بکنی بکن...

تماس و قطع کردم... روی دور بدشانسی افتاده بودم. این پسره این وسط از کجا پیداش شده بود؟ پوفی کردم و گوشی و روی تخت انداختم... باید چی کار می کردم؟ باید می رفتم با شهرام حرف می زدم؟ باید به رضا می گفتم؟ خدا رو شکر کردم که سایه سراغ خانواده م نرفته بود... واقعا شانس اورده بودم که از مامانم به عنوان طعمه استفاده کرده بود... زندگی مشترک شهرام و ریحانه رو با این کارش زیر سوال برده بود. با این حال خوش بین بودم... شاید خدا کمکم می کرد و این ماجرا هم ختم به خیر می شد.

موبایلم زنگ زد... شهرام بود. نفس عمیقی کشیدم و زیرلب گفت:

بسم الله!

_ الو؟ از خر شیطون پیاده شدی؟

شهرام: کی می خواسته این طور با آبروی ما بازی کنه؟

_ پس پیاده شدی!

شهرام: جواب منو بده!

_ من از کجا بدونم؟

شهرام: چه جوری دستش به عکس خصوصی زن من رسیده بود؟

_ هنوز که داری می گی عکس خصوصی!

شهرام: به هر حال سرش و از یه جا کات کرده بود که تونسته بود بذارتش توی عکس!

_ باور کن نمی دونم.

شهرام: عکس تو رو از کجا اورده بود؟

_ من اصلا نمی دونم کی این کار رو کرده!

شهرام: آبروی منو با این کارش توی بیمارستان برده!

_ اگه داد و بیداد نمی کردی آبروریزی نمی شد... دیگه هیچ کدوممون نمی تونیم توی اون بیمارستان کار کنیم.

خواستم حال و احوال ریحانه رو بپرسم ولی جلوی زبونم و گرفتم. همین و کم داشتم که شهرام دوباره جوش بیاره... تازه داشت سر عقل می اومد.

_ الان کجایی؟

شهرام: دارم می رم خونه... نمی تونم اونجا رو تحمل کنم.

_ کی به گوشیت زنگ زد و خبر داد؟

شهرام: حراست!

_ جدی؟ ندیده بودن کی بسته رو اورده بود؟

شهرام: می گفتن پیک بود.

_ پی اش و بگیر.

شهرام: باشه...

_ دیگه مشکلی با من نداری؟

شهرام: نه... ولی دیگه نمی خوام ببینمت... دیگه نمی خوام دور و بر ریحانه ببینمت.

چشمام و از عصبانیت بستم. سعی کردم لحن کلامم و کنترل کنم . با این حال وقتی شروع به صحبت کردم صدام از خشم می لرزید:

ببین مرد حسابی! من با زن تو هیچ کاری ندارم! فهمیدی؟ اگه بخوای هم دیگه طرف شما دو تا نمی یام. اونی که آبروی زن تو رو برده آبروی منم برده.

شهرام: شما دو تا همیشه مشکوک رفتار می کردید.

_ تو رو هم باید ببرن پیش مامان من بستری کنند.

شهرام: حرف دهنت و بفهم.

_ مریضی داری... راست می گم... شکاک و بدبینی...

شهرام: رادمان احترام خودت و نگه دار!

_ نیست که تو احترام نگه می داری!

شهرام: دوباره شروع نکن!

_ بسه! نمی خوام صدات و بشنوم... از این به بعد قبل از این که مشت بزنی چشمات و باز کن...

تماس و قطع کردم و گوشی رو با حرص روی تخت کوبوندم! پسره ی روانی!

حس می کردم اگه بیشتر از این توی خونه بمونم دیوونه می شم. کسی رو هم نداشتم که بهش سر بزنم. به فکرم رسید که پیش رضا برم. دوست نداشتم با آوا رو به رو شم ولی چاره ی دیگه ای هم نداشتم. می دونستم توی این موقعیت سکوت کردن و پنهان کردن حقیقت بدترین کاره. باید یه نفر در جریان قرار می گرفت...

از جام بلند شدم. کمد و باز کردم و اولین لباسی که دم دستم بود و برداشتم و پوشیدم. شلوار بارمان و توی کمد آویزون کردم و شلوار جین مشکی برداشتم. نگاهی به ساعت کردم... خدا رو شکر دو سه ساعتی تا اومدن سامان و بابا وقت داشتم. موبایلم و توی جیبم گذاشتم و به سمت طبقه ی پایین رفتم. با شنیدن صدای تق تق ظریفی سر جام متوقف شدم... سرم و چرخوندم... کسی و ندیدم... خونه ی شلوغ و تاریکمون مثل وقت هایی که مامان می خوابید کاملا ساکت بود.

سرم و به سمت در چرخوندم. یه دفعه دستی از پشت سرم با دستمال جلوی دهنم و گرفت. فریادی زدم که زیر فشار قوی دست های مردونه خفه شد. سعی کردم خودم و آزاد کنم... ماده ی سرد و فراری توی دهن و بینیم پیچید... نفسم و حبس کردم... خودم و کنار کشیدم ولی مردی از پشت محکم منو چسبیده بود. بازوشو دور گلوم پیچید... با دست دیگه ش دستمال و محکم روی دهنم می فشرد. پیچ تاب می خوردم و تقلا می کردم که خودم و آزاد کنم. بی اختیار نفس عمیقی کشیدم. سرم گیج رفت... به دست های مرد چنگ زدم... فریاد آخر و زدم و بعد همه جا سیاه شد... سیاه... سیاه ِ سیاه... .

صدای زنگ موبایلم بلند شده بود... چشمام و باز کردم... اول همه جا سیاه بود... چند بار پلک زدم... کم کم فضا برام روشن شد. پایه ی میز تلویزیون و تشخیص دادم... سرم از درد داشت منفجر می شد... زنگ موبایلم قطع شد... آرنجم و روی زمین گذاشتم و نیم خیز شدم... سرم گیج می رفت. احساس می کردم دنیا داره دور سرم می چرخه... گلوم می سوخت... آب دهنم و چند بار قورت دادم... بدتر شد... سرم سنگین شده بود و نمی تونستم بالا نگهش دارم. با دست چپم سرم و گرفتم... وزنم و روی دست راستم انداختم. چند بار نفس عمیق کشیدم... دستی به پیشونیم کشیدم... ای کاش این سر درد تموم می شد. دستی به شقیقه هام کشیدم... صدای زنگ موبایلم دوباره بلند شد... توی همون حال و هوای گیج گیجی گفتم:

سایه... نه... سایه نباشه...

گوشی رو برداشتم... با دیدن اسم ترلان جون گرفتم... احساس کردم سیاهی های جلوی چشمم از بین رفت... نوری از امید به قلبم تابیده شد... امیدی جز او نداشتم.

_ الو... بگو که خودتی ترلان...

صدای طلب کارش و شنیدم:

مگه قرار کی باشه؟

_ چند ساعت پیش... نمی دونم... شاید یه ساعت پیش.... شاید کمتر... ساعت چنده؟

ترلان: چی می گی؟

_ دفعه ی قبل که زنگ زدم داداشت گوشی و برداشت.

ترلان با صدای بلندی گفت:

دروغ می گی! چی بهش گفتی؟

_ گوش کن... به بابات همه چیز و بگو... هرچی بهت گفتم و فراموش کن... همه چی رو به بابات بگو... بگو که...

توی همون حالت گیج و ویج هم فقط به او فکر می کردم... شک و تردید و کنار گذاشتم... سعی کردم ذهن و قلبم و روی همه چی ببندم. سعی کردم به زبونم اجازه بدم که بدون اختیار حرف بزنه...

_ به بابات بگو که سایه تهدیدت کرده... صبح برای من پاپوش درست کرده بود... اومدم خونه... تازه به هوش اومدم... بیهوشم کرده بودن... نمی دونم وقتی پاشم با چی رو به رو می شم... ترلان... می شنوی؟

نمی دونم چرا بغض کردم... جرئت نداشتم بلند بشم... چی کار کرده بودند که مجبور بودند قبلش منو بیهوش کنند؟

ترلان: چه پاپوشی؟

_ یه سری عکس مستهجن و ادیت کرده بودن... عکس من و زن یکی از همکارام که خیلی هم غیرتی و دیوونه ست.

ترلان: خب این چه ربطی داره؟

_ اینا رو از من نپرس...

ترلان: مطمئنی بیهوشت کردن؟

عصبانی شدم و داد زدم:

این قدر خنگ نباش... خواب که نبودم! مطمئنم...

صدام و پایین اوردم و گفتم:

به بابات بگو همه چی رو از رضا بپرسه... من مطمئن نیستم چی برام پیش می یاد... ترلان... آوا نفهمه... رضا بی گناهه...

ترلان: رادمان...

صدای بوق بلند شد... لعنتی... پشت خطی داشتم. باید چی کار می کردم؟ اگه سایه بود چی؟ نباید می فهمید که داشتم با ترلان حرف می زدم. سریع گفتم:

ترلان... شاید آخرین بار باشه که حرف می زنیم.

ترلان: این طوری نگو...

_ من چند سال پیش با سایه کار می کردم... نمی ذاره با اون چیزهایی که از سرانشون می دونم زنده برگردم...

ترلان: کدوم سران؟

_ رضا برات می گه... من و ببخش... خداحافظ.

ترلان: رادمان...

تماس و قطع کردم.. حدسم درست بود... سایه پشت خط بود.

سایه: پس بهوش اومدی!

_ چه غلطی کردی عوضی؟

سایه: هنوز نرفتی توی اتاقت؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... نتونستم هیچ حرفی بزنم... از جام بلند شدم... گوشی و پایین اوردم و به سمت پله ها رفتم. سرم گیج می رفت... نمی تونستم درست و حسابی راه برم... دستم و به نرده گرفتم و خودم و به زور بالا کشیدم... هرچه قدر بالاتر می رفتم ضربان قلبم هم بیشتر می شد... صدای نفس هام بلندتر می شد... دمای دستم پایین تر می اومد...

در اتاق و باز کردم. تو نگاه اول هیچ چیز مشکوکی ندیدم. نفس راحتی کشیدم ولی بعد جلوتر رفتم... چشمم به لباسی که صبح پوشیده بودم افتاد... قلبم یه بار دیگه توی سینه فرو ریخت. به خون خشک شده ی روی لباس نگاه کردم... لباس غرق خون بود... یه لحظه حالت تهوع بهم دست داد... دستام به لرزه در اومد... چرخیدم... چشمم به چاقویی که روی میز کامپیوتر بود افتاد... ناخودآگاه دستم و به سمتش دراز کردم... سریع جلوی خودم و گرفتم... نباید اثر انگشتم روش می موند...

وا رفتم... به دیوار تکیه دادم و سر خوردم... داشتم سکته می کردم... نفسم بالا نمی اومد... سایه چی کار کرده بود؟

صداش و می شنیدم که صدام می زد. گوشی و با دستی لرزون دم گوشم اوردم. سایه گفت:

چی شد؟ دیدی؟

تته پته کنان گفتم:

می ... می ... می کشمت...

با خونسردی خندید و گفت:

رادمان... پلیس توی راهه... دارن می یان سمت تنها مظنون پرونده... بیا سر کوچه... یه ون سیاه منتظرته.

سرم و به شدت تکون دادم... بغضم داشت می ترکید... سایه من و نابود کرده بود... با صدایی لرزان گفتم:

نه!

سایه: خریت نکن... اعدامت می کنند.

_ تو... تو... چی کار کردی؟

سایه: من کاری نکردم... تو شهرام و کشتی.

بی اختیار فریادی کشیدم... قلبم دیوانه وار به سینه م می کوبید... سرم و از پشت محکم به دیوار کوبوندم. خودم و جمع کردم و داد زدم:

امکان نداره...

سایه: همه چی علیه تواِ... مطمئن باش من کارم و خوب بلدم... توی بیمارستان دیدن که باهم درگیر شدید...چهار نفر شاهد دارند... الانم شواهدی توی خونه تون گذاشتم که نمی تونی خوابشم ببینی... رادمان... بار اولم نیست که این کار و می کنم... اعدامت می کنند... به بابات فکر کن... به سامان... بعد آرمان و بارمان می تونند رفتن تو رو هم تحمل کنند؟

اشکام روی گونه هام ریخت... رعشه ای به بدنم افتاده بود... مغزم کار نمی کرد... فشار عصبی اون قدر روم زیاد بود که نمی تونستم تحملش کنم.

سایه: یه ون سیاه سر کوچه منتظرته... فکر می کنم پلیس تا دو سه دقیقه ی دیگه برسه... رادمان... چیز زیادی ازت نمی خوایم... مطمئن باش زندگیت بهتر از این جهنمی می شه که داری توش دست و پا می زنی.

تماس و قطع کرد... دستم و به دیوار گرفتم و بلند شدم... پاهام می لرزید... یعنی واقعا سایه شهرام و کشته بود؟ مگه از من چی می خواست که این قدر مهم بود که به خاطرش حاضر بشه آدم بکشه؟ اگه شهرام مرده بود... اولین کسی که مظنون شناخته می شد من بودم... جلوی چشم چهار نفر شاهد درگیر شده بودیم... چاقو و لباس خونی هم جلوی صورتم بود... حتما چیزهایی دیگه ای هم جاهای دیگه ی خونه مخفی شده بود... باید چی کار می کردم؟

بدون لحظه ای فکر کردن به سمت دستشویی رفتم. گوشی موبایلم و برداشتم و توی چاه دستشویی انداختم. نه می خواستم کسی از رضا چیزی بفهمه و نه می خواستم آدمای سایه از ارتباط من و ترلان سردر بیارن...

دو به شک بودم که چاقو رو بردارم یا نه... نمی خواستم اثر انگشتم روش بیفته... قلبم محکم توی سینه می زد... خدایا به دادم برس...

دور و بر اتاق چرخیدم... به بن بست رسیده بودم... امیدم به ترلان و باباش بود... باید می رفتم... اگه می موندم و نمی تونستم ثابت کنم که شهرام و نکشتم اعدام می شدم... باید می رفتم.

دوان دوان از خونه خارج شدم... کم مونده بود قلبم از سینه م بیرون بجهه. بدنم می لرزید... کاملا گیج شده بودم... شکه شده بودم... نگاهی به سر کوچه کردم... یه ون سیاه منتظرم بود. به سمت ماشین ون دویدم. در پشت از داخل باز شد.

نفس عمیقی کشیدم... به سمت ون رفتم. آب دهنم و قورت دادم و سوار شدم... در پشت سرم بسته شد... سرم و چرخوندم... صدای آشنایی شنیدم:

بالاخره مغزت و به کار انداختی!

نفسم توی سینه حبس شد... به سمت صدا برگشتم... با ناباوری گفتم:

تو... !

فصل پنجم

دستام می لرزید... یعنی چی شده بود؟ چرا دوست داشتم پیش خودم فکر کنم که همه ی اینا یه بازی کثیفه؟ چرا دوست داشتم فکر کنم که همه ی اینا یه شوخیه؟

قلبم محکم توی سینه م می زد. روی تخت نشسته بودم و به ساعت دیواری زل زده بودم. چرا بابا این قدر دیر کرده بود؟

دستام یخ زده بود... نمی دونستم باید چی کار کنم... حرف های رادمان توی سرم می پیچید... یاد صدای بم و گیراش افتادم... می لرزید... انگار ترسیده بود... چی شده بود؟ چرا باید این بار آخرین بار می شد؟

سرم و به دیوار تکیه دادم... همه ی ترس ها ... همه ی شک ها... تردید ها... رو کنار گذاشتم. می دونستم اگه به بابا نگم نه تنها خودم بلکه رادمان رو هم نابود می کنم.

یاد اولین باری افتادم که دیده بودمش... یاد چشم های خوشرنگ و صورت زیباش افتادم... شاید سایه اونو به خاطر همین زیبایی می خواست... یاد حرفش افتادم که گفته بود قبلا با سایه کار می کرده ... و رضا... .

قلبم محکم توی سینه می زد. از شدت اضطراب مغزم از کار افتاده بود. فقط منتظر اومدن بابا بودم... همیشه این قدر دیر می کرد؟ یا امروز که بهش بیشتر از همیشه احتیاج داشتم متوجه شده بودم که چه قدر دیر به خونه می یاد...

در اتاق باز شد. با هیجان از جام بلند شدم... با دیدن معین وا رفتم... آخرین آدمی بود که توی اون شرایط می خواستم ببینم. خودم و دوباره روی تخت انداختم. آهی کشیدم... ضربان قلبم که یه دفعه از شدت شور و شوق بالا رفته بود دوباره به حالت نرمال برگشت.

معین در و بست و وارد اتاق شد... اخم کرده بود و عصبانی به نظر می رسید. قلبم توی سینه فرو ریخت... یادم افتاد که گوشیم و برداشته بود... خیالم از بابت رادمان راحت بود. پسر مودب و محترمی بود. معین دست به سینه زد و گفت:

این پسره ی پررو و بی ادب کی بود که زنگ زده بود؟

جان؟ رادمان؟ پوفی کردم... انگار دقیقا همون روزی تصمیم گرفته بود بی تربیت بشه که نباید! حالا معین و باید کجای دلم می ذاشتم؟ گفتم:

دوست رضاست.

معین که انگار بعد سال ها یادی از غیرت وتعصب کرده بود با اخم و تخم گفت:

با تو چی کار داشت؟

چی باید می گفتم؟ راستش و ؟ دروغ؟ می دونستم دروغ توی این موقعیت بدترین انتخابه. برای همین گفتم:

معین... یه اتفاق بد افتاده... من باید با بابا صحبت کنم. در مورد همین پسره ست.

معین سریع گفت:

چی کارت کرده؟

با عصبانیت گفتم:

یه کم از این موضع شک و تردیدت بیا پایین! من باید با بابا صحبت کنم. این پسره افتاده توی دردسر... از من خواسته بود با بابا در موردش حرف بزنم... .

معین چینی به بینیش انداخت و گفت:

به صداش نمی اومد که آدم تو دردسر افتاده ای باشه!

با تعجب گفتم:

چی می گی؟ مگه چی گفته؟ مگه به صدا اِ؟... بابا کی می یاد؟

معین شونه بالا انداخت و گفت:

رفته خونه ی عمه... مگه نمی دونستی؟

احساس کردم قلبم یه لحظه از حرکت وایستاد. با دهن باز به معین زل زدم و گفتم:

نه!

معین روی صندلی نشست و گفت:

آهان یادم نبود! اون روز که عمه اومده بود اینجا نبودی. مامانم این قدر سرش به دعوا کردنت گرم بود که یادش رفت بهت بگه... امروز خواستگار برای ژیلا اومده... بابا هم به عنوان بزرگ فامیل رفته اونجا.

با کف دست توی پیشونیم زدم. آخه امروز؟ امروز؟ خدایا! چرا این قدر من بدشانسم؟ حالا سی سال بود که کسی در خونه ی عمه رو نزده بودها! همین امشب که من با بابا کار داشتم ژیلا داشت راهی خونه ی بخت می شد! بخت مردم چه بد موقع هم باز می شه!

معین با تعجب نگاهی بهم کرد و گفت:

رنگت چرا پریده؟ حالت خوبه؟

خدا رو شکر اون روز روی دور اذیت کردن نبود. دستم و پایین انداختم و گفتم:

نه!... گوش کن معین! باید یه چیزی بهت بگم... نه... ولش کن.

آخه معین از این چیزها چی می فهمید؟ از جا بلند شدم و گفتم:

من می رم دم خونه ی عمه! یه پنج دقیقه که بابا می تونه بیاد دم در!

به سمت کمد رفتم. معین گفت:

خب بهش تلفن بزن اگه این قدر واجبه! ... اصلا بی خیال! صبر کن تا سه چهار ساعت دیگه بابا می یاد.

یاد حرف رادمان افتادم که می گفت براش پاپوش درست کرده بودند... یعنی برای منم همین کار رو می کردند؟ اصلا نمی تونستم صبر کنم. نمی تونستم یه جا بند بشم. می ترسیدم که بیشتر از این لفتش بدم و بیشتر گرفتار بشم.

رو به معین کردم و گفتم:

سه چهار ساعت دیگه خیلی دیره...

معین که با دیدن حال و احوالم هل کرده بود گفت:

خب زنگ بزن بهش...

سر تکون دادم و گفتم:

توی راه می زنم.

معین از جاش بلند شد و از اتاق بیرون رفت تا شلوارم و عوض کنم. بعد از یه دقیقه دوباره در و باز کرد و داخل شد. گفت:

حالا ماجرا در مورد چی هست؟

همون پالتوی مشکی رو پوشیدم و شال آبیم و روی سرم انداختم. سوئیچ ماشین و برداشتم و گفتم:

برای این پسره پاپوش درست کردند و انداختنش توی دردسر...

معین اخم کرد و گفت:

چه پاپوشی؟ چه دردسری؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

باور کن خودمم نمی دونم.

معین با شک و تردید ابرو بالا انداخت و گفت:

حالا این پسره کی هست که این قدر برات مهم شده؟

نمی تونستم بگم برای خودم نگرانم! برای همین گفتم:

بهم گفته بود که به بابا بگم... ولی ... من غفلت کردم...

معین که خیالش تا حدودی راحت شده بود گفت:

خیلی خب... حالا اگه خیلی کارت ضروری نیست نرو اونجا... مجلس رسمیه. ضایع بازی در نیار.

چشم غره ای بهش رفتم... می دید که حالم خوب نیست و رنگم عین گچ شده ها!

در خونه رو باز کردم و خواستم پام و بیرون بذارم که چیزی به فکرم رسید... نباید همه ی درها رو پشت سرم می بستم... باید یه قدم جلوتر از سایه حرکت می کردم. به سمت معین چرخیدم و گفتم:

معین... رضا رو می شناسی دیگه! شماره ش و بهت می دم... اون از رادمان ... همین پسره که زنگ زده بود... خبر داره... رادمان رحیمی... باشه؟ یادت نمی ره؟

معین اخم کرد و گفت:

چرا شماره ش و به من می دی؟

موبایلم و دراوردم و نگاهی به شماره ی رضا کردم... خوب شد اون روز توی خونه ی آوا شماره ش و بهم داده بود... نمی خواستم کسی از آوا شماره ی رضا رو بگیره و اونو به ماجرا مشکوک کنه. اصلا دوست نداشتم پای آوا هم این وسط کشیده بشه. طبق یه قرارداد نامرئی من، رادمان و رضا عهد کرده بودیم که آوا رو از این قضیه دور نگه داریم... به خودم قول دادم به محض تموم شدن ماجرا جیک و پوک رضا و رادمان و در بیارم و کف دست آوا بذارم.

شماره رو روی کاغذ نوشتم و گفتم:

هیچی... همین جوری... یه نفر دیگه هم به جز من توی جریان باشه بد نیست.

معین اخم کرد. در خونه رو بست و گفت:

نمی خواد بری... خیلی مشکوک می زنی. صبر کن بابا بیاد... اصلا از همین جا زنگ بزن.

نچ نچی کردم و گفتم:

گیر نده معین! باید برم.

معین صداش و بلند کرد و گفت:

داری شماره ی رضا رو بهم می دی که اگه یه وقت بلایی سرت اومد بتونیم بفهمیم ماجرا چیه... فکر کردی نمی فهمم خودتم توی دردسر افتادی؟ این پسره کیه؟ دوست پسرته؟ این همه مدت که می گفتی می ری پیش آوا پیش این مرتیکه بودی؟

تو چشماش زل زدم و گفتم:

می دونی چیه معین؟ خیلی خوب شد که رفتی سراغ حسابداری... تو واقعا حس ششم ضعیفی داری... همون بهتر که به حرف بابا گوش ندادی و حقوق نخوندی.

معین با عصبانیت گفت:

باز پررو شدی؟

حالا این وسط داشتیم دعوا می کردیم! در خونه رو باز کردم و گفتم:

یه امروز آدم باش! من زود می یام.

در و پشت سرم بستم. با سرعت به سمت ماشینم رفتم. توی ماشین نشستم و کمربندم و بستم. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم اضطرابی که داشتم و کنار بزنم. همون طور که داشتم قفل فرمون و باز می کردم با موبایلم به بابا زنگ زدم... یه بوق... دو بوق... سه بوق... بر نمی داشت! مشتی به فرمون ماشین زدم و داد زدم:

آه! نمی گه شاید یه کی کار واجب داشته باشه!

می دونستم موبایل بابا اکثرا روی سایلنته. دوباره زنگ زدم... جواب نمی داد... سری به نشونه ی تاسف تکون دادم... براش اس ام اس زدم:

بابایی... بهم زنگ بزن... یه کار فوق واجب دارم...

شماره ی مامان و گرفتم... می دونستم فایده ای نداره... مامان همیشه موبایلش و می ذاشت توی کیفش و اکثرا صداش و نمی شنید... همون طور که انتظار داشتم گوشی رو جواب نداد. پوفی کردم و ماشین و روشن کردم.

همون طور که با سرعت به سمت خونه ی عمه می رفتم به رضا فکر می کردم... باید بهش زنگ می زدم؟ یا باید می ذاشتم بابا سر فرصت درست و حسابی ازش حرف بکشه؟ مشخص بود که اون و رادمان هیچ میلی به حرف زدن ندارند. معلوم نبود چی کار می کردند... هر چند ثانیه یه بار جمله های رادمان توی ذهنم می یومد... با سایه همکار بود... خدای من! گیر چه کسایی افتاده بودم.

ناخودآگاه با یه حرکت مارپیچی از سمت راست به سمت چپ اتوبان رفتم... چشمم به یه زانتیای سفید افتاد... قلبم توی سینه فرو ریخت... نکنه پلیس نامحسوس باشه؟ یه کم سرعتم و کم کردم. قلبم محکم توی سینه می زد. زیرلب گفتم:

خدا غلط کردم...

زانتیا از کنارم رد شد... نفس راحتی کشیدم... ماشین معمولی بود. چشمم به آینه افتاد... یه مزدای سفید با کاپوت جمع شده دنبالم بود... نفسم توی سینه حبس شد... سایه دنبالم بود!

پام و روی گاز گذاشتم... این کار و کاملا بی اراده انجام دادم. چند بار پشت سر هم سبقت گرفتم و سعی کردم جلو بزنم و سایه رو جا بذارم ولی گمم نمی کرد... شیطونه می گفت دوباره باعث بشم تصادف کنه...

یه صدایی توی سرم گفت:

حالا چرا این قدر تند می ری؟ می خوای خونه ی عمه رو یاد بگیره؟ می خوای بابات و ببینه؟

چی کار باید می کردم؟ بعد از کاری که با رادمان کرده بود بیشتر از قبل ازش ترسیده بودم. قلبم محکم توی سینه می زد. هیچ جوری نمی تونستم به خودم دلداری و امید بدم... یعنی باهام چی کار داشت؟

ترافیک! همین و کم داشتم. با مشت به فرمون زدم. لعنتی! حالا باید چی کار می کردم؟ سایه بهم رسید. کنار ماشینم متوقف شد. نگاهش نمی کردم. صدای تالاپ و تلوپ قلبم و می شنیدم. صدای بوق ماشین سایه که کنارم بود و می شنیدم... توجهی بهش نکردم. می خواست چی کار کنه؟ مجبورم کنه که باهاش حرف بزنم؟ شاید بهتر بود که راهم و به سمت خونه کج می کردم... به هر حال تا شب می تونستم بابا رو ببینم. می ترسیدم اگه این طور پیش برم هیچ وقت نتونم ماجرا رو با بابا درمیون بذارم... اگه سایه همین جا کار و تموم می کرد و منو مجبور می کرد که باهاش برم چی؟ مگه چه قدر طول کشیده بود که رادمان و توی دردسر بندازه؟

سایه به بوق ممتد زد. بی اختیار سرم به سمتش چرخید. عصبانی به نظر می رسید. داد زد:

هنوز سر حرفت هستی؟

دستم و توی کیفم کردم و موبایلم و در اوردم. شیشه ی رو پایین دادم. گوشی رو نشونش دادم و گفتم:

یا راهت و بکش و برو یا به پلیس زنگ می زنم.

سایه پوزخندی زد و گفت:

پس راضی نشدی! باشه... خودت خواستی!

قلبم توی سینه فرو ریخت. اگه ماجرای رادمان نبود این تهدیدش و جدی نمی گرفتم ولی با این حرفش بدجوری نگران شدم. شیشه رو بالا دادم. سایه هم همین کار و کرد. نگاهش به جلو دوخت... دیگه نگاهم نمی کرد... یه لحظه به فکرم رسید که یه کاری کنم تصادف کنه و توی همین تصادف زخمی بشه... یه تصادف شدید! هرچند که می دونستم سوار ماشین ایمن و محکمیه ولی اگه می تونستم یه تصادف شدید پیش بیارم شاید خدا کمک می کرد و سایه رو برای چند روز راهی بیمارستان می کردم... بد فکری به نظر نمی رسید ولی چطوری می تونستم همچین موقعیتی رو پیش بیارم؟ سایه که احمق نبود... عمرا دنبالم راه نمی افتاد. با کلافگی دستی به پیشونیم کشیدم...

دوباره شماره ی بابا رو گرفتم... یه بوق ... دو بوق ... با کلافگی پوفی کردم. در همین موقع بابا گوشی رو برداشت. از شدت هیجان از جا پریدم. سریع گفتم:

بابا! الو؟

بابا که صداش و پایین اورده بود گفت:

جانم بابا؟

نیم نگاهی به سایه کردم که با حالت مشکوکی نگاهم می کرد.

_ بابا! باید باهاتون حرف بزنم. الان می یام دم خونه ی عمه... تا بیست دقیقه دیگه می رسم.

بابا : چیزی شده؟ خیلی واجبه؟

_ آره خیلی واجبه.

بابا: در مورد چیه؟

_ راستش چند روز پیش یه اتفاقی افتاد که من بهتون خبر ندادم... همون روز که با آوا برای خرید رفتم.

بابا: چه اتفاقی؟ داری نگرانم می کنی!

_ نگران نباشید... ولی می یام دم خونه ی عمه که با هم حرف بزنیم.

بابا: با ماشین به کسی زدی؟

چشمام و بستم و دستی به صورتم کشیدم... همیشه می ترسید که من یکی رو با این رانندگیم به کشتن بدم.

_ نه!

بابا: پس چی؟

_ می یام می گم دیگه!

بابا: خیلی خب... منتظرتم... خب الان دل شوره گرفتم. حداقل بگو در مورد چیه؟

_ یکی یه کاری بهم پیشنهاد داده بود که به نظرم خلاف می اومد. پیشنهادش و رد کردم ولی نگرانم.

بابا یه کمی هل کرد و گفت:

چه کاری؟

_ شغل رانندگی! ولی فهمیدم کار درستی نیست. رد کردم بابا... فقط می خوام بهتون بگم.

بابا: تا بیست دقیقه ی دیگه اینجا باشی ها! مراقب باش... تند نرو.

_ چشم!

بابا: دیدی آخر سر با این رانندگیت کار دست خودت دادی!

_ می دونید چرا از اول بهتون نگفتم؟ برای این که از همین حرفاتون می ترسیدم.

بابا: یعنی چی؟

_ هیچی... تا بیست دقیقه ی دیگه اونجام... خداحافظ.

بابا: خیلی مراقب باش بابا... مرتب بهت زنگ می زنم... تند نرو... سبقتم نگیر... آروم رانندگی کن...

_ چشم!

تماس و قطع کردم. نفس راحتی کشیدم. احساس امنیت بیشتری می کردم ولی هنوزم قلبم محکم تو سینه می زد. به خودم دلداری دادم:

فقط بیست دقیقه... فقط بیست دقیقه مونده.

می دونستم که قبلش باید سایه رو بپیچونم ولی توی اون ترافیک...

بالاخره بعد از ده دقیقه از اتوبان خارج شدم. وارد یه خیابون به نسبت شلوغ شدم. مثل هر وقت دیگه ای که توی ترافیک گیر می کردم سرم درد گرفته بود. اعصابم تحریک شده بود و بهم ریخته بود. اصلا حواسم به رانندگیم نبود. مرتب به آینه نگاه می کردم تا ببینم سایه کجاست... بعد از چند دقیقه دیگه اونو پشت سرم ندیدم... نمی دونستم باید خوشحال باشم یا ناراحت... نمی دونستم سایه برای چی دست از تعقیب کردنم برداشته. به دلم بد اومده بود... نکنه رفته بود تا نقشه ای که برام کشیده رو عملی کنه؟

چشمم به ماشینی افتاد که داشت از رو به رو می اومد. صدای بوقش بلند شد. سریع توی لاین دیگه رفتم. نزدیک بود بهش بزنم... حواسم به کلی پرت شده بود. اصولا آدم مضطربی نبودم.. حتی برای کنکور هم اضطراب نداشتم ولی تلفن رادمان بدجوری من و بهم ریخته بود.

سعی کردم خونسرد باشم... چند بار نفس عمیق کشیدم... تو دلم گفتم:

درست می شه... دستشون بهت نمی رسه... بابا الان منتظره... به معین هم که سرنخ دادی... رادمان از اولش هم بی عرضه بود. یادت نیست چه شل وایستاد و اجازه داد کیفش و بزنند؟ روحیاتش همین طوریه! زود تسلیم می شه.

یه کمی حالم بهتر شد... انگار هرچه قدر پیش خودم توی سر رادمان می زدم سرحال تر می شدم... مدام به خودم می گفتم تو مثل اون نیستی!

کم کم سردردم از بین رفت. ضربان قلبم به حالت عادی برگشت... هرچند که کف دستام یخ زده بود و چشمام بی اراده به سمت آینه می چرخید.

در همین موقع صدای بلند موتوری رو از کنارم شنیدم... داشت کنار ماشینم می اومد. توجهی بهش نکردم. یه دفعه به ماشین نزدیک شد و به شیشه زد. از جا پریدم. با وحشت نگاهش کردم... دو نفر روی موتور نشسته بودند. اولی کلاه کاسکت سرش بود ولی دومی نه. مرد دوم بهم اشاره کرد که ماشین و کنار بزنم... تو دلم گفتم:

حتما!

با دست اشاره کردم که چی کار داری؟ مرد دوم باتومی رو از دست چپ به دست راست داد... قلبم توی سینه فرو ریخت... یه دفعه موتوری به سمت ماشینم پیچید... مرد دوم با باتوم محکم توی شیشه زد...

در همین موقع صدای بلند موتوری رو از کنارم شنیدم... داشت کنار ماشینم می اومد. توجهی بهش نکردم. یه دفعه به ماشین نزدیک شد و به شیشه زد. از جا پریدم. با وحشت نگاهش کردم... دو نفر روی موتور نشسته بودند. اولی کلاه کاسکت سرش بود ولی دومی نه. مرد دوم بهم اشاره کرد که ماشین و کنار بزنم... تو دلم گفتم:

حتما!

با دست اشاره کردم که چی کار داری؟ مرد دوم باتومی رو از دست چپ به دست راست داد... قلبم توی سینه فرو ریخت... یه دفعه موتوری به سمت ماشینم پیچید... مرد دوم با باتوم محکم توی شیشه زد...

جیغی زدم و یه لحظه کنترل ماشین و از دست دادم... سریع فرمون و چرخوندم و کنترل ماشین و یه بار دیگه توی دستام گرفتم. موتوری به ماشین نزدیک شد. بهش فرصت ندادم که ضربه ی دوم و بزنه. به سمت موتور پیچیدم... سرعتش و کم کرد... جلوی موتور پیچیدم و پام و روی گاز گذاشتم که... چشمم به ماشین هایی افتاد که توی راه بندون انتهای خیابون متوقف شده بودند. سریع توی اولین کوچه ی فرعی که دیدم پیچیدم... ضربان قلبم دوباره اوج گرفته بود. زیرلب گفتم:

بن بست نباشه... خدایا بن بست نباشه.

ولی بود... قلبم دوباره توی سینه م فرو ریخت. هینی گفتم و سریع پیچیدم... از شانس من توی کوچه پرنده پر نمی زد. صدای موتور و می شنیدم که هر لحظه بهم نزدیک تر می شد. ماشین و صاف کردم و پام و روی گاز گذاشتم. با سرعت به سمت موتور رفتم... نه اون از سر راه کنار می رفت و نه من... بوق زدم... نور بالا زدم... آخرین لحظه از کنارش پیچیدم و رد شدم. قلبم توی دهنم بود. کف دستام عرق کرده بود و روی فرمون سر می خورد. احساس می کردم تمام بدنم از ترس می لرزه... این دیوونه از کجا پیداش شده بود؟ به سمت خیابون اصلی رفتم. چشمم به ماشین هایی افتاد که پشت سر هم متوقف می شدند... یه حسی بهم می گفت که یه نفر مخصوصا راه و بند اورده... با سرعت از فرعی توی خیابون اصلی انداختم. توی لاین مخالف شروع به رانندگی کردم. صدای بوق ماشین ها... ناسزای راننده ها... توی گوشم بود... نوربالا می زدند و نزدیک بود کورم بکنند... تعداد ماشین ها زیاد بود و نمی تونستم با سرعت برونم. صدای موتور رو شنیدم... قلبم دوباره به تپش در اومد. زیرلب گفتم:

خدایا! کمکم کن.. این دیوونه چی از جونم می خواد؟

دوست داشتم با ماشین بهش بزنم... یا بلایی که سر سایه اوردم و سرش بیارم ولی نمی شد... موتور بود! می ترسیدم توی تصادف بمیره!

موتور دوباره بهم رسید. قلبم اون قدر محکم می زد که دیوونه م کرده بود. دستام به لرزه در اومده بود. دوباره موتور به شیشه ی ماشین نزدیک شد. کسی که ترک موتور نشسته بود دستش و بالا برد و باتوم و یه بار دیگه به شیشه زد... جیغ زدم... چرا هیچکس توی خیابون به اون شلوغی به دادم نمی رسید؟

سرعت ماشین و بیشتر کردم... خیلی داشتم خطرناک رانندگی می کردم... سرعتم بیشتر از اونی بود که بتونم با وجود مهارتم توی اون خیابون شلوغ رانندگی کنم... مرتب سبقت می گرفتم ولی موتور به راحتی از بین ماشین ها رد می شد و دوباره خودش و بهم می رسوند.

تقریبا به سر خیابون رسیده بودیم. گاز دادم... موتور هم همین طور.... یه دفعه عین دیوونه ها جلوم پیچید... سریع فرمون و به سمت چپ کج کردم. یه ماکسیما از رو به رو داشت می اومد. فرمون و بیشتر کج کردم تا شاخ به شاخ نشم... ماشینم آخرین لحظه بهش مالیده شد... تعادل ماشین بهم خورد و برای کثری از ثانیه کنترل ماشین و از دست دادم... فرمونو به چپ پیچوندم... به راست پیچوندم... پام و از روی گاز برداشتم... چشمم به زنی با چادر مشکی افتاد که جلوی ماشین بود.

محکم روی ترمز زدم. فرمون و به سمت راست کج کردم... و ...

صدای بلند برخورد کردن جسمی با شیشه ی ماشین و شنیدم... سر زن محکم توی شیشه خورد و بعد از یه دور غلت خوردن روی کاپوت به زمین افتاد... رد خون روی شیشه ی ماشین موند...

ثانیه ای بعد ماشینی محکم به ماشینم کوبید و روی صندلی شاگرد پرت شدم. صدای بلند بوق ماشین ها رو شنیدم... دست چپم از درد داشت منفجر می شد... یه ماشین به در زده بود و ضربه ی محکمش طرف چپ بدنم و سر کرده بود...

یه لحظه چشمم سیاهی رفت. صدای بلند فریاد مردم و جیغ یه زن و می شنیدم... تمام بدنم می لرزید... سرم گیج می رفت... صدای دور شدن موتور و شنیدم... وظیفه ش و انجام داده بود...

در مچاله شده بود ولی خوشبختانه تونستم پاهام و بیرون بکشم... حالت تهوع داشتم... سعی می کردم به شیشه ی خونی نگاه نکنم. صدای برخورد سر زن با شیشه ی ماشین هنوز توی گوشم بود... حالت تهوعم بیشتر شد. دستم و روی دهنم گذاشتم... تمام بدنم می لرزید... یخ زده بودم... دستام اون قدر می لرزید که نمی تونستم بهشون نگاه کنم... نفسم بالا نمی اومد... چی کار کرده بودم؟

چشمم به چند نفر افتاد که دور ماشین جمع شده بودند... راننده ی پیکانی که بهم زده بود هم پیاده شده بود و سر خونیش و با دست گرفته بود... انگار سرش به فرمون خورده بود... نگاهی به مردم کردم... چشماشون چهار تا شده بود... بعضی ها مثل من دستشون و جلوی دهنشون گرفته بودند. چند نفر روشون و از اون منظره برگردونده بودند... از همه بدتر کسی بود که داشت با هیجان با موبایلش حرف می زد... می دونستم داره به پلیس خبر می ده...

یه صدایی توی سرم گفت:

گند زدی دختر! تصدیقم نداری!

با همون حال خراب خودم و به در شاگرد رسوندم... در و باز کردم. قبل از این که پام و روی زمین بذارم سرم و پایین انداختم... چشمم به یه جفت چشم سیاه باز و یه صورت خونی و له شده افتاد... جیغی بلند زدم... خودم و به عقب پرت کردم... زن چادری دقیقا زیر ماشین افتاده بود...

جیغ های هیستریک و پیاپی ام ادامه پیاده کرد... از پشت به در مچاله شده ی راننده خوردم... دستم عین بیمارهای عصبی می لرزید و نمی تونستم کنترلشون کنم... چشمام و بستم و از ته دل جیغ زدم... صورت زن با چشم های باز مشکی... پیشانی شکافته ... بینی شکسته... لب های پاره شده... و صورتی غرق خون پیش چشمم جون گرفت... وحشت زده چشمام و با دست گرفتم و جیغ زدم:

نه... نه ... نه!

خودم و پیچ و تاب می دادم و نمی تونستم آروم بگیرم... ولی باید بیرون می رفتم... نمی تونستم توی اون فضایی بسته بمونم... نمی تونستم نفس بکشم...

دستم و به صندلی گرفتم و پشت ماشین رفتم. در پشتو باز کردم و با زانوهایی که از شدت لرزش نمی تونستند وزنم و تحمل کنند ایستادم... به ماشین تکیه دادم... سعی کردم به زنی که زیر ماشین افتاده بود نگاه نکنم...

زانوهام اون قدر می لرزید که نزدیک بود زمین بخورم. تمام صورتم از اشک خیس شده بود... چه غلطی کرده بودم؟ نکنه اون زن مرده باشه؟

عقب عقب رفتم... از ماشین دور شدم... مردم هر لحظه به ماشین نزدیک تر می شدند... یه لاین خیابون کاملا بند اومده بود... راننده ی پیکان لب جوی آب نشسته بود و سرش و با دستمال چسبیده بود. یکی از مردها به سمتم اومد و گفت:

چی کار کردی دختر؟ مگه دیوونه شدی؟ می بینی چه غلطی کردی؟

یه پسر بازوی اون مرد و گرفت و گفت:

یه موتوری داشت اذیتش می کرد... من دیدم... با باتوم توی شیشه ی ماشینش زد... ترسید و کنترل ماشین و از دست داد...

روی زمین نشستم... نفسم بالا نمی اومد... قلبم و کاملا توی گلوم حس می کردم... معده م پیچ می خورد... اگه اون زن مرده باشه...

به هق هق افتاده بودم... گریه های عصبیم بند نمی اومد... مردم هر لحظه بهم نزدیک تر می شدند... اون قدر حالم خراب بود که جرئت نمی کردند بهم کاملا نزدیک بشن... در گوش هم یه چیزهایی می گفتند... صداهاشون و از بین هق هق گریه هام می شنیدم:

_زن رو کشت... وای خدا... زیرش کرد...

_ کم سن و سالم هست... حتما تازه تصدیق گرفته.

_ دیوونه! داشت خلاف جهت می اومد...

_بذارید آمبولانس و پلیس بیان ببینیم چی می شه...

پلیس هم تو راه بود! بدبخت شدم... یه لحظه مردم از جلوی چشمم کنار رفتند و چشمم به جنازه ی زن افتاد... دستاش به طرفین باز بود و سرش به سمت بالا بود... دهنش نیمه باز بود و از همون فاصله می تونستم صورت خونی و له شده ش و ببینم... من کشته بودمش... من! توی شب تا آخرین لحظه نتونسته بودم اونو با چادر مشکی تشخیص بدم...

راننده ی پیکان داد می زد و ناسزا می داد:

هی می گم این زنا نباید پشت رل بشینند... نگاه کن این دختر چی کار کرد! هم ماشین من و داغون کرد هم زن مردم و به کشتن داد... این زن حتما بچه داره... شوهر داره... آخه دختر چرا نشستی پشت ماشین وقتی نمی تونی رانندگی کنی؟ جواب بچه های یتیم این زن و چی می خوای بدی؟

هق هق گریه هام شدت گرفت... یه دفعه از جام بلند شدم و به سمت جوی آب رفتم. همه ی محتویات معده م و برگردوندم... لب جوی آب ولو شدم... چشمم سیاهی می رفت... رعشه به بدنم افتاده بود... تمام بدنم عرق کرده بود... قلبم اون قدر محکم می زد که می ترسیدم از سینه م بیرون بجهه.

صدای مردم توی گوشم می پیچید:

_ یه موتوری داشت اذیتش می کرد... داشت از دست اون در می رفت.

_ دختر به این جوونی پشت رل می شینه همین می شه دیگه! این جامعه م پر از گرگ...

_ خدا به خانواده ی این زن صبر بده...

_ چرا پلیس نمی رسه؟

دستام و روی گوشام گذاشتم و از ته دل جیغ زدم... یه بار... دوبار... سه بار...

دستام و پایین اوردم... سرم و روی جدول گذاشتم و زدم زیر گریه... نمی تونستم خودم و جمع و جور کنم... داشتم از ترس... اضطراب و وحشت می مردم.

یه دفعه صدای ترمز بلند یه ماشین و شنیدم... بی اختیار سرم به سمت ماشین چرخید... مزدای سفید!

سایه در و باز کرد و دوان دوان به سمتم اومد... حتی نیم نگاهی هم به صحنه ی تصادف ننداخت. بازوم و گرفت و در گوشم گفت:

بلند شو... زود باش.

شال صورتی رنگ از سرش افتاده بود و موهای مش کرده اش دور و برش رها شده بود... هیجان زده به نظر می رسید. بازوم و از توی دستش در اوردم... هق هق گریه بهم اجازه نمی داد که صحبت کنم. سایه کنارم نشست و آهسته گفت:

زدی آدم کشتی... می فهمی؟ تو که تصدیق نداری... می دونی یعنی چی؟

توی چشماش زل زدم... اون شب لنز آبی گذاشته بود... جمله ای رو گفت که تا آخرین روز زندگیم فراموش نمی کنم:

یعنی قتل عمد!

قلبم توی سینه فرو ریخت... سرم گیج رفت و یه لحظه نزدیک بود غش کنم... راست می گفت... گواهینامه م باطل شده بود... خلاف جهت رانندگی کرده بودم... و آدم کشته بودم!

چشمام سیاهی می رفت... سایه دستم و کشید و گفت:

بجنب! مردم زنگ می زنند به پلیس... قبل از این که شانس فرار و ازت بگیرن بیا بریم... آدم کشتی! می فهمی؟

دستم و کشید و از زمین بلندم کرد. زیرلب گفت:

بدو... زود باش...

دستم و کشید و به سمت ماشینش دوید... از جا کنده شدم و تمام انرژیم و توی پاهای لرزانم ریختم. با سرعت به سمت ماشین دویدیم... صدای مردم از پشت سرمون بلند شد:

_کجا؟

_ داره در می ره...

_ بدو آقا!

_ بگیرش... داره در می ره.

سریع در و باز کردم و خودم و توی ماشین انداختم. سایه سوار شد و قفل مرکزی رو زد. چند نفر از مردها بهمون رسیدند. با دست به شیشه ی ماشین زدند.

_ باز کن درو...

_ وایستا ببینم.

_ کجا داری می ری آدم کش؟

سایه پاش و روی گاز گذاشت و ماشین از جاش کنده شد... سرم و به پشتی تکیه دادم و بعد انرژیم ته کشید... چشمام سیاهی می رفت... حسی بین بیهوشی و هوشیاری داشتم... زنی رو پشت سر گذاشته بودیم که من کشته بودمش... من آدم کشته بودم...

سایه سرعت ماشین و بیشتر کرد... نمی تونستم سر دردناکم و تکون بدم... بدنم در اثر تصادف کوفته شده بود... ناله ای کردم و گفتم:

می خوام برم پیش بابام.

سایه لبخند کمرنگی زد و گفت:

بابات؟ بابات چی کار می تونه برات بکنه؟ آدم کشتی...

اشکام دوباره روی گونه هام ریخت. بغضم و فرو دادم و گفتم:

تو اون موتوریه رو فرستاده بودی... اگه اون نبود من هیچ وقت به زنه نمی زدم... شاهدم دارم... مردم دیدند.

سایه سر تکون داد و گفت:

خب... ولی می دونی اولین چیزی که توی دادگاه ازت می پرسن چیه؟ اینه که با توجه به این که به سابقه ی خراب رانندگیت و باطل شدن گواهینامه ت برای چی توی وهله ی اول پشت فرمون نشسته بودی؟

سرم و به سمت پنجره چرخوندم... راست می گفت... من اصلا نباید پشت فرمون می نشستم... آهسته گفتم:

برای این که تو منو ترسونده بودی.

سایه خندید و گفت:

چند سالته دختر؟ واقعا فکر کردی کسی برای این حرفات توی دادگاه ارزش قائل می شه؟ فکر می کنی قانون به احساس ترس تو اهمیتی می ده؟

سرم و با دست گرفتم و با صدایی که به زور در می اومد گفتم:

به خلاف کار بودن تو که می ده.

سایه ابرو بالا انداخت و گفت:

اهمیت می ده ولی سر جفتمون با هم بالای دار می ره... اون وقت بابا جونت چه احساسی بهش دست می ده؟ هان؟

می دونستم الان یه سری جمله ردیف می کنه که با احساساتم بازی کنه... می دونستم می گه که مامانت چه احساسی پیدا می کنه... بابات چی فکر می کنه... خانواده ت و اذیت نکن... و ...

داشتم به پهنای صورتم اشک می ریختم ولی تسلیم نمی شدم... می دونستم اگه باهاش برم از چاله در می یام و توی چاه می افتم... شاید بابام می تونست بی گناهیم و ثابت کنه... هرچند که حق با سایه بود... من در وهله ی اول اصلا نباید سوار ماشین می شدم و رانندگی می کردم... چند سال حبس بهم می خورد؟ یه سال؟... دو سال؟... پنج سال؟... ده سال؟ نمی خواستم به خانواده م فکر کنم... می دونستم اگه شروع به فکر کردن در مورد اونا کنم خودم و تسلیم سایه می کنم... یاد حرف رادمان افتادم که می گفت نقطه ضعف دست سایه نده... من احمق همون بار اول نقطه ضعفم و رو کرده بودم... گفته بودم که گواهینامه م باطل شده... چشمام و بستم... باید چی کار می کردم؟ فقط یه چیز و خوب می دونستم... نباید برم... نباید با سایه همراه بشم...

سرم و بالا اوردم و گفتم:

من و همین کنار پیاده کن.

سایه با صدای بلند خندید و گفت:

فکر کردی من راننده تم؟ سوار شدنت یعنی این که قبول کردی باهام همکاری کنی.

با عصبانیت گفتم:

سوار شدنم یعنی این که فقط می خواستم از اونجا دور بشم.

سایه سعی کرد با لحنی منطقی حرف بزنه. گفت:

عاقل باش... تو آدم کشتی.

پام و به کف ماشین کوبوندم و داد زدم:

تو تهدیدم کرده بودی... ازم دعوت کرده بودی که توی یه کار خلاف باهات همکاری کنم... یه موتور و فرستاده بودی که تمرکزم و توی رانندگی بهم بزنه...

سایه پوزخندی زد و گفت:

مدرکش و رو کن!

این بار من بودم که داشتم پوزخند می زدم. سر تکون دادم و گفتم:

مدرکم دارم... نگران نباش!

سایه ابرو بالا انداخت و گفت:

جدا؟

قلبم محکم توی سینه می تپید... هم از ترس و هم از عصبانیت می لرزیدم. اون قدرها هم کم عقل نبودم که صاف بیام در مورد رضا و رادمان جلوی سایه حرف بزنم... می دونستم نباید بفهمه بابام چی کاره ست. برای همین زبون به جیگر گرفتم و روم و برگردوندم.

سایه با زیرکی به صورتم نگاه کرد و گفت:

خب! پس مدرکت چیه؟ بلوف زدی یا نمی خوای برای من روش کنی؟

زیرلب ناسزایی بهش گفتم... تو دلم گفتم:

خدایا کمکم کن! چی کار کنم؟

قلبم توی دهنم بود... لرزش دستام از وقتی که ماجرای رادمان و شنیده بودم حتی برای یه ثانیه هم قطع نشده بود... سعی کردم مغزم و به کار بگیرم. همه ی احتمالات و پیش خودم بررسی کردم. چند لحظه به کارهایی که کرده بودم فکر کردم. ماشین و کیف و موبایلم و توی صحنه ی جرم جا گذاشته بودم! حداقل خوبیش به این بود که دست سایه به موبایلم نمی رسید. اصلا دوست نداشتم آخرین تماسم... که تماس با بابا بود... رو چک کنه. اگه می فهمید بابام کیه کارم تموم بود!

سعی کردم همه ی حرفایی که بابا در مورد باندهای مختلف و خلافکارها بهم زده بود و به یاد بیارم... ولی هرچی توی ذهنم بیشتر می گشتم کمتر موفق می شدم. انگار همه ی این اطلاعات از ذهنم پر کشیده بود... مغزم فقط به یه چیز فرمان می داد... به نافرمانی!

رو به سایه کردم و گفتم:

یا می ذاری برم یا از بردنم پشیمون می شی.

سایه با تعجب گفت:

جدا؟ هنوزم می خوای سمج بازی در بیاری؟ ببین! فقط ماییم که می تونیم ازت محافظت کنیم. می فهمی؟ تو آدم کشتی! خیلی شانس بیاری برای ده سال می افتی زندان... ما می تونیم ازت محافظت کنیم. برات هویت جعلی درست می کنیم.... نمی ذاریم دست پلیس بهت برسه. در ازاش باید باهامون هم کاری کنی.

هر بار که می گفت تو آدم کشتی چشمه ی اشکم از نو می جوشید... ای کاش دیگه تکرارش نمی کرد... دوباره داشتم به گریه می افتادم... گفتم:

آخه شماها چی کاره اید؟

سایه که کم کم داشت بداخلاق می شد گفت:

چه قدر حرف می زنی! می ریم اونجا خودت می فهمی دیگه!

ماشین و وارد یه کوچه ی خلوت کرد. چشمم به یه مرد چهارشونه و قد بلند افتاد که وسط کوچه ایستاده بود. سایه ماشین و کنار مرد نگه داشت. مرد سوار شد و پشتم نشست. سایه دوباره به راه افتاد. مرد پرسید:

راضی شد که همکاری کنه؟

سایه به بداخالاقی گفت:

نه! هنوز حالیش نیست چی کار کرده!

مرد با همون صدای خشن و بمش گفت:

می خوای بهش فرصت بدی؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... چه فرصتی؟ نکنه اگه راضی نشم منو بکشن؟ قلبم به تپش در اومد. سایه نگاه خصمانه ای بهم کرد و گفت:

نه!

از جا پریدم و گفتم:

از چی حرف می زنید؟

یه دفعه مرد از پشت دستمالی رو روی دهنم فشرد... جیغی زدم و به دست های مرد چنگ زدم. ماده ای فرار توی دهن و بینیم پیچید... سرم گیج رفت... دست و پا زدم... با ناخون هام دست مرد و چنگ زدم... چشمام سیاهی رفت و بعد همه جا تاریک شد...

******

چشمام و باز کردم. از سردرد داشتم می مردم. دستی به پیشونیم کشیدم... متوجه شدم که روی یه تشک نازک دراز کشیده ام... بدنم هنوز کوفته بود. خواستم از جام بلند شم که سرم گیج رفت و دوباره روی تشک افتادم. چشمام و بستم و آهسته ناله ای کردم... یه دفعه صورت خونی یه زن با چشمای سیاه باز جلوی چشمام جون گرفت... به خودم لرزیدم. اشکام روی صورتم ریخت... عجب کاری کرده بودم... چطوری می تونستم خودم و تا آخر عمر ببخشم؟ یه چیزی توی وجودم بود که نمی خواست قبول کنه اون زن مرده... مرتب بهم امید می داد... مرتب بهم می گفت شاید اون زن زنده باشه... ولی... می دونستم که کار تموم شده بود... بدن بی حرکت و چشمای بازش همه چیز و روشن می کرد... مرده بود... هرچند که نمی تونستم قبول کنم که یه آدم به همین راحتی ممکنه بمیره...

به خودم اومدم... راستی من کجا بودم؟ دوباره سعی کردم بلند شم... وزنم و روی دستام انداختم و از جا بلند شدم. سرم گیج رفت. دستم و به دیوار گرفتم... چشمم به زن جوونی افتاد که رو به روم روی زمین نشسته بود. پوست کاراملی و چشم های عسلی داشت... چشماش درشت و بینی ش پهن بود. پیشونی بلندی داشت و یه هد بند مشکی به سرش زده بود. سوئی شرت مشکی و شلوار جین مشکی پوشیده بود. کلاه سوئی شرتش و روی هدبندش انداخته بود.

یه دفعه متوجه اطرافم شدم... قلبم توی سینه فرو ریخت... منو کجا اورده بودند؟ یه دفعه دستی به لباسام کشیدم و خودم و چک کردم... این از ترس و دلهره ای ناشی می شد که هر دختری داشت... این که بهش دست درازی نکنند... ولی نه! انگار من و برای این چیزها نمی خواستند...

چشمم به در و دیوار خونه ای افتاد که توش بودم. بعضی جاها با اسپری شکل و جمله های مختلف روی دیوار نوشته شده بود. دیوارها کثیف بود و بعضی جاها تار عنکبوت بسته بود. به جای لوستر از سقف لامپ آویزون شده بود. دستی به سرم کشیدم... یه سالن با سقف به نسبت کوتاه رو به روم بود. کسایی رو می دیدم که بدون توجه به من این طرف و اون طرف می رفتند. زمین موکت سرمه ای رنگی داشت و هیچ جای اون فرش دیده نمی شد. همه با کفش روی موکت راه می رفتند.

قلبم محکم توی سینه می زد... راستی راستی توی دردسر افتاده بودم. آب دهنم و قورت دادم... وحشت زده به این طرف و اون طرف نگاه کردم.

سرم و به سمت زن جوون چرخوندم. چند ثانیه توی چشمام زل زد... بعد سرش و به سمت سالن چرخوند و با صدایی تو دماغی داد زد:

بیا! دختره به هوش اومد.

چند نفر به سمتمون چرخیدند... رد نگاه زن و گرفتم... داشت به مردی نگاه می کرد که وسط سالن ایستاده بود و پشتش به ما بود. داشت با یه دختر آهسته صحبت می کرد. با کنجکاوی به مرد نگاه کردم... از همون زاویه هم برایم بی نهایت آشنا بود. موهای مشکی کوتاهش و از پشت می دیدم. دو طرف سرش و تراشیده بود. پوست تیره ای داشت. قد بلند و لاغر اندام بود... مطمئن بودم که هیچ وقت اونو ندیده بودم ولی تیپ هیکلش من و یاد کسی می انداخت... قلبم محکم توی سینه می زد... یه حسی بهم می گفت که اون مرد خیلی هم با من غریبه نیست!

دختری که با مرد حرف می زد سرش و به نشونه ی فهمیدن تکون داد و به سرعت دور شد... مرد به سمتم چرخید... نفسم بند اومد... قلبم توی سینه فرو ریخت. لرزش دستام برگشت...

باورم نمی شد... به چشم های آبی خوشرنگش نگاه کردم... بینی و لب های خوش فرمش... ولی... چه قدر عوض شده بود... زیر چشمام سیاه شده بود... ابروی سمت چپش و تیغ انداخته بود. آستین های تی شرت مشکی چسبونش و بالا زده بود... روی ساعد دست راستش تصویر وحشتناک مردی با دندون های نیش بلند خال کوبی شده بود.

آهسته به سمتش رفتم... قلبم محکم توی سینه می زد... تته پته کنان گفتم:

رادمان... چه... چه ... چه بلایی سرت اوردن؟

لبخند زد... لبخندش شیطنت خاصی داشت... چشماش برقی داشت که قبلا ندیده بودم... حس می کردم به یه آدم دیگه تبدیل شده... آدمی که به سختی می شد گفت که زیباست... هرچند که از پشت صورت تیره ش آثاری از زیبایی دیده می شد... صورتش لاغرتر و تیره تر از قبل شده بود.

جلوش وایستادم... متوجه شدم که با خونسردی داره آدامس می جوه... نه!... باور نمی کردم... انگار اصلا از دیدنم شکه نشده بود... انگار اصلا نگران نبود... انگار همه چیز زیر سر خودش بود.

با ناباوری گفتم:

همه ش نقشه ی تو بود؟

جلوش وایستادم... متوجه شدم که با خونسردی داره آدامس می جوه... نه!... باور نمی کردم... انگار اصلا از دیدنم شکه نشده بود... انگار اصلا نگران نبود... انگار همه چیز زیر سر خودش بود.

با ناباوری گفتم:

همه ش نقشه ی تو بود؟

همون لبخند شیطونش و تحویلم داد... موقع لبخند زدن لبش و به طرف چپ کج می کرد و ابروی راستش و یه کم بالا می داد...

داشت توی صورتم نگاه می کرد و لبخند می زد... خون تو رگام به جوش اومد. یه دفعه به سمتش حمله کردم. یقه ش و چسبیدم و داد زدم:

عوضی! آشغال عوضی! من داشتم بهت اعتماد می کردم... همه ش زیر سر خودت بود! بهم دروغ گفتی! خیلی پستی... خیلی...

دستام و از ساعد چسبید و با قدرت دستام و از یقه ش جدا کرد. ساعد هر دو دستم و محکم توی انگشت های بلندش فشار داد. دستام و به دو طرف باز کرد و من و به سمت خودش کشید. به سینه ش خوردم. صورتش و جلو اورد و گفت:

من رادمان نیستم...

ضربان قلبم اوج گرفت... محو آبی نگاهش شدم... نه... او رادمان نبود... صدای کشدار و زخمیش هیچ شباهتی به صدای بم و گیرای رادمان نداشت. توی چشمام زل زد... لبخند شیطونش و تحویلم داد و گفت:

اسم من بارمانه!

فصل ششم

سرم و بلند کردم. چشمم به مرد جوونی افتاد که روی مبل شاهانه ی طلایی رنگی کنار شومینه نشسته بود. مجسمه های طلایی بالای شومینه با رنگ مبل و رنگ قهوه ای سنگ های شومینه هماهنگی داشت. دیوار اتاق با کاغذ دیواری کرم شیکی پوشیده شده بود. پایین پای مرد فرشی از پوست یه حیوون زبون بسته پهن شده بود. یه لیوان ویسکی دستش بود و به شعله های آتیش نگاه می کرد. اتاق کوچیک تاریک با نور شومینه روشن شده بود. پشت سرم یه میز گرد و چوبی و با صندلی زیبایی قرار داشت. کنج دیوار یه گرامافون بود که روی میزی کوتاه گذاشته شده بود.

مرد کت شلوار سرمه ای به تن داشت. کراوات و بلیزش به رنگ بنفش بود . نگاهی به موهای خوش حالت مشکیش کردم. چشم های مشکی خوش حالتش توی زاویه ی دیدم نبود ولی دلیل نمی شد که به خاطر نیارمش. خوب یادم می اومد که صورت مردونه ای داشت و به نسبت خوش قیافه بود. باورم نمی شد اون بود که حالا روی اون صندلی نشسته بود.

نگاهش و از آتیش گرفت و به صورتم نگاه کرد... با دقت تک تک اجزای صورتم و بررسی کرد. نگاهش روی چشمام ثابت موند. با یه حرکت نرم از روی مبل بلند شد و به سمتم اومد. دستش و جلو اورد و چونه م و گرفت... سرم و به این طرف و اون طرف چرخوند.

در اتاق باز شد و دو دختر جوون وارد شدند. دامن های کوتاه مشکی با تاپ قرمز پوشیده بودند. موهای طلایی رنگشون و اتو کشیده بودند. به سمت میز چوبی و دایره ای شکلی رفتند که پشت سرم قرار داشت. شروع به چیدن میز کردند... وقت شام شده بود.

مرد خندید و گفت:

چهار ساله که همدیگه رو ندیدیم... باورم نمی شه این قدر توی این چهار سال عوض شده باشی... اون موقع ها صورتت بچگونه بود... ولی الان... واقعا جذاب شدی... خیلی خوش قیافه تر از سابق شدی.

با حرکت چشم اشاره ی ظریفی به دخترهای پشت سرم کرد. به سمتشون برگشتم. داشتند میز و می چیدند... تا دیدند که دارم نگاهشون می کنم سرشون و پایین انداختند و نگاهشون و ازم گرفتند.

نگاهی به صورت مرد کردم. اگر بینیش کمی کوچیک تر بود صورتش بی عیب و نقص می شد. پوست سفیدش تضاد جالبی با موهاش داشت. بهش گفتم:

خوب پیشرفت کردی... یادم می یاد دنبال این و اون می دویدی و التماس می کردی که یه کار درست و حسابی تر بهت بدن.

پوزخندی زد و گفت:

بهتر از بعضی ها بودم که جربزه ی هیچ کاری رو نداشتند... راستش و بگو... هنوزم همون جوری شل و ولی؟

جوابش و ندادم... لبخندی زد و گفت:

داداشت کجا مونده؟ چه قدر لفتش داده... هیچ از این بی خیالی و خونسردیش خوشم نمی یاد.

در همین موقع در باز شد و بارمان وارد اتاق شد. با گام های بلندی که بیشتر شبیه جست و خیز می موند به سمتم اومد. با دست محکم توی کمرم زد و گفت:

چطوری؟

با ضربه اش یه خورده سرجام جا به جا شدم... مرد لبخند معنی داری بهم زد... بارمان دستش و روی شونه م انداخت و گفت:

خب... موضوع چیه؟

مرد سیگاری روشن کرد و گفت:

موضوع اینه که داداشت حاضر نیست همکاری کنه... براش توضیح دادی که اگه باهامون کار نکنه همه ی حمایتمون و ازش می گیریم و به جرم قتل عمد اعدام می شه؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

نه... توضیح ندادم.

مرد نیم نگاهی به بارمان کرد... اخم کرد و گفت:

خب... بهتره براش توضیح بدی.

بارمان نگاهی بهم کرد ولی چیزی نگفت. لبخند زد و شونه م و فشرد... نمی تونستم نگاهم و از صورتش بکنم... دنبال بارمانی می گشتم که می شناختم... پیداش نمی کردم... انگار پشت اون صورت تیره و چشم های گود رفته گم شده بود...

دلم گرفته بود... دیگه برام مهم نبود که کجام... چی ازم می خوان... چه بلایی سرم می یاد... حس می کردم آخرین آدمی که توی دنیا بهم اهمیت می داد هم از بین رفته... سرم و پایین انداختم... باورم نمی شد که بارمان این طور غرق بشه... این طور گم بشه... با دیدنش همه ی مرزهای مقاومتم شکسته شده بود... همه ی این سال ها فکر می کردم اون داره سختی می کشه و مقاومت می کنه... باورم نمی شد که خودش هم یکی مثل اونا شده باشه.

بارمان سرش و به سمت مرد چرخوند و گفت:

خب... حالا باید چی کار کنیم؟

مرد شونه بالا انداخت و گفت:

یا خودت به داداشت حالی می کنی که همکاری کنه و جات و پر کنه یا این که می سپریش به من تا حالیش کنم.... حواست با منه بارمان؟

بارمان که داشت دو تا دختر پشت سرمون و دید می زد سرش و به سمت مرد برگردوند و گفت:

هان؟... آهان... باشه... خودم حالیش می کنم.

چینی به بینیش انداخت و لباش و جمع کرد... می دونستم از دخترهای موطلایی خوشش نمی یاد. رو به مرد کردم و گفتم:

من آب از سرم گذشته... هیچ بلایی نیست که بتونی سرم بیاری و راضیم کنی همکاری کنم.

مرد دوباره روی مبل نشست. دعا می کردم یادم بیاد که اسمش چی بود ولی زمانی که با گروه همکاری می کردم اون قدر فرد بی اهمیتی بود که حتی اسمش و نپرسیده بودم.

یکی از دخترها لیوان مرد و پر کرد. راست ایستاد و گفت:

سایه برای دیدنتون اومده...

مرد لبخندی زد و گفت:

چه خوب شد که خودش با پای خودش اومد... خیلی دوست داشتم ببینمش...

دختر سر تکون داد. منم دوست داشتم سایه رو ببینم... دوست داشتم گردنش و بشکنم... دختره ی عفریته! برام پاپوش درست کرده بود... اونم قتل! قتل عمد... قتلی که پشتش یه خروار مدرک و شاهدم بود... خیلی خوب به یاد داشتم که همیشه توی این کار مهارت خاصی داشت. انگار ساخته شده بود تا آدم بکشه و ردپایی از خودش نذاره.

در باز شد و سایه وارد اتاق تاریک شد. بی اختیار دستام و مشت کردم. فکم منقبض شد و دندونام و روی هم فشار دادم... با نفرت چشمم و ازش گرفتم. سرم و به سمت بارمان چرخوندم که دست به سینه ایستاده بود و چشماش و تنگ کرده بود. همون برقی رو توی نگاهش می دیدم که ازش می ترسیدم. لباش و روی هم فشار می داد و به وضوح بلند شدن صدای نفساشو می شنیدم. یه حس مشترک داشتیم... نفرت تا سر حد مرگ!

سایه پوزخندی تحویل من و بارمان داد. سرش و بالا گرفت و جلوی مرد ایستاد و گفت:

هر دو تا کار و تموم کردم.

مرد سر تکون داد و گفت:

می دونم...

انگشتاش و توی هم گره کرد و گفت:

خب... اسم دختری که اوردیش چیه؟

سایه شونه بالا انداخت و گفت:

ازش نپرسیدم.

بارمان پوزخند زد. سایه چشم غره ای بهش رفت و گفت:

تو کار دیگه ای هم جز مسخره کردن بلدی؟

بارمان با لحن کوبنده ای گفت:

تو چی؟ تو کار دیگه ای جز گند زدن بلدی؟

مرد با خشونت داد زد:

بسه!

رو به سایه کرد و گفت:

رویا آمارش و در اورده... اسمش ترلانه... ترلان تاجیک!

قلبم توی سینه فرو ریخت... کجا اورده بودنش؟ دست سایه به اونم رسیده بود؟ باهاش چی کار کرده بودند؟ تونسته بود به باباش خبر بده؟ قلبم محکم توی سینه می تپید. سعی کردم شگفتی و بهتم نشونه ای توی صورتم نذاره. قلبم و توی دهنم احساس می کردم.

مرد گفت:

باباش قاضیه...

خدایا! همه ی درات و روم نبند... یه وقت بلایی سر بابای دختره نیارن!

مرد ادامه داد:

فکر می کنی ارسلان تاجیک نمی تونه دخترش و تبرئه کنه؟

رنگ از صورت سایه پرید. یه قدم به سمت عقب برداشت و تته پته کنان گفت:

من... من... من... نمی دونستم...

مرد داد زد:

معلومه که نمی دونستی! احمق! قبلش نرفتی آمارش و در بیاری؟

سایه با صدایی لرزون گفت:

باور کنید فکرشم نمی کردم که باباش آدم خاصی باشه.

مرد با صدای بلندی گفت:

من بهت مهلت داده بودم که گندهایی که زدی و جبران کنی... نه این که همه مون و بندازی توی دردسر... می دونی چیه سایه؟ مواد مغزت و از بین برده...

سایه به التماس افتاد... اشکاش روی صورتش ریخت و گفت:

نه... باور کنید من به درد می خورم... مهلتی که بهم داده بودید کم بود... آخه توی یه هفته چطور ممکن بود یه نفر که به درد بخوره رو پیدا کنم؟... جبران می کنم... قسم می خورم که جبران کنم... کاری نداره که! دختره رو می کشیم ... می تونیم صحنه سازی کنیم... خودم این کار رو می کنم... نشون می دیم که از ترس به بیابون پناه بردش... چند نفر بهش تجاوز کردند و کشتنش...

چشمام از تعجب گشاد شد... قلبم توی سینه فرو ریخت... دست چپم و محکم روی دست راستم کوبوندم تا لرزشش و متوقف کنم ولی فایده ای نداشت... دو تا دستم با هم به لرزه افتاد.

مرد سر تکون داد و محکم گفت:

من نمی ذارم دستت به ترلان بخوره.

من و بارمان نگاهی معنی دار بهم کردیم... این حرفش یعنی چی؟ هرچی که بود باعث شد دلم یه کم آروم بگیره... دختره ی بدبخت! عجب شانس بدی داشت. همه ش تقصیر من بود. نحسی من اونو هم گرفتار کرده بود.

سایه خودش و به پای مرد انداخت و گفت:

من درستش می کنم... خواهش می کنم... یه بار دیگه بهم فرصت بدید.

زار می زد و می دیدم که از ترس می لرزه... حقش بود... دلم خنک شد. با نفرت نگاهم و ازش گرفتم. مرد با لگدی اونو کنار زد و گفت:

دست بهم نزن آشغال! دیگه به درد نمی خوری. مغزت دیگه کار نمی کنه... بدجوری معتاد شدی...

سایه جیغ زد:

ترک می کنم.... قول می دم ترک کنم.

مرد با سر به دو دختر اشاره کرد که از اتاق بیرون برن. رو به بارمان کرد و گفت:

سایه رو سپردم دست تو... خودت حسابش و برس.

با وحشت به بارمان نگاه کردم. برقی رو توی چشماش می دیدم که برام غریب نبود... برقی شوم از جنس جنون... لبخندی شیطنت آمیز روی لبش نشست. دستش و پشت شلوارش برد و اسلحه ای بیرون کشید. زیرلب گفتم:

بارمان... خواهش می کنم...

بارمان پوزخندی زد و گفت:

لذتی که توی بخششه توی انتقام نیست؟ آره؟

با دست توی پیشونیم زد و گفت:

احمق! اینا مال قصه های شب بچه هاست. اینجا دنیاست... دنیای واقعی... دیگه قصه نیست.

به سمت سایه رفت. سایه جیغی از وحشت کشید. بارمان چنگی به موهای سایه زد. اونو با موهاش بلند کرد و به دیوار کوبوند. سایه جیغ زد:

بارمان... خواهش می کنم... قسمت می دم... تو رو جون مادرت...

بارمان فریاد زد:

اسم مامان منو نیار !

صورتش تیره تر از همیشه شده بود. سایه که عین بید می لرزید و صورتش از اشک خیس شده بود با صدایی جیغ جیغی گفت:

مجبورم کرده بودن... نمی خواستم اون کار و بکنم... تو رو جون رادمان... تو رو خدا!

بارمان دست راستش و بالا اورد. سایه جیغ گوش خراشی کشید. سرم و چرخوندم. صدای شلیک گلوله توی فضا پیچید... جیغ گوش خراش سایه باعث شد گوشم سوت بکشه. سرم و بی اختیار به سمتش چرخوندم. بارمان تیر و توی زانوش زده بود... با خونسردی گفت:

این به خاطر رادمان...

اسلحه رو کمی بالا اورد... با صدای بلندی گفتم:

بارمان تمومش کن...

حتی نگاهم نکرد. شکم سایه رو نشونه گرفت و شلیک کرد... جیغ سایه حالم و بهم می زد... چند قدم به سمت عقب برداشتم... حالت تهوع بهم دست داده بود. بارمان گفت:

این به خاطر مادرم...

سر سایه رو نشونه گرفت... سایه از درد ضعف کرده بود... نگاهی به بارمان کردم و داد زدم:

ولش کن...

بارمان توی چشمای سایه زل زد و گفت:

اینم به خاطر آرمان.

شلیک کرد... نفسم توی سینه حبس شد... جسد سایه روی زمین افتاد...

توی ون مشکی نشستیم. از سردرد داشتم می مردم... حالم بد بود... سال ها بود که آرزو می کردم مرگ سایه رو به چشم ببینم ولی وقتی باهاش رو به رو شدم فهمیدم که تحملش و ندارم... تحمل این چیزهایی که بارمان با خیال راحت و خونسردی از کنارشون می گذشت و نداشتم...

سرم و توی دستام گرفتم. بارمان دستش و روی شونه م گذاشت و گفت:

تو هنوز هم همون طوری لطیفی؟

سرم و بلند کردم و گفتم:

می دونی از چی می ترسم؟ از این که اون قدر عوض شده باشی که نتونم باهاش کنار بیام.

بارمان سرش و پایین انداخت و گفت:

تو می دونی که من برای چی مجبور شدم این راه و برم...

پوزخندی زدم و گفتم:

می دونستم... دیگه نمی دونم.

بارمان شونه م و فشرد و گفت:

می دونم از چی حرف می زنی... می فهمم... خودت می دونی که چاره ای نداشتم. من به خاطر شماها این کار و کردم... به خاطر تو... رادمان! نگام کن... من به خاطر تو این راه و اومدم...

به چشماش نگاه کردم و گفتم:

تو شدی مثل خودشون... این دیگه بحث اجبار نبوده... بحث انتخاب بوده.

بارمان روش و برگردوند. دستش و از روی شونه م پایین انداختم و گفتم:

حالا چی می کشی؟ شیشه؟... حشیش؟... کوک؟...

بارمان آهسته گفت:

هروئین...

سرم و دوباره توی دستم گرفتم... احساس می کردم دستام یخ زده... هروئین مصرف می کرد... باورم نمی شد... با خودش چی کار کرده بود؟ اون واقعا برادرم بود؟ همون بارمان شیطون و شر و با انرژی که خونسردی هاش عجیب تر از عصبانیت های انفجار مانندش بود... حس می کردم کنار یه غریبه نشستم... حس می کردم گم شدم... بدون اون منم هیچ بودم... یاد مامانم افتادم که همیشه نگران سیگار کشیدن های او بود... کجا بود که ببینه بارمان از سیگار به هروئین رسیده بود.

همه ی این سال ها به امید دیدنش زندگی کرده بودم... فکر می کردم داره سختی می کشه... مطمئن بودم داره مبارزه می کنه... حتی فکرشم نمی کردم این قدر راحت تسلیم بشه...

بارمان گفت:

رادمان... خیلی چیزها اتفاق افتاده که ازش خبر نداری...زود قضاوت نکن... ولی یه چیزی و بدون...

توی چشمام زل زد و گفت:

اگه کاری که بهت بگن و نکنی آخر و عاقبتت مثل سایه می شه.

با ناباوری بهش نگاه کردم و گفتم:

تو قرار بود من و از این ماجرا دور نگه داری.

بارمان سرش و پایین انداخت... آهسته گفت:

نتونستم...

زیرچشمی نگاهم کرد و گفت:

تلاشم و کردم. باور کن... ولی... دیگه نمی تونم کار سابقم و ادامه بدم... می بینی که! با این سر و وضع...

حرفش و نصفه رها کرد. نگاهی به صورتش کردم... نمی دونم چه بلایی سر ابروش اومده بود... تیغ زده بود یا شکسته بود؟ زیر چشم های آبی رنگش سیاه شده بود... صورتش لاغر و پوستش تیره شده بود. موهای مشکی خوش حالتش و کوتاه کوتاه کرده بود و دو طرف سرش و تراشیده بود... هنوزم شیطنت خاصی توی حرکات و حالات صورتش بود... همین شیطنت ها بهش جذابیت می داد... توی صورتش دقیق شدم... راست می گفت... دیگه نمی تونست کار سابقش و ادامه بده... انگار مواد زیبایی صورتش و تخریب کرده بود... پس برای همین پای من به ماجرا باز شده بود... به خاطر اینکه دیگه بارمان توانایی های سابقش و نداشت... به راحتی می شد با نگاه کردن به صورتش تشخیص داد که معتاده... نمی دونم بارمان چه حسی داشت که منو این طور گرفتار می دید... شرمنده بود؟ باهاشون همکاری کرده بود؟ خوشحال بود؟ اولین بار بود که حس می کردم هیچی ازش نمی دونم... پسری که مطمئن بودم یه روح در دو بدنیم اون قدر ازم دور شده بود که احساس می کردم هیچ وقت نمی شناختمش...

آهی کشیدم... سرم و پایین انداختم و به انگشتام نگاه کردم... همون طور که باهاشون بازی می کردم فکرم به سمت ترلان کشیده شد... الان داشت چی کار می کرد؟ اگه اون مرد ازش دفاع نمی کرد و سایه نقشه ش و عملی می کرد چی؟... تو دلم گفتم:

اگه فاصله م و با اطرافیانم حفظ می کردم این طور نمی شد... اون بنده ی خدا رو هم گرفتار کردم. خدا کنه به باباش خبر داده باشه... اگه نه... دیگه امیدی به نجاتمون نیست...

نیم نگاهی به غریبه ای که کنارم نشسته بود کردم... می دیدم که لرزش دست پیدا کرده... عصبی به نظر می رسید... مرتب بینیش و بالا می کشید... پوزخندی زدم... انگار وقتش شده بود که مصرف کنه.

بارمان لحظه به لحظه عصبی تر می شد.. پاشو با حالتی عصبی تکون می داد... خودش و به این سمت و اون سمت تاب می داد... آب ریزش بینی پیدا کرده بود. از عصبانیت هاش می ترسیدم... می دونستم به راحتی عصبانی نمی شه ولی وقتی عصبی بشه مثل بابا منفجر می شه. سکوت کرده بودم... اگه می خواستم با خودم روراست باشم باید اعتراف می کردم که ازش می ترسیدم.

خوشبختانه خیلی زودتر از اون چیزی که توقع داشتم به مقر گروه رسیدم. بارمان در ون و باز کرد و از ماشین پیاده شد. به سمت یه ساختمون قدیمی رفتیم. در سفید زنگار گرفته ای داشت. بارمان در زد و بعد از چند دقیقه یه پیرزن خمیده با موهای حنایی و بینی عقابی در و باز کرد. زن نگاهی مشکوک به ما کرد. بارمان با بی صبری گفت:

برو کنار دیگه! نمی شناسی منو؟

پیرزن چنگی به عصاش زد و کنار رفت. نگاهی به چادر گلگلی و خال گوشتی روی صورتش کردم. چشم های مشکی و صورتی چروکیده داشت.... او برای چی با این سن و سال با این ها همکاری می کرد؟

جلوی در پرده ای آویزون بود که بیشتر شبیه سفره می موند. بارمان پرده رو با خشونت کنار زد... انگار عجله داشت که سریع تر به زیرزمین برسه. یه حیاط بزرگ با درخت های قدیمی و بلند و حوضی بزرگ رو به رویم بود. نزدیک ساختمون دو تا تخت کنار هم گذاشته شده بودند و روشون فرش کشیده شده بود. یه پلکان با نرده های سفید به ایون خونه می رسید. کنار حوض چند گلدون گذاشته شده بود و یه گوشه ی دیگه ی حیاط یه قفس خالی بود که احتمالا قبلا توش مرغ و جوجه نگه می داشتند.

بارمان به سمت زیرزمین رفت. دنبالش راه افتادم. قبل از این که از پله های زیرزمین پایین برم چشمم به دو مرد افتاد که پرده ها رو کمی کنار زده بودند و از پشت شیشه ی پنجره ی خونه نگاهم می کردند... می دونستم اونجا نگهبان داریم ولی نمی دونستم چند تا...

از پله های کم عرض سنگی پایین رفتیم. بارمان کلید انداخت و قفل در فلزی رو باز کرد. پشت سرش وارد زیرزمین شدم.

سقف زیرزمین نسبتا کوتاه بود و از اون لامپ آویزون شده بود. روی دیوارهای خاکستری و کثیف با اسپری نقاشی کشیده بودند. موکت کف اتاق سرمه ای رنگ بود. گرد و خاک همه جا نشسته بود و بعضی جا تار عنکبوت بسته بود. یه طرف زیرزمین چهار تا اتاق بود و یه طرف دیگه ش حموم و دست شویی قرار داشت. برخلاف چند ساعت پیش که اونجا رو ترک کرده بودم خلوت بود. اونجا طراحی عجیب و غریبی داشت... دیوارها بی حساب و کتاب جلو عقب رفته بودند و فضاهای اتاق مانندی به وجود اومده بود. چند تا تشک این طرف و اون طرف سالن پهن شده بود. یه کیس کامپیوتر که دل و روده ش بیرون ریخته شده بود وسط سالن افتاده بود. همه جا پر از آشغال چیپس ، کاغذ ساندویچ و کاغذ های مچاله شده بود.

بارمان رو بهم کرد و گفت:

الان این زنه می یاد برات غذا می یاره... منم می رم لباسم و عوض کنم.

سر تکون دادم... می خواست بره لباس عوض کنه!!!!

پوفی کردم و یه گوشه روی زمین نشستم... ذهنم درگیر چند مسئله ی مختلف شده بود... آینده ی خودم... وضعیت خانواده م... اعتیاد بارمان... مرد آشنایی که دیده بودم و اسمش و یادم نمی اومد... مرگ سایه... و ترلان...

راستی او کجا بود؟

از جا بلند شدم و به سمت اتاق ها رفتم. اتاقی که درش بسته بود جایی بود که بارمان داشت لباس عوض می کرد! توی یه اتاق دو پسر جوون روی تخت های چوبی خوابیده بودند... توی اتاق دیگه یه میز و چند صندلی چیده شده بود و چند کامپیوتر این طرف و اون طرف قرار داشت و چند نفر داشتند با اونها کار می کردند... در اتاق آخر نیمه باز بود. تقی به در زدم. چند ثانیه بعد در باز شد. یه زن جوون با هدبند و سوئی شرت مشکی در و باز کرده بود. نگاهی به پوست صاف کاراملی و چشم های عسلیش کردم. زن با صدای تو دماغیش گفت:

چی می خوای؟ برو تو اتاق بارمان.

از لحن طلب کارانه ش خوشم نیومد ولی نمی خواستم مستقیما از ترلان حرف بزنم. یه قدم به سمت عقب برداشتم و قبل از این که دهنم و باز کنم و حرف بزنم چشمم به ترلان افتاد. یه متر عقب تر از زن ایستاده بود. با دیدن من سرجاش جا به جا شد...

نمی شد حرفی بهش بزنم. نمی خواستم کسی بفهمه با هم در ارتباطیم.. ولی همین که دیدم ظاهرا سالمه خیالم تخت شد. دوست داشتم با او... به عنوان تنها کسی که می دونستم به اندازه ی خودم پاک و بی گناهه ... صحبت کنم. باید منتظر یه فرصت مناسب می موندم... بهتر بود که کسی از ارتباط ما خبردار نشه.

سرم و پایین انداختم و به زن گفتم:

فقط می خواستم ببینم چه خبره.

به سمت اتاق بارمان رفتم... دستم و به سمت دستگیره دراز کردم... دستم توی هوا موند... نمی خواستم بارمان و اون طوری ببینم... دستم و پایین انداختم. یه گوشه ی سالن نشستم و سرم و روی زانوم گذاشتم. همین که چشمم و بستم تصویر سایه جلوی چشمم جون گرفت... سریع چشمم و باز کردم... یه لحظه صدای شلیک اسلحه ی بارمان توی گوشم پیچید... دستی به صورتم کشیدم... شهرام و چه جوری کشته بودند؟

چطور باید همه ی اینا رو تحمل می کردم؟ این بازی کی تموم می شد؟ چی ازم می خواستند؟ تا کجا می تونستم پیش برم؟ دوست نداشتم تسلیم خواسته هاشون بشم ولی مثل هر آدم دیگه ای از مرگ می ترسیدم... مرگ سایه رو به چشم دیده بودم... اگه بارمان این طور بود بقیه چطور بودند؟ نمی تونستم دلم و خوش کنم که بارمان ازم دفاع می کنه و نمی ذاره منو بکشند... تصمیم داشتم بارمان و از اول بشناسم... از برادری که یه روز نزدیک ترین کسم بود فقط لبخند معروفش و برق چشماش باقی مونده بود...

یه ربع بعد پیرزن به همراه زنی حدودا چهل ساله وارد زیرزمین شدند. سریع سفره پهن کردند. بوی غذا که به مشامم خورد تازه فهمیدم چه قدر گرسنه ام. اصلا دوست نداشتم غذا بخورم... دوست داشتم سرم و رو زمین بذارم و از شر این بلاها به خواب پناه ببرم... ولی خب... آدمه و نیازاش... به فکرم رسید که اعتصاب غذا بکنم... کم مونده بود از این فکر خنده م بگیره... اون وقت این آدما ولم می کردند؟

یه دفعه جرقه ای توی ذهنم زده شد... اگه منم جذابیت ظاهریم و از دست می دادم چی؟ شاید اون وقت دست از سرم برمی داشتند... ولی.. اون وقت منو می کشتند یا ولم می کردند؟ مشکل این بود که چند نفرشون و به چهره می شناختم. می دونستند اگه آزاد بشم دادگاهی می شم و اون وقت همه چی رو در مورد سایه و گروه لو می دم... نه! این بار دیگه راهی برای خروج نداشتم...

در اتاق ها یکی یکی باز شد. دختری با موهای طلایی و چشم های سبز که به طرز حیرت انگیزی زیبا بود از اتاقی که میز و صندلی داشت بیرون اومد. تابی به موهاش داد و به سمت سفره رفت. خیلی قشنگ آرایش کرده بود و جذاب بود... می دونستم حضورش توی اون جمع بی ارتباط با زیباییش نیست. پشت سرش یه مرد چهارشونه و قدبلند از اتاق خارج شد... سریع شناختمش... همونی بود که با سایه دیده بودمش... یه پسر ریزه میزه با موهای قرمز و صورت کک مکی هم آخرین کسی بود که از اتاق بیرون اومد.

همشون سر سفره نشستند و در حالی که نگاه های مشکوکی به من می کردند مشغول غذا خوردن شدند.

در اتاق بارمان و ترلان هم زمان باز شد. دختری که هدبند سرش بود از اتاق بیرون اومد. رو به بارمان که دوباره سرحال شده بود گفت:

غذا نمی خوره.

بارمان با بی خیالی شونه بالا انداخت و گفت:

خب نخوره! یه شب غذا نخوره از گرسنگی نمی میره که! از فردا حساب کار دستش می یاد...

نگاهی بهم کرد و چشمکی زد. انگار خیلی خوشحال بود که کمتر از دو ساعت پیش آدم کشته بود. از یه طرف گرسنگی بهم فشار می اورد و از یه طرف اون قدر عصبی بودم که مطمئن نبودم معده م بتونه چیزی رو توی خودش نگه داره. از سردرد داشتم می مردم.

بارمان رو به دختر مو طلایی کرد و گفت:

دو تا بشقاب غذا بکش بیار توی اتاق من.

دختر با بی میلی قاشقش و توی بشقابش انداخت. یه دفعه بارمان داد زد:

زود باش.

دختر از جا پرید. سریع دو تا بشقاب برداشت. بارمان با دست بهم اشاره کرد که به اتاقش برم. ترجیح می دادم از اونجا دور بشم. بلند شدم و به سمت اتاق رفتم.

یه تخت چوبی با ملافه ی مچاله شده و پتوی گلوله شده کنار دیوار بود. یه میز کامپیوتر و یه دراور از وسایل اتاق بودند. اتاق سه در چهاری بود که سقفش کوتاه بود و روی دیوار تصویری مشابه خال کوبی بارمان با اسپری نقاشی شده بود. پوزخند زدم... اینم محل فرمان دهی بارمان!

روی تخت نشستم و بی اختیار گفتم:

هنوزم توی خواب با بالش کشتی می گیری؟

بارمان خندید و روی زمین نشست. دختر موطلایی وارد شد و سینی غذا رو روی زمین گذاشت. بارمان بهش گفت:

در و پشت سرت ببند.

دختر اطاعت کرد. همین که در بسته شد گفتم:

مثل این که رئیس اینجا تویی.

بارمان چند قاشق از خورشت کرفسی که توی بشقاب بود خورد و گفت:

آره.. یه مشت خل و چل هم زیردستمن... این دختره کارش مثل تو اِ. فقط اون پول می گیره و کار می کنه ولی تو فعلا داری سنگ جلوی پامون می اندازی... اسمش راضیه ست... اون یارو گندهه اسمش رحیمه... از قد و هیکلش معلومه چی کاره ست... اون پسر کوچولو اِ وحید اِ... تو کار دزدی و از دیوار بالا رفتن و ایناست... خیلی به درد بخوره... دیگه کی؟ آهان! رویا ! رویا باید برات جالب باشه... تنها کسیه که دیدم توی کامپیوتر این طوری مخه... هر کاری ازش برمی یاد.... همونیه که هدبند می زنه.

تو دلم گفتم:

همونی که آمار ترلان و در اورد.

با لحنی که سعی می کردم عادی باشه گفتم:

اونی که غذا نمی خوره کیه؟

بارمان برای خودش ماست ریخت و گفت:

همون ترلانه...

پرسیدم:

چی کاره ست؟

بارمان خندید و گفت:

شنیدم رانندگیش خیلی خوبه... الان مثل تو داره ناز می کنه ... بیا غذات و بخور... با گرسنگی دادن به خودت هیچی حل نمی شه.

بوی خوب غذا وسوسه م می کرد که شروع به خوردن بکنم. بلند شدم و کنار بارمان نشستم. آهسته گفتم:

راننده برای چی می خواید؟

بارمان بشقاب غذا رو توی دستم گذاشت و گفت:

ما نمی خوایم... برای رئیس می خواستند... الان که فهمیدیم سایه زیاده روی کرده و دختری که خودشم راضی نیست و توی این کار کشیده دیگه هیچی مشخص نیست.

ناخونکی به غذام زد. پشت دستش زدم و گفتم:

هنوزم این عادتات و ترک نکردی؟

بی تعارف یه تیکه گوشت از توی بشقابم برداشت و خورد. ابروی راستش و بالا داد و گفت:

هنوزم جنتلمن و آقایی؟

پوزخندی زدم و گفتم:

تو خیلی لات و الواتی.

با ژست خاصی دستی به موهاش کشید و گفت:

به خاطر موهامه؟ یادته همیشه دوست داشتم این طوری درستش کنم و مامان اجازه نمی داد؟

خندیدم و گفتم:

بیشتر اون قسمتی رو یادمه که می خواستی موهات و سبز فسفری بکنی.

بارمان پخ زد زیر خنده و گفت:

به جون تو شوخی کرده بودم... بابا چه جدی گرفته بود! می خواست از خونه بیرونم کنه... یادته کلا بابا چه قدر منو از خونه بیرون می کرد؟

گفتم:

یه شب در میون... مامان چه قدر حرص می خورد...

یه لحظه به چشمای هم زل زدیم... خنده ی روی صورتمون کم کم محو شد... ازش یه لبخند کمرنگ باقی موند... سرمون و هم زمان پایین انداختیم و با غذامون ور رفتیم... لبخندمون هم مثل روزهایی که دیگه برنمی گشت از بین رفت... توی سینه م احساس سرما می کردم... چه قدر خوشبخت بودیم... قاشق و توی بشقاب انداختم... من خرابش کرده بودم... من...

بارمان آهسته گفت:

مامان چطوره؟

با خودم کلنجار رفتم... باید بهش می گفتم که کاملا روانش و از دست داده؟ دلم نمی اومد... با این که از دستش شاکی بودم ولی می دونستم اگه بگم از درون خورد می شه... بارمان پرسید:

هنوزم قرص می خوره؟

آهی کشیدم و گفتم:

آره...

نگفتم که کار از قرص و دارو گذشته و به شک دادن رسیده... بارمان گفت:

سامان هنوزم نچسبه؟

بی اختیار لبخند زدم و گفتم:

آره...

بارمان نیم نگاهی بهم کرد و گفت:

بابا چی؟ هنوزم توی کار از خونه بیرون انداختنه؟

با سر جواب مثبت دادم... بارمان که مشخص بود اشتهاش کور شده با غذاش ور می رفت... آهسته گفت:

دوستتون داشتم که رفتم...

قاشق و توی بشقاب انداخت... احساس کردم اشک توی چشمام جمع شده... دستم و روی شونه ش گذاشتم و گفتم:

می دونم...

بارمان سرش و بیشتر خم کرد و با صدایی که از بغض می لرزید گفت:

دوست نداشتم بلایی سرتون بیارند... نمی خواستم پات به اینجا باز شه... ولی...

نفسش و فوت کرد و ساکت شد... شونه ش و فشار دادم و گفتم:

وقتی توی ون دیدمت نزدیک بود شاخ در بیارم... فکر نمی کردم توی این موقعیت ببینمت...

سرش و بلند کرد و گفت:

می ترسیدم اگه قبول نکنی بلایی سرت بیارن... همیشه منتظر فرصت بودند... خیلی از کسایی که پست گرفتن و می شناختی... نمونه ش همین دانیال.

پس اسم اون مرد دانیال بود... اسمش به نظرم آشنا می اومد. انگار قبلا شنیده بودم که دانیال صداش کنند.

بارمان ادامه داد:

دنبال فرصت بودند که دوباره مجبورت کنند همکاری کنی. راستش... توی کتشون نمی ره که کسی باهاشون همکاری کنه و بعد ول کنه بره... باید تا پای مرگ توی این کار بمونیم... برای همین اعتیاد منو بهونه کردند و گفتند هیچ دختری حاضر نیست این طوری بهم اعتماد کنه... راست و دروغشو دیگه نمی دونم... برای همین فرستادند دنبال تو... راستش وسط یه پروژه ی مهم بودیم... من توی این یه سال خیلی تابلو شدم. دانیال به سایه گفت که تو رو بکشونه توی این کار... باید جای منو پر کنی. هم به خاطر این که شبیه منی... هم به خاطر این که کسی به پای جذابیتت نمی رسه.

گفتم:

دختره شک نمی کنه؟ من و تو کپی برابر اصل نیستیم... صدامون خیلی باهم فرق می کنه.

بارمان گفت:

فقط عکسم و دیده... رابطه مون اینترنتی بود.

با تعجب گفتم:

اینترنتی؟ مگه چند سالشه؟

بارمان نگاهش و ازم دزدید و گفت:

چهارده سال.

دستی به صورتم کشیدم... اعصابم بهم ریخت. معده م تیر کشید... با عصبانیت گفتم:

تو جدا می خوای دختر چهارده ساله رو بکشی؟

بارمان سریع گفت:

من کی گفتم می خوایم بکشیمش؟ فقط می خوایم گروگان بگیریمش برای این که باباش و مجبور کنیم یه کاری بکنه.

با همون عصبانیت و ناراحتی گفتم:

دختر کیه؟

تا بارمان خواست دهنش و باز کنه و حرف بزنه در باز شد.

رویا وارد اتاق شد و گفت:

نمی خوای با این دختره حرف بزنی؟

بارمان نچ نچی کرد و گفت:

این احساس مسئولیتت منو کشته! چه قدر نگرانشی! من هنوز نمی دونم باهاش چی کار دارند... اگه راضی نشه که به درد رئیس نمی خوره... راضی کردنش هم کار من نیست. فردا یه کاری براش می کنم.

رویا شونه بالا انداخت و گفت:

فکر کنم تو بهتر می تونی راضیش کنی.

بارمان نیم نگاهی به من کرد. با سر به رویا اشاره کرد که از اتاق بیرون بره. رو بهم کرد و گفت:

بیا بریم...

اخم کردم و گفتم:

من برای چی بیام؟

بارمان از جاش بلند شد و گفت:

خودت می فهمی.

دوست نداشتم جلوی اون با ترلان رو به رو شم. می دونستم بارمان خیلی راحت می تونه احساسات و فکرم و بخونه. دوست نداشتم بفهمه که ترلان و می شناسم. نمی دونستم تا چه حد می شه بهش اعتماد کرد.

از جام بلند شدم و دنبال بارمان رفتم. وارد اتاق ترلان شدیم. ترلان یه گوشه روی زمین نشسته بود و به دیوار تکیه داده بود. چشمم و دورتا دور اتاق چرخوندم. دیوارهاش و زمینش نسبت به اتاق های دیگه تمیزتر بود. یه تخت مشابه تخت بارمان توی اتاق بود با این تفاوت که کاملا تمیز و مرتب بود. مشخص بود که توی اون اتاق یه دختر زندگی می کنه نه پسر شلخته ای مثل بارمان! یه میز کامپیوتر به نسبت بزرگ توی اتاق بود که روی اون می تونستم دو تا کیس و سه تا مانیتور ببینم... احتمالا مربوط به کارهای رویا بود. از شانس بد من مانیتورها خاموش بودند... دوست داشتم ببینم رویا چه تیپ کاری رو انجام می ده.

بارمان در اتاق و بست. روی زمین و جلوی پای ترلان نشست. من کنار دیوار ایستادم و دست به سینه زدم. سعی می کردم اصلا ترلان و نگاه نکنم. بارمان همون طور که به زمین زل زده بود گفت:

فردا شب می یان که ببیننت... بهت پیشنهاد می کنم باهاشون همکاری کنی. اینجا آدمایی که به درد نخورن و آزاد می کنند... البته با مرگشون.

ترلان هیچ عکس العملی نشون نداد. بارمان با انگشت ضربه ای به گونه ی او زد و گفت:

کری؟ دارم با تو حرف می زنم ها!

ترلان سرش و یه کم بالا اورد. با صدایی گرفته گفت:

شما شغلتون چیه؟ برای چه باندی کار می کنید؟... فقط لطفا نگو که برای ایران هورمون کار می کنید!

بارمان آهسته خندید و گفت:

ایران هورمون چیه دیگه؟

ترلان چپ چپ بهش نگاه کرد. بارمان گفت:

مواد مخدر.

ترلان با لحن کوبنده ای گفت:

تو فکر می کنی من حاضر می شم با کسایی همکاری کنم که می خوان ملت و معتاد و بدبخت کنند؟ آدم هایی که می خوان کسایی مثل تو رو تحویل جامعه بدن؟

بارمان ابروی راستش و بالا انداخت... فک پایینش و کمی جلو داد... فهمیدم بهش برخورده. همون طور که انتظار داشتم لحن حرف زدنش عوض شد و گفت:

خیلی داری تند می ری دختر! حرف اضافه بزنی سوار ماشینت می کنم و می برم تحویل پلیس می دمت! یادت که نرفته! به جرم قتل تحت تعقیبی! فکرم نکن خیلی بچه زرنگی! بهتر از اون چیزی که بتونی تصورش و بکنی بلدیم چطوری خودمون و مخفی کنیم. اون وقت کسی که این وسط ضرر می کنه تویی! چند سال که بیفتی زندون آب خنک بخوری یاد می گیری بلبل زبونی نکنی و درس اخلاق ندی.

چشم های ترلان از وحشت چهار تا شد. یه لحظه نفسم توی سینه حبس شد. به جرم قتل؟ پس این همون پاپوشی بود که سایه برای اونم درست کرده بود... تنها موردی که هیچ جای برگشتی برای آدم نمی ذاره... تنها موردی که بدترین مجازات و داره... چیزی که آدم سعی می کنه تا ابد ازش فرار کنه... جرمی که نه خودش می تونه بپذیرتش نه جرئت می کنه شانسش و برای تبرئه شدن امتحان کنه... تنها کاری که سایه خوب می تونست انجام بده...

بارمان گفت:

خب... خورده فرمایشی در مورد مسائل اخلاقی نداری؟

ترلان سرش و پایین انداخت و چیزی نگفت. بارمان با لحن پیروزمندانه ای گفت:

پس خودتم به این نتیجه رسیدی که نمی تونی سرت و پایین بندازی و راست راست توی خیابون بگردی. احتیاج داری که یکی ازت حمایت کنه. اینو بدون که هیچ کس بهتر از ما نمی تونه این کار رو بکنه. سال هاست که اینجا مخفی موندیم... همه مون هویت جعلی داریم. بهترین راه برای تو اینه که دست از بچه بازی برداری و بری غذات و بخوری... الان همون طوری که تو به ما احتیاج داری ما هم بهت احتیاج داریم.

سرش و به گوش ترلان نزدیک کرد و گفت:

اینایی که فردا می یان ببیننت مثل من مهربون نیستند... یه کلمه حرف اضافی بزنی یه گلوله توی مغزت خالی می کنند.

ترلان سرش و عقب کشید و آهسته گفت:

من ترجیح می دم بمیرم ولی جون آدمای دیگه رو توی خطر نندازم.

بارمان مسخره ش کرد و سوتی کشید. زد زیر خنده و گفت:

از این شعارهای آرمانی و کلیشه ای تحویلم نده... می دونم به محض این که جون خودت وسط بیاد عالم و آدم یادت می ره... مثل همه ی آدم های دیگه که ادعاشون می شه فداکار و اهل ایثارن...

از جاش بلند شد و گفت:

با این رویاهای قشنگ و شکم خالی بگیر بخواب... فردا حساب کار دستت می یاد.

رو به من کرد و گفت:

خب... حالا می رسیم به تو...

فکر کردم می خواد دوباره راضیم کنه که نقشه ی پلیدش و در مورد اون دختر چهارده ساله اجرا کنم. نیم نگاهی به ترلان انداخت و گفت:

شما دو تا همدیگه رو از کجا می شناسید؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... اون از کجا فهمیده بود؟ بارمان با دیدن تغییر اندازه ی مشهود چشم هام پوزخند زد. ترلان سریع سرش و بالا اورد. وحشت زده بهم نگاه کردیم. نگاه بارمان لحظه به لحظه سردتر می شد... به چشم هام زل زد و گفت:

دارم با تو حرف می زنم... از کجا این دختره رو می شناسی؟

من و ترلان دوباره بهم نگاه کردیم... باید براش خالی می بستیم... ممکن بود ترلان به باباش گفته باشه. در این صورت بارمان ممکن بود جلوی بابای ترلان و بگیره.

من و ترلان همزمان دهنمون و باز کردیم که چیزی بگیم... بهم نگاه کردیم... دهنمون و بستیم و سکوت کردیم. بارمان یکی از همون لبخندهای شیطونش و تحویلمون داد و گفت:

عاشق همین هماهنگی های ناخودآگاهتونم.

بازم چیزی نگفتیم... هیچ نظری در مورد این که بارمان چطور متوجه این ارتباط شده نداشتم... یعنی سایه من و ترلان و با هم دیده بود و گزارش داده بود؟ این طوری برای من خیلی بد می شد.

از بارمان نمی ترسیدم... از چیزی که می دونست می ترسیدم. سریع داشتم با خودم فکر می کردم که راستش و بگم یا نگم. چون می دونستم بارمان خیلی راحت تشخیص می ده دارم دروغ می گم یا نه قسمت هایی از واقعیت و حذف کردم و گفتم:

با هم توی یه مهمونی آشنا شدیم... بعد دیدم سایه دنبالشه... کنجکاو شدم که بدونم سایه چی کارش داره... همین...

به چشم های بارمان زل زدم. یه کم چشمش و تنگ کرد و گفت:

توی مهمونی کی؟

ترجیح دادم پای رضا رو به این ماجرا باز نکنم. با خونسردی گفتم:

یکی از بچه های دانشگاه...

بارمان جفت ابروهاشو بالا داد و گفت:

دانشگاه کی؟ من یا تو؟

طوری توی چشمام زل زده بود انگار می تونست جواب و از توشون بخونه... از سوالی که پرسیده بود تعجب کردم. یه حسی بهم می گفت که ماجرا رو می دونه فقط می خواد اسم رضا رو نیاره. کم کم ضربان قلبم داشت بالا می رفت... داشتم کم می اوردم... داشتم خونسردیم و از دست می دادم... سعی کردم همه چیز و با همون لحن آروم پیش ببرم. گفتم:

من...

بارمان سرش و کمی به جلو خم کرد و گفت:

از کی تا حالا رضا دوست دانشگاه تو شده؟

زبونم بند اومد... چه تلاش بی فایده ای... همه چیز و می دونست. بارمان به سردی گفت:

ناامیدم کردی...

رو به ترلان کرد و گفت:

کیه رضا می شی؟

قبل از این که ترلان دهنش و باز کنه و حرف بزنه بارمان شکلکی در اورد و گفت:

صبر کن صبر کن... کجا با این عجله؟ راستش و بگو. یه دروغ دیگه توی این اتاق بشنوم جفتتون و پشیمون می کنم.

ترلان نگاهی به من کرد. با سر علامت نفی دادم... بارمان از کجا می تونست بدونه که آوا کیه؟

ترلان آهسته گفت:

دوست داداشمه.

بارمان پوزخندی زد و گفت:

داداشت کدوم بود؟ همون دختره بود که با هم می رفتید دم خونه ی رضا و با هم برمی گشتید؟

ترلان چیزی نگفت. خواست سرش و پایین بندازه که یه دفعه بارمان داد زد:

سرت و بالا کن!

ترلان از جا پرید. تو دلم دعا می کردم که بارمان جوش نیاره. می دونستم که وقتی عصبانی می شه دیوونه می شه.

بارمان پوفی کرد و گفت:

دوستته یا خواهرته؟

ترلان آهسته گفت:

دوستم.

بارمان با لحن کوبنده ای گفت:

پس حتما خواهرته!

ترلان مظلومانه گفت:

راستش و می گم!

بارمان سرش و به نشانه ی تایید تکون داد و گفت:

برای اولین بار!

سرم و با تاسف این طرف و اون طرف کردم و بعد پایین انداختم. گفتم:

تمام مدت با سایه ما رو دید می زدی... مگه نه؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

فقط گزارشا رو می خوندم. آدرس خونه ی رضا رو که خوندم زیاد شکه نشدم... انتظار داشتم که سراغش بری.

آهی کشید و ادامه داد:

بذارید یه چیزی رو برای شما دو تا روشن کنم... می دونم که باهاتون چی کار می کنند... اول با پاپوش می کشنتون اینجا... طوری که متوجه بشید اینجا براتون یه پناهگاهه... طوری که متوجه بشید خودتون هم خلاف کارید. امروز در واقع روز مرگ شما توی دنیای بیرون بوده... با دنیای بیرون خداحافظی بکنید...

مکثی کرد. من و ترلان متاثر از زندگی خودمون بودیم... سکوت کرده بودیم. راست می گفت... یاد شهرام افتادم... هم ناراحت بودم و هم دلم برای خود بدبختم می سوخت... بارمان ادامه داد:

بعد یه کاری می کنن که خوردتون بکنند...

نگاهی به ترلان انداخت و گفت:

تو این مورد تو موقعیت بدتری نسبت به رادمان داری. خانوما بیشتر از آقایون توی این قضیه ضربه می خورن... بعد از اون پای کسایی که دوستشون دارید وسط می یاد... به احتمال زیاد از رضا شروع می کنند... چون با یه تیر دو نشون می تونند بزنند... بعد می رن سراغ خانواده هاتون... و بعد اگه راضی نشدید...

انگشت اشاره و انگشت وسطش و بهم چسبوند و با دستش شکل یه اسلحه رو درست کرد. اونو کنار شقیقه ش گذاشت و با دهنش صدای شلیک گلوله رو در اورد... دستش و پایین انداخت و ادامه داد:

ما ادامه می دیم... پیش می ریم... ولی سهم شما مردنه... از من گفتن!

شونه بالا انداخت. به سمت در رفت. قبل از این که در و باز کنه گفت:

ترلان لطف کرد و جلوی دوجین آدم ضایع بازی در اورد و اسم رادمان و اورد. مطمئن باشید به گوش بالایی ها می رسه... به نفع هممون بود که این موضوع درز پیدا نمی کرد.

در و باز کرد. بهم اشاره کرد که از اتاق خارج بشم. نگاهی به ترلان کردم... هر دو ناراحت و مضطرب بودیم... هر دو تصمیم داشتیم مقاومت کنیم... و هر دو می دونستیم که مقاومتون یه مرزی داره... یه حدی داره... از شکسته شدن اون مرز می ترسیدیم...

دنبال بارمان رفتم. بارمان بالشش و داد که روی زمین بندازم و استراحت کنم. سرم و روی بالش گذاشتم. بارمان روی تخت دراز کشید و آهسته گفت:

فردا وقتی اینا اومدن در مورد رضا راستش و بگو... خودشون تقریبا ته و توی قضیه رو در اوردن. بی خودی براشون خالی نبند...

منم به تقلید از اون صدام و پایین اوردم و گفتم:

مشکلی برای رضا پیش نمی یاد؟

بارمان ساعد دستش و روی پیشونیش گذاشت و گفت:

فعلا نه...

نفس راحتی کشیدم... حداقل اون در امان بود... بارمان آهسته گفت:

فردا به اینا بگو که راضی شدی.

آهسته گفتم:

که یه دختر چهارده ساله رو گروگان بگیرم؟

بارمان به سمتم چرخید و گفت:

تو فقط باید بکشونیش به سمت اون جایی که مد نظرمونه. بعد چند روز دختره رو آزاد می کنند.

پوزخندی زدم و گفتم:

اون وقت تنها چیزی که دختره یادش می یاد قیافه ی منه... مجبور می شم تا ابد براشون کار کنم. این یه شروعیه که بازگشت نداره... مگه فقط همین مورده؟

بارمان گفت:

باور کن بلایی سرت می یارن که مرغ های آسمون به حالت زار بزنند.

سرم و توی بالش فرو کردم و گفتم:

همین الانشم دارن زار می زنند... دوستم و کشتید... انداختید گردن من... همه ش توی این فکرم که بابا و سامان باید چی کار کنند.

یاد پنهون کاریم افتادم... سریع اصلاحش کردم و گفتم:

از همه بدتر مامان...

حتی توی اون موقعیت هم به فکرش بودم... بارمان ول کن نبود:

از خودت پرسیدی من از کجا شروع کردم... چرا به این روز افتادم؟

چشمام و روی هم گذاشتم و گفتم:

جواب من منفیه بارمان...

بارمان پوفی کرد و ناسزایی بهم داد. چشمام و روی هم فشار دادم... خیلی زود راهی برزخ بین خواب و بیداری شدم... از یه طرف نگرانی ها دنیا رو داشتم... بارمان... ترلان... مرگ شهرام... مرگ سایه... تهدیدی غریب الوقوع... آینده ای مبهم... و از طرف دیگه کابوس هام... مادری که با لباس سفید زیر دستگاه شک می لرزید و ناله می کرد... پسری که در دنیایی سیاه، با رگه های قرمز و آبی که با دو دست توی سرش می زد...

فصل هفتم

چشمام و باز کردم. گردنم خشک شده بود و کمرم درد گرفته بود. همون طور نشسته خوابم برده بود. آهسته خودم و تکون دادم... صدای قار و قور شکمم بلند شده بود؟ آخه چرا این قدر در مقابل گرسنگی ضعیف بودم؟

چشمام و مالیدم... یهو همه چیز یادم افتاد... وا رفتم و دوباره تکیه م و به دیوار دادم... از دیشب اون قدر برای زنی که کشته بودم گریه کرده بودم که چشمام باز نمی شد....

یاد بارمان افتادم... صد در صد برادر رادمان بود... از حرف های دیشبش ترسیده بودم. از خودش زیاد حساب نمی بردم... از حرفاش می ترسیدم... یادم افتاد که چه قدر باهام صمیمی می شد... خوشم نمی اومد که بهم دست می زد.

پوفی کردم... یعنی بابا به رضا زنگ زده بود؟ تنها امیدم بابام بود... یعنی اونا می دونستند که بابام قاضیه؟

دستی به صورتم کشیدم... باید چی کار می کردم؟ اصلا کاری هم بود که از دستم بر بیاد؟ روی زمین دراز کشیدم... سرم درد می کرد... دوست داشتم از درد و بدبختی همون جا بمیرم. در باز شد و اون زنی که خودش و بهم رویا معرفی کرده بود وارد اتاق شد. دستش و توی جیب سوئی شرتش کرد و گفت:

خوب شد اومدی... یه سری اومدن که ببیننت.

یه دفعه از جا پریدم... نکنه همونایی باشند که بارمان حرفشون و زده بود؟ راست سر جام نشستم. رویا به چشم های من که از تعجب گشاد شده بود زل زد و گفت:

بهشون بگو که راضی شدی... همه مثل بارمان بی خیال نیستنا!

واقعا دوست نداشتم باهاشون همکاری کنم... یه عمر توی خونه ی پدری زندگی کرده بودم که با تمام قدرتش با این چیزها مبارزه کرده بود... کسی که عمرش و برای این مبارزه گذاشته بود... حالا چطور می تونستم با کسایی همکاری کنم که یه عمر بدشون و شنیده بودم؟ یعنی واقعا من آدمی بودم که حاضر بشم به معتاد کردن مردم کمک کنم؟ اگه به خاطر جون خودم باهاشون همکاری می کردم می تونستم بقیه ی عمرم و با عذاب وجدان بگذرونم؟ یا می شدم یکی مثل بارمان؟... همون طور بی خیال و خونسرد... کی می دونست؟ شاید اونم یه روز مثل رادمان بود...

دوست نداشتم خودم و گم کنم... بی هدف و انگیزه بودم ولی برای خلاف بی انگیزه تر... این طور بار نیومده بودم که خیلی ساده زیر بار برم... یاد گرفته بودم مقاومت کنم... دوست نداشتم از اون دخترهایی باشم که با یه باد به این طرف و اون طرف کشیده می شن... دوست داشتم مثل حرفی که دیشب به بارمان زده بودم قوی باشم و حاضر بشم بمیرم ولی همکاری نکنم... ولی حرف بارمان توی گوشم بود... یادم افتاد که چه جوری مسخره م کرده بود... راست می گفت... حرفام شعار بود... اون گوشه افتاده بودم و داشتم از گرسنگی به خودم می پیچیدم... از درد کمر و گردنم کلافه شده بودم... چطور ادعا می کردم که حاضرم مرگ و بپذیرم ولی همکاری نکنم؟ اگه واقعا سراغ خانواده م می رفتند چی؟ دوست نداشتم توی دردسر بندازمشون... نگرانشون بودم... می دونستم دل توی دلشون نیست... می تونستم تصور بکنم که بابا توی دلش می گه:

همیشه بهش می گفتم چشم و گوشش و باز کنه... آخرشم خودش و توی دردسر انداخت... آخرشم با ماشین به یکی زد و کشتش...

اصلا نمی خواستم تصور بکنم که مامان توی چه حالیه... اصلا نمی تونستم بهش فکر بکنم... مرتب تصاویری از صورت خیس از اشکش جلوی چشمم می اومد... بهش فکر که می کردم گریه م می گرفت. یاد معین افتادم... حتما عذاب وجدان گرفته بود که روز آخر جلوم و نگرفته بود و همراهیم نکرده بود... بابا راست می گفت... من آخرشم با این رانندگیم یکی و به کشتن داده بودم...

رویا با تعجب گفت:

چته؟

سرم و پایین انداختم. رویا جلوی پام نشست و گفت:

چرا این طوری می کنی با خودت؟ بابا برو بهشون بگو قبوله و تمومش کن... فقط می خوان ماهی یکی دوبار رئیس و این طرف و اون طرف ببری... همین...

یه لحظه خونم به جوش اومد و گفتم:

همین؟ برای همین پاپوش قتل برام درست کردید؟

رویا آهسته گفت:

می خواستن مجبورت کنند که باهاشون همکاری کنی... می خواستن از این کار به عنوان یه اهرم فشار استفاده کنند... برات نقطه ضعف ساختن...

پوزخندی زدم و گفتم:

و باید قبول کنم که بفهمن خودمم اینو نقطه ی ضعفمم می دونم؟

رویا سری تکون داد و گفت:

این وسط چیزی گیر تو نمی یاد... تو از بین می ری و اینا یکی دیگه رو پیدا می کنند.

آهسته گفتم:

تو رو خدا ببین کی داره این حرفا رو می زنه؟ کسی که جزو خودشونه...

در همین موقع در باز شد... وقتی دیدم بارمان وارد شد فهمیدم که دیگه باید از اتاق بیرون برم... باید می دیدم که چی کارم دارند. رویا بلند شد و ایستاد. من شالم و جلو کشیدم و موهام و تو دادم... بارمان به رویا گفت:

بیرون!

رویا بدون هیچ حرفی بیرون رفت... بارمان دستش و توی جیبش کرد... سرم پایین بود... داشتم با ریشه های شالم ور می رفتم... قلبم محکم توی سینه می زد... برای چی این قدر ترسیده بودم؟... چرا این قدر مضطرب بودم؟ چرا یه کم برای قوی بودن تلاش نمی کردم؟

سرم و بلند کردم... صورت بارمان و توی یه سانتی متری صورتم دیدم... جا خوردم و سریع سرم و عقب کشیدم که از پشت به دیوار خورد... آهسته آخی گفتم و خودم و جمع و جور کردم.

بارمان با آهسته ترین صدای ممکن گفت:

شماره ی رادمان و داشتی؟ می گفت که داشتی...

چیزی نگفتم... دوست نداشتم حتی یه کلمه باهاش حرف بزنم... مردک خلاف کار! با اون ابروی شکسته ش!

بارمان با همون صدای آهسته گفت:

به همه بگو که رادمان بهت خبر داد که براش پاپوش قتل درست کردند... ترسیدی و خواستی بری به بابات خبر بدی. دلیل این که سوار ماشین شدی این بود که سایه آدرس خونه ت و می دونست. می ترسیدی که تو رو هم بیهوش کنند... فهمیدی؟ همین و به همه بگو... به همه! حتی به رویا...

آهسته گفتم:

چرا؟

بارمان پوفی کرد و گفت:

شاید خدا تو رو بیشتر از من دوست داشت... همه ی درها رو روی خودت نبند...

راست ایستاد... با سر اشاره ای به سالن کرد و گفت:

بیا کارت دارن...

از جام بلند شدم. ناخودآگاه دستم به شالم رفت و مرتبش کردم... دستام و مشت کردم. دنبال بارمان از اتاق خارج شدم...سرم و پایین انداختم و دنبالش راه افتادم. نفسم و آهسته فوت کردم... سعی کردم خونسردیم و حفظ کنم. ضربان قلبم هر لحظه بالاتر می رفت. بارمان که ایستاد منم ایستادم... انگار سرم سنگین شده بود... نمی تونستم بالا بگیرمش... یه صدایی توی سرم گفت:

قوی باش... اونی که بهش احتیاج دارن تویی... ضعف نشون نده.

نفس عمیقی کشیدم و سرم و بلند کردم... چشمم به مردی افتاد که بین دو تا آدم چهار شونه و قوی هیکل نشسته بود. کت شلوار نوک مدادی پوشیده بود... با چنان ژستی روی صندلی پلاستیکی نشسته بود انگار روی تخت پادشاهی نشسته... توی صورتش دقیق شدم... چه قدر آشنا بود...

یه دفعه قلبم توی سینه فرو ریخت... نفسم توی سینه م حبس شد... صدای آشناش و شنیدم:

ترلان...

با صدای گرفته ای گفتم:

دانیال...

دستم و بیشتر مشت کردم... اینجا چی کار می کرد؟ قلبم توی دهنم بود. یه نگاه به دور و برم کردم... بارمان با دقت به دانیال زل زده بود... رادمان یه گوشه ایستاده بود... صورتش خستگی و فریاد می زد... اخم کرده بود و سرش و تا جایی که می تونست پایین انداخته بود...

بی اختیار یه کم به سمت رادمان رفتم و بهش نزدیک شدم. دانیال با همون نگاه تیزش دنبالم کرد و گفت:

اون پسره خودش الان آخر آدم بدبخته... فکر نکن می تونه برات کاری بکنه.

ولی من کنار رادمان احساس امنیت بیشتری می کردم... حداقل می دونستم تنها کسیه که توی اون جمع مثل خودم می مونه... هرچند که بر خلاف برادرش اصلا جذبه نداشت ولی به هرحال مرد بود...

دانیال انگشت هاشو توی هم گره کرد و گفت:

ترلان... چند تا راه داری... بهترینش اینه که با ما راه بیای... اگه بهمون ثابت بشه که به دردمون نمی خوری مجبور می شیم از سر راه برت داریم... دوستم ندارم که بیشتر از این بهت فشار وارد کنم... مثلا این که خانواده ت و گروگان بگیریم و اینا... واقعا ارزشش و نداره. چون چیزی که زیاده آدمای مثل تو... آدمایی که با جون و دل کار می کنند... فقط یه کم به این موضوع فکر کن وقتی بابات جنازه ت و دم خونه ش ببینه چه حالی می شه...

قلبم توی سینه فرو ریخت. لبام و بهم فشردم. باید یه چیزی می گفتم... ولی چی؟ می گفتم باشه؟ اینایی که خیلی راحت برای رادمان و من پاپوش درست کرده بودند و آدم کشته بودند می تونستند به همین راحتی من و هم بکشند... ترسیده بودم... لرزش دستام هر لحظه بیشتر می شد. پس اون حرف هایی که دیروز زده بودم چی شد؟ تو دلم گفتم:

خدایا! چرا من جرئتش و ندارم که صاف وایستم و بگم هر کاری دوست دارید بکنید؟

دانیال که با انگشت هاش بازی می کرد گفت:

می دونی داریم کجا زندگی می کنیم؟ جامعه مون و می شناسی؟ می دونی دختری مثل تو که فراریه چه قدر آسیب پذیره؟ بابات از دخترهایی که می فرستنشون دوبی برات گفته؟ شاید به درد ما نخوری ولی یه دختر ایرونی همیشه اون طرفا به درد می خوره...

دیگه داشتم با تموم وجود می لرزیدم... یه سری تصویر چندش آور به ذهنم هجوم اورد. سریع توی ذهنم پسشون زدم... می دونستم رنگم پریده و کاملا تابلواِ که چه قدر ترسیدم... نگاهی به اطرافم کردم... به جز دانیال و آدماش فقط بارمان و رادمان توی سالن بودند... یه کم دیگه به سمت رادمان رفتم... آهسته سرش و بالا اورد...

دانیال ادامه داد:

آره... من زیاد رابطه ای با قتل و کشت و کشتار ندارم... همون دوبی بهتره... نظر تو چیه بارمان؟

بارمان یکی از همون لبخندهای شیطونشو زد و گفت:

این و بفرستن دوبی که دو روزه پسش می فرستن... اونا دخترهایی رو می خوان که خوشگل مشگل باشن... نه این که مثل این دختره سوء تغذیه داشته باشن.

دانیال پوزخندی زد و روش و از بارمان برگردوند. رادمان زیرلب گفت:

بگو آره و تمومش کن... ارزش نداره...

انگار منتظر همین حرف بودم... انگار منتظر یه تایید بودم... یه کم دلم آروم گرفت... تو دلم گفتم:

می تونم بگم آره و همه چی رو تموم کنم.

ولی یه لحظه از خودم بدم اومد... یعنی این قدر ضعیف بودم؟ حتی یه روزم از اومدنم به اونجا نگذشته بود... یعنی این قدر پپه بودم که یه روزه خودم و تسلیم کنم؟ ولی تا کجا می تونستم مقاومت کنم؟ دانیال راست می گفت... آدم های زیادی هستند که توی رانندگی مهارت داشته باشند... آدم هایی که به خاطر پول و مقام حاضرند هر کاری بکنند... سایه به خاطر وقت کمی که داشت من و انتخاب کرده بود. صادقانه از خودم پرسیدم:

ارزش داره؟

اون قدر ترسیده بودم که رک و راست به خودم گفتم:

نه!

نمی دونستم کار این باند جدا در مورد مواد مخدره یا نه ولی حرف های دانیال و در مورد دخترهای ایرونی اون طرف مرز قبول داشتم... اگه بابام اینجا بود چی می گفت؟ واقعا هیچ وقت پیش خودش فکر می کرد که ای کاش دخترش حاضر نمی شد با باند مواد مخدر کار کنه و در عوض خودش و اسیر دست های مردهای هرزه ی اون طرف مرز کنه؟... نه! می دونستم که حتی بابا هم این طوری فکر نمی کرد...

یاد روزنامه هایی افتادم که خونده بودم... یاد داستان هایی افتادم که شنیده بودم... داستان هایی در مورد دخترهای که بهشون تجاوز شده بود... خدا می دونست که چه قدر با خوندن این داستان ها گریه کرده بودم... چه قدر زار زده بودم... چه قدر برای اون دخترها دل سوزونده بودم... واقعا تحملش و داشتم که هر روز از این دست به اون دست بشم؟ نمی تونستم حتی برای یه ثانیه به این موضوع فکر کنم... همه ی تمرکزم و روی پس زدن این تصورات گذاشته بودم....

بغضم و فرو دادم... نه... نمی تونستم... رادمان راست می گفت... حقیقتا ارزشش و نداشت... نباید راه بازگشتم و از بین می بردم... اگه توی ایران می موندم شانس بیشتری برای نجات پیدا کردن داشتم.

آهی کشیدم... تو دلم گفتم:

خدایا... منو به خاطر این ضعف ببخش...

آهسته گفتم:

باشه...

دانیال لبخندی زد... کمی به سمت جلو خم شد و گفت:

چی؟ چی باشه؟

صدام و یه کم بالا بردم و گفتم:

باشه... باهاتون همکاری می کنم.

صدام به خاطر بغض توی گلوم می لرزید. سرم و پایین انداختم... از خودم بدم اومده بود... چه قدر ضعیف و بدبخت بودم... به خودم گفتم:

حداقل دیگه جلوشون گریه نکن...

نفس عمیقی کشیدم و به زور جلوی اشکام و گرفتم که روی صورتم نریزند. چطور دانیال به اینجا رسیده بود؟ چطور این قدر پست شده بود؟ همیشه این شکلی بود یا تازگی ها عوض شده بود؟ بابا فهمیده بود که اون این طوریه؟ برای همین پول نداشتنش و بهونه کرد و جواب رد بهش داد؟ باورم نمی شد اون باشه که این حرف ها رو زده باشه... باورم نمی شد...

دانیال لبخندی به بارمان زد و گفت:

حالا فهمیدی چطوری یه دختر و راضی می کنند ؟ شاید خیلی از دخترها جربزه ی این و داشته باشن که وایستن و بگن من از مرگ نمی ترسم ولی هیچ دختری نیست که بگه از این یه مورد نمی ترسه.

بارمان چیزی نگفت. صورتش هیچ احساس خاصی رو منعکس نمی کرد. نیم نگاهی به رادمان کردم... نگاهمون توی هم گره خورد. چشماش و بهم زد... می خواست بهم علامت بده که کار درستی کردم... منم یه مقدار آروم تر شدم... واقعا به کسی احتیاج داشتم که به تصمیمم مهر تایید بزنه.

دانیال رو به رادمان کرد و گفت:

تو هنوز سر حرفت هستی؟

رادمان چیزی نگفت. دانیال پوزخندی زد و من به این موضوع فکر کردم که چه قدر پوزخندهاش برام آشناست... انگار همیشه موقع پوزخند زدن یه خورده سرش و به سمت عقب می برد و حرکتی شبیه به تیک عصبی با صورتش انجام می داد... زیاد نمی شناختمش... نمی دونستم همیشه این طور مغرور بوده یا نه...

دانیال گفت:

دارم تصمیم می گیرم که چطور راضیت کنم... مطمئن بودم داداشت از پس راضی کردنت بر نمی یاد... چطوره یادی از اون دوستت بکنیم... اسمش چی بود؟... رضا؟

رادمان نفسش و با صدا بیرون داد ولی نگاهش و از دانیال نگرفت... دانیال دستی به چونه ش کشید. انگار دنبال چیزی می گشت که بیشتر رادمان و تحت فشار بذاره... چشماش و یه کم تنگ کرد و گفت:

یا مثلا مامانت...

بارمان تکون محسوسی خورد. سر جاش جابه جا شد و چشم غره ای کار ساز به رادمان رفت... رادمان سرش و پایین انداخت. بارمان عصبانی شد و گفت:

چته؟ چرا سرت و پایین می ندازی؟ مگه دیشب بهم نگفتی که راضی شدی؟

رادمان با تعجب سرش و بلند کرد. بارمان که چشماش از عصبانیت گشاد شده بود داشت با چشم و ابرو برای رادمان خط و نشون می کشید. رادمان دهنش و باز کرد که چیزی بگه... دانیال با صدای بلندی گفت:

یا همین الان می گی آره یا تحویل پلیس می دیمت.. برادرت هم می بندیم به تخت و اون قدر می زنمیش تا ترک کنه. اون وقت خودش و می فرستیم پی این ماموریت. جوابت چیه؟ زود باش همین حالا بگو.

رادمان مکثی کرد. دانیال با عصبانیت رو به یکی از مردها کرد و گفت:

ببرش... داره ناز می کنه... ببرش و جلوی کلانتری از ماشین پرتش کن بیرون...

مرد سرش و برای دانیال خم کرد و به سمت رادمان اومد. بارمان داد زد:

یه چیزی بگو دیگه! می خوای اعدامت کنند؟

مرد به رادمان رسید. من و با خشونت کنار زد. قدش نزدیک دو متر بود و شاید دور بازوی عضلانیش فقط چند سانتی متر از دور کمر من کوچیکتر بود! بازوی رادمان و گرفت و به سمت عقب کشیدش. رادمان بالاخره گفت:

خیلی خب... باشه... همکاری می کنم.

دانیال با عصبانیت گفت:

دیگه نمی خوام همکاری کنی... همون بارمان بمونه بهتره. تو از اولشم به درد نمی خوردی.

مرد دستش و دور گردن رادمان انداخت و به سمت در کشوندش. رادمان تقلا کرد که خودش و آزاد کنه. صورتش به خاطر کمبود اکسیژن قرمز شد. دست بارمان به سمت اسلحه ی پشت شلوارش رفت. رادمان چنگی به بازوی مرد انداخت و داد زد:

خیلی خب... خیلی خب... همکاری می کنم... غلط کردم.

دانیال به مرد اشاره کرد که رادمان و ول کنه. همین که مرد بازوش و کنار کشید رادمان ازش دور شد. خم شد و دستش و روی گلوش گذاشت... چند بار نفس عمیق کشید... بارمان دستش و پایین انداخت.

دانیال از جاش بلند شد و به بارمان گفت:

یه دو سه تا ماموریت ساده و آبکی بهشون می دم که ببینم چه قدر سر حرفشون هستند. بعد می فرستمشون سر ماموریت اصلی.

جلو اومد و بهم نزدیک شد و گفت:

تو با من بیا... کارت دارم.

با هم به سمت یه گوشه ی سالن رفتیم. یه لحظه برگشتم و با نگرانی به رادمان نگاه کردم. صاف ایستاده بود ولی دستش هنوز به گلوش بود... سرم و چرخوندم و کنج دیوار ایستادم. دستام و پشتم گذاشتم و پای راستم و جلوی پای چپم اوردم. سرم و پایین انداختم و منتظر موندم که حرف های دانیال رو بشنوم... خدا خدا می کردم که زودتر بره... ای کاش می شد هرچه زودتر به اتاقم برگردم...

دانیال آمرانه گفت:

سرت و بلند کن.

یه کمی سرم و بلند کردم... قدش نسبتا بلند بود. صورتش توی میدون دیدم نبود. فقط تا گره کراواتش و می دیدم... یادم افتاد شبی که خواستگاریم اومده بود یه کت قدیمی نخ نما با شلوار جین پوشیده بود... مامانم با بی رغبتی گل ارزون قیمتش و توی گلدون گذاشته بود... ولی بابا معتقد بود که اون در حد خودش زحمت کشیده... می گفت اگه به جیب این پسر نگاه کنیم می بینیم که خیلی هم برای این خواستگاری خرج کرده... خیلی بیشتر از کسایی که وضع مالیشون خوبه و براشون کاری نداره که یه دست گل درست و حسابی بخرند...

خاطرات اون شب جلوی چشمام می رقصید. هیجان زده بودم... نه برای این که دانیال ازم خواستگاری کرده... برای این که فکر می کردم اون شب شروعی برای دورانی می شه که برخلاف دخترهای دیگه خواستگارها در خونه مون صف می کشند... اون شب فکرم پر از یه مشت رویای دخترونه بود.. رویایی که همه ی دخترها دارند و وقتی به یه سن خاص برسند می بینند هیچکس به این رویا نرسیده...

دانیال گفت:

به چی فکر می کنی؟

بی اختیار نگاهم و از گره کراواتش گرفتم و به چشم های تیره ش دوختم. خوش قیافه بود... یادمه شب خواستگاری با ترانه توی اتاق نشسته بودیم و ترانه اعتراف کرده بود که این پسره هیچی نداره به جز یه قیافه ی خوب!... آوا توی دانشگاه گفته بود که اگه جواب مثبت بدم ژن بچه هامون خوب می شه... از وقتی یادم می اومد آوا فقط به ژن بچه هاش فکر می کرد...

یه حرفی سر زبونم بود ولی نمی تونستم بگم... هی می خواستم بهش بگم ولی نمی شد... حرصم گرفته بود... ولی هنوزم ازش می ترسیدم... دوست داشتم یه جوری تلافی کنم ولی از اون مردهای هیکلی دور و برش می ترسیدم. با این حال دلم و به دریا زدم و گفتم:

به این که چه قدر عوض شدی.

همون طور که انتظار داشتم دانیال پوزخند زد. گفت:

چیه آدم شدم؟

دنبال یه جمله ی به شدت کوبنده گشتم که تحویلش بدم. چیزی پیدا نکردم. اون گفت:

می خواستم بهت بگم که... هرچی که توی گذشته مون بوده رو فراموش کن... همین که من اومدم خواستگاریت و اینا... چون همون روزی که بابات به خاطر جیب خالیم بیرونم کرد احساسم هم از بین رفت... روی من و احساسم هیچ حسابی باز نکن...

این بار من بودم که داشتم پوزخند می زدم. گفتم:

به خاطر همین احساس سطحیت و به خاطر پشتکاری که توی کار خلاف داشتی جواب منفی شنیدی... نه به خاطر جیب خالیت.

دانیال نگاه بدی بهم کرد و گفت:

پشتکار توی کار خلاف... پشتکار... تو فکر می کنی آدما خلاف کار دنیا می یان؟ تو فکر می کنی یه سری ها از بدو تولدشون براشون مقدر می شه که خلاف کار باشن و یه سریه دیگه مثل تو فرشته و پاک و منزه به دنیا می یان؟ دور و بر من هیچکس نبود که دستم و بگیره. هیچ سرمایه ای نداشتم... هر جا می رفتم سابقه کار می خواستن یا حقوقشون پایین بود. منم عجله داشتم... احمق بودم... می خواستم دختری که شرط رسیدنم بهش فقط پول بود و از دست ندم. فقط از یه کار می شه زود پولدار شد... اونم کار خلافه!

ابرو بالا انداختم و گفتم:

آهان! فکر می کردم همون شبی که از خونه مون بیرون رفتی احساست از بین رفت.

دانیال با عصبانیت مشتی به دیوار پشت سرم زد و گفت:

همون روزی که به خاطر تو اومدم خونتون به اندازه ی کافی تحقیر شدم... بهت اجازه نمی دم که یه بار دیگه با حرفات خوردم کنی... فهمیدی؟ هنوزم مثل اون وقتات خودخواهی.

با عصبانیت گفتم:

توام هنوز آشغالی فقط لباس عوض کردی.

دانیال با عصبانیت دستش و مشت کرد و گفت:

مطمئن باش تلافی این حرفا رو سرت در می یارم... آدمت می کنم.

پشتش و بهم کرد و به سمت در رفت. در حد مرگ ازش بدم اومده بود. به خونش تشنه شده بودم... اون خلاف کار شده بود اون وقت بابای منو به خاطر کارش مقصر می دونست... بابام باید چی کار می کرد؟ ته تغاریش و می داد دست آدمی که توی آلونک زندگی می کرد و بعد از ظهرها توی آزمایشگاه کار می کرد و یه حقوق بخور و نمیر می گرفت؟

به خودم اومدم... رفته بودند. من به دیوار چسبیده بودم و ماتم برده بود. از جام تکون خوردم. صدایی توی سرم گفت:

حداقلش اینه که دیگه کسی تهدیدت نمی کنه.

مطمئن نبودم که با خاطره ای که از اون تصادف توی ذهنم مونده بود بازم بتونم مثل قبل پشت فرمون بشینم... صورت اون زن مرتب جلوی چشمم می اومد... آهی کشیدم و به سمت جایی رفتم که رادمان ایستاده بود... ای کاش می شد از شر این واقعیت های دردناک به یه خیال خوش... به یه رویای قشنگ پناه برد... حیف که اصلا امکانش نبود...

رویا سرکی به داخل سالن کشید و گفت:

رفتند؟

بارمان سیگاری روشن کرد و گفت:

اوهوم!

رویا رو به من و رادمان کرد و گفت:

راضی شدید؟

بارمان باز گفت:

اوهوم!

کنار رادمان ایستادم. اخماش توی هم بود. کلی سوال داشتم که ازش بپرسم. متاسفانه برادرش عین کنه بهش چسبیده بود و مهلت نمی داد که حتی برای چند دقیقه باهاش تنها بشم. بارمان به سمت رادمان اومد و گفت:

نگران نباش... یه کار آسون بهت می دن. چیزی نمی شه.

رادمان روش و از بارمان برگردوند. بارمان عصبانی شد و گفت:

چیه؟ مگه تقصیر منه؟

رادمان چیزی نگفت. بارمان یه کم عجیب شده بود... مرتب فین فین می کرد.. دست به صورتش می کشید... بی تاب به نظر می رسید. فکر می کردم آدم خونسرد و بی خیالی باشه ولی عصبی به نظر می رسید. آخرش هم به سمت اتاقش رفت و در و محکم پشت سرش بست.

نگاهم و دور تا دور سالن چرخوندم... کسی توی سالن نبود. فقط من و رادمان بودیم... انگار فرصتی که می خواستم و به دست اورده بودم.

نگاه رادمان به در بسته ی اتاق بارمان بود. آهسته گفتم:

من وقت نکردم ماجرا رو برای بابام بگم.

رادمان برگشت و با ناامیدی نگاهم کرد... از ته دلش آه کشید. با دست چشماشو مالید. نگاهش... رفتاراش... اخمش... نشون می داد که خیلی آشفته و نگرانه. به نظرم در مقایسه با یه پسر بیست و پنج شیش ساله ضعیف بود و اون طوری که ازش انتظار داشتم قوی نبود. با این حال توی اون لحظه درکش می کردم. خودمم احساس اونو داشتم. قلبم توی دهنم بود... دستام یخ زده بود... و از این که قبول کرده بودم همکاری کنم پشیمون بودم.رادمان سرش و پایین انداخت و آهسته گفت:

پس دیگه هیچی...

اوج یاس و ناامیدی رو می تونستم از توی صداش تشخیص بدم. اخم کرده بود و چشماش پر از درد و نگرانی بود.

آهسته تر از قبل گفتم:

ولی به برادرم یه چیزهایی گفتم. شماره ی رضا رو بهش دادم و گفتم که اگه اتفاقی افتاد این شماره رو به بابام بده.قبل از این که تصادف کنم و این طور گرفتار بشم به بابام زنگ زدم و بهش گفتم که یه اتفاقی افتاده و دارم می رم تا ببینمش.

رادمان آهسته سرش و بلند کرد. برق امید و می تونستم از توی نگاهش بخونم. به چشم های خوش حالت و خوشرنگش نگاه کردم و گفتم:

مطمئنم بابام با رضا حرف می زنه. می دونم که برای نجات دادنمون هرکاری که بتونه می کنه.

لبخند کمرنگی بهش زدم. رادمان نفسش و با صدا بیرون داد و چیزی نگفت. هنوزم آشفته و ناراحت به نظر می رسید ولی چشماش برقی از امید داشت. دوست داشتم بیشتر باهاش حرف بزنم. اون تنها کسی بود که توی اون جمع می تونستم بهش اعتماد کنم... مثل خودم بود... شرایط منو داشت. از لحن صحبت کردنش که همیشه در نهایت ادب و احترام بود خوشم می اومد. از طرف دیگه من آدم پرحرفی بودم و نمی تونستم همه چی و توی خودم نگه دارم. همیشه مسائلی که پیش می اومد و سریعا به گوش آوا می رسوندم. برای این که مکالمه ای رو که رادمان میلی به ادامه دادنش نداشت و ادامه بدم گفتم:

بارمان برادر بزرگترته؟

رادمان لبخند کمرنگی زد و گفت:

آره... ده دقیقه بزرگ تره.

بی اختیار لبخند زدم... برام جالب بود. توی دوران دبیرستان با دو تا دختر دوقلو همکلاسی بودم. دخترهای کم حرف و گوشه گیری بودند. اصلا نمی تونستم اون دو تا رو از هم تشخیص بدم. تنها راهی که برای تشخیص دادنشون پیدا کردم رنگ متفاوت جامدادی هاشون بود. به شوخی بهشون می گفتم که جامدادی هاشون و با خودشون همه جا ببرن تا من بتونم تشخیصشون بدم... ولی رادمان و بارمان... در عین شباهتی که با هم داشتند خیلی با هم فرق می کردند... زیبایی و جذابیت رادمان خیره کننده بود ولی تنها چیزی که به صورت بارمان جذابیت می داد برق چشمای آبیش بود... آبی نگاه رادمان آدم و بی اختیار آروم می کرد... ولی توی چشمای بارمان همیشه برقی از شیطنت وجود داشت... عین یه وسوسه می موند... بی اختیار ضربان قلب آدم و دستکاری می کرد.

توی سکوت به زیرزمین نگاه می کردم... وقتی یاد حرف های دانیال می افتادم پشتم تیر می کشید. تک تک جمله هایی که گفته بود توی ذهنم بود... چه قدر راحت به خاطر جنسیتم تحقیرم کرده بود... دوست داشتم به چیز دیگه ای فکر کنم... دوست داشتم اون ترس و وحشتی که با وجود رفتن دانیال هنوز توی وجودم بود و دور بریزم... از شانس بدم توی اون لحظه فقط رادمان و داشتم که باهاش حرف بزنم... اونم که ساکت بود... انگار توی فکر بود.

نتونستم جلوی کنجکاویم و بگیرم و از این فرصت به دست اومده استفاده نکنم. پرسیدم:

کارشون چیه؟ مواد مخدر؟

رادمان یه کم فکر کرد... آهسته گفت:

این طور می گن.

فهمیدم که مطمئن نیست. پوزخندی زدم و گفتم:

دانیال مهندسی شیمی خونده... احتمالا همین طوری وارد باندشون شده.

رادمان با کنجکاوی نگاهم کرد. شونه بالا انداختم و گفتم:

هم دانشگاهی بودیم.

رادمان پوزخندی زد و گفت:

این طوری وارد باند نشد. قبلا با ما کار می کرد... بعد دیدند که کارش زیاد خوب نیست و بردنش که توی لابراتور کار کنه.

ابرو بالا انداختم و پرسیدم:

شما چی کار می کردید؟

رادمان دست به سینه زد. سرش و بلند کرد و گفت:

همین کاری که الان باید بکنم.

منتظر نگاهش کردم... امیدوار بودم بالاخره بهم بگه که قبلا چی کار می کرده. رادمان ادامه داد:

ببین ترلان! هدف خودت و مشخص کن. یا باید بمونی و پلیس بازی در بیاری یا باید به فکر فرار باشی. فقط یکی از این دو تا رو می تونی انتخاب کنی. نه جفتش رو!

عصبانی شدم. اخم کردم و گفتم:

اون چیزی که مخفیش می کنی همون چیزیه که غیرمستقیم باعث شد من اینجا گرفتار بشم.

رادمان چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

بهت اطمینان می دم که هیچ ربطی نداره... تو هم به جای فضولی کردن بهتره یه وعده غذا بخوری که اعصابت سر جاش بیاد.

خیلی بهم برخورد. تا حالا ندیده بودم که این طوری صحبت کنه... اون که همیشه مودب بود...

نگاهی تحقیرآمیز بهش کردم و گفتم:

توام اگه فکر نجات دادن خودتی باید یه کم سفت و سخت باشی... خیلی زود به غلط کردن می افتی.

پشتم و بهش کردم و به سمت اتاق رویا رفتم. همین که دستم و به سمت دستگیره دراز کردم در اتاق بارمان باز شد. چشم تو چشم شدیم... دیگه نه فین فین می کردم و نه عصبی به نظر می رسید. با همون نگاه شیطونش سرتا پام و از نظر گذروند و گفت:

فکر کنم از امروز رسما همکار شدیم.

اخم کردم و گفتم:

متاسفانه این طور به نظر می رسه...

چشماشو یه کم تنگ کرد و یه لبخند کمرنگ روی لبش نشست. اون قدر نگاهش بی پروا بود که نتونستم بیشتر از این تحملش کنم. در اتاق رویا رو باز کردم و خودم و توی اتاق انداختم. رویا کلاه سوئی شرتش و از روی سرش انداخته بود و تند تند با کیبورد چیزی رو تایپ می کرد. اصلا نگاهم نکرد. معلوم بود که کار مهمی داره. بدون توجه به اون خودم و روی تخت انداختم.

عصبانی بودم... دوست داشتم گریه کنم... رادمان بهم بی احترامی کرده بود... از بارمان و اون نگاه پر از وسوسه اش وحشت داشتم... دانیال خوردم کرده بود... مجبور به همکاری با این بی همه چیزها شده بودم... وای خدا! چه قدر معده م درد می کرد... چشمام و از دردش بستم... تو دلم گفتم:

ای کاش بارمان جای رادمان بود... این طوری خیلی بهتر بود... اون وقت می تونستم روش حساب کنم... از رادمان هیچ بخاری بلند نمی شه.

توی اون شرایط دنبال کسی می گشتم که بهش تکیه کنم... حداقل کسی و می خواستم که بتونم دو کلمه باهاش حرف بزنم و درد دل کنم و بپرسم حالا باید چی کار کنیم... و امیدوار باشم که جوابی به جز طفره رفتن بشنوم...

یه صدایی توی سرم گفت:

چه نیازی به کس دیگه ای داری؟

چشمام و باز کردم... از خودم پرسیدم واقعا چرا ما دخترهای ایرانی همیشه دنبال یه تکیه گاهیم؟ چرا بهمون بر می خوره که بهمون می گن ضعیف ولی تا توی دردسر می افتیم منتظریم یکی بیاد و دستمون و بگیره؟... چرا؟ خب پس راسته که ضعیفیم... آدم قوی همیشه سعی می کنه خودش خودشو جمع و جور کنه... منم توی اون شرایط ناخودآگاه به سمت رادمان کشیده می شدم... هم مرد بود و هم مشکل مشترکی با من داشت ولی... نباید این کار و می کردم... مگه من چی کم داشتم؟ می تونستم روی پای خودم بایستم... تو دلم گفتم:

احتیاج به هیچکس ندارم... احتیاج به هیچ مردی ندارم... خودم از پس خودم بر می یام... من که سنم کمتره و دخترم خیلی قرص و محکم تر از اون بچه سوسولم...

یاد مهارت خودم توی رانندگی افتادم... زمینه ای که مردها خیلی توش ادعا داشتند... نه... من احتیاجی به کسی نداشتم... به هیچکس...

چشمام و دوباره روی هم گذاشتم... یاد حرف های دانیال افتادم... بغض کردم... چرا باید این قدر ضعیف باشم؟ چرا مجبور شدم تسلیم بشم؟ ولی... باید چی کار می کردم؟ اصلا اعتقاد نداشتم که ما زن ها ضعیف آفریده شدیم... فقط ای کاش مادرهامون به جای سفره آرایی و آشپزی بهمون درس قوی بودن می دادند... درس زن بودن... .

بارمان سیگاری روشن کرد و گفت:

تو فقط باید رحیم و سوار کنی و دنبال اون ماشین بیفتی. فقط وقتی که ماموریتت تموم شد گیر نیفت. فهمیدی؟ کار سختی نیست.

اخم کردم و گفتم:

یعنی چی؟

اخم کردم و گفتم:

یعنی چی؟

بارمان پکی عمیق به سیگارش زد و دودش و بیرون داد. نیم نگاهی بهم کرد و گفت:

چی یعنی چی؟ تو فقط باید رحیم و برسونی.

پوفی کردم. بارمان یه پوشه بهم داده بود که توش پرینت یه ایمیل بود و نوشته بود که باید چی کار کنم. چند بار خونده بودمش... مشخصات یه پژو پرشیای سفید رنگ و توش نوشته بود. کروکی مسیر رفت و برگشت هم توی ورقه های جداگونه قرار داشت... ولی من گیج شده بودم. زیرچشمی نگاهی به بارمان کردم که روی تخت شلوغ پلوغش لم داده بود و با خونسردی اعصاب خوردکنی سیگار می کشید. اضطراب داشتم و ذهنم درگیر چند تا مسئله بود. تکیه م و به دیواری دادم که روش عکس خال کوبی بارمان حک شده بود. دستی به پیشونیم کشیدم و گفتم:

همین؟ من و برای همین می خواستین؟ برای این که رحیم و برسونم؟

بارمان روی تخت غلتی زد. دست چپش و تکیه گاه سرش کرد. پوزخندی زد و گفت:

می خوای همین اول کار بفرستنت که رئیس و جا به جا کنی؟ می دونی چه قدر طول می کشه که به یه عضو جدید اعتماد کنند؟ من که چند ساله توی این کارم هنوز حتی اسم رئیس و هم نمی دونم.

با ناباوری نگاهش کردم و گفتم:

آهان! اون وقت برای چی براش دنبال راننده می گشتن؟

رویا با یه سینی شکلات داغ وارد اتاق شد. بوی خوب نوشیدنی لبخندی روی لبم نشوند. رویا سینی رو جلوی بارمان خم کرد. بارمان سیگارش و خاموش کرد و یکی از لیوان ها رو برداشت. منتظر جوابم بودم. بهش زل زده بودم و حتی پلک هم نمی زدم... ولی سکوت بارمان نشون می داد که خیال جواب دادن نداره. رویا سینی رو جلوم گرفت. بدون هیچ حرفی یه لیوان برداشتم. رویا نگاهی به رادمان کرد که اون طرف اتاق روی زمین دمر دراز کشیده بود. یه سری ورق روی زمین پهن کرده بود و در حالی که پوست لبش و با دندون می کند نوشته ها رو می خوند. هر چند دقیقه یه بار با خودکار قرمز دور یه سری چیزها خط می کشید. از تکون های عصبی که به پاش می داد فهمیدم اضطراب داره. بالاخره متوجه نگاه خیره ی رویا شد. با سر اشاره کرد که چیزی نمی خوره.

بارمان روی تخت نیم خیز شد و گفت:

این سوال و باید از اون سایه ی خدا بیامرز بپرسی. قاعدتا باید می رفت سراغ آدم های سابقه دار و یه نفر و متقاعد می کرد که با رئیس همکاری کنه... نه این که بیاد سراغ یه دختر هیفده ساله و به زور مجبورش کنه... کلا سایه توی این مدت همکاریش با ما خیلی گند زد... اینم روش.

من و رویا با تعجب به بارمان زل زدیم. حتی نگاه رادمان هم روی ورق های پخش شده روی زمین ثابت موند. رویا با تعجب گفت:

سایه مرده؟

بارمان لیوان و به سمت دهنش برد و با سر جواب مثبت داد. رویا پرسید:

چطوری؟

رادمان سرش و بلند کرد و به برادرش نگاه کرد. بارمان با خونسردی نوشیدنیش و مزه مزه کرد و گفت:

به خاطر خراب کاریش مجازات شد...این دختر و به این بازی کشوند و گند زد. دانیال هم کشتش.

رادمان سرش و پایین انداخت. نگاهش روی یه نقطه ی ثابت مونده بود. مشخص بود که فکرش مشغول شده. آهی کشیدم. نمی دونستم این که بابت مرگ سایه خوشحال باشم عیبی داره یا نه. هیچ وقت فکر نمی کردم به جایی برسم که مرگ یه آدم خوشحالم کنه. از اون آدم هایی نبودم که تا بگن فلان مجرم و اعدام کردند بگم خدا رو شکر! همیشه سر مجازات اعدام با بابام بحث داشتم. با این حال از شنیدن خبر مرگ سایه یه حس سبکی بهم دست داد. لبخندی زدم و لیوان نوشیدنیم و به سمت دهنم بردم. تصویر سایه جلوی چشمم جون گرفت... با اون موهای مش کرده... و چشم هایی که هیچ وقت نفهمیدم چه رنگیه... صداش توی ذهنم پیچید:

زدی آدم کشتی... می فهمی؟ تو که تصدیق نداری... می دونی یعنی چی؟... یعنی قتل عمد!

یه لحظه به خودم پیچیدم. ازش متنفر بودم... چند نفر و بازی داده بود تا کارش و پیش ببره؟ به زنی فکر کردم که زیر چرخ های ماشینم جون داد... اشتهام کور شد. لیوان و روی زمین گذاشتم. یه بار دیگه تصویر چشم های سیاه زن با اون صورت له شده جلوی چشمام ظاهر شد... سرم و به دیوار تکیه دادم... سعی کردم این افکار و از ذهنم بیرون بریزم... خبر مرگ سایه یه کمی روحم و تسکین داد. زیرلب گفتم:

حقش بود!

بارمان رو به به برادرش کرد و گفت:

متوجه ماجرا شدی؟

رادمان پلک زد. بدون این که سرش و بالا کنه گفت:

تا حدودی!

بارمان از روی تخت بلند شد. کش و قوسی به بدنش داد و گفت:

بلند شو دیگه... وقت زیادی نداریم.

رادمان ورق ها رو از روی زمین جمع کرد و توی یه پوشه ی آبی رنگ گذاشت. با ناراحتی گفت:

یه روز زمان خیلی کمیه.

بارمان پوزخندی زد و گفت:

اگه جلوی دانیال الکی ناز نمی کردی کار به اینجاها نمی رسید. تو که می دونستی متهم به قتلی و دست و بالت بسته ست چرا الکی مقاومت کردی؟ این طوری بدتر جلوشون خورد شدی... هنوزم پپه ای... یه کم سیاست نداری. کار درست این بود که زودتر جواب مثبت می دادی و در عوض به غلط کردن نمی افتادی.

رادمان از روی زمین بلند شد و گفت:

توی با سیاست هم که فعلا جلوی من نشستی!... می دونی کار درست چی بود؟ این بود که وقتی سایه دنبالم اومد یه راست برم پیش پلیس.

بارمان خندید و چشمم به ردیف دندون هاش افتاد که یه کم به زردی می زد... یه تفاوت دیگه با برادرش! البته خیلی خوب یادم بود که دندون های رادمان هم روکش بود...

بارمان گفت:

آهان! اون وقت به خاطر سابقه ی همکاریت با گروه می انداختنت زندان.

رادمان پوشه رو روی تخت انداخت. شونه بالا انداخت و گفت:

من که نمی دونستم دارم بار کی کار می کنم. فوقش برام یه چند سال حبس می بریدند. می تونستم وثیقه بذارم و بیام بیرون.

خنده ی بارمان شدیدتر شد. گفت:

آره! بابا حتما برات وثیقه می ذاشت!

رادمان یه دفعه عصبانی شد و داد زد:

دلیل این که این کار و نکردم این بود که می ترسیدم تو رو اعدام کنند.

آثار خنده از صورت تیره و شیطون بارمان محو شد. برق شیطون چشماش خاموش شد. هیچی نگفت... به رادمان زل زد. رادمان دستی به صورتش کشید و نفسی عمیق کشید تا به خودش مسلط بشه. بارمان سرش و پایین انداخت. خیلی آروم به سمت در اتاقش رفت. با سر بهم اشاره کرد که خارج بشم. از جام بلند شدم. همین که به سمت در رفتم چشمم به سطل آشغالی که پایین تخت بود افتاد. توی سطل دلایل پرخاش های بارمان و آبریزش بینی های گاه به گاهش چشمک می زد... سطل پر از سرنگ بود. تو دلم گفتم:

چی مصرف می کنه؟

حدس می زدم که معتاد باشه. یه جورایی با همون نگاه اول مطمئن شده بودم که یه چیزی مصرف می کنه. یادم اومد که روز قبل دانیال تهدید کرده بود که اونو به تخت می بنده و مجبورش می کنه که ترک کنه.

از اتاق بیرون اومدم. بارمان بهم اشاره کرد که وارد یکی از اتاق ها بشم. همون اتاقی بود که میز و صندلی داشت و چند مدل کامپیوتر صبح تا شب توش کار می کردند. وارد اتاق شدم. نگاهی به اطراف کردم. یه میز گرد بزرگ با هشت تا صندلی وسط اتاق بود. پشت میز گرد یه میز کامپیوتر عریض قهوه ای سوخته قرار داشت. چهار تا مانیتور روی میز بود و یه تلویزیون ال سی دی هم به دیوار نصب شده بود. روی مانیتورها روکش کشیده بودند ولی صدای ضعیف فن یکی از کیس ها رو می شنیدم. متوجه شدم که موقتا کارشون و به این طریق پنهان کردند.

یه گوشه ی اتاق سه چهار تا صندلی سفید پلاستیکی رو توی هم کرده بودند. دیوار این اتاق برخلاف اتاق های دیگه کاغذ دیواری شده بود. یه گوشه ی دیوار چند تا تیکه ی روزنامه رو بریده بودند و کنار هم چسبونده بودند.

یه دختر قد کوتاه با موهای فرفری مشکی توی اتاق بود. یه سری کاور لباس روی میز پهن کرده بود و با چشم هایی منتظر به بارمان نگاه می کرد که داشت با صندلی ها کلنجار می رفت و می خواست یکی از صندلی های پلاستیکی رو جدا کنه. بالاخره موفق شد. صندلی رو کنار من گذاشت و نشست. پا روی پا انداخت و با ژست خاصی دستش و روی پاهاش گذاشت. وقتی نگاه خیره ی منو دید برگشت و یکی از همون لبخند های معروفش که باعث می شد ابروی سمت راستش یه کم بالا بره تحویلم داد. دوباره چشماش شیطون شده بود... تنها پسری بود که با یه نگاه و با یه لبخند می تونست ضربان قلبم و بالا ببره... حالا این به خاطر چی بود و نمی دونم... اسمش و پیش خودم وسوسه گذاشته بودم... جدا هم شبیه یه وسوسه می موند... با اون ابروی شکسته و مدل موهای عجیبش...

بی اختیار یه کم ازش فاصله گرفتم. زیرچشمی نگاهش کردم. لبخندش به پوزخند تبدیل شد.

رادمان وارد اتاق شد. نگاهی به دور و بر اتاق کرد. نگاهی بی تفاوتی به من که دست به سینه و بلاتکلیف ایستاده بودم کرد. منم زیاد بهش محل نمی دادم. هنوز به خاطر حرف هاش دلخور بودم.

دختر با دیدن رادمان دستاش و بهم زد و گفت:

لباس کار امشبت و انتخاب کن.

لباس کار؟ تصویری از لباس قصاب ها توی ذهنم اومد. انگار رادمان هم تعجب کرده بود چون رو به بارمان کرد و با اشاره ی صورت پرسید این چی می گه؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

من و دانیال همیشه توی روش کارمون اختلاف سلیقه داریم. دانیال معتقده مثل همیشه باید عمل کنی. فکر می کنه این بار هم می تونه از این طریق جواب بگیره.

صدای رادمان و شنیدم که آهسته گفت:

بعید می دونم.

بارمان سرش و به نشونه ی تایید تکون داد و با خنده گفت:

دانیال اگه مسائل زنونه چیزی حالیش می شد که با دوست دخترش مشکل پیدا نمی کرد!

و با سر به من اشاره ای کرد. اخم کردم. مطمئنا با دیدن رفتار مشکوک دانیال به این نتیجه رسیده بودند. هرچند که احتمالا قسمت مربوط به عرب ها رو نشنیده بودند!!!

بارمان گفت:

فعلا طبق خواسته ی دانیال عمل می کنیم... وقتی راه افتادیم و مطمئن شدیم که دستش بهمون نمی رسه کاری و می کنیم که من می گم.

بعد رو به دختر کرد و با لحنی طلب کارانه گفت:

چیه؟ دل تو دلت نیست که این حرف ها رو تحویل دانیال بدی... مگه نه؟ اگه بخوای می تونی تندی بری و یه زنگی بهش بزنی!

دختر چیزی نگفت و در عوض به لباس ها اشاره کرد. زیپ کاورها رو پایین کشید. از بین اون همه لباس بارمان به کت شلوار اشاره کرد و گفت:

کت شلوار؟ شوخی می کنی! اون دخترهای بیست و سه چهار سال به بالا هستن که از مردهای کت شلواری خوششون می یاد نه یه دختر پونزده شونزده ساله.

دختر بدون توجه به بارمان رو به رادمان کرد. لبخندی زد و با ناز و ادا گفت:

خب عزیزم... ببین کدومش و بیشتر دوست داری.

رادمان که اصلا دختره رو نگاه هم نکرد. با همون اخمی که توی صورتش بود به لباس ها نگاه کرد. در عوض بارمان با حالت مسخره ای قری به گردنش داد و گفت:

ایششش!

نتونستم جلوی خنده م و بگیرم و آهسته خندیدم. دختر به ما توجهی نکرد. لباس های مختلف و جلوی رادمان می گرفت و اظهارنظر می کرد. رادمان هم که به هرجایی نگاه می کرد جز صورت دختره که داشت خودش و می کشت. دختر با دست توی بازوی رادمان می زد و می گفت و خودشم می خندید. با لبخند نگاهشون می کردم. رادمان هرچیزی که بود هیز نبود. دیده بودم که خیلی از دخترها برای یه نگاهش خودشون و می کشتند ولی هیچ وقت چشم چرونی نمی کرد و به هیچ کس هم محل نمی داد... برخلاف برادر هیزش که با نگاهش آدم و می خورد...

دختر یه شلوار جین مشکی برداشت که بارمان گفت:

من ازش خوشم نمی یاد.

دختر اخمی کرد و گفت:

قرار نیست تو خوشت بیاد که...

بارمان با بداخلاقی گفت:

ساکت! این قدرم قر و قمیش برای داداشم نیا... می دونی که عصبانی بشم چطوری قاطی می کنم!

دختر پشت چشمی نازک کرد و چیزی نگفت. خوشبختانه دست از سر رادمان برداشت ولی هنوزم با اشتیاق نگاهش می کرد و هر چند لحظه یه بار یه نگاه پر از نفرت هم به صورت بارمان می انداخت.

رادمان رو به بارمان کرد و گفت:

بیشتر این لباس ها سایز من نیست.

بارمان با بی خیالی دستی توی هوا تکون داد و گفت:

مهم نیست... فقط یکیش و بردار که دهن دانیال بسته شه.

رادمان بعد از مکثی طولانی یه شلوار جین و یه تی شرت آستین بلند سرمه ای برداشت. با نارضایتی نگاهی به کت های مشکی اسپرت کرد. بارمان گفت:

نظر تو چیه؟

به لباس های توی کاور نگاه می کردم. اکثرا مارک دار و خوش دوخت بودند ولی انگار رادمان مشکل پسند بود. همچین به بینیش چین انداخته بود انگار داشت به لباس بچه گداها نگاه می کرد. یه دفعه بارمان با صدای بلند گفت:

اوی!

سرم و به سمتش چرخوندم و با تعجب گفتم:

با منی؟

بارمان ابرو بالا انداخت و گفت:

کجایی؟ پیش دوست پسر خلاف کار و تازه به دوران رسیده ت؟

دیگه داشت حرصم و در می اورد. بارمان ادامه داد:

این دختری که رادمان قراره ببینتش هم سن و ساله تو اِ. به نظرت این شکلی خوبه؟ به نظر من که دخترهای هم سن و سال تو بیشتر از پسرهای فشن خوششون می یاد. الان به نظرت رادمان به اندازه ی کافی جذاب هست؟

رادمان یه نگاه پر از غرور بهم کرد... نگاهش این معنی رو می داد که " مگه می شه نباشم؟! " چشم غره ای بهش رفتم و یه دفعه از دهنم پرید و گفتم:

من اصلا از پسرهای این تیپی خوشم نمی یاد.

رادمان با تعجب نگاهم کرد. بارمان بلند زیر خنده زد. رنگ به رنگ شدم... آخه این چه حرفی بود که زدم؟ رادمان همین طور بر و بر نگاهم می کرد. ای کاش این نگاه خیره ش و ازم می گرفت. یه کم خجالت کشیدم. حرف نسنجیده ای زده بودم. خوشبختانه بارمان قضیه رو جمع و جور کرد و گفت:

زود باش نظر بده دیگه!

به سمت لباس ها رفتم. نگاه رادمان و روی خودم احساس می کردم. بارمان خنده کنان به برادرش گفت:

خوب زد تو برجکت ها!

گونه هام داغ شد... حالا مگه ول می کردند؟! چشمم به یه شال گردن آبی خوشرنگ افتاد. اونو از بین لباس ها جدا کردم. یه کت مشکی اسپرت هم که جلوش چرم کار شده بود برداشتم و دست رادمان دادم و گفتم:

اینم نظر من!

رادمان لباس ها رو از دستم گرفت. از این پذیرش غیرمنتظره تعجب کردم و سرم و بلند کردم. یه لحظه محو چشم های خوش حالتش شدم. تا حالا صورتش و از اون فاصله ندیده بودم. یه لبخند جذاب و دخترکش زد و آهسته گفت:

اون وقت تو از چه تیپ پسری خوشت می یاد؟

یه لحظه شیطنت و از توی چشماش خوندم... نه! انگار واقعا برادر دوقلوی بارمان بود! من از پسرهای چشم رنگی و مو مشکی خوشم می اومد... یعنی یکی مثل رادمان ولی... نمی شد که بگم! برای همین اولین چیزی که به ذهنم رسید و گفتم:

پسر چشم ابرو مشکی!

رادمان ابرو بالا انداخت و گفت:

آهان! یکی مثل همون دوست پسر سابقت!

با تعجب نگاهش کردم. هیچ وقت از این حرف ها نمی زد. ازش فاصله گرفتم و چشمم و از صورت خوشگلش که با هاله ای از شیطنت جذاب تر هم شده بود گرفتم.

در همین موقع بارمان گفت:

من با ترلان موافقم. به نظرم دخترها پونزده شونزده ساله این طور تیپ ها رو بیشتر دوست دارند.

جا خوردم. پونزده شونزده ساله؟... یادم افتاد که توی اتاقش هم بهم گفته بود دختر هیفده ساله... این جدا فکر کرده بود که من این قدر کوچیکم؟

پوزخندی زدم و سرم و برگردوندم. پشت سر دختر مو مشکی از اتاق خارج شدم. بارمان هم بیرون اومد تا رادمان لباسش و عوض کنه. به دیوار تکیه دادم و داشتم فکر می کردم سرم و کجا گرم کنم که بارمان بهم نزدیک شد. دست راستش و به دیوار تکیه داد و صورتش و جلوی صورتم گرفت و گفت:

سلیقه ت هم که خوبه کوچولو!

دوباره داشت شیطون می شد. اخمی کردم و گفتم:

حالا مثلا تو خیلی بزرگی؟

بارمان شکلکی با صورتش در اورد و گفت:

حداقل نه سال!

پوزخندی زدم و گفتم:

چه قدر از مرحله پرتی!... من بیست و دو سالمه.

بارمان با ناباوری نگاهم کرد. شونه هامو با بی تفاوتی بالا انداختم. سرش و جلوتر اورد تا صورتم و از نزدیک ببینه. دوباره ضربان قلبم داشت بالا می رفت. خواستم سرم و عقب تر ببرم که سرم به دیوار خورد. دوباره همون لبخند شیطون روی لب های بارمان جا خوش کرد. صداش و یه کم آهسته کرد و گفت:

چه زود می ترسی!

انگار با چشماش اشعه ی ایکس روی صورتم انداخته بود. همه ی اجزای صورتم و با دقت بررسی کرد. یه صدایی توی سرم گفت:

حالا تو چرا اینجا وایستادی و از جات جم نمی خوری؟ خوشت اومده؟

یه جورایی خشک شده بودم... مسخ وسوسه ی توی چشماش شده بودم... خواستم خودم و کنار بکشم ولی تو دلم گفتم:

نه! باید حالش و بگیرم که این قدر زود پسرخاله نشه.

با لحن بدی بهش گفتم:

چیه؟ بازرسیت تموم شد؟

با همون صدای آهسته گفت:

داشتم از دور نظاره می کردم... به بازرسی بدنی هم می رسیم... هل نشو.

عصبانی شدم. دستم و بالا اوردم که توی صورتش بزنم. دستم و توی هوا چسبید. احساس کردم مچ دستم... از همون جایی که انگشت های بلند بارمان دورش حلقه شده بود گر گرفت و داغ شد. خندید و گفت:

دارم شوخی می کنم باهات... عصبانی نشو.

دوباره صداش و همون طور آهسته کرده بود. انگار می دونست این طور حرف زدن به صدای زخمیش جذابیت می ده. چشمکی زد و گفت:

مردها رو که می شناسی... از این شیطنت های کوچولو دوست دارند.

دستم و از توی دستش بیرون کشیدم. ازش فاصله گرفتم و گفتم:

آره اتفاقا مردها رو خوب می شناسم. از سه نفر، پنج نفرشون مثل تو هرزه ند.

همچین زیر خنده زد که تعجب کردم... چه خوشش هم اومده بود! همون طور که می خندید گفت:

پس ادعا می کنی که مردها رو می شناسی!

پشت چشمی نازک کردم و گفتم:

البته اصولا مردها توی حدس زدن سن خانوما خیلی بهتر از خود خانوما عمل می کنند! نمی دونم چرا در مورد تو صدق نمی کنه!

بارمان ابرو بالا انداخت و گفت:

تو بگو چه کاری رو مردها بهتر از خانوما انجام نمی دن؟

پوزخندی زدم و گفتم:

مثلا رانندگی کردن... کاری که مردها توش ادعا دارن ولی من بهتر از خیلی از مردها انجام می دم.

از این بحث ها متنفر بودم. من نمی دونم استارت برتری مردها از زن ها کجا زده شد!

سوتی زد و گفت:

کم کم داره ازت خوشم می یاد... زبون درازم که هستی... اون طوری که فکر می کردم هم بچه نیستی.

دوباره چشماش پر از شیطنت شد و گفت:

فکر کنم روزهای جالبی توی این زیرزمین در انتظارمون باشه.

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

بالاخره یه روز یه سیلی محکم تر از اینی که توی هوا گرفتیش می خوری.

سرش و کج کرد و در جوابم فقط خندید. پشتم و بهش کردم و به سمت اتاق رویا رفتم... دیگه می دونستم که پیش خودم قضاوت نادرست نکردم... اون واقعا می تونست خیلی راحت باعث بشه که صورتم سرخ بشه... ضربان قلبم بالا بره... سر جام خشکم بزنه... اونو خیلی خوب شناخته بودم... با اون نگاه پر از شیطنت و صدای زخمیش... تو دلم یه بار دیگه اسمش و تکرار کردم:

وسوسه!

فصل هشتم

هنوز با شالی که ترلان انتخاب کرده بود درگیر بودم. یه ربع طول کشید تا تونستم با یه مدل خوب به گردنم ببندمش.

از هیچ جای اون زیرزمین به اندازه ی دستشوییش بدم نمی اومد. فضایی نمور و گرفته داشت و نور لامپش هم خیلی ضعیف بود. کاشی های سفید کف زمین سیاه شده بود. متاسفانه تنها آینه ای که توی اون زیرزمین وجود داشت هم آینه ی دستشویی بود. راضیه و رویا هر کدوم برای خودشون یه آینه ی کوچیک داشتند ولی به درد من که می خواستم صورتم و بعد چند روز اصلاح کنم نمی خورد. بدبختی بزرگتر اصلاح صورت با تیغ بارمان بود!

در حالی که بینیم و چین انداخته بودم تیغ بارمان و از نزدیک از نظر گذروندم. پوفی کردم و برای اولین بار با خودم فکر کردم که ممکنه بارمان ایدز داشته باشه؟ می دونستم که از سرنگ های نو استفاده می کنه ولی اینو مطمئن نبودم که آیا همیشه به این سرنگ ها دسترسی داشته یا ممکنه یه وقت هایی هم از سر بدبختی و بیچارگی از سرنگ مشترک استفاده کرده باشه...

تو دلم گفتم:

ویروس ایدز که زیاد بیرون زنده نمی مونه... می مونه؟ کی بود می گفت بیشتر از بیست دقیقه بیرون بدن زنده نمی مونه؟ شایعه بود یا درست بود؟

نچ نچی کردم و تیغ و برای دهمین بار زیر شیر آب تمیز کردم. دستی به صورتم کشیدم. قبل از این که پام و توی دستشویی بذارم راضیه در حالی که خودش و لوس می کرد و سعی داشت با بهم زدن اون مژه های بلندش برام دلبری کنه گفته بود که ته ریش خیلی بهم می یاد و شاید بهتر باشه که همیشه ته ریش بذارم. بارمان هم با یه توپ و تشر حسابی اونو سرجاش نشونده بود. راضیه هم به حالت قهر به اتاق رویا رفت. همون طور که داشتم صورتم و اصلاح می کردم با خودم فکر کردم که عجب دختر کنه و جلفیه.

یه دفعه دستم لغزید و یه کوچولو صورتم و بریدم. تیغ و پرت کردم و با عصبانیت گفتم:

اَه! همین و کم داشتم! ایدز گرفتن از بارمان!

نگاهی به دور و برم کردم. چنگی زدم و یه کوچولو از دستمال توالت و کندم و روی زخم صورتم گذاشتم. نفسم و با صدا بیرون دادم... ظاهرا اون شب بدشانسی بهم رو کرده بود.

یه ربع بعد کار اصلاح صورتم و تموم کردم. موهامو مرتب کردم و از دستشویی بیرون اومدم. چشمم به بارمان افتاد که به دیوار تکیه داده بود و داشت پوشه ی من و نگاه می کرد. به سمتش رفتم و با بداخلاقی گفتم:

تو که ایدز و از این جور حرفا نداری!

بارمان نگاهی تمسخرآمیز بهم کرد و گفت:

ندارم... لازم نیست نگران باشی. من مثل تو دست و پاچلفتی نیستم که از پس اصلاح صورتمم برنیام. تا حالا صورتم و باهاش نبریدم.

نفس راحتی کشیدم. بارمان سرش و به نشونه ی تاسف تکون داد ولی بهش توجهی نکردم. نگاهی به پوشه کردم و گفتم:

چیه؟ می ترسی گند بزنم که داری ماموریتم و دوره می کنی؟

بارمان سرش و بلند کرد و گفت:

می ترسم؟... یه کم... می دونی اگه گند بزنی و گیر بیفتی چی می شه؟

چیزی نگفتم. بارمان پوشه رو بست و گفت:

بهترین حالتش اینه که کنار هم اعدام می شیم... نظرت چیه؟ باحاله نه؟

و خندید. آهی کشیدم و گفتم:

من نه از این ماموریت می ترسم و نه مثل تو توی موفقیتمون شک دارم... فقط... دلم به این کار راضی نیست. دوست ندارم یه بار دیگه خودم و توی این راه بندازم. خصوصا این که این بار می دونم دارم برای چه کسایی کار می کنم. ماموریت امشب یه شروعه... شروع راهی که دیگه نمی تونم خودم و ازش بیرون بکشم... دارم به اون دختر بدبختی که امشب باید بریم دنبالش فکر می کنم... یه دختر شونزده ساله... بارمان گوشت با منه؟

چشمش و به یه جایی پشت سر من دوخته بود. چرخیدم. فهمیدم داره ترلان و نگاه می کنه که کنار رویا روی زمین نشسته بود و داشت شامش و می خورد. اخم کردم. هیچ خوشم نیومد که بارمان داشت اونو دید می زد. رو به بارمان کردم و گفتم:

تو هنوزم وقتی دخترها رو دید می زنی می ری تو حالت خلسه؟

بارمان به خودش اومد. رو به من کرد و گفت:

هان؟

با عصبانیت گفتم:

زهرمار! دو ساعته که دارم باهات حرف می زنم.

بارمان یه کم به طرف راست خم شد تا ترلان و بهتر ببینه. آهسته گفت:

باورت می شه بیست و دو ساله ش باشه؟ من فکر می کردن نوزده بیست ساله ش باشه. برای همین هی اذیتش می کردم و سنش و می اوردم پایین... ولی بیست و دو... خوبه ها!

با اعصابی بهم ریخته دستی به صورتم کشیدم و گفتم:

می شه اونو بیخیال شی و منو دریابی؟

با خنده ادامه دادم:

می دونی که از پسرهای این تیپی خوشش نمی یاد! توام تیپ من حساب می شی دیگه!

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

شاید منظورش پسرهای شل و ولی مثل تو بوده!

قبل از این که جوابش و بدم پوشه رو باز کرد... بحث منتفی شد. نگاهی سرسری به نوشته ها کرد و گفت:

خب! کار آسونیه. همه ی تحقیقاتش و بچه های تیم های دیگه کردند... منم از پشت سر هواتو دارم. تو فقط دختره رو سوار ماشین کن و برسونش به انبار. خیلی ساده ست.

گفتم:

دختر بازپرس راشدیه... درست می گم؟

بارمان با بی تفاوتی گفت:

اینجا که این طور نوشته.

پرسیدم:

با اون چی کار دارند؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

حتما می خوان با استفاده از دختره باباهه رو مجبور کنند که توی کار رئیس فضولی نکنه.

پوزخندی زدم و گفتم:

دختر یه مامور پلیس مسلما کلی از باباش در مورد مسائل توی جامعه نصیحت شنیده. مطمئن باش که به خاطر چشم و ابروی یه پسر سوار ماشینش نمی شه.

بارمان خندید و گفت:

بسپرش به من! یه کاری می کنم که با کله شیرجه بزنه توی ماشینت.

لحظه به لحظه نگران تر می شدم و اضطرابم بیشتر می شد. گفتم:

فکر می کردم این ماموریت منه... نه تو!

بارمان دستش و روی شونه م گذاشت و گفت:

فقط می خوان مطمئن بشن که می تونند بهت اعتماد کنند... همین! براشون مهم نیست که این کار چه جوری انجام بشه... فقط براشون مهمه که انجام بشه.

کم کم ضربان قلبم داشت بالا می رفت. اصلا دلم راضی نبود که یه دختر شونزده ساله رو اسیر این آدم ها کنم... اونم فقط به خاطر اعتیاد برادرم و مسائل شخصی خودم... دوست داشتم دختره رو به یه نحوی نجات بدم... یه جوری که خودمم گیر نیفتم. یه جوری که نفهمند من فراریش دادم... از تهدید دانیال می ترسیدم. دوست نداشتم جون خودم و توی خطر بندازم ولی... نمی خواستم به سر وسط جریانی سقوط کنم که سال ها پیش بهم ثابت شده بود چه قدر می تونه خطرناک باشه.

بارمان نگاهی به ساعتش انداخت. سر تکون داد و گفت:

بریم!

نفسم و بیرون دادم و به خودم گفتم:

باید قبل از این که ماموریت شروع بشه یه کاری بکنم... باید یه فکری بکنم.

نه به فکر نقشه ای بودم که بارمان توی سرش داشت و نه به این فکر می کردم که چطور ماموریت و درست انجام بدم... فقط داشتم به این موضوع فکر می کردم که چطور دختره رو فراری بدم.

دنبال بارمان راه افتادم. ایستاد تا چند تا تذکر به رویا بده. نگاهی به اطراف کردم. ترلان و اون دور و برها نمی دیدم. ظاهرا شامش و تموم کرده بود و رفته بود. تو دلم گفتم:

ای کاش این ماموریت و الان بهم نمی دادند... شاید بابای ترلان کاری کرده باشه. شاید امیدی به بازگشتمون باشه. شاید باباش بتونه ثابت کنه که من شهرام و نکشتم... دوست ندارم همه ی پل های پشت سرم و خراب کنم... ولی... اگه دست گروه رو بشه چی؟ اون وقت بارمان چی می شه؟... نباید دستشون بهش برسه.

بارمان با سر بهم اشاره کرد که حرکت کنیم. به سمت در زیرزمین رفتیم. بارمان قفل در و باز کرد. دستمال و از توی جیبم در اوردم و یه بار دیگه روی جای زخم کشیدم. ظاهرا که زخمش بسته شده بود. دیگه خون نمی اومد.

همین که در باز شد و نسیم خنک به صورتم خورد فکری به ذهنم رسید... قلبم توی سینه فرو ریخت. این کار دیوونگی بود ولی... تنها راه چاره بود. یه لحظه بین خواستن و نخواستن گیر کردم. به خودم گفتم:

واقعا این چیزیه که می خوام؟

تنها چیزی که باعث می شد شک به دلم راه بدم بارمان بود... برادرم... وقتی یادم می افتاد که برای چی این طور سقوط کرده و بین این آدم ها گم شده... ولی... برادرم برام عزیز بود ولی نباید به خاطر اون آدم های دیگه رو به خطر می انداختم... خودم... ترلان... و اون دختر شونزده ساله.

یه دفعه تصمیمم و گرفتم. روی شونه ی بارمان زدم و گفتم:

من می رم دستشویی!

بارمان داد زد:

صبر کن!

توجهی بهش نکردم. با گام هایی بلند به سمت دستشویی رفتم. بچه های دیگه هنوز سر سفره ی شام بودند. دستشویی پشت یکی از دیوارهایی بود که یه بخشی رو از سالن اصلی جدا می کرد. همین که دستم و به سمت دستگیره دراز کردم در خود به خود باز شد. ترلان بود که داشت از دستشویی بیرون می اومد. بلافاصله توی دستشویی هلش دادم و در و از پشت بستم.

ترلان دهنش و باز کرد که بد و بیراه بگه. سریع دستم و روی دهنش گذاشتم. چشماش از تعجب چهار تا شد. چنگی به دستم زد و خواست خودش و جدا کنه. یه کم دیگه هلش دادم و به دیوار چسبوندمش. مچ دستش و چسبیدم و آهسته گفتم:

هیس! کارت دارم.

خواست دستش و آزاد کنه. با ناخون های اون یکی دستش روی دستم که جلوی دهنش بود و چنگ زد. آهسته گفتم:

یه نقشه دارم.

دستش و پایین انداخت. منم دستم و از روی دهنش برداشتم. همچین اخم کرده بود انگار بهش توهین کرده بودم. همون طور که داشتم چند تا دستمال توالت جدا می کردم گفتم:

قبل از این که از در زیرزمین بیرون برم برام یه خودکار بیار... اگه روان نویس باشه که چه بهتر!

ترلان خیلی آهسته ولی با لحنی تمسخرآمیز گفت:

چیز دیگه ای لازم نداری؟!

با عصبانیت به سمتش چرخیدم. بازوش و محکم توی دستم گرفتم. صورتم و به صورتش نزدیک کردم و با عصبانیت ولی به آهستگی گفتم:

می خوای از این جا بیرون بریم یا نه؟ فقط بلدی مسخره کنی و شعار بدی... آره؟ اگه خودت فکری توی سرت نیست حداقل بذار من نقشه ای که دارم و اجرا کنم.

چیزی نگفت. بازوش و ول کردم و گفتم:

قبل از این که از زیرزمین برم بیرون یواشکی بهم یه خودکار برسون. بعد از این که من بیرون رفتم هم از دستشویی بیرون بیا. سریع دستمال و توی جیبم چپوندم و از دستشویی بیرون رفتم. وارد سالن اصلی شدم. راضیه بساط شام و توی سینی گذاشته بود و داشت از در زیرزمین اونو دست پیرزن می داد. صدای خنده های رحیم و کاوه هم از توی یکی از اتاق ها می اومد. فقط رویا توی سالن بود که داشت کیس کامپیوتر و دستکاری می کرد. سرش پایین بود. توجهی بهش نکردم. به سمت بارمان رفتم. کار راضیه هم تموم شد. رو بهم کرد و با لبخند گفت:

امیدوارم موفق باشی.

اصلا نگاهی به صورت عصبانی بارمان نکرد. با دست موهای بلندش و تاب داد و به سمت رویا رفت تا موی دماغ اون بشه. بارمان زیرلب گفت:

آخرش مجبور می شم این دختره رو زیر مشت و لگد بگیرم.

بعد نگاهی بهم کرد و گفت:

نگو که رفته بودی از شدت اضطراب بالا بیاری!

گفتم:

چرت نگو... داشتم زخم روی چونه م و نگاه می کردم.

بارمان به سمت در چرخید. تو دلم گفتم:

بجنب دیگه ترلان!

نفس عمیقی کشیدم. هر ثانیه ای که می گذشت ضربان قلبم بالاتر می رفت. بیرون رفتن بارمان از زیرزمین برام به اندازه ی یه عمر گذشت... آهسته پشت سرش رفتم. وقتم داشت تموم می شد. نقشه م داشت نقش بر آب می شد. در همین موقع ترلان به سمتموم دوید و صدا زد:

رادمان!

با امیدواری به سمتش چرخیدم.بی اختیار به دستاش نگاه کردم. جفت دستاشو و مشت کرده بود. یکی از آستین هاشو توی مشت دستش گرفته بودم. فهمیدم موفق شده و خودکار و اونجا قایم کرده. به سمتم اومد. دستش و به سمت شالم دراز کرد و گفت:

بذار درست ببندمش.

کامل به سمتش چرخیدم. فاصله ش و باهام کم کرد. به چشماش نگاه کردم. نگاهی معنی دار بهم کرد. بارمان با بی قراری گفت:

خب دیگه! نظربازیتون تموم نشد؟

جوابشو ندادیم ولی نگاهمون و ازهم گرفتیم. ترلان شالم و باز کرد و خودکار و یواشکی از درش به یقه م آویزون کرد. دوباره شال و بست. دو تا لبه ی کتم و گرفتم و بهم نزدیکش کردم. زیرلب گفتم:

ممنون!

ترلان ازم فاصله گرفت و گفت:

امیدوارم امشب شانس باهات یار باشه.

پشتش و بهم کرد و رفت. چشمم به راضیه و رویا افتاد که داشتند زیرچشمی نگاهمون می کردند. از اون طرف بارمان هم با شک و تردید نگاهم می کرد... یه جوری به ما زل زده بودند انگار شاهد یه صحنه ی رمانتیک بودند. تو دلم گفتم:

به درک! بذار هرچی می خوان پیش خودشون فکر کنند.

پشت سر بارمان از پله ها بالا رفتم و وارد حیاط شدم. خیالم یه کم راحت شده بود ولی هنوز بین خواستن و نخواستن بودم... نمی دونستم نقشه ی خوبی کشیدم یا نه... اضطراب داشتم... نه به خاطر ماموریتم... به خاطر نقشه ای که داشتم.

وسط حیاط ایستادم و بعد یه روز حبس شدن توی اون زیرزمین کذایی هوای تازه رو با نفسی عمیق به ریه هام کشیدم. هوا سرد بود و خیلی زود نوک بینیم یخ زد. با این حال این سرما و هوای تازه برام خیلی دلنشین تر از فضای دم کرده و خفه ی زیرزمین بود... اونجا برام عین جهنم بود...

بارمان بهم فرصت نداد که بیشتر از این از هوا لذت ببرم. دستش و پشتم گذاشت و گفت:

زود باش دیگه! این آدما بیشتر از هر چیزی از بدقولی و دیر کردن بدشون می یاد.

سری به نشونه ی فهمیدم تکون دادم. دنبال بارمان رفتم. به دستمال توالت و خودکاری که از یقه م آویزون بود فکر کردم... بازم اسیر خواستن یا نخواستن شدم... واقعا این چیزی بود که می خواستم؟

از حیاط گذشتیم. بارمان پرده رو کنار زد و از خونه خارج شدیم. در حالی که دستاش و با نفسش گرم می کرد گفت:

حماقت نکنی ها! مامور برامون گذاشتند و حتی تعداد نفسامون هم می شمرند. فهمیدی؟ اگه خراب کنی بدجوری تنبیه ت می کنند... یه جوری که روزی صد بار آرزوی مرگ کنی.

چیزی نگفتم. اصلا حرفاش و نمی شنیدم. توی نخ نقشه ی خودم بودم... اگه قلبم محکم توی سینه م می زد در ارتباط با دستمال توی جیبم بود... اگه سرمای دستام کاملا با سرمای هوا بی ارتباط بود به خاطر نقشه م بود.

به کوچه ی تاریک نگاه کردم. سر کوچه یه چراغ برق داشت. همه ی خونه های توی کوچه به سبک خونه ای بودند که ما توش ساکن بودیم. کوچه به سمت پایین شیب داشت و از وسطش یه جوی آب رد می شد. کمی اون طرف تر از خونه یه مغازه بود که کرکره شو پایین کشیده بودند.

به سمت بالای کوچه رفتیم. هوا داشت تاریک می شد. کم کم دونه های درشت برف شروع به باریدن کردند. به بخاری که از دهنم خارج می شد نگاه کردم. بینی م کاملا بی حس شده بود. دوست داشتم شال گردن و جلوی دهنم بگیرم... واقعا بهش احتیاج داشتم ولی نمی تونستم ریسک کنم و جای خودکار و لو بدم. توی اون لحظه حتی به بارمان هم اعتماد نداشتم...

وارد خیابونی شدیم که به خاطر سردی هوا و باریدن برف خلوت بود. بیشتر مغازه ها بسته بودند و فقط یه نونوایی که دو سه تا مشتری داشت باز بود. سه چهار تا پسر نوجوون هم به دیوار تکیه داده بودند و سیگار می کشیدند. توی خیابون فقط یه تویوتای قدیمی قهوه ای با یه پیکان سفید رنگ پارک بود. محله ی قدیمی و خلوتی به نظر می رسید.

بارمان آهسته گفت:

آخر این خیابون برات یه ماشین گذاشتند. وقتی به خیابون مورد نظر رسیدیم از ماشین پیاده می شم و سوار موتور می شم ولی حواست باشه که برات مامور گذاشتند و چهار چشمی مراقبتن.

با تعجب گفتم:

موتور؟ تو سوار موتور می شی؟

بارمان حرفم و اصلاح کرد و گفت:

ترک موتور می شینم.

پوزخندی زدم و گفتم:

پس کلاس ملاست چی شد؟

بارمان با صدایی که اوج یاس و دلشکستگیش و نشون می داد گفت:

کلاس! همون موقع که از خونه زدم بیرون همه ش از بین رفت... یه آدم معتاد... اونم از نوع هروئینی... اونم ازنوع تزریقیش مگه کلاس ملاس سرش می شه؟... حداقل اگه آیس یا کُک مصرف می کردم یه چیزی!... ای بابا... هیچی از اون روزها نمونده... اون روزهایی که یه چروک کوچیک روی تی شرتم می افتاد کل خونه رو روی سرم می ذاشتم...

آهی کشید و سکوت کرد... قلبم به درد اومد... با تموم وجودم دوست داشتم به روزهای گذشته برگردم... ولی عجیب بود... عجیب بود که راضی بودم... از این که یه بار دیگه داشتم کنار بارمان راه می رفتم... یه بار دیگه کنار کسی راه می رفتم که برخلاف همه ی آدم های دیگه حرفام و می فهمید... کسی که اگه درد کشیدیم باهم کشیدیم... اگه سختی کشیدیم ، با هم پشت سرش گذاشتیم... دوست داشتم اون خیابون تا ابد ادامه داشته باشه و بتونم کنار بارمان راه برم و باهاش صحبت کنم... حتی اگه زیر اون برف و توی اون سوز و سرما باشه.

دو تا لبه ی کتم و بهم نزدیک کردم و از سرما به خودم لرزیدم. سرم و پایین انداخته بودم تا سوزی که می اومد صورتم و اذیت نکنه... هرچند که کم کم صورتم هم داشت از شدت سرما یخ می زد و بی حس می شد.

نگاهی به چراغ روشن خونه هایی کردم که سر نبش بودند.حس می کردم خانواده هایی خوشبخت توی اون خونه ها زندگی می کنند... حداقلش این بود که پیش هم بودند... مثل من خانواده ای از هم پاشیده نداشتند... مثل منی نبودند که مادرم گوشه ی آسایشگاه افتاده بود، برادر دوقلوم معتاد هروئینی بود و خودم به جرم قتل دوستم تحت تعقیب بودم... با حسرت به اون خونه های کلنگی درب و داغون نگاه کردم و گفتم:

بعضی وقت ها فکر می کنم حق با مامان بود. شاید پول حروم وارد مالمون شد که خانواده مون اون طور از هم پاشید و از اوج خوشبختی به بدبختی رسیدیم.

بارمان خندید و گفت:

همچین اوجی هم نداشت ها! نکنه دلت برای پس سری هایی که تو بچگی از بابا می خوردیم تنگ شده؟

زیرچشمی نگاهش کردم و گفتم:

یادته یه بار همچین زد پس سرم که پیشونیم خورد به شیشه ی ماشین و خون اومد؟

بارمان سیگاری روشن کرد. صورتش و جمع کرد و با غیظ گفت:

از همون روز ازش متنفر شدم... بعد از رفتن منم دست به زن داشت؟

سرم و به نشونه ی نفی تکون دادم و گفتم:

از اون دبدبه و کبکبه دیگه خبری نیست... هنوزم داد بیداد می کنه و گیر می ده ولی دیگه ما هم بزرگ شدیم... یادم نمی یاد از دوره ی دبیرستان به بعد ازش کتک خورده باشیم.

بارمان به ماشینی که چند متر جلوتر پارک بود اشاره کرد و گفت:

سوار شو!

یه پژو 206 سفید صندوق دار بود... ماشینی که خیلی زیاد بود... فکر هوشمندانه ای بود. به سمت ماشین رفتم. دستم و برای گرفتن دستگیره دراز کردم که صدای غیرفعال کردن دزدگیرش بلند شد. سرم و چرخوندم و توی تاریکی دنبال کسی گشتم که دزدگیر و زده بود. از بین دونه های درشت برف چشمم به مردی افتاد که روی یه موتور نشسته بود و به ما نگاه می کرد. بارمان به طرفش رفت و سوئیچ و ازش گرفت. به سمت ماشین برگشت و سوئیچ و برام انداخت و گفت:

بریم!

همین که ماشین و روشن کردم پرسیدم:

باید کجا بریم؟

بارمان با سر به موتور اشاره کرد و گفت:

دنبالش برو.

با کنجکاوی پرسیدم:

کیه؟

بارمان گفت:

اسمش مجیده. از بچه های تیم های بالاتره... می دونی یعنی چی؟ یعنی چاکر و مخلص رئیسه... حواست بهش باشه چون بدجوری حواسش بهمونه.

تو دلم گفتم:

فعلا که پشتش بهمونه.

همون طور که رانندگی می کردم به اطرافم نگاه کردم. پرسیدم:

کجای تهرانه؟

بارمان لبخند زد و گفت:

کی گفته که تهرانه؟

حدس می زدم از شهر خارج شده باشیم. خواستم اطلاعات بیشتری از بارمان بگیرم... دوست نداشتم متوجه بشه برای چی... برای همین با لحنی معمولی گفتم:

یعنی الان باید خیلی بریم تا به تهران برسیم؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

نمی دونم... بستگی به ترافیک داره...

نگاهی به جاده ای کردم که توش وارد شده بودیم. یه لحظه به سرم زد که مستقیما از بارمان بپرسم کجاییم... ولی بعد... پشیمون شدم. هنوز هم بین خواستن و نخواستن بودم... نمی خواستم با دست های خودم بارمان و اسیر کنم... تو دلم گفتم:

خدایا! دستت درد نکنه. مستقیما منو انداختی وسط جهنم!

با این حال به خودم دلداری دادم و گفتم که بهتره بدونم کجای دنیا اسیر شدم. تا خواستم از بارمان چیزی بپرسم گفت:

یادت که نرفته!

نگاهی معنی دار بهم کرد. نمی دونستم منظورش چیه. با سر اشاره کردم که چی می گی؟ فقط به نشونه ی سکوت دستش و روی بینیش کجاست... آهی کشیدم... چرا... یادم بود. فقط امیدوار بودم که این روش عوض شده باشه.

می دونستم توی ماشین میکروفون کار گذاشته ند. دیگه جرئت نداشتم از بارمان سوالی در این مورد بپرسم. برای همین با بی میلی گفتم:

نقشه ت چیه؟

بارمان که از عوض کردن موضوع خوشش اومده بود گفت:

مجید این چند روز دنبال این دختره بوده. الان داره از کلاس زبان برمی گرده. یه مسیر خلوتی رو پیاده می ره. توی یه خیابونیه که بیشتر ساختموناش در حال ساخت هستن و کس زیادی اون دور و بر زندگی نمی کنه. نقشه ی من اینه که من و مجید دقیقا توی همون خیابون براش مزاحمت ایجاد کنیم. تو می تونی سر به زنگاه برسی و تیریپ قهرمان بازی در بیاری... دختره رو نجات بده و سوار ماشین بکنش... می خوام یه جوری باشه که به خاطر در رفتن از دست ما سوار ماشین تو بشه. بعدم به اسم شلوغی خیابون یا درمانگاه... یا هرچیزی که توی اون موقعیت به نظر خودت خوبه سمت آدرسی که توی پوشه خوندیش ببرش. اونجا ما سر می رسیم و دختره رو تحویل می گیریم. همین! کار خیلی آسونیه. فقط می خوان مطمئن بشن که آدم قابل اعتمادی هستی. لطف کن و این موضوع رو بهشون ثابت کن. مقاومت کردن و تسلیم نشدن خوبه ولی رک بهت می گم... تو اصلا توش مهارت نداری.

در همین موقع مجید متوقف شد. منم ماشین و کنار جاده کشیدم. مجید شروع به صحبت کردن با موبایلش کرد. یه لحظه به فکرم رسید که پام و بذارم روی گاز و همراه بارمان فرار کنم. در همین موقع مجید به سمتمون اومد. گوشی موبایل و دست بارمان داد و گفت:

بعدش... گوشی و پیش خودت نگه دار... بارمان! خطش کنترل می شه. در عرض چند ثانیه هم ردیابی می شه. بچه نشی...

بارمان وسط حرفش پرید و با بداخلاقی گفت:

خیلی خب برو پی کارت! خودم همه ی اینا رو می دونم.

شیشه رو بالا داد و گوشی و روی گوشش گذاشت. مجید دوباره سوار موتور شد و به راه افتادیم.

گوشم و برای شنیدن مکالمه ی تلفنی تیز کرده بودم ولی بارمان حرفی نمی زد و فقط گوش می کرد. چشم به جاده دوخته بودم. صدای قیژ قیژ برف پاک کن توی گوشم می پیچید. دونه های درشت برف روی شیشه ی ماشین می نشست و بعد با حرکت برف پاک کن محو می شد. سعی می کردم موتور و گم نکنم و مستقیم دنبالش برم. تلفن بارمان تموم شد. موبایل و توی جیبش انداخت. دست زیر صندلیش کرد جعبه ای رو بیرون اورد. از توی یه جعبه ی سفید رنگ یه شی فلزی در اورد... می شناختمش... ردیاب بود. پوفی کردم و گفتم:

چیه؟ می ترسند در برم؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

برای اطمینان بیشتر.

بدون هیچ حرفی ساعتم و باز کردم و به بارمان دادم. بعد از این که ردیاب و کنار صفحه ی ساعت جاساز کرد بهم پسش داشت. ساعت و دوباره بستم. بارمان تذکر داد:

حواست باشه با ماشین جایی نری که توی برنامه نیست. طبق همون کروکی که برات کشیده بودند برو. فهمیدی؟ اینا منتظر بهونه ن ها!

پوزخندی زدم و گفتم:

یه جوری می گی انگار بار اولمه که قراره از این کارها بکنم.

بارمان شونه بالا انداخت و آهسته گفت:

نگرانی های یه برادر بزرگ تر!

سرم و به سمتش چرخوندم. فقط برای یه لحظه مردی رو کنار دیدم که نه صورتش تیره بود... نه پای چشماش گود افتاده بود... مردی رو دیدم که با هم پا به این دنیا گذاشته بودیم که یه روز خوش بهمون نشون نداده بود... کسی که خنده ها و گریه هامون با هم بود... غم و غصه هامون مشترک بود... هدفامون یکی بود... توی زندگیم هیچ وقت نبودش و احساس نکرده بودم... توی اون بیست و شیش سال هیچ دلخوشی دیگه ای جز هم نداشتیم...

عوض شده بود... ولی هنوز هم حس می کردم نیمه ی دیگه منه... حس می کردم قسمتی از وجود منه که کمتر از این نیمه م برام عزیز نیست...

لبخندی پرمهر بهش زدم و گفتم:

نگران نباش... کارم و بلدم...

و به خودکاری فکر کردم که از یقه ی لباسم آویزون شده بود... دستمالی که توی جیبم مچاله شده بود... هنوز هم بین خواستن و نخواستن دست و پا می زدم...

جاده ی مخصوص رو که شناختم متوجه شدم که نزدیک های کرج هستیم. هرچند از کرج به جز مهرشهر که چند سال پیش چند بار اونجا پارتی رفتیم جای دیگه ای رو بلد نبودم ولی اون جاده رو خوب می شناختم... جدا توی کرج بودیم یا اطرافش؟

به تهران که رسیدیم اسیر ترافیک شدیم. نگاهی به ساعتم کردم و گفتم:

پدری که دخترش و تا این وقت بیرون از خونه بذاره و بهش اجازه بده تنها برگرده حتما خیلی از دخترش مطمئنه.

بارمان سر تکون داد و گفت:

دختر بیست و پنج شیش ساله هم با نقشه ی من به ماشینت پناه می یاره... نگران نباش. فقط یه چیزی یادت باشه... کاری به نظریه ی دانیال نداشته باش... اصلا با این دختره تیک نزن. فقط نقش یه مرد غیرتی و بازی کن. منظورم و متوجه می شی؟

نگرانی هاش کم کم داشت عصبیم می کرد. چرا این قدر بهم بی اعتماد بود؟ با سر جواب مثبت دادم و گفتم:

چته؟ چرا این قدر بهم شک داری؟

بارمان طوری مظلومانه نگاهم کرد که اصلا به قیافه ش شیطونش نمی اومد. گفت:

دوست ندارم جلوی چشمم پرپرت کنند. کارت و درست انجام بده.

در همین موقع موبایلش زنگ زد. از غرغرها و ناسزاهای زیرلب بارمان متوجه شدم که دانیال پشت خطه. بارمان به سوال های دانیال جواب کوتاه می داد. نگاهم به ثانیه شمار چراغ قرمز بود. فکرم پیش نقشه م بود. زیرچشمی به بارمان نگاه کردم... باید چی کار می کردم؟ متوجه شدم که چشم بارمان به ماشین سمت چپمونه. به سمت ماشین چرخیدم. چهار تا دختر جوون و خوش تیپ با موهای تیره و آرایش های چشم گیر کنارمون پارک کرده بودند. دوباره به سمت بارمان چرخیدم. با خنده به یکی از دخترها چشمک زد. صدای الو الو گفتن های دانیال و از اون طرف خط می شنیدم. سقلمه ای به بارمان زدم... حتی توی اون موقعیت هم سر و گوشش می جنبید... بلافاصله به خودش اومد و همون طور که انتظار داشتم گفت:

هان؟

آهسته خندیدم... آخه این پسر چرا این طوری بار اومده بود؟

چند دقیقه ی بعد به خیابون خلوت رسیدیم. نفسم توی سینه حبس شده بود. نگاهی به خیابون کردم. یه مدرسه ی راهنمایی پسرونه اون طرف خیابون بود که اون وقت شب تعطیل بود. چند جای خیابون ساختمون های در حال ساخت قرار داشتند. در این بین خونه هایی هم بودند که چراغ بعضی هاشون روشن بود. نمی دونم از باریدن برف بود یا بدشانسی دختر بازپرس راشدی که پرنده توی خیابون پر نمی زد. شدت بارش برف از کرج کمتر بود ولی توی نور چراغ های روشن خیابون می دیدم که یه جاهایی کنار خیابون نشسته... صدای جریان آب توی جوی آب تنها صدایی بود که اون سکوت و می شکست.

سر یه خیابون فرعی که به اون خیابون ختم می شد نگه داشتم. موبایل بارمان زنگ زد. بعد از یه مکالمه ی چند ثانیه ای از ماشین پیاده شد و گفت:

حواست و جمع کن... تو موفق می شی... می دونم... از پسش بر می یای.

به چشم های نگرانش نگاه کردم. برای این که بهش اطمینان بدم پلکام و روی هم فشردم و گفتم:

نگران نباش.

با بدبینی نگاهی به شالم کرد... ضربان قلبم اوج گرفت. نگاهش روی ساعتم موند. سری تکون داد و در ماشین و بست.

نگاهی به اطراف ماشین کردم. می دونستم میکروفون کار گذاشتند. می ترسیدم به صدای نفس هام که تند شده بود هم دقیق شده باشند. با دست چپم محکم فرمون و گرفتم. نقشه ی خیابون و پیش خودم مرور کردم. هیچ جای امن و شلوغی به نظرم نرسید... به جز... خیابونی که چند دقیقه ازمون فاصله داشت و معمولا توی این ساعت ها شلوغ و پر رفت و آمد بود... باید قبل از این که به اونجا برسیم کار و تموم می کردم... می دونستم توی هوای برفی خیابون ها شلوغ تر می شه و این به نفعم بود.

هر ثانیه ای که می گذشت اضطراب منم بیشتر می شد... ضربان قلبم بالاتر می رفت. دمای دستام پایین تر می اومد و ذهنم کمتر از قبل کار می کرد. دوست داشتم چند بار نفس عمیق بکشم و خودم و آروم کنم ولی دوست نداشتم کسایی که به صدام گوش می کردند این صدا رو بشنود و فکر کنند که دارم به خاطر این ماموریت قبضه روح می شم. زمان به سرعت می گذشت و نقشه ای که پیش خودم کشیده بودم هنوز کامل نشده بود... هنوز تصمیم قطعی نگرفته بودم... با امیدواری به یاد این جمله ی دانیال افتادم که گفته بود بارمان و به تخت می بنده و مجبورش می کنه ترک کنه. یه فکری به شدت آزارم می داد... این که این باند منو بعد از نقشه شون در مورد اون دختر چهارده ساله بازم می خوان یا کلکم و می کنند؟ تصمیم نهایی رو گرفتم... من باید این کار و می کردم.

بارمان و مجید کلاه مشکی رو روی سرشون کشیدند. بارمان ترک موتور نشست. در همین موقع سر و کله ی یه موتور دیگه پیدا شد. کلاه کاسکت قرمز رنگی سر مرد بود. با سر به بارمان و مجید اشاره ای کرد. بعد به سمت خیابون اومد و پشت داربست یکی از ساختمون های در حال ساخت متوقف شد.

بارمان با سر اشاره ای بهم کرد... ماموریت شروع شده بود.

صدای گوشخراش موتور توی کوچه ی فرعی پیچید. چیزی نگذشت که ازم دور شدند و به اون سمت کوچه رفتند.

روی فرمون ضرب گرفته بودم. داشتم توی ذهنم جمله هایی که بهش احتیاج داشتم و ردیف می کردم. نفس عمیقی کشیدم و تو دلم گفتم:

من موفق می شم... می دونم که می شم!

نفهمیدم زمان چطور گذشت. یه لحظه با شنیدن صدای جیغ دختری به خودم اومدم. دوباره صدای موتور بلند شده بود و لحظه به لحظه بهم نزدیک تر می شد. مطمئن شدم که سوژه ی مورد نظرمون نزدیک شده. ماشین و روشن کردم. چشمام و تنگ کردم و به کوچه چشم دوختم... احساس می کردم قلبم توی دهنمه و اگه کاری نکنم ممکنه از دهنم بیرون هم بزنه.

بالاخره دختر بازپرس راشدی توی تیررس نگاهم قرار گرفت. کاپشن سفید و مقنعه ی مشکی داشت. بارمان که ترک موتور نشسته بود چنگی به بازوی دختر زد و اونو سمت خودش کشید. دختر جیغ بلندی زد و خودش و کنار کشید. موتور متوقف شد. بارمان پیاده شد. دختره رو به سمت موتور کشید. مجید دستش و روی دهن دختره گذاشت. حتی از اون فاصله می تونستم حس کنم که دختره داره قبضه روح می شه. داشتند به زور دختره رو سوار می کردند.

سریع از ماشین پیاده شدم و پامو روی آسفالت خیس گذاشتم. با سرعت به سمتشون دویدم و داد زدم:

ولش کنید!

مجید رو به بارمان کرد و گفت:

زود باش! یکی داره می یاد سمتمون.

بارمان دختره رو روی موتور انداخت. همین که برگشت مشت من توی شکمش خورد. از پشت چنگی به کاپشن دختره زدم و کنار کشیدمش. داد زدم:

برو! برو تو ماشینم.

مجید مچ دست دختره رو گرفت. دختر با کیف توی صورت مجید زد و پشتم پناه گرفت. بارمان از روی زمین بلند شد. از توی جیبش چاقوی ضامن داری در اورد و گفت:

برو کنار!

با دیدن چاقو یه گاه به سمت عقب برداشتم. زیرلب به دختر گفتم:

وقتی به سمتش حمله کردم بدو سمت اون 206 سفیده... بشین توش و درش هم قفل کن.

دختر که بی اختیار به بازوم چنگ زده بود عین بید می لرزید. بعید می دونستم از پس این کار بر بیاد. بارمان به سمتم حمله کرد. دستش و توی هوا گرفتم و کشیدم. با زانو لگدی توی شکمش زدم و دستش و پیچوندم. مجید از پشت با دستش و دور گردنم حلقه کرد. دختر جیغی زد و صدای دویدنش روی آسفالت و شنیدم... بالاخره از شک در اومده بود...

عقب عقب رفتم و مجید و به درخت پشت سرمون کوبوندم... دوباره عقب رفتم و محکم تر کوبوندمش... دستش و شل کرد. خودم و کنار کشیدم و مشتی محکم توی صورتش زدم. صدای فریادش بلند شد... دلم خنک شد! آدم های دانیال هرچه قدر بیشتر بخورند بهتره!

بارمان دوباره سر پا شد. خواست مشتی به شکمم بزنه که دستش و توی هوا گرفتم. با دست دیگه م گلوش و گرفتم. صدای آهسته ی بارمان و شنیدم:

دستت و شل کن دیوونه! خفه م کردی!

به عقب هلش دادم. مجید آهسته گفت:

برو تو ماشین!

برگشتم و با حرص یه مشت دیگه توی شکم مجید زدم... عقب عقب رفت و به موتور خورد. موتور کج شد و مجید زمین خورد. بارمان هم داشت فیلم می اومد... افتاده بود روی زمین و سرفه می کرد. همچین به گلوش چنگ زده بود انگار نیم ساعت گلوشو چسبیده بودم.

به سمت ماشین دویدم. دستگیره رو گرفتم... باز نمی شد. مشتی به پنجره زدم و گفتم:

بازش کن!

صدای موتور و از پشت سرم شنیدم. دختر قفلو زد. سریع توی ماشین پریدم و به راه افتادم. یه بار کروکی انبار و سریع توی ذهنم دوره کردم. نفس راحتی کشیدم. تا اینجاش به خیر گذشته بود.

صدای هق هق گریه های دختره فضای ماشین و پر کرده بود. به سمت پایین خیابون روندم و گفتم:

شما حالتون خوبه؟

می دونستم باید مکالمه ی خوبی انجام بدم... حس می کردم گوش چند نفر تیز شده و تک تک کلمه هایی که می گم ثبت و ضبط می شه.

متوجه شدم که هق هق گریه مجال صحبت کردن به دختره نمی ده. زیرچشمی نگاهش کردم. جلوی مقنعه ش خیس شده بود. عین ابر بهاری اشک می ریخت. دلم براش سوخت... فقط شونزده سالش بود. دستش و جلوی دهنش گرفته بود و سعی می کرد صدای گریه شو خفه کنه.

با لحنی آرامش بخش گفتم:

آروم باشید... تموم شد.

نگاهی به آینه کردم. دو تا موتور با فاصله ازمون می اومدند. ضربان قلبم دوباره بالا رفته بود. بهترین فرصت بود... تا دختره گیج و ویج بود باید کارم و شروع می کردم. سریع دستمال و از جیبم بیرون کشیدم. تو ذهنم به میکروفون دهن کجی کردم. خودکار و از یقه م آزاد کردم. دستمال و با دست راستم روی پام پهن کردم و شروع به نوشتن کردم... در عین حال شروع به صحبت کردن کردم تا کسی و مشکوک نکنم:

برای یه دختر خانوم به جوونی شما خوبیت نداره که این وقت شب تنها این طرف و اون طرف بره... ممکن بود خدایی نکرده بلایی سرتون بیارن.

نوشتم:

هیچ حرف مشکوکی نزن! توی ماشین میکروفون کار گذاشتند و به صدامون گوش می کنند. برای بابات نقشه دارند. می خوان گروگان بگیرنت. نترس. من کمکت می کنم. مواظب تک تک کلمه هایی که می گی باش.

دختر آب دهنش و قورت داد و چند بار نفس عمیق کشید. داشت سعی می کرد به خودش مسلط بشه. نگاهی به آینه کردم. فاصله ی موتورها داشت باهام کم شدم. نباید می ذاشتم منو حین نوشتن ببینند. دستم اون قدر می لرزید که به شدت بدخط شده بودم. نوک خودکار هی به دستمال گیر می کرد و یه سری جاها سوراخش کرده بود.

نمی دونم اون شب خدا چه قدرتی بهم داده بود که هم می تونستم حرف بزنم، هم بنویسم و هم رانندگی کنم. هرچند که از نزدیک شدن موتورها فهمیدم که سرعت ماشین زیادی پایین اومده. پامو بیشتر روی پدال گاز گذاشتم.

کف دست راستم عرق کرده بود و خودکار توش لیز می خورد. قلبم محکم به قفسه ی سینه م می زد و آروم نمی گرفت.

دختر با صدایی لرزون گفت:

ببخشید آقا!

چشمم و به مسیری که داشتم توش رانندگی می کردم دوختم و گفتم:

بله؟

با چشم دنبال خیابونی که باید واردش می شدم گشتم... پیداش کردم. دستم و از روی دستمال بلند کردم و سریع پیچیدم. دوباره دستم و روی دستمال گذاشتم و نوشتم:

بگو که دارم مسیر و اشتباه می رم. دعوا کن . به خیابون ... که رسیدیم یه دفعه در و باز کن و پیاده شو. فرار کن. مراقب موتوری ها باش.

دختر گفت:

واقعا ازتون ممنونم.

همونطور که می نوشتم گفتم:

خواهش می کنم. شما هم جای خواهر منید.

نوشتم:

به بابات بگو با ارسلان تاجیک تماس بگیره. بگو دخترش دست مردی به اسم دانیاله که هم دانشگاهی دخترش بوده. بگو ما رو توی یه زیرزمین توی یه محله ی قدیمی توی کرج نگه می دارند.

داشتم کم حرفی می کردم. خطرناک بود. برای همین یه لحظه دست از نوشتن برداشتم و گفتم:

شما زخمی شدید؟

دختر گفت:

نه...

بغضش ترکید و گفت:

می خوام برم خونه مون.

دستمال تموم شده بود. دیگه نمی تونستم چیزی بنویسم. خودکار و سر جاش گذاشتم. توی آینه نگاه کردم. موتورها ازم فاصله گرفته بودند. سرعتم و بیشتر کردم. گفتم:

خب من می رسونمتون. دیگه درست نیست پیاده برید. خانوم خیلی شانس اوردید. معلوم نیست چه بلایی می خواستند سرتون بیارند.

از یه 405 سبقت گرفتم. جلوش در اومدم. دیگه موتورها رو نمی دیدم. دستمال و روی پای دختره انداختم. سریع دستم و به نشونه ی سکوت روی بینیم گذاشتم.

قلبم توی دهنم بود. دختر رو زیرنظر داشتم. چشماش گرد شد... دستاش به لرزه در اومد... حس کردم الان جلو چشمم سکته می کنه... دهنش باز و بسته می شد ولی صدایی از دهنش خارج نمی شد.

حواسم و به مسیر دادم. داشتیم به خیابون می رسیدم. تو دلم گفتم:

بجنب دیگه! به خودت مسلط شو.

دستام یخ زده بود. از شدت هیجان و استرس داشتم می مردم.

دختر دستمال و مچاله کرد و توی جبیش گذاشت. اشکاش دوباره روی صورتش ریخت. دستش و جلوی دهنش گذاشت... یه نفس عمیق کشید. دستش و پایین انداخت و گفت:

آقا! شما دارید کجا می رید؟

نفس راحتی کشیدم. رنگش مثل گچ سفید شده بود. لبش و به دندون گرفت. به آینه نگاه کردم... باز هم موتوری ها!

گفتم:

هیچ جا! بی اختیار اومدم این سمت. نیست که شلوغه... آخه می خواستم از موتوریه دور شم.

با دست به دختر اشاره کردم که ادامه بده. دستاش و دوباره مشت کرد. داشت زهره ترک می شد. چونه ش اون قدر می لرزید که صداش در نمی اومد. نفس عمیقی کشید و گفت:

لطفا دور بزنید... خیلی از خونه مون دور شدید.

به گریه افتاده بود. گفتم:

اینجا که نمی تونم دور بزنم. یه کم جلوتر بریم می اندازم توی فرعی ها و می رسونمتون.

سریع گفت:

ممنون آقا! من همین جا پیاده می شم.

به خیابون مورد نظر رسیده بودیم. شلوغ بود. شانس فرار کردن داشت. سرم و به نشونه ی تایید براش تکون دادم و گفتم:

می خواید که دوباره براتون مشکل پیش بیاد؟ خب من می رسونمتون.

دختر زیر گریه زد و گفت:

آقا نگه دارید!

گفتم:

چرا این طوری می کنی؟ آروم باش... بذار تا ایستگاه تاکسی برسونمت.

چشمم به آینه افتاد. موتور مجید خیلی بهمون نزدیک بود. یه دفعه دختر در و باز کرد. ناخودآگاه روی ترمز زدم . بوق ماشین پشت سری بلند شد. دختر از ماشین بیرون پرید و به سمت لاین مخالف دوید. یه دفعه سر و کله ی دو تا موتور سوار پیدا شد.

از شدت هیجان از ماشین بیرون پریدم. صدای بوق ماشین های پشت سریم بلند شده بود. مجید به سمت دختر روند. صدای فریاد چند نفر از عابرهای پیاده رو شنیدم. بی اختیار یه گام به سمتش برداشتم. یه لحظه فکر کردم می خواد زیرش کنه. مجید چنگ زد و کاپشن دختره و چسبید. دختر جیغی کشید و دنبال موتور روی زمین کشیده شد. مجید موتور و نگه داشت. دختر با زرنگی دستش و از توی آستین کاپشنش در اورد و دوید. مرد موتوری که کلاه کاسکت قرمز داشت به سمتش دوید. دختر خودش و جلوی یکی از ماشین های لاین مخالف انداخت. صدای ترمز توی فضا شنیده شد... قلبم توی سینه فرو ریخت. کاپوت ماشین به پای دختر خورد. دختر چنگی به کاپوت زد و زمین خورد.

راننده پیاده شد. چند نفر از عابرهای پیاده به سمت دختر دویدند. صدای بوق ماشین ها بلند شده بود. کم کم راننده ها داشتند پیاده می دند. احساس خطر کردم. مجید داد زد:

بریم... بریم... کنسل شد.

سریع سوار ماشین شدم.چند نفر به سمت دختر رفتند... یه عده از ماشین پیاده شدند... دو نفر به سمت موتور مجید دویدند...

دنبال مجید به راه افتادم. اولین چیزی که توی آینه دیدم موتور دوم بود که پشت سرم می اومد. یه کم ماشین و به سمت چپ کج کردم... چشمم به آینه بود. دیدم که مردم دور دختر و گرفتند و کمکش کردند که بلند شه... نفس راحتی کشیدم. یه دفعه اون فشار از روم برداشته شد.دوست داشتم با صدای بلند زیر خنده بزنم. به زور لب و لوچه م و کنترل کردم و احساساتم و سرکوب کردم... موفق شده بودم. بالاخره یه راه فرار درست کرده بودم... یه درز کوچیک... یه شکاف!

نفسم و با صدا بیرون دادم. احساس سبکی می کردم. تو دلم به دختر زرنگ بازپرس راشدی احسنت گفتم.

قلبم هنوز محکم به سینه م می زد... ولی از شدت خوشحالی! به خودم گفتم:

می تونم ثابت کنم که بی گناهم. اصلا شاید سایه بلوف زده باشه. شاید شهرام زنده باشه. رضا شاهده که من حاضر نشدم هیچ جوری با سایه کنار بیام. اگه این باند و لو بدم شاید بتونم بی گناهیم و ثابت کنم. اون روز هل شدم و به حرف سایه گوش دادم... امروز نباید بچگی کنم. نباید قاطی جرم و جنایت های این باند بشم... در این صورت هیچ وقت نجات پیدا نمی کنم... غرق می شم.

متوجه شدم که مسیرمون به جاده ی کرج نمی خوره. در عوض به سمت یکی از زمین های خالی و خاکی خارج از شهر رفتیم... زمینی وسیع که پر از درخت های کاج بود. اخم کردم... ماجرا چی بود؟ ماشین و پشت موتور مجید پارک کردم. مجید به زمین خاکی اشاره کرد. پیاده شدم. سرم و در مقابل سوز سردی که می اومد پایین انداختم. دنبال بارمان رفتم. دونه های برف به پیشونی و موهام می خورد. خواستم شالم و جلوی بینیم بکشم که یاد خودکار افتادم. بالاخره مجید ایستاد. مردی که کلاه کاسکت قرمز داشت هم کلاهش و در اورد و کنار مجید ایستاد. رو به بارمان کردم و گفتم:

من خراب کاری نکردم. دختره خل و چل بود. همین که نفسش جا اومد گفت که می خواد پیاده شه.

بارمان با نگرانی گفت:

امیدوارم بقیه هم همین طوری فکر کنند.

شونه بالا انداختم. برخلاف بارمان که مضطرب بود من آروم بودم. کارم و درست انجام داده بودم. باید توی یه فرصت مناسب به بارمان هشدار می دادم که خودش و از این گروه دور کنه. نباید می ذاشتم دست پلیس بهش برسه. بارمان دستش و روی شونه م گذاشت و گفت:

تو هرکاری که می تونستی کردی... برای تو فقط مهم این بود که اعتماد اونا رو جلب کنی که کردی. بقیه ش دیگه به تو مربوط نیست. از این به بعد می تونی با خیال راحت تری نفس بکشی. دیگه کسی اینجا نیست که به خون تو تشنه باشه.

در همین موقع مجید با لحن تمسخرآمیزی گفت:

ببخشید که وسط حرفتون می پرم...

به سمتش چرخیدم. هنوز کاپشن سفید دستش بود. چشمم به دستمال هایی افتاد که توی اون یکی دستش مچاله شده بود. قلبم توی سینه فرو ریخت. احساس کردم چشمم سیاهی رفت... لال شدم... مجید اسلحه ش و در اورد... قلبم و نشونه گرفت و گفت:

بارمان! اسلحه ت و تحویل بده...

احساس کردم بارمان سرجاش خشک شد. با ناباوری به اسلحه ی توی دست مجید نگاه کرد. مجید داد زد:

زود باش!

بارمان دستش و پشت شلوارش برد و اسلحه رو بیرون کشید. قلبم محکم توی سینه می زد... لو رفته بودم... می دونستم... همیشه می دونستم که نحسی دارم... این دفعه هم نحسی من کار و خراب کرده بود... مرد دوم بین من و مجید قرار گرفت و گفت:

تمومش کنید!

مجید با بداخلاقی گفت:

برو کنار!

مرد با لحنی که سعی می کرد آروم باشه گفت:

دانیال باید در مورد این زمینه تصمیم بگیره...

نگاه معنی داری به بارمان کرد و گفت:

می دونی که!

بارمان با اسلحه ش مجید و نشونه گرفت و گفت:

بگیرش کنار! اگه مردی خودم و نشونه بگیر.

مجید پوزخندی زد و با لحن تمسخرآمیزی گفت:

مرد! حالا یه معتاد عوضی داره به من می گه مرد به کی می گن.

بارمان جلوم ایستاد... هنوز مجید و نشونه گرفته بود. مرد گفت:

تمومش کنید... بارمان اسلحه تو تحویل بده.

بارمان دستش و جلو برد و گفت:

باید ببینم اون دستمال چیه... بعدش تحویلش می دم.

مجید با سر به من اشاره کرد و گفت:

چرا از خودش نمی پرسی؟

بارمان سکوت کرد. مرد دوم اسلحه ی بارمان و مجید از دستشون کشید. مجید و بارمان با نفرت بهم نگاه می کردند.

مرد دستبندی از توی جیبش در اورد و گفت:

دانیال تصمیم می گیره که باهات چی کار کنه.

دستبند و به دستم زد و منو سمت ماشین کشید. مجید موتورها رو توی زمین خاکی کشید و همون جا ولشون کرد. هنوزم کاپشن سفید توی دستش بود. دستمال و توی جیب کاپشن گذاشت. به بارمان اشاره کرد که پشت فرمون بشینه. خودش جلو نشست. مرد دوم هم کنار من نشست...

سرم و به شیشه تکیه دادم...تو دلم خدا رو شکر کردم که بارمان شر به پا نکرده بود. به نظرم اصلا عاقلانه نبود که توی یه زمین خاکی و خالی با دو تا مرد گردن کلفت درگیر بشیم.

تو دلم گفتم:

خدایا! چرا؟... چرا من این قدر بدشانسم؟ حداقل به خاطر ترلانم که شده بهم رحم می کردی... حالا چی کار کنم؟

نفسم و با صدا بیرون دادم... تو دلم گفتم:

یعنی دختره چند درصد اون نوشته ها رو یادش می مونه؟ اصلا پایین های نوشته رو خونده یا وقتی بالاش و خوند هل شد و سریع خواست که پیاده شه؟ از جایی که من نحس و بدشانسم حتما هیچی یادش نمی مونه....

سرم اون قدر درد می کرد که نمی تونستم چشمم و باز نگه دارم. نگاه نگران بارمان و از توی آینه روی خودم احساس می کردم... نه داد می زد و نه عصبی بود... سکوت کرده بود... از سکوتش می ترسیدم... می شناختمش... می دونستم خیلی طول نمی کشه که به حرف بیاد... می دونستم این سکوت ها معمولا مقدمه ی انفجارهای تاریخی بارمان می شن.

نفهمیدم چطور به زیرزمین رسیدیم... فقط می دونستم که قلبم یه لحظه هم آروم نگرفته بود و دستام هم بدجوری می لرزید... باید منتظر مجازاتم می موندم... این تاوانی بود که باید می دادم... ولی عجیب بود که من راضی بودم... جون یه آدم... یه دختر شونزده ساله ... رو نجات داده بودم... هنوزم ته دلم امید داشتم.

******

مجید کاپشن و کنار دست دانیال گذاشت و گفت:

به جز این دستمال ها موبایلش هم توی جیبش بود.

دانیال با بداخلاقی گفت:

بدون خودش موبایلش به چه دردم می خوره؟

مجید گفت:

ولی آقا! خیلی داشت جلب توجه می شد... نمی شد جلوی چشم اون همه آدم سوار موتورش کنیم. من که از اولم گفتم این نقشه خیلی ایراد داره. باید کار خودمون و می کردیم. شما یه دفعه دیروز دستور دادید که نقشه رو عوض کنیم.

دانیال با دست هایی که از عصبانیت می لرزید دستمال و روی پاش پهن کرد و گفت:

الان مشکل ما اینه یا چیز دیگه؟

مجید چیزی نگفت. دانیال به دستمال که خیس و پاره بود خیره شد. دعا می کردم نتونه نوشته ها رو بخونه. سرش و بعد چند دقیقه از روی نوشته ها بلند کرد و گفت:

مجید! موبایل دختره رو منهدم کن... پرونده ی راشدی رو هم بفرست برای تیم فرامرز!

دانیال رو بهم کرد. از عصبانیت نفس نفس می زد... گفت:

جوهرش پخش شده ولی جوری نیست که نشه خوندش... کرج؟ دانیال؟... جدا؟

دستمال و به گوشه ای پرت کرد... چند تا نفس عمیق کشید و گفت:

چه قدرش یادش می مونه؟ شهر کرج جایی نیست که اسمش از ذهن آدم بپره... محله ی قدیمی هم به احتمال زیاد یادش می مونه... اسم دانیال هم که اسم سختی نیست... می دونی چیه رادمان؟ گند زدی به هممون...

نفس عمیقی کشید. دستاش و توی هم گره کرد و سعی کرد ژست خونسرد همیشگیش و دوباره پیدا کنه. نتونست به خودش مسلط بشه. دستی به پیشونیش کشید و بعد از مکثی طولانی گفت:

انگار قراره تاریخ تکرار شه... انگار می خوای تکرار اون یکی قلت باشی... خوب یادم می یاد... یادم می یاد اون روزها که برای اولین بار بارمان و دیدم همیشه محو جذابیت صورتش می شدم... شر بود... شیطون... زبون باز... سرکش... خوش فکر... جذاب... و... موفق! ... یه نگاه به داداشت بکن... هیچ چی جز یه آدم بدبخت که محتاج دست منه تا اون زهرماری و بهش برسونم نیست... تا حالا ازش پرسیدی که اون آدم مقاوم و سرکش چی شد؟ چه جوری شد که جای خودش و به این بره ی مطیع داد؟

نپرسیده بودم... زیرچشمی نگاهی به بارمان کردم... سرش و به دیوار تکیه داد و چشماش و بست... ولی می تونستم حس و حالش و از توی صورتش بخونم... می دونستم اگه چشماش باز بود می تونستم درد و از چشماش بخونم... سرم و پایین انداختم... دانیال گفت:

توی یکی از ماموریت هاش مثل تو یه خراب کاری بزرگ و عمدی کردی... فرستادمش اون جایی که عرب نی انداخت... حالا نگاهش کن... دنبال مردی بگرد که می شناختیش... ببین چی ازش مونده... سایه ای از کسی که عالم و آدم اعتقاد داشتند یه روز مرد بزرگی می شه... دانشجوی پزشکی بهترین دانشگاه سراسری ایران...

سرم و توی دستم گرفتم... احساس کردم مو روی تنم سیخ شده... دانیال به سمتم اومد... دستش و روی شونه م گذاشت و گفت:

نمی خواستم این کار و باهات بکنم... می خواستم باهات راه بیام... من روی تو به عنوان هم تیمی م حساب باز کرده بودم... بد کردی... خودت هم خوب می دونی که وسط بزرگترین ماموریتمون نمی تونیم بی خیالت بشیم... ولی چنان کاری باهات می کنم که دیگه خودت هم خودت و نشناسی.

با پوزخندی ادامه داد:

به غلط کردن افتادنت برای همین بود؟ برای این که سطح توقع منو پایین بیاری؟ فکر می کردم خیلی بدبخت و ضعیفی... نه انگار مرد شدی... ببین که چه طور می خوام این مرد و بشکنم و خوردش کنم...

با پوزخندی ادامه داد:

به غلط کردن افتادنت برای همین بود؟ برای این که سطح توقع منو پایین بیاری؟ فکر می کردم خیلی بدبخت و ضعیفی... نه انگار مرد شدی... ببین که چه طور می خوام این مرد و بشکنم و خوردش کنم...

ازم فاصله گرفت. رو به ترلان که با رنگ پریده یه گوشه وایستاده بود کرد و داد زد:

تو هم بخوای جفتک بندازی همین می شه... فهمیدی؟

ترلان چیزی نگفت. رنگش مثل گچ سفید شده بود... انگار من از همه آروم تر بودم... هرچند که حرف های دانیال دلهره ی بدی به دلم می انداخت ولی به خودم گفتم که اگه این بلا سر یه آدم بی گناه می اومد و من باعث و بانیش بودم باید بیشتر عذاب می کشیدم... همون بهتر که دختره رو فراری داده بودم... از کارم پشیمون نبودم... ابدا !... فقط توی شک بدشانسی خودم بودم.

دانیال پشتش و بهم کرد و به سمت در رفت. بارمان با صدایی گرفته گفت:

شما لعنتی ها قول داده بودید که به خانواده م کاری نداشته باشید.

دانیال ایستاد. نیم نگاهی به بارمان کرد و گفت:

تو قرار بود که خودت و دربست در اختیارمون بذاری و خالصانه همکاری کنی. اشتباه تو رادمان و به این جا کشوند... از بین رفتن صورتت... زیباییت... اعتیادت... یه کم توی ذهنت برگرد عقب و ببین همه ی این بازی ها از کی شروع شد... از نافرمانی تو... نتیجه ی نافرمانی تو شکنجه شدن برادرته... آره... بهت قول داده بودند که بذارند داداشت زندگیش و بکنه... ولی... تو دقیقا دلیل اینجا بودنشی...

بارمان به سمت من چرخید. با صدایی گرفته گفت:

توام همین طور فکر می کنی نه؟...

قلبم توی سینه فرو ریخت... به چشماش نگاه کردم. شعله های خشم و می دیدم که آبی چشماش و تیره و تار کرده بود... می دونستم الان منفجر می شه...

آهسته گفتم:

بارمان...

بارمان یه کم صداش و بالا برد و گفت:

جوابم و بده... من مقصرم؟...

سریع گفتم:

من...

بارمان داد زد:

جواب بده!...

سکوت کردم... شاید آره... شاید نه...

بارمان داد زد:

از وقتی اومدی یه جوری نگام می کنی انگار که یه انگلم... دیگه هیچ ذوق و شوقی برای کنار من بودن نداری... می دونی چیه؟ رادمان... اگه می خوای برادرت و پیدا کنی... باید یه سر به قبرستون بزنی... اون بارمان مرد...

رویا دستش و جلوی ترلان گرفت و یه کم عقب کشیدش... احساس خطر کرده بود. بالاخره اون چیزی که ازش می ترسیدیم سرمون اومده بود... بارمان قاطی کرده بود... صندلی ای که تا چند دقیقه ی قبل دانیال روش نشسته بود و برداشت و به دیوار کوبید. فریاد زدی و مشتی به دیوار زد. داد زد:

مُرد... اینی که جلوت وایستاده یه آشغاله... آره بابا... آره... من معتادم... هروئین مصرف می کنم... معتاد تزریقیم... دو روز دیگه م حتما می افتم دنبال کرک و می رم یه راست وسط سینه ی قبرستون... دنیا باشه مال شما آدم خوبا... شما آدم های پاک و منزهی که هیچ وقت از خودتون نپرسیدید این مردک کثیف برای چی می کشه... خورد شدن و له شدنش و دیدید ولی زحمت کنجکاوی کردنم به خودتون ندادید... دانشجوی پزشکی... کسی که مکانیسم تک تک مولکول هایی که می ریزه توی رگش و می دونه... برای چی می کشه؟ اونی که بهتر از همه می دونه داره با خودش چی کار می کنه برای چی مصرف می کنه؟... تا حالا از خودت پرسیدی چرا؟

بارمان لگدی به کیس کامپیوتر رویا که روی زمین بود زد و با صدای بلندی داد زد:

چشمم و که روی هم می ذارم اون گذشته ی لجنم می یاد جلوی چشمم... پدری که همیشه تحقیرمون می کرد... مادری که واکنشش به زندگی لجنمون خوردن قرص اعصاب بود... برادر بزرگتری که انگار از هممون کوچیک تر بود... برادر دو قلویی که به من تکیه داشت ولی روزی صد بار برای حمایت کردنش شکست می خوردم... یه برادر کوچیکتر که وقتی بهش فکر می کنم هیچکس و جز خودم توی بدبختی هاش مقصر نمی دونم... و حالا... حال زندگی من...

با صدایی گرفته ادامه داد:

روزهایی که تکرار سقوطه... تکرار غرق شدنه... تکراری از هر روز بیشتر گم شدن... تا جایی که هر چه قدر سر می چرخونم هیچ امیدی نمی بینم... پایین رفتن آدم هایی و می بینم که نمی تونم براشون کاری بکنم... می بینم برادری که همیشه سعی می کردم با گذشتن از زندگی خودم بهش فرصت زندگی بهتر رو بدم داره به سرنوشت من کشیده می شه... به خاطر اشتباه من... به خاطر اعتیاد من... و نمی تونید بفهمید چه قدر سخته که هیچ چیز ندارم گرو بذارم و بیرون بکشمش... چیزی به اسم آینده م برام وجود نداره که بهش فکر کنم و حدس بزنم چه قدر قراره هر روزش از دیروزش سیاه تر بشه. وقتی نگام می کنید فقط اعتیادم و می بینید... این و نمی بینید که روزی چند بار صورت آدم هایی که کشتم و پیش خودم تصور کنم... چه قدر باید به یاد بیارم... از شب هایی که چشم روی هم می ذارم و چشم های باز غزل و می بینم متنفرم... می دونی چیه؟ تنها دلخوشی من فکر کردن به زندگی آروم تو اِ...

بی اختیار چشمام پر اشک شد... ای کاش تمومش می کرد... داشت قلبم و هزار تیکه می کرد... بارمان یقه م چسبید و داد زد:

بغض نکن عوضی... بغض نکن... من زندگیم به خاطر زندگی دادن به تو باختم... به عشق تو... خانواده م ... لحظه به لحظه ای که توی لجن دست و پا می زدم فکر می کردم می ارزه... فکر می کردم ارزش داره... چون تو داشتی یه جای دیگه ی همین خاک زندگی می کردی... نفس می کشیدی... فکر می کردم اگه من دارم غرق می شم به خوشحالی تو می ارزه... اگه من له می شم تو داری روز به روز خوشبخت تر می شی... فکر می کردم چه اهمیتی داره که یه نیمه فدای اون نیمه بشه...تو به من بگو اگه تو غرق بشی چی برای من می مونه؟ تو بهم بگو برای آدمی که دنیا براش نه توی گذشته جا داره نه توی حال چه دلخوشی دیگه ای می مونه؟

دستش و از یقه م جدا کرد... عقب عقب رفت... تمام بدنش می لرزید... صداش دیگه در نمی اومد... نفس منم بالا نمی اومد... بغض بدی گلوم و بسته بود... بارمان توی چشم هام زل زد... دیگه نه شیطنتی توی چشماش بود... نه پلیدی... نه بدجنسی... چشماش از اشک برق می زد...

با صدایی که به زور در می اومد گفت:

اگه می کشم... برای اینه که می خوام خودم و از روی زمین محو کنم... می خوام خودم و از بین ببرم... می خوام یادم بره که چه قدر توی دانشگاه سرم توی کتاب بود... چه قدر برام مهم بود که یه پزشک خوب بشم... ولی وقتی برادرم توی بغل خودم جون داد نتونستم براش هیچ کاری کنم...

اشک ترلان و رویا هم در اومده بود... بارمان باز عقب عقب رفت... آهسته گفت:

می خوام فقط یه دقیقه... فقط چند ثانیه... توی عالم نئشگی یادم بره که آرمان توی بغل من جون داد...

با تموم وجودش داد زد:

می خوام یادم بره که نفس آخرش و شنیدم... می خوام یادم بره که نتونستم هیچ کاری براش بکنم... می خوام یادم بره... بذارید یادم بره...

بادیگارد دانیال جلو اومد و بارمان و گرفت. اونو به سمت اتاقش کشوند. بارمان تقلا کرد که خودش و آزاد کنه. داد زد:

ولم کن... بس نبود؟ کارهایی که باهام کردید بس نبود که حالا می خواید با برادرم هم همین کار و بکنید؟

بادیگارد دیگه ی دانیال بازوم و گرفت... دستم و از توی دستش بیرون کشیدم... نفس عمیقی کشیدم. محکم گفتم:

خودم می یام.

چشم تو چشم بارمان که دیگه نفسی براش نمونده بود دوختم و گفتم:

من برمی گردم... قول می دم که نشکنم... قول می دم نذارم کسی خوردم کنه.

نفس بارمان بالا نمی اومد... نمی خواستم برای خداحافظی پیشش برم... نمی خواستم کار و سخت تر کنم... سرم و چرخوندم و دنبال دانیال رفتم. آخرین لحظه سرم و به سمت ترلان چرخوندم... به چشم های اشک آلودش نگاه کردم و گفتم:

متاسفم...

چرخیدم و به چشم های بارمان نگاه کردم... هیچ حرفی نبود که بتونه احساسم و بیان کنه... هیچ جمله ای نبود که باهاش بتونم حرف دلمو بزنم... خداحافظیمون فقط با نگاه بود... نگاهی پر از قول و قرار... پر از عهد و پیمان...

در زیرزمین بسته شد... چشمم به در بسته موند... صدای چک چک آب از ناودون گوشم و پر کرد... سوز بدی می اومد... هنوز توی شک بودم... صدای دانیال منو به خودم اورد:

تا حالا توی این بیست و شیش سال زندگیم کسی و ندیدم که قدر کسایی که دوستش دارند و بدونه... از تو ام انتظار ندارم قدر اون داداش آشغال تر از خودت و بدونی.

یه لحظه از عصبانیت خون جلوی چشمام و گرفت. یه دفعه به سمتش چرخیدم و مشت محکمی توی صورتش زدم. دانیال محکم به دیوار پشت سرش خورد. بادیگاردش بلافاصله به سمتم دوید... ولی من پشتم و به دانیال که صدای آخ و واخش بلند شده بود کردم و به سمت ماشینش رفتم... قسم خوردم یه روز... بالاخره یه روز این مرد با دست های خودم بکشم... به جرم خورد کردن بارمان... به جرم همه ی دردهایی که کشید... به جرم همه ی روزهایی که از دست داد... به جرم زندگی ای که به بدترین شکل توش باخت... دستام و مشت کردم... می دونستم بالاخره یه روز به اونجا می رسم...

فصل نهم

نگاهی به بارمان کردم. روی زمین نشسته بود و کف دست راستش و تکیه گاه سرش کرده بود. به نقطه ای روی زمین زل زده بود. آهسته به سمتش رفتم و صداش زدم. به خودش اومد. برخلاف دفعات قبل که با شیطنتی آزاردهنده نگاهم می کرد این بار چنان مظلوم شده بود که یه لحظه دلم به حالش سوخت.

برای دهمین بار توی اون چند روز یاد ماجرای رادمان افتادم... یاد لحظه ی آخری افتادم که بهم گفته بود متاسفم... خدا می دونست توی اون لحظه چه حالی بهم دست داده بود...

حالا این بارمان بود که باید با صداش منو به خودم می اورد:

برو تو اتاق من... این مردک و منتظر نذار.

نمی دونم چرا... ولی بی اراده گفتم:

راستش... من... متاسفم... من... به رادمان کمک کرده بودم.

بارمان پوزخندی زد و گفت:

می دونم... جلوی چشم خودم این کار رو کردی.

قلبم توی سینه فرو ریخت... پس متوجه شده بود! چرا به روی خودش نیورده بود؟ سرم و پایین انداختم. نمی دونم برای چی تاب نیوردم که بیشتر از این کنارش وایستم.

با گام هایی بلند به سمت اتاقش رفتم.

جامون و عوض کرده بودیم. با ون سیاه اومده بودم و نمی دونستم به کدوم شهر منتقل شده ایم. خوشبختانه این بار از زیرزمین خبری نبود. ساکن یه ویلای کوچیک بودیم که چون توی شب به اونجا منتقل شده بودیم چیزی از در و همسایه هاش نمی دونستم.

از در ورودی ویلا که همیشه قفل بود یه راهروی عریض به سمت سالن می خورد. توی راهرو دستشویی قرار داشت که برخلاف دستشویی توی زیرزمین خیلی شیک بود.

کف سالن کیپ به کیپ فرش انداخته شده بود و خبری از مبل و میز نبود. یه آشپزخونه ی اپن پر از وسیله هم اونجا بود که نشون می داد دیگه خبری از غذاهای خونگی دست پخت پیرزن نیست. آشپزی نوبتی شده بود. شبی که نوبت به من رسید همگی دور هم یه نیمروی سوخته نوش جان کردیم و این شد که من از لیست آشپزی حذف شدم... کسی هم نبود که جرئت کنه به بارمان بگه غذا بپزه. در نتیجه بارمان هم آشپزی نمی کرد. در عوض شبی که نوبت رحیم بود یه چلوکباب حسابی خوردیم و اگه رومون می شد اصرار می کردیم که اون هرشب غذا بپزه.

از آشپزخونه یه در به حیاط پشتی می خورد ولی در قفل بود و راهی برای هوا خوردن و قدم زدن توی حیاط نمی موند.

توی طبقه ی اول به جز این ها یه اتاق خواب، که در واقع همون اتاق کار شده بود، قرار داشت. با بالا رفتن از چند پله به طبقه ی دوم می رسیدیم که فقط سه تا اتاق خواب و یه انباری خالی داشت. هال بین اتاق ها هم خالی بود و زمینش با فرش کهنه ای پوشیده شده بود. توی اون خونه فقط من و راضیه تخت نداشتیم. من مجبور بودم توی اتاق رویا و روی زمین بخوابم و راضیه هم چون دوست نداشت با کسی هم اتاق بشه توی اتاق کار می خوابید.

وارد اتاق بارمان شدم. چند روز بیشتر از اومدنمون نمی گذشت ولی بارمان به طرز حیرت انگیزی تونسته بود توی همون مدت کم اتاق و تا جای ممکن به هم بریزه. روی زمین از آشغال چیپس گرفته تا ورق های مچاله شده ریخته شده بود. تخت شلوغ پلوغ بود و چند دست از لباساش روی اون مچاله شده بود. سطل آشغال از آشغال سرنگ و دستمال پر شده بود. کامپیوترش و هنوز از توی جعبه ای که موقع اسباب کشی بهش داده بودند در نیورده بود.

دانیال به دیوار تکیه داده بود. نگاهی به سرتاپاش کردم. شلوار و پلیور مشکی پوشیده بود و دستمال گردن طلایی بسته بود. ساعتش و با لباساش ست کرده بود. یه ساعت به صفحه ی مشکی گرد که دورش طلا کار شده بود به دستش بسته بود. انگار این همه تغییر و تحول هنوز برام جا نیفتاده بود... در کل هنوز نتونسته بودم هیچ کدوم از اتفاق های دور و برم و درک کنم... هنوزم منتظر بودم که از خواب بیدار شم و ببینم که کنار خانواده مم و مشکلم اینه که ماشینم و هنوز از تعمیرگاه نگرفته ام.

پرسید:

برای ماموریت آماده ای؟

شونه م و بالا انداختم. توی نگاهش غرور کمتری نسبت به برخوردهای قبلیمون می دیدم ولی این باعث نمی شد که از نفرتی که بهش داشتم کم بشه.

رو به روم وایستاد. دست به سینه زد و گفت:

توام مثل رادمان نقشه ی فرار داری؟

تو دلم گفتم:

نقشه ش و نه... ولی آرزوش و دارم.

دانیال یه کم دیگه بهم نزدیک شد و گفت:

دیروز یه عده رفته بودند دیدن دوست قدیمیت... اسمش رضا بود درسته؟

قلبم توی سینه فرو ریخت. سریع سرم و بالا اوردم و با چشم هایی که از وحشت گشاد شده بود به دانیال زل زدم. دانیال یکی از پوزخندهای همیشگیش و زد و گفت:

توی گزارش های سایه در موردش خونده بودم... می دونستی قبلا با گروهمون همکاری می کرد؟

می دونستم... مثل رادمان...

دانیال ادامه داد:

کسی خونه ش نبود... به نظر می رسه مدتیه که دیگه اونجا ساکن نیست... نتونستند ردش و هیچ جای دیگه ای بگیرند. می دونی معنیش چیه؟

از کجا باید می دونستم؟ دانیال پوزخندش و جمع و جور کرد و گفت:

معنیش اینه که پلیس فرستادش جایی که دستمون بهش نرسه.

نفس راحتی کشیدم. احساس کردم باری از دوشم برداشته شد. دانیال که با دقت به صورتم زل زده بود گفت:

فکر می کنی این خبر خوبیه؟... رادمان برای چی می خواست منو به بابای تو لو بده؟ حدسش کار مشکلی نیست... ظاهرا سایه بیشتر از این حرفا گند زده... بابات دنبال کارات بوده... با این که اصلا از بابای از خود راضی و مغرورت خوشم نمی یاد ولی تبحر خاصی که توی کارش داره رو انکار نمی کنم. این جوری که بوش می یاد خوبم توی تحقیقاتش پیشرفت کرده بود.

نوری از امید به دلم تابیده شد. دانیال ادامه داد:

فکر می کنی خیلی خوبه که داری می شنوی یه عده دارند می فهمند ما چی کاره ایم؟ می دونی واکنش ما به این اتفاقا معمولا چیه؟

با دست بهم اشاره کرد و گفت:

اینه که عاملی که باعث به وجود اومدن دردسر شده رو حذف کنیم...

قلبم توی سینه فرو ریخت. دستام به لرزه در اومد. دانیال گفت:

رئیس معتقده به درد کارمون نمی خوری. تا دنیا دنیاست رئیس به تو این یکی اعتماد نمی کنه... به دختر تاجیک!... ولی خب... من فکر می کنم شاید بتونی توی زمینه های دیگه به دردمون بخوری. برای همین وساطت کردم که فعلا دست نگه دارند و بهت فرصت بدن که ثابت کنی با رادمان فرق داری و دنبال دردسر نمی گردی... البته دلیل دیگه ش خوش شانسیت بوده... تحقیقات بابات به بن بست خورده... اگه امیدی هم برای ادامه ش داشته باشه از بین می ره... به جایی رسیده که دیگه نمی تونه ادامه بده... این یعنی شاید بتونی رئیس و راضی کنی که بذاره به عنوان یه عضو سطح پایین... مثل الانت... نگهت داریم... واقعا شانس اوردی.

با عصبانیت گفتم:

تو این چیزها رو از بابای من از کجا می دونی؟

دانیال نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و گفت:

اگه چند ساله که این باند وجود داره و به کارش ادامه می ده یعنی کسایی که کاره ای هستند می دونند دارند چی کار می کنند... اگه دختر یه قاضی و وارد باند می کنند می دونند که باباش نمی شینه نگاه کنه و دنبال کارهای دخترش و می گیره.

دانیال بازوهام و گرفت و منو به خودش نزدیک کرد. با عصبانیت به عقب هلش دادم ولی اون منو بیشتر به سمت خودش کشید و گفت:

اگه ثابت نکنی به این همه دردسری که برامون درست کردی می ارزی منی که وساطت کردم و زیر سوال می بری. اگه بخوای خودت و توی گروه پایین بکشی منم باهات پایین کشیده می شم... این چیزیه که به هیچ وجه اجازه ش و نمی دم... اگه یه بار... فقط یه بار اشتباه بکنی... دردسر درست کنی ... قبل از این که دستور کشتنت و بدن خودم تک تک اعضای خانوادت و جلوی چشمت می کشم... اون بابای مغرورت که فکر می کرد من گدا گشنه م... اون برادر از خود راضیت که عارش می اومد نگام کنه... اون خواهر عوضیت که تمام مدت اون شب سرش توی گوش تو بود و خوب می دونم که داشت مسخره م می کرد... و مامانت که با اون نگاه های پر از ترحمش حالم و بد می کرد... از همه ی دور و بری هات که تا تونستند تحقیرم کردند متنفرم... نذار که این نفرت کار دستم بده... قدر کاری که می خوام برات بکنم و بدون... مگه نه بعد از دیدن مرگشون می فرستمت همون جایی که قولش و داده بودم.

هلم داد و بعد از این که بهم تنه زد به سمت در رفت. بغضم و فرو دادم... نمی دونستم برای چی این طوری می لرزم... از حقارت؟ از ترس؟... با صدایی که از بغض می لرزید گفتم:

من نمی خوام تو هیچ کاری برام بکنی... ترجیح می دم بذاری بمیرم تا این که این طوری با حرفات تحقیرم کنی. خوشم نمی یاد یه روز چشمم و باز کنم و ببینم این قدر توی این کار فرو رفتم که شدم یکی مثل تو... کسی که باید زور بزنی تا یه ذره انسانیت توش ببینی...

به سمتم برگشت... عصبانی بود... و شاید یه کم کلافه... گفت:

من این کار و به خاطر تو نکردم. به حرمت اون روزهایی این کار و کردم که هر وقت توی چشمات نگاه می کردم قلبم توی سینه م فرو می ریخت.. به حرمت اون روزهایی که ثانیه به ثانیه ش و با رویای رسیدن به تو... به عشق تو می گذروندم... به احترام همون احساسی که فقط یه بار توی زندگیم پیدا کردم ولی نه هیچکس باورش کرد... نه هیچکس درکش کرد... من این کار و به خاطر خودم کردم... تو شاید یادت رفته باشه که من چه حسی بهت داشتم... تو شاید یادت رفته باشه که چه روزهایی رو گذروندم... ولی من تا عمر دارم فراموش نمی کنم...نه اون احساسی رو فراموش می کنم که می دونم پاک بود ولی تو به گندش کشیدی... نه اون حس حقارتی رو یادم می ره که با کارهای خانواده ت و با نگاهاشون بهم دست داد... نمی خوام بابت این نفس هایی که من اجازه ی کشیدنش و بهت دادم ازم تشکر کنی... تو فقط جلوی نیش زبونت و بگیر که بدجوری باعث می شه آدم به خونت تشنه بشه...

در و باز کرد و قبل از این که از اتاق بیرون بره گفت:

برو پیش رویا... کمکت می کنه که حاضر بشی...

همین که دانیال از اتاق بیرون رفت نفس راحتی کشیدم. تو دلم گفتم:

ما اصلا شب خواستگاری به این آدم حرفی زدیم که این قدر براش عقده شده باشه؟ ترانه داشت در گوش من ویز ویز می کرد که پسره خوشگله! خودش برداشت بد کرده...

با ناراحتی از اتاق بارمان بیرون اومدم که چشمم به رویا افتاد. اون روز یه هدبند سرمه ای زده بود و کلاه سوئی شرت سرمه ای رنگش و سرش انداخته بود. با دیدن من گفت:

بیا... یه سری کار هست که باید انجام بدیم.

وارد اتاقمون شدم. یه تخت مرتب با روتختی سفید، یه میز کامپیوتر بزرگ و تجهیزات کامل کامپیوتری توی اتاق بود. رویا گفت:

باید تغییر قیافه بدی.

با تعجب پرسیدم:

برای چی؟

رویا نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و گفت:

تو یه مجرم فراری هستی... فکر می کنی می تونی راست راست توی خیابون برای خودت بگردی؟

با این حرفش ناراحت شدم... ای کاش می شد این لکه ی سیاه از سابقه ی من پاک بشه... گفتم:

پس رادمان چرا تغییر قیافه نداد؟

رویا پشتش و بهم کرد و یه سری وسیله روی تخت چید و گفت:

ماموریتتون با هم فرق می کنه... ماموریت رادمان توی یه کوچه ی خلوت بود... مال تو وسط اتوبانه.

پوزخندی زدم و گفتم:

مگه رسوندن رحیم این حرفا رو داره؟

رویا با کلافگی یه کلاه گیس برام انداخت و گفت:

چه قدر حرف می زنی! بیا اینو سرت کن.

کلاه گیس به صورت موهای فر مشکی بود. رویا به ظاهر داشت کمکم می کرد که کلاه گیس رو سرم کنم. بعد از چند دقیقه دستش و کنار زدم و گفتم:

تو کمک نکنی بهتره!

ترانه یه کلاه گیس شرابی خوشگل داشت که توی مهمونی ها سرش می کرد و منم با نگاه کردن بهش یاد گرفته بودم چطور کلاه گیس بذارم. موهامو توی کلاه توری مخصوص پستیژ جمع کردم. کلاه گیس و سر کردم و با چند تا سنجاق روی سرم محکمش کردم. رویا یه لنز مشکی هم بهم داد که بذارم... از این یه مورد سر در نمی اوردم. اون قدر جلوی آینه اشک ریختم تا آخر سر تونستم لنز و بذارم. یه عینک هم روی چشمم گذاشتم.

در همین موقع صدایی از پشت سرم شنیدم:

اَه! چه زشت شدی!

بارمان بود. دست به سینه زده بود و به چهارچوب در تکیه داده بود. اخماش توی هم بود. با نارضایتی چشم از قیافه ی من گرفت. رویا گفت:

هنوز قابل شناساییه.

بارمان جلو اومد. عینک و از روی چشمم برداشت و گفت:

چه عیبی داره؟ تو می خوای کار دانیال بی عیب و نقص انجام بشه؟

و نگاه معنی داری به رویا کرد. رویا شونه بالا انداخت و گفت:

فقط نمی خوام برای این دختره مشکلی به وجود بیاد... بارمان! راستش و بگو! اگه اتفاقی وسط اتوبان بیفته با دوربین کنترل سرعت اون حوالی رو بررسی می کنند... می دونی که ممکنه عکس این دختره رو پیدا کنند و روش زوم کنند. وسط اتوبان قراره چه اتفاقی بیفته؟ کدوم اتوبان مد نظرتونه؟

بارمان پوزخندی زد و گفت:

ببین رویا! قرار مدارهای من و تو همون زمانی که داداشم و بردن به هم خورد... تو زیر قولی که به من داده بودی زدی...

رویا وسط حرف بارمان پرید و گفت:

بارمان تو ماجرا رو می دونی! می دونی که اگه کاری برای برادرت می کردم...

بارمان با عصبانیت داد زد:

من در عوض همه ی کارهایی که کردم فقط ازت یه چیز خواستم!

رویا دستش و روی بینیش گذاشت و گفت:

هیس! چته؟ می خوای صدامون و بشنوند؟

و با عصبانیت به سمت در رفت و اونو بست. بارمان سرش و نزدیک گوشم اورد و گفت:

وسط اتوبان که رسیدید رحیم ماموریتش و انجام می ده. بلافاصله بعد از این که ماموریت انجام شد تو از دستور رحیم سرپیچی کن و یه کم دردسر درست کن... حواست باشه! سرکشی کن... نه اون قدر که سرت و به باد بدی!

با تعجب گفتم:

چی؟

رویا که حرف های بارمان و شنیده بود وحشت زده گفت:

بارمان! می فهمی داری چی می گی؟ اینجا بحث لج و لجبازی با دانیال نیست... بحث انتقام گرفتن نیست... بحث جون ترلانه...

من سریع گفتم:

من توی این یه مورد طرف دانیالم... اون پیش رئیس وساطت کرده و نذاشته منو بکشند... اگه خیط بشه رئیس منو می کشه.

بارمان صداش و پایین اورد و گفت:

می خوای جونت به خطر نیفته؟ اگه این ماموریت و انجام بدی ماموریت دوم رو بهت می دن. این ماموریت ها زنجیروار به هم وصل ند. یه لحظه به خودت می یای و می بینی که تا خرخره توی لجن فرو رفتی... می بینی که هیچ راه چاره ای نداری. اگه غرق بشی دیگه هیچکس نمی تونه نجاتت بده.

با تعجب گفتم:

تو بالاخره کدوم طرفی هستی؟

بارمان پوزخندی زد و گفت:

من فقط اهل با سیاست پیش رفتنم... چیزی که تو رفتار تو و رادمان نمی بینم.

رویا با بداخلاقی گفت:

بسه الان بهمون شک می کنند.

من که کاملا گیج شده بودم به رویا نگاه کردم. بارمان سری به نشونه ی تاسف تکون داد و گفت:

دیدی گفتم فقط شعار می دی! مگه تو نبودی که از جون دیگرون حرف می زدی؟ چی شد؟ تا پای جون خودت وسط اومد بقیه رو فراموش کردی؟

من من کنان گفتم:

خب... ام... نه خب!

بارمان روی شونه م زد و با لبخندی که نشون می داد توی دلش داره مسخره م می کنه گفت:

نمی خواد جمعش کنی!

رویا در اتاق رو باز کرد تا سر و گوشی آب بده. با دست بهم اشاره کرد که از اتاق خارج بشم. نفس عمیقی کشیدم. ضربان قلبم داشت بالا می رفت. به سمت در رفتم. یه دفعه بارمان بازوم و گرفت و منو به سمت خودش کشید. قبل از این که عکس العمل تندی نشون بدم در گوشم گفت:

وقتی از اتوبان کرج خارج می شی حواست باشه که دوربینی که نزدیک شهرک آپاداناست روی سرعت مجاز اتوبان داخل شهر تنظیم شده...

با تعجب نگاهش کردم. نگاهی معنی دار بهم کرد. فرصتی پیدا نکردم که بپرسم منظورش چیه... رویا دستم و گرفت و وارد سالن شدیم.

دانیال نگاهی به صورتم کرد و گفت:

نچ! هنوز قابل شناساییه... یه ماسک و یه عینک طبی لازم داریم... در ضمن! یه مانتوی ساده ی مشکی بپوش و موهاتو مثل همیشه تو بذار. می خوام ظاهر موجهی داشته باشی... قبل از این که رحیم رو برسونی هم عین آدم رانندگی کن. هیچ حرکت مشکوکی انجام نده. چند تا ماشین و برای مراقبت ازت گذاشتم. رحیم هم چهار چشمی مراقبته.

نگاهی به رحیم کردم. خیلی خونسرد به نظر می رسید... درست به خونسردی همون موقعی که داشت کباب ها رو به سیخ می کشید.

نتونستم جلوی زبونم و بگیرم و گفتم:

این یارو با قد دو متریش موجه اِ اون وقت من باید این قدر عوض بشم؟

دانیال با بدجنسی نیشخندی زد و گفت:

این یارو مثل تو جلوی دوجین شاهد آدم نکشته!

قلبم توی سینه فرو ریخت... عجب چیزی رو یادم انداخته بود... با ناراحتی سرم و پایین انداختم.

یه ربع بعد کاملا حاضر شده بودم. ماسکی که روی بینیم بود اذیتم می کرد. به عینک هم عادت نداشتم. با این حال دیگه قابل شناسایی نبودم. یاد حرف رویا در مورد دوربین و زوم کردن افتادم... یعنی قرار بود کاری کنم که منجر به تحقیقات پیشرفته ی پلیس بشه؟ نمی دونستم باید در این مورد چه احساسی داشته باشم... به عنوان یه مجرم از پلیس فراری بودم و به عنوان یه آدم دزدیده شده میل زیادی برای رو به رو شدن با اونا داشتم... این گروه منو محکوم به احساسات متضاد کرده بود.

یه دفعه یاد حرف بارمان افتادم. قلبم توی سینه فرو ریخت... دوربینی که نزدیک شهرک آپادانا بود... سرکشی کردن... زیاد پیش نرفتن... تازه داشتم متوجه حرفاش می شدم. اون ازم می خواست که با سرعت غیر مجاز از جلوی دوربین رد بشم؟... ولی... برای چی؟

دانیال به رحیم گفت:

می دونی که باید چی کار کنی!

رحیم با صدای کلفت و خشنش گفت:

بله آقا!

دانیال بازوم و گرفت و همون طور که منو به سمت در ویلا می کشوند گفت:

همه ی حرفایی که بهت زدم و پیش خودت دوره کن... کاری نکن که بعدا پشیمون بشی. اگه این کار و خراب بکنی من خراب نمی شم... تو خراب می شی! فهمیدی؟

بعد اون یکی بازوم و گرفت و منو به سمت خودش چرخوند. آهسته گفت:

من دوست داشتم که تو الان توی خونه و پیش خانواده ت باشی... نمی خواستم درگیر این ماجرا بشی... سایه با حماقتش تو رو وارد این قضیه کرد ولی حالا که اینجایی باید تغییرات و قبول کنی و سعی کنی باهاش کنار بیای... من و تو اینجا دشمن نیستیم... ما با هم همکاریم. فهمیدی؟

دشمن نیستیم؟ یاد حرفهاش در مورد عرب ها افتادم. دوست داشتم یه سیلی محکم توی صورتش بزنم... ولی اگه حرفاش در مورد رئیس درست بود این عکس العمل خیلی منطقی به حساب نمی اومد.

دانیال در ویلا رو باز کرد. برگشتم و با چشم دنبال رویا گشتم. در عوض با بارمان چشم تو چشم شدم. دست راستش و پایین انداخت و روی رون پاش با انگشت عدد صد و بیست رو نوشت...

به چشم هاش نگاه کردم... یه لحظه همون بارمان قدیمی رو دیدم... با همون شیطنت همیشگیش بهم چشمک زد... چشم های آبیش برقی داشت که بی اختیار آدم و برای شیطنت وسوسه می کرد... شیطنتی که بی ارتباط با عدد صد و بیست نبود...

وقتی به کرج رسیدیم از ون سیاه پیاده شدیم. رحیم سوئیچ یه مزدا 3 ی سفید و بهم داد. ماشین بابام هم مزدا 3 بود. برای همین باهاش راحت بودم. سوار شدیم و طبق دستور رحیم به سمت اتوبان کرج رفتیم. بعد از دو دقیقه رحیم گفت:

مطمئنی تو با کسی عوض نشدی؟

آب دهنم و قورت دادم و گفتم:

چطور؟

نیازی به جواب اون نبود. نمی تونستم درست و حسابی رانندگی کنم. به فرمون چنگ زده بودم و دستام به لرزه در اومده بود. هر بار که فرمون و یه کم تکون می دادم صورت زنی که کشته بودم جلوی چشمم جون می گرفت. بغض کرده بودم و اشک توی چشمام جمع شده بود. دیگه علاقه ای به رانندگی کردن نداشتم. دیگه صدای موتور ماشین بهم آرامش نمی داد. لبم و به دندون گرفتم. فرمون ماشین و محکم تر توی دستم گرفتم تا لرزش دستم کمتر بشه. مرتب دچار توهم می شد و فکر می کردم هر لحظه ممکنه زنی با چادر سیاه جلوی ماشین ظاهر بشه.

توی اتوبان بودیم... کم کم داشتم به رانندگی عادت می کردم. گاز دادن و پیچوندن فرمون و دست ضمیر ناخودآگاهم سپرده بودم و سعی می کردم با خودآگاهم فقط به حرف های بارمان فکر کنم... هنوز نفهمیده بودم برای چی باید این کار رو بکنم. برای چی باید سرکشی می کردم؟ چرا دوربین باید از ماشین عکس می گرفت؟

رحیم خیلی آروم با موبایلش حرف می زد. وسط مکالمه ش با لحنی آمرانه گفت:

سرعتت و کم کن... داریم جلو می زنیم.

پرسیدم:

از چی؟

رحیم جوابم و نداد و به مکالمه ی تلفنیش ادامه داد. توهم هام برام فرصتی نمی ذاشت که روی مکالمه ی رحیم دقیق بشم. وارد لاین وسط شدم. سرعتم و یه کم پایین اوردم. نگاهی به ماشین های اطرافم کردم... مردهای تنها... خانواده های پر جمعیت... سه تا دختر دانشجو... ماکسیما... پراید... اتوبوس شرکت واحد... چه قدر همه چیز برام گنگ بود... انگار این ماشین ها و آدم هاشون از یه دنیای دیگه بودند... انگار همون زمانی که اون زن رو کشتم از این دنیا طرد شدم. صدای بارمان توی گوشم پیچید:

امروز روز مرگ شما توی اون دنیا بود...

حق با اون بود. ترلانی که متعلق به این دنیا و خیابوناش بود مرده بود... دختری که پشت این ماسک و عینک قایم شده بود ترلان نبود... خیلی وقت بود که خودم و گم کردم... خودم و یه جایی دور و بر همون خیابونی که توش تصادف کردم جا گذاشته بودم...

ترلانی که خانواده م... مدرسه م... دانشگاهم... ساخته بودند اون قدر ضعیف و تو خالی بود که با یه تلنگر از هم پاشید...

پلک زدم و با یه دید دیگه به اتوبان نگاه کردم... این آخرین فرصتم بود... یا باید به توصیه ی بارمان گوش می دادم و خودم و نجات می دادم یا برای همیشه غرق می شدم. نفس عمیقی کشیدم. تو دلم گفتم:

من می تونم.

تصویر چشم های سیاه زن از جلوی چشمام محو شد. هیجان داشتم ولی اضطراب نه!...

رحیم گفت:

ماشین و گوشه ی اتوبان بکش و خیلی آروم برو.

گفتم:

چرا؟

صدام قوی تر از چند لحظه ی پیش شده بود. رحیم با بداخلاقی گفت:

کاری که بهت گفتم و بکن!

کاری رو انجام دادم که بهم گفته بود... می خواستم پیش خودم نقشه بکشم ولی می دونستم که موفق نمی شم. یه جای کار ایراد داشت... این که من نمی دونستم دقیقا قراره با چی رو به رو بشم. انتظار داشتم رحیم از ماشین پیاده بشه ولی وقتی دیدم که هنوز نشسته و بدون این که حرف بزنه گوشی رو به گوشش چسبونده ، فهمیدم که ماجرا چیز دیگه ایه. فقط یه راه داشتم... اونم این بود که خوب عکس العمل نشون بدم... مثل همیشه!

از توی آینه یه پراید سفید رنگ رو دیدم که با فاصله ازمون می اومد. حدس می زدم که مراقبمون باشه. ماسک و روی صورتم جا به جا کردم. کش ماسک روی بینیم رد انداخته بود و اذیتم می کرد. عینک رو یه کم بالاتر دادم. خیلی با این ظاهر مبدل ناراحت بودم. نگاهی به ماشین های اطرافم کردم. شش دونگ حواسم و جمع کرده بودم. حرف های بارمان و مرتب تکرار می کردم تا ملکه ی ذهنم بشه... نمی دونم چرا میل عجیبی داشتم که به این وسوسه تن بدم... یه جورایی از اون لبخند شیطانی لحظه ی آخرش خوشم اومده بود... لبخندی که برای اولین بار بعد از رفتن برادرش روی صورتش نشسته بود.

بالاخره رحیم گفت:

سرعتت و بیشتر کن.

به لاین وسط برگشتم. رحیم اشاره ای به پرشیای سفید رو به رومون کرد و گفت:

دنبالش برو.

نگاهی به پلاک ماشین کردم و توی ذهنم ثبتش کردم. بعد اجازه دادم که یه ماشین بینمون فاصله بندازه.

رحیم بهم هشدار داد:

گمش نکن! فاصله ت و باهاش کم کن.

به سردی گفتم:

کارم و بلدم... تو حواست به کار خودت باشه.

از اون فاصله توی نخ مردی که راننده ی پرشیا بود رفتم. چیز زیادی ازش نمی دیدم... فقط متوجه شدم که مردی با موهای خاکستریه.

ارتباط این مرد رو با کارمون درک نمی کردم... باید تعقیبش می کردیم؟ باید غافل گیرش می کردیم؟ ما با این مرد چی کار داشتیم؟

رحیم آهسته گفت:

وقتی بهت گفتم از سمت چپ پرشیا سبقت بگیر و کنارش حرکت کن... بعد وقتی بهت گفتم گاز بده و با آخرین سرعت برو.

من که گیج شده بودم فقط سر تکون دادم. از گوشه ی چشمم دیدم که رحیم آهسته اسلحه ای بیرون اورد. قلبم توی سینه فرو ریخت. رحیم اسلحه رو به سمت من گرفت و گفت:

حالا!

از سمت چپ ماشین جلوییم سبقت گرفتم و وارد لاین سوم شدم. سپر به سپر پرشیا روندم. رحیم شیشه رو پایین داد. دو زاریم افتاد. تازه فهمیدم که می خواد چی کار کنه. با وحشت به مرد مو خاکستری که شیشه رو پایین داده بود و سیگار می کشید نگاه کردم. داد زدم:

چی کار می کنی؟

صدای شلیک گلوله توی فضا پیچید. جیغی زدم. خون از شقیقه ی مرد فواره زد. روی فرمون افتاد. ماشین کج شد و یه وانت از پشت بهش زد. سمندی که توی لاین اول بود ترمز دستی رو کشید تا به کاپوت پرشیا نخوره... ماشینش کج شد و کنترل ماشین و از دست داد. عرض اتوبان و طی کرد و به ماشین پشت سریم خورد. صدای برخورد پیاپی ماشین ها رو به هم شنیدم... اتوبان بسته شد.

به خودم اومدم. پام رو گاز بود... داشتم پرواز می کردم. قلبم چرا این قدر محکم می زد؟ دستام چرا سر شده بود؟ چرا یادم رفته بود نفس بکشم؟

دیگه هیچ ماشینی پشت سرم نبود. بی اختیار از یه تاکسی سبقت گرفتم. صدای بوق چند تا ماشین از پشت سرم بلند شد. با یه حرکت مارپیچی چند تا ماشین و پست سر گذاشتم. دیگه نمی تونستم از توی آینه صحنه ی تصادف و ببینم... لال شده بودم... تمام بدنم سر شده بود. چطوری داشتم هنوز رانندگی می کردم؟

یه دفعه حرکت دست بارمان روی پاش و به خاطر اوردم... انگار تازه خون به دستام پمپ شده بود... دستام گرم شد... چشمم به ساختمون های شهرک اکباتان افتاد... صد و بیست... نگاهی به عقربه ها کردم... یه کم بیشتر از صد تا بود... شاید صد و ده تا... پام و روی گاز گذاشتم. آب دهنم و قورت دادم. یه سبقت سریع... عقربه ها... صد و بیست تا... لایی کشیدم... رحیم دستش و به داشبورد گرفت و داد زد:

مواظب باش.

سبقت از سمت راست... عقربه ها... صد و سی تا... تو دلم گفتم:

بیشتر... بیشتر...

صدای بارمان توی گوشم پیچید:

سرکشی کن... نه اون قدر که سرت و به باد بدی...

رحیم داد زد:

چه غلطی می کنی؟ سرعتت و بیار پایین.

به حرفش گوش ندادم... تو دلم گفتم:

پس این دوربین لعنتی کجاست؟

هر چه قدر که جلوتر می رفتیم تعداد ماشین ها بیشتر می شد. رحیم بلندتر داد زد:

بهت می گم کمش کن.

از یه 206 سبقت گرفتم. از فاصله ی کم بین دو تا تاکسی گذشتم. وارد لاین سرعت شدم... صدای بارمان توی گوشم بود:

یه کم دردسر درست کن.

نگاهی به عقربه ها کردم... صد و چهل تا....

بوق زدم... نور بالا زدم... هیوندای رو به روم کنار کشید... ازش جلو زدم... یه بار دیگه شیطنت چشم های بارمان و به خاطر اوردم... عقربه ها... صد و شصت تا... دست بارمان و توی ذهنم عدد صد و بیست تا رو می کشید... بیشتر از صد و بیست بودم...

ماشین های جلوم هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد... دیگه نمی دونستم کجای تهرانم... فقط داشتم گاز می دادم. نذاشتم سرعتم کم شه... بیشتر گاز دادم... چشم های آبی بارمان جلوی چشمم اومد... صدای زخمی و جذابش نیروی بیشتری بهم داد... عقربه ها.... صد و هشتاد تا... رحیم اسلحه شو بیرون کشید و گفت:

اگه سرعتت و کم نکنی شلیک می کنم.

تو دلم گفتم:

پس این دوربین کجاست؟

یه دفعه صدای شلیک گلوله رو شنیدم... جیغی زدم... دودی از داشبورد بلند شد... کنترل ماشین از دستم خارج شد... ماشین به سمت راست متمایل شد. رحیم به سمت فرمون حمله کرد و اونو به سمت چپ کشید. دو دستی فرمون و گرفتم و چرخوندم. پام و بیشتر روی گاز فشار دادم... رحیم در گوشم داد زد:

نگهش دار تا تیر بعدی رو توی پات نزدم...

در همین موقع نور فلش مانندی توی فضا پیچید... چشمم روی عقربه ها سر خورد... صد و چهل تا... نفس راحتی کشیدم. پام و از روی گاز برداشتم. رحیم و کنار زدم. فرمون و چرخوندم. از فاصله ی چند سانتی متری سوناتا رد شدم... ماشین صاف شد. عرق سرد روی پیشونیم نشسته بود. نفس نفس می زدم... رحیم صاف نشست... داد زد:

چه غلطی کردی؟

اومدم تته پته کنان یه چیزی بگم که چشمم به نور قرمز و آبی توی آینه افتاد... آهسته گفتم:

پلیس دنبالمون بود...

رحیم با تعجب داد زد:

چی؟

به خودم اومدم و داد زد:

پلیس دنبالمونه.

پامو روی گاز گذاشتم. صدای آژیر پلیس و می شنیدم... آخه با مزدا چطور از دست بنز در برم؟ رحیم به سمت پشت برگشت. سریع با موبایلش شماره ای گرفت. داد زد:

اینا از کجا پیداشون شد؟ ...نباید دستشون بهمون برسه... حالیته؟

نیازی به داد و فریاد اون نبود... من یه نفر و کشته بودم... توی قتل یه نفر دیگه هم همکاری کرده بودم... شاید ترور... اصلا دلم نمی خواست گیر پلیس بیفتم... ولی آخه...

رحیم چند کلمه پای تلفن حرف زد. فاصله مون با پلیس بیشتر شد... پام روی گاز بود و همین طور سبقت می گرفتم... باید از اتوبان خارج می شدم... هر لحظه ممکن بود ماشین های بیشتری پیدا بشن... ولی باید کجا می رفتم؟

رحیم به دادم رسید و گفت:

برو سمت گیشا.

با تعجب گفتم:

اونجا الان خیلی شلوغه!

رحیم خنده ای عصبی کرد و گفت:

هنوز خیلی چیزها مونده که یاد بگیری... برای همین می گم اون طرفی برو.

آب دهنم و قورت دادم... صدای آژیر ماشین پلیس و می شنیدم. فاصله ش ازمون زیاد بود. شاید نمی خواست تنهایی بهمون نزدیک بشه... این یعنی ماشین های دیگه هم توی راه بودند.

رحیم زیرلب چیزی گفت. شیشه رو پایین داد و گفت:

این طوری نمی شه... بکشونش یه جای خلوت.

خواست بالا تنه ش و از پنجره بیرون ببره که جیغ زدم:

نه! یه وقت تیراندازی نکنی! تحریکشون نکن.

رحیم داد زد:

سرت به کار خودت باشه.

سریع به سمت چپ پیچیدم. رحیم به طرفم پرت شد. داد زدم:

به حرفم گوش کن... اینا ما رو نمی کشن... تو بدتر تحریکشون می کنی.

پامو رو گاز گذاشتم... دیگه به عقربه ها نگاه نمی کردم. صدای آژیر پلیس و می شنیدم که هر لحظه بهمون نزدیک تر می شد. پامو روی گاز گذاشتم ولی... ماشین ما کجا و ماشین اون کجا...

نمی تونستم توی یه مسیر صاف رانندگی کنم... راه به نسبت شلوغ بود و این به نفع منی بود که ماشینم از شتاب و سرعت کم می اورد... همون بهتر که بین ماشین ها گرفتار شده بودیم و مرتب مجبور بودم سبقت بگیرم...

صدای آژیر توی مخم بود. قلبم توی دهنم بود... دیگه خبری از هیجان نبود... همه ش اضطراب بود... فاصله مون به سه تا ماشین رسیده بود... توی دلم گفتم:

خدایا... تو می دونی من بی گناهم... نذار دستشون بهم برسه...

آب دهنم و قورت دادم... انگار خودمم توی دلم خودم و مقصر می دونستم... برای همین از پلیس می ترسیدم. صدای آژیرش عصبیم کرده بود...

داشتیم به خیابون گیشا نزدیک می شدیم. می دونستم که یه ترافیک سنگین انتظارمون و می کشه. رحیم گفت:

برو وسط ماشینا... برو وسط ماشینا بعد ماشین و ول کن و بدو سمت پاساژ نصر... من پشتتم... یه قدم اشتباه برداری از پشت با تیر می زنمت. زود باش.

سرعتم و پایین اوردم... از بین ماشین ها گذشتم... به صدای آژیر گوش دادم... به نظرم اومد تبدیل به آژیر دو تا ماشین شده بود... به زودی می شد سه تا... بعد چهار تا...

تا رو به روی پاساژ رسیدیم روی ترمز زدم. صدای بوق ماشین های پشت سرم بلند شد. سریع از ماشین پیاده شدم. با تمام سرعت به اون سمت خیابون دویدم. صدای بوق ماشین و به دنبالش صدای بلند ترمز به گوشم رسید. سرعتم و بیشتر کردم و ماشین از چند سانتی متریم گذشت. دوان دوان خودم و توی پاساژ انداختم. نفس راحتی کشیدم. صدای آژیر پلیس بلندتر شد... داشتند بهمون می رسیدند. یه دفعه یکی از پشت دستم و چسبید. جیغی کشیدم... برگشتم و رحیم و دیدم. خیالم راحت شد...

دستم و کشید و در حالی که با اون هیکل گنده ش به مردم تنه می زد از راهروی تنگ پاساژ به سمت اولین خروجی دوید. دستم و کشید و سریع از پله ها پایین رفتیم. به یه مشت پسر نوجون که پایین پله ها بودند تنه زد و پرتشون کرد. دوان دوان به سمت یه مورانوی مشکی دویدیم. من و پشت ماشین سوار کرد و خودش کنارم نشست. قبل از این که در بسته بشه صدای تیک آف ماشین بلند شد و با سرعت به راه افتاد... صدایی از سمت راستم شنیدم:

کارت و خوب انجام دادی.

یه دفعه با عصبانیت به سمت دانیال که سمت راستم نشسته بود برگشتم و با مشت توی سینه ش زدم. با تعجب گفت:

چرا وحشی شدی؟

جیغ زدم:

توی آشغال بهم نگفته بودی که باید آدم بکشیم.

نفهمیدم اشکام کی روی صورتم ریخت. با دست صورتم و پوشوندم. صدای بادیگارد نحس دانیال و شنیدم که گفت:

چه نازک نارنجی هم هست!

و خندید. از شدت گریه نفسم بالا نمی اومد... تازه داشتم می فهمیدم که چی کار کردم. دانیال دستش و روی شونه م گذاشت ولی با خشونت دستش و پس زدم و گفتم:

دست بهم نزن عوضی!

دانیال بهم هشدار داد:

پرو نشو... از حدت هم خارج نشو... می خوای بندازمت جلوی پلیس ها؟

با عصبانیت گفتم:

آره... اصلا همین و می خوام.

اون قدر عصبی و ناراحت بودم که یادم رفته بود تا چند دقیقه ی پیش چطور داشتم از دستشون در می رفتم. دانیال پوزخندی زد و گفت:

باشه... اصلا همون کاری رو می کنیم که تو بخوای... فقط بهت پیشنهاد می کنم بذاری من یه تلفن بزنم بعد اگه خواستی جلوی کلانتری پیدات می کنیم.

موبایلش و از جیبش بیرون اورد. یه شی استوانه ای فلزی به پایین موبایلش وصل بود... نمی دونم برای چی بود... شاید برای این که روی صداش نویز بندازه ... شاید برای این که تماسش ردیابی نشه... نمی دونستم به چه دردی می خوره. شماره ای گرفت و بعد از وصل شدن ارتباط با خونسردی گفت:

اون از دخترت... این از سروان... می خوام بدونم تا کجا می تونی پیش بری... یه کم دور و برت و نگاه کن... دوست دارم حدس بزنی که نفر بعدی کیه...

لبخندی روی لبش نشست. تماس و قطع کرد. شی استوانه ای رو از انتهای گوشیش کند. دستمالی از جیبش در اورد و گوشی رو باهاش تمیز کرد... پنجره رو پایین داد و گوشی و از پنجره بیرون انداخت...

دانیال رو بهم کرد و با پوزخندی گفت:

چیه؟ هنوزم دوست داری برسونمت کلانتری؟

نفسم توی سینه حبس شده بود... جدا طرف سروان بود؟ ماتم برده بود... لال شده بودم... دوست داشتم چشمام و روی هم بذارم و ببینم که همه ش خوابه... سرم گیج می رفت.

رحیم آهسته گفت:

آقا کار درستی نکردید که خودتون اومدید.

سرم و با دستام گرفتم. دانیال گفت:

دنبال شما نبودم ولی خب... دیدم که بهترین راه نجاتتون فعلا ماییم... ماشین و چی کار کردید؟

رحیم سرش و پایین انداخت و گفت:

مجبور شدیم ولش کنیم...

دانیال نوچ نوچی کرد و گفت:

اصلا خوب نیست... اگه اثر انگشت روی فرمون و چک کنند...

رحیم گفت:

روی فرمون یه عالمه اثر انگشت مونده... دیده بودید که چند هزارتا رفته بود... احتمال این که بتونند اثر انگشت و پیدا کنند کمه... آقا... یه چیز دیگه م هست... دوربین نزدیک آپادانا از ماشین عکس گرفت.

دانیال داد زد:

چی؟

از جا پریدم. دانیال بازوم و گرفت و داد زد:

تو چه غلطی کردی؟

تته پته کنان گفتم:

من... خب... چیزه... پلیس دنبالمون بود.

آب دهنم و قورت دادم و به خودم گفتم:

این همون دانیاله... اصلا نباید ازش بترسی...

اخم کردم. توی جلد همون ترلان همیشگی رفتم و گفتم:

پلیس دنبالمون بود... اگه گاز نمی دادم الان جفتمون گوشه ی بازداشتگاه بودیم.

تو دلم گفتم:

الهی این بارمان روز خوش نبینه... اگه پلیس نمی رسید باید چه بهونه ای می اوردم؟ تا من باشم با حرف های این پسره ی شیطون صفت وسوسه نشم.

دانیال با دست پیشونیش و گرفت و گفت:

وای... چرا نمی شه یه ماموریت... فقط یه ماموریت بدون خراب کاری انجام بشه.

اعتراض کردم:

من که کارم و درست انجام دادم...

رحیم گفت:

آقا مهم اینه که ماموریت انجام شد...

دانیال سر تکون داد و گفت:

مهم این نیست که انجام شد... مهم اینه که چطور انجام شد... اون از ماشین که وسط خیابون ول شد... اینم از عکسی که ازتون گرفته شد... خوب شد این دختره تغییر قیافه داده بود...

ماشین یه جای خلوت متوقف شد. ون سیاه منتظرمون بود. از این که قرار بود از شر دانیال خلاص بشم خوشحال بودم... سوار ون شدم و چشمام و تا رسیدن به مقصد بستم... توی وجود خودم دنبال چیزی گشتم که به خاطر همکاری توی قتل سروان تسکینم بده... چیزی پیدا نکردم... بغضم توی گلوم شکست...

بارمان سیگاری آتیش زد و گفت:

صد و چهل تا؟

سر تکون دادم و گفتم:

فکر کنم همین حدودا باشه...

بارمان مکثی کرد و پکی به سیگارش زد. آهسته گفت:

خیلی خوب نیست... خیلی ها دم اون دوربین گیر می افتن به خاطر این که فکر می کنند هنوز توی محدوده ی خارج شهرند. برای همین مشکوک نبود که با صد و بیست تا از جلوش رد بشی... صد و چهل هم بدک نیست... ولی اگه بیشتر بود خیلی بهتر می شد.

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

همه ی اینا رو باید از حرکت دست تو می فهمیدم؟

خندید... با دیدن خنده ش بی اختیار لبخند زدم... در کمال شگفتی متوجه شدم که دوست ندارم ناراحتیش و ببینم. با وجود همه ی رفتارهای آزاردهنده ای که داشت ، شیطنت هاش آدم و از حال و هوای بدی که توی اون فضا وجود داشت در می اورد... خیلی احتیاج داشتم کنار بارمان قدیمی باشم... دوست نداشتم تنها باشم... دوست نداشتم صحنه ی مرگ سروان و یه بار دیگه پیش خودم دوره کنم.

این اولین خنده ی بارمان بعد از رفتن رادمان بود. بارمان پرسید:

گفتی یه تیر توی داشبور ماشین خورده بود؟ ماشین و ول کردید؟

با سر جواب مثبت دادم. بارمان لبخند زد و گفت:

خیلی خوبه...

من که یه کم گیج شده بودم گفتم:

من نمی فهمم این کارها برای چیه؟

بارمان پکی به سیگارش زد و گفت:

تو داستان زندگی منو نمی دونی... این گروه زندگیمو سیاه کرد... الانم بدشون نمی یاد مثل یه آشغال منو کنار بندازند... ولی خب... هنوزم منو به خاطر طرز تفکرم و نقشه هام می خوان... چیزی که نمی دونند اینه که آدم وقتی خوش فکر باشه توی همه ی زمینه ها خوش فکره...

و نگاه معنی داری بهم کرد. با تعجب گفتم:

یعنی براشون نقشه داری؟

بارمان با همون شیطنت همیشگیش چشمکی بهم زد. آرامش خاصی پیدا کردم... نفس راحتی کشیدم. نور امید به دلم تابید...

ولی... چند ثانیه بعد با نگرانی پرسیدم:

تو مطمئنی منو نمی کشند؟

بارمان گفت:

کشتن تو پاک کردن صورت مسئله ست... آسون ترین ولی احمقانه ترین کاریه که می شه کرد... اگه بکشنت تحقیقات پلیس ادامه پیدا می کنه... احتمال خیلی زیادی وجود داره که به شک و تردید های پلیس مهر تایید بخوره... اونا هنوز هیچ مدرکی ندارند که این گروه وجود داره و تو هم عضوشی. کشتن تو بدترین ردیه که می تونند از خودشون بذارند... در عوض توی نگه داشتنت خیلی حسن وجود داره. اولا اگه خیلی سقوط کنی و بشی مثل خودشون... کاری که مطمئن باش سعی می کنند باهات بکنند... احتمال زیادی وجود داره که بابات کنار بکشه و برای حفظ جون دخترش که این دفعه از طرف پلیس و قانون تهدید می شه، سکوت کنه و همه ی تحقیقاتش و کنار بذاره... این طوری یکی از دشمن هاشون و ساکت کردند... از طرف دیگه! جون تو چیز بی ارزشی نیست! دختر یه قاضیه کار کشتیه ای... در نتیجه توی شرایط بحرانی با تهدید جون تو و حتی با گروگان گیری می تونند شرایط و به نفع خودشون تغییر بدن... تو می تونی براشون حکم یه برگ برنده توی شرایط بحرانی رو داشته باشی... حالا تو بهم بگو! کشتن تو چه نفعی می تونه براشون داشته باشه؟ جز اینه که پلیس و مشکوک می کنه و شک و تردیدهای بابات و مامورهایی که روی این پرونده کار می کنند شدت می گیره... از طرفی! خیلی طبیعیه که بابات بعد از رو به رو شدن با این مسئله توی کارش مصمم تر بشه. این چیزیه که خیلی وقت ها شاهدش بودیم...

یه کم دلم به حرفاش گرم شد... رویا در زد و وارد شد. آهسته گفت:

دانیال اومده.

بارمان زیرلب ناسزایی گفت. پوفی کردم و از جام بلند شدم. بارمان گفت:

حتما می خواد ترلان و ببینه!

رو به من کرد و گفت:

این چرا این قدر دور و بر تو می گرده؟

دوست نداشتم بهش بگم که دانیال قبلا خواستگارم بوده. با شناختی که از بارمان داشتم می دونستم که این موضوع رو توی سر دانیال می کوبه. دوست نداشتم برای این آدم کینه ای دوباره عقده تراشی بکنم. برای همین چیزی نگفتم.

شالم و روی سرم مرتب کردم. دانیال با دیدن من پوزخندی زد و گفت:

هنوزم این لچک و از سرت برنمی داری؟ یادم نمی یاد که خیلی به این چیزها پایبند بوده باشی.

راست می گفت... نبودم ولی این طوری جلوی اون مردهای غریبه احساس راحتی بیشتری می کردم. به سردی گفتم:

کارت و بگو.

راضیه همون طور که خرامان جلو می اومد از اتاق کار یه صندلی برای دانیال اورد. دانیال بدون این که نگاهش کنه با دست بهش اشاره کرد که سالن و ترک کنه. نشست. بعد لبخندی بهم زد و گفت:

نظرت راجع به یه ماموریت مشترک چیه؟ من... تو ... رادمان... راضیه...

ابرو بالا انداختم و گفتم:

رادمان؟

دانیال خندید و گفت:

اوه... مطمئن باش من نمی کشمش... حیف صورت به اون خوشگلیه که به این زودی ها زیر خاک بره. فعلا کارش دارم...

خیلی خوب معنی فعلا ی که گفته بود و می دونستم. پوزخندی زدم و آهسته گفتم:

همه ی خرخونیات توی دانشگاه برای همین بود؟ برای این که با علمت زندگی مردم و سیاه کنی؟

دانیال هم در جوابم پوزخند زد و گفت:

تو با علمت چی کار کردی؟ آمارتو دارم... می دونم همین علمی که ازش حرف می زنی و بردی ور دل مامانت و خونه نشین شدی. خوشم می یاد... خوب شعار می دی...

چیزی نگفتم... دانیال کت قهوه ای رنگش و مرتب کرد و گفت:

ببین ترلان! هرکسی رو برای یه کاری ساختن... هرکسی روحیات خاص خودش و داره... مثلا تو رو اصلا برای خون و خون ریزی و خشونت نساختن... تو به درد این کارها نمی خوری... منم می خوام یه لطفی بهت کنم و به جای این که دنبال کارهای آزاردهنده بفرستمت، با خودم همراهت کنم که هم حواسم بهت باشه و هم یه سری کار سطح بالاتر و لطیف تر انجام بدی... نظرت چیه؟

با عصبانیت گفتم:

از کی تا حالا تحمل کردن تو شده لطف؟

دانیال عصبانی شد و صداش و بالا برد:

بالاخره خودم یه روز اون زبونت و قیچی می کنم... لیاقت تو همون خورده کاری هاست. ترجیح می دی با من بیای مهمونی یا راننده ی شخصی رحیم باشی ؟

خب مسلما بودن با اونو ترجیح می دادم ولی لزومی نمی دیدم که جلوش به این قضیه اعتراف کنم. دانیال از جاش بلند شد و گفت:

اعصابم و بهم می ریزی...

یه قدم به سمتم برداشت و گفت:

این ماموریت یه خورده مقدمه چینی لازم داره... برای مقدمه چینیش هم تو باید کنارم باشی... اگه یه بار... فقط یه بار شاهد سرپیچی کردنت باشم همه ی حمایتم و ازت می گیرم. حیف که رادمان و این چند روز ندیدی که ببینی چطور حساب کار دستش اومده!

قلبم توی سینه فرو ریخت... پسره ی بدبخت... دانیال به طرف در رفت و گفت:

برای پس فردا آماده شو.

قبل از این که روشو ازم برگردونه بهش پشت کردم و از پله ها بالا رفتم. صدای بهم کوبیده شدن در و شنیدم. بالای پله بارمان و دیدم که به دیوار تکیه داده بود و دست به سینه زده بود. همون لبخند پر از شیطنتش هم روی لبش بود. نگاه عجیبی بهم کرد... دوباره چشماش شیطون شده بود... دوباره می خواست با چشماش من و به چه کاری وسوسه کنه؟

دست پیش گرفتم و گفتم:

اصلا فکرش و نکن که این کار و برای دانیال بکنم!

سر تکون داد. نچ نچی کرد و گفت:

بی سیاستی! این جور پیش بری نه آزاد می شی... نه نجات پیدا می کنی و نه می تونی دست این آدما رو رو کنی...

تکیه ش و از دیوار برداشت. به سمتم اومد... بازوهام و گرفت و صورتش و نزدیک کرد. چشماش دوباره یه برق عجیبی پیدا کرده بود. لبخند شیطنت آمیزی زد و گفت:

یه کم مثل من شیطون صفت باش... وقتی جای مانور دادن نداری سکوت کن... وقتی موقعیت مناسب برای ضربه زدن نداری اطاعت کن... بعد توی یه فرصت مناسب... درست زمانی که هیچ کس انتظارش و نداره ضربه ای بزن که دیگه طرف مقابلت نتونه بلند شه...

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

جریان همون عدد صد و بیسته که باید یه عدد و کلی پیش خودم تجزیه تحلیل می کردم؟

دستش و صمیمانه به صورتم کشید... خندید و گفت:

نترس! استاد اینجا وایستاده تا مسئله رو برات حل کنه.

و خدا می دونست که چه قدر به این استاد شیطون صفت... با اون لبخند وسوسه کننده... با اون چشم های براق پر از شیطنت... احتیاج داشتم... خدا می دونست چه قدر ازش خوشم می یاد...

رحیم ترفیع گرفت و برای همیشه گروه ما رو ترک کرد. رویا می گفت به یه گروه با درجه ی بالاتر منتقلش می کنند. تازه متوجه شدم که اینجا اگه ماموریتی رو درست انجام بدی ترفیع می گیری و اگه ماموریتی رو خراب کنی تنبیه می شی.

از رویا بیشتر از بقیه ی بچه های گروه خوشم می اومد. اگه دم به دقیقه با کامپیوتر ور نمی رفت و با جون و دل با این خلاف کارها همکاری نمی کرد می گفتم که دختر خوبیه.

از راضیه بدم می اومد... آویزون همه ی پسرها بود. یه پسر دیگه م به اسم کاوه باهامون همکاری می کرد که استاد دزدی کردن و قفل باز کردن بود. خیلی پسر خنثی و ساکتی بود. خوشبختانه زیاد باهاش رو به رو نشده بودم و شاید عجیب باشه که بگم حتی یه بار هم باهاش حرف نزده بودم.

و بارمان... انگار یه چیزی توی وجودش آدم و به سمتش جذب می کرد. یه حس عجیبی که توی خودم کشف کرده بودم این بود که جدیدا از صمیمیت و جیک تو جیک بودن رویا و بارمان بدم اومده بود. بچه نبودم... می دونستم معنی این حس چیه... فقط سعی داشتم انکارش کنم و مدام به خودم یادآوری کنم که اون یه معتاده... خلاف کاره... ولی بعد... یادم می اومد که شاید خیلی آدم خوبی به نظر نرسه ولی اون قدرها هم که به نظر می رسید بد نبود! به اینجا که می رسیدم تو دلم می گفتم:

خب این حرف یعنی چی؟

دیگه دستم خودم نبود... بی اختیار هر وقت که صورت بارمان و شیطون می دیدم لبخند می زدم... ولی مرتب سعی می کردم به خودم یادآوری کنم که تمام وجود این آدم مثل یه وسوسه می مونه... دوست نداشتم بهش نزدیک بشم... فقط می خواستم از حرف ها و توصیه هاش استفاده کنم...

ولی فرصتی برای تجزیه تحلیل این احساس مسخره ی بی موقع نداشتم. به اندازه کافی ذهنم درگیر صحنه ی تیر خوردن سروان بود... به اندازه ی کافی بابت کند بودن و دیر عکس العمل نشون دادن خودم درگیر بودم... فرصتی برای یه احساس جدید نداشتم... تمام وجودم از عذاب وجدان پر شده بود... مرتب به خودم می گفتم سروان بچه داره؟ زن داره؟ الان اونا چه حالی دارند؟ آخه این چه غلطی بود که کردم؟ و زیر گریه می زدم.

علاوه بر این همه ی اعضای گروه برای یه چیز دیگه هم نگران بودند... رادمان! هر ساعتی که می گذشت براش نگران تر می شدیم... نمی دونستیم چه بلایی دارند سرش می یارن... هرچی که بود خیلی خوشایند به نظر نمی رسید... مرتب خودم و سرزنش می کردم که نباید اون خودکار رو بهش می رسوندم... ولی باید اعتراف می کردم که توی دلم تحسینش می کردم. خودم توی شرایط این ماموریت ها بودم و تنها کاری که تونستم بکنم این بود که فرار کنم ولی اون نقشه کشید و حتی نقشه ش و با موفقیت اجرا کرد... دلم براش شور می زد... نگران بودم... شایدم دلتنگ... دلتنگ برای یه دوست...

دختری که موهای مشکی فرفری داشت وارد اتاقم شد. رویا توی اتاق کار بود و اون قدر سرش شلوغ بود که عصبی شده بود و هیچکس جرئت نداشت بهش نزدیک بشه. دختر مو فرفری که فهمیده بودم اسمش هدا ست، با دست پر و کلی لباس اومده بود.

هدا یه دامن نباتی با یه تاپ سفید که کمربند خیلی شیکی داشت دستم داد. با عصبانیت گفتم:

من هیچ وقت حاضر نیستم این شکلی لباس بپوشم.

درسته که جلوی نامحرم روسری سر نمی کردم ولی هیچ وقت هم تاپ و دامن... اونم دامن کوتاه!... نمی پوشیدم. البته از وقتی که با اون مردها هم خونه شده بودم جرئت نکرده بودم که شال و از سرم در بیارم.

هدا با بداخلاقی گفت:

نمی شه که عین امل ها بری.

با صدای بلندی گفتم:

آهان! اون وقت هرچی لباس لختی تر باشه شیک تره... آره؟

هدا یه دامن سفید با یه تاپ پشت گردنی مشکی نشونم داد و گفت:

حداقل این و بپوش.

داد زدم:

این که از اونم بدتره.

یه دفعه هدا از کوره در رفت و داد زد:

من دیگه نمی دونم چی بدم به تو! دختره ی بد سلیقه ی دیوونه! نمی دونم دانیال چه اصراری داره که با تو بره مهمونی.

دیگه خبری از اون دختر پر ناز و عشوه ای که با رادمان هر و کر می کرد نبود. صدای داد و بیدادمون کل ویلا رو برداشته بود. هدا که از دست من به ستوه اومده بود، با موبایلش شماره ی دانیال و گرفت و بلافاصله شروع به شکایت کردن کرد:

_ این دختره ی امل عقب افتاده رو از کجا گیر اوردی؟

_ هرچی لباس بهش نشون می دم نه می یاره.

_ ولش کنم با مانتو روسری می یاد وسط مهمونی.

_ آخه من که دستم به جایی بند نیست.

_ گوشی! بیا با خودش حرف بزن.

با بی میلی موبایل و از دستش گرفتم. بلافاصله صدای عصبانی دانیال و شنیدم:

چرا به حرف هدا گوش نمی دی؟

با ناراحتی گفتم:

من از این لباس نمی پوشم.

دانیال_ ما با هم حرف زده بودیم ترلان... مگه نه؟ آدم بعضی وقت ها برای رسیدن به هدفهاش باید نقش بازی کنه... توام امشب نقش دختری رو بازی کن که از این لباسا می پوشه.

_ آخه... من نمی تونم.

دانیال با عصبانیت داد زد:

یعنی چی که نمی تونی؟ تو منو مسخره کردی؟ ترلان می دونی که اگه به دردمون نخوری مجبور می شیم حذفت کنیم.

منم صدامو بلند کردم و گفتم:

این چه ربطی به لباس پوشیدن داره؟

دانیال_ باید بریم فیلم بازی کنیم. باید نقش آدم هایی مثل خودشون و بازی کنیم. لباس مناسب اولین قدمه. متوجه می شی یا باز لج کردی؟

با سماجت گفتم:

من از این لباسا نمی پوشم. فهمیدی؟ من قرار بود که راننده باشم. به اندازه ی کافی هم سر این قضیه تحقیرم کردی. حق نداری روی من به عنوان عروسک خیمه شب بازی حساب باز کنی.

دانیال حرف آخرش و زد:

من تا یه ساعت دیگه اونجام. اگه لباس پوشیده بودی که هیچ! اگه نه می فرستمت اونجایی که رادمان و فرستادم... شیر فهم شد؟

تماس و قطع کرد. بغض کرده بودم ولی از شدت عصبانیت! دوست داشتم دانیال دم دستم بود تا با دستای خودم خفه ش کنم. هدی لبخندی پیروزمندانه به منی که جلوش وایستاده بودم و از عصبانیت می لرزیدم زد و گفت:

چی شد؟ زبونت و قیچی کرد؟

در همین موقع بارمان وارد اتاق شد.

از قیافه ش معلوم بود که تازه از خواب بلند شده. ژولیده بود و با اخم و تخم نگاهمون می کرد. خودش و روی تخت رویا انداخت و گفت:

چه خبر شده؟ این سر و صداها برای چیه؟

صداش گرفته بود. هدا دست به سینه زد و گفت:

نمی خواد لباسی که بهش دادم و بپوشه.

و دامن نباتی رو نشون بارمان داد. بارمان صداش و صاف کرد و گفت:

بندازش کنار. از رنگش خوشم نمی یاد.

حالا من بودم که داشتم به هدا لبخند پیروزمندانه می زدم. بارمان با بی حوصلگی لباس ها رو بهم ریخت. یه شلوار جین مشکی چسبون با سمتم انداخت. هدا اخم کرد. بارمان دوباره لباس ها رو بهم ریخت. یه تاپ مشکی که لبه های جلویش بلندتر از لبه های پشتیش بود و کمربندی با سگک دایره ای شکل داشت دستم داد... این دفعه اخم های من توی هم رفت. بعد یه شال بافتنی خاکستری که روش گل و برگ های کوچیکی بافته شده بود به سمتم گرفت و گفت:

مشکلت با این حل می شه؟

می تونستم شال و یه جوری بندازم که جلوی یقه و قسمتی از بازوهام و بپوشونه. بالاخره بارمان تونست کاری بکنه که با انتخابش هم دهن من و ببنده هم دهن هدا رو! هدی کوتاه گفت:

تنت کن و دوباره بیا.

وارد انباری خالی شدم که به خاطر نبودن وسیله خیلی سرد بود. سریع لباس رو پوشیدم و به اتاق رویا برگشتم. هدا مشغول آماده کردن لوازم آرایش بود و بارمان هم توی اتاق نبود. هدا با وسواس خاصی لباسم و بررسی کرد و یه جفت بوت پاشنه بلند خاکستری برام کنار گذاشت. موهامو فقط اتو زد. یه درگیری دیگه هم سر آرایش صورتم داشتیم. اگه جلوشو نمی گرفتم صد قلم صورتم و آرایش می کرد. خلاصه بعد از کلی دعوا کردن و بد و بیراه گفتن من آماده شدم و هدی هم که سردرد گرفته بود سریع وسایلش و جمع کرد و رفت.

با آینه ی رویا به صورتم نگاه کردم. با دست یه کم سایه ی دودی پشت چشمم و پاک کردم... چشمام با اون سایه و خط چشم و ریمل جلوه ی دیگه ای پیدا کرده بود... شاید هر دختر دیگه ای جای من بود با دیدن اون همه تغییر ذوق می کرد ولی جایی گیر افتاده بودم که این چیزها معنی و مفهومش و برام از دست داده بود.

به دلم بد اومده بود... همه ی اینا برای مقدمه چینی یه عملیات بود یا دانیال قصد دیگه ای داشت؟ ... همون روز اول بهم گفته بود که از احساسش چیزی باقی نمونده... ولی... حرفاش و کارهاش چیز دیگه ای رو نشون می داد... ضربان قلبم بالا رفت... دستام و مشت کردم... نکنه برام نقشه ای داشته باشه؟

_ چیه؟ این قدر خوشت اومده که نمی تونی چشم از آینه برداری؟

سرم و چرخوندم. بارمان به چهارچوب در تکیه داده بود. گفتم:

باز تو زبون دراز شدی؟

یکی از همون لبخندهای شیطونش و زد. آهسته تکیه ش و از چهارچوب برداشت... در و بست و به سمتم اومد.

درست رو به روم... روی زمین نشست. آینه رو روی تخت انداختم و گفتم:

اصلا دوست ندارم اینجا برم.

بارمان دستش و دور زانوهاش حلقه کرد و گفت:

چرا... می ری...

آهی کشیدم و گفتم:

آخه... من دوست ندارم زیاد دور و بر دانیال باشم.

پرسید:

چیزی قبلا بینتون بوده؟ نمی خوای بگی که واقعا دوست پسرت بوده!

تیزتر از اون چیزی بود که فکر می کردم... مکثی کردم و گفتم:

نه... فقط... ازم خوشش می اومد... روز اول که اینجا دیدمش بهم گفت که از احساسش نسبت بهم چیزی باقی نمونده... ازم کینه به دل گرفته... فکر می کنه که تحقیرش کردم.

گفت:

جدا تحقیرش کردی؟ من می شناختمش... از سر و وضعش مشخص بود که وضع مالیش خوب نیست... تو رو هم یه جورایی شناختم... اون پالتو مشکیه که همیشه تنته رو دیدم... با چشمم می شد تشخیص داد که مارک داره... اونم از نوع اصلش! کار سختی نیست که حدس بزنم بینتون اختلاف طبقاتی بوده.

سر تکون دادم و گفتم:

تحقیرش نکردم ولی پسش زدم...

بارمان حرفم و قطع کرد و گفت:

اون الان همه چی داره... پول ... مقام... قدرت... ولی آدم به هر جایی که برسه نمی تونه چیزی که گذرونده رو فراموش کنه... اونم نمی تونه فراموش کنه که چه وضعی داشته. حالا که هرچیزی می خواسته رو به دست اورده یه حسرت ته دلش مونده... تنها چیزی که نتونسته به دست بیاره... یعنی تو... این معنی علاقه داشتن نمی ده... این فقط یه حسرته... اون آدم جاه طلب و مغروریه... مطمئن باش هرکاری می کنه که یا تو رو خورد کنه یا به دستت بیاره... به دست اوردن تو یعنی به دست اوردن همه ی چیزهایی که حسرتش و می خورده... وقتی تو رو به دست بیاره می فهمه که این چیزی نیست که غرورش و ارضا کنه... چون اونم مثل بقیه ی آدم ها نمی تونه گذشته ش و پاک کنه... اینه که کنارت می زنه...

با تعجب پرسیدم:

این یعنی چی؟

بارمان لبخند تلخی زد و گفت:

یعنی این که هر کاری می تونی بکن ولی تسلیمش نشو.

با ناراحتی گفتم:

ولی من همین الان دارم باهاش می رم مهمونی...

دستش و با آرامش تکون داد و گفت:

مهم نیست... یادته در مورد سکوت کردن و ضربه زدن چی بهت گفتم... حالا خوب گوش کن ببین چی بهت می گم... یه کاری کن که هم برای باند مهم باشی هم برای پلیس... توی این موقعیت هر کدوم از این دو تا رو که از دست بدی سقوط می کنی. نذار آدم های این باند فکر کنند که تاریخ مصرف داری. نذار فکر کنند که بعد از یه مدت دیگه به دردشون نمی خوری و می تونند حذفت کنند... می دونی اگه پلیس دستش بهت برسه اولین جایی که می برنت کجاست؟

با سر جواب منفی دادم. بارمان ادامه داد:

اتاق بازجویی... ترلان! آخر آخرش اون چیزی که برای آدم می مونه چیزیه که اینجاشه!

و به سرش اشاره کرد. لبخندی زد و گفت:

اگه از ریخت و قیافه بیفتی یا دستت بشکنه و نتونی رانندگی کنی این باند حاضره نگهت داره... به شرط این که مغزت خوب کار کنه... پلیس هم حاضره بهت تخفیف بده و باهات معامله کنه... به شرط این که اطلاعات خوبی داشته باشی. تا جایی که می تونی اطلاعات جمع کن.

گیج شده بودم. گفتم:

رادمان دقیقا نظر عکس این و داشت. می گفت یا باید فضولی کنی یا باید در بری.

بارمان لبخند زد... نه با شیطنت... و نه با منظور... حتی شاید یه کم پدرانه... گفت:

داداش من فقط دو روز جلوترش و می بینه... ولی من همیشه به فکر سال های بعدم. رادمان دنبال راه فراره من به فکر زندگی بعد فرارتونم. یادت که نرفته! تو یه مجرمی... نذار محکوم شی... تا جایی که می تونی سیاست به خرج بده... فیلم بازی کن... گوشات و تیز کن... هرچی می شنوی و پیش خودت ثبت و ضبط کن... روزی که توی اتاق بازجویی و جلوی بازپرس نشستی به حرف من می رسی....

دانیال یه پلیور شیک سرمه ای پوشیده بود و کراوات خاکستری زده بود. یه بارونی کوتاه سرمه ای هم تیپ خوبش و تکمیل می کرد. اون دو مرد هیکلی هم جلو نشسته بودند و یکی از اونا رانندگی می کرد.

انگشتام و توی هم گره کرده بودم. سرم از فکر کردن به مسائل مختلف درد گرفته بود... حرف های بارمان به نظرم منطقی می اومد. تو دلم آرزو می کردم که عرضه ی اجرا کردن این نصیحت ها و پیشنهادها رو داشته باشم.

تصویر زنی که با ماشین زیر کرده بودم... و از اون بدتر... مردی که شاهد مرگش بودم یه گوشه ی ذهنم مونده بود و تا از فکر کردن به چیزهای دیگه فارق می شدم به مغزم هجوم می اوردند.

و در آخر... رادمان... یه جورایی دلتنگش بودم... اونو دوست خودم می دونستم... تنها دوستی که داشتم... تنها همدردی که توی اون شرایط برام وجود داشت... یعنی چه بلایی سرش اورده بودند؟ ... نگرانش بودم.

با صدای دانیال به خودم اومدم:

عوض شدی!

نیم نگاهی بهش کردم. دیگه اونو پیش خودم به عنوان یه فرد جدید می شناختم و هرچه قدر تلاش می کردم نمی تونستم اون دانیال درس خون توی دانشگاه و به خاطر بیارم. با این حال پوزخندی زدم و گفتم:

توام... خیلی زیاد!

سر تکون داد و گفت:

منظورم این بود که خوشگل شدی.

جوابش و ندادم. اگه در شرایط دیگه ای بودم و یه پسر خوش تیپ و آراسته بهم می گفت که خوشگل شدم تحت تاثیر قرار می گرفتم ولی... من یه نفر و کشته بودم و توی قتل سروان هم ناخواسته شریک شده بودم... دیگه این طور مسائل اهمیتش و برام از دست داده بود. این افکار و احساسات دخترونه مال ترلان خوشبختی بود که توی خونه ور دل مامانش نشسته بود و اون قدر بی کار بود که می تونست با هر حرفی برای خودش رویاپردازی کنه.

به جاده نگاه کردم. همیشه دوست داشتم بدونم میگون کجاست که آوا با خانواده ی عموش آخر هفته ها به اونجا می ره. حالا توی شرایط و موقعیتی که اصلا انتظارش رو نداشتم راهی میگون شده بودم... برای دیدن مرد دیوانه ای که از سرمای تهران برفی فرار کرده بود و به یه جای سردتر پناه اورده بود. از جاده ی اصلی خارج شدیم. وارد یه راه خاکی شدیم که به ویلاهای بالای تپه منتهی می شد.

دانیال گفت:

اسم این مردی که داریم می ریم پیشش استاد پژمان اِ... یعنی همه استاد صداش می کنند.

با بی علاقگی گفتم:

به من چه؟ نقش من این وسط چیه؟

یه دفعه یاد توصیه ی بارمان افتادم. سر جام جا به جا شدم. حق با اون بود. نباید این طوری حرف می زدم. باید اطلاعات جمع می کردم.

دانیال گفت:

تو امشب فقط وظیفه داری که با من کل کل نکنی و ادای یه دوست دختر خوب و در بیاری.

نتونستم جلوی خودم و بگیرم و با صدای بلندی گفتم:

چی؟

دانیال لبخند پلیدی بهم زد و گفت:

چی؟ عارت می یاد دو ساعت این نقش و بازی کنی؟

چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

من قرار بود اینجا راننده باشم... نه چیز دیگه!

دانیال با قاطعیت گفت:

اون قول و قرارها بهم خورد. تو رو نمی شه کنترل کرد. از این به بعد خودم می خوام دور و برت باشم. فهمیدی؟ باید جلوی چشمم باشی. اگه بهم ثابت بشه که به درد این کار نمی خوری می دم شرت و بکنند.

چیزی نگفتم. تو دلم گفتم:

شاید این طوری بهتر باشه...

با لحن معمولی پرسیدم:

این یارو چی کاره ست؟

دانیال گفت:

یکی که خیلی توی کارمون بهش احتیاج داریم... می دونی! اگه همیشه بخوای از روش های معمول استفاده کنی خیلی زود شکست می خوری. پژمان می تونه کمکمون کنه که پیشرفت کنیم... فقط مشکل اینه که ایشون یه مقدار دارن طاقچه بالا می ذارن... بوی پول به مشامش خورده... برای همین فعلا ادعای انسانیت می کنه و حاضر نمی شه کمکمون کنه.

جلوی در یه آپارتمان چهار طبقه ی شیک متوقف شدیم. یکی از بادیگاردهای دانیال گفت:

صبر کنید ماشین و پارک کنیم و ...

دانیال وسط حرفش پرید و گفت:

شما دو تا توی ماشین بمونید... این یه مهمونی دوستانه ست.

خشاب اسلحه ش و چک کرد و گفت:

می تونم مراقب خودم باشم.

اسلحه رو توی جیب داخلی بارونیش گذاشت.

وارد حیاط شدیم. تعداد زیادی پله ی سنگی رو باید بالا می رفتیم تا به در ورودی برسیم. باغچه ی شیک سه طبقه ای دو طرف پله ها قرار داشت. وسط باغچه چراغ هایی به شکل فانوس قرار داشت. می تونستم حدس بزنم توی بهار این باغچه ی قشنگ با گل های رنگارنگ چه قدر دیدنی می شه.

طبقه ی اول رو باشگاه و استخر سرپوشیده تشکیل داده بود. به طبقه ی دوم رسیدیم. در باز بود و یه مرد میانسال دم در ایستاده بود. شلوار و جلیقه ی سفید با پیرهان آبی پوشیده بود. موهای کم پشت جوگندمی و چشم های تیره داشت. چهارشونه و خوش اندام بود. با دیدن دانیال خندید و گفت:

پس محبی فهمیده رگ خواب من دست تو اِ... بیا تو دانیال!

دانیال نیم نگاهی بهم کرد و با پژمان دست داد. سریع مغزم به کار افتاد و اسم محبی رو ذخیره کرد... ذهنم شروع به پردازش اطلاعات کرد... پژمان حاضر نبود با این مبلغ به این باند همکاری کنه... شخصی به اسم محبی دانیال و فرستاده بود که اونو راضی کنه... یعنی امکان داشت که محبی همون رئیس باشه؟

دانیال دستش و روی شونه م گذاشت و گفت:

اینم دوست دخترم... باران!

باران؟ خب چرا از قبل با من هماهنگ نکرد؟ من با باران راحت نبودم... حداقل ای کاش یه اسمی می ذاشت که به اسم خودم نزدیک تر باشه. پژمان دستش و جلو اورد... دانیال با نگرانی نگاهم کرد ولی برخلاف انتظارش با خوش رویی با پژمان دست دادم و گفتم:

وای بالاخره تونستم شما رو ببینم. دانیال خیلی از شما برام گفته بود.

دانیال خیلی سریع تونست خودش و جمع و جور کنه و حیرت زدگیش و پشت چهره ی سردش قایم کنه. اون شب اصلا قصد نداشتم سرکشی کنم. حرف های بارمان توی گوشم بود. می دونستم جای خوبی برای کسب اطلاعات اومدم. همین طور داشتم برای پژمان زبون می ریختم:

وای چه خونه ی قشنگی!... چه باغچه ی خوشگلی هم داشت... منم هی به دانیال می گم آخر هفته ها من و بیار این دور و برها که آب و هواش خوبه ولی نمی دونم آخر هفته ها کجا سرش و گرم می کنه که یاد هرچیزی می افته جز من!

کم مونده بود دهن دانیال از تعجب باز بمونه. پژمان بلند خندید و گفت:

راستش دانیال اولش خیلی تعجب کردم وقتی فهمیدم بالاخره اسیر یه دختر شدی ولی الان می فهمم که حق داشتی!

دستش و روی شونه م گذاشت و موهام و بوسید. اخمام توی هم رفت. با این که سن و سال بابام و داشت ولی چندشم شد. اگه دست خودم بود جای بوسه شو با دست پاک می کردم. یه صدایی توی سرم گفت:

حقته! تا تو باشی این قدر وراجی نکنی.

سمت چپ در ورودی راهرویی بود که در هر سه اتاق خواب خانه به اون باز می شد. دو تا پنجره با کرکره های زرد توی راهرو بود. انتهای راهرو هم حموم و دستشویی قرار داشت.

من و دانیال وارد یکی از اتاق ها شدیم. اتاق به نسبت خالی بود. فقط یه فرش ماشینی و یه مبل لیمویی رنگ رنگ اتاق بود. پالتوهامون و در اوردیم. در کمد نیمه باز بود. متوجه شدم که قسمت داخلی در و یه آینه ی بزرگ تشکیل داده. همون طور که داشتم جلوی آینه موهامو مرتب می کردم حرکات دانیال رو هم زیر نظر داشتم. پشتم ایستاد و دستش و دور کمرم حلقه کرد. آهسته گفتم:

پررو نشو... مثل این که جدی گرفتی ها!

از توی آینه دیدم که همون پوزخند مغرورانه روی صورتشه. سرشو نزدیک گوشم اورد و گفت:

چی تو سرته؟

از این که نفسش به گوشم می خورد خوشم نمی اومد. سرم و به سمتش چرخوندم و گفتم:

دارم کاری که گفتی و می کنم. چیه؟ خوشت اومده؟

نگاه معنی داری بهم کرد و گفت:

همچین بدم هم نیومده.

قلبم توی سینه فرو ریخت. زیرلب گفتم:

عوضی!

قبل از این که بیشتر از این پررو بشه بهش تنه زدم و از اتاق بیرون رفتم.

سمت راست در ورودی سالن قرار داشت. کنار کمدی که ابتدای سالن بود دری به بالکن باز می شد. انتهای سالن هم یه آشپزخونه ی اپن جمع و جور بود. یه دست مبل نارنجی خوشرنگ توی سالن چیده شده بود که با رنگ زرد پرده ها هماهنگی داشت. اولین چیزی که به نظرم اومد این بود که این خونه تلویزیون نداره. کار سختی نبود که تشخیص بدم خونه رو تازه گرفتند و هنوز پرش نکردند. یه صدایی توی سرم گفت:

این دقتی که الان داری به خرج می دی و اگه اون موقع که رانندگی می کردی داشتی الان اینجا نبودی!

توی ذهنم به صدای توی سرم گفتم:

می ذاری گندی که زدم و جمع و جور کنم یا نه؟

دانیال کنارم نشست و دستش و روی شونه م گذاشت. توی اون لحظه چپ چپ نگاه کردن های من و لبخند زدن دانیال که از روی بدجنسی بود واقعا دیدنی بود. پژمان با یه بطری مشروب و سه تا گیلاس از آشپزخونه خارج شد. تو دلم گفتم:

همین و کم داشتم!

پژمان روی مبل لم داد و کوسن ها رو دور و برش گذاشت. به دانیال گفت:

زحمتش و می کشی؟

تو دلم گفتم:

خدایا! این و کجای دلم بذارم؟ حداقل ای کاش اولش یه کم قیافه می گرفتم و الکی صمیمیت نشون نمی دادم که این طوری گیر نکنم.

دانیال شروع به باز کردن بطری کرد. پژمان داشت احوال پرسی می کرد و گوش های منم تیز شده بود:

محبی چطوره؟ شنیدم بیماریش جدیه! هنوز ایرانه؟ راهی پیدا نکرده که خارج بشه؟

جواب دانیال یه جمله بود:

خیلی وقته باهاش تماس نگرفتم.

پژمان گیلاسی رو که دانیال براش پر کرده بود برداشت و گفت:

پس حتما خیلی بهت اعتماد داره که همه ی کارها رو دست خودت سپرده.

دیگه مطمئن شده بودم که محبی اسم رئیسه. قلبم از هیجان محکم توی سینه می زد. دانیال گیلاسی دستم داد و گفت:

خانوم بچه های تو چطورن؟ ایران بیا نیستن؟

پژمان کمی از نوشیدنیش و با لذت مزه مزه کرد و گفت:

اتفاقا دخترم بهار امسال می یاد ایران. می خوام به افتخارش یه مهمونی بدم... یه مهمونی که همه ی دوست و آشناها رو دعوت کنم... دوست دارم تو و باران هم باشید. خیلی ها هستند که می خوام نشونت بدم.

به وضوح دیدم که چشم های دانیال برق زد ولی گفت:

راستش... مطمئن نیستم که بتونم بیام.

نگاهی معنی دار بهم کرد و به پژمان گفت:

برادر باران هم بهار امسال می یاد ایران. قراره یه مدت با هم بریم مسافرت... راستش به باران قول دادم که اون چند وقت و با اونو برادرش باشم.

پژمان اخم کرد و گفت:

خیلی بد شد... دوست داشتم سبزواری رو نشونت بدم.

دانیال پوزخندی زد و گفت:

اتفاقا خیلی مشتاقم که از نزدیک ببینمش... ولی... دیدی که... دل باران از دست من پره. مرتب بهم می گه که براش وقت نمی ذارم.

دانیال دوباره یه نگاه معنی دار بهم کرد. متوجه شدم منتظره تا منم یه چیزی بگم. به ناچار دوباره شروع به زبون ریختن کردم:

آخه دانیال همه ی وقتش و با کار و همکاراش پر می کنه. دفعه ی پیش هم که برادرم اومده بود ایران دانیال حتی یه بارم برای دیدنش نرفت و برادرم واقعا ناراحت شد... وقتی هم که بهش می گم هیچ وقت برای من وقت نداره و بهم اهمیت نمی ده، می گه که پر توقعم!

با ناز و ادا برای دانیال پشت چشمی نازک کردم. پژمان غش غش خندید و گفت:

اینم از عوارض کارهای پر زحمته دیگه!... راستش و بگید! کجا باهم آشنا شدید؟ ظاهرا خیلی وقته همدیگه رو می شناسید.

دانیال دستش و دور کمرم انداخت و گفت:

آره. من و باران چند ساله که همدیگه رو می شناسیم... آشناییمون به پارتی های دوران دانشجویی برمی گرده ولی تازگی ها به این نتیجه رسیدیم که بهتره روابطمون و با هم صمیمانه تر کنیم.

رو بهم کرد و با لبخند گفت:

مگه نه عزیزم؟

در جوابش لبخندی زدم که بیشتر شبیه دهن کجی می موند.

گیلاس های دانیال و پژمان خالی شده بود ولی من حتی برای فیلم بازی کردن هم حاضر نشده بودم گیلاس و به سمت دهنم ببرم. دانیال که می ترسید پژمان شک بکنه درست زمانی که پژمان داشت تلفن جواب می داد گیلاس رو از دست من گرفت و با گیلاس خالی خودش عوض کرد.

وقتی تلفن پژمان تموم شد دانیال پرسید:

خب... کار و بارت چطوره؟

پژمان کمی دیگر برای خودش نوشیدنی ریخت و گفت:

بدک نیست... چند تایی شاگرد خصوصی دارم.

تو دلم گفتم:

مسلما معلم پیانو نیست!... هیکلش که ورزشکاریه... شاید برای تمرین دادن برای یه ورزش خاص می خوانش... شاید برای دفاع شخصی یا کیک بوکسینگ و اینا!

کم کم قضیه داشت برام روشن می شد... پس می خواستند با کمک پژمان نیروهاشون و ورزیده تر بکنند. تو دلم گفتم:

اینا هیچ ربطی به مواد مخدر نداره... دیگه مطمئنم بارمان دروغ گفته که ماجرا در مورد مواده. دستم بهش برسه می کشمش... بهم اطلاعات غلط می ده بعد می گه روزی که بشینی جلوی میز بازپرس این حرف ها به دردت می خوره. منو مسخره ی خودش کرده.

دانیال گفت:

هنوز سر حرفت هستی؟ نمی خوای قبول کنی که باهامون همکاری کنی؟

پژمان گیلاسش و روی میز گذاشت و گفت:

قبول کن که کار کردن با شماها خیلی زحمت داره و در عین حال خطرناکه... باید در عوضش یه چیزی بگیرم که ارزشش و داشته باشه. بهت برنخوره ها! تو پسر خیلی خوبی هستی ولی قیمتی که پیشنهاد می کنی... نمی ارزه... یعنی به ریسکش نمی ارزه.

دانیال چیزی نگفت. پکر شده بود. پژمان دستاش و بهم کوبید و گفت:

خب! نظرت در مورد آب تنی چیه؟ تازه جکوزی و روشن کردم.

دانیال سریع توی جلد همون پسر خوش اخلاق رفت و گفت:

من که موافقم!

پژمان بهم نگاه کرد. تو دلم گفتم:

جانم؟ یعنی قراره منم باهاشون آب تنی کنم؟ خدایا! غلط کردم که اومدم!

دوباره از در شوخی و خنده در اومدم و گفتم:

شما که می دونید خانوم ها چه قدر به آرایش و موهاشون حساسند. نمی تونم بیام... ممکنه همه ش به هم بخوره.

پژمان با بی خیالی گفت:

ای بابا! فقط می خوایم توی جکوزی بشینیم.

تو دلم گفتم:

خدایا! منو بکش!

دانیال که می دونست در مورد این یه مسئله کوتاه نمی یام گفت:

این خانوم ما خیلی حساسه! می ترسه آب به موهاش بخوره و اتوی موهاش خراب شه.

پژمان دیگه اصرار نکرد. خوشبختانه از اون آدم های تعارفی نبود. به سمت اتاقش رفت تا بساط استخر و آماده کنه. من و دانیال توی سالن تنها شدیم. نفس راحتی کشیدم. حتی فکر کردن به ماجرای جکوزی هم حالم و بد می کرد.

دانیال سرش و به گوشم نزدیک کرد. سریع سرم و کنار کشیدم و گفتم:

دانیال! می زنم تو صورتت ها!

پوزخندی زد. کم کم داشتم به این پوزخندهای مغرورانه ش حساسیت پیدا می کردم. گفت:

می خوام یه چیزی در گوشت بگم. اجازه هست؟

دوباره سرش و به گوشم نزدیک کرد و گفت:

یه کاری کن که راضی شه من و تو با برادرت توی مهمونی دخترش حاضر شیم.

با تعجب گفتم:

برادرم؟

دانیال ابرو بالا انداخت و آهسته گفت:

رادمان!

سوتی زدم. پس قرار بود اون شب بلیط ورودمون به مهمونی رو بگیریم. با تعجب گفتم:

ماجرای دخترش رو می دونستی؟

دانیال پوزخندی زد و گفت:

تو ما رو دست کم گرفتی ها! معلومه که می دونستم... اصلا برای همین تو رو هم با خودم اوردم.

نفسم و با صدا بیرون دادم و چیزی نگفتم. پژمان یه مایو به دانیال داد. منم از زیر میز چند تا روزنامه و مجله در اوردم و تا اون پایین بیکار نباشم. دانیال با ملایمتی که از صد تا فحش و ناسزا بدتر بود گفت:

عزیزم! اینا رو کجا می یاری؟

منم با لحنی مشابه لحن خودش گفتم:

عزیزم می دونی که دوست دارم خبرها رو دنبال کنم.

دانیال لبخندی زد. روزنامه رو آهسته از دستم کشید و گفت:

از کی تا حالا؟

منم مثل خودش لبخند ملیحی زدم و گفتم:

از دیروز تا حالا!

روزنامه رو از دستش بیرون کشیدم و قبل از این که حرفی بزنه دنبال پژمان راه افتادم و به طبقه ی پایین رفتم. می دونستم دانیال دوست نداره خیلی در جریان ماجراهایی باشم که دور و برم وجود داره. این موضوع بیشتر وسوسه ام می کرد که روزنامه رو بخونم و ببینم چه چیزی اون تو نوشته شده.

روی یه صندلی نشستم و صدای پژمان و از توی رختکن شنیدم که به دانیال می گفت با مایوی مهمون مشکل داره یا نه... داشت توضیح می داد که نو اِ و هیچکس تا حالا نپوشیدتش. تو دلم گفتم:

نمی دونه که دانیال برای انجام دادن ماموریتش هر کاری حاضره بکنه... پوشیدن مایو که سهله!

اون دو نفر وارد جکوزی شدند و منم سرم و به روزنامه گرم کردم تا مجبور نباشم به دو تا مرد نیمه برهنه که یکیشون هم دانیال بود! نگاه کنم.

سریع صفحه ی حوادث رو باز کردم. با دیدن اولین خبر قلبم توی سینه فرو ریخت. خبر در مورد کشته شدن سروان راشدی در اتوبان کرج بود. دستم به لرزه در اومد... دهنم خشک شد. لبم و گزیدم... نمی تونستم چشمام و روی متن متمرکز کنم... چشمام و بستم و نفس عمیقی کشیدم... چند بار این کار و تکرار کردم. آروم تر شدم. چشمام و باز کردم. متن رو با سرعت از نظر گذروندم... متوجه شدم که سروان عضو نیروی دریایی ارتش بوده. تو دلم گفتم:

اینا با نیروی دریایی چی کار دارند؟ ... می خوان از طریق دریا مواد جا به جا کنند؟

یه صدایی توی سرم گفت:

تو که داشتی به این نتیجه می رسیدی که این چیزها ربطی به مواد مخدر نداره!

اون قدر عصبی شدم که نتونستم بقیه ی اخبار رو دنبال کنم. روزنامه ای که توی دستم مچاله شده بود رو پایین اوردم. احتمالا قیافه م خیلی تابلو شده بود چون پژمان پرسید:

چیزی شده؟

بی اختیار نگاهم روی روزنامه سر خورد. چشمم به صفحه ی ورزش که کنار صفحه ی حوادث بود افتاد. لبخندی تصنعی زدم و گفتم:

منچستر یونایتد... فکر کنم قراره شرطو به دانیال ببازم.

دانیال که بدجوری توی نخ من بود گفت:

فکر نکن عزیزم... مطمئن باش.

بعد رو به پژمان کرد و گفت:

باران از دوره ی نوجوونیش به سر الکس فرگوسن ارادت خاصی داشت. منم طرفدار چلسیم. چند وقتی می شه که سر مسابقه های لیگ باهم شرط بندی می کنیم.

یاد چند سال قبل افتادم که همیشه بی خودی از منچستر یونایتد طرفداری می کردم تا حرص معین و در بیارم... احساس می کردم این خاطرات مال آدم دیگه ایه... روز به روز بیشتر به حرف بارمان می رسیدم... من توی دنیای بیرون مرده بودم...

حتی وقتی پژمان و دانیال لباس عوض کردند و وارد خونه شدیم هم از فکر سروان بیرون نیومدم.

دانیال سشوآر و دستم داد تا موهاش و خشک کنم. نتونستم زیر نگاه پژمان حال دانیال و که اون شب رسما داشت سوء استفاده می کرد بگیرم. سشوآر و به سر دانیال نزدیک کردم و با بدجنسی تو دلم خندیدم. دانیال سشوآر و از دستم گرفت و با لبخندی تصنعی گفت:

باران جان! عزیزم!... سرم و سوزوندی.

شونه بالا انداختم و گفتم:

می دونی که کار آرایشگریم زیاد خوب نیست.

و سشوآر و دست خودش دادم. پژمان که داشت موهای کم پشتش و با حوله خشک می کرد گفت:

چه دختر شیطونی هم هست!

دانیال لپم و با انگشت اشاره و انگشت وسطش کشید و گفت:

همین چیزها شیرینش کرده دیگه!

تو دلم گفتم:

به موقعش همچین شیرینی نشونت بدم که حظ کنی... صبر کن! بهم می رسیم.

دانیال بهم اشاره کرد که دنبال پژمان برم. واقعا نمی دونستم باید چطوری راضیش کنم. حداقل اگه دلم می خواست که راضیش کنم یه چیزی!

پژمان تازه وارد آشپزخونه شده بود و داشت با قهوه جوش سر و کله می زد. دستم و توی جیب پشت شلوارم کردم و کنارش ایستادم. پژمان گفت:

خبرها رو خونده بودی که اون طور رنگت پریده بود... آره؟

پس فهمیده بود. با حالتی پدرانه شونه م و نوازش کرد و گفت:

نگران دانیالی؟

تو دلم گفتم:

آره... نگرانم قسمت نشه با دست های خودم خفه ش کنم.

آهسته گفتم:

کارهای خطرناکی می کنه.

پژمان با سر جواب مثبت داد. چیزی به فکرم رسید و گفتم:

برادرم خیلی نگرانه. دوست نداره با دانیال بمونم. دانیالم متوجه نیست که باید اعتمادش و جلب کنه. دفعه ی پیش بهم گفته بودم که برادرم و دعوت کنه و دوستاش و نشونش بده که بفهمه دوستاش هم آدم های قابل اعتمادین... نمی دونم... می ترسم دانیال همه چی رو خراب کنه.

پژمان چیزی نگفت. سه فنجون قهوه ریخت و وارد سالن شدیم. بعد از این که قهوه مون و خوردیم و پژمان و دانیال چند دست تخته بازی کردند وقت رفتن رسید. پژمان لحظه ی آخر دوباره ماجرای مهمونی دخترش و پیش کشید و گفت:

پس برای مهمونی باهاتون تماس بگیرم؟

دانیال نگاهی بهم کرد و گفت:

نمی دونم... باران! چه کاره ایم؟

کمی فکر کردم. چی باید می گفتم؟.. بعد از مکثی گفتم:

اگه تونستم برادرم و تنها بذارم می یام.

چه جلمه ی بی معنی! خوشبختانه دانیال سریع دنباله ی حرفم و گرفت و گفت:

آخه برادر باران هر وقت می یاد ایران می یاد خونه ی باران. زشته باران بره جایی و اونو تو خونه تنها بذاره. خصوصا این که برادرش فقط برای دیدن باران ایران می یاد.

تو دلم گفتم:

ایول! چه سرعتی توی خالی بستن داره!

پژمان گفت:

خب چرا ایشونم با خودتون نمی یارید؟

لبخند کمرنگی روی لب های دانیال نشست. دوباره نگاهی بهم کرد و گفت:

نظرت چیه؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

فکر کنم قبول کنه!

اضطراب به جونم افتاد... امشب ماموریت بعدی رو برای خودم و رادمان جور کرده بودم... فقط یه چیز بود که آرومم می کرد... این بود که این برنامه ی جدید بهم امید می داد که رادمان به زودی آزاد می شه.

_ یه روز از اینجا می ریم... نمی دونم کجا... شاید جایی که هیچکس زبونمون و نفهمه تا بتونیم خودمون و گول بزنیم و بگیم برای همینه که دردمون و درک نمی کنند... یه جایی که اون قدر دور باشه که دلتنگی نذاره یادمون بیاد توی سایه ی حمایت!! آدمی به اسم پدر چه قدر بی پناه بودیم... یه روز بالاخره می ریم... می ریم جایی که... نمی دونم کجا... ولی می ریم...

نور خورشید از لابه لای تخته های کوبیده شده به پنجره روی صورتم افتاد. صدای بارمان توی گوشم خاموش شد و از خواب پریدم... چشمام و آهسته باز کردم... باز توی همون اتاق بودم... توی اون اتاق با اون دیوارهای زرد... سقف بلند و ترک خورده... و پنجره ی کوچیک تخته کوب شده ای که نزدیک سقف بود ... و چند حرف بی معنی انگلیسی که با فاصله از هم روی دیوار کنده شده بود:

A S K R O B S

روی تخت جا به جا شدم. درد توی کمر و گردنم پیچید... دستم و کشیدم... به امید این که اون روز، روز آزادیم باشه... ولی... سردی دستبند فلزی روی مچم قلبم و مچاله کرد... خیلی تلاش کردم... خیلی سخت... تا جلوی شکسته شدن بغضم رو بگیرم. زیرلب گفتم:

خدایا!... ازت آزاد شدن و نمی خوام... فقط منو بکش و همه چیز و تموم کن.

نگاهی به اطرافم کردم. سینی صبحونه م درست همون جایی بود که دیشب سینی دست نخورده ی شامم قرار داشت... روی یه میز مستطیلی کوتاه و چوبی! درد معده م داشت دیوونه م می کرد. خدا می دونست این چندمین سینی غذایی بود که بهم چشمک می زد ولی من تسلیمش نمی شدم.

مدتی بود که توی اون اتاق تاریک و کثیف زندونی شده بودم... اتاقی با دیوارهای بلند که کنج دیوارهاش تار عنکبوت بسته بود و روی موکت سبز رنگش گرد و خاک نشسته بود. توی اتاق فقط یه میز کوتاه چوبی و یه تخت فلزی با تشک نازک وجود داشت... دیگه یادم نمی اومد چند روز بود که به اون تخت بسته شده بودم.

نگاهم دوباره روی سینی صبحونه لغزید... صدای معده م بلند شد... احساس کردم آب دهنم راه افتاد... تا به اون روز حس نکرده بودم که پنیر با نون لواش بیات و یه لیوان شیر چه قدر می تونه اشتهاآور باشه... مست بوی پنیر شده بودم... ولی... می دونستم اگه به غذا لب بزنم برگشتنم با خداست.

دستم و به سمت نون دراز کردم... تو دلم گفتم:

فقط یه تیکه ی کوچولو!

ولی... دستم توی هوا متوقف شد... چهره ی اون نیمه ی دیگه م جلوی صورتم جون گرفت... تنها چهره ای توی دنیا که به اندازه ی تصویر توی آینه بهم شبیه بود... مردی با چشم های آبی که کنار چشم هاش چین و چروک ظریفی افتاده بود و پایین چشمهاش سیاه شده بود... با پوست تیره و لب هایی که کمی به کبودی می زد... ابروی شکسته و بینی خوش تراش... و اون قد بلند و اندام لاغر...

یه دفعه با دست سینی رو هل دادم... سینی روی زمین افتاد و شیر روی موکت اتاق ریخت... سرم و به سمت دیگه ای چرخوندم تا چشمم به پنیری که حتی از روی زمین بهم چشمک می زد نیفته... به خودم دلداری دادم:

بالاخره تموم شد.

در باز شد. قلبم توی سینه فرو ریخت. بی اختیار خودم و روی تخت مچاله کردم. صدای ضمخت و نحس شکنجه گرم و شنیدم:

باز سینی و انداختی زمین؟

چشمم و بستم تا نگاهم به سیبیل پرپشت مشکی رنگش نیفته. می دونستم مثل همیشه یه بلیز با یقه ی بار پوشیده که موهای سینه ش و به طرز چندش آوری نشون می ده. دست زبرش و روی مچ دستم احساس کردم. در کمال تعجب صدای باز شدن قفل دستبند رو شنیدم. چشمام و باز کردم... نگاهی به دستم کردم... آزاد شده بودم.

نیروم و جمع کردم و روی تخت نشستم. سرم گیج رفت. با دست به تشک چنگ زدم ... می ترسیدم که بیفتم. نفس عمیقی کشیدم... سعی کردم آبریزش بینیم و نادیده بگیرم... تمام بدنم می لرزید... آهسته از تخت پایین اومدم... ضعیف شده بودم... پاهام تحمل وزنم و نداشت. روی زانو افتادم... دستای لرزونم و روی زمین گذاشتم... سرم و بلند کردم... دردی توی گردن خشکم پیچید... خودم و به سمت در کشیدم... نوری که از در نیمه باز بیرون می اومد نوید ورود به بهشت رو بهم می داد.. ضربان قلبم بالا رفت... دهنم خشک شده بود... سعی کردم وایستم... نمی تونستم... خودم و به سمت در کشیدم... صدای نفسام توی گوشم می پیچید... یه کم دیگه به سمت در رفتم... چشمام سیاهی می رفت... تو دلم گفتم:

خدایا! بذار به در برسم... بعد غش کنم.

یه کم دیگه خودم و به سمت در کشیدم... دستم و دارز کردم. نوک انگشت وسطم چوب در رو لمس کرد... و...

مرد دستم و توی هوا گرفت و خندید. صداش مو به تنم راست کرد:

ولت نکردم که بری... می خواستم اون یکی دستت و به تخت ببندم.

دنیا پیش چشمم سیاه شد... به خودم که اومدم دوباره روی تخت بودم... نگاهی به دست چپم با اون لکه های آبی و سیاه روی بازوم و مچ بسته شده به تخت کردم... حتی نا نداشتم که خدا رو صدا کنم...

******

آبریزش بینی داشتم... سرم درد می کرد... عصبی و کلافه بودم... حرکات عصبی پام کاملا بی اراده بود... تمام بدنم می لرزید. زیرلب گفتم:

پس چرا نمی یاد؟... چرا نمی یاد؟

دست چپم و کشیدم... محکم به تخت بسته شده بود. مشتی به تشک زدم. چنگی به قفسه ی سینه م زدم.نفس عمیقی کشیدم... اضطراب داشتم... شاید به خاطر این که سه روز بود شکنجه گرم بهم سر نزده بود... شاید به خاطر این که می ترسیدم تا ابد به موندن توی اون سوراخ محکوم شده باشم... ولی... راستش دلیل اضطرابم هیچ کدوم از اینا نبود... دست لرزونم و به پیشونیم کشیدم... عرق سرد روی پیشونیم نشسته بود... مو روی بدنم راست شده بود...

مشت دیگه ای به تشک زدم. دست چپم و محکم کشیدم ولی فایده ای جز دردی که توی مچم پیچید نداشت. خودم و دلداری دادم و گفتم:

می یاد... می یاد... الان می یاد.

طاقت نیوردم و داد زدم:

پس کدوم گوری موندی؟

کم مونده بود به گریه بیفتم... داشتم از گرسنگی می مردم ولی دردم این نبود... تموم استخون های بدنم درد می کرد... درد توی همه ی اجزای بدنم پیچیده بود... صدای داد و بیدادم بلند شد:

یکی به دادم برسه.

دوست داشتم سرم و به تخت بکوبونم... خودم و روی تخت جمع کردم... ضربان قلبم بالا رفته بود... از درد به خودم پیچیدم... دیگه نمی تونستم خودم و آروم کنم... صدای ناله ها و داد و بیدادم کل اتاق رو برداشته بود. انگار هیچکس صدام و نمی شنید. چنگی به بازوی دست چپم انداختم. دیگه قدرت هیچ کاری رو نداشتم... نه می تونستم خوددار باشم و نه می تونستم تحمل کنم... یه ساعت... دو ساعت... سه ساعت...

کم کم خورشید غروب کرد. خبری از کسی نبود. به خودم دلداری دادم:

شاید می خوان ترکم بدن!

ولی این چیزی نبود که آرومم کنه. بیشتر به خودم پیچیدم... بدنم می لرزید... حالت تهوع داشتم... دوست داشتم توی اون تاریکی که کم کم اتاق و پر می کرد گم بشم...

******

یه قاشق از پوره ی سیب زمینی توی دهنم گذاشتم. فقط می خواستم معده م و ساکت کنم. قاشق چهارم و توی دهنم گذاشتم... اصلا میلی به غذا نداشتم... حالت تهوع داشتم.

سینی رو از روی تخت پرت کردم پایین... این چیزی نبود که من می خواستم... چنگی به بازوی چپم زدم... غذا نمی تونست درد استخون هام و آروم کنه... پنچ روز بود که چیزی بهم تزریق نکرده بودند... با بی قراری خودم و از روی تخت پایین کشیدم. تا جایی که دست بسته م اجازه می داد از تخت فاصله گرفتم... با دست آزادم تخت و بهم ریختم... بالش و تشک و زیر و رو کردم. عرق از روی پیشونیم پایین می چکید... به همه جا دست می کشیدم تا چیزی که این قدر بی قرارش بودم و پیدا کنم... چشمام سیاهی می رفت... سرم سنگین شده بود... دیگه جونی برای تکون دادن بالش نداشتم... از حال رفتم.

******

صدای شکنجه گرم توی گوشم پیچید:

از نبودن من این قدر ناراحت شده بودی؟ ولی از داداشت مردتری... اون خیلی سر و صدا راه می انداخت...

کر کر خندید و گفت:

نمی دونی چه فحش هایی بهم می داد.

سرم و از دستم جدا کرد. چشمم و باز کردم. مرد نچ نچی کرد و گفت:

هنوز توی اعتصاب غذایی؟... فایده نداره...

سرم گیج می رفت. به شدت بی حال بودم. با صدایی که از ته چاه در می اومد آهسته گفتم:

ولم... کنید.

خندید و گفت:

نگران نباش... بالاخره ولت می کنیم.

بوی لیمو توی بینیم پیچید... سرم اون قدر گیج می رفت که نمی تونستم بچرخونمش ولی می دونستم که داره مثل همیشه هروئین و با آب لیمو قاطی می کنه...

سوزشی توی دستم احساس کردم... آهی کشیدم... شکنجه گرم گفت:

اینم اون چیزی که این قدر بی خاطرش داد و بیداد کردی.

چند ثانیه ی بعد یه حس سرخوشی عجیب بهم دست داد... کم کم سر گیجه م برطرف شد... نفهمیدم کی شکنجه گرم اتاق و ترک کرد... یه مقدار حالت تهوع داشتم... ولی آرامشی عجیب بهم دست داده بود... دیگه نه اضطراب داشتم نه دردی حس می کردم... دیگه برام مهم نبود A S K R O B S روی دیوار چه معنی می ده... بی اختیار یه لبخند روی لبم نشست... آخ که چه قدر این حس خوب بود... فارق از دنیا... فارق از درد و نگرانی... آرامش... آرامش...

******

نمی دونستم چند روز گذشته...

نمی تونستم به اعتصاب غذام ادامه بدم... از طرفی معده م تحمل غذا رو نداشت. با پوره ی سیب زمینی و سرم زنده بودم... ولی مشکل من این نبود... درد من اون روزهایی بود که بهم تزریق نمی کردند... درست زمانی که بدنم شروع به ترک این ماده می کرد دوباره بهم تزریق می کردند... از تکرار نئشگی و خماری می ترسیدم... رو به تنها روزنه ای که به دنیای بیرون باز بود کردم... به اون پنجره ی تخت کوب شده... اشکام روی گونه هام ریخت... کم کم داشتم توی ذهنم مفهوم آزادی رو گم می کردم... چیزی از دنیای بیرون یادم نمی اومد..

نگاهی به A S K R O B S روی دیوار کردم... بی اختیار قاشق رو برداشتم و با تهش بعد از آخرین S روی دیوار حرف R رو رسم کردم...

******

به مرد خوش قیافه ای که رو به روم بود نگاه کردم... با اون کت شلوار خوش دوخت و کراوات خاکستری... موهای مشکی و چشم های تیره ش و به خاطر می اوردم... الهه ی عذاب من سر رسیده بود... دانیال برای چی اینجا اومده بود؟

به مرد خوش قیافه ای که رو به روم بود نگاه کردم... با اون کت شلوار خوش دوخت و کراوات خاکستری... موهای مشکی و چشم های تیره ش و به خاطر می اوردم... الهه ی عذاب من سر رسیده بود... دانیال برای چی اینجا اومده بود؟

دانیال نگاهی به صورتم کرد. با عصبانیت به شکنجه گرم گفت:

این که پوست استخوون شده.

مرد شونه بالا انداخت و گفت:

اعتصاب غذا کرده بود.

دانیال با ناباوری نگاهش کرد و گفت:

چی؟ اعتصاب غذا؟ چرا بهم تلفن نزدی و خبر بدی؟

مرد خندید و گفت:

آقا خام این فیلم بازی کردن ها نشید. من این مارمولک ها رو می شناسم.

دانیال با دست صورتم و بررسی کرد و بهم گفت:

اگه از ریخت بیفتی دیگه به دردم نمی خوری. داداشت رو هم به زور نگه داشتم. تو رو دیگه این شکلی نگه نمی دارم. از همین الان می شینی عین بچه ی آدم غذات و می خوری.

مرد گفت:

نمی تونه آقا! معده ش تحمل نمی کنه.

دانیال با بداخلاقی داد زد:

گندت بزنن. چه غلطی کردی؟ من این پسره رو لازم دارم.

مرد چشمکی زد و گفت:

هنوز این قدرها خوشگل هست که بتونید ازش استفاده کنید.

دانیال با شک و تردید نگاهی بهم کرد و پرسید:

اعتیادش تا تیر تابلو می شه؟

مرد خنده ی کریهی کرد و گفت:

تا تیر که چه عرض کنم! تا اردیبهشت از دور داد می زنه!

دانیال پوفی کرد. مرد گفت:

می خواید نگهش دارم و ترکش بدم؟

من که به خاطر خماری یه کم خواب آلود بودم بی توجه به صحبت های اونا نگاهی به دیوار کردم و سعی کردم مسئله ی A S K R O B S رو پیش خودم حل کنم. بی اختیار بدنم و خاروندم. دانیال محکم روی دستم زد و گفت:

نکن!

مرد گفت:

آقا هروئینه ها! دست خودش نیست.

دانیال دستی به صورتش کشید و گفت:

بعد از این که جون گرفت ترکش می دیم.

مرد شونه بالا انداخت و گفت:

هرچه قدر بگذره سخت تره می شه...

دانیال بدون توجه به اون صورتم و بین دستاش گرفت و گفت:

داریم برمی گردیم... می ریم پیش برادرت... پیش بارمان!

فقط نگاهش کردم. حال نداشتم دهنم و باز کنم. به زور صداش و می شنیدم. دانیال با حالی آشفته رو به مرد کرد و گفت:

بهت گفتم تند نرو!

مرد گفت:

کار نکردم... فیلمشه آقا... داداشش هم دست خودم بود.

دانیال از جاش بلند شد و گفت:

این مثل داداشش نیست... داداشش هنوزم که هنوزه جفتک می ندازه... این از اولش هم جون نداشت.

چشمام و روی هم گذشتم. دست چپم و باز کردند... هیچ واکنشی نشون ندادم... برگشتن به اون زیرزمین هیچ امیدی بهم نمی داد... دوست داشتم مرگ به سراغم بیاد... از گذشته فقط یه چیز به خاطر می اوردم... نورهای قرمز و آبی... پسری که با دست توی سرش می زد... فقط خدا می دونست چه قدر دوست داشتم توی اون سایه های قرمز و آبی محو تو تاریکی گم بشم... جزیی از اون بشم...

******

سرم و روی بالش جا به جا کردم. چشمام و باز کردم. چشمم به دختری با چشم های آبی و موهای قهوه ای لخت افتاد که شال مشکی رنگی سر کرده بود. سفیدی بیش از حد صورتش چهره اش رو بی روح کرده بود. با اون چشم های بی حالت نگاهم می کرد. تا دید چشم هام و باز کردم لبخند زد. با صدایی که بعد از چند روز سکوت در می اومد گفتم:

ترلان...

لبخندش عمیق تر شد. با لحنی پر انرژی گفت:

چطوری؟

نمی تونستم جوابش و بدم. حرف زدن خیلی ازم انرژی می گرفت.

ترلان به ظرف سوپی که توی دستش بود اشاره کرد و گفت:

باید بخوری.

ناله کردم:

نمی تونم... .

ترلان موهامو از روی پیشونیم کنار زد و گفت:

معده ت داغون شده... چطور تونستی بیشتر از یه ماه هیچی نخوری؟ شانس اوری زنده موندی. بارمان می گه که معجزه شده...

وسط حرفش پریدم و گفتم:

کجاست؟

ترلان دوباره لبخند زد و گفت:

رفته دنبال کاری... همین جاست... نگرانش نباش.

سوپ و هم زد و گفت:

فقط یه قاشق...

دهنم و باز کردم... قاشق دوم و که خوردم حالم بد شد... نمی تونستم چیزی بخورم... و جالب تر این که میلی برای خوردن نداشتم... انگار دوست داشتم با آغوش باز به استقبال مرگ برم که سایه ش و بالای سرم احساس می کردم.

******

به سرمی که به دستم وصل بود نگاه کردم. معده دردم اون قدر شدید بود که نمی ذاشت به هیچی فکر کنم. بدجور بی قرار شده بودم. مرتب از این دنده به اون دنده می شدم. احساس می کردم خون توی رگام یخ زده... دوباره داشتم می لرزیدم. تپش قلب پیدا کرده بودم. با ترس پیش خودم گفتم:

دوباره شروع شد!

تازه چشمم به ترلان افتاد که با نگرانی نگاهم می کرد. بدون این که چیزی بگه از اتاق بیرون رفت و شنیدم که بارمان و صدا زد. دوست داشتم دست بندازم و سرم و از دستم بیرون بکشم... تاب و تحمل هیچی رو نداشتم. می ترسیدم... از این که درد استخوون و عضله های بدنم شروع بشه می ترسیدم.

چشمم به برادرم افتاد که دم در ایستاده بود. اخماش اون قدر توی هم بود که شکستگی ابروش معلوم نمی شد. تو دلم گفتم:

یعنی منم این شکلی شدم؟

به لکه های آبی و سیاه روی بازوش نگاه کردم که کمی بالاتر از خالکوبی عجیبش بود... درست مثل لکه هایی بود که روی دست من بود. کنارم روی تخت نشست. پارچه ای سیاه رنگ رو کمی بالاتر از آرنجم گره زد. سرنگی که توی دستش بود و بالا اورد... با انگشتاش دنبال رگ گشت... رومو برگردوندم. سوزشی توی دستم احساس کردم.... و بعد... ضربان قلبم پایین اومد... بی اختیار چشمام و بستم... حسی از آرامش به قلبم نفوذ کرد... یادم رفت کجا دراز کشیده بودم... کنار کی نشسته بودم... حس می کردم اگه دستم و دراز کنم می تونم با لکه های قرمز و آبی شناور توی تاریکی بازی کنم... خیلی آروم بودم... دردی نداشتم... دیگه معده م اذیتم نمی کرد... بارمان راست می گفت... یادم رفته بود که آرمان جلوی چشمم پرپر شد... یادم رفت مامانم وقتی جسد آرمان و توی پزشکی قانونی دید غش کرد... یادم رفت دیگه هیچ وقت مثل قبل نشد... یادم رفت توی بیمارستان روانی بستری شده بود... و توی رقص لکه های قرمز و آبی من بی گناه و فراموشکار بودم... من توی خونه مون بیهوش نشده بودم و با دیدن شواهد قتل شهرام محکوم نشده بودم... شاهرگ صدف و جلوی چشمم نزده بودند... خونش روی صورت و دستام نریخته بود... من توی اون دنیای بی وزنی از یه بچه هم معصوم تر و فراموش کار تر بودم... نمی خواستم از این دنیا جدا شم... دنیایی که با هر بار تزریق کوتاهتر می شد...

چشمام و باز کردم... صدای خفه ی هق هق کسی رو شنیدم... توی آخرین تلاش های خورشید وقت غروب برای روشن کردن اتاق چشمم به اون نیمه ی دیگه م افتاد... با موهایی که از دو طرف تراشیده شده بود و پوستی تیره... دستش و روی پیشونیش گذاشته بود... شونه هاش می لرزید... قطره های اشکش و دیدم که روی شلوار جینش می چکید... بغض گلومو فشرد... روی تخت نیم خیز شدم. سرم گیج رفت... قبل از این که روی تخت ولو شم خودم و کنترل کردم و شونه ی بارمان و گرفتم. سرم و روی بازوش گذاشتم و گفتم:

منو ببخش...

با دستش دستم و گرفت... دستش یخ کرده بود. خیلی آهسته ... با صدایی که به اندازه ی تمام سال های جوونیمون بغض داشت گفت:

تو منو ببخش... اگه...

آهی کشید و ساکت شد... بین اشک ریختن هاش پوزخندی زد و گفت:

فکر می کنم پس سری هایی که از بابا می خوردیم به این بدبختی شرف داشت... حداقلش این بود که به خاطر سر و صدا کردن سر ظهر یا نمره ی هیفده گرفتن بود... به این شکنجه هایی که در جواب انسانیت گرفتیم شرف داشت.

فردای اون روز درست وقتی که بارمان ویلا رو ترک کرد وارد انباری خالی شدم. کلید انباری پشت در بود. توی اون اتاق هیچی نبود. کف زمین به جز جایی که لوله ی شوفاژ رد می شد یخ بود. یه دست رختخواب توی اتاق گذاشتیم و ترلان قول داد که به جز مواقعی که می خواستم دستشویی برم در و روم باز نکنه... بهش هشدار دادم که موقع ترک کردن این حالت زیاد اتفاق می افته و آمادگیش و داشته باشه.

ترلان از من مضطرب تر به نظر می رسید. نمی دونم چی پیش خودش فکر می کرد... این که من از پس کنار گذاشتن مواد بر نمی یام... یا این که خودش نمی تونه از پس مراقبت از من بر بیاد.

راضیه که مثل همیشه بیشتر وقتش و جلوی آینه می گذروند و با ما کاری نداشت... کاوه که از همه سر به زیرتر بود و صدا ازش در نمی اومد... فقط رویا بود که با نگرانی کار ما رو از دور نظاره می کرد.

کلید اتاق رو به ترلان دادم و سفارش های آخر رو کردم:

هرچه قدر داد و بیداد کردم و فحش دادم در و باز نکن... فهمیدی؟ بعد یکی دو روز دیگه هیچی نمی فهمم. صد در صد از این تصمیمم پشیمون می شم... امکان نداره درد و عذاب ترک رو بتونم تحمل کنم و سر حرفم بمونم. تو نباید بهم اجازه بدی که دوباره سمت مواد برم... ترلان... اگه کمکم نکنی برای همیشه از دست می رم ها!

ترلان که یه مقدار عصبی به نظر می رسید گفت:

خیلی خب! چه قدر می گی؟ فهمیدم دیگه!

کنار شوفاژ نشستم و به در و دیوار سفید اتاق نگاه کردم. می دونستم کمتر از دوازده ساعت دیگه این اتاق برام یه شکنجه گاه دیگه می شه.

ترلان گفت:

بار اولی که با اینا همکاری می کردی فکر می کردی که کارت به اینجا برسه؟

یاد بار اول افتادم... بدون توجه به نیشی که توی لحن ترلان بود آهسته گفتم:

اون موقع هیچ فکری نمی کردم.

ترلان گفت:

مگه بهت نگفته بودن که کارشون مواده؟ نمی دونستی داری عین این بلا رو سر بچه های مردم می یاری؟

با ناراحتی گفتم:

ترلان دوباره شروع کردی؟

تو دلم گفتم:

واقعا دوست دارم باباش و ببینم... عین این بیست و دو سال و وقت گذاشته و جمله های قلنبه سلنبه به بچه ش یاد داده!

گفتم:

نمی دونستم اینا چی کاره ن... اگه می دونستم که خودم و بدبخت نمی کردم... وقتی برای اولین بار سراغ یکی از ماموریت ها رفتم اصلا نمی دونستم اینایی که دارم باهاشون همکاری می کنم گروه یا باندن... فکر می کردم دارم به یه بچه پولدار تازه به دوران رسیده لطف می کنم.

نفسم و با صدا بیرون دادم... گفتم:

ببین ترلان... اگه کنجکاوی... اگه می خوای بدونی توی گذشته ی من چی بوده حق داری ولی لزومی نداره با این حرفا زیر زبون منو بکشی...

به چشماش نگاه کردم و گفتم:

من نمی خوام گذشته م با خودم بره زیر خاک.

ترلان کاملا تغییر موضع داد و گفت:

این چه حرفیه؟ ببین... خیلی به حرف بارمان توجه نکن. تو الان خیلی قوی تر شدی. یه عالمه سرم بهت زدن و معده ت هم بهتره. این موضوع تو رو نمی کشه...

گفتم:

می دونم... فقط... توی این روزها آدم نمی دونه چه بلایی قراره سرش بیاد... شاید حرف هایی که پیش خودم نگه داشتم یه روز به دردت بخوره.

ترلان که مشخص بود از حرف هایی که زده بود پشیمون شده بود گفت:

من اصلا منظورم...

وسط حرفش پریدم و گفتم:

می دونم...

برای چند ثانیه سکوت بینمون برقرار شد. نفسی عمیق کشیدم و سکوت رو شکستم:

ما چهار تا برادر بودیم... سامان برادر بزرگترمه... آرمان برادر کوچیکترم بود... بابا بزرگم یه کارخونه دار بود که کارخونه ش و به تنها پسرش... یعنی بابای من... بخشید. تقریبا می شه گفت همیشه وضعمون خوب بود. یعنی همیشه بهترین غذاها رو می خوردیم، بهترین لباس ها رو می پوشیدیم و توی بهترین مدرسه ها ثبت نام می شدیم...نمی دونم این که می گن پول خوشبختی نمی یاره راسته یا دروغ... به هر حال زندگی بدون پول هم خیلی سخته. مسلما این که آدم همیشه حسرت چیزهای نداشته رو بخوره چیز جالبی نیست و نمی شه اسمش و خوشبختی گذاشت... به هرحال ما برای خوشبخت شدن به چیز دیگه ای به جز پول هم احتیاج داشتیم. همه چیز زندگیمون خوب بود به جز اخلاق بابام... بی اندازه عصبی و بی صبر و تحمل بود... تا تقی به توقی می خورد جوش می اورد و عصبانی می شد... دست به زن هم داشت... دوست ندارم در مورد یه بزرگ تر... اونم بابام... این طوری حرف بزنم ولی مشخص بود که بابای من تعادل روانی نداره... نمی دونم... شاید هم از ما خوشش نمی اومد... شاید به خاطر علاقه ای که به مامانم داشت نمی تونست ببینه که مامانم به ما محبت می کنه... شنیده بودم بعضی از مردها به بچه های خودشون که تازه به دنیا اومدن حسادت می کنند ولی هیچ وقت نشنیدم که این حسادت بیست سال طول بکشه... این طوری نبود که به ما علاقه نداشته باشه... بذار این طوری بهت بگم! خیلی حوصله مون و نداشت... نه حوصله ی حرف هایی که می زدیم... نه حوصله ی تربیت کردن ما رو... نه حوصله داشت که برای نشون دادن راه و چاه برامون وقت بذاره... هر وقتم یه اشتباهی از سر ندونم کاری و بچگی می کردیم بدجوری جوابمون و می داد...

آهی کشیدم و ادامه دادم:

خیلی شنیدم که می گن آدم ضعیفی هستم... اگه غیر از این بود تعجب می کردم. حس می کنم تمام شخصیتم توی دوران بچگی خورد شد... هرپسربچه ای احتیاج به پدر داره... کسی که قهرمانش باشه... کسی که بتونه بهش تکیه کنه... برای من پدر فقط مفهوم احتیاط کردن داشت... از همون بچگی فقط یه تکیه گاه داشتم که اون بارمان بود. شروع حمایت هایش از من از یه حس بچگونه شروع شد... این که ده دقیقه ازم بزرگتره... این حس با خودمون بزرگ شد... هنوزم ادامه داره. وقتی آرمان به دنیا اومد هر دومون با هم تلاش کردیم ازش پشتیبانی کنیم... ازش حمایت کنیم... ته تغاری بود و برای همه خیلی عزیز بود... حتی برای بابام.

با به یاد اوردن دوران گذشته اخمام توی هم رفت... مکثی کردم و گفتم:

راستش... وقتی توی زندگیت یه اتفاقی می افته خیلی سخته که برگردی عقب و توی ذهنت دنبال این بگردی که این اتفاق از کجا شروع شد... ولی من هرچی عقب برمی گردم فقط به یه نقطه می رسم... به زمانی که ما پیش دانشگاهی بودیم و یکی از دوستای قدیمی بابام بهش خیانت کرد. ضرر خیلی بزرگی بهمون زد. بابام خیلی عصبی شده بود... غیرقابل کنترل شده بود... نمی دونی چطور ازش می ترسیدیم... سعی می کردیم اصلا جلوش ظاهر نشیم... همون موقع بود که بابام پولی رو نزول کرد و کارهاشو راست و ریس کرد... مامانم خیلی مخالف این کارش بود. روزی نبود که توی خونه داد و بیداد نداشته باشیم. نمی تونی بفهمی چه قدر دلمون می خواست از اون خونه و اون دعواها دور بشیم. با بارمان قرار گذاشتیم که فقط دانشگاه های شهرستان و انتخاب کنیم تا از شر اون خونه خلاص شیم... حالا بماند که آرمان وقتی فهمید چه قدر بهونه می گرفت. دوست نداشت که تنهاش بذاریم. از یه طرف دلمون برای این برادر کوچیکه می سوخت از طرف دیگه طاقتمون واقعا طاق شده بود. خلاصه اون سال تا می تونستیم درس خوندیم. من نرم افزار قبول شدم و بارمان که رشته ش تجربی بود پزشکی قبول شد... راستش و بخوای اشتباهمون از اینجا شروع شد... گول رتبه های خوبمون و خوردیم و گفتیم حیفه که با این رتبه یه دانشگاه پایین تر و انتخاب کنیم... اون زمان هم مثل همه ی بچه کنکورهای دیگه فکر می کردیم توی دانشگاه های تهران چه خبره... این شد که به هوای آرمان و به خاطر جوگرفتگی همین تهران و انتخاب کردیم... می دونی... آدم ها تو دوران دبیرستان فکر می کنند همه ی سختی هاشون بعد از کنکور از بین می ره و همه ی آرزوهاشون با دانشگاه رفتن برآورده می شه... می دونی سرخوردگی توی دانشگاه از کجا شروع می شه؟ از اون جا که همون ترم اول می فهمی همه ش یه سراب بود...

ترلان پوزخندی زد و گفت:

می دونم چی می گی... منم همین حس و داشتم... خیلی برای دوران دانشگاه رویاپردازی کرده بودم... دانشگاه خیلی با رویاهام فاصله داشت... ترم اول افسردگی گرفته بودم... بعدش فهمیدم که آدم نباید تو زندگیش از رویاها و خواب و خیالاش توقع آن چنانی داشته باشه...

با تکون دادن سر حرفش و تایید کردم و گفتم:

با صدایی گرفته گفتم:

یه روز معلم بودیم... یادت می یاد؟ ساعتی چهار هزار تومن... همه ش و ورمی داشتیم می رفتیم فست فود سر کوچه و هات داگ می خوردیم... با خودمون فکر می کردیم رضا چه خوش بخته که خونه مجردی داره...

دستم و محکم تو دستش فشرد و گفت:

پنج سالمون بود که تو گوشه ی حیاط نشسته بودی و بغض کرده بودی... نه برای این که از دوچرخه افتاده بودی... نه برای این که توپ پلاستیکیت پاره شده بود... نه برای داشتن یه ساعت... برای داشتن یه خانواده ی بهتر... همون موقع جلوت روی زمین زانو زدم...

اشکم روی گونه هام ریخت. ادامه داد:

قول دادم که تا ابد مراقبت باشم... قول دادم نه بذارم بابا روت دست بلند کنه ... نه گنده لات محل چپ نگاهت کنه... نه معلم مهدکودک بهت بگه بالا چشمت ابرو اِ

شونه هام و گرفت. با چشم های خیس از اشکش توی چشمام زل زد و گفت:

توی پنج سالگی مردونه ترین قول زندگیم و بهت دادم... به حرمت اون ده دقیقه... و الان توی سن بیست و شیش سالگی خودم و می بینم که از پنج سالگیم هم کمترم.

خنده ای عصبی کردم و گفتم:

تو هرکاری می تونستی کردی... همه ی اون کارهایی که هیچ وقت نتونستم جبرانش کنم... تو زندگیت و به خاطر من ول کردی...

دستم و دو طرف صورتش گذاشتم و گفتم:

راست می گفتی... آدم یادش می ره... توی اون سرخوشی و آرامش آدم یادش می ره که چه چیزهایی دیده.

منو تو بغل خودش کشید و گفت:

گولش و نخور... این سرخوشی لعنتی روز به روز کوتاهتر می شه... می رسی به یه جایی که براش له له می زنی... می شه قد یه ثانیه... یه چشم به هم گذاشتن... معتادها بهش می گن فلش... بعد می شنوی که یه چیزی هست که این سرخوشی و بهت برمی گردونه... بهش می گن کرک... بعد این سرخوشی اجازه نمی ده فکر کنی که همه ی بدنت داره کرم می زنه... بعد... به جایی می رسی که بعدی نمی مونه... می رسی جایی که اسیر می شی و توی زندگیت هیچ سرخوشی نیست که وسوسه ی این سرخوشی و کمرنگ کنه... باید مرد باشی که از این فراموش کردن و آرامش صرف نظر کنی ... باید مرد باشی که سرت و بالا بگیری و وسوسه نشی که خودت و توی این سرخوشی گم کنی... برگشتن به دنیای درد و بدنامی مردونگی می خواد... می خوام یه اعترافی کنم... غرق شدم ... چون... من مردش نبودم.

شونه هام و فشرد... چشمام و روی هم گذاشتم... بغضم و فرو دادم و گفتم:

من مردشم...

طبق روال اون چند روز تا چشم باز کردم ترلان و دیدم. همون طور که انتظار داشتم یه سینی غذا پایین تخت گذاشته بود و منتظر بود. بی اختیار با دیدنش لبخند زدم و با صدایی گرفته گفتم:

هر وقت چشمم و باز می کنم می بینمت.

به سمتم چرخید. لبخند قشنگی زد که به صورت بی روحش طراوت خاصی داد. گفت:

می دونم منظره ی ناراحت کننده ایه!

چشمکی زد.... خندیدم... و بعد... خنده از روی لبم محو شد. با تردید پرسیدم:

می ترسی بمیرم؟ برای همین تنهام نمی ذاری؟

ترلان نگاهش و ازم دزدید و گفت:

نه بابا!... برای چی بمیری؟

می دونستم حرف دلش این نیست.

بحث و عوض کرد. سینی غذا رو روی تخت گذاشت و گفت:

بیا... آقای دکتر برات فعلا همین پوره ی سیب زمینی رو تجویز کرده... ظاهرا معده ت فقط با همین مشکل نداره.

تو دلم گفتم:

حالم داره از این غذا بهم می خوره.

ترلان ادامه داد:

رویا هم داره برای شب مرغ درست می کنه... آب مرغم برات خوبه.

پرسیدم:

دکتر کیه؟ نگو که دانیال شلوغش کرده و دکتر خبر کرده!

ترلان گفت:

نه بابا! بارمان و می گم...

کمی از غذام خوردم. خیلی بیشتر از دفعه های پیش می تونستم بخورم. حالم بهتر شده بود... یه جورایی می شد گفت که جون گرفته بودم. نمی تونستم حدس بزنم که ترک کردن و مصرف کردن های پشت سرهم بیشتر بهم ضربه زده بود یا اعتصاب غذام... ولی می دونستم آزادی زودهنگامم به خاطر اعتصاب غذام بود... اگه نه حالا حالا ها توی اون اتاق کثیف بودم.

همون طور که غذا می خوردم ترلان گفت:

می خوان ازت توی یه ماموریت استفاده کنند... اوایل بهار یه مهمونیه که باید توش شرکت کنیم... من و تو و دانیال و راضیه... دانیال می گه فقط یه مهمونیه ولی به دل من بد اومده.

آهی کشید و ادامه داد:

تو که نبودی مجبورم کردند توی قتل یکی از درجه دارهای نیروی دریایی همکاری کنم... اونم درست وسط اتوبان...

سرش و پایین انداخت... ادامه نداد. می دونستم خیلی حرف توی دلش مونده و می خواد با کسی درد و دل کنه. گفتم:

بالاخره یه راهی برای رفتن پیدا می کنیم.

ترلان زیرچشمی نگاهم کرد و گفت:

اینا به خاطر مواد نیست... هست؟ خیلی راحت آدم می کشند... اونم وسط اتوبان! خیلی راه های دیگه برای کشتن اون آدم وجود داشت... اون قدرها بچه نیستم که نفهمم این کارشون از روی قصد و غرض بوده. شاید می خواستند با این کارشون پیامی بدن...

پوزخندی زدم و گفتم:

کسی که این کار و می کنه یا خیلی احمقه یا یه نقشه ی حساب شده داره... و شجاعت زیاد برای اجرای این نقشه.

ترلان گفت:

تو قبلا باهاشون همکاری می کردی... مگه نه؟ یعنی هنوز نمی دونی برای کی کار می کنی؟

گفتم:

حاضرم شرط ببندم که حتی خود دانیال نمی دونه دقیقا برای کی کار می کنه... من که هیچ!

سکوتی بینمون برقرار شد. به اندازه ی ظرفیت معده ی دردناکم غذا خوردم و سینی رو کنار زدم. بین مطرح کردن اون چیزی که توی ذهنم بود و نگه داشتنش تردید داشتم... کسی رو جز ترلان نمی شناختم که قابل اعتماد باشه... ولی... یعنی از پسش بر می اومد؟

دل و به دریا زدم و گفتم:

می خوام ترک کنم.

ترلان نگاهم کرد... با ناباوری! ترجیح دادم نگاهم و ازش بگیرم تا توی تصمیمم سست نشم. ادامه دادم:

هرچه قدر که بگذره بیشتر به مواد وابسته می شم... ترک کردنش سخت تر می شه. الان که درد و خاطره ی خماری هام دقیقا توی ذهنمه بهترین فرصت برای کنار گذاشتن همه چیزه.

ترلان سر تکون داد و گفت:

می دونم... قبول دارم... بارمانم گفته بود که می خوای ترک کنی ولی...

مکثی کرد و ادامه داد:

بهتره الان این کار و نکنی... بارمان می گه ترک کردن هروئین برای کسایی که سوء تغذیه دارن حتی می تونه خطر مرگ داشته باشه. با این بلایی که سرت اومده هم این ریسک خیلی بالاییه. دانیال هم برای همین آزادت کرد... می ترسید نتونی تحمل کنی. تو الان باید استراحت کنی... بیشتر از یه ماه اعتصاب غذا کردی. مواد نذاشت متوجه درد بشی... نذاشت متوجه بشی چه بلایی سر خودت اوردی... برات خیلی خطر داره... من فکر می کنم بهتره بذاریش برای بعد...

با تاسف سر تکون دادم و گفتم:

ای کاش شما آدم های دور و بر من دست از این فاز منفی دادن برمی داشتید... این قدر بهم نگید نمی تونم.

ترلان گفت:

قضیه مربوط به اراده و قصد و نیتت نیست... مربوط به وضعیت جسمیته... می فهمی خطر مرگ یعنی چی؟

خیلی رک گفتم:

ترجیح می دم به این دلیل بمیرم تا این که چند ماه ازم سوء استفاده کنند و بعد بکشنم... چیه؟ نکنه فکر کردی به منی که ثابت کردم بهشون وفادار نیستم پست بالاتری می دن... حداقل تو یه نفر بذار که من شانسم و امتحان کنم... بارمان عین این مادرهایی می مونه که نمی ذارن بچه شون رژیم بگیره چون می ترسن ضعف کنه... حسش به من همینه. تو تنها کسی هستی که اینجا با من دوسته و می تونه کمکم کنه.

ترلان سکوت کرد. داشتم ازش ناامید می شدم که گفت:

باشه... ولی... اگه حالت بد بشه همه ش منتفیه ها!

لبخندی زدم و گفتم:

باشه...

ترلان با نگرانی ادامه داد:

این کار خیلی سختیه ها! توی مراکز ترک اعتیاد با چند نوع آرام بخش و داروی دیگه معتادها رو ترک می دن. تو اینجا دستت به هیچی بند نیست.

کوتاه گفتم:

می دونم...

ترلان که زیاد موافق این برنامه به نظر نمی رسید گفت:

ولی باید بذاریش برای فردا شب... فردا بارمان برای یه ماموریت چند روزه می ره... راستش و بخوای ازش حساب می برم... می ترسم بعدا منو بازخواست کنه... حوصله ی بحث و دعوا ندارم.

با این که من و بارمان با هم هم رشته نبودیم ولی صمیمیتمون و حفظ کردیم. بارمان توی دانشگاه با رضا که همکلاسیش بود آشنا شد... می دونی که! مامان و بابای رضا وضع مالی خوبی دارند و شهرستان زندگی می کنند. رضا هم توی تهران خونه مجردی داشت... من با دوست های بارمان خیلی جور بودم... خصوصا با رضا... ما سه تا همون سال اول دانشگاه کلی با هم صمیمی شدیم. راستش... تا بیست سالگی همه چیز و تحمل کردیم... حتی اخلاق های بابام رو... بزرگ شده بودیم و یاد گرفته بودیم باهاش چطور رفتار کنیم که زیاد اذیتمون نکنه... یاد گرفته بودیم تحمل کنیم تا آرمان هم کمتر ضربه بخوره... وقتی بیست سالمون شد کم کم یه مقدار از جو خرخونی و جوگرفتگی اول دانشگاه خارج شدیم. راستش و بخوای یه کم هم تفریح لازم داشتیم... البته اعتراف می کنم راه های خوبی برای تفریح کردن انتخاب نکردیم.

سری به نشونه ی تاسف تکون دادم. ترلان دستش و زیر چونه ش زده بود و در سکوت منو نگاه می کرد و گوش می کرد. خوشحال بودم یه گوش شنوا پیدا کردم. ادامه دادم:

کم کم شیطنت های سه نفرمون اوج گرفت. کم کم پامون به مهمونی های مختلف باز شد... بعضی وقت ها مهمونی های دانشگاه که خب اکثرا جوش خیلی خوب و سالم بود ولی بیشتر وقت ها مهمونی هایی می رفتیم که جوش اصلا خوب نبود. رضا از ما دو تا مثبت تر بود... رعایت خیلی چیزها رو می کرد. بارمان هم که اون موقع ها عجوبه ای بود... دختری نبود که ببینه باهاش تیک نزنه.

بی اختیار لبخند زدم... مکثی کردم و یه لحظه تصاویری از اون دوران برام زنده شد... ادامه دادم:

می دونی... درسته بابام اخلاق های خوبی نداشت ولی خب به هر حال پدر بود. من و بارمان کلی نقشه برای خودمون داشتیم ولی همیشه بابام و یه سدی برای رسیدن به این نقشه ها می دیدیم. بابام خیلی مخالف عیاشی ها من و بارمان بود. از وقتی شروع به مهمونی رفتن کردیم بابام بیشتر از قبل گیر می داد... نمی دونی چه قدر از رضا بدش می اومد... دیدی که! وقتی بچه ها یه خطایی می کنند پدر و مادرها همیشه دنبال کسی می گردند که تقصیرها رو بندازن گردنش... هیچ وقت قبول نمی کنند که این خطاها و اشتباه ها رو بچه های خودشون با اراده ی خودشون انجام دادند. بابام هم دیواری کوتاه تر از رضا گیر نیورده بود... دیدی که توی این جور مواقع هم بچه ها لج می کنند و بیشتر به اون چیزی که باباشون بهش حساس شده گیر می دن! من و بارمان هم به رضا و برنامه هامون گیر داده بودیم... مشکل اینجا بود که چون همیشه بابام باهامون دعوا می کرد باورمون نمی شد که این دفعه واقعا خیر و صلاحمون و می خواد.

ترلان سری تکون داد و نشون داد که متوجه حرف هایی که می زنم هست. گفتم:

این اختلاف ها ادامه پیدا کرد تا این که من و بارمان تصمیم گرفتیم خونه مجردی بگیریم. بابام هم که ماجرا رو فهمیده بود خیلی مراقب پولی که کف دستمون می ذاشت بود. با پول تو جیبیمون نمی شد خونه مجردی گرفت. خصوصا این که ما دو تا خیلی بریز و بپاش داشتیم... تصمیم گرفتیم که بریم سر کار... اولش از سالم ترین کار شروع کردیم. معلم سرخونه! بارمان زیست کنکور درس می داد و منم excel و access درس می دادم... نمی دونی درآمدمون چه قدر پایین بود! معلم زیست دبیرستان بارمان بهش می گفت که اگه صبر و تحمل داشته باشه بعد از یه مدت می تونه اسم در کنه و درآمد خوبی پیدا کنه ولی من و بارمان عجول بودیم. می خواستیم همون سال از اون خونه بریم... نه تو سن بیست و شیش هفت سالگی... این شد که خیلی زود از اون کار زده شدیم... انصافا کار سختی هم بود... صبر و حوصله می خواست... مطالعه می خواست... باید برایش وقت می ذاشتی... این شد که بارمان خیلی زود بی خیالش شد... بعد تصمیم گرفت که توی آزمایشگاه دانشگاهشون کار کنه..

خنده م گرفت... ادامه دادم:

یادمه مسئول آزمایشگاه میکروبیولوژی بهش گفت که چون تقاضا زیاده می تونه توی آزمایشگاه کار کنه ولی حقوقی بهش نمی دن... از طرفی چون باید بیشتر روزهای هفته دانشگاه می رفتیم نمی تونستیم دنبال کارهای دیگه بگردیم... یادش بخیر... بارمان صفحه ی روزنامه رو باز می کرد و با خنده بهم می گفت که حتی پیک موتوری رو هم با موتور می خوان که ما نداریم... آره ! کارهایی مثل ظرف شستن و گارسون بودن هم وجود داشت ولی توی ایران بیکار بودن و پول بابا رو خوردن به اندازه ی کارهای سطح پایین قبیح نیست... ما هم بالاخره داشتیم توی همین اجتماع زندگی می کردیم... اسم یه سری از کارها رو که توی خونه می اوردیم سریع داد مامان و بابامون بلند می شد که شما می خواید آبروی ما رو ببرید... خلاصه ش می کنم! آخرین کاری که سراغش رفتیم این بود که پشتیبان آموزشگاه های کنکور بشیم... که خب... ظرفیت اونام تکمیل بود و به نیروی جدید احتیاج نداشتند.

آهی کشیدم و گفتم:

نمی تونی بفهمی که چه قدر دوست داشتیم از اون خونه بریم... از اون خونه و جنگ و دعواهاش دور شیم... بریم یه جایی که خبری از داد و بیداد نباشه... یه جایی که وقتی خسته و کوفته از دانشگاه برمی گردی و می خوای توش استراحت کنی غم عالم توی دلت نریزه... ولی کار پیدا نمی شد... برای دو تا پسر دانشجوی بیست ساله هیچ کاری نبود... هرچند ماه یه بار یه شاگردی رو دوست و آشنا برامون پیدا می کرد که همون پولی که ازشون می گرفتیم و همون شب تموم می کردیم... می دونی... همه ش این نبود... یکی من و بارمان که با معلمی جون کندیم و هیچی کف دستمون و نمی گرفت، یکی مثل یه پسره توی دانشگاهمون که افتاد توی کار گلد کوئست و از این نمی دونم شرکت های هرمی و خیلی زود یه خونه توی قیطریه خرید و یه ماشین زانتیا هم انداخت زیر پاش... هر وقت اسمش و ربط و بی ربط جلوی بارمان می اوردم سریع می گفت خاک تو سر من و تو...

پوزخندی زدم و گفتم:

با این حال تفریح ما هنوزم مهمونی رفتن بود... بعضی وقت ها هم با یکی دوست می شدیم و چند هفته ای با هم بودیم ولی بعد بهم می زدیم... هر وقت قرار بود ما مهمونی بگیریم هم توی خونه ی رضا برگزارش می کردیم. همه جا هم مهمونی می رفتیم... از مهرشهر کرج گرفته تا شمیران... نمی دونم چی شد که سایه توی جمع ما بر خورد.

چشم های ترلان از تعجب گرد شد. ادامه دادم:

اون وقت ها ریخت و قیافه ش این شکلی نبود... یا معتاد نبود یا اوایل کشیدنش بود و ضایع نشده بود. خلاصه توی چند تا از مهمونی هامون شرکت کرد و توی جمعمون جا افتاد. یه چیز عجیب در مورد اون برام وجود داشت... این که اون یه دختره دیپلمه بود که با مامان و باباش اختلاف داشت و تنها زندگی می کرد... ولی هم ماشین داشت... هم خونه... هم خوب لباس می پوشید... هم خوب خرج می کرد.

پوزخندی زدم... به افکار گذشته م... گفتم:

من خیلی دور و برش می پلکیدم. دوست داشتم سر از کارش در بیارم. اون موقع ها فکرم درگیر کار و پول در اوردن بود و برای همین توجهم به این قضیه جلب شده بود. تا اینکه خودش هم متوجه کنجکاوی های من شد. بهم گفت اگه بخوام می تونه یه کاری برای منم جور کنه. منم از خدا خواسته قبول کردم. تو دلم گفتم فوقش اگه از این کار خوشم نیومد می تونم ولش کنم... بارمان هم گفت تو برو سر این کار و منم هواتو دارم. این شد که یه ماه بعد سایه یه کار عجیب بهم پیشنهاد کرد. بهم گفت تنها کاری که باید بکنم اینه که توی یه مهمونی شرکت کنم. بهم گفت خیلی تیپ بزنم و به هر دختری که بهم چراغ سبز نشون داد کم محلی کنم. واقعا به نظرم کار مسخره ای بود. بارمان گیر داده بود که اونم باید باهام بیاد... شک و تردیدمون به این کار زمانی بیشتر شد که سایه قبول نکرد. بعدها فهمیدم که نمی خواست دو تا مهره ای که انتخاب کرده بود و یه جا اکران کنه... منم به دلم بد اومده بود. دوست نداشتم تنها برم اونجا. رضا پیشنهاد داد که باهام بیاد. سایه هم حرفی نداشت. این شد که با رضا رفتم.

از حالت چهره ی ترلان فهمیدم که با شنیدن اسم رضا کنجکاوتر شده. ادامه دادم:

هیچ کار خاصی اونجا نکردیم... یه مهمونی بود مثل مهمونی های دیگه. اونجا برای اولین بار دانیال و چند تا از پسرهای دیگه که مثل خودم مهره های تازه وارد و بی اهمیت بودن و دیدم.

ترلان وسط حرفم پرید و گفت:

گفتی بیست سالت بود؟ دانیالم بود؟ شما دو تا هم سنید؟

با سوء ظن نگاهش کردم و گفتم:

آره... بیست سالمون بود. چطور؟

ترلان گفت:

هیچی... ولش کن... می گفتی!

گفتم:

می گفتم... هیچ کار خاصی نکردیم... فقط آخرش با سایه رقص اختصاصی کردم و تموم! آخر مهمونی سایه پونصد هزار تومن بهم پول داد... اصلا باورم نمی شد. فهمیدم کاسه ای زیر نیم کاسه ست. بارمانم که قضیه رو فهمید مثل من شک کرد و گفت دیگه حق ندارم سراغ این آدما برم. خودمم موافق بودم. دیگه توی اون سن بهم ثابت شده بود که از هیچ کاری به اندازه ی کار خلاف نمی شه یه شبه این قدر پول در اورد. حرف های مامانم که خیلی به حلال و حروم معتقد بود هم توی گوشم بود. برای همین خواستم از این کار کنار بکشم... سایه خیلی باهام حرف زد. می گفت این پول، پول حروم نیست... پول مفته. می گفت بعضی ها هستن که پول زیادی دارن ولی آشنای خاصی ندارن و با یه سری چشم و هم چشمی دارن. می گفت این آدمها خیلی دوست دارند که مهمونی های خوب بگیرن و کلاس بذارن. برای همین به یه سری مثل من پول می دن که توی مهمونیشون شرکت کنیم و اونا هم به همه بگن آره ما خیلی دوست و آشنای خفن داریم. منطقی نبود ولی همه ی چیزهای این دنیا روی منطق نمی چرخه... مسخره بود. راستش توی این چند وقت که مهمونی می رفتم دیده بودم که واقعا برای گرفتن مهمونی بهتر چشم و هم چشمی وجود داره. یه چیزی شبیه به این و در مورد دخترهای یه مهمونی شنیده بودم... ولی خب... قضیه ی اونا فرق می کرد. بارمان به این قضیه گیر داده بود و می گفت اونا هم تو رو برای همین موضوع می خوان... می گفت نمی فهمی خوشگلی و خاصی... خلاصه از این جور حرف ها... ولی من دختر نبودم که سریع تو دلم خالی شه... در عین حال یه حس کنجکاوی مسخره هم داشتم. دوست داشتم بدونم قضیه واقعا چیه... اگه راستش و بخوای بعد از همه ی این حرفا باید اعتراف کنم اون پونصد تومن مفت هم خیلی بهم چسبیده بود... فکر کن یه مهمونی بری و خوش بگذرونی و آخرشم بهت پول بدن... اینو بذار کنار کار معلمی که باید جون بکنی و آخر سر فقط خرج رفت و آمدت و در بیاری.

ترلان گفت:

دیگه این جوریام نیست... من شنیدم خیلی از معلم های کنکور خوب پول در می یارن.

با سر جواب مثبت دادم و گفتم:

درسته... ولی دست توی این کار زیاده. برای کسی که صفر کیلومتره دستمزد بالایی وجود نداره... گفته بودم که! با چند سال صبر کردن می شد پول خوبی از همون کار در اورد ولی من و بارمان عجول بودیم.

نفسی عمیق کشیدم و ادامه دادم:

دو تا مهمونی دیگه هم به همین صورت گذشت. تا این که سایه بهم گفت به یکی از دوستاش که دور و برم می پلکه محل بدم و کم کم باهاش دوست بشم. گفت هرکاری می خوای بکن فقط باهاش بهم نزن و سعی کن اعتمادش و جلب کنی. منم کاری که گفته بود و انجام دادم. به خاطر سفارش های سایه هر طوری بود دختره رو تحمل کردم. توی اون دوران سایه ازم فاصله گرفت. فهمیدم که نمی خواد دختره بفهمه صمیمیتی بین من و سایه ست. بعد یه مدت سایه بهم گفت که توی فلان روز دختره رو بکشونم به خونه ای که خارج شهر بود... همین! بعد از این که این پروژه تموم شد دوباره یه پول خوبی از سایه گرفتم. متوجه شدم که دیگه اون دختره بهم زنگ نمی زنه. وقتی سراغش و از سایه گرفتم گفت که دوست پسر این دختر ازش کینه به دل گرفته بود و می خواست انتقام بگیره. برای همین این نقشه رو کشید. راستش و بخوای باور نکردم.هیچ پسر با عقل و شعوری همچین کاری نمی کنه. دست کم اگه حرفش راست بود نشون می داد که پسره یه روانی به تمام معنا بود. رضا می گفت که خیلی در این مورد کنجکاوی نکنم ولی من به این موضوع مشکوک شده بودم. خیلی راه های دیگه بود که پسره می تونست انتخاب کنه و عجیبترینش همینی بود که سایه ازش حرف می زد. فقط این وسط رضا بود که یه حرفی زد و تونست این قضیه رو برام توجیه کنه... این که شاید دوست پسر دختره می خواست یه بهونه ای برای بهم زدن با دختره پیدا کنه و برای همین با نقشه منو سر راه دختره قرار داد. بعد هم به دختره گفته که دلیل این کارهام و بهم زدنم خیانت تو بوده. باز این حرف به نظرم یه کم منطقی تر بود. با این حال از این کار خوشم نیومد... تصمیم گرفتم کنار بکشم.

دوباره داشتم آبریزش بینی پیدا می کردم. می دونستم مهلتم برای حرف زدن داره تموم می شه. برای همین ادامه دادم:

از سایه و پروژه های عجیب و غریبش فاصله گرفتم... بارمان که از اولش هم خیلی از سایه خوشش نمی اومد با این کارم کلی خوشحال شد. تا این که یه اتفاقی افتاد که همه چیز و تغییر داد... یکی از همسایه های دهن لقمون به مامان و بابام گفت که بارمان و دیده که هفته ی پیش دختر خونه اورده. بابام و بارمان هم دعوای بدی سر این قضیه با هم کردند... بارمان هم وسایلش و جمع کرد و به نشونه ی اعتراض و قهر از خونه رفت. یه مدت خونه ی رضا موند... ولی خب... تا ابد که نمی تونست اونجا بمونه. ای شد که تصمیممون برای گرفتن خونه مجردی محکم تر شد. از طرف دیگه کم کم پولی که بارمان داشت ته کشید. غرورش اجازه نمی داد که برگرده خونه و معذرت خواهی کنه. بابام هم که می دونست بارمان خونه ی رضاست و بهش بد نمی گذره به التماس های مامانم که می گفت برای آشتی کردن پیش قدم بشه اهمیت نمی داد. جو خونه مون حسابی بهم ریخته بود. مامانم بدجوری نگران آرمان بود که تازه وارد دبیرستان شده بود و نمره هاش بد می شد. می گفت جو خونه اجازه نمی ده این بچه درس بخونه... من به بارمان پیشنهاد دادم که فعلا با همون پولی که از سایه گرفته بودم بسازه ولی بارمان دست به اون پول نمی زد و می گفت ترجیح می ده سوء تغذیه بگیره و بمیره ولی حداقل یه دقیقه رنگ در و دیوار خونه مجردیمون و ببینه. این شد که فشار و عجله ای که داشتیم باعث شد دوباره به سمت سایه کشیده بشیم...

مکثی کردم. کم کم داشتم حالت تهوع پیدا می کردم. می دونستم زمانم داره تموم می شه. دستی به سرم که هر لحظه دردش بیشتر می شد کشیدم و گفتم:

سایه نقشش و در مورد ما خیلی حرفه ای بازی کرد. اولش با پول خوب و ماموریت آسون باعث شد مزه ی این پول بره زیر دندونمون... می دید که من مثل پسرهای دیگه ای مثل دانیال بدبخت و بیچاره و محتاج دستش نیستم برای همین ماموریت های آسون بهم می داد... بعد که دید پول لازم شدم از در دیگه ای وارد شد... گفت اگه بخوام می تونم دست داداشم و بگیرم و اونم وارد این کار کنم. این طوری به قول اون می تونستیم دو برابر این درآمد و داشته باشیم. این شد که بارمان هم وارد این کار شد... ماموریت های عجیبی بهمون می داد... مثلا می گفت که با فلان دختر دوست شو... ازش فاصله بگیر... بهم بزن... برو خونه ش... توی فلان مهمونی فلان کار و بکن... از این جور کارها... باید اعتراف کنم با اومدن بارمان خیلی بیشتر از قبل بهم خوش می گذشت. توی بعضی از مهمونی ها که می شد رضا رو می بردیم...

بی اختیار به خنده افتادم و گفتم:

سوژه ی خنده مون هم همیشه دانیال و یکی دو تا از پسرهای دیگه بودن که مثل اون بودن... خصوصا بارمان خیلی دانیال و اذیت می کرد. اونا هم هیچ از ما خوششون نمی اومد. خب بین ما خیلی فاصله و اختلاف بود... من و بارمان غرور اصالت خانواده ی به ناممون و پول بابامون که هیچیش بهمون نمی رسید و داشتیم... البته باید اعتراف کنم که اونا خیلی از ما زرنگ تر بودن. مرتب سعی می کردن پروژه ی بیشتر بگیرن و خودشون و به سایه نزدیک کنن. دانیال عین چی جلوی چشم ما داشت پیشرفت می کرد. با این حال ما خیلی اهمیت نمی دادیم... چیزی که مهم بود این بود که آخرش ماموریت های مهم مال من و بارمان بود... این وسط چیزی که اهمیت داشت قیافه و تیپ بود با سرزبون و مهارت توی رفتار کردن با دخترها که توی این زمینه هم تجربه ی من و بارمان بیشتر از اونا بود.

آبریزش بینیم شدید شده بود... کم کم حس کلافگی داشت اذیتم می کرد. دوست داشتم سریع تر این ماجرا را به جایی برسونم برای همین سرعت بیشتری به لحن و کلامم دادم:

با بامان تصمیم گرفتیم که پپه نباشیم و نذاریم این آدما یه وقت ازمون سوء استفاده کنند. برای همین خیلی کنجکاوی می کردیم. مثلا یه بار که طبق دستور سایه با یکی از دخترها رفته بودیم بیرون قشنگ دیدم که یه نفر از دور ازمون عکس گرفت. همه ی اینا رو توی ذهنمون ثبت و ضبط کرده بودیم و دنبال جواب براش بودیم... تا این که توی اولین ماموریت رسمیم یا به قول سایه حرفه ایم اتفاقی افتاد... اون روز یه ماشین بهم دادن که توش دوربین کار گذاشته بودن... میکروفون و ردیاب به خودم و لباسام وصل کردن... یه ماشین و یه موتور سوار هم سایه به سایه ی ماشینی که سوارش بودیم می اومدن... باید برای دیدن دختری که چند وقتی بود با راهنمایی سایه به صورت اینترنتی باهاش در ارتباط بودم برم. سایه گفته بودم بعد از گشت و گذار برم خونه ی دختره و... خلاصه نصفه شب که دختره خواب خواب بود فلان اطلاعات و از توی لپ تاپ بابای دختره بردارم. می دونستم این ماموریت خیلی مهمه. سایه یه پیشنهاد رویایی برای موفقیت توی این ماموریت بهم داده بود. فقط یه اشکالی توی کار بود که من به هیچکس هم در موردش چیزی نگفتم... صدف دختر خوبی به نظر می رسید... به نظر منی که توی ارتباط با دخترها کم تجربه نبودم صدف یه دختر خوب بود که داشت ادای دخترهای آن چنانی رو در می اورد... برای همین خیلی ته دلم رضایت نداشتم که بازیش بدم. با این حال برای انجام دادن این ماموریت آماده شدم... ولی اتفاق بدی افتاد... نمی دونم یه دفعه چی شد... دختره رو ترس برداشته بود... تا وسط خیابون چشمش به یه ماشین پلیس افتاد خودش و از ماشین بیرون انداخت. من اصلا نفهمیدم چی شد... موتوریه که پشت سرم بود سریع خودش و رسوند و دختره رو توی ماشین انداخت. من شکه شده بودم... با تهدید و زور و اسلحه به راه افتادم و طبق آدرسی که بهم دادن به یه انبار رفتیم. با شکنجه و هزار تا راه و روش تهوع آور از دختره حرف کشیدن... انتظار داشتن که اعتراف کنه با پلیس همکاری کرده ولی دختره فقط گفت که اولین بار بوده که می خواسته با یه پسر بیرون بره و تا همین جاش هم به تحریک دوستاش این کار و انجام داده ولی چون باباش توی کار واردات لوازم الکترونیکی و برقی و نمی دونم از این چیزها بوده چشمش به یکی از دوربین های مخفی که مدل های جدیدترش و باباش وارد کرده بوده افتاده و ترسیده... این شد که از ماشین بیرون پرید... دیگه به این ماموریت گند زده شده بود... نمی شد با اون کارهایی که با دختره کرده بودن ولش کنند... این شد که صحنه سازی آدم ربایی و دزدی رو ترتیب دادن و ... یه چاقو رو... زدن توی شاهرگ گردن صدف... اونم جلوی چشم من...

دست از حرف زدن کشیدم... حس می کردم یه بار دیگه توی انبار برگشتم... انگار همین دیروز بود که داشتم با دست جلوی خونریزی صدف و می گرفتم... نگاهی به دستام کردم... دستایی که ناخواسته صدف و به قتل گاه کشونده بود... دستایی که نتونست جلوی مرگش و بگیره... دستام و پایین انداختم... ازشون بدم می اومد... از خودم بدم می اومد... از صورتم... صورتی که همه چیز با زیبایی شومش شروع شد... لعنت به زیبایی... لعنت به من... لعنت به حرصی که توی گناه و کار خلاف بود...

فقط یه راه برای خلاصی از این سیاهی ها وجود داشت... این که ترک کردن این اعتیاد ناخواسته جونم هم ازم بگیره... و مرگ... یه آرزوی دست یافتنی بود... اگه فقط بخت و اقبال باهام یار می شد...

فصل یازدهم

سرم و به در تکیه داده بودم. صدای ناله هاش و می شنیدم. اعصابم ضعیف شده بود... صدای راه رفتن هاش... صدای زمزمه هاش... صدای ناسزا دادنشان... همه توی گوشم بود. هیچ کاری نمی تونستم بکنم. جز این که از پشت در بگم:

طاقت بیار!

هر وقت که صدایی از انبار نمی شنیدم می فهمیدم که دوباره ضعف کرده و ساکت شده. بلافاصله سینی غذاش و براش می اوردم... خیلی کم غذا می خورد... هر روز کمتر از روز قبل... نمی دونم معده ش تا کجا می تونست تحمل کنه. هر بار که برای چند دقیقه از انباری بیرون می اومد از دیدن رنگ و روی پریده ش و بدن عرق کرده ش وحشت می کردم. توی همون دو روز حسابی لاغر شده بود. آخرین باری که از اتاق بیرون اومد مجبور بود برای راه رفتن دستش و به دیوار بگیره...

فکر می کردم یه معتاد هروئینی که می خواد ترک کنه کلی دردسر داشته باشه و مرتب بخواد دنبال مواد بگرده... ولی وضعیت رادمان فرق می کرد. اعتصاب غذای یه ماهش ضعیفش کرده بود... و بعد هم ترک کردن هروئین... باورم نمی شد این رادمان بود که داشت این طور مقاومت می کرد... از اون پسرهایی نبود که کنارش احساس امنیت کنی... نه خیلی قوی و هیکلی بود و نه خیلی شجاع... ولی انگار مقاوم تر از اون چیزی بود که فکرش و می کردم... وقتی به صورتش نگاه می کردم زیبایی خاصش و می دیدم که روز به روز بیشتر از قبل زیر این فشار محو می شد... ولی مصمم بودنش وادارم می کرد توی دلم کنار ترسی که بابت سلامتیش داشتم ، تحسینش کنم.

متوجه شدم که دوباره صداش در نمی یاد. از جا پریدم و بدو بدو به طبقه ی پایین رفتم. رویا داشت تند و با عجله غذا رو سرهم بندی می کرد تا سر کارش برگرده. کاوه پوشه هایی که روی زمین پخش کرده بود و مرتب می کرد. راضیه هم داشت ناخوناش و لاک می زد.

سریع یه سینی برداشتم و رویا رو کنار زدم. یه کم برنج از توی قابلمه توی بشقاب ریختم و با ماست توی سینی گذاشتم. از پله ها بالا رفتم. کلید و از جیب پشت شلوارم بیرون اوردم و در و آهسته باز کردم.

چشمم به رادمان افتاد که دو زانو روی زمین نشسته بود و با دستش شکمش و گرفته بود. سینی رو جلوش روی زمین گذاشتم و گفتم:

تا غذات و نخوری هیچ جا نمی رم... باید همه شو بخوری.

دست چپش که روی زانوش بود به شدت می لرزید. شونه هاش خم شده بود. سر و گردنش خیس عرق شده بود. خودش و آهسته تاب می داد. چشماش و از درد بسته بود. با دیدن حال و احوالش معده ی خودمم تیر کشید. با تاثر نگاهش کردم و گفتم:

رادمان... بی خیالش شو... شاید بعدا که یه کم قوی تر شدی تونستی این کار و ادامه بدی.

پوزخندی زد و با صدایی گرفته گفت:

اگه کار امروزت و بذاری برای فردا هیچ وقت انجامش نمی دی... یا الان... یا هیچ وقت دیگه!

نمی دونم چرا بی اختیار این حرف و زدم:

به بارمان نگاه کن! این قضیه اون قدرها هم بد نیست!

یه دفعه چشماش و باز کرد. صداش و بالا برد و داد زد:

بد نیست؟ تو داداش منو قبل از اعتیادش دیده بودی؟ نه! دیده بودی؟ خوردش کردن... با همین مواد لهش کردن... می دونی چیه؟ تو نمی فهمی...

دوباره چشماش و بست. بی نهایت عصبی و پرخاشگر شده بود. جونی توی بدنش نمونده بود مگه نه بعید نبود ازش کتک هم بخورم.

چنگی به بازوهاش زد و ناله کرد:

پس کی تموم می شه؟ ... خدایا... چرا تموم نمی شه؟

دستش و به لوله ی شوفاژ گرفت و خم شد. سرش و روی شوفاژ گذاشت... بی قرار بود... بدنش می لرزید... با دست دیگه ش به زمین چنگ می زد. واقعا دیدنش توی این وضعیت دیوونه م می کرد... دوست داشتم هرکاری بکنم که دیگه این طوری نبینمش...

خواستم چیزی بگم که یه دفعه رویا وارد اتاق شد و با لحنی پرشتاب گفت:

دانیال اومده!

قلبم توی سینه فرو ریخت. چشمام از ترس چهارتا شد. رویا گفت:

هنوز نفهمیده ولی مطمئن باش می یاد سراغ رادمان و می فهمه.

از جا پریدم. از اتاق بیرون رفتم و در انبار و قفل کردم. کلیدش و توی جیب پشت شلوارم گذاشتم. آب دهنم و قورت دادم و سعی کردم به خودم مسلط بشم. یه دقیقه ی بعد دانیال که عین گرگ زخم خورده می موند ، با دست هایی مشت کرده سریع از پله ها بالا اومد. بدون این که نگاهم کنه به سمت انباری رفت. قلبم توی دهنم بود... دستگیره رو کشید... در باز نشد... مشت به در زد و گفت:

بازش کن لعنتی! می خوای خودت و به کشتن بدی؟

جوابی نشنید. آهسته از اونجا فاصله گرفتم. قلبم به شدت توی سینه می زد. اگه دانیال می فهمید کلید دست منه...

در همین موقع راضیه خرامان جلو اومد و گفت:

کلید دست دختره ست...

با ناباوری نگاهش کردم... لبخندی موزیانه روی لباش نشسته بود. دوست داشتم با دستای خودم خفه ش کنم. سر جام خشک شده بودم... نمی تونستم جم بخورم.

دانیال به سمتم چرخید. با لحنی که نشون دهنده ی آرامش قبل از طوفان بود گفت:

کلید و بده به من!

سعی کردم اعتماد به نفسم و از دست ندم. گفتم:

مگه اونو به خاطر قیافه ش نمی خوای؟ منم می خوام یه کاری برات بکنم که قیافه ش خراب نشه. بده؟

دانیال گامی به سمتم برداشت. از ترس یه قدم به سمت عقب رفتم. دانیال فاصله ش و باهام کمتر کرد. با صدایی که از عصبانیت می لرزید گفت:

اون کلید و بده به من... توی کارم دخالت نکن.

به سمت در رفتم. جلوش وایستادم و گفتم:

نه! دست از سرش بردار... به اندازه ی کافی زندگیش و خراب کردی.

صورتش از عصبانیت قرمز شده بود. گفت:

با زبون خوش از جلوی در برو کنار.

سرم و به طرفین تکون دادم و گفتم:

نه!

یه سمتم حمله کرد. دست چپم و کشید. خواستم دستم و بیرون بکشم که منو به سمت خودش کشید و محکم توی صورتم زد... برق از سرم پرید... از شدت ضربه محکم به در خوردم. زانوهام سست شد و به سمت پایین لیز خوردم. قبل از اینکه روی زمین ولو بشم گلوم و گرفت و محکم منو به در چسبوند... چشم راستم سیاهی می رفت... طرف راست صورتم می سوخت... نفسم توی گلوم حبس شد. داد زد:

کلید و بده من! این پسره بمیره هممون و می کشن.

به دستش چنگ زدم... داشت خفه م می کرد. دستش و شل کرد... نفس صداداری کشیدم... چشمام بهتر می دید... با نفرت نگاهش کردم و گفتم:

برو بمیر!

دستش و ول کرد و قبل از این که بجنبم سیلی دوم محکم توی صورتم خورد. سرم چرخید. پیشونیم به چارچوب در خورد. روی زمین ولو شدم.

صدای وحشت زده ی راضیه رو شنیدم:

چی کار می کنی؟ چرا وحشی شدی؟

دانیال داد زد:

گمشو پایین!

چشمام و باز کردم. چشم راستم هیچ جا رو نمی دید. چی بود که توی گلوم گیر کرده بود؟ قلبم بود یا... بغصم بود؟

دانیال دستم و کشید و از روی زمین بلندم کرد. دستم و پشتم پیچوند. داد زدم:

آشغال ولم کن!

دستم و محکم تر پیچوند. ناله ای کردم. ترسیدم اگه تکون بخورم دستم بشکنه.

دستش و توی جیبم کرد. چیزی پیدا نکرد. خواست جیب های پشتیم و بگرده که طاقت نیوردم و داد زدم:

بهم دست نزن!

عصبانی تر شد. هلم داد. محکم به در خوردم. خودم و روی زمین انداختم. کلید و از جیبم در اوردم. دانیال دستش و جلو اورد و با هیجان گفت:

آفرین دختر خوب! بدش به من!

کلید و روی زمین گذاشتم و دستم و روش... یه دفعه کلید از زیر در به اون طرف پرت کردم. دانیال از عصبانیت مشتی به دیوار زد و داد زد:

خسرو!... بیا بالا!

از ترس نفس نفس می زدم. استخون گونه م خیلی درد می کرد.

یکی از بادیگاردهای دانیال به سرعت از پله ها بالا اومد. دانیال به در اشاره کرد و گفت:

بکشنش!

داد زدم:

نه!

خسرو دستم و کشید و با یه حرکت منو کنار کشید. دوباره خودم و جلوی در انداختم و گفتم:

ولم کن وحشی!

خسرو دوباره به سمتم یورش اورد که صدایی از طرف چپمون شنیدیم:

بهش دست بزنی روزگارت و سیاه می کنم!

هر سه نفر به سمت صدا چرخیدیم... با دیدن صورت آشنا و تیره ش نوری از امید به قلبم تابیده شد... با بغض... خیلی آهسته... صداش کردم:

بارمان...

دستش و پشت شلوارش برد. اسلحه رو بیرون کشید. بلافاصله دانیال دست توی جیب داخلی کتش کرد. بارمان اسلحه رو پایین اورد و گفت:

تکون بخوری می ترکونمش...

نگاه هممون روی هارد کامپیوتری که روی زمین بود سر خورد. بارمان با همون صدای زخمی و لحن پرتمسخرش گفت:

اطلاعاتی که از بانک مرکزی می خواستی... اطلاعاتی که از دختر مردانی داریم... فایل هایی که دو ساله داریم از پرونده های سردار بیرون می کشیم... همه ش توی هارد رویاست که الان زیر پای من افتاده... خوب فکر کن! ببین معتاد نگه داشتن داداش من به خیط شدن جلوی محبی می ارزه یا نه!

لگدی آهسته به هارد زد. دانیال تکون محسوسی خورد. بلافاصله به خودش اومد و گفت:

مطمئن باش این سرکشی هات و گزارش می دم.

بارمان با خونسردی سر تکون داد و گفت:

مطمئن باش خسرو هم گزارش می ده که داری دو تا ماموریت و با هم خراب می کنی. فکر کردی فقط کنارت وای می ایسته که نذاره گدا گدوره هایی مثل ما به لباس های خوشگلت چنگ بندازیم؟

باورم نمی شد. توی اون موقعیت هم داشت با بدجنسی می خندید. ادامه داد:

برای این از کنارت جم نمی خورده که هرکاری که می کنی و هرچی می گی رو گزارش بده.

رو به خسرو کرد. برق آشنای وسوسه به صورتش شیطنت داد. با لحنی خاصی گفت:

می دونی چیه؟ اگه اون در و باز کنی دانیال داداش منو معتاد می کنه... دختر مردانی هم تا تابستون نمی یاد ایران... صورت داداش من تا تابستون خراب می شه... اون وقت دیگه نه منو دارید نه اونو...

خسرو و دانیال همزمان نگاه مشکوکی بهم کردند. بارمان لبخندی پر از شیطنت زد و گفت:

تو که دوست نداری محبی مواخذه ت کنه که چرا وایستادی و بر و بر دانیال و نگاه کردی و گذاشتی همه چیز و خراب کنه!

داشت با اون لبخند و لحن سرزنش آمیزش خسرو رو وسوسه می کرد. لحن سوزناکی به کلامش داد و گفت:

اون وقت به جای این که یه روز کنار خود محبی... یا شایدم رئیس وایستی مجبور می شی بری دنبال خوردکاری هایی که مال امثال رحیمه... فقط به خاطر این مردیکه ی روانی عقده ای.

خسرو با سوء ظن به دانیال نگاه کرد. دانیال که مشخص بود با حرف های بارمان ته دل خودش هم خالی شده تغییر موضع داد و گفت:

چشمم بهته بارمان! امروز برای خودت دشمن تراشیدی. نمی ذارم همین طوری برای خودت جولون بدی.

پشتش و بهمون کرد و با سرعت از پله ها پایین رفت. صدای خنده ی بارمان بدرقه ی راهش شد. خسرو با اخم نگاهی به بارمان کرد و گفت:

توی شیطون صفت پتانسیلش و داری که این باند و که چه عرض کنم... کل دنیا رو بهم بریزی.

بارمان هارد و از روی زمین برداشت. پوزخندی زد و چیزی نگفت.

خسرو به دنبال دانیال از ویلا خارج شد. بارمان به سمتم اومد. دو زانو جلوم نشست و گفت:

بذار صورتت و ببینم.

دستم و روی جای سیلی دانیال گذاشتم و سرم و پایین انداختم. انگشتش و زیر چونه م گذاشت... سرم و آهسته بالا اورد و با لحن مهربونی که صد و هشتاد درجه با لحن صحبت کردن چند دقیقه قبلش فرق داشت گفت:

نمی خوای به عمو دکتر جایی که درد می کنه رو نشون بدی؟

نمی دونم چرا قلبم عین گنجیشک توی سینه می زد. دستش و روی دستم گذاشت. آهسته دستم و پایین اورد. با پشت دستش صورتم و نوازش کرد...

_ خدایا... چرا دستش و پس نمی زدم؟... چرا قلبم این طور می زد؟... چرا دوست داشتم زمان وایسته؟

کف دستش و روی صورتم گذاشت... آهسته گفت:

دیگه نمی ذارم دستش بهت بخوره... نه تا وقتی که من پیشتم... نه تا وقتی من نفس می کشم...

_ چرا بغض کردم؟ ... چرا اشک توی چشمم حلقه زده؟... چرا حرفاش این طور آرومم می کنه؟

با دو تا دستش صورتم و قاب کرد ... این همه مهربونی به آقای وسوسه نمی اومد... عجیب بود ولی... خیلی دوست داشتنی بود... صورتم و با انگشت های شستش نوازش کرد... به آبی چشماش نگاه کردم به جای برق شیطنت، محبت توش موج می زد...

_ خدایا... چرا الان؟ ... چرا بعد بیست و دو سال توی همیچین موقعیتی باید این اتفاق بیفته؟

منو به سمت خودش کشید... قلبم آروم و قرار نداشت... خودم و عقب کشیدم. آروم تر از قبل گفت:

نترس... اذیتت نمی کنم... فقط... دوست ندارم این بی پناهیت و ببینم...

دستش و گذاشت زیر بازومو منو به سمت خودش کشید. می ترسیدم اگه بهش نزدیک بشم ضربان بالای قلبم و حس کنه... می ترسیدم اگه بهش نزدیک بشم تا ابد گرفتارش بشم... می ترسیدم دیگه نبینم که چطور سقوط کرده... می ترسیدم... از چیزی که اتفاق افتاده بود و نمی خواستم پیش خودم بهش اعتراف کنم می ترسیدم...

دستام می لرزید... بازوش و گرفتم... و آهسته سرم و روی شونه گذاشتم. خیلی آروم پشتم و نوازش کرد... چشمام و بستم... یه قطره اشک مژه هام و تر کرد... قلبم آروم گرفت...

نمی خواستم همه چی و با اشک و آه خراب کنم... همه چی تموم شده بود... جایی رو پیدا کرده بودم که همه چیز و برام دلنشین می کرد... حتی جای سوزش یه سیلی بی رحمانه رو...

جایی که هیچ جای دنیا مثل اون نیست...

دستی رو روی صورتم حس کرده بودم که زبری مردونه ش روحم و با لطافتی رویایی نوازش کرده بود...

دستی که هیچ دستی مثل اون روحم و به بازی نگرفته بود...

خواستم بگم خدایا... الان نه... ولی...

همه چی تموم شده بود... بارمان بین هیاهوی بی رحمی و اضطراب برام شده بود نیمه ی گمشده ای که بین خواب های شیرین... رویاهای دخترونه... دنبالش می گشتم ولی توی تلخی حقیقت ... با بغضی ناشی از کینه ای سخت... پیداش کردم... تو نیمه ی سیاه و شوم این دنیا...

خودم و به نوازش آروم دستی سپردم که تمام زندگیم و آهسته زیر و رو کرد...

با صدای باز شدن قفل در به خودمون اومدیم. سریع از هم جدا شدیم. بلند شدم و بارمان در اتاق و باز کرد. وقتی بارمان وارد اتاق شد قلبم توی سینه فرو ریخت... اون نمی دونست که رادمان داره ترک می کنه... و اگه هم می فهمید... مسلما موافق نبود.

آب دهنم و قورت دادم و وارد اتاق شدم. رادمان به دیوار تکیه داده بود و پاشو و با حرکتی عصبی تکون می داد. بارمان بازوهاشو گرفت و با صدایی بلند گفت:

داری با خودت چی کار می کنی؟ ولش کن! نمی خوام ترک کنی!

معلوم بود با دیدن صورت رنگ پریده ی رادمان وحشت کرده. رادمان چنگی به دست برادرش زد و گفت:

نمی خوام به خاطر مواد رام این آدما بشم... نمی خوام یه برگ برنده تو دستشون داشته باشن.

بارمان با عصبانیت گفت:

می دونی ترک هروئین برای کسایی مثل تو که این طور ضعف کردن چه قدر می تونه خطرناک باشه؟

رادمان پوزخندی زد. سرش و با حرکتی عصبی تکون داد و گفت:

خطرش چیه؟ مرگ؟ کی گفته مرگ بهتر از این زندگی کوفتی نیست؟

روی زمین نشست و سرش و بین دستاش گرفت. دوباره داشت خودش و آهسته تاب می داد. بارمان که لحظه به لحظه عصبی تر می شد صداش و بالا برد و گفت:

دیگه هیچ وقت جلوی من از این حرفا نزن! فهمیدی؟ من زندگی خودم و از بین نبردم که تو بیای برای من از مردن حرف بزنی.

رادمان که آروم و قرار نداشت دستش و توی موهاش کرد... زیرلب با خودش حرف می زد. بعید می دونستم توی اون شرایط درست و حسابی متوجه حرف های برادرش بشه. نزدیک بارمان ایستادم و گفتم:

بیا بریم بیرون... بذار به حال خودش باشه. چند روز طاقت بیاره همه چی تموم می شه.

بارمان سر تکون داد و آهسته گفت:

تو نمی فهمی...

با حرص گفتم:

آره... راستش و بخوای نمی فهمم... نمی فهمم چرا جلوی دانیال اون طوری فیلم اومدی ولی الان داری همون کاری رو می کنی که اون می خواست بکنه.

نفسم و با صدا بیرون دادم. با لحن آروم تری گفتم:

منم اولش دلم نمی خواست کمکش کنم ولی بعد دیدم داره خوب تحمل می کنه... حیفه... بذار داداشت به زندگی طبیعیش برگرده.

بارمان رو بهم کرد و گفت:

نمی خواستم دست دانیال بهش بخوره. ترلان! الان همه ی استخون ها و عضله هایش درد می کنه... نمی تونی بفهمی چه عذابیه... نمی دونی چه دردیه... نمی فهمی وقتی خون تو رگ آدم یخ می زنه چه حس بدی بهت می ده...

یه دفعه رادمان سرش و بلند کرد و با بداخلاقی داد زد:

آره! نمی فهمه... تویی هم که زدی و سرحالی نمی فهمی... برید بیرون... هر دو تاتون...

با کلافگی از جاش بلند شد. دوباره کنج دیوار روی دوتا زانوهاش نشست. درد و از چشم های بارمان می خوندم. نمی تونست از جاش تکون بخوره. می دونستم تحمل نداره رادمان و این طور ببینه.

با صدای رویا به خودمون اومدیم:

بارمان! بیا اینجا ببینم چه گندی زدی!

بارمان به سمتش چرخید و با بی علاقگی گفت:

چی شده؟

رویا گفت:

زود باش! بیا ببینم! نگران داداشت نباش... داره همون کاری و می کنه که تو عرضه شو نداشتی!

و از اتاق بیرون رفت. اخم های بارمان توی هم رفت. سرش و پایین انداخت و آهسته به سمت در رفت. انگار حرف رویا باعث شده بود به غرورش بربخوره. دم در دوباره ایستاد. با تردید به رادمان نگاه کرد. گفتم:

اگه حالش خیلی بد شد قول می دم که قضیه رو منتفی کنم.

نگاهش و به چشم هام دوخت. چند ثانیه بهم نگاه کردیم... و بعد پشتش کرد و از اتاق بیرون رفت.

صدای رویا رو شنیدم:

بار آخرت باشه که می بینم با وسایل من کسی و تهدید می کنی! می دونستی اگه بلایی سر هارد می یومد اینا منو می کشتن؟

کلافگی توی لحن بارمان موج می زد:

چی کار می کردم؟ باید مجبورشون می کردم توی یه ثانیه از کارشون منصرف شن... اینجا چیز با ارزشتری جز این نیست.

در اتاق و قفل کردم و کلید و توی جیبم گذاشتم. احساس کردم بارمان هم داره مثل برادرش پاشو با حالت عصبی تکون می ده. رویا پوزخندی زد. با سر به اتاق بارمان اشاره کرد و گفت:

برو یه نفسی تازه کن بعد با هم حرف می زنیم...

و به سمت طبقه ی پایین رفت. بارمان وارد اتاقش شد و در و محکم بست. دوست داشتم برم پیشش و بهش بگم که نگران رادمان نباشه... می خواستم بهش بگم که رادمان تواناییش و داره که همه چی رو کتار بذاره. دستم و دراز کردم ولی قبل از این که در و باز کنم متوجه حرف رویا شدم:

نفس تازه کردن!

دستم و پایین انداختم. روی زمین نشستم... سرم و به دیوار تکیه دادم... انگار اتفاقات چند دقیقه ی پیش توی خواب برام پیش اومده بود... به در انباری نگاه کردم... به آرامش بی نظیری که اون لحظه کنار اون در داشتم فکر کردم... و حالا...

این طرف راهرو... درست رو به روی در انباری نشسته بودم و داشتم نیمه ی دیگه ی حقیقت و می دیدم... این که مردی که توی اتاق پشت سرم بود معتاد بود...

دستام و دور زانوهام حلقه کردم... یه صدایی توی سرم گفت:

چه قدر بدبختی... مرد رویاهات معتاده... تازه این یه چشمه از هنرهاشه!

******

در زدم. صدای زخمی بارمان و شنیدم که کاملا نشون می داد بی حوصله ست:

کیه؟

آهسته در و باز کردم و وارد اتاق شدم. پنجره ی اتاقش و مثل اتاق های دیگه با رنگ قرمز پوشونده بودند. نور خورشید که به پنجره می خورد رنگ اتاق سایه ای از قرمزی می گرفت. گفتم:

می شه بیام تو؟

روی تخت دراز کشیده بود و سیگار می کشید. نیم خیز شد و گفت:

والا تو همین الانش هم توی اتاقی!

چیزی نگفتم. نگاهی به در و دیوار اتاقش کردم. کامپیوترش و روی زمین بود و معلوم بود از زمان اسباب کشی تا به اون روز دست نخورده. اتاقش مثل همیشه شلوغ و بهم ریخته بود.

سیگارش و خاموش کرد. از روز قبل تا به اون موقع با هم حرف نزده بودیم. گفتم:

خواستم بگم رادمان حالش بهتره... و... نیازی نیست نگرانش باشی.

روی تخت نشست. دستی به گردنش کشید و گفت:

برای چی کمکش می کنی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

خب... اون کس دیگه ای رو نداره... از طرفی... دلم براش می سوزه که این طوری معتادش کردن.

بارمان سر تکون داد ولی چیزی نگفت. نمی دونستم چطور باید سوالی که عین خوره به جونم افتاده بود و می پرسیدم... من منی کردم و گفتم:

راستش... دیروز از یکی حرف زدی به اسم محبی...

بارمان گفت:

رئیس دانیاله...

آهسته گفتم:

فکر می کردم رئیس بانده...

نگاهی بهم کرد. گفت:

چرا عین طلب کارها بالای سرم وایستادی؟ بیا بشین!

با فاصله ازش روی تخت نشستم. در حالی که با ته مونده های سیگار توی جاسیگاری بازی می کرد گفت:

ساختار این باند مثل یه هرم می مونه... یه نفر توی قله ست که عقل کله. با زیرکی خاصی همه چیز و مرتب کرده. همه به اسم رئیس می شناسنش... شرط می بندم دانیال که چه عرض کنم! محبی هم تا حالا ندیدتش.... گروه ما تو قاعده ی این هرمه... چند تا گروه دیگه مثل ما هم هستن که این جایگاه و دارن. رئیس ما دانیاله... رئیس دانیال محبیه... می فهمی چطوریه؟ خیلی از کسایی که با اینا همکاری می کنند در واقع آزمایشی هستن یا برای یه دوره ی کوتاه مدت باهاشون همکاری دارند. سایه یه کسی بود مثل الان من... همچین جایگاهی داشت. متوجه شد که زیبایی رادمان می تونه برای یه سری از ماموریت ها به دردش بخوره. برای همین آزمایشش کرد... بعد قبول کرد که منم وارد ماجرا بشم... اون زمان دانیال همکار ما بود... سایه رئیسمون بود و رئیس اونم محبی بود... یعنی محبی سمت الان دانیال و داشت.

با اطمینان گفتم:

و اینا هیچ کدوم هیچ ربطی به مواد مخدر نداره!

بارمان با سر جواب مثبت داد و گفت:

درسته! ولی اون روزی که بحث مواد و پیش کشیدم قصدم این نبود که بهت دروغ بگم... باند ما شناخته شده ست ... ولی نه به کار اصلیشون... به قاچاق مواد... سال هاست پشت نقاب مواد مخدر قایم شدن. اگه به پلیس در مورد همکاری اجباریت با باند مواد مخدر بگی و مشخصات این گروه و بدی باورت می کنند ولی بعید می دونم تونسته باشند چیزی در مورد کار اصلی گروه فهمیده باشند.

گیج شده بودم. پرسیدم:

برای چی ازم خواستن که توی قتل یکی از درجه دارهای نیروی دریایی کمک کنم؟ من فکر می کردم می خوان از راه دریا مواد قاچاق کنند.

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

نمی دونم....

با بی قراری پرسید:

پس چرا نظرشون عوض شده و دیگه نمی خوان که راننده شون باشم؟

بارمان دوباره گفت:

نمی دونم...

پرسیدم:

پس از رادمان چی می خوان؟

بارمان لبخند تلخی زد و گفت:

بزرگترین ماموریتی که داشتن رو!

قلبم از هیجان به تپش در اومد. پرسیدم:

و اون ماموریت چیه؟

بارمان به چشمام نگاه کرد... بدون هیچ شیطنتی... بدون هیچ وسوسه ای... کمی با نگرانی... آهسته گفت:

این که به وسیله ی اون جنگ داخلی راه بندازن!

نزدیک بود از تعجب شاخ در بیارم. با ناباوری گفتم:

نه!... یعنی چی؟

دستی به پیشونیم کشیدم و گفتم:

من گیج شدم...

بارمان که داشت با ته مونده های سیگار بازی می کرد گفت:

می دونی مزدور به کی می گن؟

شونه بالا انداختم و به حالت پرسشی گفتم:

کسی که پول می گیره تا یه کار نادرست انجام بده؟

بارمان با سر جواب مثبت داد و گفت:

کار ما اینه...

هیچی نگفتم... فقط بهش زل زدم. تو ذهنم گفتم:

مواد این وسط چی بود؟

بارمان گفت:

وقتی کسی می خواد به خاطر اهداف یا اختلاف ها و مشکلاتش یه کسی رو از سر راهش برداره به باند ما پول می ده تا این کار و براش بکنیم... به دلایل مختلف... از سیاست گرفته تا مسائل شخصی...

پرسیدم:

چرا خودشون و پشت یه باند مواد مخدر قایم کردن؟

بارمان اخم کرد و گفت:

مطمئن نیستم... رویا می گفت اون اوایل کارشون مربوط به مواد بود... یه گروه کوچیک داشتن که اونا سر مخالف هاشون و آدم هایی که براشون خطرساز بودن و زیر آب می کردن. جرقه ی تغییر کارشون زمانی خورد که یه باند قاچاق کالا بهشون پول زیادی داد تا یکی از رقیب های چندین و چند سالشون و حذف کنند... بعد یه مدت این شد کار اصلیشون... می دونی... آدم کشتن... ترور کردن... مثل خرید و فروش مواد مخدر نیست... خیلی زود توی این کار لو می ری... این باند هم به خاطر مخفی کاری های حرفه ایش تا حالا دووم اورده... هیچ کدوم از اعضای رده پایین گروه... مثل اون وقت های من و رادمان... نمی دونند دارند برای کی کار می کنند. یه مشت دروغ در مورد همون باند قدیمی مواد به خوردشون دادند. برای همین اگه گیر پلیس بیفتن، چیزی دستگیر پلیس نمی شه... از طرف دیگه... مهارت خوبی توی جمع کردن اطلاعات دارند... جاسوس های زیادی دارند...

کم کم داشتم احساس سردرد می کردم. دستم و بالا اوردم و بارمان ساکت شد... چشمام و بستم و گفتم:

می خوای بگی اون قدر حرفه ای هستن که هنوز کسی درست و حسابی از کارشون خبر نداره؟

بارمان خنده ی تلخی کرد و گفت:

من چند ساله این جا برده و اسیرم... از دنیای بیرون چیزی نمی دونم... ولی... این طور حدس می زنم.

سرم و پایین انداختم. یه لحظه یاس و ناامیدی تمام وجودم و گرفت. بارمان متوجه شد و آهسته گفت:

ناامید شدی... نه؟

آهی کشیدم و گفتم:

توی این که تا ابد کارشون ادامه پیدا نمی کنه شکی نیست... ولی می ترسم مجبور شم تمام دوران جوونیم و اینجا بگذرونم...

سعی کردم فکر خودم و منحرف کنم. با لحنی که غم و ناراحتی ازش می بارید گفتم:

خب... می گفتی... ماجرای جنگ چیه؟ شما از کجا در موردش فهمیدید؟ چه ربطی به رادمان داره؟

بارمان با دقت به صورتم نگاه کرد... انگار می خواست احساساتم و از توی صورتم بخونه. منم بی اختیار نگاهم و ازش دزدیدم. گفت:

یه حدسه...

نفس راحتی کشیدم... پس فقط حدس بود... توی قلبم یه حس آرامش خیلی خوب حس کردم. بارمان ادامه داد:

یه حدس که پشتش یه کم مدرک وجود داره.

بلافاصله اون حس خوب پودر شد... بارمان گفت:

رویا قبلا برای گروه های بالاتر کار می کرد... می گفت که مامور بوده یه سری اطلاعات در مورد M4 carbine و نمی دونم MK43 و FN SCAR و M4E2 و AT -4 و FN 303 و M590 و MP4N در بیاره...

وسط حرفش پریدم و گفتم:

وسط حرفش پریدم و گفتم:

می شه یه جوری حرف بزنی که منم سر در بیارم؟ اینایی که می گی چی هست؟ مدل گوشیه؟

بارمان زیر خنده زد و گفت:

مدل گوشی؟ اینا اسلحه ست.

قلبم توی سینه فرو ریخت. بارمان خنده ش و جمع کرد و گفت:

ولی یه اتفاقی برای رویا افتاد و منتقلش کردن به گروه ما...

با کنجکاوی پرسیدم:

چی؟

بارمان گفت:

اینجا هرکسی که بهش تهمت بخوره رو می اندازن گروه های پایین... به رویا هم تهمت جاسوسی زدند... هرچند که نتونستند دلیلی برایش بیارن... این موضوع فقط باعث شد که حذفش نکنند... انداختنش این پایین که برای یه گروه بی اهمیت مثل ما کار کنه.

با ناراحتی گفتم:

پس یعنی می خوان اسلحه وارد کنند؟ برای چی باید بخوان همچین کاری بکنند؟ چی بهشون می رسه.

بارمان نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و گفت:

خیلی چیزها! وقتی یه جنگ توی یه کشور راه بیفته به نفع خیلی ها می شه... محتکرها... قاچاق چی های کالا... قاچاق چی های سوخت... حتی توی اوضاع جنگ و اون شلوغ پلوغی کار و بار قاچاق چی های انسان هم بهتر می شه. توی جنگ یه سری آدم از خود گذشته جونشون و وسط می ذارن که من و تو بهتر زندگی کنیم... یه سری هم هستند که از شلوغی ها برای تلکه کردن مردم و پول در اوردن استفاده می کنند... طوری که نمی تونی پیش خودت تصمیم بگیری این آدم های سوء استفاده چی بدترند یا آدم هایی که به سرزمینت حمله کردند... این وسط خیلی چیزها به نفع خیلی ها می شن... و اون خیلی ها به این باند قدرت می دن تا این زمینه رو به وجود بیارند.

تازه یه چیزهایی داشت برایم روشن می شد. سر تکون دادم و گفتم:

برای همین به پژمان هم احتیاج دارند... حالا... رادمان این وسط چی کاره ست؟

بارمان سرش و پایین انداخت... سکوتش طولانی شد... با کنجکاوی نگاهش کردم... آهسته گفت:

این باند برای وارد کردن اسلحه هایی که لازم داشت تونست رد یه سری از قاچاق چی های اسلحه رو بگیره ولی نتونست راضیشون کنه که همکاری کنند... این وسط با سرویس های اطلاعاتی خوبی که داشتند متوجه شدند که یکی از این آدم ها یه زن ایرانی و یه دختر داشته که چند ساله ازشون فاصله گرفته ولی با کارهایی که غیر مستقیم برای دخترش می کنه و پول هایی که به حسابش می رسه نشون می ده که همچین هم بهش بی علاقه نیست... ایران زندگی نمی کنند ولی هرچند وقت یه بار برای سرکشی به اموال و دیدن فامیل هاشون این طرفا می یان... یه مشکل بزرگ که داشتند این بود که چند سال پیش یه سری پسر جوون توی ایران که دیده بودند این مادر و دختر وضع مالی خوبی دارند، براشون نقشه کشیدن که ازشون اخاذی کنند. برای همین دختره رو می دزدن و خدا می دونه چه بلاهایی سرش اوردند که دختره از اون به بعد از هرچی پسر ایرانیه فاصله گرفت و متنفر شد. با این که فقط چهارده سالشه و آمارش و دارند که خیلی هم سربه راه نیست ولی محل به پسرهای ایرانی نمی ذاره. راستش یکی از روش های گروه ما اینه که وقتی با بابای کسی کار دارند برن سراغ دخترش... یه پسری رو از گروه بفرستن که با دختره دوست شه و کار گروه و پیش ببره... از گروگان گیری گرفته تا دزدیدن... هرچی... این نقشه رو برای تینا... همین دختره کشیدن ولی مشکلشون این بود که تینا یا فکر می کرد چون توی ایران زندگی نمی کنه خیلی باکلاس و خاصه و پسرهای ایرانی در حدش نیستن... یا از اون ماجرا خاطره ی بدی داشت. برای همین هرکاری کردند نتونستند هیچ کدوم از پسرهای مورد نظرشون که بهشون اعتماد داشتند و بهش نزدیک کنند... پیدا کردن یه آدم خارجی و انجام دادن این کار توی خارج کشور هم به این آسونی نیست چون این باند این ارتباطاتی که توی ایران داره رو توی خارج نداره. این شد که شانسشون و با من امتحان کردند که اون موقع توی همین گروه بودم و یه روز خودم و خالصانه بهشون سپرده بودم... منی که کلی هم برای تحت فشار گذاشتنم وسیله داشتند... برای همین خیلی ساده دختره رو توی ف.ی.س.ب.و.ک. با یه اکانت جعلی از من اَد کردند... و از شانس بد من ظاهرا دختره ازم خوشش اومد.

پوفی کرد... سری به نشونه ی تاسف تکون داد و ادامه داد:

رابطه مون تحت نظر رئیس گروه به صورت اینترنتی ادامه پیدا کرد... از این رابطه ی اینترنتی فهمیدند که می تونند از من استفاده کنند که توی یه موقعیت مناسب از نزدیکی من به دختره استفاده کنند و باباش و تحت فشار بذارند.

دوباره گیج شده بودم. پرسیدم:

چرا لقمه رو دور دهن می پیچن؟ خب گروگان بگیرنش و کار و تموم کنند. چرا حتما باید یه پسر با دخترهایی که مد نظرشونه دوست بشه؟

بارمان لبخندی زد و گفت:

اگه این گروه می خواست این قدر بی احتیاط باشه که الان از هم پاشیده بود.

پوزخندی زدم و گفتم:

یادت رفته وسط خیابون و جلوی چشم اون همه آدم سروان و کشتند؟ به نظرم خیلی بی احتیاط تر از این حرف ها هستند.

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

نمی دونم منظورشون از این کار چی بوده ولی... مطمئن باش می خواستند یه پیامی بفرستند.... اما در مورد چیزی که پرسیدی... وقتی یه دختر با یه پسر دوست می شه... اونم یه دختر کم سن و سال... سعی می کنه این موضوع رو از خیلی ها مخفی کنه... مسلما نمی ره به مامانش بگه امشب دارم با دوست پسر جدیدم بیرون می رم. در عوض یه چیزی می گه که مامانش و بپیچونه. بعضی وقت ها کیس هایی که مد نظرمون هستن خیلی ازشون محافظت و مراقبت می شه. خودشون هم اینو می دونند... ولی وسوسه ی دوست شدن با یه پسر خوش قیافه باعث می شه خودشون این مرزهای محافظتی و دور بزنند. این طوری طعمه ناخودآگاه با ما همکاری می کنه... خودش سعی می کنه پنهون کاری کنه... خودش سعی می کنه یه سری چیزها رو مخفی کنه... کاری که در غیر این صورت کار ما می شه. در ضمن این طوری اون پسری که از گروه مامور شده این کار و بکنه می تونه اطلاعاتی رو از خانواده ی دختره به دست بیاره... حتی ممکنه پاش به خونه شون هم باز شه. این که کسی رو با دوز و کلک و همکاری خودش بکشونی به محلی که می خوای زندانیش کنی خیلی حرفه ای تره تا این که جلوی چشم مردم به زور سوار ماشینش کنی یا سر راه مدرسه بدزدیش...

گفتم:

ولی ممکنه پلیس بعدا بتونه رد این دوستی و بگیره و اون پسره رو پیدا کنه.

بارمان لبخندی زد و گفت:

توی این مورد دو تا حالت داریم. یا کسی که مد نظرمونه که خانواده ی خودش سابقه ی خرابی دارند جلوی پلیس... مثل تینا که باباش اون طوریه... یا کسی که مثلا باباش وکیله یا پلیسه و باند می خواد باهاشون مبارزه کنه که در اون صورت از این روش استفاده نمی کنند و با سیاست بیشتری پیش می رن... یادمه که در مورد یکی از پسرهای همین گروه یه چیزی شبیه این موردی که گفتی پیش اومد... دوست های دختره در مورد این پسره به پلیس گفتند... یادته بهت گفتم که این گروه سرویس های اطلاعاتی خوبی داره؟ قبل از این که دست پلیس به پسره برسه خودشون کلکش و کندند. یه چیزی رو در مورد این باند یادت باشه... این آدم ها هیچ وقت احتیاط و کنار نمی ذارن... وقتی به کسی اجازه می دن که باهاشون همکاری کنه حتما ازش آتو می گیرن... یا این که آدم های خودشون و دور و بر طرف می ذارن... کسایی که اون آدم نمی تونه هیچ وقت فکرش رو بکنه که بهش خیانت کنند... مثل راضیه و کاوه که مثل دستگاه ضبط و پخش می مونند.

و با صورتش شکلکی در اورد. داشتم از کنجکاوی می مردم. برای همین دوباره گفتم:

ماجرای رادمان چیه؟

بارمان گفت:

می گم بهت... می دونی... من آدم خوبی نیستم... حتی قبل از این که وارد این گروه بشم هم خوب نبودم... ولی این قدرها هم بی شرف نیستم که جون یه عالمه آدم و به خاطر منافع دیگرون به خطر بندازم... من نمی خواستم باعث و بانی این جنگ باشم... قبل از ماموریت اصلیم که در مورد تینا بود یه ماموریت فرعی ولی مهم بهم دادند. چند وقتی بود با پسر یکی از درجه دارهای ارتش دوست شده بودم و مثلا رفیقش بودم. مخصوصا اون ماموریت و خراب کردم تا بی اعتمادشون کنم... خودم و برای همه چیز هم آماده کردم... حتی برای مردن... ولی... اونا منو انداختن توی یه اتاق و برای یه مدت نگهم داشتند... بهم هروئین تزریق کردند... می دونی... شصت میلی گرم هروئین در روز می تونه آدم و در عرض دو هفته معتاد کنه... نشونه های ترکش هم بعد از مصرف نکردن بعد از چهل و هشت ساعت شروع می شه و تا ده روز طول می کشه... بهم تزریق می کردند... سه چهار روز بدون مواد ولم می کردند... خوردم کردند... بعد هم با این اعتیاد ولم کردند.... به چیزی که می خواستند رسیدند... کسی که هروئین مصرف می کنه تا وقتی مواد بهش برسه رام و مطیعه... اونا منو با این کارشون از بین بردند... بعد سراغ برادرم رفتند... کسی که قبلا هم باهاشون همکاری می کرد... کسی که از منم خوش قیافه تر بود...

سیگاری روشن کرد... فهمیدم عصبی شده. پکی عمیق به سیگارش زد و گفت:

می دونستم اگه تسلیم سایه نشه می کشنش... همیشه دنبال یه فرصت بودند که حذفش کنند... اون منو می شناخت... سایه و دانیال و می شناخت... محبی رو می شناخت... سال ها قبل هم ثابت کرده بود که هیچ رقمه حاضر به همکاری خالصانه باهاشون نیست. دیگه نمی دونستم باید نگران برادرم باشم یا کشورم... من کنار کشیدم که اون آدمی نباشم که این کارو می کنه ولی اونا با انتخاب برادرم بیچاره م کردند... با این حال دعا می کردم که سایه بتونه رادمان و متقاعد کنه که با ما همکاری کنه... که خوشبختانه با اون ذات پلیدش و تبحر خاصش توی صحنه سازی قتل تونست رادمان و بکشونه اینجا...

با این که فکر می کردم این حرف ممکنه احساسات بارمان جریحه دار کنه پرسیدم:

چرا تو رو نکشتند؟

بارمان پوزخندی زد و گفت:

شنیدی اون روز دانیال چی گفت که! من این جا زاپاسم... اگه رادمان بلایی سرش اومد از من استفاده می کنند... احتمالا نتونستند یه جانشین مورد اعتمادتر پیدا کنند. اینم از مزایای مشکل پسندی تینا خانومه.

سرش و بلند کرد و گفت:

تو چی؟ تو یه کم از خودت بگو...

بی اختیار لبخندی زدم... سرم و پایین انداختم... به انگشت هام نگاه کردم. آهسته گفتم:

من چیزی ندارم که بگم... یه عالمه چیزهای معمولی...

بارمان اخم مصنوعی و بامزه ای کرد و گفت:

من این همه حرف زدم... تو نمی خوای هیچی بگی؟... من منتظر شنیدن همون چیزهای معمولیم...

شونه بالا انداختم و گفتم:

یه زندگی ساده... به اندازه یه زندگی معمولی بی هیجان... اون قدری که به خاطر یه خورده آدرنالین بدون تصدیق پامو روی گاز می ذاشتم و ویراژ می دادم... یه زندگی بی دردسر... یه آدم خوشبخت که هیچ مسئولیتی نداشت... زندگی من مثل مال تو تعریف کردنی نیست...

بارمان لبخندی زد و گفت:

آره... خوشبختی رو که تعریف نمی کنند... همه ی داستان ها در مورد بدبختی هاست... مثل داستان زندگی من...

توی سکوت نگاهش کردم... خیلی با دقت... چین های ریز کنار چشماش و تو دلم شمردم... محو شکستگی ابروش شدم... همه چیزهایی که هر روزی که می گذشت بیشتر از قبل برام عزیز می شد...

نگاهم روی دستش سر خورد... دستایی با اون انگشت های کشیده که لرزش خفیفش و نمی تونست ازم مخفی کنه... و اون خال کوبی که معنیش و نمی فهمیدم... و... جای لکه های سیاه و آبی روی بازوش... چیزی که منو از خواب و رویا بیرون می اورد... لکه هایی که قلبم و می فشرد... یادم می اورد کسی که جلوم نشسته کیه...

آهسته گفت:

برو...

سرم و بلند کردم... خواستم چیزی بگم که متوجه شدم دوباره داره به فین فین می افته... قلبم از درد مچاله شد... رویای نیمه ی گمشده م توی ذهنم شکست و هزار تیکه شد... مردی که جلوی من نشسته بود معتاد بود... کسی که به خاطر دو گرم پودر سفید می تونست همه چیز و فراموش کنه... خودشو... منو...

از جام بلند شدم... با ناراحتی وصف ناپذیری که هر لحظه بیشتر می شد به سمت در رفتم... دستگیره رو تو دستم گرفتم... مکثی کردم و به سمتش برگشتم... توی هاله ای از نور قرمز اتاق نگاهش کردم... سرش و بیین دستاش گرفته بود... بعد با بی قراری دستی به قسمت تراشیده ی سرش کشید... گفتم:

به خاطر دو دقیقه ی فراموشی خودت و از بین می بری؟ ... بارمان... این فقط یه خوشی کوتاه مدته... یه چیزهایی هستن که تا ابد با آدم می مونن و آروم آروم روحش و آزار می دن... بعضی دردها هیچ وقت قرار نیست آروم بگیرن... مثل درد از دست دادن یه برادر...

سری تکون داد و گفت:

همه ش به خاطر اون نیست... به خاطر اینه که... می خوام خودم و فراموش کنم... خودم و از بین ببرم... من یه آدم معتاد خلاف کار اضافیم... هر شب پیش خودم تصمیم می گیرم که خودم و از دیدن فردا محروم کنم و شر خودم و بکنم... ولی وقتی که جرئتش و پیدا می کنم یه چیزی تو زندگیم پیدا می شه که دلم و به این دنیا خوش می کنه... یه چیزی که منو به این دنیا وصل می کنه...

فکر کردم منظورش رادمانه... آهسته گفتم:

رادمان خوب می شه... نگران نباش...

از همون فاصله به چشمام زل زد و گفت:

من از رادمان حرف نمی زدم...

چیزی توی نگاهش بود که نه رنگی از اون وسوسه داشت و نه نشونی از اون شیطنت... چیزی که سرخی چشماش و آبریزش بینیش کم رنگش می کرد ولی محوش نمی کرد... چیزی که می دونستم اگه به زبون بیاره تمام مرزهای مقاومت و تحملم و از بین می بره...

آهسته گفت:

برو...

سرم و پایین انداختم... بیرون رفتم و در اتاق و بستم... نمی دونم چرا بغض کرده بودم... چشمام و روی حسی که روز به روز اوج می گرفت بسته بودم... نمی خواستم مردی رو ببینم که پشت سیاست هاش ناامیدی از خودش ، پشت حرف های مقتدارنه ش ضعف و پشت سایه ی حمایتش فقط و فقط سیاهی بود... آره... من دوست داشتم چشمام و ببندم... می خواستم با چشم های بسته اسیر وسوسه ی نگاهی بشم که دوست داشتم فقط شیطنتش و ببینم...

صدای محکم تق تقی که به در می خورد و شنیدم. پرسیدم:

چی شده؟

رادمان با بداخلاقی گفت:

باز کن این درو! می خوام بیام بیرون.

پرسیدم:

کجا؟

رادمان با عصبانیت گفت:

دستشویی رفتن هم جرمه؟

در و باز کردم. چشمم به ظاهر آشفته ی رادمان افتاد. موهاش به هم ریخته بود. همون جایی که وایستاده بود به خودش می پیچید. دستاش می لرزید و پاهاش و به شدت با حالت عصبی تکون می داد. تا چشمش به من افتاد با صدای بلند گفت:

چیه؟ چرا داری این طوری نگاهم می کنی؟ اگه حالت ازم بهم می خوره نگاه کن... کی ازت خواسته وایستی اینجا کیشیک بدی؟ برو رد کارت!

می دونستم عصبیه ولی با این حال بهم برخورد. چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:

برو... زودم بیا!

سریع به راه افتاد و تنه ای بهم زد. سعی کردم عصبانیتم و کنترل کنم. دیدم بارمان داره از دور نگاهم می کنه. سری به نشونه ی تاسف تکون داد. بهم نزدیک شد و گفت:

بهت گفتم نمی تونه... آخه دختر! توی کلینیک ترک اعتیاد با کلی قرص و دارو و مراقبت اینا رو ترک می دن تازه بعد چند ماه دوباره شروع می کنند به مصرف کردن... فکر می کنی هروئین مثل نقل و نباته که دو روز بندازیش تو دهنت و بگی به به چه چه! و فردا هم بندازیش کنار؟

ابرو بالا انداختم و گفتم:

خودت و توجیح نکن!... می تونه... چهار روز گذشته... باید این چند روزی که مونده رو هم دووم بیاره.

رویا به سمتمون اومد و گفت:

ماجرا چیه؟

و با حالتی مشکوک به من و بارمان نگاه کرد. با سر به انباری اشاره کردم و گفتم:

ترک کردن رادمان!

بارمان گفت:

به خدا اگه بلایی سر داداشم بیاد...

رویا گفت:

اگه ترک نکنه ممکنه سرش بلا بیاد... یه کم منطقی باش... این قدر احساساتی نباش... ترک کردن به نفعشه... یادته چه قدر تصمیمش برای ترک کردن قرص و محکم بود؟ حتی یادمه وقتی حالت های خماریش شروع شده بود بازم سر حرفش بود. اگه برای نجات برادرت کاری نمی کنی حداقل بذار خودش یه کاری کنه.

بارمان پوزخندی زد و گفت:

شما دو نفر متوجه نمی شید که چطور استخوون درد آدم و از زندگی سیر می کنه... انگار همه ی عضلات بدنتون و آتیش می زنن... آدم از کلافگی و درد نمی دونه باید چی کار کنه... اصلا درک نمی کنید چه قدر سخته.

رویا همون طور که به سمت پله ها می رفت گفت:

اونی که متوجه نمی شه تویی... یه جوری توی اون دوران ترسوندنت که جرئت نداری به ترک کردن فکر کنی.

بارمان یه دفعه صداش و بلند کرد و گفت:

کی؟ من؟ من ترسیدم؟

رویا به چشم های بارمان زل زد و گفت:

دروغ می گم؟

با کلافگی سرم و چرخوندم... در دستشویی باز بود.

قلبم توی سینه فرو ریخت. سریع به سمت دستشویی دویدم. در و تا ته باز کردم و سرک کشیدم. خبری از رادمان نبود. قلبم توی دهنم اومده بود. یه لحظه ترسیدم... کجا رفته بود؟ نکنه می خواد بلایی سر خودش بیاره! هل کردم. دوباره توی دستشویی سرک کشیدم. با صدای بلند گفتم:

نیست!

بارمان و رویا هنوز داشتند بحث می کردند:

_ تو می خوای اونم مثل خودت معتاد و بدبخت نگه داری.

_ به تو مربوط نیست... تویی که تجربه ش نکردی نمی فهمی.

_ داری دستی دستی برادرت و می ندازی تو چاه.

_ من فقط نمی خوام آسیب ببینه... می فهمی این طوری ترک کردن چه قدر خطرناکه؟

_ اون وقتی مواد مصرف نمی کرد و عقلش سر جاش بود این ریسک و قبول کرده بود.

خودم و بهشون رسوندم و داد زد:

نیست... رادمان نیست!

یه لحظه هر دو تا با تعجب نگاهم کردند. بلافاصله بارمان به خودش اومد و به سمت انبار دوید. رویا به سمت اتاق خودش رفت و من به سمت اتاق بارمان دویدم. چشمم به رادمان افتاد و نفس راحتی کشیدم.

یه دفعه متوجه شدم داره چی کار می کنه. داشت زیر تشک و می گشت. از خشم دستام و مشت کردم و به سمتش رفتم. بازوش و کشیدم و گفتم:

چی کار داری می کنی؟ این بود ترک کردنت؟

دستشو محکم از دستم بیرون کشید و با صدای بلندی گفت:

دست بهم نزن... به تو ربطی نداره... هر غلطی که بخوام می کنم.

بلند صدا زدم:

بارمان! رویا... بیاید اینجاست!

بارمان سریع خودش و به ما رسوند. با تعجب به رادمان که با عصبانیت به هر سوراخ سنبه ای سرک می کشید نگاه کرد و گفت:

داری چی کار می کنی؟

رادمان از روی تشک پایین اومد و با اخم های توی هم گفت:

سهم من کو؟

بارمان با خنده گفت:

کشیدم همشو!

یه دفعه رادمان داد زد:

تو غلط کردی!

بارمان خنده ش و جمع کرد و گفت:

یه کم برات کنار گذاشتم... بیا بریم توی انبار... اونجا دور از چشم این دوتا فوضول بهت می دمش...

من و رویا که تازه از راه رسیده بود بهش چشم غره رفتیم. بارمان بازوی رادمان و گرفت و گفت:

بیا بریم داداش گلم.

رادمان دستش و از دست بارمان بیرون کشید و گفت:

همین جا! بیارش اینجا...من توی اون سوراخ برنمی گردم.

بارمان دوباره بازوی رادمان و گرفت و گفت:

بیا بریم اونجا...

رادمان محکم دستش و کشید و با عصبانیت داد زد:

این قدر بهم دست نزن... خودت کشیدی حالیت نیست من چه حالی دارم.

گفتم:

ببین... فردا روز پنجمه... زمان ترک بین پنج تا ده روزه... شاید فردا همه ش تموم شه... یه کم دیگه طاقت بیار.

ببین... فردا روز پنجمه... زمان ترک بین پنج تا ده روزه... شاید فردا همه ش تموم شه... یه کم دیگه طاقت بیار.

یه دفعه به سمتم خیز برداشت و داد زد:

منو ببین! به نظرت من تا فردا خوب می شم؟ آره؟ فکر می کنی بچه م که با دو تا جمله ی قشنگ و وعده وعید خام شم؟

یه گام به سمتم برداشت و انگشت اشاره ش و به سمتم گرفت و گفت:

دست از سرم بردار... فهمیدی؟ ولم کن...

یه آن ازش ترسیدم. عقب عقب رفتم و با التماس به بارمان نگاه کردم. بارمان دوباره بازوی رادمان و کشید. یه دفعه رادمان قاطی کرد. برگشت و با مشت توی سینه ی بارمان زد و داد زد:

دست از سرم بردار.

بارمان عقب عقب رفت. با تعجب به جای مشت رادمان نگاه کرد... سرش و بلند کرد و با ناباوری به رادمان زل زد. کم کم شعله ی خشم تو چشماش زبونه کشید. صدایش و بالا برد و گفت:

منو می زنی؟ چته؟ وحشی شدی!

چنگی به یقه ی رادمان زد و گفت:

بیا برو تو همون اتاق... اون قدر اونجا می مونی تا آدم بشی... رو من دست بلند می کنی؟

رادمان برادش و هل داد و گفت:

تا بیشتر از این وحشی نشدم سهم منو بده.

بارمان کمرش و گرفت و اونو از اتاق بیرون کشید. رادمان تقلا کرد که خودش و آزاد کنه. من یه گوشه وایستاده بودم و با تاثر نگاهشون می کردم. رادمان داد زد:

ولم کن... عوضی... خودت می کشی و بساطت به راهه اون وقت جلوی منو می گیری؟

بارمان برادرش و به سمت انبار هل داد و گفت:

آره... من این شکلیم... خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرش و بکنی عوضیم... سهمتم می خوام بالا بکشم... برو توی اون انبار تا اون روم و بالا نیوردی... جنبه ی کشیدن و نداری.

رادمان به سمت بارمان حمله کرد. بارمان محکم به سمت عقب هلش داد و سریع در انبار و بست. دستگیره رو محکم به سمت داخل بیرون نگه داشت و داد زد:

ترلان ... بجنب!

به خودم اومدم. سریع کلید و در اوردم و در و قفل کردم. رادمان محکم به در می زد و ناسزا می داد. بارمان که به شدت عصبی به نظر می رسید دستی به پیشونیش کشید و گفت:

یعنی می تونه دووم بیاره؟

رویا پوزخندی زد و گفت:

به نظر من که حالش خوبه... زیادی هم خوبه...

بارمان با انگشت به سرش زد و گفت:

اینجا رو از دست داده!

من با امیدواری گفتم:

شیش روز دیگه تموم می شه.

رادمان هنوز داشت از اون طرف فحشمون می داد. بارمان با عصبانیت لگدی به در زد و گفت:

ساکت! اگه بیشتر از این حرف بزنی از غذا هم خبری نیست!

یه کم فکر کرد و گفت:

از دستشویی هم همین طور!

و با اعصاب خوردی به سمت طبقه ی پایین رفت. من و رویا نگاهی بهم کردیم. شونه بالا انداختم و خواستم به سمت طبقه ی پایین برم که رویا دستم و گرفت و گفت:

یه لحظه بیا... کارت دارم.

دنبالش رفتم و وارد اتاق خودمون شدیم. در و بست و گفت:

دیدی؟

با ناراحتی گفتم:

نکنه توام نمی خوای بذاری رادمان ترک کنه!

رویا سری به نشونه ی تاسف تکون داد و گفت:

من دقیقا می خوام بذارم رادمان ترک کنه... ولی... اون چیزی که الان دیدی اون روی یه آدم معتاد بود...

یه قدم به سمتم برداشت. صداش و پایین اورد و گفت:

می فهمم که از بارمان خوشت اومده... ولی... یادت نره که اون یه آدم هروئینیه... گول این حرفا رو که می گن معتاد یه بیماره رو نخور... این بیمار وقتی بهش نرسه دیگه نه خانواده حالیش می شه... نه احترام... و نه حتی عشق!

قلبم توی سینه فرو ریخت. رویا نگاه معنی داری بهم کرد و گفت:

چشمات و باز کن... قشنگ ببین داری با سر وسط کدوم ماجرا می ری... آخه دختر تو توی بارمان چی دیدی؟

سریع انکار کردم و گفتم:

چی داری برای خودت می گی؟

نمی دونم چرا قلبم به تپش در اومده بود. رویا چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

یعنی این قدر شوتم که از حواس پرتی هات و نگاه هایی که زیرزیرکی به بارمان می کنی نفهمم؟ ترلان! لیاقت تو این بود؟ یه مرد معتاد؟ یه خلاف کار؟ یادت رفته از کدوم خانواده می یای؟ بابات قاضی بود... مگه نه؟ حد تو این بود؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

می دونی چیه؟ شرایط آدم ها و احساساتشون و می سازه... منم الان توی این شرایط یه آدمیم که مرتکب قتل شدم... منم خلاف کارم.

رویا با ناباوری سر تکون داد و گفت:

یعنی این قدر زود می خوای عقل و منطق و بذاری کنار؟

چرا بی خودی از بارمان طرفداری می کردم؟ رویا راست می گفت... اگه به بارمان هم مواد نمی رسید می شد عین رادمان... همون طور پرخاش گر و عصبی... اگه رادمانی که اون قدر با شخصیت و مودب بود این طوری شده بود بارمان که از اون هم بدتر بود!

حرف های رویا بدجور اذیتم می کرد. رویا گفت:

قبل از این که بهش وابسته بشی ولش کن... خوب تو چشماش نگاه کن... به جای این که جادوی چشماش بشی چین و چروک و سیاهی دور چشمش و ببین... رنگ تیره ی پوستش و ببین... یه کم به زخم های کوچیک روی دستش نگاه کن... حد تو این نیست ترلان. یادت رفته چطوری بار اومدی؟ متوجه هستی طرفی که مقابلته یه آدم معتاده؟

سرم و بالا گرفتم و گفتم:

آره... من این طوری بار اومدم که از معتادها بترسم... مثل همه ی دخترهای دیگه... به نظر منم آدمی که با انتخاب خودش معتاد می شه و زندگی خودش و خانواده ش و به باد می ده بیمار نیست... آدم گناهکار و خطاکاریه... ولی خیلی بی انصافیه که داری بارمان و با اونا یکی می کنی... بارمان به خاطر این که وارد اون ماموریت نشه معتاد شد... اونم نه به اختیار خودش...

رویا سر تکوت داد و گفت:

آره... این حرفا همه ش درست... ولی آخرش به یه جا ختم می شه... به این که همین آدمی که دم از عشق و عاشقی می زنه اگه دو روز بهش مواد نرسه همه چی یادش می ره و حاضره به خاطر یه بار کیف خودش گردنتم بشکنه...

رویا گفت:

آدمی که معتاده نمی تونه عاشق بشه... و هیچ دختری نمی تونه عشق یه طرفه رو تحمل کنه... یادت نره که دخترها وقتی یه نفر و بخوان همه چیش و می خوان... خودش و ... توجهش و ... وابستگیش و... حالا تو داری خودت و جلوی آدمی می ندازی که خودش و توجهش و وابستگیش فقط به اون زهرماریه... تو توی دنیای این آدم هیچ جایی نداره...

احساساتم داشت با این حرف ها جریحه دار می شد. دهنم باز مونده بود و دیگه نمی تونستم جوابش و بدم. قلبم داشت از دهنم بیرون می زد. رویا به سمت در رفت و گفت:

اون آدم های خمار کنار خیابون و دیدی که اسفند دود می کنند؟ حتما همیشه با ترحم نگاهشون می کردی... بارمان فقط فرقش اینه که چشماش آبیه... بلده خوب حرف بزنه... بلد با نگاهش وسوسه ت کنه... بلده چطوری دل یه دختر و بلرزونه... آخر آخرش وقت خماری درست مثل هموناست... حالا چه معتاد شده باشه چه معتادش کرده باشن... اون چیزی که برای تو می مونه نتیجه شه.

اشک تو چشمم حلقه زد. رویا در و باز کرد و گفت:

ببخشید... من خیلی آدم رکیم... فقط فکر می کنم تو از اون دخترهایی هستی که اگه سایه ی مامان و بابا بالا سرشون نباشه خیلی زود علی رغم همه ی ادعاهاشون سر خودشون و به باد می دن... دلم سوخت که یه آدم تحصیل کرده از یه خانواده ی خوب که اتفاقی اینجا اسیر شده دستی دستی خودش و گرفتار آدمی کنه که قبل از اعتیادش هم سربه راه و با لیاقت نبوده.

نگاه معنی داری بهم کرد... از اتاق بیرون رفت و در و بست. زانوهام سست شد. خودم و روی تخت انداختم. قلبم داشت از سینه م بیرون می جهید... دستام یخ کرده بود.. بهتر از این نمی تونست واقعیت و توی فرق سرم بکوبونه... بغضم تو گلوم گیر کرده بود... مرتب به خودم تلنگر می زدم:

حق نداری گریه کنی... حق نداری... خودت و جمع کن.

لبام و گاز گرفتم. دستام و مشت کردم... به سختی این بغض لعنتی رو فرو دادم. صدای گام های کسی رو می شنیدم که به سمت اتاقم می اومد. تو دلم گفتم:

الان نه... خواهش می کنم الان نه...

ولی... صدای بارمان و از توی راهرو شنیدم:

ترلان! بیا شام... دست پخت این دختره راضیه خوبه. بچه ها هیچی برات نمی ذارن ها!

یه دفعه داد زد:

تمومش کن دیگه رادمان... هنوزم ازت شاکیم... می یام با دست های خودم خفه ت می کنم ها.

در و باز کرد و گفت:

بجنب دیگه!

با دیدن صورتم جا خورد. گفت:

چی شده؟

خواست به سمتم بیاد که با صدای بلند گفتم:

از این جا برو...

سرجاش وایستاد و گفت:

حالت خوبه؟

اشکم داشت در می اومد... با صدایی بلندتر گفتم:

آره... بهت یاد ندادن وقتی می خوای بیای توی اتاق یه خانوم اول باید در بزنی؟

بارمان با حالتی خیلی عادی گفت:

راستشو بخوای... نه... این یه مورد و وقت نکردن یادم بدن.

پام و با عصبانیت به زمین کوبوندم و گفتم:

خواهش می کنم تنهام بذار...

بارمان سر تکون داد و گفت:

آهان این شد!

و به سمت در رفت. قبل از این که بیرون بره برگشت و با کنجکاوی نگاهم کرد. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

چیزیم نیست... فقط می خوام یه کم تنها باشم... همین!

سرش و پایین انداخت و گفت:

مطمئنی؟

نبودم... ولی سر تکون دادم و گفتم:

آره... این طوری بهتره.

در و بست و رفت... چشمام و روی هم گذاشتم... عقل می گفت حق با رویاست... ولی احساس که نمی دونم چرا این قدر قوی بود می گفت که این موضوع فقط به خودم ربط داره... متوجه بودم که دارم با سر سقوط می کنم... ولی... توی این سقوط حس لذت بخشی بود... هرچند آخرش تاریک و مبهم به نظر می رسید ولی... وسوسه ی چشمای بارمان وادارم می کرد خودم و به دست این لذت بسپرم... به لذت و خوشی توی سقوط... و این عذابم می داد که می دونستم آخر این سقوط... آخر این حس بی نظیر با سر زمین خوردنه..

ظرف غذای رادمان و توی سینی گذاشتم و دم در اتاقش ایستادم. یه بند داشت غرغر می کرد و حرف می زد:

این درو باز کنید دیگه! پوسیدم به خدا! می خوام یه دوش بگیرم... باور کنید از دیروز تا حالا علایمم از بین رفته. چرا حرفم و باور نمی کنید؟

در و باز کردم و وارد شدم. رادمان کنار در نشسته بود و با حالتی کاملا خصمانه نگاهم می کرد. سینی رو روی زمین گذاشتم و با دقت به صورتش نگاه کردم... راست می گفت... دیگه توی صورتش نه از درد و رنج خبری بود و نه به خودش می پیچید... هرچند که به شدت بداخلاق به نظر می رسید. توی اون چند روز کاملا به یه رادمان دیگه تبدیل شده بود.

رنگ صورتش پریده بود و لباش ترک خورده بود. پای چشماش گود رفته بود و خیلی لاغر شده بود... جالب این بود که جذابیت ظاهریش و کنار همه ی اینا حفظ کرده بود... برعکس بارمان که توی صورتش اثری از زیبایی نبود و تنها چیزی که جذابش می کرد اون نگاه خاص و شیطونش بود.

از جام بلند شدم و گفتم:

بارمان گفته هرچه قدر بیشتر اینجا بمونی بهتره. می گه کسایی که ترک می کنند تا چند ماه به مواد کشش دارند. می دونی که! چون خودش مصرف می کنه و همه ی بساطش آماده ست ممکنه وسوسه شی.

با کلافگی دست توی موهای مشکیش که به اندازه ی قبل خوش حالت به نظر نمی رسید کرد و گفت:

این پسره هم دو ترم دانشگاه رفته و فکر کرده پزشک متخصص شده.

شونه بالا انداختم و گفتم:

پدرکشتگی که باهات نداره. حالا که دیده تونستی طاقت بیاری و ترک کنی می خواد کمکت کنه که به سمتش برنگردی.

رادمان سرش و به دیوار پشتش تکیه داد و گفت:

ای کاش زودتر سر و کله ی دانیال پیدا شه و منو از دست شماها نجات بده... ولتون کنند تا چهار پنج ماه من و این تو نگه می دارید.

چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

کارت و خوب جدی گرفتی ها! به روحیاتت می یاد که از این کارها بکنی... به همین شعار دادنت هات... وسط حرفش پریدم و با عصبانیت گفتم:

اگه حرف های الانت و می شنیدم هیچ وقت برات این کارها رو نمی کردم.

حیف که پسری که اون لحظه جلوم نشسته بود توی ده روز با اراده و بدون هیچ قرص و آرامبخشی هروئین و ترک کرده بود... اگه نه همون افکار و برداشت های قدیمیم و توی سرش می کوبوندم.

در اتاق و روش قفل کردم. همین که سرم و بلند کردم کاوه رو دیدم. اخم کردم و گفتم:

اینجا چی کار می کنی؟

با همون مظلومیت و کم رویی همیشگیش آهسته گفت:

هیچی...

سرش و پایین انداخت و سریع رفت. با سوء ظن نگاهش کردم. می دونستم که به قول بارمان مثل دستگاه ضبط و پخش می مونه... تو دلم گفتم:

باید بیشتر از این مراقبش باشیم.

همون طور که به سمت طبقه ی پایین می رفتیم تو دلم گفتم:

چه قدر یه آدم باید بدبخت شده باشه که به خاطر نجات پیدا کردن دست به دامن دانیال شه.

و به دعایی که رادمان کرده بود پوزخندی زدم... ولی ... وقتی سر و کله ی دانیال پیدا شد فهمیدم این دعا خیلی زودتر از اون چیزی که انتظارش و داشتم مستجاب شده...

******

یه پیرهن سرمه ای با کمربند سفید پوشیده بودم. هدا نمی تونست تصمیم بگیره که کفش سرمه ای مناسب تره یا سفید... خودم کفش سرمه ای رو ترجیح می دادم. هرچند که توی سن بیست و دو سالگی همچنان با پاشنه های بلند مشکل داشتم.

هدا موهام و بابلیس پیچیده بود و به صورت کج روی یکی از شونه هام ریخت... داشت صورتم و آرایش می کرد که یه دفعه با عصبانیت گفت:

ین پسره چرا این قدر می یاد و می ره؟

خودم هم متوجه بودم که بارمان به بهونه های مختلف از دم در اتاق رد می شه. هدا با عصبانیت در اتاق و بهم کوبید و با اخم و تخم به سمتم اومد. کار آرایشم که تموم شد هدا به طبقه ی پایین رفت تا ببینه راضیه چیزی احتیاج داره یا نه. منم مانتوم و پوشیدم و شالم و سر کردم. از اتاق خارج می شدم. می خواستم به رادمان سر بزنم و ببینم حال و احوالش چطوره. سه روز بود که طبق دعای خالصانه اش! به دستور دانیال از اتاق بیرون اومده بود. دانیال شخصا روی کارهاش نظارت می کرد. سفارش غذاهای مخصوص می داد و برایش محصولات بهداشتی مختلف می اورد که پوستش و تقویت کنه. از اضطرابی که توی کارهای دانیال بود مشخص بود که خودش هم می دونه در مورد رادمان زیاده روی کرده. با وجود تلاش های دانیال رادمان کاملا شبیه به آدمی می موند که بعد از یه مریضی سخت در حال گذروندن دوران نقاهت باشه... هرچند که به نظر من مشکل اصلی این بود که نمی تونست خیلی غذا بخوره و احتمالا این موضوع توی مهمونی بدجوری ضایع می شد.

قبل از این که به اتاق رادمان برسم بارمان و توی راهرو دیدم. با دیدن من تعظیم کوتاهی کرد و گفت:

به به! ترلان خانوم!... خانوم! برای ما هم از این تیپا بزن.

گفتم:

گمشو! پررو!

ولی بی اختیار خنده م گرفت. بارمان ابرو بالا انداخت و گفت:

امشب خوش به حال دوست پسر بعضی هاست.

متوجه نیش کلامش شدم.. دوباره داشت بحث دوست پسر و پیش می کشید. با حرص گفتم:

چند بار باید بهت بگم این یارو دوست پسر من نیست؟

بارمان شونه بالا انداخت. باز چشماش شیطون شده بود. گفت:

چی کار کنم؟ حرفات متقاعدم نمی کنه... شاید اگه دقیقا بگی قبلا رابطه تون چه شکلی بوده متقاعد بشم.

یه صدایی بهم گفت:

مرگ یه بار شیون هم یه بار! بگو و همه چیز و تموم کن!

آهی کشیدم. گوشام و تیز کردم. در اتاق بارمان بسته بود ولی صدای دانیال می اومد که داشت با رادمان سر لباس جر و بحث می کرد. صدامو پایین اوردم و گفتم:

هم دانشگاهیم بود... اومد خواستگاریم ولی جواب رد بهش دادم.

بارمان سوتی زد و گفت:

که این طور!

نیشش باز شد... این همون چیزی بود که ازش می ترسیدم. نیش باز و قیافه ی ذوق زده ی بارمان نشون می داد که توی اولین فرصت از این موضوع علیه دانیال استفاده می کنه. اخم کردم و گفتم:

بهش نگی ها!

بارمان با خنده گفت:

مطمئن باش این حرف ها همین جا می مونه.

زیرلب گفت:

از قیافه ی پلیدش معلومه که داره عین چی دروغ می گه!

بارمان جدی شد و گفت:

ترلان! یادت نره چی بهت گفته بودم ها! مواظب باش. نذار تلافی خورد شدن غرورش و ازت بگیره. بازیچه ش نشو.

در همین موقع در اتاق باز شد و دانیال بیرون اومد. اخماش توی هم بود. موهاش مشکی رنگش و عقب داده بود. مثل همیشه یه کت شلوار شیک به تن داشت. کت شلوار و کراوات خاکستری با پیرهن مشکی! انصافا خوش تیپ شده بود ولی اون ترکیب رنگ به نظر من حالت خبیثانه ای به ظاهرش داده بود که الحق هم برازنده ش بود.

رادمان تیپ اسپرت زده بود و رنگ سرمه ای و مشکی لباساش با رنگ آبی چشماش و موهای مشکیش ست شده بود. با این که مارک و دوخت لباسش در حد لباس های دانیال نبود بی نهایت جذاب تر بود... اون چشم های خوشگل و خوش حالت چیزی نبود که یه دختر به آسونی بتونه ازش بگذره.

دانیال با دلخوری گفت:

لیاقت نداری رادمان!

رو به بارمان کرد و گفت:

هرکاری کردم این داداش عقب مونده ت کت شلوار نپوشید.

بارمان نیشخندی زد. با نگرانی توی دلم گفتم:

خل نشه در مورد خواستگاری چیزی بگه!

بارمان با لحن پر از شیطنتی گفت:

همه مثل شما نیستن که از بچگی با پاپیون و کراوات بزرگ شده باشن و به جای قنداق توی کت و شلوار گذاشته باشنشون.

بلافاصله متوجه شدم که داره به وضع مالی بد دانیال توی گذشته تیکه می ندازه. رادمان پشت سر دانیال از زور خنده رنگ عوض کرده بود. دانیال به زحمت خودش و کنترل می کرد که چیزی نگه. روشو از بارمان برگردوند. چشمش به من افتاد. یه لحظه جا خورد. بعد یه لبخند کمرنگ روی لبش نشست. بارمان با دیدن لبخند دانیال به من نیشش و بست و اخم کرد.

دانیال با همون لحن مغرور همیشگیش گفت:

پایین منتظرتم.

وقتی از پله ها پایین رفت رادمان به برادرش گفت:

خیلی تمیز حالش و گرفتی.

کف دستشون و بهم زدند و بارمان گفت:

چاکریم!

به همراه دو برادر به سمت طبقه ی پایین رفتم. هنوز به پایین پله ها نرسیده بودیم که راضیه از اتاقش بیرون اومد. با دیدنش بی اختیار از حرکت ایستادم. یه پیرهن دکلته ی سبز پوشیده بود که با چشم های خوشرنگش هماهنگ شده بود. موهاش بلند و طلایی ش و سشوآر کشیده بود و دورش ریخته بود. زیبایی خیره کننده ش با اون آرایش نفس گیر شده بود. یه خودم اومدم. به دنبال بارمان از پله ها پایین رفتم. وقتی متوجه شدم که بارمان حتی نیم نگاهی هم به راضیه ننداخته خوشحال شدم. آهسته بهش گفتم:

آفرین پسر نجیب و سر به زیر!

صورتش و کج و کوله کرد و گفت:

من از دخترهای مو طلایی خوشم نمی یاد.

انتظار داشتم جمله ی دلنشین تری ازش بشنوم. هنوز این فکر از ذهنم بیرون نرفته بود که بارمان چشمکی بهم زد و گفت:

در عوض ارادت خاصی به خانوم های چشم آبی و مو قهوه ای دارم.

تازه داشتم می فهمیدم معنی قند تو دل آب کردن یعنی چی.

رادمان با لحن طلب کارانه ای گفت:

ببخشید! منم اینجا وایستادم ها! گفتم یه یادآوری کرده باشم.

بارمان گفت:

همیشه سرخری.

رادمان پوزخندی زد و گفت:

بدیش اینه که نمی تونی دکم کنی.

به سمت رویا رفتم که یه گوشه ی سالن ایستاده بود و دو تا برادر و که داشتن کل کل می کردند تنها گذاشتم. رویا داشت چپ چپ نگاهم می کرد. با این که کنارش ایستاده بودم بهش نگاه نمی کردم. بعد از حرف هایی که بهم زد تلاش کرده بودم که حدم و در رابطه با بارمان بدونم ولی مشکل اینجا بود که من هرلحظه و هر روز بارمان و می دیدم... همیشه جلوی چشمم بود... و این کار و برای از اون گذشتن سخت می کرد...

دانیال با صدای بلند گفت:

همه حواستون و به من بدید! یه بار دیگه دوره می کنیم! راضیه! تو دنیایی... خواهر ناتنی منی. حواست باشه که برای خوش گذرونی نمی ریم. یه راست می ری سراغ سبزواری. یادت باشه که امشب حداقل باید ازش آدرس یا شماره تلفن بگیری... رادمان! زرنگ بازی در بیاری وسط مهمونی اسلحه رو بیرون می کشم و یه تیر حرومت می کنم! ... جدی می گم! تو باید بری سراغ دختر پژمان! من بهت نشونش می دم... خودت که بلدی چطور باهاش صمیمی بشی. اگه بتونی شماره ای چیزی ازش بگیری عالی می شه. اسمت هم می ذاریم بردیا...

رو به من کرد و گفت:

ترلان! می دونی که امشب اسمت باران اِ... تو امشب هیچ وظیفه ای نداری جز این که از کنار من جم نخوری و با منم کل کل نکنی.

رادمان پوزخندی زد و از اون طرف سالن گفت:

باور کن سخت ترین وظیفه رو تو داری.

حرفش و قبول داشتم. تحمل کردن دانیال واقعا سخت بود...

به سمت در ویلا رفتیم. وقتی در باز شد دانیال دستش و پشت کمرم گذاشت و به سمت جلو هلم داد. با بداخلاقی گفتم:

از الان صمیمی نشو که اعصابم ضعیف می شه.

چشم غره ای بهش رفتم. آخرین لحظه بی اختیار سرم و به سمت بارمان چرخوندم که برخلاف چند دقیقه پیش کلافه و ناراحت به نظر می رسید. اونم سرش و بلند کرد و بهم نگاه کرد. لبخندی زدم... یه دفعه صورتش باز شد و اونم لبخند زد... یه لحظه از ذهنم گذشت:

ای کاش اونم امشب با ما می اومد.

******

مهمونی توی یکی از ویلاهای مهرشهر بود. تا نزدیکی های مهرشهر با ون رفتیم. بعد از اون سوار ماشینی شدیم که دانیال راننده ش بود. من جلو نشستم و راضیه و رادمان عقب نشستند. دو تا ماشین هم مراقبمون بودند... یکی از جلو... یکی از پشت... تو دلم داشتم برای دانیال نقشه می کشیدم. اگه رادمان سریع جلو می پرید و دستش و دور گردن دانیال حلقه می کرد و خفه ش می کرد همه چی تموم می شد. منم سریع پشت فرمون می نشستم و اون دو تا ماشین و توی یه چشم به هم زدن جا می ذاشتم. یه مشکل کوچولو به اسم راضیه هم بود که حل کردنش کار سختی نبود. می شد خیلی راحت از پنجره پرتش کرد بیرون... ولی... باید بعدش کجا می رفتیم؟ ما دو تا قاتل بودیم... توی دنیای بیرون چه جایی داشتیم؟

وقتی دانیال به سمت در ویلا رفت یکی از مردهایی که دم در بود با دقت صورت دانیال نگاه کرد. بعد تصویر دانیال و توی تبلتی که توی دستش بود چک کرد. با سر بهمون اشاره کرد که وارد شدیم. باید یه مسافتی رو پیاده می رفتیم تا به باغی که با چراغ های سفید و پایه بلندی روشن شده بود می رسیدیم.

کف باغ سنگ های ریز مشکی، سفید و قرمز ریخته شده بود و روی اون سنگ ریزه ها سنگ های مربی شکل سفید بزرگی بود که باید پا رو روی آنها می گذاشتیم و راه می رفتیم. دو طرف این راه درخت های بلندی بود که بین اونا صندلی و میز قرمز خوشرنگی گذاشته بودند. به نظرم هوا سردتر از اونی بود که بشه از باغ این طور استفاده کرد.

صدای راضیه رو از پشت سرم می شنیدم که با لحنی سرزنش آمیز به رادمان می گفت:

لباست اصلا امشب مناسب این جمع نیست...

رادمان با بی حوصلگی گفت:

آره! می دونم چشم شما دخترها فقط به لباس و ماشین پسرهاست ولی تو نگران نباش... من با همین لباسم کارم و بهتر از تو انجام می دم.

دانیال گفت:

بس کنید!

هر دو نفر ساکت شدند. دانیال گفت:

متوجه هستید که اینجا ما مهمونیم و نباید از این حرف های مشکوک بزنیم؟

پوفی کرد و به سمت ویلای بزرگی که رو به رومون بود رفتیم.

سالن بزرگی پیش روم بود. صدای موزیک ملایمی از روی سن می اومد... صدای پیانو فضا رو پر کرده بود. تا چشم کار می کرد مردهای کت شلوار پوشیده و زن هایی با لباس های شب آن چنانی دیده می شد. دانیال با دیدن فضای اونجا ناسزایی به رادمان داد که حاضر نشده بود با زبون خوش کت شلوار بپوشه. از جایی که مریض احوال و ضعیف بود دانیال جرئت نکرده بود تهدیدش کنه.

چشمم به پژمان افتاد که داشت به استقالمون می اومد. اونم مثل مهموناش کت شلوار پوشیده بود و کراوات زده بود. رادمان با اون لباس اون وسط چراغ می زد. نمی دونم پشت این انتخابش سیاست بود یا لجبازی...

پژمان با من دست داد و گفت:

خیلی خوشحالم کردی که اومدی باران جان...

و بعد چشمش به رادمان افتاد. با تعجب به صورت رادمان زل زد... من و دانیال با تعجب نگاهی رد و بدل کردیم... دقیقا به چی زل زده بود؟ به خوشگلیش یا مریضیش؟

قبل از این که دانیال چیزی بگه پژمان لبخندی زد و گفت:

شما باید برادر باران باشید!

و با خوشحالی دست رادمان و فشرد. راضیه تابی به موهاش داد و گفت:

من شاهرخ و جایی نمی بینم...

دانیال اخمی کرد که سریع متوجه شدم قسمتی از فیلمشه. پژمان نگاه معنی داری به دانیال کرد و به راضیه گفت:

آخر سالن نشسته...

راضیه بدون توجه به ما به اون سمت رفت. دانیال با تعجب راضیه رو صدا زد:

دنیا!

ولی راضیه نگاهش هم نکرد. یه خانومی با کت و دامن مشکی که ظاهرا خدمتکاری چیزی بود مانتو و روسری رو ازم گرفت.

دانیال دوباره دستش و پشت کمرم گذاشت... تو دلم گفتم:

تحمل کردن دانیال بهتر از رانندگی کردن و همکاری توی قتله؟

متاسفانه فقط به اندازه ی سرسوزنی بهتر بود.

سنگ سفید کف سالن اون قدر براق بود که مثل آینه تصویر و منعکس می کرد. لوسترهای باشکوه طلایی رنگی از سقف بلند آویزون شده بود. سالن غرق نور و درخشش جواهرات خانوم ها بود. اطراف سالن میزهایی چیده شده بود که انواع و اقسام غذاها و نوشیدنی ها روی اون موجود بود. جای جای سالن میزهای گردی دیده می شد که دورش صندلی های چرمی چیده شده بود. کسایی که دور میز نشسته بودند اکثرا مشغول بازی با ورق بودند. دود سیگار بعضی ها توی فضا پیچیده بود.

دانیال من و به سمت میزی کشوند که یه سری مرد مسن سر اون نشسته بودند. وقتی مردها رو بهم معرفی کرد زیاد گوش ندادم. کنارش نشستم و رادمان هم کنارم نشست. دانیال داشت سر می چرخوند که زودتر دختر پژمان و پیدا کنه و رادمان و دک کنه. چون موفق نشد مشغول صحبت کردن با مردی شد که سیگار برگ می کشید.

رادمان با بی حوصلگی اطرافش رو نگاه می کرد. چند تا دختر جوون همین طور که از کنار میزمون می گذشتند برگشتند و رادمان و نگاه کردند. زیرلب چیزی بهم گفتند. از خنده ی روی لب ها و برق چشماشون معلوم بود که دارند چی بهم می گن. رادمان سرشو برگردوند و ترجیح اصلا روشو به اونا نکنه.

من با چشم دنبال راضیه می گشتم... بالاخره پیداش کردم. خیلی از ما دور نبود. کنار مردی نشسته بود که چاق و چله بود و سرش و تراشیده بود. ریش پرفسوری خاکستری رنگ داشت. دستش و پشت کمر راضیه گذاشته بود. نگاهی به مردهایی کردم که دور و برش بودند. مشخص بود که دو تا از اون مردهای قدبلند و چهارشونه ای که کنارش بودند بادیگاردش هستند. تو دلم گفتم:

پس معلومه برای آدم کله گنده ای نقشه دارند.

چشمم و چرخوندم که بقیه ی کسایی که دور میز اون مرد نشسته بودند و ببینم. نگاهم روی کسی که سر اون میز نشسته بود ثابت موند... قلبم توی سینه فرو ریخت. چشم های تیره و کشیده ش و به من دوخته بود. احساس کردم قلبم تیر کشید. با دهن باز بهش خیره شده بودم... لال شده بودم.

صدای رادمان و شنیدم:

چیزی شده؟

دهنم خشک شده بود. دستم به لرزش افتاد... قلبم تند تند توی سینه می زد. رادمان رد نگاهم و گرفت و گفت:

اون مرده کیه...

به سختی تونستم صدامو و پیدا کنم:

اون...

رادمان گفت:

خب...

بهم زل زده بود و مشخص بود که اونم تعجب کرده. رادمان آهسته به دستم زد و گفت:

حالت خوبه...

با صدایی لرزون گفتم:

اون مرد... بهترین دوست بابامه...

رادمان سرک کشید تا دوست بابام و بهتر ببینه. آهسته گفتم:

اینجا چی کار می کنه؟

در همین موقع دانیال به سمتمون چرخید و گفت:

دنبال کسی می گردید؟

بلافاصله ساکت شدم. رادمان خیلی مظلومانه به پشتی صندلیش تکیه داد. دانیال با حالتی مشکوک بهمون نگاه کرد. خوشبختانه سر و کله ی پژمان پیدا شد. روی یکی از صندلی های خالی نشست و رو به دانیال گفت:

سبزواری و دیدی؟

دانیال با لحنی عجیب گفت:

دارم می بینم...

مردی که سیگار برگ می کشید با خنده گفت:

بدش نمی یاد خواهرت و با یه حرکت یه لقمه ی چپ کنه.

و همه زیر خنده زدند. لبخند دانیال شاید به نظر همه لبخند تلخ می اومد ولی از نظر منی که ماجرای نقشه ی راضیه رو می دونستم این لبخند بیشتر شبیه یه پوزخند بود.

دوباره به میز سبزواری نگاه کردم. با دوست بابام چشم تو چشم شدم... نه! خودش بود... چشم های تیره و کشیده، موهای قهوه ای رنگی که جلوش خالی شده بود و جای سوختگی روی شقیقه ش... چطور ممکن بود آقای فارسی رو نشناسم؟ اونم به نشونه ی آشنایی برام سر تکون داد و بعد دستش و به نشونه ی سکوت روی بینیش گذاشت. نوری از امید به قلبم تابیده شد... یعنی ممکن بود به بابام خبر بده که من اینجام؟ ممکنه کمکم کنه تا از این جا فرار کنم؟ قلبم از هیجان داشت از دهنم بیرون می پرید... نباید دانیال چیزی از این ماجرا می فهمید... خدایا! شکرت... خدایا... مرسی که بالاخره یه کورسوی امید به این زندگی من باز کردی...

دانیال یه کم این طرف و اون طرف و نگاه کرد و چون دختر پژمان و پیدا نکرد گفت:

پژمان! دخترت و هیچ جا نمی بینم... فکر می کردم مهمونی برای اون باشه.

پژمان نگاهی به اطرافش کرد و گفت:

نمی دونم کجا نشسته... راستشو بخوای فکر نکنم این مهمونی زیاد خوشحالش کرده باشه... آخرین باری که دیدمش توی باغ بود.

و خندید. آقای فارسی نزدیک یه میز بزرگ ناهارخوری ایستاده بود و داشت از سینی مزه برای خودش یه چیزهایی برمی داشت... لبخندی زدم و رو به دانیال گفتم:

بذار برات چیپس بیارم... می دونم دلت می خواد...

از جام بلند شدم... صدای پر نیش و کنایه ی دانیال و از پشت سرم شنیدم:

آره... تو همیشه خوب می تونی حدس بزنی دل من چی می خواد!

آهسته به سمت میز ناهارخوری رفتم. کنار آقای فارسی ایستادم... نگاهی به ظرف کوچیک چیپس کردم... متوجه شدم نیم نگاهی بهم کرد... قلبم محکم توی سینه می زد. آهسته گفتم:

ماجرای منو می دونید؟

بدون این که سرشو بچرخونه نگاهم کرد و خیلی آهسته گفت:

همین جایی که هستی بمون!

قلبم توی سینه فرو ریخت. نفسم بند اومد. با ناباوری گفتم:

چی؟

آهسته گفت:

دل بابات به این خوشه که تو اینجایی...

خدایا! چرا نفس کشیدن یادم رفت؟

آهسته گفتم:

یعنی این قدر وضعم اون بیرون خرابه؟

آقای فارسی نگاهی پر از دلسوزی بهم کرد و گفت:

اون بیرون چیزهای خوبی منتظرت نیست...

بشقابش و برداشت و رفت...

نگاهی به دستام می کنم. ظرف چیپی توی دستمه... رادمان با حالتی مشکوک نگاهم می کنه. دانیال ظرف و ازم می گیره و روی میز می ذاره... من کی اومدم سر جام نشستم؟ دمای دستم چرا این قدر پایین اومده؟ نفس عمیقی کشیدم... چرا فکر می کردم دنیا برای یه قاتل جایی داره؟

بعد چند دقیقه یکی از خدمتکارها خوش خدمتی کرد و برای همه نوشیدنی اورد. من نمی دونستم باید با لیوان توی دستم چی کار کنم... رادمانم داشت لیوان و توی دستش می چرخوند و به نظر می رسید توی فکر باشه...

سر دانیال با اون مردها گرم بود که کم کم معشوقه های جوونشون سر می رسیدند و کنارشون می نشستند. جو مهمونی خیلی بد نبود ولی اصلا نمی تونستم ازش لذت ببرم... به نظرم اگه توی ویلا می موندم و رویا غذا درست می کرد و بارمان طبق عادتش مثل پسربچه های سه چهار ساله شیطونی می کرد بیشتر بهم خوش می گذشت... یا حداقل اگه آقای فارسی در گوشم می گفت که همین امشب از این جا منو بیرون می بره...

لیوان ها دوباره پر شد... شروع به بازی با ورق کرده بودند... نمی دونستم بازیشون چیه... یه کم سرک کشیدم و نگاه کردم... چون پول وسط می ذاشتند فهمیدم که از اون تیپ بازی هایی نیست که من بلدم.

از حواس پرتی دانیال و پژمان استفاده کردم و دوباره آقای فارسی رو دید زدم.

کنار یه خانوم به نسبت جوون با لباس شب چسبون مشکی ایستاده بود... تو همون نگاه اول فهمیدم که زنش نیست... و ماجرا وقتی عجیب تر شد که دستش و دور کمر اون خانوم گذاشت و برای رقص وسط رفتند. چشم هام از تعجب چهار تا شده بود...

گیلاس ها برای بار سوم پر شد... دعا می کردم ظرفیت دانیال بالاتر از این حرف ها باشه... ظاهرا بازیشون خیلی هیجان انگیز بود... دخترهایی که دور مردها نشسته بودند با هیجان می گفتند و می خندیدند... این وسط منی که تقریبا پشتم و به دانیال کرده بودم خیلی تابلو بودم ولی برام مهم نبود... تا اینکه دانیال سیخونکی به کمرم زد و مجبور شدم به طرفش بچرخم. دانیال رو به رادمان کرد و گفت:

می خوای یه دوری بزنی و هوایی تازه کنی؟ اینجا باغ قشنگی داره ها...

و نگاه معنی داری به رادمان کرد. رادمان بهم نگاه کرد... انگار زیاد دوست نداشت از اونجا بره... لحن دانیال یه کم دستوری شد:

برو دیگه...

بعد رو به جمع دوستاش کرد و گفت:

راستش حال بردیا یه کم امشب نامساعده ...

یکی از دخترها که روی دسته ی مبل و کنار مردی که سیگار برگ می کشید نشسته بود گفت:

شانس بد ماست...

و خنده ی جلفی کرد. رادمان دوباره نگاهی عجیب بهم کرد... تو دلم گفتم:

چه قدر لفتش می دی!

نگاه دانیال کم کم داشت تهدیدآمیز می شد. رادمان از جاش بلند شد و آهسته به سمت باغ رفت. با چشم رفتنش و دنبال کردم... دیدم مردی که کنار در ایستاده بود آهسته دنبالش رفت... ظاهرا اینجا هم مراقب داشتیم... پژمان می دونست؟ می دونست چند نفر از زیر دست مردی که تصاویر و چک می کرد در رفته ند؟ یا چند نفر که بهش اعتماد داره دستششون با دانیال توی یه کاسه ست؟... نه! پژمانی که چشماش کم کم داشت سرخ می شد هیچی نمی دونست...

بار چهارم بود که گیلاس ها پر می شد... چرا صدای خنده های دانیال این قدر داشت بلند می شد؟ ... بارمان چی گفته بود؟... در مورد این که دانیال ممکنه انتقام غرور خورد شده ش و ازم بگیره... پیرهن من یه کم زیادی کوتاه نبود؟... چرا تا حالا متوجه نشده بودم که پاهام زیادی سفید و خوش فرمه؟... دانیال چرا کم کم داره بهم نزدیک می شه؟... اصلا از این که دستش و دور بازوم حلقه کرده خوشم نمی یاد... چرا وقتی کارت و وسط میز می انداخت گیلاسش و برمی داشت و همین طور که از اون زهرماری می خورد یه نگاه عجیبم به من می کرد؟... بارمان دیگه چیا گفته بود؟... الان چرا فاصله ی من و دانیال این قدر کم شده؟... یا خدا! تاره داشتم می فهمیدم که نگاه های رادمان معنی نگرانی می داد... تازه داشتم می فهمیدم که دانیال کم کم داره مست می شه!

دستش و انداخت دور کمرم و صورتش و نزدیک گوشم اورد و گفت:

چرا نمی یای مثل یه دختر خوب روی دسته ی مبل من بشینی؟

دستم که از آرنج خم شده بود تنها مانعی بود که نمی ذاشت دانیال بیشتر از این بهم بچسبه... اون قدر بهم نزدیک بود که نوک بینیش به لاله ی گوشم بخوره... صدای نحسش و تا به اون لحظه از این فاصله نشنیده بودم:

اگه بیای روی پام بشینی می ذارم توی هفته دوبار توی حیاط برای خودت بچرخی... شایدم بعضی وقت ها بتونی بری دور دور... چیزی که فکر کنم توی دنیا بیشتر از همه دوستش داری...

از حرص دندونام و بهم فشار دادم و گفتم:

از همین جا هم بوی گند دهنت و کثیفی ذاتیت و خیلی خوب حس می کنم... لازم نیست برای این که بیشتر ملتفت بشم بهت بچسبم.

صورتش و به سمت صورتم چرخوند. دستم با سرعت نور به حرکت در اومد و بی اراده ی دور گلوش حلقه شد... خم به ابرو نیورد... انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشه در ادامه ی حرفش گفت:

ولی اگه به این سرکشی و کم محلی هات ادامه بدی روزگارت و سیاه می کنم...

یکی از دخترها از اون طرف گفت:

دانیال موش و گربه بازی رو دوست داره... می بینم بالاخره یه دختری رو پیدا کرده که خوب قاعده ی بازی و بلده...

آره... به چشم اونا بازی ما موش و گربه بازیه... به چشم ما اون قدر این بازی خشنه که قاعده ش و هیچکس جز آدما بلد نیست... از اون بازی های کثیفی که فقط خودمون از پسش برمی یایم... نه یه موش... نه یه گربه... غریزه پیش این بازی ها کم می یاره... این بازی ها فقط از نیمه ی سیاه آدمها برمی اومد... اشک تو چشمام حلقه زد... نیمه ی سفید من همیشه پیش این بازی ها کم می اورد...

دانیال سرش و جلوتر اورد... گردن من بیشتر از این نمی تونست سرم و عقب بکشه... فاصله مون شد سه سانتی متر... یه صدایی شبیه صدای مادرم بهم گفت:

بلند شو... بزن تو صورتش... برو سمت در...

ولی من بازی با دانیال و به بازی با جون آدم ها ترجیح می دادم... قلبم محکم توی سینه می زد... کم مونده بود اشکم روی گونه م بچکه... فاصله مون فقط دو سانتی متر بود... صدای بارمان و از عمق وجودم شنیدم:

_ این فقط یه حسرته... اون آدم جاه طلب و مغروریه... مطمئن باش هرکاری می کنه که یا تو رو خورد کنه یا به دستت بیاره... به دست اوردن تو یعنی به دست اوردن همه ی چیزهایی که حسرتش و می خورده... وقتی تو رو به دست بیاره می فهمه که این چیزی نیست که غرورش و ارضا کنه... چون اونم مثل بقیه ی آدم ها نمی تونه گذشته ش و پاک کنه... اینه که کنارت می زنه...

قلبم توی دهنمه... فاصله مون یه سانتی متره شده... کف دستام عرق کرده... انگار ترانه سرش و دوباره نزدیک گوشم اورده و می گه:

هرچی نباشه خوش قیافه هستش...

آوا با خنده داره می گه:

قیاقه ش و نگاه کن! ژن خوبی داره ها... بچه هاتون خوشگل می شن...

اشکم روی گونه م ریخت... معین سرش و اون طرف کرده و حاضر نیست حتی دانیال و نگاه کنه...

مامانم با حالتی تحقیرآمیز به دست گل نگاه می کنه و توی گلدون می ذارتش...

دستام داره می لرزه... یه قطره اشک دیگه روی گونه م می چکه... آره گناه من بزرگ بود... من یه زنو با ماشین زیر کردم... چشم های سیاه و صورت له شده ش هرشب مهمون خواب و رویام می شه... ولی چرا این شکلی باید تاوان بدم؟ من دوست دارم زیر چرخ های یه ماشین له بشم... ولی این طوری به خاطر جنسیتم تحقیر نشم...

بابام و با اون چشم های آبی آرومش می بینم... صداش و می شنوم:

در حد خودش دست گل خیلی خوبی خریده... کارش خیلی بیشتر از آدم هایی که دستشون به دهنشون می رسه می ارزه...

و حالا دیگه فاصله ای نمونده...

دستی روی شونه م خورد. از جا پریدم... قلبم توی سینه فرو ریخت... دانیال سریع سرش و عقب کشید...

با همون چشم های آبی خوشگلش مثل همیشه مهربون نگاهم کرد... روی دسته ی مبل نشسته بود و بدون هیچ حرکت و هیچ تلاشی همه ی نگاه ها رو به خودش می کشید...

با یه نگاه... از پشت پرده ی لرزون اشک... از فرشته ی نجاتم تشکر می کنم...

رادمان با صدای بم و گیراش گفت:

می یای با این آهنگ برقصیم؟ خیلی قشنگه ها...

فصل دوازدهم

دانیال با تعجب نگاهم کرد... کم کم نگاهش رنگ سرزنش گرفت و بعد... خشم توی چشمامش زبونه کشید. پوزخندی بهش زدم. دست ترلان و گرفتم و به سمت وسط سالن رفتم... کف دستش یخ کرده بود... سرش و پایین انداخته بود... متوجه شدم که صورتش سرخ شده. وسط سالن ایستادیم... ترلان که گیج به نظر می رسید سرش و بالا اورد و نگاهی به اطرافش کرد...

آهسته گفت:

من که بلد نیستم برقصم...

دستش و روی شونه م گذاشتم و گفتم:

فقط پاتو جای پای من بذار...

سرش و دوباره پایین انداخت. صدای گوش نواز پیانو خیلی ها رو برای رقص وسط سالن اورده بود... خیلی آروم با ترلان می رقصیدم... حواسش به گام هاش نبود... منم توی رقص تانگو استاد نبودم. بیشتر خاطراتم از تانگو به زمانی برمی گشت که دخترعموهام از فرانسه اومده بودند و توی عروسی پسرعمه م با هم تانگو می رقصیدیم... یاد بارمان افتادم که یه دفعه از پشت بهمون تنه می زد و ما رو توی بغل هم می انداخت.

با دقت نگاهی به صورت ترلان کردم. آهسته گفتم:

تو برای چی خجالت می کشی؟

معلوم بود که خیلی عذاب می کشه. آهسته گفت:

ولش کن...

دست یخ کرده ش که توی دستم بود و فشار دادم و گفتم:

تو اونی نیستی که باید خجالت بکشه...

از بالای سر ترلان نگاهی به دانیال کردم که هنوز ورق دستش بود ولی بدون توجه به بازی با حرص نگاهمون می کرد. پوزخندی به صورت عصبانیش زدم... هرچند که حقش بود به خاطر این دختری که نزدیکم وایستاده بود و عین بید می لرزید یه کتک اساسی بهش بزنم.

ترلان پاشو روی پام گذاشت.. به روی خودم نیوردم... می دونستم حواسش جای دیگه ست. این قدر همدیگه رو نمی شناختیم که بتونم حرفی بزنم و ذهنش و به سمت دیگه ای منحرف کنم... ولی اون قدر به هم تعهد داشتیم که اون کمکم کنه که اعتیاد و کنار بذارم و منم از دست دانیال نجاتش بدم.

آهنگ تموم شد... ترلان با نگرانی نگاهم کرد... یه آهنگ دیگه شروع شد. می دونستم حالا حالاها دوست نداره پیش دانیال برگرده... چشمکی بهش زدم و گفتم:

این یکی قشنگ تره ها!

لبخندی روش لبش نشست.

یه دفعه چشمم به مردی افتاد که نزدیک جمعیتی که وسط سالن می رقصیدند ایستاده بود و با اون چشم های تیره و شقیقه ی زخمی نگاهمون می کرد... دوست بابای ترلان!

خواستم بحث رو به سمت دوست باباش بکشم ولی ترسیدم که حال ترلان بدتر از این بشه...

سرم و پایین انداختم... هیچ کاری نمی تونستم بکنم...

آهنگ دوم که تموم شد ترلان گفت:

رادمان... می دونی که اگه امشب سراغ اون دختره نری دوباره یه بلایی سرت می یارن! برو... من حالم خوبه.

نگاهی دقیق به صورتش کردم. یه کم رنگ پریده به نظر می رسید ولی بهتر بود... تونسته بود خودش و پیدا کنه. با این حال گفتم:

حالا به اونم می رسیم.

ترلان لبخند کمرنگی زد و گفت:

هنوز معده دردت خوب نشده... می خوای بازم سرت بلا بیارن؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

این چیزی بود که خودم انتخاب کردم... نه اونا!

ترلان دستش و از روی شونه م پایین انداخت و گفت:

ممنونم...

و آهسته به سمت دانیال رفت. منم دنبالش رفتم. نمی دونستم باید چی کار کنم که امنیت ترلان و توی مهمونی تضمین کنم... ترلان با فاصله از دانیال نشست. دانیال داشت چپ چپ نگاهش می کرد. کنار ترلان نشستم. دانیال گفت:

چی شد؟ از باغ خوشت نیومد؟

نگاه معنی داری بهش کردم و گفتم:

چرا! اتفاقا خوب بود که چند دقیقه تنها توی فضای باز نفسی تازه کنم.

امیدوار بودم متوجه شده باشه که کسی رو توی باغ ندیده بودم. ظاهرا متوجه شده بود. رو به ترلان کرد و گفت:

باران! امشب مثل همیشه نیستی ها!

ترلان با صدایی ضعیف و خشک گفت:

راستش به خاطر دعوتی که خود استاد شخصا ازم کرده بودن اومدم... می دونی که زیاد حالم خوب نبود.

پژمان با حالتی مشکوک به من و ترلان نگاه کرد و گفت:

چی شده که شما دو نفر باهم دیگه ناخوش شدید؟

اولین چیزی که به ذهنم رسید و گفتم:

یه جورایی مسموم شدیم... آخه دست پخت دانیال و امتحان کردیم.

صدای شلیک خنده ی مهمونا تو فضا پیچید. حتی ترلانم زیر خنده زد. دانیال از عصبانیت دندون هاش و روی هم می سابید. لبخندی زدم... حقش بود... زیادی امشب دور برداشته بود.

در همین موقع صدایی رو از سمت راستم شنیدم:

بابا! می شه برای من ماشین بگیرید که برم؟

به سمت راست چرخیدم. پژمان گفت:

چرا؟ بهت خوش نمی گذره؟

چشمم به دختری با قد متوسط افتاد که یه پیرهن ساده ی مشکی تا روی زانو پوشیده بود. موهای مجعد و پرپشت قهوه ای تیره ش که تا کمرش می رسید و باز دورش ریخته بود. گونه های برجسته ، چشم های خوش حالت مشکی و ابروهای کمونیش صورتش و بانمک و خوشگل کرده بود. برخلاف دخترهای توی مهمونی آرایش نکرده بود و لباس آن چنانی هم نپوشیده بود. تو دلم گفتم:

یعنی دختر پژمان اینه؟

سرم و به سمت دانیال چرخوندم. دیدم دانیال داره با چشم و ابرو به اون دختر اشاره می کنه... پس خودش بود! یه کم با دیدن تیپ لباس پوشیدنش جا خوردم. انتظار داشتم طور دیگه ای باشه.

پژمان آهسته گفت:

زشته دخترم... یه کم دیگه که بگذره مهمونی هم تموم می شه.

دختر چیزی نگفت. آهسته به سمت یکی از میزهای ناهارخوری رفت. یه دقیقه ی بعد دانیال با چشم و ابرو به ظرف چیپس و ترلان اشاره کرد. متوجه منظورش شدم. رو به ترلان کردم و گفتم:

باران! چیپس می خوری؟

ترلان نگاهی به دانیال کرد و به من گفت:

اگه بیاری.

پژمان کاسه کوزه مون و بهم ریخت:

چرا بردیا جان زحمت بکشن؟

و یکی از خدمتکارها رو صدا زد. دانیال با اعصاب خوردی یه کم دیگه از نوشیدنیش خورد. ترلان طاقت نیورد و گفت:

دانیال جان امشب باید رانندگی هم بکنی دیگه! یه کم رعایت کن.

دانیال پوزخندی زد و گفت:

نترس... من بیشتر از این حرفا جا دارم.

ولی به نظرم دانیال دیگه جا نداشت. مطمئن بودم آخرش مجبور می شیم زیربغلش و بگیریم و از سالن بیرون ببریمش... با این حال جای تحسین داشت که هنوزم حواسش به ماموریتش بود... هرچند که بعد یه مدت متوجه شدم دیگه روی این موضوع هم نمی تونه تمرکز کنه... اکثر کسایی که دور میز نشسته بودند مست شده بودند.

دانیال با خنده ادامه داد:

اگه هم نتونستم رانندگی کنم پژمان امشب یه اتاق بهمون می ده.

دهن ترلان که چه عرض کنم! دهن منم از این همه وقاحت باز مونده بود. در همین موقع چشمم به دختر پژمان افتاد که داشت از سالن خارج می شد. با سر به ترلان اشاره کردم که به حیاط بریم. ترلان با تعجب پرسید:

منم بیام؟

مجبور شدم بلند حرف بزنم:

بیا یه هوایی بخوریم.

دانیال با تحکم اعتراض کرد:

بردیا! خودت نمی تونی یه جا بند بشی لازم نیست باران هم دنبال خودت راه بندازی!

از جام بلند شدم. نگاهی به چشم های سرخ دانیال کردم و گفتم:

تو یه آبی به صورتت بزنی بد نیست.

چپ چپ نگاهش کردم. ترلان که بلند شد به سمت باغ رفتیم. همین که پامون و از در بیرون گذاشتیم نفس راحتی کشیدیم. ترلان آهسته گفت:

تو رو خدا کار و یه سره کن که از اینجا بریم... دوست دارم دانیال و با دست خود م خفه کنم... حالا این که منم اینجام مشکلی درست نمی کنه؟

لبخندی زدم و گفتم:

چرا...

با تعجب نگاهم کرد. گفتم:

ببین! دختر پژمان روی اون صندلیه نشسته... به نظر می رسه حوصله ش سر رفته باشه. می ریم سمتش... همین طور که داریم آروم راه می ریم از دانیال و مهمونی یه کم بد می گیم. باید یه جوری جلوش تابلو کنیم که خواهر و برادریم. بعد دو تایی باهاش سر یه میز می شینیم و یه کم حرف می زنیم. بعد چند دقیقه تو بلند شو و به هوای قدم زدن از ما دور شو... باشه؟

ترلان سر تکون داد و گفت:

باشه!

قدم زنان به سمت جایی رفتیم که دختر پژمان نشسته بود. همین که یه کم نزدیک شدیم بحث و شروع کردیم.

ترلان: دانیال امشب شورش و در اورده. اصلا از این دوستاش خوشم نمی یاد... از استاد انتظار دیگه ای داشتم.

_ صد بار بهت نگفتم که این پسره در حدت نیست؟ با این وضعی که امشب درست کرده آبرومون و برد.

ترلان: نمی دونم چرا امشب این طوری شده!

_ جو این مهمونی داره خسته م می کنه.

ترلان: دانیال نگفته بود این طوریه اینجا... فکر می کردم جو صمیمانه تری داشته باشه. دنیا هم که تا اومد رفت دنبال اون مردک! فکر کنم دانیال برای همین این قدر شاکیه... شاید برای همین امشب این قدر مشروب خورد.

_ بی خود کارش و توجیح نکن... اگه روی حرف من به عنوان یه برادر بزرگ تر یه کم حساب باز می کردی این طوری نمی شد. هنوزم دیر نشده. به نظرم بهتره این دوستی مسخره تون و هرچه زودتر تموم کنید.

صدای قدم هایی رو از پشت سرمون شنیدیم. سریع به سمت عقب برگشتیم. چشمم به مرد چهار شونه ای افتاد که با چهره ای خشک و جدی بهمون زل زده بود و آروم دنبالمون می اومد. من و ترلان با تعجب به هم نگاه کردیم.

ترلان پرسید:

ماجرای این یارو چیه؟ چرا دنبالمون می یاد؟

ماجرای این یارو چیه؟ چرا دنبالمون می یاد؟

به طرز غیرمنتظره ای دختر پژمان گفت:

مراقبه پشت سر اونی که داشتید حرف می زدید، حرف نزنید!

و خندید. به سمتش چرخیدیم. روی یکی از صندلی های قرمز رنگ نشسته بود. آرنج دست راستش و روی میز گذاشته بود و سرش و به دستش تکیه داده بود. من و ترلان نگاهی بهم کردیم... بازی شروع شده بود.

همون طور قدم زنان به سمت میزی که دختر پژمان پشت اون نشسته بود رفتیم. لبخندی زدم و گفتم:

ظاهرا یه نفر دیگه م به جز ما از مهمونی ناراضیه... خود صاحب مهمونی!

دختر پژمان لبخندی زد و گفت:

من نمی تونم بین دوستای بابام خوش بگذرونم و خوشحال باشم.

به صورتش نگاه کردم... چه قدر ساده بود... به جز یه رژ محو آرایش دیگه ای نداشت. ترلان مودبانه گفت:

می تونیم بشینیم؟

دوباره یه لبخند دلنشین زد و گفت:

بفرمایید.

مرد چهارشونه کمی از ما فاصله گرفت ولی هنوز توی میدون دیدم بود. با فاصله از ما ایستاده بود و موشکافانه نگاهمون می کرد. ترلان منتظر نگاهم می کرد. متوجه شدم خودم باید سر صحبت و باز کنم. قبل از این که دهنم و باز کنم دختر پژمان گفت:

چی باعث شده یه آقایی مثل شما امشب هوس کنه این قدر متفاوت باشه؟

لبخندی روی لب ترلان نشست. نگاه متعجب دختر پژمان به لباس هایم بود. شونه بالا انداختم و گفتم:

دلیلی نمی دیدم که خودم و همرنگ جماعتی کنم که برای یه بار افتخار آشنایی باهاشون و داشتم.

ترلان در سکوت نگاهمون می کرد. از زیر میز آهسته لگدی به زیر کفشش زدم. به خودش اومد و گفت:

بردیا زیاد تو قید و بند تشریفات و اینا نیست... دانیال هم زیاد توضیح نداده بود که چه جور جایی قراره بریم. چند سال هم ایران نبوده و زیاد با جو مهمونی های اینجا آشنا نیست.

تو دلم گفتم:

آفرین دختر!

دختر ابروهاش و بالا داد و گفت:

جدا؟ ایران زندگی نمی کنید؟ کدوم کشور هستید؟

از جایی که توی زندگیم فقط دوبی رو دیده بودم گفتم:

راستش... چند ساله که دوبی زندگی می کنم.

دختر پرسید:

راضی هستید؟

به صورتش نگاه کردم. این دختر از زندگی توی خارج راضی بود؟ از برگشتن به ایران چطور؟ خوندن اون صورت ساده و بانمک کار سختی به نظر نمی رسید... می تونستم از توی صورتش این و بخونم که از چیزی ناراحته... شاید از برگشتن به ایران... ولی... به دستبند و گردنبندی نگاه کردم که انداخته بود... بدلیجات به سبک کاملا ایرانی... نظر این دختر در مورد ایران چی بود؟

آهسته گفتم:

راستش... نمی دونم... کارم و دوست دارم... ولی دلبستگی های زیادی اینجا دارم.

پرسید:

می تونم بپرسم کارتون چیه؟

ترجیح دادم خیلی از واقعیت دور نشم که بعدا ضایع نشم. گفتم:

توی یکی از بیمارستان ها مهندس شبکه م... و شما؟

لبخندی زد و گفت:

فرانسه زندگی می کردم... دانشجوی نقاشی بودم.

لبخندی زدم و گفتم:

پس برگشتید ایران!

لباش و بهم فشار داد و با سر حرفم و تایید کرد.

در همین موقع دانیال رو دیدم که با گام های بلند به سمتمون می اومد. مرد چهارشونه براش سر تکون داد. تعجب می کردم که چطور هنوز سرپاست. لبخندی تصنعی زد و گفت:

باران جان! می شه بیای توی سالن؟ همه سراغت و ازم می گیرن.

ترلان نگاهی بهم کرد. ترجیح می دادم یه جوری دانیال و دست به سر کنه ولی از جاش بلند شد و همراه اون رفت. چند لحظه مات رفتنشون شدم... ترلان چرا رفت؟ برای ماموریت من؟ سرم و پایین انداختم... حتما از اعتیاد و حال و هوای من ترسیده بود...

به خودم اومدم. سرم و به سمت دختر پژمان برگردوندم. از پژمان توی نگاه اول خوشم نیومده بود ولی نسبت به دخترش این حس و نداشتم. دختر خوبی به نظر می رسید.

گفت:

فکر کنم زیاد از این آقای دانیال... درست می گم؟ ... خوشتون نمی یاد!

لبخندی زدم و گفتم:

اصلا خوشم نمی یاد.

سکوتی بینمون برقرار شد. از اون دخترهایی بود که سخت می شد باهاشون ارتباط برقرار کرد. ادامه دادم:

راستش... مردهای ایرانی یه تعصب خاص روی خواهراشون دارند... فکر نمی کنم بتونند خیلی راحت با دوست پسر خواهرشون کنار بیان.

سر تکون داد و گفت:

دفعه ی پیش که برگشتم ایران دنبال همین اومدم... دنبال اخلاق خاص مردم ایران... دنبال جایی که روی شرم و حیات اسم بچه مثبت بودن نذارن... جایی که مردهاش همین غیرت و تعصبی که شما می گید و داشته باشن... من این سنت ها و اخلاقیات مردم ایران و دوست داشتم... ولی...

حرفش و نصفه نیمه گذاشت... پس کم کم داشتیم به دلیل این که چرا این قدر ناراحت و غمگینه می رسیدیم. گفتم:

از برگشتن خوشحال نیستید، نه؟

دوباره دستش و زیر چونه زد. لبخند روی لبش به نظر می رسید به خاطر رعایت ادب باشه با این حال نمی تونست سایه ی غم و از صورتش پاک کنه. شونه بالا انداخت و گفت:

راستش... اونجا خیلی چیزها برام غریبه ست... اونا با این همه تفاوت نمی تونند منو از خودشون بدونند... این غریبی خیلی اذیتم می کرد... حتما اینو می دونید که کسی که خارج کشور و برای زندگی انتخاب می کنه باید اینو بدونه که هیچ وقت نمی تونه مثل اونا بشه... باید قبول کنه که به عنوان یه غریبه اونجا زندگی کنه... هرچند وقت یه بار برمی گشتم ایران و به خودم می گفتم قید درس و می زنم... ولی... اینجا آشناها... دوستها... برام غریبه ترن... من نه می تونم مثل فرانسوی ها اونجایی بشم و نه می تونم این آدمها...

اشاره ای به ویلا کرد و ادامه داد:

رو تحمل کنم. از زندگی تو ایران راضی نیستم... از زندگی تو فرانسه هم راضی نیستم... پدرم برام خیلی عزیزه ولی نمی تونم باهاش کنار بیام... دوستام عوض شدند... دیگه فکر و ذهنشون مثل دوران راهنمایی و دبیرستان پاک نیست... نمی تونم آدم هایی که می شناختم و پیدا کنم... تنها شدم... دنبال یه جا می گردم که بتونم خودم باشم... برای همین یه جا بند نمی شم... هی از این طرف به اون طرف می رم... هیچ جا آروم و قرار ندارم... می دونید...داستان زندگی من همیشه سفر از غربتی به غربت دیگه بوده...

یه لحظه سکوت کردم... یاد دورانی افتادم که پشت سر گذاشته بودم... درست قبل از این که سایه منو به جای یه مجرم جا بزنه... دنیایی رو به یاد اوردم که توش جایی نداشتم... یاد اون روزها افتادم که همه ی دنیا برام غریب و بیگانه بود... خیلی خوب می تونستم منظورش و بفهمم.

سر تکون دادم و گفتم:

می فهمم.

از جاش بلند شد و گفت:

ببخشید که پرحرفی کردم... بعضی وقت ها حرف زدن برای غریبه ها... کسایی که هیچ ذهنیتی از آدم ندارن آسون تره... شکایت از آشناها رو نمی شه پیش یه دوست و آشنا برد...

اشاره ای به لباسام کرد و گفت:

فقط یه لحظه با دیدن این همه تفاوت یاد خودم افتادم... برام جالب بود که این همه با بقیه فرق داشتید ولی کاملا با اعتماد به نفس به نظر می رسیدید... منم همیشه با همه فرق داشتم... ولی ... همیشه این فرق داشتن باعث می شد خودم و کمتر از بقیه بدونم...

خواست به راهش ادامه بده که گفتم:

فکر نمی کنم دختری که چند سال خارج کشور زندگی کنه ولی با دستبند و گردنبند ایرانی توی مهمونی حاضر بشه دلیلی برای خودکم بینی داشته باشه.

سرش و پایین انداخت. لبخندی زد که خوب می دونستم بی اراده ست. موهاش و پشت گوشش زد. یه کم صورتش سرخ شده بود... آهسته ازم دور شد... نگاهم بهش خیره موند... خیلی ساده تر و شاید بهتره بگم... خیلی پاک تر از اونی بود که توقع داشتم.

به ویلا نگاه کردم... باید برمی گشتم ... از جام بلند شدم. دستام و توی جیبم کردم و وارد ویلا شدم. چشمام و چرخوندم و مهمونا رو از نظر گذروندم. راضیه رو دیدم که دیگه رسما روی پای سبزواری نشسته بود... تو دلم گفتم:

پیرمرد داره از ذوق سکته می کنه!

پوزخندی زدم. دنبال ترلان گشتم. پیداش نمی کردم. یه کم نگران شدم... دانیال اون شب زیادی پررو شده بود. یه کم جلوتر رفتم و وحشت زده دنبالش گشتم. چشمم به دانیال افتاد که دستش و دور کمر یه دختر انداخته بود و در گوشش چیزی می گفت. نفس راحتی کشیدم. تو دلم گفتم:

لیاقتت از این جور دخترهاست...

بالاخره ترلان و یه کم اون ورتر پیدا کردم. داشت برای خودش ول می چرخید. به سمتش رفتم. با دیدنم لبخندی زد. بهش که رسیدم گفتم:

چی شد؟ دانیال و پیچوندی؟

پوزخندی زد و گفت:

خیلی بچه ست... فکر می کنه اگه بره سمت دخترهای دیگه می تونه توجه من و جلب کنه.

آهی کشید و ادامه داد:

می شه بهم بگی چطور می تونم با یه آدم روانی و عقده ای درست رفتار کنم؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

من خودمم توی این یه مورد موندم...

ترلان گفت:

خب... چی شد؟

گفتم:

هیچی... حرف زدیم... خوب پیش رفت... ولی فکر کنم یه مقدار دردسر داشته باشیم... این از اون تیپ دخترهایی نیست که حاضر شه همین جوری توی خیابون با یه پسر این ور اون ور بره.

ترلان شونه بالا انداخت و گفت:

خب... چند سال خارج بوده... مسلما خیلی براش مسئله ای نیست که با یه پسر بیرون بره.

یه تای ابروم و بالا دادم و گفتم:

کی گفته که هر دختری که خارج می ره و برمی گرده باید حتما ول بشه؟

با سر به مهمونایی که پشت سرم بودند اشاره کردم و گفتم:

مگه نمی بینی این ایرانیا از هرچی خارجیه، خارجی ترن.

و پوزخندی زدم.

سرم و چرخوندم و چشمم به دختر پژمان افتاد که یه گوشه نشسته بود. وقتی چشم تو چشم شدیم لبخند زد. منم بی اختیار لبخندش و با لبخند جواب دادم. ترلان با بی قراری گفت:

برو کار و یه سره کن دیگه! بعد یه علامت به دانیال بده که بریم.

سرم و به سمتش برگردوندم و گفتم:

تو دخترها رو نمی شناسی؟ نمی دونی چه موجوداتین؟ وقتی می خوای بری سمتشون می شن قطب هم نام آهنربا... وقتی می خوای از دستشون فرار کنی می شن قطب غیرهمنام آهنربا...

ترلان اخم کرد و گفت:

اینی که می گی پسرها نیستند؟

سرم و بالا گرفتم و محکم گفتم:

نه! دارم در مورد دخترها حرف می زنم... یواش یواش باید پیش بری... باید یه کوچولو باهاشون حرف بزنی... بعد یه کم ازشون فاصله بگیری و فرصت بدی که به حرفات فکر کنند... بعد اون فرصت کوچیک باید هی جلوی چشمشون رژه بری و دقیق بررسی کنی و ببینی چطوری نگاهت می کنند... اون وقت می فهمی نتیجه ی فکر کردناشون چیه... بعد دوباره یه کم می ری پیششون و باهاشون حرف می زنی... نباید بری از همون اول یه بند همه ی حرف ها رو بزنی... آخه خدا وکیلی اگه یه پسر با تو این شکلی رفتار کنه تو ازش خوشت می یاد؟ نه! می خوام بدونم خوشت می یاد؟

ترلان با حالت مسخره ای برام دست زد و گفت:

آفرین... خوب بلدی...

پوفی کردم و سرم و با تاسف تکون دادم. ترلان چشماش و تنگ کرد و گفت:

چند سال براشون کار می کردی؟ حرفه ای شدی!

سرم و به سمتش برگردوندم و گفتم:

حرفه ای بودم... بازنشسته شده بودم.

ترلان نگاهی به پشت سرم کرد و گفت:

اوه اوه! دانیال داره می یاد... من می رم خودم و بین جمعیت گم و گور کنم...

زیرلب گفتم:

قطبی همنام آهن ربا...

ترلان چیزی نگفت و به سرعت ازم دور شد. کمتر از یه دقیقه ی بعد دست دانیال روی شونه م خورد. گفت:

مثل این که یادت رفته برنامه ی امشب چی بود! قرار بود با دختر پژمان گرم بگیری نه ترلان!

و نگاه بدی به صورتم کرد. دست زیر چونه م زد و گفت:

به خاطر رحم و شفقت من یه خورده از این خوشگلیت برات مونده که دخترها دورت و بگیرن... فهمیدی؟

تو دلم گفتم:

رحم و شفقت؟! یا ترس از خراب کردن یه ماموریت؟

دانیال پرسید:

من الان مرتبم؟

نگاهی به گره کراواتش کردم که یه کم کج شده بود. موهاش یه کم آشفته شده بود. با تیزبینی می شد جای رژ قرمز روی لبه ی کت و گردنش و دید.

لبه های کتش و بهم نزدیک کردم و با لبخند گفتم:

آره مرتبی!

دانیال با اعتماد به نفس به سمت پژمان رفت. از این همه اعتماد به نفس خنده م می گرفت.

روی صندلی نشستم و دنبال دختر پژمان گشتم. نزدیک یکی از میزها ایستاده بود و کسایی که وسط سالن می رقصیدند و نگاه می کرد... هیچکس و توی مهمونی ندیدم که به اندازه ی این دختر احساس تنهایی بکنه...

به سمتش رفتم و گفتم:

پس حوصله ی صاحب مهمونی هم سر رفته...

خندید و گفت:

آره... هیچی رو بیشتر از این دوست ندارم که یه ماشین بگیرم و برم خونه.

شونه بالا انداختم و گفتم:

حیف که ماشین ندارم ... اگه نه هم شما رو می رسوندم هم خودم می رفتم خونه.

چشمم به دانیال افتاد که گرم صحبت کردن با پژمان شده بود. آهسته به طرف ما می اومدند. سرم و به سمتش چرخوندم و گفتم:

راستش من اسم شما رو نمی دونم...

لبخندی زد و گفت:

آتوسا هستم.

منم لبخند زدم و گفتم:

بردیا هستم... خوشبختم.

در همین موقع دانیال و پژمان به ما رسیدند. پژمان اشاره کرد که سر میزی بشینیم که کنارش ایستاده بودیم. دانیال زیرلب ازم پرسید:

پس این دختره کجا غیب شد؟

ترلان و دیدم که یه گوشه نشسته بود و با حالتی عصبی پاشو تکون می داد. با سر ترلان و نشون دانیال دادم. دانیال گفت:

اون یکی رو می گم.

به جایی نگاه کردم که چند دقیقه ی پیش دیده بودمش... اونجا نبود. شونه بالا انداختم و اظهار بی اطلاعی کردم. دانیال سری به نشونه ی تاسف تکون داد. رو به پژمان کرد و گفت:

راستش... فکر کنم بهتره که ما دیگه بریم... دیگه نمی تونم دنیا رو کنترل کنم... بارانم که امشب یه کم رفتارش عجیب غریب شده... ولی می خواستم دعوتتون کنم که برای هفته ی بعد بیاید خونه ی من...

پژمان دستی به سرش کشید و گفت:

هفته ی بعد... هرچه قدر فکر می کنم برنامه مو یادم نمی یاد.

آتوسا که دید حال و احوال باباش زیاد خوش نیست با ناراحتی سرش و پایین انداخت. دانیال هم متوجه شد که پژمان توی موقعیتی نیست که جوابی بده. برای همین دستی به شونه ش زد و گفت:

بهتون زنگ می زنم و هماهنگ می کنم...

بعد رو آتوسا کرد و گفت:

شما هم حتما تشریف بیارید... باران خوشحال می شه ببینتتون.

با سر بهم اشاره کرد که بلند شم. با آتوسا و پژمان خداحافظی کردیم. من دنبال ترلان رفتم و دانیال رفت تا راضیه رو پیدا کنه.

وقتی ترلان فهمید که داریم می ریم از خوشحالی از جا پرید و گفت:

وای خدا! دعام چه زود مستجاب شد.

نفس راحتی کشید و دنبالم راه افتاد. یکی از خدمتکارها مانتو و شالش و اورد. لحظه ی آخر ترلان برگشت و متوجه شدم که دنبال دوست باباش می گرده... یه امید خاصی توی چشماش بود که باعث شد دلم براش بسوزه. آهسته گفتم:

ترلان... بیا بریم...

سرش و پایین انداخت. دست توی جیب مانتوش کرد و جلوتر از من به راه افتاد. دانیال و راضیه هم سر رسیدند. راضیه خوشحال و شاد به نظر می رسید. برعکس دانیال که اخماش توی هم بود.

قبل از رفتن برگشتم و نگاهی به میزی کردم که چند دقیقه ی پیش سرش نشسته بودم. آتوسا دوباره دست زیر چونه زده بود و با لبخندی محزون نگاهم می کرد. بهش لبخند زدم و تو دلم گفتم:

این یه خداحافظی نیست... این یه شروعه...

دانیال داشت از سردرد می مرد. معلوم نبود چطور هنوز می تونه رانندگی کنه. راضیه با خنده گفت:

تا خرخره خوردی ها!

با صدایی نچندان آهسته گفتم:

ترسید دیگه گیرش نیاد.

دانیال با عصبانیت گفت:

مستم ... ولی کر نیستم...

پوزخندی زدم... با بداخلاقی گفت:

راضیه! چی کار کردی امشب؟ برای چی از جلوی چشمم دور شدی؟ بهت گفته بودم که توی محدوده ی دیدم باشی.

راضیه با خنده و عشوه ی حال بهم زنی گفت:

همین جوری خشک و خالی که نمی شد ازش شماره بگیرم.

تو دلم گفتم:

چندش!

دانیال یه دفعه سر حال اومد و گفت:

ازش شماره گرفتی؟

راضیه خندید و گفت:

بهتر از اون! دعوتم کرد که برم خونه ش.

دانیال آهی کشید و گفت:

پس بالاخره یه چیزی امشب درست از آب در اومد!

بعد از توی آینه نگاهی بهم کرد و گفت:

تونستی با آتوسا ارتباط برقرار کنی؟

سر تکون دادم و گفتم:

برای شروع خوب بود.

دستی به پیشونیش کشید و گفت:

خوبه... دعوتش می کنیم خونه ی من... سعی کن اونجا با آتوسا صمیمی تر بشی.

بعد رو به ترلان کرد و گفت:

می رسیم به تو!

با عصبانیت صداش و بالا برد و گفت:

مگه من به تو نگفتم از کنار من جم نخوری! این چه غلطی بود که امشب کردی؟ همه فکر کردند با هم مشکل داریم...

ترلان با بی حوصلگی گفت:

فکر نمی کنم نقش من اهمیت خاصی داشته باشه... گفته بودی نقش دوست دخترت و بازی کنم... نه کسی که عاشق چشم و ابروته.

دانیال با کلافگی سری تکون داد و گفت:

دوست دختر کسی بودن فقط معنیش این نیست که بیای کنار طرف بشینی. خیلی کارهای دیگه هم باید بکنی... می فهمی که چی می گم!

ترلان روش و برگردوند. سعی کردم فکرش و بخونم ولی... این بار نتونستم بفهمم تو دلش چی می گذره... ترلان دختر پیچیده ای نبود ولی... برای فهمیدن یه سری دردها باید یه زن بود...

_ بلند کن اون هیکلت و! کلی کار داریم.

چشمام و باز کردم. نور قرمز اتاق چشمم و زد. چشمام و سریع بستم و غلتی زدم. صدای خش دار و آشنای بارمان و شنیدم:

روزی که آدم با صدای دل انگیز دانیال از خواب بلند شه چه روزی می شه!

چشمام و باز کردم. دانیال مثل شمر بالای سرم وایستاده بود و با اخم و تخم نگاهم می کرد. بارمان به چهارچوب در تکیه داد بود و سیگار می کشید.

دانیال دستم و گرفت از جا بلندم کرد. با صدایی گرفته گفتم:

چه خبر شده؟

دانیال بسته ای رو روی پام انداخت و گفت:

اینو رئیس خودش شخصا برات فرستاده!

به بسته ی مستطیلی و نازکی که روی پام افتاده بود نگاه کردم. بسته رو توی دستم زیر و رو کردم ولی بازش نکردم. دانیال گفت:

حواست به کارهایی که با کامپیوتر می کنی باشه...

به بسته اشاره کرد و گفت:

توی روزهایی که اجازه ی استفاده ازش و داری خود رئیس شخصا مانیتورت و نگاه می کنه آقای مهندس شبکه!

سری به نشونه ی تاسف تکون داد و گفت:

هرچند که به نظر من داره اشتباه می کنه که به همچین مار خوش خط و خالی اعتماد می کنه.

رو به بارمان کرد و گفت:

امشب هدا می یاد اینجا که راضیه رو برای قرارش آماده کنه. کمکش کن ...

و بعد از اتاق خارج شد. منتظر موندم تا صدای بسته شدن در ویلا رو بشنوم. بعد رو به بارمان کردم و با ناباوری گفتم:

باورم نمی شه... اینجا اینترنت دارید و تا حالا به من نگفته بودی؟!

بارمان با سر جواب مثبت داد و پکی به سیگارش زد. از جا پریدم. بارمان سریع به سمتم اومد. با دست به قفسه ی سینه م زد و منو روی تخت انداخت. گفت:

مثلا می خوای چی کار کنی؟.. هان؟ می خوای به بابای خوش اخلاقمون ایمیل بزنی یا وال فیسبوکت و چک کنی؟ تو یادت رفته که زندگی عادی نداری؟ عادت رفته که مجرمی؟

با عصبانیت گفتم:

یعنی داری می گی قراره تا آخر عمر همین جا بمونم؟

بارمان گفت:

صبور باش... بیرون رفتن از اینجا مهم نیست... کی بیرون رفتن مهم تره... اگه الان پاتو از این جا بیرون بذاری فقط چوبه ی دار منتظرته... می دونم که زمانش می رسه... باور کن اگه دور و بر کامپیوتر رویا ببینمت اول از همه خودم قلم پاتو و می شکنم... مانیتور این کامپیوتر هم چک می شه. فکر نکن همین طوری به حال خودمون ولمون کردند.

اشاره ای به بسته کرد و گفت:

بازش کن ببینم جریان چیه؟.. هرچند که حدس می زنم چه خبر باشه.

بسته رو باز کردم. یه پوشه ی آبی رنگ توی بسته بود. بارمان نچ نچی کرد و گفت:

کارت در اومد... تینا!

پوشه رو باز کردم و پرسیدم:

همون دختره؟

بارمان هومی کرد و کنارم روی تخت نشست. مشغول خوندن متن تایپ شده ی توی پوشه شدم... یه یاهو آی دی، یه اکانت فیسبوک، کلی دستور العمل، یه خروار خط و نشون... سرم و بلند کردم و به چشم های بارمان نگاه کردم. پرسیدم:

من جدا باید این کار و انجام بدم؟

بارمان دوباره هومی کرد و گفت:

نگران نباش... بعدش همه چی اون قدر بهم می ریزه که اصلا دلت نمی خواد از این جا بری.

پرسیدم:

نقشه ت چیه؟

بارمان پوزخندی زد و گفت:

باورت می شه هیچی تو مغزم نیست؟ نمی خوام بهت بگم این کار و خراب کن... چون جونت گروی این کاره... نمی خوام هم بگم این کار و انجام بده... چون جون خیلی ها به خطر می افته.

نگاهی به متن کردم و گفتم:

بابای دختره چی کاره ست؟

بارمان گفت:

قاچاقچی اسلحه...

با ناباوری گفتم:

تو چطوری این قدر خونسرد اینجا نشستی؟

بارمان چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

برات پشتک بزنم خوشحال می شی؟ چی کار می تونم بکنم؟ یه دقیقه... فقط یه دقیقه فکر کن و ببین اصلا کاری وجود داره که ما بتونیم انجام بدیم؟ یه راه حل بده.

راست می گفت. سرم و بین دستام گرفتم... واقعا هم عجب روزی بود!

مغزم با سرعت به کار افتاده بود... میل عجیبی برای سرکشی کردن داشتم... به عاقبتش فکر نمی کردم... می دونستم که در نهایت تسلیم این خواسته شون نمی شم.

******

بارمان با کلافگی گفت:

نمی شه توام یه نظری در مورد لباس راضیه بدی؟

زیرلب گفتم:

همین جوری هم پررو و آویزونه... نمی خوام بهش رو بدم!

راضیه داشت با صدای بلند با هدا جر و بحث می کرد.

هدا: این لباس و بذار برای یه شب دیگه.

راضیه: خودم بهتر شاهرخ و می شناسم.

هدا: بهترین لباس و نگه دار برای آخرین شب.

راضیه: این دیگه مشکل شماهاست... برید یه لباس بهترین از این برام پیدا کنید که اون شب بپوشم.

راضیه در اتاق و باز کرد و بیرون اومد. خیلی محکم گفت:

من امشب همینو می پوشم.

یه پیرهن دکلته تا بالای زانو به رنگ قرمز جیغ پوشیده بود. دهن من و بارمان از تعجب باز موند. نمی دونم چرا رویا اون طرف از خنده روده بر شده بود. هدا عصبانی و برافروخته پشت سر راضیه ایستاده بود. کاوه از آشپزخونه بیرون اومد و به راضیه زل زد.

هدا داد زد:

دختر می خوای پیرمرد و امشب قبضه روح کنی؟ پیرمرده! می فهمی؟ پیره! قلبش می گیره یهو همچین چیزی و جلوش ببینه!

بارمان به لباس راضیه اشاره کرد و گفت:

یعنی این لباس و ببینه از شدت ذوق و شوق سکته می کنه؟

هدا که متوجه منظور بارمان نشده بود گفت:

چی؟

بارمان گفت:

همین و بپوش! همین خوبه!

خنده کنان سر تکون دادم و به سمت پله ها رفتم. هدا هنوز داشت در مورد اهمیت این لباس می گفت. راضیه هم با حرف بارمان شیر شده بود و دیگه کوتاه نمی اومد.

بالای پله ها که رسیدیم چشمم به ترلان افتاد که روی بالاترین پله نشسته بود. با دیدن صورت گرفته ش پرسیدم:

چیه؟

شونه بالا انداخت و گفت:

هیچی...

از جاش بلند شد و به سمت اتاقش رفت. با تعجب نگاهش کردم... این چش بود؟

سر جاش متوقف شد. به سمتم برگشت و گفت:

یه چیزی ازت بپرسم باز بهم فضول نمی گی؟

با تعجب گفتم:

بپرس... شاید گفتم.

آهسته گفت:

این شاهرخ سبزواری چی کاره ست؟

مثل اون صدام و پایین اوردم و گفتم:

از کله گنده های قاچاق کالا!

پرسید:

چی کارش دارند؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

می خوان بکشنش...

با تعجب پرسید:

برای چی؟ ماجرا رو تعریف کن دیگه!

یاد حرف هایی که دیروز بارمان در این زمینه بهم زده بود افتادم و گفتم:

یه جورایی خورده حساب شخصی باهاش دارند. یکی از رقیباش پول خوبی داده که بکشنش... رویا به بارمان گفته بود چند سال قبل محموله ی مواد همین باند رو هم لو داده بود و بدجوری به رئیس ضرر رسونده بود. این شد که هم به خاطر انتقام هم پول می خوان بفرستنش سینه ی قبرستون.

سری تکون داد و گفت:

از دوستای پژمان به نظر می رسید... اگه بمیره پژمان شاکی نمی شه؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

بارمان می گفت پژمان فقط محض چاپلوسی به اون مردک چسبیده... حالا برای چی می خوای اینا رو بدونی؟

گفت:

بارمان می گفت باید از همه چیز اطلاعات داشته باشم ... می گفت شاید یه روز همین اطلاعات بشه راه نجاتم.

یه لحظه مکث کردم... پس برای همین ساکت مونده بود که سر فرصت با دست پر فرار کنه؟ مسلما ماجرا به همین سادگی ها نبود.

نگاهی به دور و برم کردم. رویا هنوز پایین بود. به ترلان گفتم:

حواست باشه... هر وقت کسی از پله ها بالا اومد خبرم کن!

به سرعت وارد اتاق رویا و ترلان شدم. موس کامپیوتر رویا رو تکون دادم. یه لحظه به تصویر مانیتور نگاه کردم. ترلان آهسته گفت:

داری چی کار می کنی؟

گفتم:

مگه اطلاعات نمی خواستی؟

شواهد نشون می داد کامپیوتر بیست دقیقه بود که در حال پردازش اطلاعات بود... عددها توی سه تا ستون به سرعت عوض می شدند... تو دلم گفتم:

کدوم آدم بیکاری بیست دقیقه پشت مانیتور می شینه و اینو چک می کنه؟ می یاد ده دقیقه ی دیگه نتیجه شو می بینه دیگه...

دل و به دریا زدم. ترلان گفت:

می فهمه به کامپیوترش دست زدی.

کمتر از یه دقیقه دست از کنکاش کامپیوتر برداشتم و گفتم:

کاری نکردم که بفهمه.

دوست داشتم یه سری به برنامه های کامپیوتر بزنم ولی به نظرم خیلی تابلو می شد. برای همین از اتاق بیرون اومدم. ترلان دنبالم راه افتاد و گفت:

چی کار کردی؟

شروع به حفظ کردن اطلاعاتی که برداشته بودم کردم و گفتم:

هیچی...

ترلان با سوء ظن نگاهم کرد... یه بار دیگه اطلاعات و توی مغزم مرور کردم. به خاطر شغلم اون قدر اطلاعات و کد و پسورد به ذهنم سپرده بودم که توی این کار مهارت پیدا کرده بودم. خیلی زود همه چیز ملکه ی ذهنم شد.

ترلان هنوز داشت با تعجب نگاهم می کرد.

خواست از اتاق بیرون بره... ولی منصرف شد و ایستاد. به سمتم اومد و گفت:

یه چیزی بگم... راستش... چه جوری باهاش کنار اومدی؟ ... با مرگ صدف...

اولش جوابی ندادم. تو سکوت به صدای ضعیف جر و بحثی که از طبقه ی پایین می اومد گوش دادم. آهسته گفتم:

کنار نیومدم... هیچ وقت نیومدم... شاید برای همین هیچ جوری نمی تونم خودم و راضی کنم که باهاشون همکاری کنم.

ترلان گفت:

پس بعدش چه جوری راضی شدی که باهاشون همکاری کنی؟

سری تکون دادم و گفتم:

دیگه باهاشون همکاری نکردم... همه چی رو تموم کردم. بهشون گفتم که دیگه اسمشون رو هم نمی یارم ولی اونا از چیزهایی که من می دونستم می ترسیدند... موندم توی خونه ... مامانم قرص اعصاب می خورد و کارش گریه کردن بود... طاقت دوری بارمان و نداشت. بابام هم که آدمی نبود که سراغ بارمان بره و از خر شیطون پایین بیارتش... این وسط آرمان و شیطنت های دوره ی نوجوونیش هم قوز بالا قوز شده بود. همسایه ی روبه رویمون آدم فضولی بود و نصف عمرش و پشت پنجره می گذروند. بدون این که مراعات حال و احوال خراب مامان منو بکنه بهش گفت که یه روز که خونه نبودیم آرمان دوست دخترش و اورده خونه... مامانم داشت دق می کرد... لباس های آرمان بوی سیگار می داد... شب ها تا صبح پای تلفن بود. مامانم همه ش می گفت که آرمان داره راه کج من و بارمان و می ره... می گفت حتما پول حروم وارد مالمون شده که همه ی بچه هاش دارن از راه منحرف می شن... روز به روز اعصابش بیشتر از قبل خورد می شد. منم برای این که به آرمان هشدار بدم که مراقب مامان باشه و یه کم مراعات کنه سر صحبت رو باهاش باز کردم و ازش در مورد دوست دخترش پرسیدم.

ترلان روی زمین نشست. ادامه دادم:

می گفت اسمش غزله... باهم توی مهمونی آشنا شده بودند... تا اون موقع اصلا نمی دونستم که آرمان مهمونی و اینا هم می ره. فهمیدم قضیه جدیه... می دونی...

پوزخندی زدم و گفتم:

من از اون برادرها بودم که خودم هرکاری دوست داشتم می کردم ولی به برادر کوچیکم سخت می گرفتم... از اون برادر بزرگ های حال بهم زن! خودم این راه و تا آخر رفته بودم و می دونستم تهش هیچی نیست. با این حال یه کم سیاست به خرج دادم و چیزی به آرمان نگفتم که اگه بعدا هم مسئله ای پیش اومد بیاد پیشم و با من قضیه رو در میون بذاره... ولی خیلی فرصت پیدا نکردم که نگران این چیزها باشم... دوباره سر و کله ی سایه پیدا شد.

با به یاد اوردن اون روز یه لحظه سرم و به دیوار تکیه دادم و سکوت کردم... ادامه دادم:

بهم هشدار داد... بهم گفت که برگردم سر کارم... بهم گفت که اوضاع بدتر از اونیه که فکرش و می کنم. گفت فقط با مرگ می تونم از این کار جدا بشم... تهدیدم کرد... جدی نگرفتم... زندگیم و به باد داد...

هاله ای از تاریکی پیش چشمم ظاهر شد... گفتم:

یه شب خونه بودم که یه دختری به خط اتاقم زنگ زد... از صداهایی که از اون ور خط می اومد معلوم بود که وسط یه مهمونیه... بهم گفت اسمش غزله... گفت که سریع خودم و برسونم... گفت حال آرمان بد شده... خیلی ترسیدم. از صدای دختره معلوم بود که داره قبضه روح می شه. سریع از جام بلند شدم و به بارمان زنگ زدم. آدرسی که غزل داده بود و دادم. به سمت جایی رفتیم که ظاهرا یه مهمونی بود...

توی تاریکی هاله ای از نور قرمز و آبی رو می دیدم که بهم چشمک می زد... احساس کردم قلبم فشرده شد... یه بار دیگه مثل اون شب خون توی رگم یخ زد... حس کردم بغض گلوم و گرفت... گفتم:

مهمونی شلوغ پلوغ بود... هرچه قدر این طرف و اون طرف سرک می کشیدم کسی رو جز جمعیتی که می رقصیدند و بالا و پایین می پریدند نمی دیدم... یه لحظه سرم و چرخوندم... از دور... بین اون دود... بین نورهای قرمز و آبی رقص نورها ... مردی رو دیدم که دو دستی توی سرش می زد... پسری رو دیدم که جلوی پاش روی زمین افتاده بود... بارمان خیلی دیر بالای سر آرمان رسیده بود... تموم کرده بود...

چشمام و بستم... همه جا برام سیاه شد... سیاه ... سیاه ِ سیاه... توی سیاهی گم شدم... سرم گیج می رفت... قلبم محکم توی سینه می زد... توی اون گرما سردم شده بود... دستام می لرزید... کم کم رگه های قرمز توی سیاهی ظاهر شد... اون رگه ها من و از سیاهی نجات دادند... دهنم خشک شده بود... لرزش دستم به بازوهام رسید... کف دستم دیگه از شدت سردی حس نداشت... قلبم محکم به قفسه ی سینه م می زد... دنیا توی همون سیاهی دور سرم می چرخید... کم کم رگه های آبی هم اضافه شدند... سیاهی کمرنگ شد... آدم هایی رو دیدم که بالا و پایین می پریدند... دخترهایی که با دو تا پسر می رقصیدند... پسرهایی که بین سه چهار تا دختر نشسته بودند و سیگاری می کشیدند... دخترهایی که به دیوار تکیه داده بودند و با تعجب به کسایی که با بی خیالی اون وسط می رقصیدند نگاه می کردند... کسایی که چشماشون و بسته بودند و با صدای ضرب موزیک بالا و پایین می پریدند... صدای بلند موزیک زمین زیر پام و می لرزوند... لرزش بازوهام به شونه هام رسید... قفسه ی سینه م زیر ضربه های بی امون قلبم بود. چرخیدم...

چشمم به چند نفر خورد که روی زمین نشسته بودند... خیلی دورتر از آدم های بی خیالی که فقط می رقصیدند و من و نمی دیدند... به سمت اون آدم ها رفتم... دو زانو روی زمین نشسته بودند... چشمم به پسری بود که پشتش بهم بود... پاهام می لرزید... نمی تونستم جلوتر برم... دست های پسر و دیدم که بالا رفت... دو دستی توی سر خودش زد... با زانو زمین خوردم... قلبم هزار تیکه شد... لرزش به همه ی بدنم سرایت کرد... سرم سنگین شده بود... دست های پسر یه بار دیگه بالا رفت... با دست هاش محکم توی سر خودش زد... سرم عین یه وزنه شده بود... دیگه گردنم نمی تونست وزنش و تحمل کنه... رگه های آبی ناپدید شد... با سر زمین اومدم... رگه های قرمز محو شد... فقط سیاهی بود... سیاه... سیاه ِ سیاه...

ترلان دستش و روی شونه م گذاشت... صداشو شنیدم:

رادمان... حالت خوبه؟

نفس عمیقی کشیدم... بغض توی گلوم و پایین دادم و گفتم:

برادرم و کشتن...

ترلان بازوم و گرفت و با ناباوری نگاهم کرد... چشماش از تعجب گشاد شده بود... رنگش پریده بود... قلبم محکم توی سینه می زد. ترلان گفت:

برادرت... آرمانو؟

نفس عمیقی کشیدم. یه لحظه زمان بین اون تاریکی ایستاد... بین اون سیاهی... همون موقعی که صدای ضجه های غزل بلند شد... همون وقتی که یه نفر توی صورتم آب پاشید و واقعیت مرگ برادرم و توی سرم کوبید...

ادامه دادم:

غزل می گفت که چند وقتی بود که توی مهمونی قرص بالا می انداختند... آرمان بار اولش نبود که اون طور توی بغل بارمان سنگ کپ کنه... غزل می گفت اون شب یه دختری بهشون قرص فروخته... خیلی ارزون... دختری که برای اولین و آخرین بار دیدنش... رد دختره رو زدیم... وقتی پیداش کردیم فهمیدیم سایه باهامون چی کار کرده...

و یه لحظه صحنه ای از گذشته ای نه چندان دور جلوی چشمم اومد... بارمان توی چشمای سایه زل زد و گفت:

اینم به خاطر آرمان.

شلیک کرد... جسد سایه روی زمین افتاد...

یه نفس عمیق دیگه... گفتم:

بارمان وسط یکی از ماموریت هاش بود... چند نفر که پست داشتند و می شناختیم... این طوری ساکتمون کردند... و بدتر از اون... نابودمون کردند... مامانم وقتی جسد آرمان و توی پزشکی قانونی دید کلا به سرش زد... حالت جنون بهش دست داد... دیگه هیچ وقت مثل قبلش نشد...

ترلان سرش و پایین انداخت... بهتر... مجبور نبودم نگاه پر از ترحمش و تحمل کنم... ادامه دادم:

به بارمان چیزی نگفتم... دوست نداشتم بفهمه که مامان این طوری شده... می دونستم دیر یا زود می فهمه ... منتظر بودم که هرلحظه برگرده خونه... اون وقت می تونستیم فکرامون و روی هم بریزیم و یه کاری کنیم... سایه هم از اون طرف مرتب تهدیدمون می کرد که اگه به حرفش گوش نکنیم بقیه ی اعضای خانواده مون و هدف قرار می ده... دیگه مثل روز برامون روشن شده بود که سایه یه قرص دستکاری شده با دز بالا به آرمان داده بود... ولی... بارمان نیومد... کم کم دیگه از سایه هم خبری نشد... رفتم سراغ رضا... رضا گفت که بارمان بساطش و جمع کرده و رفته...

لبخندی تلخی زدم و گفتم:

به سایه قول داده بود که تا آخر عمر براشون خالصانه کار کنه... در عوض اونا دور من و خانواده مون و خط بکشند... اونا هم این معامله رو قبول کرده بودند... برای کارشون فقط به یه نیمه از دوقلوهای رحیمی احتیاج داشتند... یه بار دیگه بارمان شد حامی من... مثل یه برادر بزرگ تر واقعی... در عوض زندگی خودش بهم زندگی داد...

اشک تو چشمم حلقه زد. گفتم:

کاری رو برام کرد که تا عمر دارم نمی تونم جبران کنم... هرچند که زندگیم سخت شد... مجبور شدم ماجرا رو دست و پا شکسته برای بابا و سامان بگم... و خب... همه منو مقصر می دونستند... من در واقع از زندگیشون طرد شده بودم... لطف سامان به من در حدی بود که ماشینش و بعضی وقت ها بهم قرض بده... لطف بابا در این حد بود که بذاره توی اون خونه زندگی کنم... این که خرج و مخارجم و نمی دادند مسئله ای نبود... می دونستم می ترسند... می ترسیدند دوباره راهم کج بشه... مجبور شدم دور همه ی دوست و رفیقام و خط بکشم... به همه چیز شک داشتند... می ترسیدند زندگیشون و از اینی که هست بدتر بکنم... اگه یه ساعت دیر می کردم فکر می کردند که دوباره برگشتم سمت اون کار... باورشون نمی شد یه نفر دیگه م هست که از خودشون ناراحت تره... نمی تونستند عمق پشیمونی منو بخونند... ولی... هرچی که بود... آزادی برام عزیز بود... بهاش زندگی بارمان بود...

ترلان آهسته گفت:

به خاطر تو حاضر شد باهاشون همکاری کنه؟ خودش و فدا کرد؟

صدای بارمان من و ترلان و به خودمون اورد:

کی خودش و فدا کرده؟

بسته ی سیگارش و برداشت. ترلان از جاش بلند شد و گفت:

هیچی...

معنی لبخندی رو که روی لب ترلان نقش بسته بود نفهمیدم... انگار حال و هواش عوض شده بود... سریع از اتاق بیرون رفت... بارمان سیگارش و آتیش زد. زانوش و خم کرد و روی تخت گذاشت. یه کم به سمتم خم شد و گفت:

چی شده؟ دختره ی پلید اشکت و در اورد و خودش با خنده بیرون رفت!

خندیدم و گفتم:

اشک من؟

به شوخی در گوشم زد و گفت:

گمشو! من و خر نکن عوضی! اشک تو چشمات حلقه زده. اگه اذیتت کرده بگو برم گیساش و بچینم.

خندیدم. کنارم نشست و سیگار بهم تعارف کرد. رد کردم و گفتم:

خیلی وقته نکشیدم.

بارمان با خنده گفت:

بی شرف! همه چی رو هم ترک کرده... چه پسر نجیبی شدی... آقا شدی... باید کم کم برات آستین بالا بزنیم... حالا کی رو برات بگیریم و بدبختش کنیم؟

با سر به سمت پایین اشاره کرد و گفت:

می خوای این راضیه رو برات بگیرم؟ خوب چیزی شده بود موقع رفتن ها!

اخم کردم و گفتم:

تو که از دخترهای بور بدت می اومد!

بارمان پکی به سیگارش زد و گفت:

چون بدم می یاد می گم دیگه! اگه خوشم می اومد که نمی دادمش به تو.

بعد با سوءظن نگاهم کرد و گفت:

داشتی چی چی به این دختره می گفتی؟ این دهقان فداکاری که داشتی ازش حرف می زدی کی بود؟

گفتم:

یاد قدیم افتاده بودم...

با تعجب نگاهم کرد و گفت:

داشتی پته مته ی منو روی آب می ریختی؟

خندیدم و گفتم:

داشتم ازت تعریف می کردم بی لیاقت!

سرش و روی پام گذاشت و گفت:

هان! آفرین... برادر با مرام خودمی... برای همین اشک تو چشمات حلقه زده بود؟ خاک تو سر احساساتیت کنند...

فقط بهش لبخند زدم... اون همیشه یه گوشه از زندگیم بود... یه گوشه ی خیلی بزرگ... از نصف بیشتر... همون گوشه ای که اگه از اخلاق بابام به تنگ می اومدم بهش پناه می بردم... اگه زندگیم تو خطر می افتاد یه دفعه پیداش می شد و نجاتم می داد... تنها کسی که همیشه من براش اولویت بودم...

صدف مرد و خونش روی دستام ریخت... آرمان جلوی چشمم پرپر شد... حالت جنون به مادرم دست داد... و همه ی اینا رو فقط کنار اون می شد تحمل کرد... کنار کسی که اگه کم می اوردم دستش و می ذاشت روی شونه م و به خاطرم زندگیش و وسط می ذاشت...

به چشم های شیطون و آبیش نگاه کردم... یه دفعه دود سیگار و توی چشمم فوت کرد. چشمم سوخت و صدای آخ و اوخم بلند شد. کورمال کورمال مشتی بهش زدم که فکر کنم به چونه ش خورد. داد زدم:

چشمم و داغون کردی بیشعور!

صدای خنده ش بلند شد... نیمه ی دیگه ی من هیچ وقت آدم نمی شد!

بادیگارد دانیال برام سر تکون داد. نفس عمیقی کشیدم و به سمت در رفتم. کلید انداختم و در خونه رو باز کردم. چشمم به خونه ای با سبک مدرن ولی به طرز حیرت انگیزی خالی افتاد... خبری از فرش و تابلو نبود. سفیدی یکنواخت در و دیوار خونه با مبل های قرمز کمتر به چشم می اومد. نگاهم به سمت سالن کشیده شد. دانیال و پژمان بیلیارد بازی می کردند. ترلان و آتوسا مشغول تماشای تلویزیون بودند.

در و با صدا بستم. دانیال سرش و بلند کرد و گفت:

چه عجب! فکر کردم نمی یای!

همون جوابی رو دادم که بهم یاد داده بودند:

خواب بودم...

جلو رفتم و با پژمان دست دادم. به سمت آتوسا رفتم. یه شوار جین مشکی با تاپ خوشرنگ بنفش و سفید پوشیده بود. روی اون کت کوتاه مشکی رنگی به تن داشت. گوشواره هاش از اون سبک گوشواره هایی بود که بارمان سال آخر دبیرستان توی اردوی اصفهان برای مادرم خریده بود... همونایی که مادرم عاشقش بود...

آتوسا مثل شب مهمونی ساده و ملیح به نظر می رسید. فقط نگاهش رنگی از آشنایی گرفته بود. دانیال توی صورت آتوسا دقیق شده بود. وقتی آتوسا سر جایش نشست رو به من کرد و با سر جواب منفی داد... امیدوار بود بتونه از توی صورت آتوسا علاقه رو بخونه ولی... هیچ نشونه ای از علاقه و نگاه های خاص توی صورت آتوسا نبود.

به برنامه ای نگاه کردم که از تلویزیون پخش می شد. ظاهرا در مورد نقاشی هایی توی یه سبک خاص بود. آتوسا با هیجان برای ترلان در مورد تابلوها توضیح اضافی می داد و ترلان هم... کاملا مشخص بود که هیچ علاقه ای به این موضوع نداشت... کلا ترلان با هنر میونه ای نداشت... این رو از استعداد افتضاحش تو آشپزی می شد تشخیص داد.

پژمان کمی از نوشیدنیش خورد و گفت:

راستش اولش زیاد خوشبین نبودم که آتوسا توی نقاشی چیزی بشه... ولی بهم ثابت کرد که اشتباه می کنم... آتوسا برای باران از آخرین نقاشیت گفتی؟

آتوسا با فروتنی سرش و پایین انداخت و چیزی نگفت. پژمان با غرور خاصی گفت:

آخرین نقاشیش به خاطر خلاقیت خاص آتوسا توی نورپردازی... درست می گم آتوسا؟... جایزه گرفت.

دانیال با چشم و ابرو اشاره کرد چیزی بگم... آخه چی بگم؟ خدایا چرا نقاشی؟

دانیال دوباره از پشت سر پژمان بهم اشاره کرد که یه چیزی بگم... لبخندی به حرص خوردنش زدم و صبر کردم تا آتوسا به آشپزخانه برود. از جایم بلند شدم و به همون سمت رفتم. آتوسا ظرف خالی پفیلا رو روی میز آشپزخونه گذاشت... که احتمالا این کار توی شرح وظایف ترلان بود! مودبانه پرسیدم:

بازم براتون بریزم؟

سر تکون داد و گفت:

نه ممنون...

تنها سوالی که در مورد نقاشی به ذهنم می رسید رو پرسیدم:

با رنگ روغن کار می کنید؟

لبخندی زد و گفت:

با مداد رنگی!

سر تکون دادم و گفتم:

چرا یه نمایشگاه نمی زنید؟ فکر می کنم توی ایران حوصله تون سر رفته باشه... این طوری سرتون حسابی گرم می شه.

آتوسا گفت:

آخه من اینجاها رو خوب نمی شناسم و خب... کسی رو هم ندارم که کمکم کنه.

تو دلم گفتم:

این تنها راهه.

گفتم:

اگه بخواید می تونم به یکی از دوستام بسپرم که کمکتون کنه.

با تعجب گفت:

جدا؟

تو دلم گفتم:

ای ول! کلکم گرفت!

سر تکون دادم و گفتم:

آره... اگه بخواید همین امشب بهش زنگ می زنم.

خیلی معصومانه و مودبانه گفت:

زحمتتون نیست؟

بی اختیار لبخندی زدم و گفتم:

این حرفا چیه؟

درست بعد از تموم شدن بازی بیلیارد پژمان و دانیال مشغول پچ پچ کردن شدند. من و ترلان با نگرانی بهم نگاه می کردیم. نگرانیمون وقتی شدت گرفت که پژمان ورقه ای رو امضا کرد و دست دانیال رو خیلی محکم توی دست فشرد. من و ترلان شکه شدیم. پس بالاخره پژمان قبول کرد با اونا همکاری کنه...

و این طور که بوش می اومد تینا هم تابستون به ایران برمی گشت... چه قدر همه چیز سریع پیش رفته بود! وقتمون داشت تموم می شد... باید چی کار می کردیم؟ قلبم توی سینه فرو ریخت... اگه موفق نمی شدیم کاری بکنیم چی؟

فرصت بیشتری برای فکر کردن به این قضیه پیدا نکردم... بعد از رفتن پژمان و آتوسا دانیال رو به روم ایستاد... با حالت خاصی نگاهم کرد... حرص خوردنش رو نمی تونست پشت این ظاهر خاص مخفی کنه. دندون هاش و از عصبانیت روی هم سابید و گفت:

این چه کاری بود که کردی؟

داد زد:

هان؟ این چه کاری بود که سرخود کردی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

تو از من می خواستی به این دختره نزدیک بشم منم بهترین راه رو انتخاب کردم. اگه می خواستیم با روش های تو پیش بریم هیچ وقت نمی تونستم به این دختره نزدیک بشم... ببین دانیال! من قبول دارم که خیلی از دخترها به ظاهر مردها توجه دارند ولی دلیل نمی شه همشون به خاطر چشم و ابروی یه مرد هرکاری بکنند... این خیلی تابلو اِ که آتوسا از اون دخترهایی نیست که شیفته ی این چیزها بشه... تنها راهی که برای نزدیک شدن بهش دارم اینه که مثل یه دوست کنارش باشم... تو که ندیدی وقتی بهش گفتم برای قضیه ی نمایشگاه آشنا دارم چه ذوقی کرد...

دانیال صداش و پایین اورد و گفت:

یه راه دیگه پیدا کن... ولی یه راهی که یه خورده عقل و منطق پشتش باشه... نه این! تو پیش خودت چه فکری کردی؟ ما یه گروه خلافکاریم... نمی تونیم توی خیابون راه بیفتیم و برای کسی نمایشگاه بزنیم.

گفتم:

خب این دیگه مشکل شماست... فکر نمی کنم برای آدم هایی که وسط خیابون آدم می کشند کار سختی باشه که یه نمایشگاه بزنند...

از جام بلند شدم. خواستم بی اعتنا به دانیال به سمت در برم که شونه م و گرفت. من و به سمت خودش برگردوند و گفت:

می دونم برای چی این طوری سرخود شدی... فهمیدی که به خاطر قضیه ی تینا چه قدر برامون مهمی... می دونی که نمی تونیم خیلی بهت سخت بگیریم... ولی یه چیزی رو یادت باشه... بعد از تینا هیچ احتیاجی بهت نداریم... منم کسی نیستم که دور خودم آشغال جمع کنم.

برق کینه رو توی نگاهش خوندم... خودش هم می دونست با این حرف چه استرسی به جونم انداخت... و من فقط به این فکر می کردم که چه قدر زمان داره زود می گذره...

فصل سیزدهم

بارمان به زور رادمان و توی آشپزخونه کرده بود تا غذا درست کنه. خودش اون طرف سالن نشسته بود. منتظر بود راضیه رو برای آخرین ملاقاتش با سبزواری راهی کنه. منم یه طرف دیگه ی سالن نشسته بودم. خیلی سخت بود که از این طرف سالن خودم و کنترل کنم و به موجودی پر از شیطنت و وسوسه که اون طرف سالن نشسته بود نگاه نکنم. تا اون روز یه چیزی بهم ثابت شده بود... این که هر وقت می خوای روی یه احساس سرپوش بذاری و دورش و خط بکشی با شدت بیشتری توی وجودت اوج می گیره...

کم کم گردنم به صورت غیرارادی داشت بالا می اومد... تو دلم گفتم:

فقط یه نگاه!

با بارمان چشم تو چشم شدم... مثل همیشه نگاهش شیطون و پلید بود. عمق نگاه آبی رنگش به وضوح سیاهی می زد... به بدبختی... به تاریکی... و می دونستم تا ابد هیچکس نمی فهمه وسوسه ی غرق شدن توی این سیاهی چه قدر هر روز توی من شدت می گیره...

از جا پریدم... به خودم اومدم و دیدم ایستادم! بله! اینم واکنش عقلم نسبت به این نگاه پر وسوسه که با نوری نامرئی قلب آدم و دستکاری می کرد... نمی دونم چطور این عقل کم عقل من فکر می کرد با این چیزها می تونه جلوی وسوسه ی شدیدی که هر لحظه از سمت بارمان ساطع می شد رو بگیره.

یه صدایی توی سرم گفت:

پژمان قرارداد رو با دانیال بست... این دختره تینا هم که داره از خارج می یاد... همه ی کارهای باند هم که داره طبق نقشه شون پیش می ره... از بابا و مامانت هم که خبر نداری... رضا رو هم که توی دردسر انداختی... خاک توی سرت که وسط این همه استرس و بدبختی عاشق شدی!

آهان! این حس تاسف خوب بود... باز ایول به مرام این صدای توی سر من که چه قدرم شبیه سرزنش های مادرم بود. این عقل عقب افتاده ی من اگه عرضه داشت منو از این بدبختی بیرون می کشید.

از پله ها بالا رفتم و خودم و روی تخت خالی رویا انداختم. ای کاش حداقل یه کاری بهم می دادند که از بیکاری به این پسره ی معتاد فکر نمی کردم... کم کم دلم شروع به حرف زدن کرد:

_ خب چه عیبی داره که معتاد باشه؟

_ حالا اینایی که معتاد نبودند چه گلی به سرت زدند؟

_ خب شاید ترک کنه...

_ اون که خودش نخواسته معتاد شه... به زور معتادش کردند... ببین چه پسر خوبی بوده که ترجیح داده معتاد شه ولی به مردم خیانت نکنه.

رو به عقل ناقصم کردم و گفتم:

ببین چه حرف خوبی می زنه! توی ابله فقط بلدی آدم و از جا بپرونی. عرضه نداری دیگه!

دلم دوباره داشت سخنرانی می کرد:

_ ببین چه قدر ازت حمایت می کنه! اگه اون نبود تو توی قتل سروان مجرم شناخته می شدی بدون این که مدرکی برای بیگناهیت باشه...

_ پاشو... پاشو برو طبقه ی پایین و بی خودی پسر مردم و متهم نکن!

یه تای ابروم رو بالا دادم و به دلم گفتم:

پررو شدی ها! زیادی داری حرف می زنی.

بعد یه دفعه به خودم اومدم... من نه عاشق شده بودم و نه احمق! من دیوونه شده بودم!

خوشبختانه همون موقع راضیه وارد اتاق شد و من و از جنون نجات داد.

_ می شه باهات حرف بزنم؟

لباس بیرون پوشیده بود. بوی خوب عطرش از همون فاصله توی بینیم پیچیده بود. آرایش غلیظی کرده بود و به نظرم می اومد که یه خورده مضطرب باشه.

با بی علاقگی گفتم:

چی می خوای بگی؟

به کفش پاشنه بلند سفیدش نگاه کردم. چطوری با این کفش ها راه می رفت؟ کنارم نشست و گفت:

من یه معذرت خواهی بهت بدهکارم.

با تعجب فکر کردم چرا؟! راضیه ادامه داد:

بابت رفتاری که دانیال باهات داشت...

صورتم جمع شد و تو دلم گفتم:

دختره ی پرروی پاچه خوار! عمرا ببخشمت...

راضیه سرش و پایین انداخت و گفت:

راستش... ترلان... من پشیمون شدم... فقط بابت رفتاری که دانیال باهات داشت... من هرچی که باشم تحمل این رو ندارم که یه مرد جلوی چشم من یه زن و بزنه... یه عمر بابام این رفتار رو با من و مامانم داشت... بعد بابام هم شوهرم... راستش... شاید اگه اینو بگم از من بیشتر از این بدت بیاد ... ولی... یه بار توی دعواهام با شوهرم کنترلم و از دست دادم و با مجسمه ی تزئینی توی سرش زدم... اون قدر زدم که دیدم دیگه نفس نمی کشه... بعدش هم آواره ی خیابون شدم... تا این که یکی از اعضای گروه منو کشوند اینجا...

نیم نگاهی بهم کرد که بهت زده بهش زل زده بودم. گفت:

متاسفم...

با تعجب گفتم:

چرا اینا رو داری بهم می گی؟

نگاهی دقیق به صورتش کردم و گفتم:

استرس داری؟

جوابم و نداد... در عوض گفت:

معذرت خواهی من به کارت نمی یاد ولی... من این قدری که توی گوش وایستادن و خبرچینی کردن استعداد دارم توی هیچ کار دیگه ای ندارم... برای همین از من به تو نصیحت که همیشه همه چیز اون طوری که به نظر می یاد نیست!

و نگاه معنی داری بهم کرد که نمی دونم چرا توی ذهنم حک شد. از جاش بلند شد و منو تنها گذاشت... حالا استرسش به منم منتقل شده بود... چه چیزی اون طوری که به نظر می اومد نبود؟

******

خواب بودم که یهو با صدای بلندی از خواب پریدم. رویا سرش رو از روی کیبورد بلند کرد... اونم پای کامپیوتر خوابش برده بود. گیج بودم. صدای زمزمه هایی از طبقه ی پایین می اومد... یه دفعه صدای یه نفر اوج گرفت و گفت:

بهش بگو بیاد پایین!

رویا تلو تلوخوران به سمت چراغ رفت و روشنش کرد. نور چشمم و زد. تا رویا در و باز کرد چشمم به بارمان افتاد که با اخم و تخم داشت به اون سمت راهرو می رفت. نگاهی به رویا کرد و گفت:

در و ببند!

صدای مردی رو از طبقه ی پایین شنیدم که از خشم دورگه شده بود:

بارمان! بیا اینجا ببینم.

رویا با تعجب زمزمه کرد:

محبی اینجا چی کار می کنه؟

بعد یه کم صداش و بالا برد و گفت:

چی کار کردی بارمان؟

بارمان با تحکم گفت:

بهت گفتم در و ببند!

به سمت طبقه ی پایین رفت. نمی دونم چرا قلبم این قدر محکم می زد... اون صدای بلندی که اومد برای چی بود؟ بارمان کاری کرده بود؟ محبی اومده بود اینجا؟

آروم و قرار نداشتم. از جام بلند شدم و دنبال رویا پاورچین پاورچین به سمت پله ها رفتم. خیلی آروم از نرده آویزون شدم ولی توی اون تاریکی چیزی رو نمی دیدم. صدای پایی از پشت سرم شنیدم. از جا پریدم. رادمان آهسته گفت:

چته؟ منم!

اونم کنارم وایستاد و روی نرده خم شد... صدای محبی رو شنیدیم و هممون سر جامون خشک شدیم:

شماها اینجا چه غلطی می کردید؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... چی به گوشش رسیده بود؟ ترک کردن رادمان؟... گشتی که رادمان توی کامپیوتر رویا زد؟

صدای محبی بلند شد:

دختره در رفته!

ناباوری توی صدای بارمان موج می زد:

راضیه؟

خون توی رگم یخ زد! راضیه؟ در رفته بود؟ یعنی چی؟

صدای محبی لحظه به لحظه اوج می گرفت:

آدم های سبزواری همه ی مامورهایی که مراقب ماموریت بودن و کشتن! خودش با دختره فراری شده! کی وقت کردند همچین نقشه ای با هم بکشند؟

پس برای همین راضیه معذرت خواهی کرده بود... برای همین اضطراب داشت... قلبم محکم توی سینه می زد... عجب جرئتی داشت این دختر!

بارمان با لحن تمسخرآمیزی که برام آشنا بود گفت:

چرا نمی ری اینا رو از رئیسم بپرسی! اون بی عرضه مسئول این ماموریت بود.

بارمان با لحن تمسخرآمیزی که برام آشنا بود گفت:

چرا نمی ری اینا رو از رئیسم بپرسی! اون بی عرضه مسئول این ماموریت بود.

محبی گفت:

دیگه نیست... از فردا تو رئیسی!

دهن هر سه نفرمون از تعجب باز موند. قلبم دیوانه وار توی سینه می زد. انگار بارمان هم شکه شده بود... هیچی نگفت. محبی گفت:

فردا وسایلش و جمع می کنه می یاد اینجا... اگه دست از پا خطا کرد بفرستش به درک!

صدای بلند بسته شدن در ما رو از شک در اورد. رادمان با لحنی پر از شیطنت که بی شباهت به لحن بارمان نبود گفت:

پس از فردا مهمون داریم!

تا صبح توی تاریکی از این پهلو به اون پهلو شدم. نور مانیتور صورت رویا رو نشون می داد که اخم کرده بود و شدیدا توی فکر بود. صدای پچ پچ های بارمان و رادمان می اومد ولی نمی فهمیدم چی می گن. خوشحال بودم؟... نمی دونم... مضطرب بودم؟... بدون شک!

از این که دیگه مجبور نبودم نقش دوست دختر دانیال رو بازی کنم خوشحال بودم... هرچند که یه چیزی خیلی اذیتم می کرد. این که پروژه ی پژمان هنوز ادامه داشت و متاسفانه رابط پژمان با باند دانیال بود و می ترسیدم که علی رغم این جا به جایی مجبور باشم به نقش بازی کردن ادامه بدم.

ولی مشکل من این نبود... نمی خواستم پیش خودم اعتراف کنم ولی... درد من یه چیز دیگه بود. یاد موقعیت دانیال افتادم... دو تا بادیگارد... لباس های مارک دار و گرون قیمت... سرسپردگیش به باند...

محبی توی بارمان چی دیده بود که اونو به عنوان جانشین دانیال انتخاب کرده بود؟ اصلا چرا بارمان همه ی ماموریت هایش رو بی عیب و نقص انجام می داد؟ ته دلم از ترس خالی شد... اگه همه ی حرف های بارمان دروغ باشه چی؟ اعتیاد ناخواسته ش و می تونستم یه کاریش بکنم ولی خیانت!... هرگز!... با حرص مشتی به بالشم زدم و زیرلب با حرص گفتم:

مرتیکه ی عوضی!

متوجه شدم سر رویا به سمتم چرخید. نتونستم زبونم و کنترل کنم و آهسته گفتم:

چرا اون؟

توی نور مانیتور به چهره ی متفکر رویا نگاه کردم. آهسته گفت:

مطمئن نیستم... شاید به بهونه ی این که این دو تا برادر رو از هم جدا کنند... شاید برای این که از اینجا دورش کنند...

سرم و به نشونه ی منفی تکون دادم و گفتم:

فکر نمی کنم... اگه نقشه شون این بود به بارمان پست نمی دادن... فقط منتقلش می کردن... من که می گم اون یه آدم خائن و دور رو اِ.

رویا پوزخندی زد و گفت:

تو نمی خواد به این چیزها فکر کنی... فردا مردی می یاد اینجا که پستش رو به خاطر سه نفر از اعضای این گروه از دست داده... به خاطر این که رادمان اون دختره رو فراری داد... از ماشینی که تو راننده ش بودی عکس گرفتند... و این که راضیه نقشه ی قتل سبزواری رو لو داد و با هم فرار کردند... این مرد پر از بغض و کینه ست... اون کاوه نیست که بخاری ازش بلند نشه... رادمان نیست که از وقتی چشم باز کرده به خاطر خوشگلیش یه عالمه دختر دورش جمع شدند... بارمان نیست که هروئین مصرف کنه و تمایلش به جنس مخالف کم بشه... این همون کسیه که ازت خواست دوست دخترش باشی... حواست به خودت باشه ترلان... دانیال بزرگ ترین تهدیدیه که تا حالا توی زندگیت داشتی.

دست این زن درد نکنه... خیلی راحت با دو کلمه حرف می تونست کاری کنه که از شدت اضطراب دلم پیچ بخوره و نفسم توی سینه حبس بشه... من باید با دانیال چی کار می کردم؟ خدایا این همه بدبختی بس نیست؟

******

از کنار اتاق بارمان رد شدم. توی یه نگاه دیدمش که اخم هاش توی هم بود و داشت وسایلش رو جمع می کرد. شاید توی هر موقعیتی که بود قلبم با دیدن این صحنه فشرده می شد، بغض می کردم و دلتنگش می شدم ولی... از نظر من اون یه خائن بود.

یه لیوان چای برای خودم ریختم و به رادمان نگاه کردم که داشت لقمه های کوچیک نون و مربا برای خودش درست می کرد. معده ی داغون رادمان هم برای ما بساطی شده بود. از یه طرف وضعیت معده ش باعث می شد بیشتر از قبل بفهمم برای معتاد نشدن چه تلاشی کرده... و بلافاصله توی ذهنم می اومد که چرا بارمان این کار رو نکرده... از طرف دیگه می دیدم با این که رادمان دست کم ده کیلو وزن کم کرده بود هنوز جذابیتش رو حفظ کرده بود... و از جایی که بارمان قل رادمان بود و یه درصد از زیبایی رادمان رو نداشت به این نتیجه می رسیدم که هروئین با یه آدم چی کار می کنه... تو دلم گفتم:

مردک هروئینی خائن!

عاقل شده بودم! دیگه دلم بلبل زبونی نمی کرد. رویا و بارمان هم زمان وارد آشپزخونه شدند. اصلا دوست نداشتم ببینم که بارمان خوشحاله... اگه خوشحالیش رو می دیدم ممکن بود کنترلم رو از دست بدم و اون قدر بزنمش که کار دست خودم بدم.

بارمان گفت:

ترلان یه چای برای من بریز!

اگه می خواستم مخالفت کنم باید باهاش حرف می زدم... و من اصلا دوست نداشتم حتی یه کلمه باهاش صحبت کنم. یه چای ریختم و جلوش گذاشتم. سعی کردم به چشم های شیطون و صورت پر از وسوسه ش نگاه نکنم... و این کار عجیب سخت بود... چرا... چرا این پسر این قدر وسوسه برانگیز بود؟ چرا با اون لبخندهای کج و کوله ش و چشم های گود افتاده این قدر جذاب بود؟ هرچه قدر که توی صورت برادرش ملاحت و آرامش بود توی صورت این یکی شیطنت و پلیدی بود... واقعا این دو تا چطوری دو قلو بودند؟

بارمان با صدای بلندی گفت:

این دیگه چیه؟

بی اختیار سرم و بلند کردم و به چشم هاش نگاه کردم... این که رنگ قشنگی داشت مهم نبود... اون حس پشت این چشم ها ضربان قلبم و بالا می برد...

صدایی توی سرم گفت:

ترلان! دختر عاقل! خانوم مهندس! این قدر بدبختی که یه جفت چشم دیوونه ت کنه؟ آره؟

با بی اعتنایی روم و برگردوندم. چشم آبی که چیز خاصی نبود... خودمم داشتم! ... مردک خائن!

بارمان لیوان چای و بالا گرفت و گفت:

این چای چرا رنگ زهرماره؟

رادمان گفت:

بخور این قدر غر نزن... جو ریاست گرفتت ها!

بارمان نون رو به سمت خودش کشید و با خنده گفت:

نمی ذاری حس بگیرم که!

رویا وسط حرفشون پرید و گفت:

کی می ری؟

بارمان با تعجب گفت:

کجا؟

رویا گفت:

وقتی قرار باشه جای دانیال رو بگیری فقط مسئول این گروه نیستی... مسئول گروه های دیگه هم هستی... پس مسلما از این جای می ری.

بارمان گفت:

فعلا قراره درگیر مسئله ی تینا خانوم بشیم... باید همین جا باشم و به رادمان خط بدم... فعلا از شرم خلاص نمی شید.

رویا اخم کرد و گفت:

پس چرا داشتی وسایلت و جمع می کردی؟

رادمان پوزخندی زد و گفت:

این قدر از بارمان بعیده که اتاق رو جمع و جور کنه همه فکر کردند داره جمع می کنه که بره.

بارمان گفت:

از بس تو همه جا رو بهم می ریزی... اون وقت من مجبور می شم اتاق و مرتب کنم.

واقعا که! پوزخندی زدم... بارمان آخر آدم شلخته بود! مگه کسی هم پیدا می شد از اون بدتر باشه؟

ابروهای رادمان بالا رفت و گفت:

من؟ من همه جا رو بهم می ریزم؟ تو که...

بارمان وسط حرفش پرید. به شوخی پس سر برادرش زد و گفت:

رو حرف رئیست حرف نزن.

شوخی شوخی دعوای فیزیکیشون بالا گرفت. این می زد توی صورت اون... اون می زد توی بازوی این... نمی دونم چرا رو به رادمان کردم و بلند گفتم:

خب دیگه! نزن بابا! این معتاده جونش در می ره ها!

یه دفعه جفتشون ساکت شدند. دو جفت چشم آبی همرنگ گشاد شده بهم خیره شد. پشتم و بهشون کردم و به سمت اتاق مشترکم با رویا رفتم ولی هنوز سنگینی نگاهشون رو حس می کردم.

وارد اتاق شدم و در رو بستم. روی تخت نشستم و زانوم رو توی بغلم گرفتم...

آره... معتاد بود... جونش زود در می رفت...

آره... معتاد بود... زندگیش چرخه ی بین دوره ی خماری و نئشگی بود... من توی این چرخه چه جایی داشتم؟

چرا این قدر پناه و بدبخت بودم که به اون پناه بردم... به تکیه گاهی که این قدر سست بود... به مردی که این قدر پست بود...

در باز شد... می دونستم خودشه... در و بست و جلوم وایستاد... سرم به سمت پنجره بود. بارمان گفت:

از صبح تا حالا چرا این شکلی شدی؟ از چی ناراحتی؟

چرا نباید بهش می گفتم؟ چرا باید عین موش خودم و پشت یه مشت بهونه ی نداشته قایم می کردم؟ شاید از پس هرکاری برنمی اومدم ولی زبونم برای زدن هرحرفی خوب می چرخید... رو بهش کردم و گفتم:

نمی دونم... از صبح تا حالا دارم به این فکر می کنم که از چیه تو بیشتر بدم می یاد... از این که معتادی و عرضه نداری ترک کنی و این قدر ادعا داری... یا این که رئیس شدی و تمام این مدت چرت و پرت در گوشم می خوندی... یه مشت حرف قشنگ که من احمق هم فریبش رو خوردم.

دست به سینه زد. اخم کرد. سر تکون داد و گفت:

تو رو نمی دونم... ولی من از اون مسئله ی اولی که گفتی بیشتر رنجیدم... نظرت چیه که اونو انتخاب کنی؟ امیدوارم تونسته باشم توی انتخابت بهت کمک کرده باشم.

شکلکی در اوردم و گفتم:

ممنون! الان که بهش فکر می کنم می بینم استثنا این دفعه حق با تواِ.

یه دفعه داد زد:

بچه شدی! چرا این شکلی می کنی؟

سرجام صاف نشستم و گفتم:

حد خودت و بدون! من به هیچکس اجازه نمی دم سر من داد و بیداد کنه. از مردهایی که هنرشون توی قدرت حنجره و بازوشونه متنفرم...

پوزخندی زد و گفت:

باشه... تو راست می گی... من از اولش هم در موردت اشتباه کردم... فکر می کردم رویاهام به واقعیت تبدیل شده... این که بالاخره آدمی پیدا شده که وقتی صورتم و نگاه می کنه منو ببینه! نه یه معتاد اجباری رو... تنها آدمی که بفهمه بارمان به جز نیمه ی سیاه و معتادش یه نیمه ی دیگه م داره که حالا نمی گم خیلی معصوم و پاکه ولی حداقل به بدی اون یکی نیمه ش نیست.

یه زانوش رو روی تخت گذاشت و به سمتم خم شد. گفت:

تو فکر می کنی من خوشم می یاد پام و بذارم جایی که امثال دانیال اونجا جولون می دادند؟ تو فکر می کنی من خوشحالم که قراره بیشتر از این مجبورم کنند جرم و جنایت کنم؟ واقعا فکر می کنی خوشم می یاد توی کثافت کاری های اون بالا بالایی ها غرق بشم؟

بازوم و گرفت و گفت:

آره؟ این طوری فکر می کنی؟ من خودم و این طور به تو شناسوندم؟ من اگه می خوام برم... اگه قبول کردم که تو و برادرم و اینجا پیش دانیال بذارم و پشت میز کثیف ریاست بشینم برای این بود که تو رو از اینجا ببرم...

سرش و با یاس و ناامیدی تکون داد و گفت:

تنها چیزی که وقتی خماری بهم فشار می اورد بهم امید می داد این بود که اگه دارم خودم و از بین می برم در عوض دارم جون خیلی ها رو نجات می دم... این چیزیه که تا آخر دنیا هیچکس نمی فهمه... تنها رویای من این بود که فقط یه نفر... یه نفر پیدا شه که منو این قدر بدبخت نبینه... وقتی دیدم منو نگاه می کنی و به جای این که صورتت و از نفرت جمع کنی می خندی... وقتی دیدم به جای این که ازم دور شی بهم تکیه می کنی... فکر کردم تو همون آدمی... فکر کردم به عنوان کسی که هیچ وقت آرزوهاش توی این دنیا براورده نشد توی بدترین موقعیت زندگیم تنها رویام و دارم به عینیت می بینم... چه قدر اشتباه کردم...

دستش و پایین انداخت. از اتاق بیرون رفت. اعصابم بهم ریخته بود. نمی دونستم چرا ولی نمی تونستم یه جا بند شم. قبول داشتم که یه خورده گند زده بودم و تند رفته بودم. بلند شدم و به سمت اتاقش رفتم... این دفعه جدی جدی داشت وسایلش رو جمع می کرد... این بار قلبم با دیدن این صحنه تو سینه فرو ریخت... دوباره دلم هوایی شده بود... توی نور قرمز برای چند ثانیه بارمان رو نگاه کردم که داشت وسایلش رو توی ساک می چپوند. گفتم:

حالا تویی که بچه شدی.

با کلافگی گفت:

هرچی!

گفتم:

تو که گفتی نمی ری!

ساک روی روی تخت انداخت و گفت:

بهونه تینا رو اوردم که بمونم و نذارم دانیال اذیتت کنه... ولی دیدم اشتباه کردم. تو با این نیش زبونت از پس خودت برمی یای.

دستی به سرم کشیدم که کم کم داشت درد می گرفت. وارد اتاقش شدم و گفتم:

خب من... من فقط تعجب کردم که چرا تو رو به عنوان رئیس انتخاب کردند... تو از ماموریت مهمی سرپیچی کرده بودی... منطقی نبود تویی که ثابت کرده بودی بهشون وفادار نیستی رو برای این پست انتخاب کنند.

پوزخندی زد و گفت:

از وفاداریم نبود... توی این موقعیت اونا فقط به یه نفر احتیاج داشتند که یه مقدار با سیاست تر از دانیال پیش بره. اونا منو شناختند... تو نشناختی... اونا فهمیدند که کارهای من از روی سیاسته... تو همه ی کارهای منو به حساب فریبکاری گذاشتی.

با بداخلاقی سرش و بلند کرد و گفت:

برای چی اینجا وایستادی؟... حرفات تموم نشد؟ عیبی نداره... با نصف حرفات اون اثری که می خواستی و گذاشتی...

شونه بالا انداختم و گفتم:

دیروز... قبل از این که راضیه بره اومد پیشم و گفت که همیشه همه چیز اون طوری که به نظر می رسه نیست... منم به همه چیز بدبین شدم.

سرش و به نشونه ی تایید تکون داد و گفت:

درست می گه... حالا دیدی که ماجرای منم اون طوری که به نظر می رسید نبود؟

به سمتش رفتم و آهسته گفتم:

معذرت می خوام...

خواست زیپ ساک رو ببنده که ساک رو کنار کشیدم و گفتم:

می شه نری؟

کمرش و راست کرد و با حالت طلب کارانه ای نگاهم کرد. خجالت زده گفتم:

خب... معذرت خواستم دیگه!

با لحنی که رنجیدگی ازش می بارید گفت:

تو به خاطر حرف راضیه به من شک کردی؟... راضیه؟؟؟!!!

گفتم:

خب... آخه... حتما منظور خاصی داشت که قبل از رفتن و فرار کردن اومد و این حرف رو بهم زد. ازم بابت کارهایی که کرده بود معذرت خواهی کرد و این جمله رو گفت. منم ناخودآگاه به همه چیز مشکوک شدم. همون شب هم یه دفعه سر و کله ی محبی پیدا شد و جای تو رو با دانیال عوض کرد.

چیزی نگفت... سکوت بارمانی که هیچ حرفی رو بی جواب نمی ذاشت خیلی معنی داشت. گفتم:

نمی ری؟

انتظار هرچیزی رو داشتم جز این که... یه دفعه تغییر موضع بده و لبخند بزنه...

لبخندی پر از شیطنت زد و گفت:

آخه اگه نرم ابهتم زیر سوال می ره... پیش خودت فکر می کنی با یه حرف می تونی رفتن و نرفتن منو تعیین کنی.

ابرو بالا انداختم و با تقلید از لحن شیطنت آمیزش گفتم:

با یه حرف داشتم مجبورت می کردم بری... حالا نمی شه با یه حرفم بمونی؟

ساک و برداشت و گفت:

اگه اون یه حرف (( معذرت می خوام )) باشه... نه... نمی شه... با یه حرف بهتر چرا...

می دونستم دوباره شیطونیش گل کرده و دلش می خواد بهش ابراز علاقه کنم... ولی عمرا! اصلا روم نمی شد زل بزنم توی چشم یه پسر... اونم پسری به پررویی بارمان... و بگم دوستت دارم... عمرا! پشتم و بهش کردم و در حالی که به سمت در می رفتم گفتم:

من حرف بهتری نمی شناسم.

همین که پام و از در بیرون گذاشتم گفت:

ترلان! گفتی راضیه چی گفت؟

به سمتمش برگشتم و دوباره تکرار کردم:

گفت همیشه همه چیز اون طوری که به نظر می رسند نیستند...

بهت زده بهم زل زد. قلبم توی سینه فرو ریخت. دوباره وارد اتاق شدم و گفتم:

این یعنی چی؟

ماتش برده بود... یه دفعه به خودش اومد و روی تخت نشست. اضطراب به جونم افتاد. گفتم:

بگو دیگه بارمان!

سری تکون داد و گفت:

همیشه این موضوع یه گوشه ی ذهنم بود ولی به خودم می گفتم شاید اشتباه می کنم... ولی نه... دیگه مطمئن شدم که اشتباه نیست...

قبل از این که چیزی بگم دستم و گرفت و گفت:

ما از این جا می ریم... باشه؟ خیلی زود... خیلی زودتر از اونی که فکرش رو بکنی.

دستم و فشرد. یه لحظه سکوت بینمون برقرار شد... به چشم های هم نگاه کردیم... دست من داغ شده بود یا اون؟... ضربان قلب اونم مثل من بالا رفته بود؟

آهسته گفت:

این قدر وحشتناکم؟ از من بدت می یاد چون معتادم؟

خواستم بگم اگه معتاد نبودی به خاطرت همه ی حد و مرزها رو زیر پا می ذاشتم ولی... زبونم نچرخید... چند دقیقه از اون لحظه ای که پیش خودم گفتم زبون من برای زدن هر حرفی می چرخه می گذشت؟ پس چرا لال شده بودم؟

دستمو به سمت خودش کشید و یه کم بهم نزدیک شدیم... آهسته گفت:

من حاضرم خیلی کارها به خاطرت بکنم ولی... نمی شه این بدی رو کنار همه ی این کارها از من قبول کنی؟

مثل خودش آهسته گفتم:

چرا نمی شه ترک کنی؟ ... چرا نمی شه بین اون کارهایی که حاضری برام بکنی این کار رو هم جا بدی؟

چیزی نگفت... تو ذهنم دنبال دلیلی برای سکوتش گشتم... منو به سمت خودش کشید. بی اختیار خودم و عقب کشیدم... دیگه نتونستم سرم و بالا بگیرم. دستم و از دستش بیرون کشیدم و به سمت در رفتم. قبل از اینکه وارد راهرو بشم به سمتش چرخیدم. کنار پنجره وایستاده بود و به رنگ قرمز پخش شده روی پنجره زل زده بود. نور قرمز روی صورتش افتاده بود... نمی دونم چرا... ولی یه لحظه نه اون سیاهی های زیرچشمش و دیدم... نه جای لکه های روی بازوش رو... مردی رو دیدم که خیلی شبیه رادمان بود... اشک توی چشمم حلقه زد... زیبایی صورتش مثل زیبایی صورت رادمان بود...

ولی... دست های مرد من می لرزید... انگشت هاش و توی هم گره کرد... نمی فهمید با این بی قراری هاش چطور قلبم و ریش می کنه...

دستش و توی موهاش کرد... نمی فهمید کنار از بین بردن خودش منم نابود می کنه...

نمی فهمید وقتی از درد به بازوهاش چنگ می زنه رویاهای دخترونه م و با بی رحمی به آرزوهای محال تبدیل می کنه....

نمی فهمید دردی که توی بدنش می پیچیه در مقابل دردی که قلبم و فلج می کنه هیچه...

نمی فهمید آرامش و لذت چند دقیقه ایه بعد از این عذابش... همون وقتی که توی اون حس خوش عالم و آدم و فراموش می کنه... برای اون پایانه ولی برای من شروع آه و حسرته...

اشکم روی گونه هام ریخت... من کنارش درد می کشیدم... اون بین دردهای خودش منو گم می کرد... من عذاب می کشیدم... اون بین رنج های خودش منو فراموش می کرد... می دونستم همون وقتی که من توی رویای روزهایی ام که اون ترک کرده، اون توی سرخوشی منطقه ی فلشه ( فلش اصطلاحیه که معتادها برای توصیف دقیقه هایی به کار می برن که حس سرخوشی بعد از مصرف توشون اوج می گیره... )

من نمی تونستم کنار دردهای اون بی تفاوت بشینم... آروم به سمتم برگشت... حالا خودش و می دیدم... مردی که من و عاشق کرد... مردی که آرزومندم کرد... مردی که رویاهام و با حقیقت آتیش زد...

با صدایی که از بغض می لرزید گفتم:

من... نمی تونم... نمی تونم از کنارش رد شم...

آهسته به سمتش رفتم... بی اختیار بودم... دیگه دلم حرف نمی زد...ولی اون بود که به جای مغزم به پاهام دستور می داد که راه برم...

کنارش ایستادم... دیگه اراده ای نداشتم... دستم و دور گردنش حلقه کردم و گفتم:

کسی رو ندارم که دردم و پیشش برم... ناچارم از تو به خودت پناه بیارم...

دستش و دور کمرم حلقه کرد... سکوت کنارمون مویه می کرد و بیشتر دلم و می فشرد... منو محکمتر توی بغلش کشید... آروم توی بغلش تابم می داد... دست نوازش پشتم می کشید... که گریه نکنم... به خاطر بدی های اون اشک نریزم...

نه... نمی تونستم از بدی هایش بگذرم.... نمی تونستم خودم و به سیاهی هاش بسپرم... من تحمل غرق شدن توی سیاهی ها رو نداشتم...

چشمام و روی هم گذاشتم... توی دنیایی غرق شدم که اون از گذشته اومده بود و حد و مرزی برای دوست داشتن نبود... سدی برای دلدادگی نبود... ولی قرمزیه نوری که از پنجره روی چشمام می تابید حتی از پشت پلک های بسته یادم می انداخت که این رویا هم مثل رویاهای دیگه کنار اعتیاد اون به باد می ره... به باد...

در ویلا باز شد. دزدکی از بالای پله ها به اون سمت نگاه کردم. دانیال با شلوار جین و تی شرت سرمه ای دم در ایستاده بود. با قیافه ای پکر و اخمی غلیظ وارد خونه شد. کوله پشتیش رو روی شونه ش جا به جا کرد. بارمان با لحنی پرتمسخر گفت:

ا؟ پس کت شلوارت کو؟

صدای خنده ی آهسته ی رادمان رو شنیدم. از پله ها پایین رفتم. دانیال نگاهی بی حالت حواله ی منی کرد که با کنجکاوی بهش زل زده بودم. بارمان جدی شد و گفت:

اتاق کنفرانس مال تواِ. تخت و اینا نداره... عیبی نداره که؟ می دونم از اول زندگیت روی تشک پر قو بزرگ شدی ولی دیگه باید ببخشید که اینجا از این خبرها نیست.

دانیال چیزی نگفت... ای کاش بارمان دست از تحقیر کردن برمی داشت. از این همه دشمنی خسته شده بودم.

دانیال خواست به سمت اتاقش بره که بارمان گفت:

یه لحظه صبر کن!

رو به همه ی اعضای گروه کرد و گفت:

مسئولیت همه اینجا تعریف شده ست... کاوه! همون دله دزدی که بود باقی می مونه... رویا! به کارهای کامپیوتریش ادامه می ده... رادمان رو هم همه می دونند به خاطر خوشگلیش اینجاست...

رو کرد به من و گفت:

تو هم توی پست راننده باقی می مونی...

نمی دونستم باید نفس راحتی بکشم یا نه. بارمان به سمت دانیال چرخید و گفت:

از دیشب تا حالا دارم به این موضوع فکر می کنم که تو چه استعداد خاصی داری... متاسفانه به هیچ نتیجه ای نرسیدم... برای همین فعلا کارهای آشپزی رو انجام بده تا کشف استعداد بشی.

دانیال فقط سکوت کرد... ولی حالت مرموز چهره ش و خونسردی اغراق آمیزش منو می ترسوند.

بارمان با سر به رادمان اشاره کرد و گفت:

می ریم سراغ کامپیوتر رویا! بجنب که تینا خانوم منتظره.

دوتایی از پله ها بالا رفتند. من و رویا هم از پله ها بالا رفتیم. حضور دانیال باعث شده بود دلهره و اضطراب شدیدی پیدا کنم. با این حال سعی می کردم دلم رو به حضور بارمان خوش کنم.

رویا به سمت اتاق بارمان رفت. منم دم اتاق خودمون ایستادم و به صفحه ی کامپیوتر زل زدم. بارمان داشت می گفت:

حواست باشه... همین الان مانیتورو چک می کنند. به سرت نزنه که کاری کنی ها!

رادمان گفت:

خب بابا! بالا سرم وایستادی دیگه! چی کار کنم؟ من اصلا این دختره رو نمی شناسم.

بارمان خندید و گفت:

عیب نداره... استاد همین جا وایستاده.

احساس کردم حوصله ی دنبال کردن ماجرای چت کردن تینا و رادمان رو ندارم. به سمت اتاق بارمان رفتم. همین که سرم و بلند کردم رویا رو دیدم و جا خوردم.

هدبندش رو دراورده بود و داشت با شونه موهای بلند و مواجش رو شونه می کرد. موهاش خیلی بلند بود... و خیلی کم پشت... پایین موهایش به رنگ طلایی و جلوی موهاش مشکی بود... درست مثل کسی که سال ها بود موهایش رو رنگ نکرده بود... به رنگ طلایی کدر موهایش نگاه کردم... از همون طیف رنگی بود که عمدتا خانوم هایی که ازدواج می کردند انتخابش می کردند...

نمی دونم چرا این بعد از زندگی رویا توی ذهنم نمی گنجید... رویای چند سال پیش... بیشتر از پنج یا شش سال پیش موهای کوتاه طلایی داشت... چرا من این رویا رو نمی فهمیدم؟

به سمتمچرخید. با دیدن من جا خورد. شونه رو کناری گذاشت و سریع موهاش و با چند تا کش و یه تل جمع و جور کرد. لبخند زدم و گفتم:

من که نامحرم نیستم.

هدبندش رو روی سرش گذاشت و کلاه تی شرت آستین بلندش رو روی سرش کشید. گفتم:

برات مهمه... نه؟ حجاب رو می گم!

رویا لباسش رو مرتب کرد و گفت:

عجیبه؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

کم نه... فکر می کنم یه زن... توی سن تو... دیگه حجاب براش به معنی اجبار نیست... به معنی عادت هم نیست... پشتش باید یه اعتقاد باشه.... یه دلیل...

رویا گفت:

هیچ چیزی بی دلیل نیست.

سرم و به نشونه ی تایید تکون دادم و گفتم:

آره... ولی من نمی تونم آدم خلاف کاری که حجاب براش مهمه ولی جون آدم ها برایش مهم نیست رو درک کنم.

با بی اعتنایی از کنارم رد شد و گفت:

منم نمی تونم یه دختر عاقل و بالغ رو که عاشق یه معتاد شده رو درک کنم.

پوزخندی زدم... تازه داشتم عمق حرف راضیه رو می فهمیدم... انگار هیچ چیز اون طوری که به نظر می اومد نبود! تو دلم گفتم:

ته و توی کار تو این یکی رو هم در می یارم.

******

_ خاک تو سرت با این غذا درست کردنت!

دانیال بازم هیچی نگفت. بارمان ظرف غذا رو پس زد و گفت:

مخصوصا به مرغ نمک اینا نزدی آره؟

دانیال برای اولین بار بعد از ورودش به ویلا حرف زد:

اگه ناراحتی برو تو قرارگاهت... لازم نیست اینجا بمونی.

بارمان با لحن تندی گفت:

تو توی موقعیتی نیستی که برای من تعیین تکلیف کنی.

دانیال آهسته گفت:

چه جوری تو رو انتخاب کردند؟!

بارمان پوزخندی زد و گفت:

ولی اصلا این که تو رو کنار زدند جای تعجب نداره!

دانیال با حرص نفسش و بیرون داد و گفت:

نصفش برمی گرده به داداش تو! بقیه ش هم برمی گرده به راضیه ای که زیر دست تو بوده. همه ی این آتیش ها از گور تو بلند می شه.

بارمان ابروش رو بالا داد و گفت:

حواست هست خسرویی که یه روز زور بازوش و به رخمون می کشیدی الان زیر دست منه؟

دانیال ساکت شد. عصبی شده بودم. از جام بلند شدم. به اندازه ی کافی شاهد دشمنی و کینه بودم. دست پخت دانیال هم که از من بدتر بود... دست کم من می دونستم اگه ادویه ی درست و حسابی به مرغ نزنی هم بوش هم مزه ش غیر قابل تحمل می شه.

عصر بود. تازه از وظیفه ی جان کاه! تمیز کردن آشپزخونه مرخص شده بودم که رادمان هم با یه بغل کرم و لوسیون از دستشویی بیرون اومد... من نمی فهمیدم آدمی به خوشگلی اون مگه نیازی هم به خوشگل تر شدن داشت؟

همگام با هم از پله ها بالا رفتیم و من گفتم:

حالا این کرم ها اثری هم داره؟

رادمان ابرو بالا انداخت و با لحن بامزه ای گفت:

نمی بینی مثل ماه شب چهارده شدم؟!

خندیدم و گفتم:

اون به خاطر اینه که دو پرس غذا خوردی!

به بالای پله ها رسیدیم. صدای پچ پچی از انباری به گوشمون رسید. یه کم دقت کردیم. بارمان و رویا بودند. نگاه مشکوکی بهم کردیم. صدای پچ پچ قطع شد.

رادمان چشمکی بهم زد. با سر به اتاق خودشون اشاره کرد. متوجه منظورش نشدم ولی رادمان با لحنی معمولی مکالمه مون رو ادامه داد:

منظورت اینه که آب رفته زیر پوستم؟

و به سمت اتاقش رفت. حالا متوجه منظورش شده بودم. دنبالش رفتم و گفتم:

معده ت چطوره؟ بهتره؟

رادمان گفت:

آره... خیلی بهتر شده... بعضی وقت ها اذیت می کنه ولی دیگه مثل سابق نیست.

وارد اتاق شدیم و بعد دوباره گوشمون و تیز کردیم. پچ پچ ها از سر گرفته شده بود. رادمان با سر اشاره کرد که به سمت انباری بریم. پاورچین پاورچین و بی صدا به اون سمت رفتیم و گوش وایستادیم. بارمان داشت می گفت:

رویا... خیلی تند داریم پیش می ریم... زودتر از اون چیزی که پیش بینیش و کرده بودیم داریم به موضوع نزدیک می شیم.

رویا هم مثل بارمان آهسته گفت:

تو که موقعیتت خوبه... فقط داری این دست و اون دست می کنی... از موقعیتت استفاده کن! این داداشت چشم و گوش بسته به نظر نمی یاد... خودش از پس تینا برمی یاد.

بارمان گفت:

مشکلم این نیست.

لحن رویا حالتی تهدیدآمیز به خودش گرفت:

این دفعه نوبت منه که بهت یادآوری کنم اگه بزنی زیر همه چی منم می زنم زیر همه چی؟ حواست هست بیرون این دیوارها چی منتظرته؟ می خوای با یه پرونده ی سنگین و اعتیاد کجا بری؟ تو کسی رو جز من نداری.

بارمان پوزخندی زد و گفت:

اگه من نبودم تو باید تا ابد اینجا می پوسیدی... من نبودم تا ابد باید براشون کار می کردی. من امیدتم... تنها امیدت!

رویا گفت:

قبل از اومدن این دختره همه چی داشت درست پیش می رفت. تو نمی فهمی که باید ول کنی و بری دنبال کارت؟ می دونم به خاطر این دختر موندی.

لحن بارمان کمی عصبی شد:

بذارمش پیش دانیال و برم؟

ضربان قلبم بالا رفت. رویا هم عصبانی شد:

پس من اینجا چی کاره م؟

بارمان گفت:

دلم آروم نمی گیره.

بارمان گفت:

دلم آروم نمی گیره.

من چرا داشتم با دمم گردو می شکستم؟ رویا با حرص گفت:

احمق نشو... این پست رو خدا برامون رسوند. بارمان! برو... مگه نه بعد رفتن رادمان و ماجرای تینا کار هممون تموم می شه. دارم بهت اخطار می دم... اگه این دختره رو ول کردی که هیچ! اگه نه همه ی قرار مدارهامون به هم می خوره. تویی که یه روز به خاطر مردمت اعتیاد رو انتخاب کردی چطور نمی تونی به همین خاطر از یه هوس بگذری؟

بارمان یه کم صداش و بالا برد و گفت:

هوس؟... هوس؟... تو به منی که یه عمر دنبال این چیزها بودم داری یاد می دی هوس به چی می گن؟ تو فکر می کنی من الان دنبال هوس بازیم؟ رویا داری همه ی احترامی که بینمون بوده رو از بین می بری! متوجهی؟ تو همیشه سرت توی کار خودت بوده ولی...

رادمان با سر بهم اشاره کرد که وارد اتاق بشیم. چشمام از تعجب گشاد شد. سرم و به نشونه ی نه تکون دادم. رادمان بازوم و گرفت و یه دفعه دوتایی وارد شدیم. بلافاصله بارمان و رویا ساکت شدند. رادمان در و پشت سرش بست و گفت:

فکر می کنم شما دو تا یه توضیح به ما بدهکارید!

رویا خیلی خشک و جدی گفت:

برو از جلوی در کنار!

رادمان گفت:

نوچ!

بارمان با نگرانی گفت:

الان نه! دانیال و کاوه می فهمند.

رادمان گفت:

فکر نمی کنم که قرار باشه شما دو تا باهم فرار کنید و ما رو اینجا قال بذارید!

گفتم:

در ضمن! من و رادمان توی سن و سالی نیستیم که دیگرون مثل بچه ها باهامون رفتار کنند و بخوان برامون قهرمان بازی در بیارن! ... بارمان برای رادمان توضیح می ده و رویا برای من!

و طلب کارانه به رویا نگاه کردم. رویا پوفی کرد و دست به کمر زد. محکم گفت:

نه!

بارمان رو به رویا کرد و گفت:

آخرش که چی؟ باید بهشون می گفتیم دیگه!

رویا بازم گفت:

نه!

بارمان تغییر موضع داد. اخم کرد و با تحکم گفت:

برو پایین و سر اون دو تا سرخر و گرم کن!

رویا چشم غره ای به بارمان رفت. بارمان با بداخلاقی گفت:

زود باش!

رویا گفت:

بارمان این قرار ما نبود!

بارمان گفت:

ورود برادر منم به اینجا توی قرارمون نبود! قرار بود ازش محافظت کنی.

رویا عصبانی شد و گفت:

بی انصاف! می دونی که هیچ جوری نمی تونستم باهاشون ارتباط برقرار کنم... در ضمن! سروان راشدی هم توی برنامه مون نبود... خیلی چیزها از کنترل خارج شد.

بارمان با سر به در اشاره کرد و گفت:

پس برو تا بقیه ی چیزها هم از کنترل خارج نشده!

رویا تسلیم شد. با اخم و تخم از انباری خارج شد و در رو بهم کوبید. بارمان رو به ما کرد و گفت:

خب...

با دست چشماش و مالید و گفت:

من و رویا با هم یه قرار مدارهایی داشتیم.

وسط حرفش پریدم و گفتم:

بهتر نیست از اول بگی؟ از اونجایی که رویا از پست بالاتر به اینجا رسید؟

بارمان دستش رو پایین انداخت و گفت:

اسم این زن رویا نیست...

نمی دونم چرا قلبم توی سینه فرو ریخت. من و رادمان سر و پا گوش شدیم. بارمان ادامه داد:

اسمش آمنه ست... خلاف کار هم نیست... جاسوس وزارت اطلاعاته...

دهن من و رادمان از تعجب باز مونده بود. من با ناباوری گفتم:

نه!

رادمان گفت:

اینجا چی کار می کنه؟

بارمان گفت:

جاسوسی می کنه... سوال هایی می پرسی ها!

گفتم:

پس چرا جلوی این ماجرا رو نمی گیره؟

بارمان گفت:

چطوری بگیره؟

رادمان گفت:

از اول توضیح بده ببینیم ماجرا چیه.

بارمان گفت:

زبون به جیگر بگیرید تا بگم!

من و رادمان مثل بچه های حرف گوش کن ساکت شدیم و به بارمان زل زدیم. بارمان با لحنی آهسته گفت:

همون موقعی که اوایل تغییر کار باند بود آمنه وارد ماجرا شد... من ازش خیلی نمی دونم... مسلما قضیه این بود که به عنوان عامل نفوذی وارد باند شد... ولی یه چیزی رو خوب می دونم... این که آمنه تازه کار بود.... شاید بدون هیچ سابقه ای ... هیچ کدوم از اعضای باند نتونستن با وجود سرویس های اطلاعاتی قویشون از این آدم چیزی در بیارن.

رادمان پرسید:

چه جوری تونست وارد بشه؟

بارمان گفت:

به خاطر مهارتش توی کارهای کامپیوتری... می گفت با هماهنگی و طبق نقشه یکی از سایت های مهم اطلاعاتی رو حک کرد. بعد از اون براش یه پرونده ی جعلی درست کردن و فرستادنش زندان.

با تعجب گفتم:

نه بابا!

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

در جریان جزئیاتش نیستم... ولی وقتی از زندان در اومد و طبق نقشه سر راه یکی از مهره های باند که عضو جمع می کرد قرار گرفت همه اونو به عنوان زنی شناختند که به خاطر جرم بزرگ اینترنتی زندان رفته بود. این شد که وارد باند شد.

بارمان پاشو خم کرد و به دیوار پشت سرش چسبوند. سیگارش رو از جیبش در اورد و گفت:

خیلی زود تونست به خاطر آشناییش با سرویس های اطلاعاتی و مهارتش پیشرفت کنه. اوایل همه چیز خوب پیش می رفت. کارهای باند و با در نظر گرفتن هماهنگی و نقشه های قبلی تا حدودی پیش می برد... همه چیز رو هم گزارش می داد... کم کم داشت وارد گروه های بالاتر می شد که کار خراب شد.

سیگارشو روشن کرد و ادامه داد:

بهش شک کردند... شانس اورد مدرکی پیدا نکردند که ثابت کنند داشته به مافوقش گزارش می داده... خودش می گفت یکی از هم تیمی هاش محض خودشیرینی لو دادش... به هر حال... فقط می تونم بگم شانس اورد... ولی... همین شک باعث شد که اونو بندازن توی یه گروه سطح پایین...

پکی به سیگارش زد... دود سیگارش کم کم بین فضا اتاق محو شد ولی بوش به مشامم می رسید. بارمان گفت:

از اون به بعد مجبور شد که آسه بره و بیاد... مانیتورش کنترل می شه... همه ی کارهاش چک می شه... توی ساعت های خاصی بهش اینترنت می دن... توی یه جمله بهت بگم! دسترسیش به همه چی قطع شده... سال هاست با مافوقش ارتباطی نداشته... تا این که تونستیم همدیگه رو کشف کنیم... هم من به اون و کارهاش شک کردم... هم اون متوجه شد که دل من با این آدمها یکی نیست... با هم قول و قراری گذاشتیم... این که یه روز بالاخره از این جا بیرون بریم... به شرط این که من از اون محافظت کنم و اون از من... من قول دادم که رازش رو نگه دارم... تا جایی که می تونم بهش اطلاعات بدم... از این جا بیرون ببرمش. اونم قول داد که توی دنیای واقعی مراقب من باشه و شهادت بده تا رفع اتهام ازم بشه.

رادمان گفت:

ماجرای سروان و من چی بود؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

ببین رادمان... خیلی سخته که ببینی و بدونی که قراره یه آدم رو بکشن ولی کاری از دستت برنیاد... اگه رویا یا من اقدامی برای نجات دادن جون سروان می کردیم گیر می افتادیم... گیر افتادن ما به معنی به باد رفتن اطلاعات چندین و چند ساله بود... از طرفی... ما می دونستیم دارن تو رو هم وارد می کنند... نمی تونستیم جلوشون رو بگیریم. راهی برای ارتباط با تو یا با پلیس نداشتیم...

گفتم:

پس این ماموری که اینجا گیر افتاده و دستش به هیچ جا بند نیست به چه درد ما می خوره؟

بارمان گفت:

این مامور فقط بیرون این دیوارها به دردمون می خوره... وقتی پامون و توی کلانتری گذاشتیم.

صداش رو پایین تر اورد و گفت:

حواستون باشه... جلوش حرفی نزنید که باعث بشه مجرم جلوه کنید... اگه توی دادگاه شهادت بده می تونه خیلی برامون تخفیف بگیره.

لبخندی روی لبم نشست... انگار بارمان دقیقا می دونست داره چی کار می کنه... فیلم بازی می کرد... اطلاعات جمع می کرد... با رویا دوست بود... نقشه ی فرار داشت... دلم گرم شد... خوشحال بودم که تکیه م رو به این آدم دادم.

بارمان تکیه ش رو از دیوار برداشت و گفت:

اگه کسی وجود داشته باشه که بتونه شماها رو از این جا بیرون ببره خودمم... ما چهارتا بیرون می ریم و بقیه ش با آمنه ست...

رادمان سر تکون داد و گفت:

کم کم دارم امیدوار می شم...

منم همین طور... منم داشتم امیدوار می شدم...

امیدوار شدم که یه بار دیگه مامانم و ببینم... و بابا رو... حتی معین رو... شاید ترانه رو... و آوا...

یه بار دیگه می تونستم توی اتاق خودم خلوت کنم... با ماشین خودم رانندگی کنم...

یه بار دیگه می تونستم بیرون این دیوارها برای خودم کسی بشم... توی این راه اول امیدم به بارمان بود... بعد به آمنه... فقط این وسط یه چیزهایی مشکل ساز بود... یعنی خیلی چیزها... دانیال... کاوه... این تشکیلات... راستی بارمان دقیقا چطور می خواست ما رو بیرون ببره؟

فصل چهاردهم

به ورودی دانشکده ی هنر زل زدم. با خودم فکر کردم کی بهار شده بود و من نفهمیده بودم؟ کی به وسط اردیبهشت رسیده بودیم؟ چرا زمان این قدر زود می گذشت؟ عید نوروز کی شروع و تموم شده بود؟ چی کار کرده بودیم؟ اصلا بهم تبریک گفته بودیم؟ یاد آخرین عید نوروزی که همه ی خانواده دور هم جمع شده بودیم افتادم...

چند سال پیش بود؟ شیش سال؟ هفت؟...

همون موقعی که سامان سکوت کرده بود ولی با حالتی عصبی پاشو زیر میز تکون می داد... بارمان دست زیر چونه زده بود و از زیر میز داشت با دوست دخترش اس ام اس بازی می کرد... آرمان سرشو روی میز گذاشته بود و با یه نگاه بی حالت به سفره ی هفت سین زل زده بود... بابا داشت با صدای بلند پای تلفن جر و بحث می کرد... مامان داشت از این طرف به اون طرف می دوید و سعی می کرد اعضای خانواده رو دور هم جمع کنه... منم که منتظر بودم... منتظر بودم هرچه زودتر از شر این گردهمایی اجباری خلاص بشم و با بارمان و رضا برم مهمونی...

خوب یادمه وقتی که سال تحویل شد بابا هنوز داشت با تلفن حرف می زد و به حسابدارش ناسزا می داد... مامان صورت بارمان و بوسید و گفت:

سال نو مبارک باشه آقای دکتر آینده...

و بعد نوبت من بود:

سال نوی تو ام مبارک پسر خوشگلم...

و بعد شوخی های بارمان که می گفت مامان بین ما دو تا فرق می ذاره و همیشه صفت خوشگل رو به من می ده... می دونستم این شوخی هایش از کجا می یاد... همه می دونستند مامان چه قدر به این که بارمان دانشجوی پزشکیه افتخار می کنه... و برای این که به منم جمله ی محبت آمیزی بگه می گه پسر خوشگلم... بارمان هم همیشه این موضوع رو بزرگ می کرد... مخصوصا این طور می گفت که من فکر کنم مامان منو بیشتر دوست داره...

و حالا اواسط اردیبهشت هوس عید اون سال هایی رو کرده بودم که دیگه برنمی گشت... همون موقع هایی که روز اول عید من و بارمان از خونه جیم می شدیم و حتی به فکرمون نمی رسید که یه روز فقط خودمون دو تا می مونیم و سخت دلتنگ اون روزها می شیم... روزهایی که هیچ جوری تکرار نمی شدند... دیگه آرمان نبود... مامان الان یه گوشه ی آسایشگاه روانی بود... بابا دیگه ما رو آدم حساب نمی کرد... سامان ازمون متنفر شده بود... این خوشگلی برای من مایه نحسی و بدشانسی شده بود... حالا آقای دکتر معتاد شده بود...

سرمو از روی پشتی صندلی برداشتم... چشمم به دختری افتاد که یه مانتوی سرمه ای سنتی پوشیده بود که یه آستینش معمولی بود و آستین سمت چپش خفاشی بود. داشت عینک دودیشو از توی کیف طرح سنتیش در می اورد. موهای تیره و خوش حالتش از زیر شال مشکی رنگش بیرون ریخته بود. بی اختیار لبخند زدم... علاقه ش به ایران و سنت یه حالت احترام توی وجود آدم به وجود می اورد... آره... آتوسا برای من این بود... یه دختر قابل ستایش و محترم...

از ماشین پیاده شدم. عینک دودیم و بالا زدم تا منو بشناسه... سرشو پایین انداخته بود و با یه بغل تابلو و قاب به سمت انتهای خیابون می رفت. جلو رفتم و گفتم:

آتوسا خانوم...

سرش و بلند کرد. با دیدن من لبخندی زد و گفت:

سلام... شمایید؟ انتظار نداشتم اینجا ببینمتون...

منم لبخندی زدم و گفتم:

سلام... آقای صدرا بهم زنگ زدند و گفتند که امروز برای دیدن استاد کاویانی می رید.

صدرا یکی از دانشجوهای سابق کاویانی بود. یکی از اعضای تیم های بالاتر تونسته بود باهاش ارتباط برقرار کنه و با دادن پول و رشوه راضیش کنه که واسطه بشه و کار آتوسا رو راه بندازه... همه ی این زحمت ها هم به خاطر حرف من بود... خب! می خواستند توی دستورالعملشون دقیقا بگن که من باید چی کار کنم! من چاره ای نداشتم جز این که برای نزدیکی به این دختر سرخود عمل کنم.

آتوسا به دانشکده اشاره کرد و گفت:

بله! از اونجا می یام.

نگاهی به لباس هایم کرد. تی شرت و جین مشکی پوشیده بودم و یه شال قرمز رو به صورت خیلی هنری به گردنم بسته بودم... احتمالا اون داشت پیش خودش فکر می کرد که چرا توی این گرما شال گردنم انداختم... نمی دونست که به شالم چه تجهیزاتی وصل کرده اند...

اشاره ای به ماشین کردم و گفتم:

بفرمایید برسونمتون... امروز ماشین بارانو اوردم.

همون طور که انتظار داشتم آتوسا گفت:

ممنون... مزاحمتون نمی شم.

گفتم:

چه مزاحمتی؟ من که بیکارم... ماشینم که هست...

دستمو دراز کردم و چند تا از قاب ها رو از دستش گرفتم. در ماشینو براش باز کردم. قاب ها رو روی صندلی عقب گذاشتم و سوار شدم.

سرمو به سمتش چرخوندم. داشت با یه لبخند محو به دانشجوهایی نگاه می کرد که از کنار ماشین رد می شدند و با یه لبخند یا بهتره بگم با نیش باز یه نگاه معنی داری هم به من می کردند...

بدون توجه به این چیزها ماشین رو روشن کردم. بارمان توی برنامه چی رو برام تنظیم کرده بود؟ کافی شاپ!

نگاهی به آینه کردم. مجید با موتور دنبالم بود. تحت نظر دو تا ماشین بودیم... از ماجرای دختر راشدی به این ور تصویب شده بود که توی ماشین دوربین هم بذارند. حساب کار رو دفعه ی پیش دستشون داده بودم... ولی نمی دونستند سرکشی و لجبازی تو پوست و استخوون من و بارمانه... من با این چیزها تسلیم نمی شدم... هولم نمی شدم...

صدای بارمانو از توی دستگاه کوچیک پخشی که توی گوشم بود شنیدم:

از راه اصلی خارج شو... برو توی کوچه های فرعی... یه ماشین پلیس اون طرفا ست.

اینم از مشکلات استفاده کردن از یه قاتل فراری برای زدن مخ یه دختر بود! آخه این دختر که اهمیتی به من و قیافه م نمی داد... می ذاشتند برم پی کارم و یه آدم دیگه رو جام می ذاشتند...

نگاهی به صورت آتوسا کردم. با شوق و ذوق خاصی خیابون ها رو نگاه می کرد. حدس می زدم که دوست نداشته باشه حالا حالاها خونه بره. گفتم:

با کافی شاپ موافقید؟

شونه بالا انداخت و گفت:

باشه... اگه جایی رو می شناسید...

سر تکون دادم و گفتم:

می شناسم... همین دو رو برها یه جای خوب هست.

آره! یه جای خوب! یه جایی که قشنگ تحت کنترل نیروهای باند باشه...

به کافی شاپ رسیدیم. یه کافی شاپ کوچیک بود که نورپردازی خاصش فضا رو تاریک کرده بود. این موضوع علاوه بر این که به نفع دختر و پسرهایی شده بود که دوست داشتند یه کم با هم صمیمی بشن به نفع یه مجرم فراری که توی روز روشن داشت ول می چرخید هم شده بود.

صندلی های قهوه ای رنگ با میزهای شیشه ای دایره ای شکل دور تا دور کافی شاپ چیده شده بود. فضای تاریک که با چراغ های رنگی زرد رنگ روشن شده بود باعث می شد دیوارها زرد به نظر بیایند. چند تابلوی کوچیک هم به دیوار آویزون شده بود.

دو تا میلک شیک قهوه سفارش دادم. برای آتوسا سفارش یه برش کیک شکلاتی دادم. وقتی سفارشمون رو اوردند آتوسا با تعجب پرسید:

پس شما چی؟ رژیمید؟

با خنده اضافه کرد:

فکر نمی کنم شما احتیاجی به رژیم داشته باشید!

آخه این دختر که از وضعیت معده ی من خبر نداشت... حساسیتش کم شده بود ولی گنجایشش اندازه ی معده ی نوزاد شده بود!

گفتم:

رژیم نیستم... باران استثنا امروز یه صبحونه ی مفصل درست کرده بود.

تو دلم گفتم:

چه قدرم که به ترلان می یاد از این کارها بکنه!

با چشم به دو دختری که میز رو به روییمون و اشغال کرده بودند نگاه کردم. با تکون دادن سر بهم اشاره کردند که دارم خوب پیش می رم... می دونستم محبی سفارش این همه نیرو رو به بارمان کرده. حسابی دور و برم رو شلوغ کرده بود.

آتوسا دوباره داشت به شالم نگاه می کرد... خدا! این دختر چرا به این شال گیر داده بود؟ شاید حق با ترلان بود و رنگ جیغ قرمز خیلی جلف بود... شاید باید شال آبی می بستم... از رنگ آبی خسته شده بودم... از وقتی به دنیا اومده بودم خودمو توی لباس های آبی دیده بودم.

آتوسا گفت:

می شه این مدل شال بستنو به منم یاد بدید؟

نه! نگاهی به گره شال کردم... آخه این دختر نمی دونست که زیر این شال و لابه لاش چه دم و دستگاهیه... به جای این که مضطرب بشم خنده م گرفت. لبخندی زدم و گفتم:

خودم نبستم آخه... کار بارانه...

دستشو زیر چونه ش گذاشت و گفت:

آهان! جالبه مدلش...

بارمان توی گوشم گفت:

چه قدر لفتش می دی! من جای تو بودم تا حالا سه دور با دختره دوست شده بودم و بهم زده بودم.

تو دلم گفتم:

شما بله!

بی اختیار یه کم موهامو روی گوشم ریختم. آتوسا نگاهی به دخترهایی که یکی از میزهای کافی شاپ رو اشغال کرده بودند کرد و گفت:

بعضی وقت ها فکر می کنم متوجه چیزهایی که کنارتون اتفاق می افته نمی شید!

صدای پچ پچ دخترها رو می شنیدم. با کنجکاوی نگاهی به میزشون کردم. سه جفت چشم به صورتم خیره شده بود. سرمو به سمت آتوسا چرخوندم و گفتم:

چرا؟ چون عکس العملی نشون نمی دم؟

آتوسا لبخندی زد و گفت:

آخه از مردها بعیده که این قدر نسبت به این حرکت های دور و برشون بی تفاوت باشند... توی مهمونیم هم این رفتارتون خیلی توی چشم بود.

با خنده گفتم:

شما کلا به مردها لطف دارید.

اونم خندید و گفت:

نمی خواستم توهین کنم... ببخشید... ولی... خیلی هاشون این شکلین...

شونه بالا انداختم و گفتم:

آخه فکر نمی کنم کار درستی باشه که سر آدم مرتب سمت خانوم ها بچرخه...

بارمان توی گوشم گفت:

آره جون عمه ت!

خنده م گرفت ولی جلوی خودمو گرفتم و به یه لبخند تبدیلش کردم. موضوع رو عوض کردم و پرسیدم:

راستی کارهاتون خوب پیش رفت؟

لبخندی زد و گفت:

بله... آقای صدرا خیلی کمک کردند... امروز هم استاد نمونه کارهامو نگاه کردند و بهم قول دادند که منو چند جا معرفی کنند و توی کار نمایشگاه هم کمکم کنند... واقعا ممنونم که آقای صدرا رو معرفی کردید. سرم این چند وقت خوب گرم شد... واقعا به این موضوع احتیاج داشتم.

سر تکون دادم و مودبانه گفتم:

خوشحالم تونستم کاری انجام بدم.

آتوسا کمی از کیکش خورد و گفت:

ولی برام جای سواله که چرا بهم کمک کردید... آخه ما که خیلی همدیگه رو نمی شناسیم...

نگاهش روی لیوانم که هنوز محتویاتش به نصف هم نرسیده بود موند... برام سنگین بود... ای کاش به جاش یه قهوه سفارش می دادم...

شونه بالا انداختم و گفتم:

راستش... چطوری بگم؟ علاقه ی شما به نقاشی منو یاد علاقه ی خودم به چیزهایی می اندازه که اون قدر شجاعت نداشتم که برای به دست اوردنش تلاش کنم... من دوست داشتم تربیت بدنی بخونم... عاشق ورزش کردن بودم ولی... محکوم شغل های از پیش تعریف شده ی این جامعه شدم... دکتر شدن ... مهندس شدن... محکوم آرزوهای مادرانه و افتخارهای پدرانه...

متوجه شدم ناخودآگاه به جای این که برای آتوسا خالی ببندم این بار راستشو گفتم. آره... این حقیقت بود... دوست داشتم برای به دست اوردن دل مادری که همیشه توی خونه غرق رنج و عذاب مردهای دور و برش بود... شوهر و پسرهاش... سراغ رشته ای برم که توی لیست علایقم دوم بود...

آتوسا پرسید:

یعنی علاقه ای به کارتون ندارید؟

به چشم های تیره و خوش حالتش نگاه کردم... توی وجودش فقط ملاحت بود... بی اختیار آدمو وادار به لبخند زدن می کرد... گفتم:

ازش بدم نمی یاد ولی...

یاد شغلم توی بیماریستان افتادم و گفتم:

اگه هر روز قرار باشه صبح پاشی و بری سر کاری که توی دلت عشقی نسبت بهش احساس نمی کنی کم کم برات خسته کننده و عذاب آور می شه...

سعی کردم خیلی توی ذهنم به گذشته برنگردم... به اندازه ی کافی (( حال )) برایم پیچیده شده بود... نیازی نبود که غصه های گذشته رو توی دلم زنده کنم. گفتم:

از این جهت بهتون غبطه می خورم... کنار همه ی مشکلاتی که توی زندگی هرکسی وجود داره شغلی دارید که می تونید با انجام دادنش خیلی چیزها رو فراموش کنید.

آتوسا لبخندی زد و گفت:

منم به شما غبطه می خورم... بابت این که خواهری دارید که همیشه کنارتونه... اینکه خانواده دارید... هرچند کوچیک... این چیزی بوده که من همیشه دنبالش بودم ولی توانایی به دست اوردنش رو نداشتم.

تو دلم گفتم:

ای بابا! کدوم خانواده؟!

شونه بالا انداختم و گفتم:

آدم ها همیشه از چیزی که دارن شاکین و چشمشون دنبال چیزهاییه که دیگرون دارند.

سرش رو به نشونه ی تایید تکون داد.

لیوان هامون خالی شده بود... آتوسا کیکش رو خورده بود و باقی موندش هم با چنگال خورد کرده بود. دیگه وقت رفتن رسیده بود...

بلند شدیم و از کافی شاپ بیرون رفتیم. کمی دورتر از کافی شاپ یه پارک کوچیک بود. مردی رو دیدم که ماسک زده بود و روی زمین نشسته بود و تار می زد. آتوسا داشت با علاقه ی خاصی به این منظره نگاه می کرد. به سمتم برگشت و گفت:

بریم اون سمت؟

نمی تونستم نه بیارم. با سر جواب مثبت دادم. آتوسا جلوتر راه افتاد. چشمم به مجید افتاد که از اون طرف خیابون بهمون خیره شده بود. با سر به پارک اشاره کردم. مجید با سر جواب منفی داد. قلبم توی سینه فرو ریخت... مجید دوباره سرش رو به نشونه ی نفی تکون داد. مشتش رو جلوی دهنش اورد و فهمیدم که داره گزارش می ده. منم آهسته داشتم دنبال آتوسا می رفتم... چند ثانیه بعد بارمان توی گوشم گفت:

نرو سمت پارک...

مغزم به سرعت به کار افتاد... راهی به ذهنم نمی رسید که آتوسا رو منصرف کنم... دو دقیقه گوش کردن به آهنگ که این حرف ها رو نداشت... بارمان تکرار کرد:

نرو سمت پارک... پلیس توی پارکه...

چه جوری می تونستم بهش بگم فقط می خوایم از جلوش رد شیم؟ یه دفعه چشمم افتاد به ماموری که داشت توی پارک گشت می زد... پشتش به ما بود و خیلی باهامون فاصله داشت. گفتم:

آتوسا!

به سمتم چرخید... فهمیدم بدون هیچ پسوند و پیشوندی صداش کردم... عیبی نداشت... آسمون که به زمین نمی اومد...

با سر به مامور اشاره کردم و گفتم:

می خوای اون طرفی نریم؟ شنیدم جدیدا خیلی گیر می دن.

آتوسا گفت:

چرا؟ ما که ظاهر موجهی داریم... کاری هم نمی کنیم که!

شونه بالا انداختم و گفتم:

می دونم... ولی بعضی وقت ها گیر دادنشون بی حساب کتابه.

آتوسا با حالت خیلی ملوسی مژه هاش رو بهم زد و گفت:

فقط یه دقیقه... باشه؟

مگه می شد به این حالت جواب منفی داد؟ چیزی نگفتم. زیرچشمی اون طرف خیابون رو نگاه کردم... پس مجید کجا بود؟ سرم و به اون سمت چرخوندم... مجید نبود... قلبم توی سینه فرو ریخت... یه کم عقب تر رو نگاه کردم... خبری از موتوری ها نبود... دختری که توی کافی شاپ مراقبمون بود رو دیدم... همون طور که نگاهش بهم بود داشت سوار ماشینش می شد... یه دفعه صدای موتور رو از رو به روم شنیدم. سرم و چرخوندم...

موتور با سرعت به سمت آتوسا کج شد... داد زدم:

مواظب باش...

دیر شده بود... به سمت آتوسا دویدم.... و لحظه ای بعد... صدای جیغ بلندی به گوش رسید و مجید با سرعت از کنارم رد شد...

قلبم توی سینه فرو ریخت. چند رهگذر به سمت آتوسا دویدند. مجید از پشت سرم گفت:

خراب کاریت و جمع کن!

با حرص نفسمو بیرون دادم و گفتم:

حساب تو رو هم می رسم.

روی زمین و کنار آتوسا زانو زدم. صورتش از درد توی هم رفته بود. زانوش رو چسبید. صدای آه و ناله اش بلند شد. از بین دو سه نفری که دورمون جمع شده بودند سرک کشیدم. خبری از اون مامور پلیس نبود. با این حال استرس پیدا کرده بودم. سریع زیربغل آتوسا رو گرفتم و گفتم:

بیا بریم درمانگاه!

بارمان توی گوشم گفت:

گندت بزنن رادمان! پاتو توی درمانگاه نمی ذاری! فهمیدی؟

به آتوسا کمک کردم که بلند شه. خواست ازم فاصله بگیره ولی نتونست تعادلش رو حفظ کنه و به دستم چنگ زد. بازوی چپش رو با دست گرفتم. دست راستم رو دور کمرش انداختم و در حالی که با نگرانی اطرافم رو نگاه می کردم آتوسا رو پشت ماشین سوار کردم.

سریع سوار شدم و پامو روی گاز گذاشتم. بارمان گفت:

رادمان خودم کله ت و می کنم! داری کدوم گوری می ری؟

بدون توجه به بارمان عینک دودیم و زدم و موهام و روی گوشم ریختم... بی فایده بود... موهام به زحمت تا وسط لاله ی گوشم می رسید.

به آتوسا گفتم:

نگران نباش... الان می رسیم.

بارمان با عصبانیت گفت:

رادمان حالیته که به جرم قتل عمد تحت تعقیبی؟ داری چه غلطی می کنی؟

سرمو به سمت آتوسا چرخوندم و گفتم:

می ریم درمانگاه... الان می رسیم.

بارمان دیگه داشت داد می زد:

ای درد و درمانگاه! ای مرض! پسره ی نفهم! مجبورم نکن که بگم همین الان از ماشین پیاده ت کنند!

از توی آینه به آتوسا نگاه کردم. موهاش توی صورتش ریخته بود. زانوی شلوارش از خونش خیس شده بود. لب هاشو گاز می گرفت که صدای آه و ناله ش بلند نشه. چشم هاشو بهم فشار می داد و مشخص بود که درد وحشتناکی داره... بارمان هم عین شیطان رجیم در گوشم حرف می زد و وسوسه م می کرد که بی خیال رسوندن آتوسا بشم.

_ برادر من... عزیز من... نکن... این کارو با خودت نکن!

_ می گیرن می برن اعدامت می کنند...

_ این دختره ی ( ... ) رو ول کن... کاری که بهت می گم و بکن!

_ یه کلمه حرف بزن ببینم اصلا صدام و می شنوی؟

_ حالا یه امروز باید دهقان فداکار می شدی؟

یه فحش ناجور نثارم کرد... نمی دونم حواسش بود که مادر و خواهر نداشته ی من مادر و خواهر نداشته ی خودش هم می شه یا نه؟!

رو به آتوسا کردم و گفتم:

شماره ی بابات و بده... باید باهاش حرف بزنم... می خوام آدرس اینجا رو بدم.

آتوسا سریع گفت:

نه! نه... بابام نمی تونه بیاد!

با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

یعنی چی که نمی تونه؟ گوشیتو بده که بهش زنگ بزنم.

آتوسا پاشو محکم تر فشار داد. رد اشک رو توی صورتش می دیدم... با صدایی لرزون گفت:

آخه بابام... نمی تونه.

کیفش رو بدون اجازه برداشتم و گفتم:

منم نمی تونم بیام تو... اینجا ایرانه! بیام تو بگم باهات چه نسبتی دارم؟

بارمان گفت:

نه بابا! توی مطب و درمانگاه که هرکی به هرکیه!

پامو از کنار پدال ترمز برداشتم و با حرص کف ماشین کوبوندم و به حالت اولیه برگردوندم... چرا بارمان خفه نمی شد؟

چشمم به تابلوی یه درمانگاه افتاد. سریع کنار زدم. شماره ی پژمان رو گرفتم. نگاهی به دور و برم کردم. پارک ممنوع بود! اینم بهونه ای برای پیچوندن!

از آه و ناله های کوتاه آتوسا به نفع خودم استفاده کردم. شالم رو بالاتر اوردم و گفتم:

بارمان! دو دقیقه صبر کن الان حلش می کنم!

بارمان با عصبانیت گفت:

اگه حلش کردی که هیچ! نکردی پدرت و خودم در می یارم!

تو دلم گفتم:

اینم که جو ریاست گرفتتش!

آدرس درمانگاه رو به پژمان دادم. از ماشین پیاده شدم. شال آتوسا رو روی سرش مرتب کردم. موهاش رو از روی پیشونیش جمع کردم و گفتم:

بابات می یاد... باشه؟ فقط چند دقیقه صبر کن. یه کم تحمل کن.

سرم رو بلند کردم. مجید یه کم دورتر آماده باش وایستاده بود. فهمیدم اگه پامو توی درمانگاه بذارم می شه آخرین کاری که توی زندگیم کردم. بارمان توی گوشم گفت:

یه افسر پلیس توی این خیابون هست... تکون بده اون ماشینو! وای خدا! همون بهتر که اونجا نیستم... به خدا دلم می خواد خفه ت کنم.

دوباره سوار ماشین شدم و گفتم:

آتوسا باید راه بیفتیم... اینجا پارک ممنوعه!

آتوسا سرش رو روی پاش گذاشت و گفت:

خیلی هم حالم بد نیست... انداختمت توی دردسر!

این دختره این وسط چی می گفت؟ توی این وضعیت هم تعارف می کرد؟!

ماشینو اون طرف خیابون کشیدم و پارک کردم. تابلوهای آتوسا رو به جلوی ماشین منتقل کردم و کنارش نشستم. با دستمال کف دستاش و پاک کردم. قلبم از شدت استرس آروم و قرار نداشت. بارمان که با دوربین داشت همه چیز رو نگاه می کرد گفت:

بدم نمی گذره ها! حالا دارم می فهمم چرا نمی تونی دل بکنی و بیای... ببینم جنمش و داری که کار و به ناز و نوازش هم گسترش بدی؟!

نمی دونم کدوم آدم احمقی بارمان و برای ریاست این پروژه انتخاب کرده بود؟! بارمان و مسخره بازی های بی جاش بدترین گزینه برای رهبری کردن همچین عملیات هایی بود. آتوسا دستمو گرفت و گفت:

بردیا... خوبم... این قدر نگران نباش.

سرمو بلند کردم و به چشم های اشک آلودش نگاه کردم. دستمو فشار داد و گفت:

می تونم تحمل کنم... فقط بدجوری زمین خوردم.

در همین موقع نفسش از درد بند اومد. بی اختیار با دست کمرش رو چسبید.

طولی نکشید که سر و کله ی پژمان هم پیدا شد. با دیدنش نفس راحتی کشیدم.

مشخص بود حسابی هل کرده. انگار اصلا منو ندید. سریع به سمت ماشین رفت. دست آتوسا رو گرفت و کمکش کرد که پیاده شه. بعد تازه متوجه من شد. با حالتی گیج و ویج جلو اومد و دستم رو فشرد و گفت:

خدا تو رو رسوند بردیا جان... پسرم خیلی لطف کردی... اجازه بده من آتوسا رو ببرم درمانگاه بعد می یام پیشت...

سریع گفتم:

نه نه! من دیگه دارم می رم. شما زودتر آتوسا خانوم رو برسونید... منم نه تصدیق دارم نه کارت ماشین. بهتره زودتر برم.

با پژمان دست دادم ولی فقط تونستم با نگاه با آتوسا خداحافظی بکنم... هنوزم داشت تلاش می کرد که درد کشیدنش توی ظاهرش تاثیری نذاره.

رفتنشون رو نگاه کردم... پژمان هم مثل من هل کرده بود... انگار آتوسا از همه خونسردتر بود... نمی دونم چند ثانیه همون طور مات و مبهوت مونده بودم که با دیدن افسری که اون طرف خیابون ایستاده بود به خودم اومدم. سریع سوار ماشین شدم و از اون خیابون دور شدم.

نفس راحتی کشیدم. قلبم آروم گرفت. نگاهی به آینه کردم. مجید و یکی از ماشین ها پشت سرم می اومدند. طولی نکشید که یه ماشین دیگه هم جلوم قرار گرفت و به سمت خارج شهر رفتیم.

دستی به موهام کشیدم ... یه دفعه یاد یه چیزی افتادم... تابلوهای آتوسا!...

تا اومدم به بارمان گزارش بدم منصرف شدم... چه بهتر! یه دلیل دیگه برای دیدن آتوسا جور شده بود. شاید به این بهونه می تونستم به عیادتش بروم... حالا برای چی من داشتم برای دیدن آتوسا نقشه می کشیدم؟ اصلا برای چی این طور هل کردم؟ من چه مرگم بود؟

به خودم اومدم. با بداخلاقی گفتم:

بارمان! تابلوهای آتوسا تو ماشینم جا موند. دو سه روز دیگه به بهانه ی پس دادنش می رم خونه شون. اوکی؟

بارمان گفت:

عاشقتم که توی بهونه جور کردن استادی!

جوابش رو ندادم. این ماموریت مسخره حالم رو بهم زده بود... فقط اگه دستم به مجید می رسید... مرتیکه عوضی! می دونستم حرکتش نافرمانی محض بود! بعد بهم گفته بود خراب کاریت و جمع کن! انگار تقصیر من بود!

یه ساعت بعد از شهر خارج شدیم. کنار یه زمین که دو تا ساختمون خرابه توش بود متوقف شدیم. چند تا سگ ولگرد توی زمین خاکی با علف های هرز می پلکیدند و پوزه شون رو توی کیسه نایلون های خالی می کردند و دنبال غذا می گشتند. تا چشم کار می کرد علف هرز و آشغال دیده می شد.

از ماشین پیاده شدم. مجید پشت سرم متوقف شد. دستش رو دراز کرد تا سوئیچ رو بگیره... نمی دونم چرا یه دفعه قاطی کردم.

دستش رو گرفتم و پشتش پیچوندم. در گوشش داد زدم:

منظورت چی بود که این کارو کردی؟ می خواستی منو خراب کنی؟

سعی کرد خودش رو آزاد کنه. دستش رو محکم تر پیچوندم. آخ آخی کرد و گفت:

چته عوضی؟ چرا رم می کنی؟ ول کن بابا!

دختری که توی کافی شاپ مراقبمون بود از ماشین پیاده شد و به سمتمون دوید. بارمان گفت:

چه خبر شده؟

مجید رو به سمت ماشین هل دادم. محکم به ماشین خورد. به سمتم برگشت و داد زد:

چته دیوونه؟ خوب کردم! حقته! من نبودم با این دختره به هیچ جا نمی رسیدی! بده که باعث شدم دست بندازی دور کمر دختره؟

احساس کردم از سرم داره دود بلند می شه. مثل خودش داد زدم:

مگه مثل تو عقده ایم؟ ... تویی که نگران مامور توی پارک بودی برای چی این طوری جلب توجه کردی؟

پوزخند زد. عصبانی تر شدم:

می خواستی منو خراب کنی؟

مجید با نیش و کنایه گفت:

تو اگه قرار بود خراب بشی همون بار اول می شدی... این طور که بوش می یاد ریختت پیش هم جنسات هم طرفدارهای خاص داره.

احساس کردم از صورتم داره حرارت بیرون می زنه. در همین موقع ون سیاه سر رسید. قبل از این که کنترلم رو از دست بدم و بزنم مجید و ناکار کنم به سمت ون رفتم.

توی ون که نشستم متوجه شدم بی اختیار دستام و مشت کردم. بارمان توی گوشم گفت:

چرا دهن به دهن یه مشت لات و الوات می ذاری که همچین چیزی بشنوی؟

با عصبانیت گفتم:

من با تو حرف دارم! صبر کن! بهت می گم!

دستگاه پخش رو از توی گوشم در اوردم و یه گوشه انداختم. شالم و با خشونت از گردنم باز کردم و روی صندلی انداختم. سرمو توی دستم گرفتم... یاد گرفته بودم به قول بارمان دهن به دهن آدم های لات و الوات نذارم... این دفعه که قاطی کرده بودم جوابش رو گرفته بودم... احساس می کردم تا گردنم قرمز شده... ای تف به ذات این صورت من... این شانس گند من... این نحسی من...

شاید اگه به جای یه ویلای بالاشهر یه جای دیگه زندگی می کردم و به جای این که یاد بگیرم احترام بذارم و شخصیت خودم رو توی هر حالتی حفظ کنم این طور عروسک خیمه شب بازی این آدم ها نمی شدم... یا شاید باید مثل همیشه ساکت می موندم... مثل همیشه خاموش می موندم... آدمی که همیشه بره بوده باید بین یه مشت گرگ چطور رفتار کنه؟ وقت هایی که بارمان نبود که ازم دفاع کنه باید چطور گلیم خودمو از آب بیرون می کشیدم؟ ... راستی... بارمان چرا ساکت موند و گذاشت مجید این کار و بکنه؟ بارمان هرچی بود این قدرم بی غیرت و بی بخار نبود که بذاره مجید برای مشکلات شخصیش با یه دختر همچین کاری بکنه... راستی... بارمان یه کم عوض نشده بود؟

به کاغذ دیواری کرم اتاق نگاه کردم... شومینه ای که این بار خاموش بود ولی نور خورشید از پنجره ای که پرده های حریر کرمش کنار زده شده بود همه جا رو روشن می کرد... مجسمه های طلایی بالای شومینه در نور خورشید می درخشید... صندلی شاهانه سر جاش بود... پوست اون حیوون بدبخت هم هنوز روی زمین بود... فقط خبری از اون مرد مغرور کت شلواری نبود. به جای اون برادر من با لباس اسپرت مشکی به دیوار تکیه داده بود و سیگار می کشید. با لبخندی به لباس خودش و من اشاره کرد و گفت:

ست کردیم.

با جدیت نگاهش کردم. به سمتم اومد. پاکت سیگارش رو جلوم گرفت و گفت:

می کشی؟

با عصبانیت پاکت رو از دستش گرفتم و روی میز انداختم. با تحکم گفتم:

نه!

با تعجب به صورت عصبانیم نگاه کرد و گفت:

آخه از هیفده سالگی پا به پای هم کشیدیم... حواسم نیست... هی یادم می ره.

اجازه ندادم خاطرات سیگار کشیدن های قایمکی توی اتاق مشترکمون به مغزم هجوم بیاره... همون شب هایی که پنجره رو باز می ذاشتیم و روی تخت دراز می کشیدم... سیگار می کشیدیم و عین احمق ها سعی می کردیم دودش رو به شکل قلب و حلقه بیرون بدیم... همون شب هایی که بعدش بساط خالی کردن عطر و ادکلن توی اتاق داشتیم... و جالب این که همیشه هم لو می رفتیم... کی بود که نمی خواست بذاره این چیزها به مغزش هجوم بیاره؟

گفتم:

مجید الان زیر دست تو حساب می شه دیگه... آره؟

بارمان بعد از مکثی چند ثانیه ای گفت:

آره... چطور؟

سر تکون دادم و گفتم:

دقیقا قراره چطور به خاطر کارش تنبیه بشه؟

بارمان یه قدم جلو اومد و گفت:

رادمان گوش کن...

حدس می زدم... نمی دونم چرا... ولی ته دلم می دونستم این جواب رو می شنوم. با ناشکیبایی گفتم:

تنبیه نمی شه... نه؟

بارمان گفت:

من کارشو تایید نمی کنم... ولی کارش بدم نبود... این موضوع باعث می شه هم پژمان هم آتوسا یه توجه ویژه بهت بکنند.

با ناباوری به بارمان نگاه کردم و گفتم:

باورم نمی شه داری این حرف رو می زنی... اگه بلایی سر پای این دختر بیاد و دیگه نتونه راه بره چی؟

بارمان دستش رو توی هوا تکون داد و گفت:

تو می دونی بابای این دختر تا حالا چند تا دختر رو ناکار کرده؟

صدام و بالا بردم و گفتم:

خودش چی؟

بارمانم صداش رو بلند کرد و گفت:

رادمان این چیزها رو بذار کنار... بین یه گله خلافکار نمی تونی این طوری دووم بیاری... دیدی مجید امروز چی بهت گفت؟ این آدما از زور فقر و بدبختی اومدن دنبال این کار... آدم هایی که به تو و موقعیت و ثروتی که داشتی در حد مرگ حسودی می کنند. منتظرن که فرصتی برای عقده فشانی پیدا کنند...

با عصبانیت گفتم:

آخه اونا از کجا می دونند؟

بارمان با دست به هیکلم اشاره کرد و گفت:

سرتا پات داد می زنه... همین جنتملن بودنت می شه برات دردسر... همین عقده ای نبودنت... همین کارهات... نجابت های اضافیت... حرف زدن های مودبانه ت...

داد زدم:

یعنی بشم مثل تو؟ یادم بره که از کجا اومدم و کی بودم؟ خودمو گم کنم که دووم بیارم؟ این قدر پست بشم که یه دختر رو زیر بگیرم؟

یه دفعه ابروهای بارمان بالا رفت. چشماش گشاد شد و گفت:

همه ی اینها به خاطر دختره ست؟ آره...

قبل از این که جوابی بدم سیگارش رو یه گوشه پرت کرد. تا اومدم بجنبم یقه م رو چسبید و گفت:

هیچ وقت به خاطر یه دختر با من درگیر نشو... به خاطر یه دختر برادریمون و از بین نبر... حالیت شد؟

دستش رو چسبیدم و گفتم:

چته؟ چرا قاطی می کنی؟

بارمان با صدای بلند گفت:

خوش ندارم بعد این همه سال برادری مثال زدنی یه دختر بیاد و دو روزه قاپ داداشم و بزنه... حالا اون دختر هر خری که می خواد باشه!

دستش و از یقه م باز کردم و گفتم:

به خاطر دختره نیست... فقط حرفات زور داره.

یه کم آروم تر شد... چشم غره ای بهم رفت و گفت:

برادر ساده ی من... من می دونم دارم چی کار می کنم... با این آدم ها دهن به دهن نشو... بذار من با سیاست خودم باهاشون رفتار کنم... همه چیز خیلی زود تموم می شه... خیلی زود...

پشتش رو بهم کرد. پوشه ای که روی میز بود رو برداشت... گفت:

فقط شاید اون طوری که مد نظرمونه تموم نشه...

پوشه رو دستم داد. یه دستمال کاغذی از جیبش در اورد. خودکاری که روی میز بود رو برداشت و چیزی نوشت... نگاهم به پوشه بود. پرسیدم:

چی هست؟ ماموریت جدید؟

بارمان همون طور که داشت می نوشت گفت:

تینا خانوم یه کم زود تشریف اوردن ایران...

احساس کردم خون توی رگ هام یخ زد... نمی دونم توهم زدم که حس کردم قلبم تیر می کشه یا واقعا قلبم تحمل شنیدن این خبر رو نداشت...

بارمان آهی کشید و گفت:

می دونی که معنیش چیه؟

به اون چشم های آبیش که برخلاف پوست سیاه زیرچشمش زندگی توش موج می زد نگاه کردم... یه لحظه همه چیز رو فراموش کردم... تینا... تابستون... تینا قرار بود تیر بیاد... این چی می گفت؟

با ناباوری گفتم:

نه!

بارمان سرش رو به نشونه ی تاسف تکون داد... دستمال رو توی مشتم گذاشت... دستم رو فشار داد... فشاری که یه بار دیگه منو یاد خاطرات پنج شیش سالگیم انداخت... یاد گوشه ی حیاطمون... یاد قولی که بهم داد...

منو یاد زمانی انداخت که برای این که من یه زندگی عادی داشته باشم از همه چیز گذشت و برای همیشه خودش رو به این آدم ها فروخت... به قیمت نفس های آزادانه ی من...

و من هنوز محو اون چشم های آبی بودم... چشم هایی که بیست و شیش سال نگران تر و با محبت ترین نگاه های زندگیم رو نثارم کرده بودند...

فشار دستش رو بیشتر کرد... چرا سرش داد زدم؟... چرا اون حرف ها رو زدم؟... چطور فکر کردم با آزار دادن نیمه ی دیگه م آروم می شم؟

بارمان سرش رو پایین انداخت... مشتمو باز کردم و به دستمال نگاه کردم...

خیلی آهسته... یه کم با شرمندگی... با لحنی مشابه لحن پدری که برای بچه ش کم گذاشته باشه... گفت:

باید از هم جدا شیم...

رویا نگاهی به صورت اخم آلودم کرد و گفت:

چته؟

ترلان هم به صورتم دقیق شد. سری تکون دادم و گفتم:

هیچی...

رویا گیر داده بود:

معنیش هیچی نیست...

شونه بالا انداختم و گفتم:

فقط... یه مقدار همه چیز قرو قاطی شده.

ترلان پرسید:

مثلا چی؟

نفسمو با صدا بیرون دادم و گفتم:

تینا از مدرسه اخراج شده... اومدن ایران... یه کم کارها جلو افتاده...

رویا چشم هاشو بست و گفت:

وای نه!

سری به نشونه ی تاسف تکون دادم. ترلان که گیج شده بود گفت:

خب چه فرقی می کنه؟

به صفحه ی مانیتور رویا زل زدم... چشمم به یاهو مسنجر بود. تینا آن شد. بدون این که واکنشی نشون بدم گفتم:

فردا می یان دنبالم... باید از اینجا برم.

رویا یه گام به سمتم برداشت و گفت:

کجا؟

نگاهم هنوز به مانیتور بود. با صدایی گرفته گفتم:

هیچ کس دیگه ای نباید در جریان جزئیات ماموریتم باشه... برای همین... منتقلم می کنند پیش خود رئیس...

ترلان و رویا خشک شدند... ادامه دادم:

هرکاری که لازمه انجام بدید بدون من انجام بدید...

ترلان گفت:

اما...

رویا گفت:

مطمئنی می برنت اونجا؟ برای چی رئیس باید همچین ریسکی کنه؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

شاید هم ریسک نمی کنه...

رویا اخم کرد و گفت:

منظورت چیه؟

لبخند تلخی زدم و گفتم:

بعدش چه احتیاجی بهم داره؟ اگه موفق بشن و نقشه شون اجرا بشه به احتمال زیاد این کار رو برای همیشه کنار می ذارن... دیگه به منم احتیاجی ندارن...

رویا سرش رو به نشونه ی نفی تکون داد و گفت:

به نظر من منطقی نیست...

شونه بالا انداختم و گفتم:

به نظر من هست... بهترین کاره... بعدش شر منو می کنند... هیچ واسطه ی دیگه ای هم از جزئیات خبردار نمی شه که احتمال خیانت و خرابکاری واسطه ها پیش بیاد... خود رئیس همه چیز رو کنترل می کنه و بعد تنها شاهد ماجرا یعنی من رو حذف می کنه...

ترلان گفت:

حالا باید چی کار کنیم؟

تینا مرتب داشت استاتوس عوض می کرد. هنوز بهش پی ام نداده بودم. گفتم:

شما کاری که قرار بود انجام بدید و ادامه بدید.

ترلان گفت:

ولی تو چی؟

پوزخندی زدم و گفتم:

شاید بعد بیست شیش سال نحسی و بدشانسی یه بار شانس بیارم... کی می دونه؟!

در همین موقع تینا پی ام داد. دستم رو بالا بردم و به ترلان گفتم:

بسه... باشه برای بعد!

هم رویا و هم ترلان ساکت شدند. یه دقیقه صبر کردم... به عکس تینا نگاه کردم... موهای مشکی رنگش تا روی شونه ش بود. علاقه ی خاصی به این که موهاش رو با اسپری رنگ کنه داشت... توی اون عکس هم قسمت هایی از موهاش رو آبی کرده بود. چشم های تیله ای داشت... در کل قیافه ش نسبت به سنش بد نبود... از اون دسته دخترهایی بود که نمی تونستی سن واقعیشون رو باور کنی... به قیافه ش می خورد حداقل شونزده هیفده ساله ش باشه... هرچند که رفتارش کاملا متناسب با سنش بود...

تینا: پی ام ندی یه وقت!!!

بعد از مکثی یه دقیقه ای جواب دادم:

ماهان: نفهمیدم کی آن شدی...

تینا: حواست کجا بود؟؟؟؟

ماهان: یه جای خوب ( آیکون نیشخند )

تینا: آهان! پس من نبودم خوش می گذشت؟!!!!

ماهان: آره جات خالی

رویا که به مانیتور زل زده بود گفت:

حواست هست چی می نویسی؟ خب یه وقت ناراحت نشه!

پوزخندی زدم و گفتم:

برای دختری که خیلی به خودش می نازه و از پسرهای ایرانی خوشش نمی یاد تنها چیزی که جذابه همین غروره... می ذاری کارمو بکنم؟

تینا: چطو متوری؟ حالت خوب به نظر نمی رسه...

ماهان: نه خوب نیستم...

تینا: چرا؟ مریضی؟ آنفولانزای شتری گرفتی؟

ماهان: آره چه زود فهمیدی ( آیکون چشمک )

تینا: ما اینیم دیگه... ( آیکون زبون درازی)

تینا: مگه با شترها رفت و آمد می کنی؟

ماهان: نه چطور؟

تینا: گفتم شاید مستقیما از شترها گرفته باشی.

ماهان: نه! غیر مستیقم از تو گرفتم

تینا: ( آیکون خنده )

ترلان خندید و گفت:

آخ یاد اون دورانی افتادم که تازه اینترنت و چت و اینا مد شده بود... راهنمایی بودم...

لبخندی زدم و گفتم:

با اون مودم های قدیمی که صداش تا سر کوچه می پیچید...

ترلان با خنده گفت:

استرس اومدن قبض تلفن و کارت اینترنت های ده ساعته... هر جمعه با خواهرم و برادرم سه تایی زل می زدیم به صفحه ی مانیتور و ملت و اسکل کردیم.... همیشه هم سر ظهر یاد این مسخره بازی ها می افتادیم... صدای مودم مامانمو از خواب بیدار می کرد... یادش به خیر...

خندیدم و گفتم:

نصفه شبها منو بارمان روی کیس کامپیوتر پتو می انداختیم که صداش کم شه...

رویا هم خندید. ترلان ازش پرسید:

تو خاطره ی خاصی نداری؟

گفتم:

نه بابا! این بچه مثبت بوده...

رویا پوشه ی روی میزش رو برداشت و آهسته توی بازوم زد... تازه داشتیم رفیق می شدیم... درست همون موقعی که من باید می رفتم... شاید برای همیشه...

تینا: ببین من چه قدر مرض دارم که تا اونجا هم سرایت کرده!!!

تینا: می خوای بیام ازت پرستاری کنم؟

ماهان: پرستاریه از راه دور؟؟!!

تینا: خیلی هم دور نیست

ماهان: آره... خیلی هم دور نیست... با هواپیما 24 ساعت راهه. چیزی نیست که!

تینا: اگه فاصله مون یه کم کمتر از 24 ساعت باشه چی؟ ( آیکون چشمک )

ماهان: چطور؟ مشکوک می زنی... خبریه؟

تینا: اومدم ایران...

ماهان: شوخی می کنی!

تینا: نه... اومدم ایران...

ماهان: چیزی به اسم امتحان و اینا توی اون کشور وجود نداره؟ ( آیکون خنده )

تینا: چرا... ولی من دیگه اونجا مدرسه نمی رم

ماهان: چرا ؟ ( آیکون تعجب )

تینا: ولش کن

ماهان: اوکی

ماهان: کی ببینمت؟

تینا: نمی دونم.

پوزخندی زدم و گفتم:

دیدی؟ تا یه کم باهاش گفتم و خندیدم پررو شد.

دیگه حساب کار دستم اومد... فهمیدم کلا از موضع غرور در برابر تینا نباید پایین بیام.

ماهان: اوکی... من دارم می رم

تینا: چه زود

تینا: چون گفتم نمی دونم داری می ری؟

ماهان: هرچی

ماهان: تا بعد

ماهان: بای

تینا: اوکی... بای

کامپیوتر رو تحویل رویا دادم. رویا ورقه های روی میزش رو مرتب کرد. روی صندلی نشست و با خستگی به مانیتور نگاه کرد... می فهمیدم چی می کشه... انجام دادن کارهایی که به شدت باهاشون مخالفه... یه جورایی این حس مشترک بین ما چهار نفر بود... خیلی حس های مشترک دیگه هم کم کم داشت بینمون به وجود می اومد... ولی... من باید توی نیمه ی راه همه چی رو ول می کردم و می رفتم...ای کاش حرف می زدم... ای کاش با یکی درد و دل می کردم... اگه می خواستم می تونستم با ترلان صحبت کنم... ثابت کرده بود شنونده ی خوبیه... ولی... عادت نداشتم از دردهام بگم... مثل همیشه ساکت موندم...

رویا گفت:

رادمان... اگه تو بری پیش رئیس...

کامل به طرفم چرخید و گفت:

چه جوری می خوای در بری؟

خواستم بدون اهمیت به حرفش از اتاق خارج بشم که گفت:

جدی می گم!

از لحنش هم مشخص بود که کاملا جدیه... آهی کشیدم و گفتم:

رویا... ولش کن... شما سه تا راه خودتون رو برید... منم راه خودم رو می رم.

رویا پوزخندی زد و گفت:

یه چیزی هست که نمی خوای به ما بگی... درسته؟ بارمانم می دونه... مگه نه به همین راحتی ها اجازه نمی داد که ببرنت.

رو به ترلان کردم. می دونستم به طرز ضایعی دارم با این حرف نشون می دم که می خوام بپیچونمش. با این حال گفتم:

برو سر دانیال و کاوه رو گرم کن.

ترلان نچی گفت. با دلخوری نگاهش رو ازم گرفت. همون طور که عین بچه ها پاش رو به زمین می کوبید از اتاق بیرون رفت. رو به رویا کردم. یکی از ورق های روی میز رو برداشتم... خودکاری برداشتم و چیزی نوشتم. رویا اخم کرد و گفت:

چرا این طوری؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

احتیاط شرط عقله... مگه نه؟

رویا به نوشته م نگاهی کرد. اخم هاش بیشتر توی هم فرو رفت... گفتم:

چیز دیگه ای به ذهنم نمی رسه...

با اضطراب به دست رویا نگاه کردم... تا کجا می تونست پنهون کاری کنه؟ اگه راضی نمی شد... رویا کاغذ رو برداشت و جوابم رو داد... انگار از نوشته ی روی ورق دریچه ای از امید به قلبم باز شد...

در باز شد... بارمان با اخم هایی که توی هم رفته بود به سمتم اومد. شلوار آدیداس سه خط با یه تی شرت جذب سفید-مشکی پوشیده بود. خنده م گرفت... جذبه ی رئیس فعلی رو با جذبه ی رئیس کت شلواری قلبی مقایسه کردم... همون لحظه ای که محبی جای بارمان و دانیال رو عوض کرد به سلامت عقلش شک کردم...

اخم های بارمان اون قدر توی هم بود که شکستگی ابروش معلوم نمی شد. کوله پشتیش رو یه گوشه انداخت. با سر به خسرو اشاره کرد که بیرون ویلا منتظر باشه. رو بهم کرد و گفت:

آماده ای؟ محبی می یاد دنبالت و می برتت...

نگاهی به دور و بر ویلا کردم. نه چیزی برای بردن داشتم... نه آرزویی برای برگشتن... فقط یه چیز بود که سخت بی تابم می کرد... کسی که جلوم وایستاده بود... کسی که سیاهی های زیرچشماش از همیشه سیاه تر بود... با اون موهایی که دو طرفش رو تراشیده بود... و اون خالکوبی روی دستش...

گفتم:

حالا می فهمم چرا بدون این که به کسی چیزی بگی رفتی... بعضی وقت ها فقط باید برید و رفت... اون لحظه ی آخر که بخوای وایستی و آخرین تصاویر رو توی ذهنت ثبت و ضبط کنی سخت ترین لحظه ست... وقتی یه دفعه می ذاری و می ری همه چی آسون تر می شه...

بارمان لبخند کجی زد و گفت:

وقتی دلت پیش اونجایی باشه که ولش کردی هیچ وقت رفتن آسون نمی شه... خصوصا اگه بدونی یه نفر اونجا مونده که مغزت پر از خاطراتیه که ازش داری...

یه قدم به سمتش برداشتم و گفتم:

من تو کتم نمی ره که دیگه تو رو نبینم... ولی... همه چیز داره به همین سمت می ره... می دونی پیش چشم من احتمال برگشتن کمتر از ده درصده...

با بداخلاقی دستش رو توی هوا تکون داد و گفت:

اه! خفه شو! ... من این چیزها سرم نمی شه...

همیشه وقتی ناراحت بود عصبی می شد... اشک و آه توی کارش نبود. در عوض میونش با بداخلاقی خوب بود... سر تکون دادم و گفتم:

بعضی وقت ها دنیا کاری نداره تو چی سرت می شه و چی سرت نمی شه.

پوزخندی زد و گفت:

من با پررویی وای می ایستم و این چیزها رو به دنیا حالی می کنم.

دستمو جلو بردم. اونم بعد از مکثی طولانی دستش رو جلو اورد... دست همدیگه رو محکم فشار دادیم... دوست نداشتم بغلش کنم... یعنی... این طور نبود که دلم نخواد... فقط دوست نداشتم هیچ کاری انجام بدم که رفتنم شبیه به یه خداحافظی ابدی بشه... دست همدیگه رو محکم فشار دادیم...

گفتم:

وقتی برگردم احتمالش هست که موهاتو عین آدم درست کرده باشی؟

سرش و بی طرفین تکون داد و گفت:

آره... اگه یه مدل خفن تر به ذهنم رسید...

به چشماش نگاه کردم و گفتم:

سیاهی زیر چشمات چی؟... اعتیادت...

سرشو پایین انداخت و گفت:

مگه این که دیدارمون بیفته به ده بیست سال دیگه...

فشاری به دستش دادم. سرش رو بلند کرد. گفتم:

برای هرکاری مردی... برای هرکسی... برای آرمان... رویا... من...

نگاهی معنادار بهش کردم و گفتم:

ترلان...

با ناباوری نگاهم کرد... پیش خودش چی فکر کرده بود؟ این که نمی فهمم نگاهاش به ترلان چه معنی می ده؟

ادامه دادم:

ولی همیشه وقتی به خودت می رسه مردونگیت ته می کشه... به این فکر کن وقتی از این جا رفتیم دوست داری مامان چطوری ببینتت...

و خودم به این فکر کردم که هنوز بهش نگفتم چه بلایی سر مامان اومده...

بارمان دستش رو شل کرد... منم... دستمونو از هم جدا کردیم... حرف آخرمو زدم:

اون چیزهایی که تحملشون فراتر از حد توان آدمه رو فقط کنار عقل و شعور می شه کمرنگ کرد. این دردها با مواد و این در و اون در زدن فراموش نمی شن...

نگاهی به پله ها کردم. به رویا گفته بودم که ترجیح می دم بی سر و صدا برم... گفته بودم که دوست ندارم خداحافظی کنم... با این حال دیدم که کنار ترلان وایستاده و دوتایی نگاهم می کنند... براشون دست تکون دادم...

جلوی در ویلا یه ون مشکی پارک بود. خسرو و دوست از خودش گنده تر دو طرف ون وایستاده بودند. سرم رو پایین انداختم و سوار شدم... ون که به راه افتاد چشمامو بستم و سعی کردم خیلی چیزها رو موقتا فراموش کنم... به خصوص برنامه ی فرار بارمان، ترلان و رویا رو... حالا من برنامه ی خودم رو داشتم... برنامه ای که فکر کردن بهش بهم استرس نمی داد... چون به طرز ناامیدکننده ای همه چیزش به شانس و اقبال بستگی داشت و من هم... آخر آدم نحس و بدشانس بودم... برنامه ای که هیچ امیدی بهش نداشتم... ولی می دونستم نهایتا به قیمت جون خودمم که شده انجامش می دم... این تنها فکری بود که نمی ذاشت رگه های آبی و قرمز توی ذهنم برای همیشه به سیاهی تبدیل بشه...

چشمامو باز کردم... استفاده کردن از ماده ی بیهوش کننده برای این که متوجه نشم چه قدر طول می کشه که به مقصد برسیم آخر نامردی بود...

دستی به شقیقه هام کشیدم... سینوس هام درد می کرد... صاف نشستم... سرم گیج رفت. چشمامو بستم و بهم فشار دادم. سعی کردم تعادلم رو در حالت نشسته حفظ کنم...

کم کم چشمامو باز کردم. یه اتاق خالی با در و دیوار سفید با یه لامپ کم مصرف آویزون از سقف پیش روم بود. روی یه تخت چوبی با ملافه ی سفید مچاله شده بودم. پامو روی سرامیک یخ اتاق گذاشتم... اینجا کجا بود که گرمای اردیبهشت بهش نرسیده بود؟

از اتاق بیرون رفتم. به یه راهروی تنگ و تاریک رسیدم که کفش یه فرش کوچیک پهن بود... از راهرو گذشتم و به یه سالن بزرگ رسیدم... سقف سالن شیب دار بود و دور لوستر بزرگی که از اون آویزون بود به سبک قدیم گچکاری شده بود. کف سالن با سنگ سفیدی با رگه های سرمه ای پوشیده شده بود. هیچ فرشی توی سالن نبود. یه دست مبل ته سالن چیده شده بود که روش روکش سفیدی مثل کله قند کشیده بودند. فقط پایه های قهوه ای مبل ها معلوم بود... کنار دیوار یه میز کامپیوتر قدیمی با سه کیس و سه مانیتور بود. مردی با سر کچل و عینک ته استکانی روی صندلی چرخدار نشسته بود. هرچند ثانیه یه بار تکونی به صندلی می داد و روی سنگ سر می خورد و به مانیتورهای دیگه سر می زد.

دو پنجره ی بزرگ که هم قد دیوارهای بلند بودند طرف چپ سالن رو می پوشوندند. پرده های بلند و ساده ی سفید رنگ یکی از پنجره ها کشیده شده بود ولی جلوی پنجره ی دیگه مردی با قد متوسط ایستاده بود که دستاشو پشت سرش تو هم گره کرده بود. توی دلم گفتم:

یعنی جدی جدی رئیس اینه؟

جلوتر رفتم. موهای جلوی سرش ریخته بود. سیبیل مرتبی داشت. کت شلوار سرمه ای تیره ش نمی تونست کاملا شکم برجسته ش رو بپوشونه...

متوجه حضورم شد. کامل به سمتم چرخید... تنها صفتی که با دیدن صورتش به ذهنم رسید این بود:

غمگین!

چشم های تیره ش نمدار بود. بینی عقابی داشت. شبیه اکثر مردهای ایرانی همسن خودش بود... قد متوسط... موهایی که جلوش خالی شده... شکم برجسته...

لبخند کمرنگی زد و گفت:

رادمان... پس بالاخره از نزدیک دیدمت...

به چشم های نم دار، صورت غمگین و لحن محزونش نمی اومد که همون رئیسی باشه که عامل اصلی مرگ برادرم بود... عامل گرفتار شدن من... باعث و بانی هرچیزی که اتفاق افتاده بود... و هرچیزی که قرار بود اتفاق بیفته...

بهم نزدیک شد. نگاهی دقیق به صورتم کرد... گفت:

خیلی کمتر از اون چیزی که فکر می کردم شبیه بارمانی... توی نگاه بارمان یه چیزی بود که آدم رو یاد یه گربه ی وحشی می انداخت... تو مظلوم تر به نظر می رسی... و قشنگ تر...

لبخندش پررنگ تر شد. دستش رو جلو اورد و گفت:

من عباسیانم...

با نفرت به صورتش نگاه کردم و گفتم:

رئیس باند؟

چشماشو روی هم گذاشت و گفت:

ترجیح می دم عباسیان صدام کنی...

مشخص بود از اون مردهاست که خیلی راحت با آدم دوست و صمیمی می شن... از اون مردهایی که خوب می دونند چطور با حرفاشون آدم رو تحت تاثیر قرار بدن. با این حال این صمیمیت با سیاست تابلویی که پشتش بود نمی تونست به دلم بشینه... برای دوست شدن با من خیلی دیر اقدام کرده بود...

سعی کردم مثل خودش باشم... سعی کردم یه کم احمق و زود باور به نظر برسم... دست دادم... چیزی نگفتم... نمی خواستم زیاده روی کنم.

عباسیان با اشاره ی دست به مبل ها اشاره کرد و منو به نشستن دعوت کرد.

فضای خونه داد می زد که این جا یه پناهگاه موقتیه. با کنجکاوی نگاهی به مانیتورها کردم... نشانگر موس توی یکی از مانیتورها ثابت بود... نشانگر موس تو مانیتورهای دیگه بدون دخالت مرد کچل تکون می خورد... پس دو تاش برای چک کردم مانیتورهای اعضای باند بود و یکیش برای کارهای خودشون بود.

عباسیان گفت:

می دونی... ماجرای شما دو تا برادر نباید این طوری پیش می رفت...

آهی کشید... هر کی نمی دونست فکر می کرد چه قدر از بابت بلاهایی که سر ما اومده ناراحته. عباسیان نگاهش رو از پنجره ی پشت سرم به دوردست ها داد و گفت:

اگه این قدر زود بابت یه ماموریت وحشت زده نمی شدی هیچ کدوم از این اتفاقات نمی افتاد... می تونستی با یه درآمد خوب کنار یه خانواده ی سالم تا آخر عمرت با خوشبختی زندگی کنی.

خیلی سخت تونستم خودمو کنترل کنم و بهش نگم که یاد نگرفتم زندگی خودمو با بدبخت کردن دیگرون آباد کنم...

عباسیان ادامه داد:

ولی... هنوز دیر نشده... می تونی همه چیز رو درست کنی...

خم شد. نگاه غمگینش رو به چشم هام داد و گفت:

می تونی برای همیشه از ایران خارج شی... خودم کمکت می کنم... با هویت جعلی... دیگه نه قاتلی... نه خلاف کار... هیچی... همه ی سابقت پاک می شه. می تونی بری دانشگاه... دوست پیدا کنی... خونه زندگی تشکیل بدی... و شاید بعد چند سال بارمان رو هم بتونی بیاری پیش خودت...

لبخند محزونی زد و گفت:

و مادرت رو توی یکی از بیمارستان های خوب خارج درمان کنی.

تو دلم گفتم:

و آرمان رو چطور زنده کنم؟

سرمو بلند کردم و گفتم:

و حتما همه ش مربوط به تیناست!

سرشو به نشونه ی مثبت تکون داد و گفت:

درسته... تو فقط یه شب با تینا بیرون برو... توجه ش رو جلب کن... اونو از خودت مطمئن کن... بعد فردای اون روز بیارش به آدرسی که بهت می دیم... همین! مثل خیلی از ماموریت های دیگه ت... ساده ست... مگه نه؟ تازه آخرش هم تینا زنده و سالم می مونه!

نگاه معنی داری بهم کرد... حتما یاد قضیه ی بازپرس راشدی افتاده بود. لبخندی زدم... با تعجب گفت:

هیچ حرفی نداری؟

حالا داشتم پوزخند می زدم. گفتم:

چه حرفی می تونم داشته باشم؟ حقی برای مخالفت دارم؟

از جاش بلند شد. با دست روی شونه م زد و گفت:

بعد یه مدت می فهمی بهترین کار ممکن رو کردی. مطمئن باش...

نمی تونستم ماموریت رو رد کنم... این کار به قیمت جونم تموم می شد...

نمی تونستم درست انجامش بدم... بعد از این ماموریت خبری از خارج کشور نبود... صد در صد نمی ذاشتند زنده بمونم... راست یا دروغ من چهره ی اصلی رئیس رو دیده بودم... پس حتما منو می کشتند...

فقط یه راه داشتم... این که یه بار دیگه سرکشی کنم... یه بار دیگه ماموریت رو خراب کنم...

قضیه این نبود که این بهترین انتخاب بود... استرس به جونم افتاد... قضیه این بود که این تنها راه چاره بود...

عباسیان با سر بهم اشاره کرد و گفت:

زود بیا که تینا آن لاین شده.

دستامو از جیبم در اوردم. آهسته پشت کامپیوتر نشستم. نیم نگاهی به مانیتور کناریم انداختم... معلوم نبود مانیتور کی بود که داشت چک می شد. منشی کچل عباسیان همین طور که داشت چای و بیسکوئیت می خورد به مانیتور زل زده بود.

نگاهمو به یاهو مسنجر دادم. نفس عمیقی کشیدم... عباسیان با لحن آرومی گفت:

فقط دعوتش می کنی که برید بیرون... اصرار می کنی حتما سفره خونه ی (...) باشه... جای دیگه رو قبول نکن.

نگاهم به آی دی تینا بود که تند تند داشت عکس و استاتوس عوض می کرد. گفتم:

چهارده سالشه...

عباسیان اصلاح کرد:

پونزده سال!

بدون اهمیت به حرفش گفتم:

یه دختر با این سن هرجایی نمی تونه بیاد.

عباسیان شونه بالا انداخت و گفت:

امیدوارم این قدر براش جذابیت داشته باشی که به خاطرت هرکاری بکنه.

تو دلم گفتم:

چه منطق عجیبی! واقعا که!

تینا پیچیده نبود... خیلی قابل پیش بینی بود. از اون دخترهایی بود که هر لحظه می تونستی حدس بزنی توی دلش چی می گذره... با خودم گفتم:

حالا اگه ماهان مغرور که همیشه تو قالب شوخی تینا رو مسخره می کرده و خودشو براش می گرفته این بار تحویلش بگیره چی می شه؟

سرمو پایین انداختم. نمی دونم چرا یه لحظه آرزو کردم ای کاش بارمان کنارم بود... یاد دستمالی افتادم که بهم داده بود... نه! الان وقتش نبود...

سرمو بلند کردم. برای اولین بار خودم به تینا پی ام دادم:

عکس قبلیه رو بذار... از اون بیشتر خوشم می اومد ( ایکون نیشخند)

تینا_ چه عجب! از این طرفا!

ماهان_ می دونی که! زیاد با نت حال نمی کنم...

تینا_ آره... منم زیاد حال نمی کنم...

تو دلم گفتم:

حالا بیست و چهار ساعته آن لاینه ها!

ظاهرا عباسیان که به مانیتور زل زده بود هم همین طور فکر می کرد:

مثل این که می تونیم به رابطه تون امیدوار باشیم!

تینا_ تو نمی خوای این عکس کنار آی دیتو عوض کنی؟

ماهان_ نه!

تینا_ همین یه عکسو داری؟

ماهان_ آره!

تینا_ عکس خودته؟

ماهان_ نه! عکس شوهر عمه م اِ !

تینا_ (آیکون خنده)

تینا_ آخه اینایی که یه عکس دارن معمولا عکساشونو از یه جایی کش می رن!

ماهان_ اگه شک داری فردا می یام دنبالت بریم بیرون که منو ببینی

تینا_ اگه شبیه این عکس نبودی چی؟

ماهان_ اگه شبیه ش بودم چی؟

تینا_ خب اون وقت شاید دعوتت کنم که بعدش بیای خونه مون!

عباسیان گفت:

خوبه! همین طور پیش برو.

ماهان_ آدرستو بده!

تینا_ نمی خوای اولش شماره بگیری؟

ماهان_ نه! می خوام این بار استثنا اولش آدرس بگیرم

تینا_ خب من فردا که نمی تونم بیام

ماهان_ چرا ؟

تینا_ پنجشنبه می یام.

ماهان_ من پنجشنبه دارم می رم شمال

عباسیان گفت:

خیلی بهش سخت نگیر!

مخالفت کردم و گفتم:

یا فردا می یاد... یا تا ابد می پیچونتمون!

تینا_ آخه فردا می خوام برم مهمونی.

تینا_ گفتم که از مدرسه اخراج شدم.

تینا_ مامانم خیلی شاکیه

تینا_ فردا باهاش نرم شاکی تر می شه ( آیکون ناراحت )

یه دفعه یه جرقه ای توی مغزم زده شد... پس مامانش داشت می رفت مهمونی... خدایا... سر این عباسیان رو یه جایی گرم کن!

ماهان_ اوکی

ماهان_ پس زود بدو برو پیش مامانت تا شاکی تر از این نشده

ماهان_ بهت گفته بودم از بچه مثبت ها خوشم نمی یاد

حالا نگفته بودم ها! ولی مطمئن بودم حرفم شدیدا تاثیرگذاره!

صفحه ی چتمون رو بستم. عباسیان چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

متوجه هستی که ما این دختر رو احتیاج داریم؟

در حالی که سعی می کردم نفرت و عصبانیتم رو نسبت بهش کنترل کنم گفتم:

بین این همه پسر خوش قیافه گشتی و منو پیدا کردی! گیر دادی به من! به برادرم! همه ش بحث قیافه بود یا تو دلت به این قضیه که یه نیمچه استعدادی هم داریم معتقد بودی؟

عباسیان لبخند زد. لبخندهاش عصبیم می کرد. دوست داشتم با مشت توی صورتش بزنم... اصلا چرا بلند نمی شدم و خفه ش نمی کردم؟ برای چی نمی کشتمش؟ اون وقت همه چیز تموم می شد... اصلا مهم نبود که بعدش منشیش منو بکشه... وقتی این مرد رو نگاه می کردم یاد خون صدف می افتادم که روی دستم ریخت... یاد اون لحظه ای می افتادم که آرمان توی بغل بارمان...

تازه داشتم می فهمیدم عباسیان چرا بارمان رو کنار گذاشته... آخه اگه بارمان بود بدون ذره ای فکر کردن همین کار رو عملی می کرد... ولی من... من کی از این کارها کرده بودم که بار دومم باشه؟

تینا پی ام داد. نگاه معنی داری به عباسیان کردم. گفت:

می خوای راستشو بدونی؟

به پی ام تینا نگاه کردم که نوشته بود:

خب حالا چرا شاکی می شی؟

عباسیان ادامه داد:

من همیشه به بارمان اعتقاد داشتم... ولی تو یه ذره آقامنشی... نمی گم که بده... ولی به درد من نمی خوری... می دونستی که فقط این جایی چون شبیه بارمانی؟

جوابش رو ندادم... نگاهی بهش کردم... با اون قیافه ی افسرده و پژمرده ش! انگار از سر مزار عزیزترین کسش بلندش کرده بودند و اینجا اورده بودنش.

عباسیان گفت:

دوست داشتم کس دیگه ای رو جای بارمان بذارم... کسی که یه ذره حرف شنوتر باشه... نه مثل بارمان افسار گسیخته و یاقی! ولی خب... توی باند آدمی مثل اون نداشتم... ریسک بزرگی بود اگه به کس دیگه ای اعتماد می کردم...

تو دلم گفتم:

بارمان هم که به خاطر من مجبور بود همه کاری برای شماها بکنه!

تینا دوباره پی ام داد:

هستی؟

ماهان_ اوهوم

تینا_ خیلی زود قهر می کنی ها!

ماهان_ قهر نمی کنم

ماهان_ فقط حوصله ی بچه بازی ندارم

تینا_ حالا کجا بریم؟

ماهان_ می یام دنبالت بریم یه دور بزنیم

ماهان_ بعدش تصمیم می گیریم کجا بریم

ماهان_ یه کافی شاپی رستورانی چیزی همون نزدیکی ها می ریم

تینا_ اوکی

آدرس رو گرفتم. با راهنمایی عباسیان ساعت هفت قرار گذاشتیم. وقتی از یاهو مسنجر بیرون اومدم عباسیان روی شونه م زد و گفت:

کارت حرف نداشت! آفرین! اگه کارتون برای فردا خوب پیش رفت فقط یه بار دیگه می ری دیدنش و می بریش اونجایی که بهت می گیم... بعد هم می ری اون ور آب و خلاص می شی!

از جام بلند شدم. دستامو دوباره توی جیبم کردم. به سمت اتاق خودم رفتم.

خودمو روی تخت انداختم. چشمامو بستم... فکرم به سمت دستمالی که بارمان بهم داده بود پر کشید... باید چی کار می کردم؟

یه جورایی مطمئن بودم تنها راهی که دارم چیه ولی مشکل اینجا بود که من توانایی عملی کردنش رو نداشتم... بعضی راه حل ها... بعضی راه های نجات با خوبی کردن و خوب موندن عملی نمی شن...

عباسیان در زد. به مردی که داشت کشورش رو اسیر جنگ می کرد ولی اصرار داشت مودب و صمیمی به نظر برسه پوزخند زدم...

لبه ی تخت نشست و گفت:

رادمان... می دونی... من اگه فقط یه نفر از اعضای باند رو خوب بشناسم اون یه نفر تویی...

تو دلم گفتم:

شک دارم...

یکی از همون لبخندهای غمگینش رو تحویلم داد و گفت:

دختر راشدی رو فراری داری... تو پروژه ی آتوسا هم کم نافرمانی نکردی... حتی توی مهمونی پژمان بدون این که لزومی داشته باشه به ترلان کمک کردی...

نگاه معنی داری بهم کرد و ادامه داد:

همیشه با ادب و احترام با خانوم ها رفتار می کنی... حتی قبل از این که باند رو ترک کنی... همون چند سال قبل رو می گم... اون موقع هم همین طور بودی...

با لحنی که سعی می کرد پدرانه باشه گفت:

می دونم این دفعه هم سعی می کنی یه جوری به تینا لطف کنی... برای همین بذار برات یه چیزی رو روشن کنم! یه آدم حرفه ای همیشه یه نقشه ی دوم داره که اگه نقشه ی اول عملی نشد نقشه ی دوم رو اجرا کنه... امیدوارم متوجه باشی که با نافرمانی کردن فقط خودت رو از بین می بری... من دقیقا می دونم چطور این کار رو پیش ببرم... خودتو بی دلیل فنا نکن... من این دفعه در مقابل نافرمانی هات هیچ گذشتی نشون نمی دم...

با نگرانی نگاهم کرد...

شاید از توی چشمام می تونست بخونه که رویا برام روی کاغذ چیزی نوشته...

شاید نقشه ای که توان اجرا کردنش رو نداشتم رو می تونست پیش بینی کنه...

شاید متوجه دستمالی که بارمان بهم داده بود شده بود...

می دونستم... می دونستم حتی اگه همه چیزو بدونه من باید کار خودمو بکنم... به بهاش فکر نمی کردم... به این فکر می کردم که اگه دست روی دست بذارم و کاری نکنم تا ابد نمی تونم خودمو ببخشم...

عباسیان از جاش بلند شد و گفت:

نمی خواستم بذارم این اتفاق بیفته... به شدت مخالف بودم ولی... گفتم شاید این طوری متوجه موقعیتت بشی... شاید این طوری متوجه بشی که ارسلان تاجیک هیچ کاری نمی تونه بکنه... شاید با ناامید شدن امیدهای واهیت متوجه بشی که تنها راهی که برای نجات خودت و برادرت وجود داره راهیه که من جلوی پات می ذارم...

دوباره اون لبخند معروفش رو تحویلم داد و گفت:

هیچکس اون بیرون منتظر اومدنت نیست... اون بیرون جز چوبه ی دار چیزی برات نداره... ریسک نکن... عاقل باش...

از اتاق بیرون رفت. روی تخت دراز کشیدم... چی می گفت؟ یعنی چی که ارسلان تاجیک نمی تونست کاری بکنه؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... یه لحظه به ذهنم رسید که می خواد جسد بابای ترلان رو نشونم بده... قلبم اومد توی دهنم... بی اختیار نیم خیز شدم... چی کار کرده بودند؟

صدای پاهایی رو از بیرون اتاق شنیدم. عباسیان داشت می گفت:

می تونی ببینیش...

ضربان قلبم اوج گرفت... یه حسی بهم می گفت که قراره یه آشنا رو ببینم... قلبم محکم تر توی سینه زد... احساس می کردم دلم داره پیچ می خوره... صدای عباسیان توی ذهنم تکرار شد:

شاید با ناامید شدن امیدهای واهیت متوجه بشی که تنها راهی که برای نجات خودت و برادرت وجود داره راهیه که من جلوی پات می ذارم...

امید واهی...

سرمو بلند کردم و به مرد جوونی که دم در ایستاده بود نگاه کردم... مردی با قد متوسط... چشم و ابروی مشکی... موهای خرمایی تیره...

تمام تنم یخ زد... دستام بی اختیار مشت شد... با صدایی که به زور در می اومد گفتم:

رضا...

لبخندی زد و با لحنی پر انرژی گفت:

چطوری پسر؟

وارد اتاق شد... من کی از روی تخت بلند شده بودم و وایستاده بودم؟ رضا رو به روم وایستاد. با سر به بیرون اتاق اشاره کرد و گفت:

دلش مثل سیر و سرکه می جوشید... فکر می کرد اگه منو ببینی داغون می شی...

نگاهی به صورتش کردم. دنبال آثاری از شکنجه می گشتم... حس می کردم باید حسابی کبود و زخمی شده باشه... ولی... چرا این قدر خوشحال بودم؟ قلبم چرا درد می کرد؟

یه قدم به سمت عقب برداشتم. صدام به زور از حنجره م در می اومد:

باورم نمی شه...

رضا دستاشو از هم باز کرد و گفت:

چرا؟ مگه با هم شروع نکردیم؟ فقط شما جا زدید من خودمو بینشون جا انداختم...

دیگه مطمئن شدم... عقب عقب رفتم و تکیه مو به دیوار دادم. می ترسیدم زانوهام سست شه رو روی زمین بیفتم... قلبم دیوونه وار توی سینه م می زد... سرمو پایین انداختم... رضا... نه... باورم نمی شد...

با صدایی که می لرزید گفتم:

اونا برادر منو کشتن...

سرمو بلند کردم... به چشم هاش نگاه کردم... چرا این قدر خونسرد بود؟

خودم جواب خودمو دادم:

آره... حق داری... برادر تو رو که نکشتن...

شونه بالا انداخت. سرمو بین دستام گرفتم. روی تخت نشستم. رضا بعد از مکثی کنارم نشست و گفت:

می دونم سخته که آدم یه عمر روی دوستش یه حساب دیگه باز کنه و بعد بفهمه ماجرا یه چیز دیگه بوده...

با عصبانیت سرمو بلند کردم و داد زدم:

می دونی؟... واقعا؟... رضا تو بهترین دوستمون بودی...

رضا سر تکون داد و گفت:

بذار این طوری برات بگم که چون شما فکر می کردید بهترین دوستتونم اینجام... برای همین توی این جایگاهم...

قلبم به درد اومده بود... رضا... یعنی واقعا این رضا همون رضا بود؟

همونی که حتی شب عید حاضر بودیم به خاطر دیدنش بی خیال خانواده بشیم که باهاش بریم دور دور...

همونی که اولین و بهترین دوست بارمان بود...

همونی که برای من عزیزتر از همه ی هم کلاسی هام بود...

این رضا همون رضایی بود که هروقت از خونه ی خودمون به تنگ می اومدیم به خونه ش پناه می بردیم؟

همون رضایی که وقتی بابا بارمان رو از خونه بیرون کرد چند ماه مهمونش بود؟

سرمو پایین انداختم... از چی حرف می زدم؟ به چی فکر می کردم؟ همه ی اون فکرها... همه ی اون برداشت ها یه توهم بود...

تو دلم گفتم:

سرتو بلند کن... رضا رو ببین... دوستی که براش جون می دادی... نگاهش کن...

نیم نگاهی بهش کردم... آهسته گفتم:

تو کسی بودی که ما رو به سایه معرفی کردی...

آره... خودش بود... سایه تصادفی وارد گروه ما نشده بود... رضا شونه بالا انداخت و گفت:

خب آره...

با نفرت نگاهش کردم و گفتم:

تو دوستاتو فروختی عوضی!

رضا لبخندی زد و گفت:

من هیچ دلیلی نداشتم که پا پیش بذارم و با بارمانی که از دماغ فیل افتاده بود دوست بشم... با شما دوتا بچه پولدار از خود راضی که فکر می کردید از ما بهترونید... من کسی رو نفروختم... به خاطر این که احساس می کردم به درد کارمون می خوره باهاش دوست شدم...

سرم گیج می رفت... نمی تونستم بالا نگهش دارم... دلم بیشتر از قبل پیچ می خورد... شکسته تر از اونی شده بودم که توان بلند شدن و زدن رضا رو داشته باشم... قلبم شکسته شده بود... احساس می کردم خورد شدم... قلبم با درد به قفسه ی سینه م می کوبید... گلوم خشک شده بود... انگشت هام بی اختیار کف دستم خم می شد...

رضا با خنده گفت:

چرا این قدر بهم ریختی؟ مگه چه عیبی داره؟ آدمی که همیشه چترتونو تو خونه ش باز می کردید تو زرد از آب در اومده؟

سرمو بلند کردم... دوست داشتم این همه خونسردی رو با یه مشت از هم بپاشونم...

دوست داشتم کینه و نفرت همه ی این سال ها رو با ضرب و شتم این چهره ی بی خیال خالی کنم...

دوست داشتم دردی رو که قلبمو فلج می کرد توی صورت مردی بپاشونم که لقب بهترین دوستم رو چند سال... خدای من... هفت سال... یدک کشیده بود... هفت سال...

از بین دندون هایی که از عصبانیت روی هم کلید شده بود گفتم:

برای این که به آدمی که بیشتر از همه اعتماد داشتم بی اعتماد شدم...

دستی به صورتم کشیدم و گفتم:

برای چی؟... چرا؟... تو چی کم داشتی؟... دانشجوی خوبی بودی... پول داشتی... خانواده داشتی... می دونی چیه؟ تو حریص بودی... بیشترش رو می خواستی...

پوزخندی زد و گفت:

فکر می کنی همین که یه خونه و ماشین بهت بدن خوشبخت ترین آدم دنیا می شی؟... نه... هر روز بیشترش رو می خوای... یه ماشین مدل بالاتر... امروز اسپورتیج... فردا بی ام و و بنز... امروز خونه تو شهرک غرب... فردا تو الهیه...

با نفرت نگاهم رو ازش گرفتم و گفتم:

نمی فهمت...

ابرو بالا انداخت و گفت:

مگه خودت همین شکلی نبودی؟... مگه بچه مایدار نبودی؟ مگه آدمی نبودی که همه چی داشتی ولی بیشترش رو می خواستی؟...

آهسته گفتم:

حالمو بهم می زنی...

یه دفعه صدامو بالا بردم و گفتم:

آخه تو مثلا پزشک این مملکتی؟ آره؟ تویی که می خواستی به خاطر پول با جون آدما بازی کنی؟

با بی خیالی شونه بالا انداخت و گفت:

اینم برای این که تا ابد بشی مایه ی افتخار مامان و بابایی که فقط به همین شرط اجازه می دادن از جلوی چشمشون دور بشی...

از جام بلند شدم... با عصبانیت اتاق رو بالا و پایین رفتم... دست توی موهام کردم... قلبم... قلبم درد می کرد... از صورتم حرارت بیرون می زد... دستام مشت می شد... یه دفعه با مشت محکم به در کمد زدم... رضا با صدای بلند گفت:

چته راد؟

داد زدم:

نگو راد! فهمیدی؟ نگو راد!

رضا هم از جاش بلند شد و گفت:

دنیا همینه... بابای تو کسیه که بی پناهت می کنه و از خونه بیرونت می کنه... دوستت هم از پشت بهت خنجر می زنه... دنیا همینه... هرچند... برای آدم هایی مثل شما دو تا بچه سوسول این چیزها می شه همه چیز دنیا... می شه غم و غصه...

با ناباوری سر تکون دادم و گفتم:

تو این همه بغض و کینه نسبت به ما داشتی و من نمی دونستم؟

دوباره داشت پوزخند می زد. گفت:

کی از دو تا آدم مغرور و از خود راضی خوشش می یاد؟ فکر می کردید چه خری هستید برای خودتون! من حالم از شما دو تا بهم می خورد... کار سختی داشتم... صمیمی بودن با آدم هایی که به زور می تونستم تحملشون کنم... چند ماه میزبان بارمان و اون اخلاقیات شازده وارش بودم... فکر می کردید کی هستید؟ فکر می کردید چون بابای قالتاقتون خونه ی دوبلکس داره ماها پیشتون دهاتی هستیم؟ یا مثلا چون چشماتون آبیه خیلی خوش قیافه اید؟ حالم از این همه غرورتون بهم می خورد... اصلا متاسفم نشدم که غرورتون شکسته شد... بارمان که همیشه طوری حرف می زد که انگار مسئول آموزش روش رفتار با دخترهاست و منم یه شاگرد احمقم... تو هم که همچین خودتو می گرفتی انگار همه ی دخترهای این مملکت برای خوشگلیت حاضرن جون بدن...

عصبی شده بودم و پلکم بی اختیار می پرید... دست های مشت شده م و پشتم قایم کردم... گفتم:

برای آخرین بار اومدی دیدنم... توی بدترین شرایط... که بگی همیشه در حال خیانت کردن بودی؟... که بگی چه قدر آدم پست و آشغالی بودی؟ که بهم بگی تو ما رو به سایه معرفی کردی و پامون و به باند باز کردی؟... که بگی اگه می خوایم دنبال مقصر بگردیم لازم نیست راه دور بریم؟

لبخندی زد و گفت:

من فقط برای این اومدم که بگم من چیزی به تاجیک نگفتم... تو به خاطر کشتن شهرام تحت تعقیب هستی... اومدم بهت بگم کارت رو درست انجام بده تا بتونی برای همیشه از جایی که بهترین دوستت بزرگترین دشمنته بری...

بسته ی سیگار رو از جیبش در اورد... نگاهی به موهای خرمایی رنگش کردم... چه قدر این آدم برام غریبه بود...

یاد شب تولدش افتادم که بعد از چند سال دیدمش... یادم اومد اشک توی چشممون حلقه زده بود... همه با دیدن دوباره بهم رسیدن این دوست های اساطیری متاثر شده بودند... من این مرد رو نمی شناختم...

یادم افتاد که آوا چه قدر نگران رابطه ی من و اون بود... و من برای ترلان قسم خورده بودم که رضا بی گناهه...

یه دفعه قلبم توی سینه فرو ریخت... آوا زن رضا بود... آوا بهترین دوست ترلان بود...

و دانیال... بارمان می گفت خواستگار ترلان بود...

سرم به دوران افتاد... احساس کردم کمرم تیر کشید... ترلان هم دختر تاجیک بود...

یعنی وقتی موفق نشدند دانیال رو وارد بازی کنند دست به دامن رضایی شدند که ثابت کرده بود می تونه خیلی خوب آدم ها رو فریب بده...

یادم اومد که حساب کار من و بارمان رو با کشتن آرمان دستمون داده بودند... یکی از اعضای خانواده مون... اگه رانندگی یه بهونه باشه و ترلان فقط به خاطر ساکت نگه داشتن تاجیک پیش ما باشه چی؟

خون توی رگم یخ زد... این آدما داشتند چی کار می کردند؟ ترلان رو مجبور کرده بودند تا توی قتل برادر بازپرس راشدی همکاری کنه... برای این که به تاجیک ثابت کنند هیچ راه برگشتی برای دخترش نیست...

تاجیک هیچ کاری نمی تونست بکنه...

من به جرم قتل شهرام باید به اعدام محکوم می شدم...

و ترلان... وقتی دوست باباش رو دیده بود وا رفت... حتما همین رو بهش گفته بود... این که اوضاع خرابه...

کم کم همه چیز داشت برام روشن می شد... فقط یه بار از استعداد ترلان استفاده کرده بودند... بعد اونو کنار گذاشته بودند... چرا اصلا باید بین همه ی دخترها و پسرهای این شهر سایه دست روی کسی می ذاشت که باباش قاضی بود؟ ... فقط یه چیزی به ذهنم می رسید... این که ترلان مهم بود... خیلی... انگار خیلی چیزها به تاجیک بستگی داشت...

حالا باید چی کار می کردم؟ مسلما نباید دست روی دست می ذاشتم... با تکیه کردن به کمد این اتاق و دست های مشت شده به جایی نمی رسیدیم...

رضا بسته ی سیگار رو جلوم گرفت و گفت:

بکش اعصابت بیاد سر جاش...

مثل همیشه سیگارش مارلبورو منتول بود... نگاهی به رضا کردم... مردی که می شناختم... مردی که نمی شناختم...

نگاهی به بسته ی سیگار کردم... یاد رادمانی افتادم که از هیفده سالگی سیگار می کشید... رادمانی که قبل از صدف با مهارت هر دختری رو خام می کرد... رادمانی که شاید یه کم مثل بارمان رنگ آبی چشماش به شیطنت و سیاهی می زد...

ولی این رادمان یه رادمان دیگه بود...

همون رادمانی که با خدا شرط نبست که اگه آرمان آسیبی نبینه برای همیشه آدم می شه... همون رادمانی که وقتی همه چیزش رو از دست داد تازه به خدا نزدیک شد و قسم خورد خودش رو از سیاهی بیرون بکشه... بی عوض... بدون شرط... بی گلایه...

سیگاری از توی پاکت در اوردم... رضا فندک رو دستم داد و گفت:

قربون آدم چیزفهم و باهوش...

سیگار رو روشن کردم... فندک رو توی بغل رضا انداختم...

پکی عمیق به سیگار زدم...

فقط یه کم می خوام مثل الان بارمان سیاه بشم...

دود رو به عمق ریه هام کشیدم...

یه کم می خوام مثل بیست سالگیم بشم...

سرمو رو به سقف گرفتم. مثل قدیم ها... همون موقع هایی که با بارمان روی تخت دراز می کشیدم... سعی کردم با دود یه حلقه درست کنم...

یه کم می خوام از رادمان بودن... از رادمنش بودن خارج بشم...

پکی عمیق تر از قبلی به سیگارم زدم...

یه کم... خیلی کوچیک می خوام نامرد بشم... ناجوانمرد بشم...

دود رو با یه بازدم عمیق... مثل عمق همه ی نامردی ها... خیانت ها... بیرون دادم...

فقط یه کم می خوام مثل آن نیمه ی دیگرم بشم...

بعضی وقت ها یه اتفاقاتی می افته که دوست داری سر به بیابون بذاری... دوست داری خودتو گم کنی... خیانت... از هر سمتی... از هر دیدی کثیف ترینه... آمیزه ای از دروغ... پستی... دورویی...

بعضی وقت ها شوک یه سری اتفاقات اون قدر شدیده که نمی تونی هیچ واکنشی نسبت بهشون نشون بدی... نه اشک تو چشمات جمع می شه... نه می تونی یه خنده ی عصبی سر بدی... فقط توی ذهنت دنبال چرا ها می گردی... مثلا این که من چرا زودتر نفهمیدم که رضا خائنه؟ این سخت نیست... من خیلی احمق و ساده ام...

بارمان چرا نفهمید؟... دلیل مجسمش جلوی چشمم نشسته بود و داشت یه لبخند پر از تمسخر به صورتم می پاشید... این قدر باهوش و زیرک بود که تونسته بود این قدر زود خودشو توی دل رئیس جا کنه.. والا با این استعدادی که داشت منم تحت تاثیر قرار گرفتم... رئیس که جای خود داشت...

این فیلم بازی کردن هاش به بازی دادن من و بارمان ختم نمی شد... آوا و خانواده ش رو هم فریب داده بود... آفرین... نه جدا! این همه مهارت ایول داره...

جالب بود... هیچکس تا به اون روز با خودش فکر نکرده بود رادمانی که سال اول کنکور تونسته بود با یه رتبه ی خوب نرم افزار یکی از بهترین دانشگاه های تهران قبول شه به جز قیافه ممکنه یه خورده مغزم داشته باشه...

تا یه جاهایی خوش قیافه بودن به آدم غرور می ده... اعتماد به نفس می ده... از یه جایی به بعد کم کم این حس رو بهت می ده که هیچ هنر دیگه ای نداری...

مردی که از پنجره به طبیعت زل زده بود و دستاش رو پشتش حلقه کرده بود هم جزو همین آدما بود... جزو کسایی بود که ادعا می کردند منو خیلی خوب می شناسن ولی شناختشون توی ظاهرم خلاصه می شد... بذار این آدم... این نامرد... پیش خودش فکر کنه که منو خوب می شناسه... بذار فکر کنه من یه آدم احمق ولی خوش قیافه م... بذار مثل بقیه ی آدما نفهمه که یه مهندس شبکه رو نباید دست کم بگیره...

مثل بارمان شده بودم... آدما رو پیش خودم تحلیل می کردم... فقط اون نقطه ضعف ها رو به دست می اورد که آدما رو اذیت کنه... من نقطه ضعف ها رو به دست می اوردم تا ازش یه وسیله ای برای فرار بسازم...

به چیزهایی که می دونستم فکر کردم... به نوشته ی رویا...

به مردی که رو به روم بود... عباسیان... به حلقه ی کوچیک نزدیک ترین یارانش نگاه کردم... منشیش و رضا... مردی که از خیانت واسطه ها می ترسید... مردی که از خیانت می ترسید... این مرد توی مهمترین ماموریتش ریسک نمی کرد... می دونستم اون مردی که پشت کامپیوتر نشسته تنها کسیه که زیر نگاه تیزبین عباسیان ماموریت رو کنترل می کنه...

باقیش شانس بود... همون چیزی که من نداشتم...

عباسیان نگاه غمگینش رو از پنجره گرفت. چشم های تیره ش از همیشه تیره تر به نظر می رسید... موهاش از همیشه سفیدتر... بهتر نبود این آدم از موهای سفیدش خجالت می کشید؟... بهتر نبود رضا به اون چیزهایی که داشت رضایت می داد؟...

عباسیان با سر اشاره ای به مانیتورها کرد و گفت:

خودت می دونی تحت نظر داریمت... می دونی که بدون مراقب نمی ذارمت... چند نفر هم حواسشون به ماشین و مسیری که می ری هست... نه مثل مجید!

و نگاه معنی داری بهم کرد... کم کم داشتم به این نگاه های معنی دارش حساسیت پیدا می کردم... نگاهی به مانیتوری که منشی چکش می کرد انداختم... هر چند لحظه یه بار مانیتور بقیه ی اعضای باند رو چک می کرد... شاید اگه یه کم دردسر درست می کردم حواسشون از چک کردن مانیتورها پرت می شد...

من فقط به احتیاج به یه چیز داشتم... خونه ی تینا... خونه ای که هیچ کدوم از افراد عباسیان بهش وارد نمی شن... خونه ای پر از وسایل ارتباطی... و وسیله ی رسیدن به این خونه...

لبخندی زدم... آخرش به یه چیز می رسیدم... شانس!

اگه فقط برای یه بار شانس می اوردم... فقط یه بار...

عباسیان سوئیچ رو به سمتم گرفت و گفت:

بی خودی فکر فرار به سرت نزنه... توی اون ماشین فقط به اندازه ی فاصله ی خونه ی تینا تا سفره خونه بنزینه... رادمان... برای آخرین بار می گم... تنها شانسی که داری رو از بین نبر...

و من می خواستم این تنها شانسم رو به بدترین نحو ممکن خراب کنم... به بدترین نحو...

ساعت هفت و نیم بود. جلوی کوچه ماشین رو نگه داشتم... نگاهی به ساعتم کردم... نمی دونستم چی بهش وصله... ولی باید حواسمو جمع می کردم...

یه پلاک به گردنم آویزون بود که نمی دونستم چرا پشتش برجسته تر از روشه... حواسم بهش بود...

خوبیش این بود که توی گوشم چیزی نذاشته بودند... احتیاط کرده بودند... احتیاط بیشتر... نقطه ضعف بیشتر...

سرمو چرخوندم... به دختری نگاه کردم که به سمت ماشین می اومد. جلوی موهاش رو با اسپری قرمز کرده بود... یه مانتوی کوتاه و چسبون قرمز آتیشی و شلوار مشکی چسبون پوشیده بود. شال مشکی رنگی هم با وضع عجیب غریبی روی سرش انداخته بود. به جز یه آرایش غلیظ چشم آرایش دیگه ای نداشت... واقعا بهش می خورد حداقل هیفده ساله ش باشه...

تینا سوار ماشین شد و با لحنی پر انرژی و شیطون بدون سلام علیک گفت:

بکن اون عینکتو ببینم!

لبخندی زدم که بی شباهت به لبخندهای پر از شیطنت بارمان نبود... گفتم:

لطفا ش رو بذار اولش!

با مشت به بازوم زد و گفت:

لوس نشو... بکن ببینم چشماتو!

خندیدم... عجب دیوونه ای بود! عینکم رو در اوردم... رومو به تینا کردم که داشت با خنده نگاهم می کرد... یه دفعه از جاش بلند شد و دست دور گردنم انداخت و در گوشم داد زد:

خودتی! واقعا خودتی!

خندیدم و نگاهی به دور و بر ماشین کردم... راستی! این دوربین کجا بود که من نمی دیدمش؟ یعنی این قدر ریز میزه بود؟

احساس کردم گوشم از صدای بلند تینا سوت کشید... خوب فارسی حرف می زد ولی یه کم لهجه داشت.

خودمو از تینا جدا کردم و گفتم:

خب دیگه آروم بگیر!

تینا زل زد توی چشمام و گفت:

لنزه؟

ابرو بالا انداختم و گفتم:

حرف دهنتو بفهم!

خندید ولی من جدا بهم برخورده بود!

یاد حرف رضا افتادم... ته دلم خالی شد...

_ یا مثلا چون چشماتون آبیه خیلی خوش قیافه اید؟ حالم از این همه غرورتون بهم می خورد... تو هم که همچین خودتو می گرفتی انگار همه ی دخترهای این مملکت برای خوشگلیت حاضرن جون بدن...

راست می گفت... من و بارمان یه کم زیادی به رنگ چشممون می بالیدیم... شاید یه کم زیادی جلوی رضا به این موضوع افتخار می کردیم... خب این یه حقیقت بود که همیشه خودمونو یه سر و گردن بالاتر از رضا می دونستیم ولی... این قدر شعور داشتیم که جلوی رضا چیزی بروز ندیم... البته... یه وقت هایی هم شدیدا بیشعور می شدیم... یعنی... خیلی وقت ها...

تینا سر تکون داد و با خنده گفت:

تا آخرین لحظه مطمئن بودم که سر کارم گذاشتی و عکس خودت نیست!

پوزخندی زدم و گفتم:

ضایع شدی دیگه... مگه چند بار رفته بودی سر قرار و این بلا سرت اومده بود که بدبین شده بودی؟

می خواستم ببینم چه قدر ساده و زود باوره... تینا کمربندش رو بست و گفت:

هیچ وقت... سر دوستام این بلا اومده بود... رفته بودند دیدند طرف اصلا یکی دیگه ست... چند بار هم سر قرار فهمیدند عکس های طرف فوتوشاپ بوده ... یعنی به جای یه پسر با پوست برنزه و بینی قلمی یه پسر زردنبو با بینی عقابی دیدن... فکر کن! ... ولی من تا حالا با پسرهای ایرانی بیرون نرفته بودم... خوشم نمی یاد ازشون!

آخ خدا! فکر همه جا رو کرده بودم جز چطور تحمل کردن این دختره!... در عرض دو دقیقه روی اعصابم رفته بود. ماشینو روشن کردم و گفتم:

لیاقت پسرهای ایرانی رو نداری... برو پیش همون پسرهای ...

آخرین لحظه جلوی حرف نسنجیده مو گرفتم...

خدایا! من همیشه این جوری حرف می زدم؟ این قدر نژادپرستانه؟

رضا با حرفاش اعصاب برام نذاشته بود... نمی تونستم از ذهنم بیرونش کنم... مرتب تو خودم دنبال چیزی می گشتم که بتونم حرف های رضا رو توجیه کنم... بدبختیم این بود که استرس داشتم و این موضوع ضعف اعصابمو تشدید می کرد...

سعی کردم یه کم باشعور و با شخصیت باشم. گفتم:

همه جای دنیا آدم خوش قیافه و زشت داریم...

تو دلم گفتم:

آفرین پسر خوب و منطقی! آفرین... همین طوری خوبه...

تینا گفت:

منظورم این نبود! من فقط خاطره ی خوبی از این موضوع ندارم... همین... بیشتر دوران زندگیم هم توی آمریکا گذشته... فکر کنم طبیعی باشه که تجربه ی بیرون رفتن با پسرهای ایرانی رو نداشته باشم...

سر تکون دادم و گفتم:

خب حالا پسرهای ایرانی چطورین؟

یه دفعه به شوخی محکم توی بازوم زد و گفت:

خوشگل!

کم کم داشتم قاطی می کردم... شیطونه می گفت بلند شم و اون قدر بزنمش که...

تو دلم گفتم:

من چرا این قدر عصبیم؟

اگه فرمون ماشین زیر فشار انگشتام کج و کوله می شد تعجب نمی کردم... میل شدیدی برای خورد کردن شیشه های ماشین با قفل فرمون داشتم... دیدن رضا... آخرین ماموریتم... بدشانسی هام که نمی دونم از چند سالگی گریبانگیرم شده بود... اگه می تونستم خونسرد بمونم جای تعجب داشت...

دستم درد گرفته بود... ولی می ترسیدم انشگتامو شل کنم و اون وقت لرزش دستم لو بره...

به راه افتادیم. یه پراید آلبالویی جلوم بود که طبق دستور عباسیان باید دنبالش می رفتم... به نظرم انتخاب عاقلانه ای بود. آتوسا دختری بود که همیشه فاصله ش رو با آدم حفظ می کرد... ولی این تینا عجوبه ای بود... مرتب توی سر و کله ی من می زد... لباسمو می کشید... دست دور گردنم می انداخت... با این وضعیت اصلا نمی شد به تجهیزات قبلی که زیر شالم قایم می کردم فکر کرد... انگار عباسیان هم این دختره رو خوب می شناخت.

کم کم طاقتم داشت طاق می شد... به تینا گفتم:

به موهام دست نزن... حساسم.

دستشو توی موهام کرد و عمدا بهمش ریخت... بهش گفتم:

تو صورتم نزن... خوشم نمی یاد...

همین طور که آروم توی صورتم سیلی می زد با خنده گفت:

من از ته ریش خوشم می یاد... مثل اون عکست... چرا صورتتو این طوری سه تیغ کردی؟

کفرمو داشت در می اورد... فکر کن عصبی و مضطرب باشی یه نفر هم روی اعصابت پیاده روی کنه!...

گفتم:

آروم بگیر دیگه...

با صدای بلندی گفت:

اوه! چه بداخلاق!

با حرص گفتم:

همین کارها رو کردی که از مدرسه اخراجت کردن!

پوزخند زد و گفت:

برای این کارها کسی رو بیرون نمی کنند!

گفتم:

دختر خوبی باشی بهت یه کادوی خوب می دم ها!

چشماشو تنگ کرد و گفت:

مثلا چی؟

سر تکون دادم و گفتم:

آبنباتی چیزی... یه چیز که به درد دختربچه ها بخوره!

با مشت محکم توی بازوم زد... خدایا بهم صبر بده!

پراید اون طرف خیابون متوقف شد. نگاهی به دور و برم کردم. به سفره خونه رسیده بودیم... گفتم:

می یای بریم قلیون بکشیم؟

با سر جواب مثبت داد و گفت:

آره... بریم.

وارد سفره خونه شدیم. روی یکی از تخت ها نشستیم و سفارشمونو دادیم. تینا این دفعه به بازوی سمت راستم زد و گفت:

خب بگو ببینم... شغلت چیه؟

پوزخندی زدم و گفتم:

شغل؟ شغل دیگه چیه؟! هیچی! بی کار!

تینا خندید و گفت:

جدی؟

یه استکان چای برداشتم و نبات رو توش زدم. یه شکلات خرمایی برای تینا انداختم و گفتم:

آره...

قلیونو به سمت خودم کشیدم و گفتم:

فقط برای تو نگرفتما! بچه پررو!

جیغ کوتاهی کشید و نذاشت منم بکشم... حالا ما یه شب به دود و دم رو اورده بودیم ها!

تکیه م رو به پشتی دادم. پوفی کردم... دیگه وقتش بود... نمی تونستم ازش فرار کنم... من باید وارد خونه ی این دختره می شدم... مامانش هم اون شب خونه نبود... من باید این کار رو می کردم...

پشت گوشام داغ شده بود... احساس آدمی رو داشتم که خجالت می کشه... نمی دونستم از کی... نمی دونستم از چی... ولی یه چیزی وجود داشت که من ازش خجالت می کشیدم... سعی کردم یه بار دیگه به خاطر بیارم پررویی یعنی چی... قبح یه سری چیزها رو شکستن یعنی چی... من باید اون روز آدم بدی می شدم... یه عمر رادمنش بودن کافی بود... می خواستم یه کم بد باشم... یه کم نامرد... یه کم پست... یا شاید یه کم بیشتر از یه کم...

دستم رو از پشت دور شونه ی تینا انداختم و گفتم:

خب بگو... از خودت بگو...

تینا گفت:

چی بگم؟ مرتیکه چند ماهه منو می شناسی دیگه... همه چی رو بهت گفتم...

زل زدم توی چشم های تیلی اش... یه لحظه هوس کردم دستمو از روی شونه ش بردارم و محکم با پشت دست توی دهنش بزنم ولی... مثل همیشه خودمو کنترل کردم...

خودمو به سمتش کشیدم... خودشو پس نکشید... یه رشته از موهاش رو دور انگشتم پیچیدم... انگشتمو کشیدم... سرش به سمت چپ خم شد و با خنده گفت:

آی! دردم اومد...

در گوشش آهسته گفتم:

اینم برای این که یاد بگیری با من چطوری حرف بزنی...

و در گوشش آهسته خندیدم... کمی به سبک بارمان... به جای صدای بم خودم با یه صدای زخمی...

موهاشو دور انگشتم شل کردم ولی ول نکردم... با خنده گفت:

موهامو ول کن دیگه...

نچ نچی کردم و گفتم:

نه... خوشم اومده...

با مشت آهسته به پام زد و گفت:

داری اذیتم می کنی...

به لبخند روی لبش نگاه کردم و گفتم:

نیست که توام بدت می یاد!

موهاشو از دور انگشتم باز کردم... دستمو روی شونه ش و نزدیک گردنش گذاشتم... انگشت اشاره م و بلند کردم و آهسته پایین فکش رو نوازش کردم. لبخندی زد. منم یه چشمک بهش زدم... به سبک ماهان سکوت کردم... یه سکوت با غرور... یه خرده بهش کم محلی کردم... سرمو این طرف و اون طرف کردم... مردم رو نگاه کردم... به یه دختر خوشگل لبخند زدم... تینا حرف زد نگاهش نکردم... تینا داشت بر و بر نگاهم می کرد... شاید داشت پیش خودش فکر می کردن چطور ماهان رو راضی کنه که یه کم باهاش راه بیاد و صمیمی تر شه... ولی نمی دونست من توی جلد ماهان بدجوری دلم می خواد باهاش صمیمی باشم... خیلی صمیمی... این قدری که پام به خونه ش باز شه... یه خونه پر از وسایل ارتباطی... موبایل... تلفن ... اینترنت... خونه ای که درش روی تیم عباسیان بسته بود... و بعد من باشم و چیزی که رویا برام روی کاغذ نوشت...

یادم اومد که بارمان می گفت Esse برای مردها خوب نیست... لبخندی زدم و گفتم:

من از این سیگارهای زنونه نمی کشم!

ابرو بالا انداخت و خودش یه نخ بیرون کشید و گفت:

فقط منو ضایع کن!

انگشتمو پایین تر اوردم . حالا داشتم پایین چونه ش و نوازش می کردم... اونم که بدش نمی اومد...

لبخندی بهش زدم و گفتم:

بلد نیستم جور دیگه رفتار کنم... می تونی وقت بذاری و یادم بدی...

دود سیگارش رو بیرون داد و گفت:

زیاد کار می بره...

ابرو بالا انداختم و گفتم:

پس از امشب شروع کن.

خندید... منم... هرچند به نظرم اصلا خنده دار نبود...

گفتم:

تا ساعت چند وقت داری؟

یه لبخند شیطون بهم زد و گفت:

اگه همین طور مهربون باشی تا نصفه شب...

خنده م گرفت. گفتم:

منظورم اینه که مامانت کی می یاد؟

سیگارشو روشن کرد و گفت:

از اون لحاظ؟... شما پسرها هنر دیگه ای ندارید؟

گفتم:

هنر که زیاد داریم... از هر انگشتمون هزار تا هنر می ریزه... ولی تو هم حتما یه دلیلی داشتی که می خواستی منو ببنی...

چشمکی بهش زدم و گفتم:

زیادم که ایران نمی مونی...

دستمو بالاتر بردم... حالا داشتم موهاشو نوازش می کردم. گفتم:

از پسرهای ایرانی هم که خوشت نمی یاد...

دستمو گرفت و از دور شونه هاش پایین انداخت ولی ولش نکرد... با خنده گفت:

به دل گرفتی ها... من از تو خوشم می یاد...

محو صورتش شدم... می خواستم بفهمه که دارم بهش خیره نگاه می کنم... با سر به قلیون اشاره کرد و گفت:

نمی کشی؟

بدون این که نگاهمو ازش بکنم گفتم:

نه...

لبخندی روش لبش نشست... نگاهمو ازش گرفتم... سرمو چرخوندم... حالا تینا داشت خیره نگاهم می کرد... از گوشه ی چشمم می دیدمش...

چشم به یه دختر و پسر افتاد که دو تا تخت اون طرف تر نشسته بودند. دختره پشتش به ما بود ولی آینه دستش بود و داشت از توی آینه نگاهم می کرد... آینه رو پایین اورد... تو دلم گفتم:

پس مامور عباسیان اینه...

نمی خواستم بحث خونه رو توی سفره خونه باز کنم... ممکن بود مامور عباسیان جلوی رفتنمونو بگیره...

رو به تینا کردم. سریع نگاهشو ازم گرفت... نخو گرفته بود... فقط یه کم شانس...

گفتم:

بریم؟

تینا سیگارشو خاموش کرد و گفت:

بریم...

از سفره خونه بیرون اومدیم. سوار ماشین شدیم. تینا گفت:

بریم یه دور بزنیم؟

به عقربه ها اشاره کردم و گفتم:

زیاد بنزین ندارم ...

تینا چپ چپ نگاهم کرد و گفت:

به اندازه ی خونه تون که بنزین داری؟ هان؟

گفتم:

آره فکر کنم... اگه تموم شد هم تو وای می ایستی سر خیابون از این گالن ها توی هوا تکون می دی دیگه...

تینا محکم توی بازوم زد و گفت:

بیشعور!

تازه متوجه حرفی که زده بود شدم... خونه تون! اوه اوه! قضیه برعکس شد چرا؟

خودمو نباختم... گفتم:

از کدوم طرف باید بریم سمت خونه تون؟

کم نیورد و گفت:

به اونش بعدا فکر می کنیم... آخه الان که داریم می ریم خونه ی شما!

گفتم:

یادم نمی یاد از این قرارها با هم گذاشته باشیم؟

تینا گفت:

اون وقت قرار خونه ی ما رو کی گذاشتیم؟

خندیدم و گفتم:

موقع چت کردن... گفتی اگه عکس خودم بود دعوتم می کنی...

تینا زبون درازی کرد و گفت:

نگفتم امشب دعوتت می کنم!

راستش... جدی جدی برام گرون تموم شد که کسی که یازده سال از خودم کوچیک تره این طوری باهام رفتار کنه. یه نگاه پر غرور و عصبی بهش کردم. حساب کار دستش اومد... دوباره شدم همون ماهان مغرور... تینا گفت:

چرا این جوری نگاه می کنی؟ آدم می ترسه...

چیزی نگفتم... یه چیزی به فکرم رسید... اگه حالشو می گرفتم چی؟ اون وقت کوتاه می اومد؟

نگاهی تحقیرآمیز بهش کردم و گفتم:

موقع چت کردن بیشتر نشون می دادی ها!

گفت:

چی رو بیشتر نشون می دادم؟

نگاهی بهش کردم و گفتم:

سن!

اخم کرد و چیزی نگفت. تو دلم گفتم:

یعنی اگه گند زده باشم خودمو قبل از رسیدن پیش عباسیان دار می زنم...

تینا یه کم من من کرد و گفت:

راستش... ما یه خورده تو خونمه مون مسائل امنیتی داریم... دوربین مداربسته... نگهبان...

با تعجب نگاهش کردم... یه تعجب واقعی... گفتم:

اون وقت چرا؟

تینا گفت:

مگه دوربین مداربسته چیز عجیبیه؟

ژست خاصی به خودش گرفت و گفت:

الان دیگه هر خونه ی بزرگ و درست و حسابی برای خودش دوربین داره...

گفتم:

نگهبان چی؟

دوباره همون حالت فخرفروشانه رو به خودش گرفت و گفت:

فکر کن یه خورده پولداریم و باید مواظب مال و اموالمون باشیم...

اشاره ای به ماشینم کردم و گفتم:

ببخشید که ما گدا گشنه ایم!

خندید و گفت:

پس اگه نیستید این چیزها رو می دونید دیگه!

لبخندی زدم و گفتم:

آهان! مامان و بابات چی کاره ن؟

مکثی کرد... سرش رو به طرف پنجره چرخوند و گفت:

خب یه کمش به خاطر بابام اِ...

دیگه نخواستم وارد جزئیات بشم... مطمئن نبودم اصلا تینا در جریان کارهای باباش باشه. یه کم دلم براش سوخت... همون موقعی که من و من کرد... دختر ساده ای بود... ادای کسایی رو در می اورد که خیلی پسرباز و واردن ولی خودش خیلی قابل پیش بینی بود... از اون دخترهایی بود که اگه گیر یه پسر سوءاستفاده چی که تو جامعه زیادن می افتاد کارش تموم بود... یعنی... یکی مثل من!

به سمت خونه شون روندم. نگاهی به آینه کردم. پراید پشت سرم بود. اینم نشونه ی اول برای مخالفت عباسیان! پراید برام نور بالا زد. برای این که شر گیر دادن های پراید رو بکنم گفتم:

بالاخره که باید برسونمت خونه... آدرس می دی؟

آدرس رو بلد بودم. فقط می خواستم عباسیان این رو بشنوه. نگاهی به تینا کردم. سرشو پایین انداخته بود... با تعجب پرسیدم:

ناراحت شدی؟

سرشو بلند کرد و گفت:

هان؟... نه!

دستمو انداختم دور گردنشو به سمت خودم کشوندمش و گفتم:

کوچولوی من از من ناراحت نشو...

اینم که منتظر یه اشاره بود... خودشو لوس کرد و گفت:

ناراحت نشدم هانی...

موهاشو نوازش کردم و دستمو برداشتم که بیشتر از این پررو نشه. اونم که کم کم داشت می فهمید باید باهام چطوری رفتار کنه صاف نشست.

جلوی خونه شون متوقف شدم. به ساعت نگاه کردم... نه و نیم بود. لبخندی زدم و گفتم:

خوش گذشت...

تینا با خنده گفت:

آره خیلی خوب بود... کی از شمال می یای؟

گفتم:

شنبه یکشنبه ی دیگه تهرانم...

تو دلم گفتم:

امیدوارم عباسیان با این قضیه مشکلی نداشته باشه!

نگاهی به تینا کردم... داشتم لبخند می زدم ولی قلبم توی دهنم بود. داشتم سکته می کردم... اگه دعوتم نمی کرد چی؟ اگه مجبور می شدم ماموریت رو درست انجام بدم... این روز... امروز... آخرین فرصتم بود... اگه نه... کارم تموم بود... هم کار من... هم ترلان... هم باباش که صد در صد حسابی تحت فشار بود...

یه بار دیگه یاد رضا افتادم... پس بابای ترلان هیچی نمی دونست... چون رضایی نبود که بهش خبر بده... حتما باباش فکر می کردم دخترش بعد این که تصادف کرده و باعث مرگ کسی شده پا به فرار گذاشته... دوست بابای ترلان هم که به ترلان یه خبر بد داده بود...

ترلان باید زودتر می رفت... قبل از این که اون استفاده ای که می خواستن رو ازش بکنند...

رویا باید زودتر می رفت... باید اطلاعاتش رو به مافوقش می رسوند... قبل از این که دیر بشه باید جلوی این آدما رو می گرفت...

بارمان باید زودتر می رفت... بارمان... برادر من حقش بود که بعد از یه زندگی سخت یه کم رنگ آرامش رو می دید... و من...

من برای چی برم؟ من چی دارم که به خاطرش برگردم؟ مادری که منو فراموش کرده... برادری که به زور تحملم می کنه... پدری که ازم متنفره... تنها چیزی که زندگیمو ارزش مند می کرد این بود که بارمان ادامه ش رو بهم هدیه داده بود...

به رفتن فکر نمی کردم... به سیاهی های خفته ی توی وجودم فکر می کردم... خیلی طول کشید تا ساکتش کنم... محوش کنم... کمرنگش کنم... ولی امشب... می خوام آزادش کنم...

گفتم:

با این که با دوست پسرت بیرون بری مشکلی داری؟

پوفی کرد و گفت:

اینجا آره... آمریکا نه...

گفتم:

آهان...

پراید با فاصله از ما پارک کرده بود. گفتم:

پس باید خداحافظی کنیم... آن که می شی؟ می تونیم با هم چت کنیم و اگه شد قرار بعدی رو می ذاریم... اگه نه هم که می ری آمریکا و بهت خوش می گذره...

تینا با دیدن این خونسردی و بی خیالی من کپ کرد!

دستم رو برای دست دادن جلو بردم. تو دلم گفتم:

یه امشب بی خیال مردونگی... می ریم تو فاز نامردی...

تینا دستش رو جلو اورد که دست بده. یه دفعه دستش رو کشیدم و به سمت خودم کشیدمش... لبشو بوسیدم... خیلی طولانی... دستش رو نوازش کردم و بعد آهسته ازش جدا شدم... به چشمام زل زد... یه لحظه برگشت و با استرس به باغ خونه شون نگاه کرد. سرش رو پایین انداخت و لبش رو تر کرد. نفس عمیقی کشید و گفت:

می یای بالا؟

لبخندی زدم و گفتم:

بدم نمی یاد...

انگشت اشاره ش رو با حالت تهدید آمیزی تکون داد و گفت:

اومدی کامپیوترم رو درست کنی... باشه؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

باشه...

لبخندی زد و در رو باز کرد. آخرین نگاه رو از توی آینه به پراید کردم. قلبم محکم توی سینه می زد. راننده از ماشین پیاده شد. توی دلم گفتم:

باید بجنبم تا دوباره بدشانسی نیوردم.

سریع از ماشین پیاده شدم و کنار تینا قرار گرفتم. استرسم هر لحظه اوج می گرفت. قلبم محکم به قفسه ی سینه م می کوبید.

تینا زنگ زد. نگاهی به در ویلا کردم. یه در زرد رنگ با حاشیه ی مشکی... آهسته به سمت عقب نگاه کردم. یه هیوندا کوپه ی خوشگل زرد رنگ پشتم بود که راننده ش داشت از ماشین پیاده می شد. یه مرد چهارشونه و عضلانی بود... با اخم بهم خیره شد. سرم رو چرخوندم...

پس حتما از آدم های عباسیان بود... صدای گام های کسی که از پشتم می اومد رو حس می کردم... راننده ی هیوندا بود یا پراید؟... سرمو آهسته چرخوندم... کفش های مردونه ای رو دیدم که هر لحظه بهم نزدیک تر می شد... حدودا چهارمتر باهام فاصله داشت... قلبم توی سینه فرو ریخت...

تینا دوباره زنگ زد. به سمتم چرخید... با شیطنت بهم چشمک زد... دوباره نیم نگاهی به کفش ها کردم... حدودا دو متر...احساس کردم قلبم توی دهنم اومد...

یه دفعه در باز شد...

تینا درو باز کرد. سریع وارد ویلا شدم و نفس راحتی کشیدم. قلبم آروم گرفت... تا خواستم آب دهنمو قورت بدم متوجه شدم که دهنم کاملا خشک شده...

چشمم به دو مرد افتاد که توی باغ ایستاده بودند. یه نفرشون ظاهرا باغبون بود. داشت پای بید مجنون کود می ریخت...

یه نفر دیگه شون با حالتی مشکوک بهم نگاه می کرد. احتمالا نگهبانی چیزی بود.

نگاهی به باغ کردم. این قدر دلشوره داشتم که چیزهایی که می دیدم هیچ انعکاسی توی مغزم پیدا نمی کرد ولی به نظر می اومد که تازه مشغول درست کردن باغ شده باشند. بعضی از درخت ها قدیمی و خشکیده بود. جلوی درخت های گلکاری شده بود ولی خاک پای گل ها تازه به نظر می رسید.

نگهبان با اخم و تخم نگاهی بهم کرد و رو به تینا گفت:

خانوم تینا...

تینا با لبخند گفت:

ایشون آقای محمدی هستن... اومدن کامپیوترم رو درست کنن...

نگهبان با تعجب بهم نگاه کرد... باورش نشده بود... مشخص بود... البته به من ربطی نداشت... این دیگه مشکل تینا بود...

از پله های نیم دایره و کوتاه بالا رفتیم و به دری رسیدیم که نیمه باز بود. دنبال تینا راه افتادم.

خونه ی شلوغی بود. وسایل زیادی نداشت ولی جعبه های مختلفی این طرف و اون طرف خونه دیده می شد که یا نیمه باز بود یا اصلا باز نشده بود. چشمم به زنی افتاد که مشغول باز کردن یکی از جعبه ها بود. تینا با صدای بلند گفت:

مه لقا جون...

زن سرش رو بلند کرد و با دیدن من چشمهاش چهار تا شد. تینا گفت:

برای آقای محمدی شربت می یارید؟

تو دلم گفتم:

شربت دیگه چیه این وسط؟

تینا نگاه معنی داری به مه لقا کرد... یاد نگاه های عباسیان افتادم. نمی دونم چرا یه دفعه ترس به دلم وارد شد. نکنه فهمیده باشن من از طرف عباسیانم و همه ش نقشه برای حرف کشیدن از من باشه؟

سرمو یه کوچولو تکون دادم و سعی کردم این فکر مسخره رو از ذهنم بیرون کنم.

از پله ها بالا رفتیم و وارد اتاق تینا شدیم.

اولین چیزی که به چشمم اومد پوسترهای بزرگی بود که به دیوار بود. تصاویری از خواننده هایی بود که نمی شناختم.

میز کامپیوتر نزدیک در بود. روی صندلی رو به روی میز نشستم و گفتم:

اینو باید درست کنم دیگه؟

و لبخند زدم. یه لحظه توی سکوت به تینا زل زدم... لبخندمو روی صورتم محو کردم... به چشماش زل زدم... یه لبخند کم رنگ روی لبم نشوندم... و بعد سرمو انداختم پایین و به اتاقش خیره شدم. تختخوابش نزدیک پنجره بود. کمی اون طرف تر میز آرایشش بود که روش پر از خرت و پرت بود. یه کم اتاقش بهم ریخته بود... روی تختش چند دست لباس مچاله شده بود. معلوم بود سر انتخاب لباس حسابی درگیری داشته... ترجیح دادم چشم از لباس های روی تخت بگیرم... شلوغی های روی تخت بیشتر روی اعصابم می رفت...

نگاه تینا هنوز روی من بود... این شیوه ی نخو بده ول کن مخصوص خودم بود... روش های بارمان توی مهارت هایی که توی حرف زدن داشت خلاصه می شد...

با پا به دکمه ی کیس زدم و روشنش کردم. دستامو توی هم قلاب کردم. حالا باید چه جوری جلوی چشم تینا کارمو می کردم؟

با چشم دنبال دوربین گشتم... اگه توی اتاقش دوربین باشه... آخه کدوم دیوونه ای توی اتاق خواب دوربین می ذاره؟

دوست نداشتم جلوی دوربین این کار رو بکنم. از عباسیان بعید نبود که بتونه یه راهی برای دسترسی به دوربین پیدا کنه. نمی خواستم هیچ سند و مدرکیی از خودم به جا بذارم...

تقه ای به در خورد و مه لقا وارد شد. نگاهی به کامپیوتر کرد. روشن بود... یه نگاه به تینا کرد. تینا لبخندی زد و گفت:

دستت درد نکنه مه لقا جون...

سینی رو از دستش گرفت و بعد چیزی زیرلب زمزمه کرد که نفهمیدم... دوباره اون فکر مسخره توی ذهنم شروع به بالا و پایین پریدن کرد... قلبم هم به دنبال اون فکر شروع به جست و خیز توی قفسه ی سینه م کرد... تینا و مه لقا مشکوک می زدند.

تینا یه لیوان شربت دستم داد... منم که به دلم بد اومده بود! حاضر نشدم به شربت لب بزنم.

تینا گفت:

چند دقیقه صبر کن...

روی تخت نشست. لبخند زد. گفتم:

پسوردت چیه؟

تینا گفت:

جدی گرفتی ها!

تو دلم گفتم:

به درک! انگار برای من کاری داره بدون پسورد وارد شم.

به سمتش چرخیدم. چشمم افتاد به یه دوربین کوچولو و نحس که قشنگ توی زاویه ای بود که کامپیوتر رو هم شامل می شد... لبخند تلخی زدم... چه انتظاری از شانس خودم داشتم؟ آخه من کی توی زندگیم شانس اورده بودم؟

تقه ای به در خورد. تینا از جاش پرید و به سمتم اومد با هیجان گفت:

خب اینم از دوربین!

با تعجب گفتم:

چی؟

تینا لیوان شربتش رو روی میز گذاشت و گفت:

بابام یه کم به رفت و آمدم با ایرانی های غریبه حساس شده...

من که تو دلم جشن و عروسی به پا شده بود گفتم:

خیلی تابلو اِ این طوری که!

تینا با خنده گفت:

مامانم چند وقتیه فکر می کنه مشکلی برای دوربین های خونه پیش اومده... آخه هر چند وقت یه بار قطع می شه... راستشو بخوای براش زیاد مهم نیست... مامانم زیاد به این دوربین ها اهمیت نمی ده و معتقده این طوری خیلی معذب شدیم... اصرارهای بی خود بابامه...

چشمکی بهم زد و گفت:

چند وقت پیش مه لقا داشت یه کم تو وسایل مامانم سرک می کشید... منم دیدمش... از اون روز به بعد هرکاری بگم می کنه... ماجرای دوربین خاموش کردن هام زیر سر ماست.

تو دلم گفتم:

یعنی منم که دارم شانس می یارم؟ ... من؟

خدایا... من دارم برای اولین بار توی زندگیم شانس می یارم... شرمنده تم که می خوام اوج سوءاستفاده رو از این یه بار بکنم... می خوام یه کار خیلی بد بکنم... ولی... تنها راه چاره مه... یه کار بد با یه نیت خیر...

یه دفعه یه حس آزاردهنده ای سراغم اومد... این شیوه ی عباسیان بود... این که از پسرها استفاده کنه تا یه دختر رو به خودشون علاقه مند کنند... اون وقت اون دختر حاضر می شد به خاطر با اون پسر بودن هرکاری بکنه... خودش نگهبان ها رو بپیچونه... خودش دوربین رو خاموش کنه...

قلبم توی سینه فرو ریخت... عباسیان این روزها رو دیده بود...

چه قدر خوب اینو می دونست... در مورد من چی می دونست؟ یه لحظه ترس برم داشت... گفته بود اگه فقط یه نفر رو خوب بشناسه اون یه نفر منم...

لبخندی به تینا زدم... ولی اصلا حواسم بهش نبود. هرچند... دیگه توی موقعیتی نبودم که راه برگشتی داشته باشم...

به ساعت و پلاکی که به گردنم آویزون بود فکر کردم. داشت همه چیز رو می شنید... انگار اون صورت غمگین و افسرده ش رو می دیدم... با اون چشم های نمدار... مرد غمگین و باهوش... سنگینی نگاه های معنی دارش رو از روی پلاک حس می کردم... اون منو می شناخت ولی...

شاید می تونستم دروش بزنم... اگه تبدیل به آدمی به جز رادمان می شدم...

حس کردم خون توی رگام یخ زد... لبم به لبخندی کج باز شد... ابروی راستم بی اختیار یه کم بالا رفت... شاید کمی پوستم داشت به سیاهی می زد... شاید آبی چشم هام داشت شیطنت رو داد می زد...

دیگه شلوغی های روی تخت حالمو بد نمی کرد... من عاشق شلختگی بودم...

انگار تینا هم وسوسه رو از توی صورتم خوند که اون طور لبخند زد.

بلند شدم و به سمتش رفتم... لبمو به گوشش نزدیک کردم و گفتم:

مه لقا که عادت نداره یهو بپره توی اتاق؟

تینا خندید... منتظر جوابش نشدم...

*****

سرمو چرخوندم. نفس عمیقی کشیدم و غلت زدم. چشم های تینا بسته بود... نفس هاش عمیق و آروم بود... خوابیده بود...

روی تخت نشستم. نگاهی به اطرافم کردم. توی اون بند و بساط اولین کاری که کردم این بود که ساعت رو از دستم باز کنم... ولی پلاک هنوز به گردنم آویزون بود.

آروم از روی تخت پایین اومدم. تی شرتم رو از روی زمین برداشتم. دستمو روی پلاک گذاشتم و دعا کردم که تاثیری توی کم کردن صدا داشته باشه...

آهسته روی صندلی نشستم. کامپیوتر هنوز روشن بود. آب دهنمو قورت دادم. قلبم به تپش در اومد... نگاهی پر استرس به تینا کردم... خیالم تخت شد که خوابیده...

تی شرت رو روی کیبورد انداختم... این فقط برای احتیاط بود... نمی خواستم هیچ ردی از خودم بذارم... حتی اثر انگشت... این طوری صدای تایپ کردنم هم کم می شد... نتونسته بودم اون پلاک لعنتی رو توی اون گیر و دار باز کنم... زنجیرش کوتاه بود و به این راحتی ها از گردن در نمی اومد...

چون سکوت همه جا رو گرفته بود می ترسیدم عباسیان صداهای مشکوکی بشنوه و بفهمه که دارم با کامپیوتر کار می کنم...

یه کم دستم رو روی کیبورد تکون دادم... خوشبختانه صفحه کلید رو حفظ بودم...

تو دلم گفتم:

خدا کنه اینترت رویا وصل باشه... خدا کنه... مگه نه همه ی کارهام توی سایه ی بدشانسیم از بین می ره...

یه صفحه ی ورد باز کردم. شروع به نوشتن کردم... مجبور شدم چند بار تی شرت رو آهسته کنار بزنم و حروف رو از زیرش پیدا کنم... حالا بماند که قلبم توی دهنم بود و دستم می لرزید...

نوشتم:

رادمانم... سریع از اونجا برید... همین امروز... توی اولین فرصت...

به پیغامم نگاه کردم... دستم رفت تا بنویسم ترلان باید زودتر از اونجا بره ولی منصرف شدم... موقع فرار کردن به اندازه ی کافی دچار استرس می شدند.. نباید ذهنشون رو پر از سوال های جدید و اضطراب اضافی می کردم...

نوشتم:

رضا تمام مدت داشت...

لبمو به دندونم گرفتم. قلبم محکم توی سینه می زد... نه! پاکش کردم... می دونستم بارمان اگه این رو بخونه حسابی به هم می ریزه. می دونستم قاطی می کنه... نه... اونا باید فرار می کردند... نباید عصبیشون می کردم... بعدا ماجرا رو می شد... نمی دونم چطور... ولی بالاخره می شد...

به پیغام یه خطیم نگاه کردم... نوشتم:

اسم رئیس عباسیانه...

پاک کردم... اگه اسم تقلبی بود چی؟ بدتر گمراه می شدند...

چشمامو مالیدم. خواستم نفس عمیقی بکشم ولی می ترسیدم عباسیان بفهمه... احساس می کردم کنارم حضور داره... نگاه غمگینش رو روی خودم حس می کردم... با بدبینی چرخیدم و اطرافم رو نگاه کردم... هرچی فکر احمقانه تو دنیا وجود داشت اون شب به ذهنم سرازیر شده بود...

_ نکنه صدای بلند ضربان قلبمو بشنوه...

_ نکنه خودشون توی اتاق دوربین گذاشته باشن...

_ نکنه خودشون توی اتاق دوربین گذاشته باشن...

_نکنه مه لقا جاسوسشون باشه...

_ نکنه ...

تو دلم گفتم:

اه! زهرمار!

چشمامو بهم فشار دادم و سعی کردم خونسرد باشم... سعی کردم به این فکر نکنم که ممکنه منشی عباسیان این فایل رو ببینه... باید این کار رو می کردم... به محض این که نقشه ی بعدیم اجرا می شد همه چیز بهم می ریخت... ممکن بود به بارمان فشار بیارند و شانس فرار کردنش رو از بین ببرند...

چشمامو باز کردم. فایل رو به چه اسمی بفرستم؟ پامو با حالتی عصبی تکون دادم... اسم... یه اسم خاص... یه اسم بی مفهوم ولی خاص...

سرمو پایین انداختم... به دستام خیره شدم... انگشتامو بالای کیبورد نگه داشته بودم... می لرزیدند...

سرمو به دستم تکیه دادم... پامو با شدت بیشتری تکون دادم... چشمم به لکه های روی دستم افتاد... یادگار اعتیادم... یاد عذاب هایی که توی اون اتاق کشیدم افتادم... با اون پنجره ی تخت کوب شده ی نزدیک به سقف... سقف ترک خورده... دیوارهای زرد... و اونS A S K R O B لعنتی روی دیوار...

سرمو بلند کردم... جرقه ای توی مغزم زده شد... S A S K R O B... B برای بارمان بود... و اون مرد که بهم هروئین تزریق می کرد به این موضوع که بارمان رو دیده اشاره کرده بود... بارمان این حروف رو می شناخت...

اسم فایل رو گذاشتمA S K R O B... می دونستم اگه بارمان اینو ببینه حتما می فهمه که باید بازش کنه... قلبم از شدت هیجان محکم به قفسه ی سینه م می کوبید...

یاد روزی افتادم که توی کامپیوتر رویا فضولی کرده بودم... اطلاعاتی که برداشته بودم... تو دلم گفتم:

خدایا... اینترنت وصل باشه...

لبام رو بهم فشار دادم... اگه می تونستم یه شبکه بین کامپیوتر خودم و رویا ایجاد کنم...

قلبم توی سینه فرو ریخت... این بار از هیجان... اینترنت رویا وصل بود...

یه دفعه صدایی از طبقه ی پایین اومد... از جا پریدم...

صدای زنی رو شنیدم:

تینا اومد خونه؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... مامان تینا بود...

نگاهی به مانیتور کردم... گوشامو تیز کردم... مامان تینا داشت از پله ها بالا می اومد. باید سریع تر کار رو تموم می کردم.

سریع توی فایل های رویا گشتم... چند تا فایل برای کارهای روزانه ش توی درایو دی بود... چندتاش رو پاک کردم تا توجهش رو به فایل جدید جلب کنم. فایلم رو تغییر فرمت دادم و براش فرستادم...

نقشه ی دومم هنوز مونده بود. صدای مامان تینا رو شنیدم:

مه لقا... یه لیوان شربت برام بیار... نفسم بالا نمی یاد...

فرصتم داشت تموم می شد... یاد نوشته ی رویا افتادم... باید برای مافوقش ای میل می زدم.

سریع یه ای میل جدید ساختم. آدرس ای میلی که رویا بهم داده بود رو وارد کردم و مشغول نوشتن متن شدم. مراقب بودم موقع کنار زدن تی شرت دستم به کیبور نخوره... اون قدر دستم می لرزید که واقعا کار سختی بود...

احساس می کردم دیگه قلبم تحمل این همه هیجان و استرس رو نداره... سعی می کردم آروم و آهسته دکمه های کیبورد رو فشار بدم که صدا نکنند... هرچند که تی شرتم به خوبی داشت جلوی صدا رو می گرفت...

آدرس خونه ی تینا رو نوشتم... از نقشه ی عباسیان و تیمش نوشتم... گفتم که خونه رو تحت نظر بگیرن... اطلاع دادم که به زودی این دختر رو یه پسر چشم آبی با موهای مشکی از طرف تیم می دزده...

آخرش نوشتم که آمنه سالمه و به زودی فرار می کنه...

نفس راحتی کشیدم. متن رو فرستادم. معده م تیر می کشید... باید هرچه زودتر هیستوری کامپیوتر رو دستکاری می کردم.

تا خواستم صفحه رو ببندم چشمم به ای میل جدیدی که اومده بود افتاد... قلبم توی سینه فرو ریخت... failure notice ....

چشمام از تعجب گشاد شد... معده م با حالتی عصبی تیر کشید... چشمامو یه لحظه از شدت دردش بستم...

آب دهنمو قورت دادم... ای میل رو باز کردم:

Sorry, we were unable to deliver your message to the following address.

امکان نداشت... یه بار دیگه آدرس ای میل رو چک کردم... آدرس درست بود... همونی بود که رویا برام نوشته بود... چشمامو مالیدم. تو دلم گفتم:

فکر کن... فکر کن... آدرس درست چی بود؟

همین بود... حافظه م توی این چیزها خوب بود... یعنی عالی بود... نوشته ی رویا عین یه فیلم جلوی چشمم بود... همین بود... یعنی چی؟ نکنه رویا مخصوصا یه آدرس غلط بهم داده باشه؟

خواستم یه بار دیگه کامپیوترم رو باهاش شبکه کنم ...

صدای مامان تینا بلند شد:

پس چرا این دختر پایین نمی یاد؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... دیگه وقت نداشتم... هنوز نتونسته بودم کاری که می خواستم رو بکنم... دوباره بدشانس شده بودم... هنوز نتونسته بودم ماموریت رو خراب کنم... فقط حکم مرگ خودم رو با سرپیچی امضا کرده بودم...

منظور رویا از دادن ای میل اشتباه چی بود؟ یادش رفته بود؟... عمرا!

مخصوصا این کار رو کرده بود چون بهم اعتماد نداشت؟... شاید!

یا شاید کسی که صاحب این آدرس بود بعد از این که ارتباطش با رویا قطع شد برای از بین بردن ردش یه بلایی سر آدرس ای میلش اورده بود؟ ... این احتمالش بیشتر بود...

لبمو تر کردم... باید چی کار می کردم؟ باید یه جوری این خبر رو به گوش پلیس می رسوندم... ولی چطوری؟

باید به کی ای میل می زدم؟ قلبم دوباره داشت محکم توی سینه م می زد... ای میل کی رو داشتم؟ مال کی رو حفظ بودم؟ کی ای میلش رو زود زود چک می کرد؟

یه دفعه به یه حقیقت دردناک رسیدم... من هیچ دوستی نداشتم که بهش ای میل بزنم...

هیچ آشنایی نداشتم که ای میلش رو حفظ باشم...

بابا چی؟ شاید کمکم کنه... اون هر روز ای میلش رو چک می کنه... ولی... بابایی که بعد از رفتن بارمان دیگه حاضر نشد اسمش رو توی خونه بیاره... این پدر چطور حاضر می شد به پسر بدنام و قاتلش کمک کنه؟...

سامان چی؟ شاید هنوز این قدر مهر برادری توی خونش مونده باشه که حاضر شه کمک کنه... حاضر شده بود ماشینش رو بهم بده... هروقت سر صبح بدون اجازه برش می داشتم هیچی بهم نمی گفت... شبی که برای تولد رضا رفته بودم حاضر شده بود به خاطر من به بابا دروغ بگه... ولی... اونم از بارمان متنفر شده بود... با رفتن من مطمئنا حاضر نمی شد اسمی ازم بیاره... اونم چه رفتنی!

دلم گرفت... توی اوج استرس و هیجان دلم از این همه تنهایی گرفت... سرمو پایین انداختم... چشمامو بستم... مامان تینا تلویزیون رو روشن کرده بود...

نفس عمیقی کشیدم... نه... سامان و بابا کیس های مناسبی نبودند... عباسیان مسلما به فکرش می رسید که بعد از خرابکاری امشبم سرک بکشه و ببینه با خانواده م ارتباط برقرار کردم یا نه... من یه راه بهتر می خواستم... یه چیزی که به فکر عباسیان نرسه... یه ای میل که حفظش باشم...

رضا... که خیانت کرده بود...

قلبم فشرده شد...

امیر... از وقتی فارغ التحصیل شده بودم بهش زنگ نزده بودم... حتما فکر می کرد می خوام سر کارش بذارم...

قلبم به تپش در اومد....

شهرام... که مرده بود...

قلبم به درد اومد...

ریحانه... که من قاتل شوهرش بودم...

...

ریحانه!.... آره... ریحانه... به فکر هیچکس نمی رسید که من به زن شهرام ای میل بزنم... هیچکس! هیچ دیوونه ای حاضر نمی شد این کار رو بکنه...

سریع صاف سرجان نشستم... دستم از شدت هیجان داشت روی کیبورد پرواز می کرد ولی سعی کردم هیجاناتم و کنترل کنم و آروم تایپ کنم... تی شرت که سر خورده بود رو دوباره صاف کردم... نوشتم:

اگه نشونی از قاتل شوهرت رادمان رحیمی می خوای توی این هفته می ره به این آدرس... با یه باندی همکاری می کنه که می خوان یه دختری رو بدزدن و از باباش باج بگیرن... به بازپرس راشدی خبر بده... می دونه ماجرا چیه...

آدرس خونه ی تینا رو نوشتم...

یه نقشه ی عالی و فوق العاده نبود... ولی... تنها راهی بود که داشتم... شاید ریحانه اون قدر وحشت زده می شد که به پلیس خبر بده... اگه فقط یه کم دیگه توی زندیگم شانس می اوردم...

ای میل رو فرستادم... کارم تموم شده بود. هیستوری کامپیوتر رو دستکاری کردم. صدای مامان تینا رو شنیدم:

کجایی تینا؟

یا خدا! چرا این قدر صداش نزدیک شده بود؟ داشت می اومد بالا...

سریع تی شرت رو از روی کیبورد برداشتم. پاورچین پاورچین به تخت نزدیک شدم. آهسته روش نشستم... گفتم:

تینا پاشو... مامانت اومد.

یه دفعه چشماش باز شد. از جا پرید... زهره ترک شده بود. آهسته گفت:

اوه اوه! زود باش... اوضاع خراب شد...

لباسامو پوشیدم. ساعتمو از روی تخت برداشتم . دوست داشتم یه جمله ای بگم که در اومدن ساعت رو بندازم گردن تینا ولی از حاضرجوابیش می ترسیدم...

تینا گفت:

حالا چی کار کنیم؟

پوزخندی زدم و گفتم:

اون قیافه ی ضایعت رو درست کن... داد می زنه داشتی چه غلطی می کردی...

یه دفعه یادم اومد که موس رو با دستم گرفتم... اثر انگشتم روی موس بود... وای به این حماقت من!

سریع از جام بلند شدم و گفتم:

دارم کامپیوترت رو درست می کنم دیگه!

موس رو گرفتم دستم و گفتم:

وانمود می کنم داشتم ویندوزت رو عوض می کردم...

تینا با عجله از این طرف اتاق به اون طرف اتاق می رفت و سعی می کرد خودش رو مرتب کنه...

صد در صد مامان تینا منو می دید... باورش هم نمی شد که اومدم کامپیوتر تینا رو درست کنم... به درک!

خندیدم... به خونسردی خودم... از اون خونسردی هایی که از جنس خونسردی های من نبود...

یه دفعه خنده روی لبم خشک شد... ممکن بود همین که از خونه بیرون اومدم راننده ی هیوندا یا پراید منو ببرن خارج شهر و با یه تیر خلاصم کنند...

قلبم توی سینه فرو ریخت... یعنی با این سرپیچی جون سالم به در می بردم؟...

فصل پانزدهم

بارمان گفت:

قهوه م بلد نیستی درست کنی؟

با سر جواب منفی دادم. بارمان با تعجب نگاهم کرد و گفت:

جدی؟ دو روز تنهات بذارن از گرسنگی می میری... آره؟

خندیدم. یه دفعه بارمان بداخلاق شد. رو به کاوه تشر زد:

چرا اینجا وایستادی؟ برو تو اتاقت ببینم! زود باش!

وقتی از رفتن کاوه مطمئن شد رو بهم کرد... دوباره مهربون شد. لبخند زد و گفت:

خب... شر همه ی سرخرها رو کندیم.

در حالی که با استرس ناخنم رو می جویدم گفتم:

ما بریم رادمان چی کار می کنه؟

بارمان که توی کابینت دنبال قهوه می گشت گفت:

یه کاریش می کنه... نگران نباش...

پرسیدم:

راضیه رو پیدا کردید؟

بارمان خندید و گفت:

آب شده رفته تو زمین... عجب کاری کرد این دختر!

وقتی چیزی توی کابینت ها پیدا نکرد روی صندلی نشست. گفتم:

ولی آخه چرا؟ من همیشه فکر می کردم اون خیلی وفاداره...

بارمان گفت:

ببین... معمولا این طور باندها به خاطر عقاید مذهبی و سیاسی دور هم جمع می شن... نقطه ی قوتشون اینه که همه ی اعضای گروه به خاطر عقایدشون به کارهای گروه تن می دن... نقطه ی ضعف این گروه اینه که اعضاش یا به خاطر پول دور هم جمع شدن یا به زور... خیلی طبیعی بود که راضیه بره... اینجا می خواست به چی برسه؟ پول؟ سبزواری بیشترش رو به پاش می ریزه...

خواستم چیزی بپرسم که بارمان گفت:

حالا نمی شه این دو دقیقه ی تنهایمون رو با حرف های کاری پر نکنی؟

ابرو بالا انداختم و گفتم:

خب پس چی کار کنیم؟ از چی بگیم؟

بارمان خندید و گفت:

نمی دونم... از گلی بلبلی... چیزی بگیم...

با تعجب گفتم:

چی؟ گل و بلبل چیه؟

بارمان گفت:

منظورم حرف های لطیف و شاعرانه ست...

خنده م گرفت و گفتم:

دیوونه!

آثار خنده رو از صورتم محو کردم و گفتم:

ما حرفامونو زدیم بارمان... مگه نه؟

بارمان صاف نشست و گفت:

ببین ترلان... من قبول دارم آدمی که با اعتیاد خونه و کاشانه ی خودش رو بهم می ریزه مریض و بیمار نیست... مقصره... ولی خودت می دونی ماجرای من فرق می کنه...

وسط حرفش پریدم و گفتم:

آره رادمان هم معتاد بود... اونی که قضیه ش فرق می کنه رادمانه... اونم ماجراش مثل تو بود... مگه نه؟ ... ولی تو حاضر نیستی ترک کنی... اون ماده ای که اون آدم ها رو مجبور می کنه خودشونو به خاطر چند گرم مواد تحقیر کنند و اونا رو از پیش خانواده هاشون به دره ها می کشه و وادارشون می کنه با فلاکت زندگی کنند و نفهمند که دارند خودشونو بدبخت می کنند همین ماده ای که هر روز بیشتر از قبل تو رو ضعیف می کنه... چرا نمی تونی اراده کنی و بذاریش کنار؟

سرشو پایین انداخت و گفت:

شمایی که یه عادت رو... حتی خوراکی محبوبتون رو نمی تونید کنار بذارید چرا این قدر راحت در مورد ترک هروئین حرف می زنید؟

با عصبانیت گفتم:

خودتو توجیه نکن...

سکوت بینمون برقرار شد... به دست های بارمان نگاه کردم که داشت با زیردیگی روی میز بازی می کرد.

بالاخره سکوت رو شکست و گفت:

بگذریم از اون روزهایی که هنوز درگیر باند نشده بودم... آدم حسابی بودم... بیا در مورد اون روزها حرف نزنیم که همه چی داشتم... رشته مو عاشقانه دوست داشتم... برادرمو... خانواده مو البته به جز بابام... اون روزهایی که قیافه داشتم... خوش تیپ بودم.. پولدار بودیم... اون روزهایی که هنوز مواد منو به خاک سیاه نشونده بود... همون روزهایی که رک بهت می گم کلی دختر دور و برم بود... دخترهایی که هیچ علاقه ای بهشون نداشتم... آدم هایی که ظاهرمو می خواستن... بیا اصلا در موردش حرف نزنیم... ولی... فقط... می خواستم بهت بگم محبی وقتی ماجرای تینا رو برام تعریف کرد گفت که رئیس بعدش منو از کشور خارج می کنه... بهم یه هویت جعلی می ده... می تونستم برم رشته ی مورد علاقه م رو ادامه بدم... حتی بهم قول دادند که بعد چند سال رادمان رو هم پیش خودم بیارم... در عوض من گند زدم به ماموریتم...

نفسش رو با صدا بیرون داد و گفت:

بعد از این که معتاد شدم... اون اوایل... چون با میل و اراده ی خودم به سمتش نرفته بودم احساس می کردم توانش رو دارم که ترکش کنم... ولی... ترسیدم دوباره روی فرم بیام و مجبورم کنند براشون کار کنم... برای همین خودمو از بین بردم... هیچ راهی هم برای برگشتن برای خودم نذاشتم...

سرشو بلند کرد و گفت:

توی اوج زشتی... کثیفی... بدنامی... ضعف... بدبختی... دختری سر راهم قرار گرفت که سعی می کرد از بین این همه سیاهی توی من خوبی ها رو پیدا کنه... پیش خودش بزرگشون کنه... و ... دوستشون داشته باشه... اگه می دونستم... اگه می دونستم یه روز سر راهم قرار می گیری شاید یه راه برگشت برای خودم می ذاشتم... شاید یه کم خودخواهی می کردم... ولی... دیر رسیدی... وقتی اومدی که همه ی آدمیتم تباه شد... دیر رسیدی ترلان...

سکوت بینمون برقرار شد. بارمان هنوز داشت با انگشت های بلند و تیره رنگش با زیردیگی ور می رفت. منم با انگشت با دونه های ریز شکر که روی میز ریخته بود بازی می کردم... اخم های جفتمون توی هم بود...

در همین موقع رویا وارد آشپزخونه شد. وحشت زده نگاهی به ما کرد و گفت:

بارمان یه اتفاق بد افتاده.

بارمان با بی علاقگی آشکاری گفت:

چی؟

رویا گفت:

بیا ببین... فایل های کامپیوترم پاک شده.

بارمان سرشو بلند کرد و گفت:

نکنه می خوای من بگردم دنبالشون؟

رویا با صدای بلند گفت:

یکی به کامپیوترم دست زده!

نگاه مشکوکی بهم کرد. با تعجب گفتم:

من؟ آخه من مگه مریضم فایل های تو رو پاک کنم؟

بارمان گفت:

کار من این نیست که دنبال خورده کاری های تو باشم رویا... گندی که زدی و جمع کن...

رویا با عصبانیت گفت:

فکر نمی کنم هیچ لطفی توی تو دردسر افتادن من باشه... مگه نه بارمان؟!

و با جدیت به بارمان زل زد. بارمان پوفی کرد و از جاش بلند شد. گفت:

اگه رادمان اینجا بود یه چیزی... من چیز زیادی از کامپیوتر و این جور چیزها سر در نمی یارم.

بارمان و رویا از آشپزخونه بیرون رفتند. چند دقیقه ای به صدای آهسته ی موتور یخچال گوش دادم و با آشغال های کوچیک روی میز بازی کردم. یه بار دیگه حرف های بارمان رو پیش خودم مرور کردم... لبخندی روی لبم نشست... یاد اون روزی افتادم که ماجرای گذشته ی رضا برام لو رفته بود و داشتم با لحنی سرزنش آمیز به آوا می گفتم چرا با کسی داره ازدواج می کنه که گذشته ی سیاهی داشته... حالا خودم... عاشق یکی بدتر از رضا شده بودم...

از جام بلند شدم تا ببینم ماجرای رویا به کجا رسید. همین که چرخیدم و به سمت در رفتم چشمم به دانیال افتاد که به چهارچوب در تکیه داده بود و نگاهم می کرد.

قلبم توی سینه فرو ریخت... یه پوزخند نحس هم روی لبش بود... نمی دونم چرا سر جام خشکم زد... دانیال هم فهمید. با بدجنسی لبخندی زد و آهسته گفت:

این ترسی که تو چشماته رو دوست دارم ترلان...

با نفرت بهش زل زدم. پوزخندی زد و از آشپزخونه خارج شد. سریع به سمت طبقه ی بالا رفتم... یه حسی بهم می گفت که دانیال یه نقشه ای داره... و من از این حس بیشتر از هرچیز دیگه ای توی اون لحظه می ترسیدم...

همین که وارد اتاق شدم چشمم به بارمان افتاد که با حالتی عصبی دستی به صورتش کشید. با بی قراری از این طرف به اون طرف می رفت... وقتی می ایستاد پاش رو به حالت عصبی تکون می داد... ترس هام جای خودشون رو به دلخوری دادند... باز این پسر باید می رفت و تزریق می کرد...

رویا گفت:

نمی دونم این فایله چیه...

بارمان گفت:

پاکش نکن... اسکن کردی ببینی ویروس داری یا نه؟

رویا گفت:

این فولدر رو اسکن کردم... الان زدم که کل کامپیوتر رو اسکن کنه.

بارمان گفت:

هرچی هست به اون فایل نمی دونم چی چی برمی گرده... اسمش معنی خاصی نداره؟

رویا شونه بالا انداخت و گفت:

اگه داره هم من نمی دونم...

بارمان مشتی روی میز زد و با صدایی بلند و با لحنی عصبی گفت:

نمی دونم... من نمی دونم...

رویا با عصبانیت گفت:

برو... برو به خودت برس...

بارمان تنه ای بهم زد و به سمت اتاقش رفت. در اتاقش با صدای بلندی بسته شد.

رویا پوفی کرد. چشماش رو مالید... روی تخت نشستم... با این هیجان و جوی که توی خونه بود نمی تونستم بخوابم... مجبور بودم پا به پای رویا و بارمان بیدار بمونم...

رویا دستی به پیشونیش کشید و زیرلب گفت:

آخه چی شد یه دفعه؟... کی بهش دست زد؟

چشماشو تنگ کرد و گفت:

به نظرت کار دانیال نیست؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

برای چی باید این کار رو بکنه؟

رویا گفت:

شاید ناخواسته باهاش بدرفتاری کردم و خواسته تلافی کنه... شاید چیزی در مورد من فهمیده...

یه دفعه ساکت شد... به دیوار رو به روش زل زد و گفت:

اوه... شاید... کار دانیاله... آره... احتمالش هست.

با هیجان صاف سرجام نشستم و گفتم:

الانم پایین داشت چرت و پرت بهم می گفت... می گفت این ترسی که توی چشماته رو دوست دارم... حتما فکر کرده بود به خاطر کاری که با تو کرده ترسیدم... من از خودش ترسیده بودم...

رویا به سمتم چرخید و گفت:

آره... کار خودشه... باید به بارمان بگیم که حالشو جا بیاره.

یه دفعه بارمان با سرعت وارد اتاق شد. رویا اعتراض کرد:

بارمان!

تازه متوجه سرنگ و گاروی توی دست بارمان شدم... داد زدم:

بارمان! اَه!

بارمان گفت:

بازش کن... از طرف رادمانه... می دونم معنی اون کلمه رو... صد در صد از طرف رادمانه...

رویا نگاهش رو از سوزن خونی سرنگ گرفت و گفت:

چی رو باز کنم؟

بارمان گفت:

یا فایله ورده یا نوته...

رویا مشغول تغییر فرمت فایل شد. بارمان به خودش اومد. سرنگ رو توی سطل انداخت. رویا هیجان زده گفت:

درست شد.

با هیجان از جام پریدم و به سمت کامپیوتر رفتم. نگاهی به صفحه ی ورد کردم:

رادمانم... سریع از اونجا برید... همین امروز... توی اولین فرصت...

قلبم توی سینه فرو ریخت... یعنی چی شده بود؟ چی می دونست؟ چه جوری به کامپیوتر دسترسی پیدا کرده بود؟

به سمت رویا چرخیدم... دهنش باز مونده بود... به خودش اومد. سریع مشغول پاک کردن فایل و مرتب کردن اوضاع شد...به بارمان نگاه کردم... با صورتی بی حالت به مانیتور زل زده بود... چشم های شیطونش برق عجیبی داشت...

صاف وایستاد. رویا آهسته گفت:

چی کار کنیم؟

بارمان موبایلش رو در اورد و شماره گرفت. پرسیدم:

چی کار می کنی؟

قلبم توی دهنم بود ولی بارمان کاملا خونسردی به نظر می رسید. من و رویا بهش زل زده بودیم. بارمان گفت:

الو... خسرو... بیا بالا... همین الان!

دستش رو پشت شلوارش برد. اسلحه ش رو بیرون کشید. رویا رو نشونه گرفت. چشم های رویا گرد شد. نفس توی سینه م حبس شد. این دیوونه داشت چی کار می کرد؟ قلبم توی دهنم اومد...

بارمان ادامه داد:

یه جاسوس داریم!

رویا با عصبانیت گفت:

چه غلطی می کنی؟

بارمان گفت:

حرف نزن!

رویا گفت:

بارمان می فهمی چی می گی؟

خواستم به طرف در برم که بارمان با صدای بلندی گفت:

تکون نخور! همون جا وایستا!

من و رویا سر جامون خشک شده بودیم. طولی نکشید که خسرو دم در ظاهر شد. نگاهی به رویا کرد. بارمان آمرانه گفت:

ببرش توی ماشین... یه راست می ریم پیش محبی!

خسرو نگاهی مشکوک به رویا کرد و گفت:

نباید قبل از مطمئن شدن شلوغش کنی!

بارمان با صدای بلند گفت:

بادیگارد گوش می ده و هرچی بهش می گن و انجام می ده. فهمیدی؟ بار آخر باشه که صداتو می شنوم!

نگاهی بهم کرد... هیچ وقت تا اون موقع این طور وحشتناک نگاهم نکرده بود... با اخم و تخم... با چشم هایی که تیره تر از همیشه به نظر می رسید...

گفت:

این یکی رو هم ببر... هم دستشه...

قلبم دوباره توی سینه فرو ریخت... احساس کردم یه لحظه از شدت این شوک چشمم سیاهی رفت. خسرو هنوز داشت با شک و تردید نگاهمون می کرد. بارمان اسلحه ش رو پایین اورد. همین طور که از اتاق خارج می شد نگاه معنی داری به خسرو کرد و گفت:

فکر نمی کنم جاسوس وزارت اطلاعات کم چیزی باشه!

خسرو لبخند کمرنگی زد. با ناباوری به بارمان نگاه کردم... فیلمش بود یا تا حالا فیلممون کرده بود؟ این سیاستش بود یا تا قبل از این؟ چی راست بود چی دروغ؟

بارمان با صدای بلند گفت:

دانیال... جمع کن... داریم می ریم!

قلبم برای بار سوم توی سینه فرو ریخت. خسرو با یه دست بازوی رویا رو گرفت. همین که جرقه هایی از روش های مختلف فرار توی ذهنم زده شد بادیگارد دوم بارمان هم وارد اتاق شد. بازومو گرفت و به سمت طبقه ی پایین رفتیم. با خودم فکر کردم صد در صد این نقشه ی فرارشه... ولی... راستی بارمان چطوری رئیس شده بود؟ این طوری؟ نکنه تمام مدت داشت راپورت رویا رو می داد؟!... چرا همیشه ماموریت هاشو درست انجام می داد؟... اصلا آدمی که کلکی توی کارش نباشه چرا الان جلوی چشم من داره با لبخند با دانیال حرف می زنه؟

رویا با عصبانیت به بارمان گفت:

منم خیلی حرف ها برای زدن دارم... فکر نکن ساکت می شینم!

خسرو رویا رو دنبال خودش کشید. رویا نیروشو جمع کرد. خودش رو به سمت بارمان کشید و گفت:

خصوصا در مورد برادرت!

بارمان لبخندی زد و گفت:

همه شو برای محبی بگو... همه ش رو!

تو دلم گفتم:

امکان نداره بارمان در مورد رادمان این طوری حرف بزنه... امکان نداره... این یه نقشه ست برای فرار...

رویا هنوز داشت تقلا می کرد. بعد انگار اونم یه چیزی فهمید... کم کم ساکت شد... دوزاری اونم مثل من تازه افتاده بود... داشتیم فرار می کردیم... با تعجب نگاهی به دور و بر خونه کردم... این بار آخر بود که اینجا رو می دیدم... داشتیم می رفتیم... برای همیشه... داشتم برمی گشتم پیش خانواده م...

سوار ون شدیم... من، رویا و دانیال پشت نشستیم. بارمان گفت:

ببندشون...

رو به خسرو کرد:

صبر کن... من می رم وسایلو بیارم.

بعد رو به اون یکی بادیگاردش کرد و گفت:

تو بمون... من و دانیال و خسرو باهاشون می ریم.

از فرصت استفاده کردم. رو به رویا کردم و آهسته گفت:

ماجرا چیه؟

دانیال آهسته لگدی به پام زد و گفت:

هیس!

من نمی فهمیدم دانیال کجای این برنامه جا داره؟

از جاش بلند شد. با بداخلاقی گفت:

پشت کنید بهم!

دست های من و رویا رو بهم بست. چسب روی دهنمون زد. پوزخندی به رویا زد و با بدجنسی گفت:

داری سکته می کنی؟ خیلی زود می فهمی هیچ کس منتظرت نیست!

اخم های من توی هم رفت. چی می گفتند؟

در ون بسته شد. قلبم از هیجان محکم توی سینه می زد. توی هاله ای از شک و تردید شناور شده بودم... ما داشتیم فرار می کردیم... می دونستم... ولی دانیال چرا داشت با ما می اومد؟ امکان نداشت با بارمان دست به یکی کرده باشه... خصوصا بعد کاری که با رادمان کرد... این دو نفر رسما دشمن بودند... اگه با ما بود چرا داشت چرت و پرت به رویا می گفت؟ اگه داشتیم فرار می کردیم رویا چرا خیلی آروم داشت تلاش می کرد طناب رو باز کنه؟ این چسب لعنتی چی بود روی دهنم؟

ون به راه افتاد. با اخم و تخم نگاهی به دانیال کردم. نگاهم نمی کرد... داشتم از کنجکاوی می مردم... دانیال سیگاری گوشه ی لبش گذاشت... نگاهی به لباساش کردم... شبیه اون موقعی به نظر می رسید که اومده بود خواستگاریم... دیگه خبری از کت شلوار و این جور چیزها نبود... یاد حرف هایی افتادم که روز مهمونی آتوسا بهم زده بود... حاضر نبودم این آدم رو هیچ جوری ببخشم...

به ساعت مچی دانیال نگاه کردم... ده و نیم شب بود... سعی کردم سرعت ون رو پیش خودم تخمین بزدم... چشمام رو بستم... نمی تونستم... ولی به نظر نمی رسید از شصت تا بیشتر داشته باشه... صدایی که از زیر ماشین می اومد نشون می داد که در حال حرکت توی یه زمین سنگی هستیم... ماشین بعضی وقت ها تکون های شدیدی می خورد و این فرضیه رو پیشم اثبات می کرد...

دانیال با صدای بلندی گفت:

تکون نخور!

رویا داشت به کارش ادامه می داد... دانیال لگدی به پای رویا زد و گفت:

به هر حال همین که از ماشین پیاده شیم دهنت سرویسه... تقلای بیخودی نکن!

رویا از کارش دست کشید.

به هر حال همین که از ماشین پیاده شیم دهنت سرویسه... تقلای بیخودی نکن!

رویا از کارش دست کشید.

چسب بدجوری اذیتم می کرد.... قلبم محکم توی سینه می زد... هیجان زده بودم و دست و پا و دهن بسته نمی ذاشت هیچ جوری ابرازش کنم... داشتم خفه می شدم.

نگاهی به ساعت دانیال کردم... یازده و ده دقیقه... چهل دقیقه با سرعت شصت تا یا کمتر داشتیم می رفتیم...

احساس کردم حالا داریم روی آسفالت حرکت می کنیم...

چشمامو بستم... داشتم برمی گشتم... بعد از چند ماه داشتم پیش مامان و بابام برمی گشتم... و معین... و شاید ترانه...

برمی گشتم تا به زندگی یه آدم عادی ادامه بدم... یه دختر معمولی درس نخون و عاشق رانندگی که مامانش از دستش حرص می خوره و باباش مجبورش می کنه ماجراهای توی روزنامه حوادث رو مرور کنه... با معین سر حجم اینترنت دعوا داره و بعضی اوقات حوصله نداره با ترانه تلفنی حرف بزنه و برای هزارمین بار در این چند سال بگه هیچ خبری نیست ولی باید با حرکات چشم و ابروی مادرش این انسجام زوری خانوادگی رو از راه دور با یه تلفن حفظ کنه... با اون فامیل هایی که همه دکتر و مهندس هستند و بعضی وقت ها توی مهمونی ها این قدر قلنبه سلنبه حرف می زنند که هیچکس هیچی از حرفاشون سر در نمی یاره... و... یه دوست خیلی خوب به اسم آوا و شوهر دوست داشتنیش رضا...

ولی... من از اون شهر می ترسیدم... از شهری که آدم هایش هرگز فراموش نمی کردند دختر تاجیک یه زن رو با ماشین زیر گرفت و توی قتل سروان راشدی همکاری کرد...

از شهری که منو تا ابد به سرزنش های مامان و نگاه های ناامید بابا محکوم می کرد...

شهری که شاید... احتمالا... به احتمال خیلی قوی... نه!... صد در صد!... با فاصله و اختلاف من و بارمان رو از همه جدا می کرد...

و حرف های آقای فارسی که مهر تاییدی به همه ی این ها بود...

نگاهم به ساعت دانیال افتاد... یازده و نیم!

دانیال هم نگاهی به ساعتش کرد... نگاهی به شیشه ی سیاهی که بین ما و قسمت راننده بود کرد. سرشو چرخوند. نفس عمیقی کشید... یه دفعه با لگد محکم به در ون زد. من و رویا از جا پریدم... دوباره محکم لگد زد... سرعت ماشین کم شد. صدای بارمان از جلو اومد:

چه خبر شده؟...

دانیال جوابی نداد... دوباره لگدی به در زد. بارمان بلند گفت:

دانیال!... دانیال!... خسرو بزن کنار!

لحن پراسترس بارمان دلمو شور انداخت... نکنه دانیال نقشه ی شومی داشته باشه؟

ماشین متوقف شد. چیزی نگذشت که در باز شد. خسرو با تعجب بهمون نگاه کرد و گفت:

چی شده؟ چه خبره؟

صدای بارمان از پشت سرش اومد:

تکون نخور!... دستهاتو ببر بالا!

چشم های خسرو از تعجب چهار تا شد... اون قدر هیکل خسرو گنده بود که بارمان رو از پشت سرش نمی دیدم. فقط دستش رو دیدم که اسلحه ی خسرو رو از پشتش در اورد. گفت:

دانیال! دست اون دو تا رو باز کن!

دانیال دست و دهن ما رو باز کرد. از ون پیاده شد و مشغول بستن دست و پای خسرو شد. من و رویا از ماشین پیاده شدیم. خسرو گفت:

می خواید فرار کنید؟ هنوز رئیس رو نشناختی بارمان! به یه کیلومتری اینجا نرسیده پیداتون می کنه!

بارمان گفت:

باشه... تو راست می گی... حالا دهنتو ببند!

دانیال کار بستن دست و پای خسرو رو تموم کرد. خواست دهنش رو با چسب ببنده که بارمان گفت:

صبر کن!

رو به رویا کرد و گفت:

توی داشبورد ماشین یه شیشه اتر و دستماله... ورش دار بیار!

همین که رویا ماشین رو دور زد تا اتر رو بیاره دانیال گفت:

بارمان... باید یه چیزی بهت بگم!

بارمان گفت:

بذارش برای بعد...

دانیال با عصبانیت گفت:

همین الان!

بارمان گفت:

بهت می گم باشه برای بعد!

خسرو که خونسرد به نظر می رسید با خنده گفت:

خیلی زود بهم می رسیم بارمان... این قدر زود توی دام می افتی که جایی برای تعجب و شوکه شدن نمی مونه... قبل از این که به خودت بیای یه گلوله توی سرت خالی می کنند...

دانیال بدون توجه به خسرو آهسته گفت:

تو همه ی ماجرا رو نمی دونی!

در همین موقع رویا سر رسید. دانیال با عصبانیت سنگ روی زمین رو شوت کرد و زیرلب گفت:

احمق!

اتر و دستمال رو از دست رویا گرفت. بارمان بهم گفت:

بشین جلو!

رویا اعتراض کرد:

پس این دختره به چه دردی می خوره؟ مگه رانندگیش خوب نیست؟

سعی کردم لحن بد رویا رو نادیده بگیرم. گفتم:

من می شینم پشت فرمون!

پشت فرمون نشستم... دستی به سرم کشیدم... از درد داشت می ترکید... قلبم توی سینه به شدت می زد و مطمئن بودم تا ماجرا ختم به خیر نشه با همین هیجان می زنه و آروم نمی گیره...

از توی آینه بغل دیدم که بارمان و دانیال خسروی بیهوش رو با زور و زحمت به گوشه ی جاده کشوندند... صدای دانیال رو شنیدم:

زورت اندازه ی یه دختربچه ی چهار ساله ست... بلند کن اون پاشو دیگه...

بارمان داد زد:

اون موقعی که منو فرستادی تا معتادم کنن باید فکر اینجاشم می کردی...

دانیال هم با صدای بلند گفت:

تو حقت بود!

رویا به کمک بارمان رفت. منم از ماشین پیاده شدم... هرچند می دونستم زور من از یه دختربچه ی چهارساله هم کمتره...

تا ماشین رو دور زدم و بهشون رسیدم خسرو رو توی حاشیه ی جاده ول کردند...

نگاهی به اطرافم کردم. یه جاده ی یه بانده با آسفالتی قدیمی و پر تپه چاله بود. تا جایی که چشم کار می کرد خبری از تیر چراغ برق نبود... دور و بر جاده رو گیاه های بلندی گرفته بود. نگاهی به آسمون کردم... سیاه سیاه بود و ابرهایی که سرمه ای تیره به نظر می رسیدند از جلوی هلال ماه رد می شدند... توی زندگیم این همه ستاره رو با هم توی آسمون ندیده بودم... توی آسمون تهران به زور دو سه تا ستاره پیدا می شد...

هوا مرطوبش سوزی داشت که یه کم برای اردیبهشت عجیب و غریب به نظر می رسید... سرمو پایین انداختم. بارمان، رویا و دانیال وارد جاده شدند. بارمان که نفسش به زور بالا می اومد دوباره اسلحه ش رو بیرون کشید و گفت:

خب دانیال! حالا برو توی ون و بذار رویا دست و پات رو ببنده!

رویا گفت:

همین جا کنار خسرو ولش کن دیگه!

بارمان با بدجنسی گفت:

هرجایی می تونم ولش کنم... ولی می خوام اول بفهمم اون نصف دیگه ی ماجرا چیه!

دانیال پوزخندی زد و گفت:

یه جورایی ته دلم مطمئن بودم دوباره بهم خیانت می کنی!

بارمان گفت:

راستش می ترسم از اون خیانت اول کینه به دل گرفته باشی... برای همین پیشدستی کردم. تجربه نشون می ده بدجوری کینه ای هستی...

و با سر منو به دانیال نشون داد. دانیال دوباره پوزخند زد و گفت:

آهان! باشه... دیر یا زود می فهمی که چه غلطی کردی!

بارمان گفت:

ترلان سوار شو! زود باش!

آخرین چیزی که دیدم صحنه ای بود که رویا داشت دست و پای دانیال رو می بست.

گیج شده بودم... نمی دونستم چه خبره... یه آدم گیج و ویج بودم و قلبمم آروم نمی گرفت... بارمان دانیال رو با خودش دزدیده بود که ازش حرف بکشه؟ فکر خوبی بود... ولی ماجرای خیانت چی بود؟ خیانت اول... کینه ی دانیال... چرا من هیچی نمی دونستم؟

بارمان جلو نشست. سرحال و پر انرژی به نظر می رسید. گفت:

خب... بریم ببینیم این خانوم ما چطوریه رانندگیش!

با تعجب گفتم:

با ون؟

خندید و گفت:

ببخشید که در حدت نیست!

چند دقیقه ی بعد صدای بسته شدن در پشتی ون رو شنیدم. رویا هم سوار شده بود. رو به بارمان کردم و گفتم:

کمربندت رو بستی؟

بارمان گفت:

نگران نباش... امکان نداره سوار ماشین یه خانوم بشم و کمربندم رو نبندم!

چشم غره ای بهش رفتم. با صدای بلند تیک آف ماشین از جاش کنده شد. بارمان داشبورد رو گرفت و گفت:

هل نشو... بذار پنج دقیقه بگذره بعد ضایع نکن!

با مشت به پهلوش زدم و گفتم:

مسخره م نکن نامرد!

خندید... سکوت بینمون برقرار شد... جاده ی داغون! و قشنگی بود... آسفالتش اون قدر داغون بود که انگار داشتم روی یه راه شوسه ای رانندگی می کردم... بارمان داشت به آسمون نگاه می کرد. گفتم:

یه لحظه فکر کردم داری ما رو می فروشی! چرا جدی جدی رویا رو لو دادی؟

نمی دونم رویا با چی به شیشه زد. از جا پریدم. رویا گفت:

راست می گه! چرا منو لو دادی؟

بارمان خندید و گفت:

من خیلی وقته که تو رو لو دادم!

رویا با تعجب گفت:

چی؟

صداش ضعیف بود ولی تعجب و وحشت رو می شد از توش خوند. بارمان گفت:

فکر می کنی چه جوری رئیس شدم؟... حالا الان ولش کن... بعدا براتون می گم!

رویا ول کن نبود:

یعنی چی؟ تو منو فروختی؟

بارمان گفت:

می خواستم پست بگیرم... با اون پستی که داشتم هیچ وقت نمی تونستیم فرار کنیم! اطلاعات خوب بهشون دادم... اونام در عوضش بهم پست دادن... بده؟ اگه این کار رو نمی کردم الان در حال فرار کردن نبودیم!

پرسیدم:

پس چطور رویا رو نبردن ازش حرف بکشن؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

از این طور آدما به این راحتی نمی شه حرف کشید... اونام اینو خوب می دونستند... برای همین احتمالا گذاشتند رویا با ما بمونه تا شاید ردی از مافوقش بگیرن یا اطلاعات بیشتری جمع کنند...

با تعجب پرسیدم:

مطمئنی؟

بارمان با خنده گفت:

نه!

گفتم:

اگه یه وقت می کشتنش یا می بردنش چی؟

بارمان نگاه عاقل اندر سفیهی بهم کرد و گفت:

گروهی که به جای این که آدم هایی که مد نظرشونه رو بدزده از طریق دوستی وارد می شه هیچ وقت نمی یاد تو سر یه جاسوس تیر خلاص خالی کنه... اساس کارشون سیاسته... این قدرها باهاشون کار کردم که بتونم کارهاشون رو پیشبینی کنم.

رویا داشت یه چیزی اون پشت می گفت که درست نمی شنیدم... احتمالا فحشی ناسزایی چیزی بود...

یه ساعت بعد آدرنالین توی خونم ته کشید و کم کم خوابم گرفت... داشتم مرتب خمیازه می کشیدم که جاده تموم شد. بارمان گفت:

ماشین رو نگه دار... با این ماشین لو می ریم...

با تعجب پرسیدم:

پس چی کار کنیم؟

بارمان گفت:

نزدیکی های اینجا یه آبادیه... می ریم اونجا. صبح که شد یه کاریش می کنیم.

از شدت تعجب داد زدم:

یه کاریش می کنیم؟ این یعنی چی؟ هیچ نقشه ای نداری؟

بارمان با خونسردی اعصاب خوردکنش گفت:

عیبی نداره... نقشه هم پیدا می کنیم...

ماشین رو کنار زدم. با ناباوری نگاهش کردم... همون لحظه به این نتیجه رسیدم که چه خریتی کردم جونمو وسط گذاشتم... بارمان یه تخته ش کم بود... بدون نقشه می خواست این گروه رو دور بزنه؟

نمی دونم یه دفعه این فکر از کجا به ذهنم رسید که اگه همه ش نقشه باشه چی؟ نمی دونم چه نقشه ای ... ولی دوستیش با من... عشق و احساسش... ماجرای رویا... اصلا نکنه یه دفعه یه بلایی سر من و رویا بیاره، دست های دانیال رو باز کنه و همه چی بهم بریزه؟!...

احساسات متضادی نسبت بهش تو وجودم شکل گرفت... نسبت به این مرد خونسردی که با همه ی سیاست هاش ادعا می کرد نقشه ای نداره... می ترسیدم... از این مرد و چشم های وسوسه برانگیزش می ترسیدم... آقای وسوسه... با شیطنتی که از پشت آبی نگاهش آدمو اغوا می کرد... می ترسیدم این شیطنت دامن زندگیم رو بگیره و توی اوج امیدواری با ناامیدی و خیانت ضربه ی آخر رو بهم بزنه...

بارمان دستور داده بود پای دانیال باز شه... دانیال جلوتر می رفت و بارمان با فاصله پشت سرش می اومد. من هم گام با بارمان و رویا هم گام با دانیال بود. کل ون رو برای پیدا کردن وسایل به درد بخور بهم ریخته بودیم. ولی چیز به درد بخوری پیدا نکردیم. از قضا رویا در شیشه ی اتر رو خوب نبسته بود و بیشترش پریده بود. بارمان هم به باقی مونده ی اتر توی شیشه نگاه کرده بود و گفته بود که به درد بیهوش کردن مگس هم نمی خوره...

راهمون رو از بین گیاه هایی که تا ساق پامون بود و خارهای تیزشون توی پاهامون فرو می رفت باز می کردیم. رویا رو به بارمان کرد و گفت:

این ماشینی که سر جاده ول کردیم لومون می ده.

بارمان گفت:

نه بابا... صبح می ریم... به اونجاها نمی کشه.

رویا گفت:

محبی تا صبح به این قضیه که چرا هنوز پیشش نرسیدیم مشکوک می شه.

بارمان نگاهی به اطراف کرد. مکثی کرد و گفت:

بهت که گفتم صبح از این جا می ریم.

رویا دهنش رو باز کرد تا مخالفت کنه. اعتراض کردم:

بسه دیگه! اگه ناراحتی برگرد پیش ماشین و از این جا دورش کن.

رویا سرشو به سمت جلو چرخوند و چیزی نگفت. بارمان گفت:

نکنه انتظار داری من برم این کارو بکنم؟

رویا نفسش رو با صدا بیرون داد و گفت:

همینمون مونده بود که ترلان هم طرف بارمان رو بگیره!

کمی که بین گیاه های خشک کنار جاده پیش رفتیم به یه سراشیبی رسیدیم... پایین سراشیبی یه آبادی بود... بارمان نگاهی به ساعتش کرد و گفت:

زود باشید دیگه... هوا که روشن شد خودمونو با یه وسیله می رسونیم شهر...

دانیال با دهن بسته صدایی در اورد. بارمان صداش رو بالا برد و گفت:

آره.. شهر! می ریم تهران! چیه؟ حرفی داری؟

دانیال سرش رو به نشونه ی تاسف تکون داد... هنوز مشکوک می زد... این که بدون دردسر درست کردن داشت جلومون راه می رفت و سرکشی نمی کرد عجیب بود... هر لحظه انتظار داشتم که با یه کلکی قشقرق به پا کنه... هنوز ازش می ترسیدم... بیشتر از قبل...

صدای زوزه ای شبیه به زوزه ی شغال بلند شد... نگاهی با ترس به اطرافم کردم. همه جا تاریک بود تنها منبع نور، نور ماهی بود که نیمی از اون زیر ابرهای سرمه ای پنهان شده بود. قلبم محکم توی سینه می زد... از این شرایط نمی ترسیدم... اعتماد به نفس کاذب بارمان به منم سرایت کرده بود. فقط اضطراب داشتم... اضطراب شدید...

چشمم به خونه هایی افتاد که زیر پام بود. خونه ها به صورت نامرتب و با فاصله های مختلف از یه خیابون گلی قرار گرفته بودند... خیلی محقر به نظر می رسیدند. سقف هاشون از جنس شاخ و برگ درخت و دیوارهاشون گلی بود. ابتدای آبادی یه مخزن بزرگ آب بود که از شیرهاش آب چکه می کرد. دور و برش یکی دو تا دبه ی خالی آب افتاده بود. زمین کنار مخزن به لجنزاری متعفن تبدیل شده بود. رویا آهسته گفت:

خب حالا چی کار کنیم؟

من که با بینی چین خورده به وضع تاسف بار آبادی نگاه می کردم گفتم:

شاید قبول کنند در ازای پول یه شب بهمون جا بدن!

بارمان پوزخندی زد. نگاهی به کوله پشتی بارمان کردم و با شک و تردید گفتم:

چیه؟ ... آهان! راستی ما پول نداریم...

بارمان گفت:

نه... یه اسکناس هم ندارم...

رویا اخم کرد و گفت:

یعنی چی مگه تو رئیس نبودی؟ بهت هیچ پولی نمی دادن؟

بارمان لبخندی زد و گفت:

همه شو خرج کردم...

رویا با تعجب پرسید:

خرج چی؟... تو که مثل این بابا اهل لباس خریدن نبودی!

به صورت دانیال نگاه کردم. احتمالا اگه دهنش با چسب بسته نشده بود پوزخندی تحویلمون می داد. بارمان گفت:

بعدا بهت می گم!

دستی به چونه ش کشید. لبخندی روی لبش نشست. گفتم:

نقشه ای داری؟

بارمان خندید و گفت:

یکی هم نه... دوتا...

رویا لبخندی زد و گفت:

مثل یه خلافکار حرفه ای!

بارمان خشاب اسلحه ش رو چک کرد و گفت:

باید واقع بین باشیم... متاسفانه من یه خلافکار حرفه ایم... یه خلافکار حرفه ای هم همیشه یه نقشه ی دوم داره که اگه نقشه ی اول اجرا نشد نقشه ی دوم رو اجرا کنه... .

بارمان در زد. رویا و بارمان دو طرف دانیال وایستاده بودند... من پشتشون وایستاده بودم ولی حدس می زدم قیافه ی دانیال دیدنی شده باشه... احتمالا داشت به شدت حرص می خورد. بارمان با مشت به در کوبید... دیگه توی شهرم این ساعت همه خواب بودند چه برسه به اونجا...

زنی با چادر سفید در رو باز کرد. با دیدن اسلحه ی توی دست بارمان که به طرف دانیال نشونه گرفته شده بود هینی گفت و دستش رو روی قبلش گذاشت. بارمان گفت:

خانوم برو تو... سریع باش...

زن با صدایی لرزون گفت:

چه خبر شده؟

بارمان گفت:

من مامور پلیس هستم... خانوم عجله کن... الان براتون توضیح می دم...

رویا گفت:

بفرمایید تو... سریع باشید...

بدون این که منتظر تعارف زدن زن بشیم وارد خونه شدیم. زن گفت:

چه خبر شده؟ شما نباید بدون اجازه وارد خونه شید.

لهجه ش نشون می داد شمالیه... پس شمال کشور بودیم... باید از هوای مرطوبش این حدس رو می زدم . بارمان گفت:

خانوم من مامور پلیسم... این مرد مجرمه... همدست هاش ممکنه کمین کرده باشن... صبح نیروی کمکی می رسه و از این جا می ریم...

زن انگشت اشاره ش رو گزید. با وجود اون تاریکی می تونستم برق ترس رو توی چشم های تیره ش ببینم. زن گفت:

سرکار... ما رو توی دردسر نندازید... من بچه ی کوچیک دارم...

زیرلب به رویا گفتم:

اَی بمیری!

رویا حدس زده بود چون دیوارهای خونه خیلی وقته تعمیر نشده خونه مال یه پیرزنه ولی ظاهرا خونه مال یه زن تنها بود...

زن با ترس و لرز به سمت در خونه رفت و گفت:

من... من برم دادشمو صدا کنم...

بارمان با تحکم گفت:

لطفا همین جا بمونید! این که کسی خبردار نشه به نفع خودتونه...

یه لحظه سکوت توی خونه برقرار شد... احساس کردم بارمان یه کم گند زد... شاید باید می گفت به صلاح یا به خاطر امنیت خودتونه... با اضطراب به زن نگاه کردم... یه دفعه زن به طرف در دوید. سریع به طرف در رفتم و خودمو جلوش انداختم. اینم از نقشه ی اول بارمان!

بارمان دانیال و کنار زد. اسلحه رو به سمت زن گرفت و با اون خونسردی همیشگیش گفت:

نمی خواستم این طوری شه... اشتباه کردی... نمی خواد نگران باشی. کسی برای تو و بچه ی کوچیکت مشکلی به وجود نمی یاره. صبح از این جا می ریم.

زن روی زمین نشست. سرش رو با دست گرفت و جیغ کوتاهی زد. بارمان با تحکم گفت:

صدات در نمی یاد... فهمیدی... مگه نه حرفمو پس می گیرم.

رو به رویا کرد و گفت:

یه ملافه ای چیزی پیدا کن دست و دهنش رو ببند... بذار پیش بچه ش باشه که خیالش راحت تر باشه.

رویا زن رو از روی زمین بلند کرد. با تاثر به ناله و گریه هاش نگاه کردم.. عین بید می لرزید... نگاهم توی اون تاریکی اون قدر به اتاق موند تا صدای گریه های زن ساکت شد... احتمالا ناله و زاری هاش توی دستمالی که به دهنش بسته شده بود خفه شد...

بارمان نگاهی به فانوس نفتی که روی زمین بود کرد و گفت:

برق ندارن...

گفتم:

اگه شوهرش بیاد چی کار کنیم؟

بارمان گفت:

گفت داداشم... حرفی از شوهرش نزد...

چشمامو تنگ کردم و توی تاریکی نگاهی به دور و بر اتاق کردم. روی زمین یه قالی کهنه پهن بود. یه طرف شیشه هایی شبیه به شیشه ی مربا کنار هم چیده شده بودند. بساط خیاطی زن هم یه طرف دیگه ی خونه قرار داشت. اضطرابم دود شد و از بین رفت... بارمان داشت سعی می کرد فانوس رو روشن کنه... گفتم:

ولش کن... ما حق نداریم از وسایلشون استفاده کنیم... معلوم نیست به خاطر همین یه ذره نفت چه قدر زحمت می کشه.

رویا از توی اتاق بیرون اومد و گفت:

بستمش... بارمان... بچه ش شیرخواره...

قلبم توی سینه فرو ریخت. بارمان گفت:

فعلا که بچه ش خوابه... اگه بیدار شد یه فکری می کنیم.

اخم کردم. گفتم:

بسه... نمی خواد این قدر ادای آدم های خلاف کار و بد رو در بیاری...

بارمان از جاش بلند شد. رو به روم ایستاد. صورتمو بین دستاش گرفت و گفت:

من ادا درنمی یارم ترلان...

به چشم هاش نگاه کردم... انگار تنها چیز رنگی توی اون تاریکی و ظلمات چشم های بارمان بود... یخ زدم... بارمان از کنار من رد شد. روی زمین دراز کشید و گفت:

دانیال جون بشین... تعارف نکن پسرم...

رویا دم در اتاق نشست. مشخص بود مضطربه... ناخون هاش رو می جوید... منم کنار فانوس نشستم. همین که به دیوار تکیه دادم یخ کردم و ازش فاصله گرفتم. دانیال گوشه ی دیگه ای نشست...

نگاهم رو از فضای محقر خونه گرفتم... نمی دونم از چی ناراحت بودم... از حرف بارمان یا فقری که توی خونه ی اون زن تنها موج می زد... نگاهی به بارمان کردم... چه قدر همه چیز آروم تر و بی دردسرتر می شد اگه عاشقش نمی شدم... ولی...

اون وقت دووم نمی اوردم... می دونستم... همه ی اون چیزی که منو تا اون لحظه نگه داشته بود احساسم به بارمان بود... تنها چیزی که نمی ذاشت بین سیاهی های اطرافم خودمو به جنون و دیوونگی تسلیم کنم وسوسه ی توی نگاه بارمان بود...

نمی دونم چه قدر سکوت بینمون حکمرانی کرد که رویا اونو شکست:

خب بارمان... پولهاتو خرج چی کردی؟

بارمان گفت:

خرج فرار...

رویا گفت:

آره... می بینم که توی یه هتل پنج ستاره کنار استخر نشستیم و داریم آفتاب می گیریم... دستت درد نکنه... توی زحمت افتادی!

بارمان گفت:

رویا... ولش کن... نمی خوای بشنویش...

رویا گفت:

چرا... اتفاقا این اون چیزیه که می خوام بشنوم.

بارمان پوفی کرد... دوباره سکوت بینمون برقرار شد. تنها صدایی که می اومد صدای زوزه های شغال بود. بارمان گفت:

رویا... من باهاتون نمی یام.

از جا پریدم و گفتم:

چی داری می گی؟

رویا گفت:

ما قول و قرار داشتیم بارمان!

بارمان صاف نشست و گفت:

خب... راستش... من یه خورده فکر کردم و دیدم مشکلات من از حوزه ی اختیارات تو خارجه رویا... من اگه پام به کلانتری برسه سرم می ره بالا چوبه ی دار...

رویا گفت:

بهت که گفتم... بهشون می گم که مقصر نیستی.

بارمان هر دو آرنجش رو تکیه گاه بدنش کرد و نیم خیز شد. گفت:

حتی چیزهایی که مربوط به کار باند نیست؟

رویا گفت:

منظورت چیه؟

بارمان مکثی کرد. سر دانیال بالا اومد و به بارمان نگاه کرد... هر سه تامون بهش زل زده بودیم. بارمان گفت:

من پام به خاطر یه جرم بزرگ گیره... چیزی که ربطی به باند نداره... من ... من اون کار رو نکردم ولی... همه ی شواهد علیه منه... من مدرکی برای بی گناهیم ندارم و این موضوع هیچ ربطی به ماجرای باند نداره...

احساس کردم به سختی می تونم نفس بکشم... بارمان داشت چی می گفت؟

رویا گفت:

جرمت چی بوده؟

بارمان دوباره دراز کشید و گفت:

نمی خوام در موردش حرف بزنم.

گفتم:

بارمان... بابای من قاضیه... می تونه کمکت کنه ثابت کنی بیگناهی...

بارمان خندید... احساس کردم خنده اش عصبیه... بالاخره سد اون خونسردی اغراق آمیز و اعصاب خورد کن شکسته شده بود... گفت:

تو مطمئنی بابات به یه آدم معتاد و خلاف کار احساس ترحم نشون می ده؟

با عصبانیت گفتم:

چرا همه ش می خوای خودتو یه آدم بد و مزخرف نشون بدی؟ که وقتی من و رویا رو تنها گذاشتی و رفتی ازت متنفر بشم؟ که فراموشت کنم؟ که بدی هاتو ببینم و بی خیالت بشم؟

بارمان گفت:

آره... فقط مشکل من اینه که تو نمی خوای واقع بین باشی. اگه باهاتون بیام و بابات قبول نکنه کمکم کنه یا نتونه چی؟ دوست داری وایستی و اعدام شدن عشقت رو ببینی؟

این تصور رو از ذهنم پس زدم. سعی کردم نذارم با فکر کردن بهش یه بغض گنده راه گلوم رو ببنده. رویا گفت:

بگو جرمت چیه بارمان... شاید تونستیم یه کاریش کنیم.

بارمان آهسته گفت:

هیچی... ولش کن...

بگو جرمت چیه بارمان... شاید تونستیم یه کاریش کنیم.

بارمان آهسته گفت:

هیچی... ولش کن...

گفتم:

من به عنوان دختر یه قاضی فقط می تونم یه چیزی بهت بگم بارمان... خیلی وقت ها ترس از جرم انجام نداده می تونه خطرناک تر از عذاب وجدان جرم انجام داده باشه... اگه این کار رو نکردی باید پاش وایستی و از حقت دفاع کنی... این که فرار کنی بدترین انتخابه... انتخاب آدم های ترسو...

رویا با لحنی پر از تمسخر گفت:

آهان! تازه داره یه چیزهایی دستگیرم می شه... برای همین به این باند پناه اوردی... آره؟ ماجرای رادمان همه ش بلوف بود... فهمیدم.

بارمان یه دفعه بلند شد و نشست. با عصبانیت گفت:

ساکت شو... مسئله ی من و رادمان به تو هیچ ربطی نداره! حالیت شد؟ حق نداری رابطه ی ما دو تا رو زیر سوال ببری! من این کار رو بعد از ماجرای ترک کردن زندگی عادیم انجام دادم! همین الان این بحث رو تموم می کنید... تو و ترلان از اینجا می رید... بعد من تصمیم می گیرم می خوام دانیال رو هم با خودم ببرم یا نه...

دوباره دراز کشید... باز هم سکوت... بارمان دوباره نشست و گفت:

آی! رویا!... ترلان می گه قبل از رفتن رادمان باهاش خصوصی حرف زده بودی... چی ازت خواسته بود؟

احساس کردم رویا از جاش بلند شد و به سمت در رفت. لباساش کاملا سیاه بود و فقط با صدای فش فش شلوار جینش می تونستم موقعیتش رو تشخیص بدم. گفت:

چیز خاصی نبود. می خواست در مورد نحوه ی کارکرد کامپیوترهای باند ازم بپرسه... خیالش رو جمع کردم که نمی شه بهشون نفوذ کرد... همین!

بارمان چیزی نگفت... رویا گفت:

من می رم بیرون یه سر و گوشی آب بدم.

بارمان گفت:

اصلا فکر خوبی نیست.

رویا گفت:

چرا اتفاقا فکر خوبیه... می خوام این جاده ها رو بررسی کنم ببینم چی به چی ان... اگه یه دفعه ریختن توی خونه و سورپرایزمون کردن چی؟ باید بدونیم کدوم سمت می خوایم بریم. تو روز روشن هم که نمی تونیم راه بیفتیم و بریم این ور و اون ور... زود می یام...

دانیال با دهن بسته صداهای عجیب و غریبی در اورد. بارمان گفت:

چیه؟ توام می خوای بری هواخوری؟

دانیال خواست از جاش بلند شه که بارمان گفت:

بشین!

رویا گفت:

دانیال اگه بچه بازیات تموم شده من برم!

صدای باز شدن در اومد. توی نور ماه صورت در هم رویا رو دیدم. رویا در رو بست و دوباره توی تاریکی غرق شدیم.

دراز کشیدم... دانیال هنوز داشت تقلا می کرد. بارمان با بداخلاقی گفت:

اَه! خفه شو دیگه!

ولی گوش دانیال بدهکار نبود... احساس می کردم قلبم درد می کنه... من فرار بدون بارمان رو نمی خواستم... چرا؟ چرا مثل همه ی آدم های دیگه نخواستم عاشق یه آدم پولدار و خوش قیافه با ماشین بنز یا پورشه بشم؟ آخر سنت شکنی چی بود که تن به این دیوونگی دادم؟

به چشم های آبی همیشه نگران بابام فکر کردم... محبت های بی دریغ مامانم... رابطه ی خواهرانه ی تلفنی با ترانه... دعوا با معین... دلم براشون تنگ شده بود... ولی بارمان هم... خدایا...

نفهمیدم کی چشمام گرم شد... یه دفعه از خواب پریدم... از دور دست ها صدای اذان می اومد... چشمامو بستم و نفس عمیقی کشیدم... قلبم آروم گرفت...

غلتی زدم و چشمامو باز کردم. بارمان رو دیدم که با سرعت از این طرف به اون طرف اتاق می رفت... مثل یه آدم مضطرب... با صدایی گرفته گفتم:

بارمان...

یه دفعه وایستاد. نگاهم کرد و گفت:

بیداری؟

گفتم:

چرا نخوابیدی؟

بارمان گفت:

ولش کن...

با عصبانیت گفتم:

چرا هی می گی ولش کن؟ ماجرا چیه؟؟

آهی کشید و گفت:

نگران رادمانم... هی می خوام این مسئله رو پیش خودم بزرگ نکنم... هی می خوام بهش فکر نکنم... نمی شه... رادمان خودش رو انداخته تو دردسر... نمی تونم بیشتر از این نقش یه آدم خونسرد رو بازی کنم... ترلان... من اگه خونسردیم رو از دست بدم همه چی رو خراب می کنم...

از جام بلند شدم. کنارش ایستادم... دستش رو گرفتم... دستاش یخ کرده بود. ترسیدم... از ترس این آدم خونسرد و بی خیال ترسیدم. گفتم:

از چی می ترسی؟

بارمان آهی کشید و گفت:

وقتی اول دبیرستان بودم با رادمان همکلاسی بودم... زیست من خوب بود... رادمان ریاضیش خوب بود... همون موقع بود که کشف کردیم بهترین وسیله برای تقلب دستمال کاغذیه... خصوصا دستمال توالت... نه پاره می شه... نه توی جیب مثل کاغذ فش فش می کنه... نه جوهرش پخش می شه... این جوری بهم تقلب می رسوندیم...

آهسته گفتم:

مثل دستمالی که رادمان برای دختر راشدی نوشت...

بارمان سر تکون داد و گفت:

آره... راستش... روزی که رادمان برای دیدن من اومد دفترم... مطمئن نبودم که چه قدر می تونم به امن بودن اتاقم فکر کنم.... برای همین روی دستمال چیزی برای رادمان نوشتم...

اخم کردم و گفتم:

چی؟

بارمان گفت:

بهش گفتم ماموریت رو درست انجام بده که رئیس بفرستتش اون ور مرز...

گفتم:

خب ... این یعنی...

بارمان سرش رو پایین انداخت و گفت:

یعنی رادمان به حرفم گوش نداده... همه ی شانس خودش رو از بین برده...

چرا صدای بارمان می لرزید؟ ادامه داد:

می خواستم... یعنی... من همه ی پولی که داشت رو به یه سری قاچاقچی دادم که از این ور مرز ردم کنند... می خواستم اون ور مرز پیداش کنم... ترلان... برام مهم نیست که اون ور مرز نبینمش... ولی برام مهمه که سالم باشه... توی این دنیا راحت زندگی کنه... برادرم عشق منه... پاره ی تن منه...

چشماش براق شده بود... یعنی اشک توی چشمش جمع شده بود؟ گفت:

از وقتی به دنیا اومدم پیشم بود... به جای مادری که از پس شوهر و بچه هاش برنمی اومد اون بود که منو آروم می کرد... بهترین دوستم بود... کارهایی براش کردم که شاید برای بچه م نکنم... از هرکسی که اذیتش کرد متنفر شدم... به هرکسی که کمکش کرد علاقه مند شدم... ترلان... با عشق ... با میل... با رضایت... زندگیم رو به خاطرش دادم... همیشه فکر می کردم این بهترین کاری بوده که توی زندگیم انجام دادم...این بهترین فایده ای بوده که این زندگی برام داشته... من نمی تونم دنیا رو بدون رادمان تحمل کنم... نمی تونم ترلان...

دستاش رو رها کردم. بازوهاش رو نوازش کردم... سرش رو روی شونه م گذاشت... پشتش رو نوازش کردم... من عادت نداشتم تکیه گاه باشم... من به تکیه دادن عادت داشتم...

آهسته گفتم:

امید داشته باش... می ریم پیش پلیس... همه چی درست می شه... به موقع می تونیم پیداشون کنیم و نجاتش بدیم... شاید فهمیده که خبری از خارج رفتن نیست و خواسته از این طریق وارد شه... یه کم خوش بین باش... چیزی نمی شه... شانس می یاره... می دونم...

بارمان عصبی خندید و گفت:

رادمان؟... رادمان بدشانس ترین آدم روی زمینه...

از آغوشم بیرون اومد. دوباره توی جلد یه آدم خونسرد رفت. کوله پشتیش رو باز کرد. یه بسته سیگار در اورد و گفت:

باور کن... باور کن اگه بلایی سر داداشم بیاد همه ی ایران رو روی سرشون خراب می کنم... به هر قیمتی که شده... به هر بهایی...

لبخند زدم... به احساسی که عشق من به عشقش داشت... و وقتی یاد رادمان می افتادم... با اون آرامش... با اون ادب و احترام... احساس می کردم با وجود این همه تفاوت با برادر بزرگترش لایق این عشق و علاقه ست...

بارمان سیگارش رو آتیش زد... صورت تیره ش توی نور فندک روشن و بعد مهو شد... با نور ضعیف آتیش سیگارش دودی که توی فضا پخش می شد رو می دیدم... بی اختیار گفتم:

نمی تونی منو از خودت متنفر کنی...

بار دیگر سکوت... صدای شغال... آتیش سیگار...

خوب نمی دیدمش... ولی با تموم وجود حسش می کردم... چشمم بهش بود... بارمان گفت:

من همیشه این طور نبودم ترلان... من همیشه پست و سیاه نبودم... روش من این نبود... راستش... این اشتباهه که بگم زندگیم رو به رادمان دادم... من روحمو فداش کردم...

گامی به سمتم برداشت و گفت:

تا حالا داستان کسایی رو شنیدی که اون قدر توی نفرت و انتقام فرو می رن که یه کارهای عجیب و باورنکردنی ازشون سر می زنه؟ آدم همیشه این جور وقت ها از خودش می پرسه چی می شه که یه آدم به اینجاها می رسه... بذار من بهت بگم... یه چیزی توی وجود همه ی ما هست که دعوتمون می کنه تن به سیاهی بدیم... اون نیمه ی دیگه ی همه ی ما... فقط مال شماها ساکت و خاموشه... و من مدت هاست که غرق این نیمه شدم... وقتی اسیر این نیمه و سیاهی هاش بشی... خیلی سخته بذاریش کنار و یه بار دیگه آدم بشی...

پکی عمیق به سیگارش زد و گفت:

اون شبی که آرمان مرد... پر از بغض و کینه بودم... یه حس عجیبی اون شب بهم دست داد... حس کردم از درون یخ کردم... حس می کردم دارم بی دلیل لبخند می زنم... رادمان بعدها بهم گفت اون شب فکر کرده بود من خل شدم... اون شب هزار هزار راه برای انتقام به سرم زد... و من الان تماما خودمو به این حس سپردم...

سیگارش رو خاموش کرد. به طرفم اومد و گفت:

هر وقت خواستی منو به خاطر کارهام محکوم کنی... به امشب فکر کن... منم یه روز مثل تو بودم... این آدما... این روزگار... این زندگی... این بلاها... منو اسیر خودم کرد...

لبخندش رو حتی توی تاریکی هم تشخیص می دادم. گفت:

اسیر آن نیمه دیگر م...

سری تکون دادم و گفتم:

نمی فهممت...

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

باور کن دوست دارم هیچ وقت نفهمی...

نگاهی به ساعتش کرد و گفت:

رویا دیر کرده...

دانیال با دهن بسته خندید. به سمتش چرخیدم. فکر می کردم خوابیده... بارمان گفت:

چته؟ به چی می خندی؟

اخم کردم و گفتم:

چرا نمی ذاری حرف بزنه؟ می ترسی چیزی رو پیش من لو بده؟

بارمان گفت:

باور کن همین الانم به زور اعصاب بهم ریخته م رو کنترل می کنم. اگه این مردک هم بخواد ادا اصول در بیاره و چرت و پرت بگه کار دستش می دم.

گفتم:

خب تو برو دنبال رویا... من به حرفاش گوش می دم.

بارمان با صدای بلند و لحن معترضی گفت:

ترلان!

بدون توجه بهش به سمت دانیال رفتم. چسب رو از دهنش کندم و گفتم:

چی می گی؟ چرا می خندی؟

هوا هنوز تاریک بود و به زحمت می تونستم هاله ای از دانیال رو ببینم... آهسته خندید و گفت:

هیچی... داشتم تصور می کردم در حالی که شما دو تا دل و قلوه می دید و بهم چرت و پرت می گید رویا داره کیلومترها از اینجا دور می شه.

بارمان گفت:

ببند دهنشو...

با تعجب پرسیدم:

چی داری می گی؟

دانیال گفت:

رویا فرار کرد... همین!

بارمان گفت:

می دونی رویا کیه؟

دانیال با خنده گفت:

آمنه! جاسوس وزارت اطلاعات با اسم مستعار رویا؟

خنده ش شدیدتر شد. قلبم توی سینه فرو ریخت. چی داشت می گفت؟

دانیال گفت:

آره می دونم چیا بهت گفته... خودم با همین گوشهام شنیدم و کلی به خریتت خندیدم.

چشمامو روی هم گذاشتم... قلبم محکم توی سینه می زد... یه حس بدی بهم دست داد... یخ زدم... احساس کردم لرزش خفیفی همه ی بدنم رو گرفت.

بارمان با بداخلاقی گفت:

عین آدم حرف بزن ببینم چی داری می گی؟

دانیال گفت:

توی زیرزمین یه سری میکروفون و وسایل جاسوسی کار گذاشته بودند... یه نفر مسئول گزارش دادن این اطلاعات بود که از قضا توی تیمی بود که زیردست من بودند. همه ی خالی بندی ها رویا رو شنیدم. خودم پی اش رو گرفتم که ببینم اگه واقعا رویا جاسوسه لوش بدم و یه پاداش خوب بگیرم... دنبال همه ی حرفاش رفتم... همه ش دروغ بود... ولی یه سری اطلاعات خوب پیدا کردم. چند وقت پیش یه خبرچین اطلاعاتی از باند رو پیش یه نفر می بره و لو می ده. بعد پیگیری متوجه شدند که سهل انگاری رویا باعث لو رفتن یه سری از این اطلاعات شده. برای همین تحت نظر گرفتنش... ظاهرا رویا مقصر بوده... خودش هم خودشو مقصر می دونسته... رویا یه آدم معمولی بوده که می خواسته فرار کنه چون از بلایی که ممکن بود باند سرش بیاره می ترسید. می ترسید این موضوع که خیلی به باند وفادار نیست رو بشه... وقتی داشتم در موردش اطلاعات جمع می کردم دیدم چند سال قبل که کارمون به مواد مخدر نزدیک بود یه مبلغ زیادی پول به حساب شوهرش ریخته شده... همون موقع هایی که یکی از محموله هامون لو رفت... می دونستیم یه نفر ما رو به رقیبمون فروخته... احتمال دادم کار رویا بوده. خیلی کارها کرده بود که به ضرر باند تموم شده بود. همیشه تحت نظر بود... یا به این دلایل یا به دلایلی دیگه و شاید خیانت های دیگه از این باند می ترسید. دنبال راه فرار بود. چون دید تو مغزت خوب کار می کنه گفت ازت برای فرار استفاده کنه. برای همین برات خالی بست.

بارمان گفت:

خیلی خب... بسه... چرت نگو... اگه اینی که می گی بود من هیچ وقت جای تو رئیس نمی شدم. میکروفون؟ وسایل جاسوسی؟ ! مسخره ست...

دانیال گفت:

من گزارش هایی که توی این زمینه گرفتمو رد نکردم...

ابروهام از شدت تعجب بی اختیار بالا رفت. بارمان سکوت کرد... امکان نداشت... امکان نداشت دانیال به بارمان لطف کنه. بارمان بعد از مکثی طولانی با لحنی که ناباوری توش موج می زد گفت:

ولی... چرا؟ ازم نخواه باور کنم که این لطف رو بهم کردی.

دانیال گفت:

من بهت لطف نکردم... فقط نمی خواستم تنها برم... توی لو دادن توام هیچ سودی برای من نبود... من کاری که توش سودی برای من نباشه رو انجام نمی دم. اگه می گفتم جاسوس پیدا کردم خیلی به نفعم می شد ولی لو دادن یه آدم معتاد دردسرساز خیلی چیز خاصی نبود. ترجیح می دادم نقشه مونو با هم اجرا کنیم تا پولی رو به عنوان پاداش بگیرم که نمی تونم درست و حسابی خرجش کنم.

سریع پرسیدم:

ماجرا چیه؟ یکی به منم بگه چه خبره؟ شما دو تا چه برنامه ای با هم ریخته بودید؟ می خواستید با هم فرار کنید؟ آره؟ بعد بارمان خیانت کرد؟

بارمان بدون توجه به سوال من گفت:

یعنی در رفت؟

دانیال گفت:

به محض این که پاتون به تهران می رسید تو می فهمیدی که رویا خالی بسته. برای همین فرار کرد... ازت سوء استفاده کرد و بعد رفت.

بارمان گفت:

نمی تونم باور کنم...

یه لحظه سکوت بینمون برقرار شد. دانیال با بدجنسی گفت:

چیه؟ فکر نمی کردی گول بخوری بچه زرنگ؟

بارمان باز هم سکوت کرد... احتمالا شوکه شده بود و زبونش بند اومده بود. دانیال گفت:

به نظرم کار عاقلانه ای کرد... خوب شناخته بودت... اگه می فهمیدی می کشتیش... حتما برای همین در شیشه ی اتر رو باز گذاشت... که اگه بهش شک کردید نتونید بیهوشش کنید. احتمالا فرصت نکرد... مگه نه شاید از ترس این که بلایی سرش بیاری اون یه بلایی سرتون می اورد...

با تعجب گفتم:

و تو همه ی این کارها رو به خاطر چی کردی؟

یه دفعه بارمان گفت:

می رم دنبالش... اگه پیدا شد یعنی دانیال دروغ گفته.. اگه پیداش نشد یعنی راست گفته...

در خونه رو باز کرد. دانیال گفت:

رفته دیگه... بی خودی وقتتو تلف نکن! باید زودتر از اینجا بریم...

بارمان توجهی نکرد و از خونه خارج شد. دانیال پوفی کرد. با عصبانیت گفتم:

جواب منو بده... برای چی این کارو کردید؟ ماجرای خیانت بارمان چیه؟ یا همه شو می گی یا دهنتو یه بار دیگه می بندم!

کم کم خورشید داشت طلوع می کرد و اتاق داشت روشن می شد. توی روشنی نسبی اتاق تونستم پوزخند روی لب دانیال رو ببینم. صاف نشست و گفت:

من به خاطر پول با این آدما همکاری کردم... ولی زندگی عادیم رو از دست دادم... پول داشتم ولی چون زندگی نداشتم نمی تونستم ازش استفاده ای بکنم... کم کم شدم قاتل... جانی... خلافکار... همه ی زندگیم برای هیچ و پوچ از بین رفت... راه برگشتی نداشتم... نمی تونستم از گروهشون جدا شم... برای همین تصمیم گرفتم فرار کنم. چند وقت پیش یه ماموریت به من و بارمان داده شد که برای بستن قرارداد پیش یه سری قاچاقچی بریم... قرار بود محموله ای که مد نظر رئیس بود رو از مرز رد کنند و به ما برسونن... ولی با قاچاقچی ها به توافق نرسیدیم. می گفتن که فقط توی جدیدا فقط آدما رو از این ور مرز می فرستند اون ور... راستش... خب من دیدم این همون چیزیه که من می خوام... حتما این قدر کارشون خوب بوده که رئیس اونا رو برای کارش انتخاب کرده.... فقط مشکل اینجا بود که نمی خواستم تنها برم... به هزار تا دلیل... دلیل اولش این که حتما رئیس روشون شناخت داشت که انتخابشون کرد. می ترسیدم موقع خروج از کشور پیش رئیس لو برم و شرمو بکنند... یکی از دلیل های دیگه م هم این بود که کلا خارج شدن از کشور به تنهایی کار خطرناکیه... این بود که تصمیم گرفتم یه آدم پر دل و جرئت رو با خودم همراه کنم که اگه مشکلاتم حل نمی شه حداقل کم بشه... این شد که در گوش بارمان خوندم که با من از کشور خارج شه...

با تعجب پرسیدم:

چرا بارمان؟

دانیال لبخندی زد و گفت:

نمی دونی چی از این باند می دونی ولی حتما اینو فهمیدی که پایه و اساس این باند خشونت نیست... سیاسته... تنها آدمی که دور و بر خودم می شناختم که یه کم توی رفتارش سیاست داشت بارمان بود. از طرفی محبی همیشه حواسش به بارمان بود و بین صحبت هاش می فهمیدم که اونم همین حساب رو روی بارمان داره. اصلا برای همین برای قرارداد بستن با قاچاقچی ها بارمان رو با من فرستاد... می گفت سریع تر از من آدم ها رو می شناسه... وقتی هم که آدم ها رو می شناسه خوب بلده چطور بهشون ضربه بزنه... این خیلی شبیه کاریه که رئیس می کنه... دقت کردی؟ البته نمی دونم چه قدر از این باند می دونی...

گفتم:

خیلی بیشتر از اونی که فکرش رو بکنی... حالا معنی این حرف چیه؟ بارمان و رئیس همدیگه رو می شناسن؟

دانیال گفت:

فکر نمی کنی برای شنیدن بقیه ی حرف ها بهتره دستامو باز کنی؟

با بداخلاقی گفتم:

دستات وقتی باز می شه که بتونی اعتمادمو جلب کنی.

دانیال آهی کشید. مکثی کرد. نگاهی به دور و برش کرد. انگار فهمید چاره ای نداره. گفت:

من نمی دونم رئیس کیه که بهت بگم بارمان می شناسدش یا نه... ولی مهم اینه که خیلی زیاد شبیه به هم فکر می کنند... برای همین می تونند همدیگه رو پیش بینی کنند همین... من برای همین می خواستم بارمان رو با خودم ببرم... احساس می کردم اگه نقشه ای برامون پیاده شه بارمان می تونه جلوش رو بگیره... خیلی هم ساپورتش کردم... توی یه سری جاهای زیرزمین و ویلا میکروفون بود... صداهاشون ضبط می شد... به بچه های تیمم پول دادم که این موضوع رو فاش نکنند که بارمان توی دردسر نیفته... اوایل مشکلم با بارمان این بود که نمی خواست از ایران بره چون می ترسید سر خانواده ش بلایی بیارن. راضیش کردم که اگه بریم و خبری ازمون نشه رئیس نمی یاد خودشوبرای هیچ و پوچ توی زحمت بندازه و سراغ خانواده ش بره... این شد که بارمان قبول کرد همراهیم کنه. تا این که سر و کله ی این دختره رویا پیدا شد. مخ بارمان رو زد. می دونی بارمان برای چی گول خورد؟ چون همیشه منتظر این فرصت بود... که یکی پیدا شه و بهش بگه همه چی حل می شه و می تونه به زندگی عادی برگرده... این شد که بهم پشت کرد... از اون به بعد لج شدیم با هم... منم حالشو سر قضیه ی معتاد کردن رادمان گرفتم... راستشو بخوای پشیمون هم نیستم...

پوزخندی زدم و گفتم:

حالا بارمان می ترسه که تو انتقام بگیری؟

دانیال شونه بالا انداخت و گفت:

من نه فرصتی برای انتقام گیری دارم نه انگیزه ش رو... حالا دستامو باز کن...

نگاهمو ازش گرفتم و گفتم:

خب... من هنوز دلیلی برای این که دستات رو باز کنم ندارم.

دانیال با حرص گفت:

می خوام برم بارمان و پیدا کنم و مجبورش کنم برگرده... تو رو راهی می کنیم و خودمون می ریم آذربایجان... قسط قاچاقچی ها رو دادیم... فقط باید تا شهریور صبر کنیم.

یه لحظه احساس سرما کردم... گفتم:

پس برای همین برای فرار کردن عجله ای نداشت... از اولش هم توی ذهنش بود که ما رو می فرسته تهران و خودش می ره سمت آذربایجان...

دانیال گفت:

پس چرا منو پیچوند؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

احتمالا اولش دلش خوش بود که رویا می تونه نجاتش بده... بعد که ذوق و شوقش فروکش کرد فهمید که گناهش بزرگتر از اونیه که رویا بتونه تبرعه ش کنه... برای همین دوباره به فرار فکر کرد... و تو رو هم با خودش اورد...

دانیال که سعی می کرد طناب دور دستش رو باز کنه گفت:

شایدم می خواست منو بکشه که ردی از فرارش نمونه...

چشم غره ای بهش رفتم. دانیال خندید و گفت:

چیه؟ باورش سخته که عشقت آدم بکشه؟ نکنه فکر کردی اسلحه ی توی دستش اسباب بازیه؟

کلمه ی " عشقت " رو با لحنی پرتمسخر گفت. دانیال با عصبانیت گفت:

بازم کن دیگه...

گفتم:

می خوای بری باهاش حرف بزنی یا در بری؟

دانیال گفت:

می رم باهاش حرف بزنم و راضیش کنم که دو تایی بریم... می خوام برم از خر شیطون پیاده ش کنم... رویا رو که نمی تونه پیدا کنه... داره وقت رو هدر می ده.

گفتم:

بازت نمی کنم...

دانیال به دیوار تکیه داد. یکی از همون پوزخندهای همیشگیش رو بهم زد و گفت:

اگه بهت بگم برای چی اینجا هستی چی؟

با تعجب گفتم:

چی؟

دانیال با خنده گفت:

تو که فکر نکردی ما این قدر خنگ و ساده ایم که دختر تاجیک... قاضی معروف رو به خاطر استعداد نصفه نیمه ش توی رانندگی بکشونیم اینجا؟

قلبم توی سینه فرو ریخت. رو به روش وایستادم. اتاق تقریبا روشن شده بود... دیگه می تونستم صورتش رو ببینم... و البته پوزخند پر از تمسخرش رو... گفتم:

حرف بزن... بعدش بازت می کنم... قول می دم...

دانیال گفت:

اول بازم کن بعد می گم...

داد زدم:

حرف بزن!

دانیال خندید و گفت:

اوه چه عصبانی!... باشه... می گم... ولی هرچی که می دونم می گم... شاید خیلی چیزها باشه که من ندونم... من فقط می دونم تاجیک، راشدی و دو نفر دیگه با هم متحد شدن تا جلوی کار باند رو بگیرن... تصورشون این بود که کار باند قاچاق مواد مخدره... رئیس تصمیم گرفت بهشون نزدیک بشه و بفهمه چه قدر از ماجرا می دونند. اول از همه یکی از بچه های باند با برادرت دوست شد... ولی ظاهرا برادرت اهل این نبود که دوستاش رو خونه بیاره یا خبری از خونه برای دوستاش ببره... محبی می گفت بابات قبل از ازدواج وضع مالی خوبی نداشت... تازه دانشگاه رو تموم کرده بود و خواستگار مادرت بود که از لحاظ سطح خانوادگی ازش بالاتر بود. احتمال داد که اگه شخصی با این موقعیت خواستگاری دخترش بیاد به هوای تجربیات خودش قبول کنه... این شد که منی که هم دانشگاهی و هم رشته ت بودم رو مامور کردند که خواستگاریت بیام...

اخمام توی هم رفت. گفتم:

پس قبل از ماجرای من هم با باند همکاری می کردی... همه ی حرفایی که در مورد تحقیر کردنت زدی هم چرت و پرت بود!

نگاه دانیال ترسناک شد. گفت:

حرفام راست بود... چون شما منو دیدید و اون رفتار رو نشون دادید... به من جواب منفی دادید! هیچ فیلمی هم براتون بازی نکرده بودم... خیلی زور داشت بابات که خودش این طوری بود منو تحقیر کنه.

با نفرت نگاهش کردم و گفتم:

بابای من تنها کسی توی خونه بود که سعی می کرد به وضع بد مالیت با دید مثبت نگاه کنه...

یه لحظه سکوت بینمون برقرار شد... دانیال سکوت رو شکست و ادامه داد:

خلاصه... بعد از من به این نتیجه رسیدند که وارد کردن جاسوس توی خانواده ی تاجیک خیلی کار سختیه... برای همین ماجرا منتفی شد... تا این که یه خبرچین اطلاعاتی از باند رو در اختیار بابات گذاشت. نمی دونم خبرچین کی بود و چی گفت ولی رئیس تصمیم گرفت که بابات رو ساکت نگه داره. برای همین به من دستور داد که به سایه بگم سراغ دختری بگرده که رانندگیش خوب باشه و اونو به هر طریقی که می تونه وارد باند کنه. این ماموریت در واقع دست تیم های بالاتر از من بود ولی نمی خواستند سایه دقیقا بفهمه داره چی کار می کنه. نمی دونم چی شد که سایه دقیقا سراغ تو اومد... احتمالا یه نفر بهش خط داد که بیاد سراغ تو... منم مسئول بودم جلوی هم تیمی های سایه یعنی راضیه، رویا، بارمان و کاوه فیلم بازی کنم. رویا رو مسئول کردم که آمارت رو دربیاره. همه فکر کردند که ماجرای بابات یه اتفاق بوده و اعضای باند اصلا نمی خواستند سایه دست روی همچین دختری بذاره. این طوری تو ام از ماجرا خبردار نمی شدی... این طوری خودت رو محکوم به موندن و همکاری کردن می دونستی... اگه می فهمیدی که ماجرا در مورد باباته ممکن بود ماموریت رو درست انجام ندی... بهت احتیاج داشتند...

یه لحظه چشمامو بستم. دستی به پیشونیم کشیدم. سرم درد گرفته بود... مغزم داشت منفجر می شد. با خودم گفتم:

پس حتما منظور راضیه این بود... این که همیشه همه چیز اون طور که به نظر می رسه نیست...

چشمامو باز کردم و گفتم:

منو برای چی احتیاج داشتند؟

دانیال گفت:

اگه بگم شاید دیگه دستامو باز نکنی...

و با بدجنسی خندید. با عصبانیت و حرص دستامو مشت کردم و گفتم:

می گی یا دهنتو با چسب ببندم؟

دانیال گفت:

خب... ماموریت هایی که برات در نظر گرفته بودند کاملا بر طبق یه برنامه بود... ماجرا از جایی شروع شد که رئیس یه نفر رو اجیر کرد که یه سری اطلاعات غلط در مورد باند به راشدی بده. دیدیم که راشدی داره با جدیت دنبال این سرنخ می ره... تصمیم گرفتیم تشویقش کنیم که این کارو ادامه بده. اول ماجرای دخترش رو پیاده کردیم... ولی رادمان بدجوری کارو خراب کرد. بدترین کاری که کرد این بود که از بابات اسم برد. ما می خواستیم اتحاد بازپرس راشدی رو با تاجیک از بین ببریم ولی رادمان بدتر به هم ربطشون داد... یه سرنخ ناخواسته بهشون داد که برای به باند رسیدن باید متحد شن... این شد که نقشه ی دوم رو اجرا کردند... این که از دختر تاجیک علیه راشدی استفاده کنند... همکاری توی قتل برادرش... اونم وسط خیابون... همچین قتلی شتاب زده به نظر می رسه. به نظر می رسه کسی که این کار رو کرده عجله داشته... استرس داشته... این موضوع باعث می شد راشدی برای پیگیری سرنخ غلط بیشتر راغب بشه. شواهد بعدی نشون داد که راشدی همچنان سر همون سرنخه... فکر کرده بود حالا که ما این طور شدید عکس العمل نشون دادیم حتما این سرنخ به جواب درستی می رسه.

با تعجب گفتم:

ولی من که قیافه ی مبدل داشتم...

دانیال گفت:

می خواستیم آدم های زرنگی رو گول بزنیم. می خواستیم وانمود کنیم که نمی خوایم بفهمن راننده کی بوده. از طرفی... این امکان وجود داشت که تو قبل از ماجرای تصادفت به یه نفر در مورد ماجرای سایه خبر داده باشی. می خواستیم یه مهر تایید به این موضوع بزنیم که تو رو برای رانندگی می خوایم... قرار بود ماشین رو یه جا ول کنیم تا اثر انگشتت رو روی فرمون پیدا کنند.

دوباره مخم داشت سوت می کشید. گفتم:

ولی رحیم گفته بود ماشین چند هزارتا رفته بود و روی فرمونش یه عالمه اثر انگشت بود... قشنگ یادمه!

دانیال لبخند زد و گفت:

حرفی که بهت زدم و یادت رفت؟ من برای رحیم این بهونه رو اوردم که فکر نکنه می خوایم تو رو تابلو کنیم... می خواستیم ماجرای تو رو مثل یه راز نگه داریم... گفتم... که تو نفهمی... ولی این نقشه مون هم خراب شد. رحیم یه گلوله توی داشبورد خالی کرد و شما مجبور شدید ماشین رو وسط خیابون ول کنید... ماشین که بررسی بشه جای گلوله هم پیدا می شه. اثر انگشتت رو پیدا می کنند و پیش خودشون این احتمال رو می دن که به زور مجبورت کرده بودند این کارو بکنی.

نفس راحتی کشیدم... بعد چند ماه به معنی واقعی کلمه احساس آسودگی کردم... پس امکانش بود بی گناهیم ثابت شه....

دانیال گفت:

اگه نقشه مون کامل اجرا می شد بابات به خاطر تو حاضر نمی شد هیچی از اطلاعاتی که به دستش رسیده بود بگه... و بدتر از همه این که قبل از آخرین نقشه فرار کردی...

گفتم:

آخرین نقشه چی بود؟

دانیال گفت:

دستمو باز کن...

نچ نچی کردم... پام رو با حالتی عصبی تکون دادم... اگه بازش نمی کردم... اگه بارمان منو راهی تهران می کرد با دانیال چی کار می کرد؟ دانیالی که رادمان رو معتاد کرده بود... عذابش داده بود... یه حسی بهم می گفت بارمان این مرد رو زنده نمی ذاشت... اصلا برای همین اینجا کشونده بودش... که هیچ ردی از فرارش نذاره... هیچ دلیلی نداشت که دانیال رو با خودش ببره... می خواست از دانیال حرف بکشه و بعد... بکشتش...

به سمت دانیال رفتم. ضربان قلبم هر لحظه بالاتر می رفت. دست های دانیال رو باز کردم و گفتم:

این کارو به خاطر تو نکردم... به خاطر این که دست های بارمان به خونت آلوده نشه دارم آزادت می کنم... نمی خوام به خاطر آدمی مثل تو گناه به اون بزرگی بکنه...

دانیال پوزخندی زد. طناب رو کامل باز کردم. رد طناب روی دستاش مونده بود. یه کم جای رد طناب روی مچش رو مالید و گفت:

آخرین کاری که می خواستند باهات بکنند این بود که به هوای تو بابات رو بکشونند توی تشکیلات... ازش حرف بکشند و بعد جفتتون رو خلاص کنند.

قلبم توی سینه فرو ریخت. زبونم بند اومد... دانیال گفت:

منتها بعد از رسیدن محموله هایی که مد نظرشون بود... شانس اوردی دختر...

لبخندی زد و گفت:

مواظب باش دستشون بهت نرسه...

از جاش بلند شد و به سمت در رفت. گفتم:

می ری با بارمان حرف بزنی؟

خندید و گفت:

مگه عقلم کمه؟ اونو بهت گفتم که دستامو باز کنی... مجبورم تنهایی برم آذربایجان... فکر می کنم اوضاع اون قدر بهم ریخته که حواس همه از فرارم پرت شه...

تو دلم گفتم:

اگه اون زودتر بره و به قاچاقچی ها برسه بارمان دیگه نمی تونه این طوری از کشور خارج شه... می تونم راضیش کنم پای کاری که کرده وایسته... و مطمئنم بابا هم کمکش می کنه...

سرمو بلند کردم و گفتم:

از کجا باید مطمئن باشم اشتباه نکردی؟ در مورد رویا... در مورد من؟... اصلا چرا باید آدمی که این همه اطلاعات داره رو این قدر سقوطش بدن؟

دانیال گفت:

ترلان... من رئیس شدم چون توی یه زمینه استعداد داشتم... استعدادم توی فال گوش وایستادن و جاسوسی کردن حرف نداره... برای همین من مامور شدم که خانواده ی تو رو تحت نظر بگیرم... به خاطر همین استعدادم پست گرفتم که بتونم زیردستامو خوب تحت نظر بگیرم... محبی نمی دونه من این چیزها رو می دونم... خیلی هاش رو با جاسوسی کردن به دست اوردم... برای همین پستم رو ازم گرفتند و نزدیک به یه ماموریت مهم... یعنی ماجرای تو و بابات... منو اوردند توی اون خونه... که زاغ سیاه شماها رو چوب بزنم... به بارمان هم پست دادند و از اینجا دورش کردند که یه وقت دردسر درست نکنه... من قرار بود جاسوس باشم... فقط مشکل اینجا بود که نفهمیدند دیگه تحمل این شغل رو ندارم... من به خاطر پول در اوردن خیلی کارها حاضر بودم بکنم... ولی آدم کشتن نه...

دانیال در خونه رو باز کرد. آخرین لحظه رو بهم کرد و گفت:

یه پیشنهاد بهت بدم؟ در عوض این که آزادم کردی!... اگه دستشون بهت رسید ... به هر دلیلی... صبر نکن... وقت رو هدر نده... خودتو خلاص کن...

فصل شونزدهم

عباسیان خم شده بود و با اخم و تخم به مانیتور نگاه می کرد. توی نیم رخش که نمی تونستم اثری از غم و اندوه همیشگی ببینم. وقتی صاف وایستاد و به چشمام زل زد مطمئن شدم که خبری از اون مرد افسرده ی همیشگی نیست...

با عصبانیت گفت:

این چه غلطی بود که کردی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

گفتید...

عباسیان بهم مهلت نداد و گفت:

ساکت!

منشی عباسیان با تعجب بهش نگاه کرد... انگار اونم هیچ وقت عباسیان رو این طوری ندیده بود. عباسیان با صدای بلند گفت:

بهت گفته بودم که اگه خراب کنی چه بلایی سرت می یاد... هان؟

منم صدامو بالا بردم و گفتم:

گفتی اعتمادش رو جلب کنم! فقط دو سه ساعت بهم وقت دادی! منم کاری کردم که دنبالم راه بیفته...

تا دهنش رو باز کرد که جوابمو بده گفتم:

یادت می یاد سر چت کردن هم بهم اعتماد نداشتی ولی بهت ثابت شد می دونم دارم چی کار می کنم؟

عباسیان صداش رو بالاتر برد... رسما داشت سرم داد می زد:

بسه! فکر کردی با کی طرفی؟ یه پسر چهارده ساله؟ چطور فکر کردی منی که یه باند رو چند سال روی انگشتم چرخوندم و هیچ ردی از خودم نذاشتم گول تو رو می خورم؟ مادر دختره دیدت! قرار ما این نبود که خودتو نشون کسی بدی! وقتی دختره دزدیده بشه اولین کسی که بهش مشکوک می شن تویی!

منم داد زدم:

فکر می کنی دخترها برای دوستاشون از پسرهایی که باهاشون می رن سر قرار حرف نمی زنن؟ به هر حال دوستاش به پلیس می گفتند که با همچین پسری بیرون رفته. ممکن بود توی کامپیوترهاشون عکسمو داشته باشن... با یه چهره نگاری ساده هم تابلو می شد. تازه مامان تینا فکر می کنه رفتم کامپیوترش رو درست کنم.

منشی عباسیان پوزخندی زد و گفت:

با اون ماشین و اون لباسا؟!!!

عباسیان رو به منشیش کرد و گفت:

بگو کاوه بره خونه ی اون دختره... موبایل... وسیله ی ارتباطی... لپ تاپ... هرچی... حتی فیلم های دوربین... همه رو بدزده ببره برای بررسی... بگو کیبورد و هارد کامپیوترها رو هم برداره... برای این که مشکوک به نظر نرسه بگو یه خورده طلا جواهر هم برداره و گاوصندوق رو هم خالی کنه. می تونی رد تلفن خونه شون رو بگیری؟

منشی به سمت کامپیوتر چرخید و گفت:

یه ساعت پیش چکش کردم... هیچ تماسی اون موقع گرفته نشده بود.

عباسیان اخم کرد و گفت:

اگه برای دختره یادداشت گذاشته باشه چی؟

خنده م گرفت. اون هیچ نظری در مورد این که چه قدر از رادمان قدیمی فاصله گرفتم نداشت... اون قدرها احمق نبودم که یه روش رو دوباره اجرا کنم... متوجه شدم عباسیان به صورتم زل زده. گفت:

به چی می خندی؟

سعی کردم خنده م رو جمع و جور کنم. با این حال هنوز گوشه ی لبم یه چیزی شبیه به پوزخند جا خوش کرده بود. گفتم:

به مردی که چند ساله خودش رو از ترس دنیایی که داره آتیشش می زنه توی یه خونه حبس کرده و هیچی از دخترها نمی دونه.

عباسیان چشماش رو تنگ کرد. همون طور که با گام های کوتاه بهش نزدیک می شدم گفتم:

صدامون رو گوش می کردی... مگه نه؟ شنیدی که چه اتفاقی افتاد! بذار یه چیزی بهت یاد بدم...

جلوش وایستادم... ازم کوتاه تر بود... فقط تا شونه هام بود. گفتم:

بذار بهت یاد بدم چطور یه دختر رو دنبال خودت راه بندازی... همین که باهاش رابطه داشته باشی و چند روز غیبت بزنه و خبری ازت نشه با خودش فکر می کنه حتما منو برای همین می خواسته... دلشوره می گیره... مرتب دنبالت می گرده... عصبی می شه... استرس پیدا می کنه... و وقتی بعد چند روز یه دفعه پیدات بشه ممکنه یه کم بداخلاقی کنه ولی یه ترس پنهان از این که دوباره بذاری و بری داره... برای همین به پیشنهادت برای بیرون رفتن نه نمی گه... خصوصا اگه این دختر سنش کم باشه خیلی راحت می تونی این طوری کنترلش کنی.

عباسیان بعد از مکثی جلو اومد. توی چشمام زل زد و گفت:

گول حرفات که صد در صد درسته رو نمی خورم... یه کاری کردی... راستی... از برادرت خبر داری؟

ظاهرم رو حفظ کردم ولی ضربان قلبم یه دفعه اوج گرفت. با یه خونسردی عجیب که از جنس خونسردی های نادر خودم نبود گفتم:

فکر کنم خبرها دست تو باشه...

عباسیان گفت:

حالا بذار من یه چیزی بهت یاد بدم... ترس و هیجانات روحی بخشی از اعصاب رو تحریک می کنه که باعث می شه ضربان قلب آدم بالا بره و مردمک چشمش گشاد بشه... می دونستی؟

گفتم:

نه... رشته م ریاضی بود... هیچی از این چیزهایی که می گی نمی دونم...

عباسیان گفت:

شاید اون قدرها گوشم تیز نباشه که صدای بالا رفتن ضربان قلبت رو بشنوم ولی اون قدرها تجربه دارم که گول ظاهر خونسردت رو نخورم... می دونی... همه ی احساسات شما چشم رنگی ها رو می شه از چشماتون خوند...

لبخندی زد و گفت:

هیچ نظری در مورد این که چطور با اومدن اسم برادرت مردمک چشمت گشاد شد نداری... اینم حسن چشم های روشن...

صورتش پیش چشمم تغییر حالت پیدا کرد. هیجان و خشم به طور کامل از صورتش محو شد... بی تفاوت شد و بعد... دوباره تو جلد اون آدم غمگین و پژمرده رفت. آهسته گفت:

سعی کن آدمی که یه عمر پشت نقاب بی تفاوتی بدترین چیزها رو تحمل کرد با چیز دیگه ای گول بزنی...

پشتش رو بهم کرد. رو به منشیش کرد و گفت:

هرچی هست مربوط به کامپیوتر تینا می شه... روشنم بود... حتما یه ربطی بین رفتن بارمان و ماموریت برادرش هست... بگرد ببین چی پیدا می کنی.

در ویلا باز شد و یه مرد قدبلند و هیکلی وارد سالن شد. عباسیان گفت:

مواظب پسره باش...

قبل از این که مرد بازوم رو بگیره به عباسیان گفتم:

شک داری... مگه نه؟ اگه نه تا حالا منو کشته بودی...

یه گام به سمتش برداشتم و گفتم:

ولی اگه چیزی ازم پیدا نکردی... بهتره بلیط پروازمون روی میزت باشه! ... من و بارمان!

عباسیان لبخندی عجیب بهم زد و گفت:

باشه...

سرش رو آهسته تکون داد و گفت:

هم تو... هم بارمان! به محض این که دستم بهش برسه هر جفتتون رو می فرستم جایی که همه ی آرزوهاتون براورده شه... درستون رو بخونید... کار کنید... دوست دخترهاتون مثل حوری های بهشتی دور و برتون بچرخن... مادرتون هم می فرستم پیشتون... می دونی به همچین جایی چی می گن؟ بهشت!... البته مطمئن نیستم که وجود داشته باشه... یا دست کم اگه وجود داشته بشه بارمان لیاقتش رو داشته باشه... متاسفم که قسمت شما دو تا برادر حتی توی اون دنیا هم کنار هم بودن نیست...

و من تازه داشتم معنی پروازی که قولش رو داده بود می فهمیدم...

فصل هفدهم

_ خانوم از جون ما چی می خواید؟

اخمام توی هم بود. گفتم:

دستتو باز کردم که بچه ت رو شیر بدی... همین! زیاد وقت نداری... می خوام دوباره دستت رو ببندم.

زن که به گریه افتاده بود بچه ش رو بغل کرد. دم در اتاق وایستاده بودم. چوبی که احتمالا زن برای محافظت از خودش گوشه ی اتاق گذاشته بود حالا توی دست من بود. صدای گریه ی بچه ش عصبیم می کرد. حرف های دانیال اذیتم می کرد... این که وجود داشتنم چه خطر بزرگی برای بابام بود... مگه بابام چی می دونست؟ حتما چیز مهمی بود... باید زودتر خودمو به یه جای امن می رسوندم... این طوری امنیت بابام هم تضمین می شد...

کسی با مشت به در زد. از جا پریدم. نگاه مشکوکی به زن کردم. رنگ از صورتش پریده بود. زیرلب داشت دعا می کرد... تو دلم گفتم:

فقط برادرش نباشه!

با بداخلاقی بهش گفتم:

فقط صدات در نیاد! فهمیدی؟

به سمت در رفتم. کسی از پشت در گفت:

ترلان! هستی؟

با تعجب درو باز کردم. با دیدن کسی که پشت در بود. نفس توی سینه م حبس شد. قلبم توی سینه فرو ریخت... با ناباوری نگاهی به سر تا پاش کردم. موهای خرمایی تیره ش... قد متوسط و صورت جذابش... با صدایی لرزون گفتم:

رضا!...

از شدت بهت و حیرت صدامو گم کردم... دهنم رو بدون این که صدایی ازش خارج شه باز و بسته کردم... قلبم دیوونه وار تو سینه می زد... نگاهی به سر تا پاش کردم... نه... خودش بود...

دوباره صدام رو پیدا کردم و گفتم:

تو... اینجا... اینجا چی کار می کنی؟

نگاهی به پهلوش کردم... زخمی شده بود. خونریزی داشت. به سمتش رفتم و گفتم:

خدای من... چی شده؟ زخمی شدی... داره ازت خون می ره...

صورتش از درد تو هم جمع شده بود. با دست چپ زخمش رو گرفته بود. با دست راست مچ دستم رو گرفت و گفت:

باید از اینجا بریم... زود باش...

دستمو پس کشیدم و گفتم:

نمی تونم... الان نه... بارمان هرلحظه ممکنه بیاد... رضا چی شده؟

رضا دوباره دستمو گرفت. منو از خونه بیرون کشید. زخمش رو گرفت و صورتش دوباره از درد توی هم رفت.

هنوز باورم نشده بود رضا رو به روم وایستاده... با همون بهت و حیرت گفتم:

تو اینجا چی کار می کنی؟

رضا نفس عمیقی کشید... مکثی کرد... گفت:

بارمان نمی یاد اینجا... دیدمش... بارمان رو فرستادم چند تا ده بالاتر... باید از اینجا بریم...

اخم کردم و گفتم:

چی داری می گی رضا؟

یه نگاه به سر تا پاش کردم. قلبم هنوز از شدت هیجان داشت محکم توی سینه می زد... آخه رضا این جا چی کار می کرد؟ چطور ممکن بود؟ رضا گفت:

من هرچی می دونستم به بابات و برادرت گفتم... بعدش...

وسط حرفش پریدم و گفتم:

دانیال می گفت ردی ازت پیدا نکردن...

رضا با اون صورت در هم رفته اخمی کرد و گفت:

دانیال؟ دانیال کیه؟ ...

صورتش دوباره جمع شد. چنگی به زخمش زد. تا کمر خم شد. قلبم توی سینه فرو ریخت. بازوشو چسبیدم و گفتم:

رضا... حالت خوبه؟

رضا چنگی به دستم زد و گفت:

آره... آره... باید از اینجا بریم... باید بریم پیش بارمان... زخمی شده... حالش خرابه...

احساس کردم یه لحظه چشمام سیاهی رفت... معده م به شدت تیر کشید. کل بدنم به لرزه در اومد. رضا ادامه داد:

پلیس منو اینجا قایم کرده بود که دست باند بهم نرسه... یه ساعت پیش یه عده ناشناس حمله کردند...

سرشو بالا اورد... اشک توی چشماش جمع شده بود... نمی دونم از درد بود یا از حرفی که می خواست بزنه... صورتش خاکی و خونی شده بود... قلبم به درد اومد... ادامه داد:

محافظام رو کشتن... آخرین لحظه خیلی اتفاقی بارمان منو پیدا کرد و کمکم کرد... بدجوری زخمی شده... با ماشین یکی از اهالی ده فرستادمش یه جای دیگه... باید بریم... باید بریم پیشش...آخ....

دستش رو دوباره روی زخمش گذاشت. دور و بر خودم چرخیدم. باید چی کار می کردم؟ قلبم توی دهنم بود... رضا گفت:

بارمان گفت اینجایی... زود باش... باید بریم...

شک داشتم... رضا برای چی اینجا قایم شده بود؟ چرا همه چی یه دفعه ای شده بود؟ بارمان... بارمان زخمی شده بود... قلبم درد گرفت... معده م تیر می کشید... رضا به دست های یخ زده م چنگ زد و گفت:

ترلان... باورم نمی کنی؟ اگه... اگه دست بارمان به رادمان نمی رسید به کی اعتماد می کرد تا به تو خبر بده؟ هان؟....

به چشم های تیره ش نگاه کردم... و صورت خاکی و خونیش... دست هاش می لرزید... دهنم خشک شده بود... قلبم اون قدر محکم می زد انگار که می خواست سینه مو بشکافه و خودشو به بارمان زخمی برسونه... سرم گیج رفت... نه... بارمان....

گفتم:

معلومه... به تو می گفت...

فشاری به دستم وارد کرد و گفت:

پس باهام بیا...

دستمو کشید... به سمت یه پیکان خاکستری قدیمی رفتیم... دست و پام از شدت هیجان می لرزید...

" بارمان طاقت بیار... من دارم می یام... "

سوار ماشین شدم. دستم رو به سمت سوئیچ دراز کردم... سوئیچ نبود... قلبم توی سینه فرو ریخت. سرمو به سمت رضا چرخوندم. سوار شد و درو بست. گفتم:

رضا... سوئیچ...

یه دفعه ضربان قلبم بالا رفت... انگار از جواب نداده ی رضا هول برم داشت... رضا گفت:

سوئیچ نداره... اون دو تا سیم پایین فرمون رو بهم بزن روشن می شه...

به صندلی تکیه دادم... قلبم توی سینه فرو ریخت... خیلی آهسته دستامو از روی پام برداشتم. یه دفعه به سمت دستگیره ی در چرخیدم. رضا داد زد:

تکون نخور!

سرجام خشک شدم... قلبم محکم تر از چند دقیقه ی قبل شروع به زدن کرد... صدای دانیال توی ذهنم پیچید:

یه پیشنهاد بهت بدم؟ در عوض این که آزادم کردی!... اگه دستشون بهت رسید ... به هر دلیلی... صبر نکن... وقت رو هدر نده... خودتو خلاص کن...

دستام یخ کرد... چه قدر زود به حرفش رسیده بودم...

به سمت رضا چرخیدم. اسلحه ش رو به سمتم گرفته بود. چشمم رو به چشمش دوختم. زبونم بند اومد... رضا... چرا رضا؟... با صدای ضعیفی گفتم:

رضا... توام؟

با جدیت گفت:

روشنش کن... زود باش.

یه دستش هنوز روی زخمش بود... احساس کردم که پرده ی اشک جلوی چشمام رو گرفت. نفسم بالا نمی اومد... دوست داشتم خودمو از ارتفاع پرت کنم پایین و همه چیزو تموم کنم...

سیم ها رو توی دستم گرفتم... چند بار بهم زدمشون... ماشین روشن شد... نفس عمیقی کشیدم... قلبم از نفرت پر شد... با صدایی لرزون گفتم:

اگه بهم می گفتند معین خائنه بیشتر باورم می شد تا تو...

رضا با تحکم گفت:

دهنتو ببند... راه بیفت... فرمون رو برخلاف حرف من بچرخونی راهی اون دنیات می کنم...

با ناباوری نگاهش کردم... خشک شده بودم... نمی تونستم هیچ کاری بکنم... نمی تونستم پامو روی پدال فشار بدم... بغض راه گلوم رو بسته بود... من برای چی می خواستم برگردم؟ که ببینم آدم هایی که دوستشون دارم خائنن؟

رضا گفت:

راه بیفت...

یه دفعه داد زد:

زود باش...

پدال گاز رو فشار دادم. احساس کردم قلبم دیگه نمی زنه... سرم گیج می رفت... من از این دنیا متنفر بودم...

دنده رو به سختی عوض کردم. وارد راه اصلی شدم... نگاهی به ونی که سر جاده ولش کرده بودیم افتاد... احتمالا همین ون جامون رو لو داد... اگه رویا فرار نمی کرد... اگه زودتر می رفتیم...

صدای تو ذهنم گفت:

اما و اگر بسه! یه فکری کن...

دستام می لرزید... چشمام خوب نمی دید... صورتم کم کم از اشک خیس می شد... من این دنیا رو نمی خواستم... رضا گفت:

بی خودی اشک نریز... هیچ بلایی سرت نمی یاد. چند روز خوب می خوری و می خوابی... استراحت می کنی. بعد هم ولت می کنیم... حالا یه کم بیشتر گاز بده...

پدال گاز رو فشار دادم... صدای اگزوز درب و داغون ماشین بلند شد... توی جاده ی زیبا و سرسبز پیش رفتیم... جاده ای با آسفالتی کهنه و گیاهان بلندی در حاشیه ش... و درخت های سبز و قدیمی که روی کوه های رو به رومون رشد کرده بود.

رضا به کوه ها اشاره کرد و گفت:

برو توی اون جاده...

از راه اصلی خارج شدیم... وارد گل و لای حاشیه ی جاده شدیم... از سربلایی گذشتیم و به سمت جاده ی کوهستانی رفتیم... این جاده ها برام آشنا بود... پیچ های تند... آسفالت هایی که چندان جالب نبود... سنگ هایی در یه طرف جاده... و کوهی پوشیده شده از درخت در طرف دیگه... مثل خیلی از راه های شمال کشور...

یه بار دیگه صدای دانیال توی ذهنم طنین انداخت:

یه پیشنهاد بهت بدم؟ در عوض این که آزادم کردی!... اگه دستشون بهت رسید ... به هر دلیلی... صبر نکن... وقت رو هدر نده... خودتو خلاص کن...

ولی من یه فکر بهتر داشتم... فکری که اشک رو توی چشمم خشک کرد... لرزش دست هام رو متوقف کرد...

نیم نگاهی به مردی که کنارم نشسته بود کردم... یه دستش روی زخمش بود... بدنش به صورت غیرعادی خم شده بود... صدای نفس هاش به صورت غیرطبیعی بلند بود... خون روی بلیزش هنوز خشک نشده بود... یه مرد زخمی...

فرمون ماشین هم که توی دست من بود... اگه اراده می کردم می تونستم هرکاری بکنم...

و یه جاده در جوار دره ای مرگبار هم پیش روم بود...

پیش به سوی مرگ!

پیش به سوی مرگ!

فرصت فکر کردن به چیزهای خوب رو نداشتم... فرصت دوره کردن اون چیزهایی که دوستشون داشتمو نداشتم...

یا باید حواسمو به کارم می دادم یا طعمه ای برای به دام انداختن بابام می شدم...

جاده کمی رو به بالا شیب داشت... لبمو تر کردم... نگاهی به حاشیه ی جاده کردم... با تخته سنگ پوشیده شده بود... هنوز باید پیش می رفتم... یه کم دیگه...

قلبم محکم توی سینه می زد... برای آخرین بار... آخرین دفعاتی بود که توی سینه می زد...

رضا گفت:

همین طور برو بالا... وقتی رسیدی سر دو راهی برو سمت راست...

نه... پس باید زودتر تمومش می کردم... پامو روی گاز گذاشتم... رضا خندید و گفت:

جدی جدی ساکت شدی... خوبه که با سوالات دیوونه م نمی کنی...

نفس عمیقی کشیدم. تپش دیوونه وار قلبم داشت کنترل همه چیز رو از دستم خارج می کرد... رو به رضا کردم و گفتم:

داستان تکراری آدم هایی که به خاطر پول و مقام خودشون و اطرافیانشون و عشقشون رو فدا می کنن... از داستان های تکراری بدم می یاد... دیگه نمی خوام چیزی بشنوم...

رضا گفت:

عشقشون؟ ... اتفاقا آوا دختر خوبیه... بعد از عقدمون بهش علاقه مند شدم... هیچ دلیلی نداره از عشقم دست بکشم...

وسط حرفش پریدم و با خشم گفتم:

متاسفم که دیگه فرصتی برای عشق و عاشقی برات نمی مونه...

یه دفعه به سمتش هجوم بردم. با مشت محکم به زخمش زدم. صدای فریادش به هوا رفت و خم شد. با آرنج محکم به صورتش زدم. سرش کج شد و به شیشه خورد. سریع خودشو جمع کرد. با ساعد دستش محکم به قفسه ی سینه م زد. نفسم تو سینه حبس شد. مشتم رو روی زخمش فشار دادم. ماشینو به سمت چپ کج کردم. پامو روی گاز گذاشت و یه دفعه به سمت تخته سنگ های سمت راست پیچیدم. پهلوی ماشین محکم به سنگ ها خورد. رضا خودش رو به سمت مخالف پرت کرد. فرمون رو گرفت و به سمت چپ پیچوند. با شونه م به سمت راست هلش دادم. زورش بیشتر بود. با شونه ضربه ی محکمی به قفسه ی سینه م زد. درد یه لحظه فلجم کرد. رضا گفت:

ترلان... آروم بگیر... باور کن شلیک می کنم...

آروم گرفتم. تا سر جاش راست شد فرمون رو به سمت راست پیچوندم. محکم به با پهلو به سنگ بعدی خوردیم... ماشین منحرف شد. فرمون رو به سمت مخالف پیچوندم... ماشین صاف شد. رضا خودشو صاف نگه داشت. اسلحه رو روی سرم گذاشت و گفت:

شلیک می کنم...

فرمونو یه دفعه پیچوندم... ماشین کج شد. رضا کج شد. با مشت به ساعدش زدم... اسلحه ول نشد. با آرنج محکم توی صورتم زد... سرم به شیشه خورد... مزه ی خون توی دهنم پیچید... درد توی صورتم پیچید... رضا فرمونو پیچوند... ماشین توی جاده از این طرف به اون طرف کج می شد... صدای جیر جیر لاستیک ها توی فضا می پیچید...

رضا داد زد:

تا تیکه تیکه ت نکردم آدم شو... باور کن زنده به گورت می کنم...

جیغ زدم:

فرصتشو بهت نمی دم...

رضا داد زد:

خفه شو...

ماشینو این دفعه به سمت کوه منحرف کردم... از دره ی پر دار و درخت فاصله گرفتم. رضا فرمونو به سمت خودش پیچوند... دست چپمو از فرمون آزاد کردم. با مشت توی صورتش زدم. دستاش ول شد. صورتش رو چسبید...

گاز دادم... لعنت به این پیکان و شتابش... قلبم توی دهنم بود... آدرنالین توی بدنم هر لحظه بیشتر می شد... دست های سردمو گرم می کرد...

تخته سنگ ها تموم شدند... ماشینو به سمت گارد ریل ها منحرف کردم و پلهوی ماشینو بهشون مالیدم. جرقه های نارنجی توی فضا پخش شد... صدای ساییدگی فلز جیغ خودمم در اورد. رضا داد زد:

ترلان... آروم بگیرم.

صدای شلیک گلوله توی فضا پیچید... جیغ زدم... یه لحظه بی اختیار فرمونو ول کردم... قلبم توی دهنم اومد... سریع به خودم اومدم. به فرمون چنگ زدم. بی اختیار ماشینو به سمت چپ کشوندم. یه بار دیگه دود از داشبورد بلند شد... مثل ماموریتم... یاد حرکت دست بارمان افتادم... صد و بیست تا... چشم های آبی بارمان... قلبم یه دفعه ایستاد... بارمان... سست شدم... ولی... نباید می ذاشتم رضا بعد من سراغ اون بره... نباید اونم گول بزنه... من باید رضا رو هم با خودم بکشم... من باید بمیرم... من باید بمیرم... این نفس های تند و سرکش نفس های آخره... این تپش بی امون قلبم تپش آخره...

رضا داد زد:

گلوله ی بعدی رو توی مغزت خالی می کنم...

داد زدم:

منم همینو می خوام...

گاز دادم. رضا ترمز دستی رو کشید. ماشین کج شد. منم فرمونو پیچوندم که بیشتر کج شه... رضا با مشت توی صورتم زد. دنیا پیش چشمم چرخید... رضا دستی رو خوابوند... فرمون رو چرخوند... چشمم سیاهی رفت. پدال گاز رو یه لحظه ول کردم... دوباره دنیا جلوی چشمم روشن شد... گاز دادم... صورتم از شدت ضربه سر شد... یه چشمم نمی دید...

فریادی از خشم زدم...

با آرنج محکم به زخم رضا زدم. صدای فریادش بلند شد... خم شد. فرمون رو پیچوندم... مستقیم به سمت جایی رفتم که گارد ریل تموم شده بود... دنده رو عوض کردم و تا ته پامو روی پدال گاز گذاشتم. رضا به سمت فرمون حمله کرد. جفت دستمو محکم به فرمون قفل کردم و سفت چسبیدمش... رضا داد زد:

ترلان... نه!

در ماشین رو باز کردم... ماشین از جاده خارج شد... توی فضای خالی برای ثانیه ای به پرواز در اومد... صدای فریاد رضا محو شد... دستم از فرمون جدا شد... ماشین توی هوا کج شد... با پهلوی سمت راست فرود اومد... محکم به زمین خوردیم. سرم به فرمون خورد...

ماشین به پهلو چپ شد... محکم به درخت توی دره خوردیم... متوقف شدیم...

خون روی صورت بی حسم ریخت... همه جا تاریک شد... تاریک تر... صداها خاموش تر... دردها ساکت تر... قلبم آروم گرفت... تاریکی همه جا حاکم شد...

فصل هجدهم

صداهایی از بیرون می اومد. گوشامو تیز کردم. به نظر می رسید مردی که داره صحبت می کنه هیجان زده باشه:

اندرسون داره اون سلاح ها رو معامله می کنه...

صدای خونسرد و پر از حزن و اندوه عباسیان رو شنیدم:

بعد از این که دخترش دست ما افتاد دوباره همه ی این سلاح ها رو جور می کنه.

مرد با هیجانی که هر لحظه توی صداش اوج می گرفت گفت:

آره ولی چند ماه طول می کشه... اگه این قاضیه مدارک رو تا اون موقع رو کنه چی؟ احتمال سقوطمون زیاد می شه. هنوز نمی دونیم چی دقیقا لو رفته...

برخلاف عباسیان با صدایی سرد و ضعیف گفت:

آدم عاقل بدترین شرایط رو در نظر می گیره... پیش خودمون فرض می کنیم که همه ش لو رفته...

مرد که حالا یه کم عصبانیت هم توی صداش موج می زد گفت:

وقت نداریم... شنیدم دختره هم در رفته...

عباسیان با خونسردی گفت:

بسه!

مرد ساکت شد. صورت افسرده ی عباسیان رو می تونستم پیش خودم تصور کنم. صداشون به زمزمه تبدیل شد. حتما عباسیان نزدیک پنجره وایستاده بود و دستاش رو از پشت توی هم قلاب کرده بود. از روی تخت بلند شدم. آهسته و پاورچین به سمت در رفتم. دوباره گوشامو تیز کردم. صدای مرد رو شنیدم:

نقشه ی اول رو هنوز می شه ادامه داد... من روی کیبور اثر انگشت پسره رو ندیدم...

عباسیان وسط حرفش پرید و گفت:

ولی روی موس بود...

مرد گفت:

با موس که کاری نمی تونه بکنه...

عباسیان گفت:

مثلا ممکنه on screen keyboard رو باز کرده باشه و یه نامه ی بلند و بالا برای پلیس نوشته باشه...

با دست آهسته توی پیشونیم زدم... چرا به فکر خودم نرسیده بود؟

مرد گفت:

هیستوری کامپیوتر چک شده... چیز مشکوکی ندیدم.

عباسیان با خنده گفت:

فکر می کنم دانشگاه تهران هیچی هم یاد دانشجوهاش نده اینو یادشون می ده که چطور هیستوری کامپیوترشون رو دست کاری کنند...

مرد گفت:

من خودم شخصا بررسی کردم و دیدم به هیچ کدوم از اطرافیانش خبر نداده بود...

عباسیان گفت:

پسره رو دست کم گرفتی! خودش مهندس شبکه ست...

یه لحظه سکوت بینشون برقرار شد... عباسیان سکوت رو شکست و گفت:

یه بار دست کم گرفتمش... گول اون چشم های مظلومش رو خوردم... این شد که گند زده شد به همه چی... اینم مثل برادرش خطرناکه...

گوشمو به در چسبوندم. مرد گفت:

حالا باید چی کار کنیم؟

عباسیان بعد از مکثی گفت:

نقشه ی اول از دست رفته... می ریم سراغ نقشه ی دوم...

مرد گفت:

ولی... نقشه ی اول خیلی حساب شده تر بود تا این یکی...

عباسیان گفت:

چاره ای نداریم... نقشه ی اول از دست رفته... احیا کردنش حماقت محضه...

مرد گفت:

پس پسره رو برای چی نگه داشتی؟

عباسیان گفت:

برای نقشه ی دوم...

*****

رو به مرد درشت اندامی که با چشم های کشیده ی تیره ش بهم زل زده بود کردم و گفتم:

اینجا محله ی تینا ایناست...

مرد گفت:

درسته...

با تعجب بهش خیره شدم... گفتم:

ولی...

مرد بازومو گرفت و گفت:

راه بیفت.

منو به سمت ماشین کشوند و گفت:

سوار شو...

با تعجب گفتم:

باید چی کار کنم؟

مرد گفت:

تینا رو سوار کن... دنبال پراید برو. همین!

تو دلم گفتم:

ولی این که نقشه ی اول بود...

در ماشین رو باز کردم و گفتم:

ولی من با تینا قراری نذاشتم...

مرد لبخندی زد و گفت:

تو نذاشتی... ما گذاشتیم!

قلبم محکم توی سینه می زد. یه جای کار اشکال داشت... نمی دونم کجا... فقط این روند... این نقشه... درست به نظر نمی رسید.

آب دهنمو قورت دادم. در ماشینو بستم. با استرس نفس عمیقی کشیدم. به آینه ی ماشین زل زدم. رنگم یه کم پریده بود. مرد از بیرون ماشین گفت:

ماشینو روشن می کنی یا همین جا خلاصت کنم؟

چشمامو روی هم گذاشتم. مگه چاره ی دیگه ای داشتم؟ مرد گفت:

اگه فقط یه حرکت... فقط یه حرکت اضافی انجام بدی... مثل این که پاتو بذاری روی گاز... یا این که از ماشین پیاده شی ، تک تیرانداز می زندت... فهمیدی؟

سرمو به نشونه ی فهمیدن تکون دادم... به دلم بد اومده بود... پس نقشه ی دوم چی بود؟

یه دفعه نوری از امید به قلبم تابیده شد... یعنی امکانش بود که ریحانه به پلیس خبر داده باشه؟ یعنی امکانش بود که یه بار توی زندگیم شانس بیارم؟

نفس عمیقی کشیدم... سعی کردم به پلاک گردنم و ساعت مچی روی دستم فکر نکنم... همه ی این ها به محض این که دم خونه ی تینا برسم تموم می شد... احتمالا تک تیرانداز هم با وجود پلیس تیراندازی نمی کرد... آره... برگ برنده ی من پلیس بود... اگه که ریحانه خبرشون می کرد... اگه...

ماشینو روشن کردم. با سرعت کم به راه افتادم. جلوم هیچ ماشینی نبود. احتمالا بعد از سوار کردن تینا پراید رو به روم قرار می گرفت. سر کوچه ماشینو پارک کردم. چشمم به تینا افتاد. با گام های بلند به سمتم اومد.

با بدبینی نگاهی به خونه های اطراف انداختم. انتظار داشتم یه تک تیرانداز روی بالکن یا پشت بومشون ببینم. نفهمیدم تینا کی در ماشینو باز کرد و خودشو روی صندلی انداخت. با صدای عصبیش به خودم اومدم:

معلوم هست کدوم گوری بودی؟... انگار راسته می گن پسرهای ایرانی جز این چیزها به چیز دیگه ای فکر نمی کنند! کارتو کردی و بعدم زدی به چاک؟

با عصبانیت گفتم:

چی می گی؟ باز شروع کردی؟ پسر ایرانی پسر ایرانی! یادش رفته چه جوری داشت خودشو برای همین پسر ایرانی می کشت!

تینا صداشو بالا برد و گفت:

کی؟ من؟ من داشتم خودمو برای تو می کشتم؟

گفتم:

خیلی خب... بسه... خوبه می دونی این چند روز تهران نبودم! اگه می خواستم دورت بزنم اینجا نمی اومدم. لطفا تمومش کن.

تینا چشم غره ای بهم رفت و سرشو به سمت دیگه چرخوند. پوفی کردم. یه دفعه چشمم به بنزینی که داشتم افتاد... باک کاملا پر بود. یه دفعه یه چیزی به ذهنم رسید... باید پامو روی گاز می ذاشتم و برای همیشه ناپدید می شدم... شاید این بهترین انتخاب بود...

قلبم توی سینه فرو ریخت. تا خواستم تصمیم بگیرم باید چی کار کنم صدای بلند کشیده شدن لاستیک روی آسفالت رو شنیدم. از جا پریدم. سرم با سرعت بالا اومد... صدای آژیر ماشین پلیس توی فضا پیچید.

چشمم به دو تا ماشین پلیس افتاد که خیابون رو از جلو بسته بودند... از توی آینه دو تا ماشین پلیس رو دیدم که خیابون رو از پشت سرم بستند... از شدت هیجان نفس توی سینه م حبس شد.

دستم بی اختیار به سمت دستگیره رفت. چند نفر مامور مسلح آهسته و با آرایش منظم به سمتمون اومدند. تینا با صدایی که به زور در می اومد گفت:

اینجا... اینجا... چه خبر شده؟

صدایی از توی بلندگو اعلام کرد که خودمو تسلیم کنم. لبخندی روی لبم نشست... قلبم بعد چند ماه آروم گرفت. همه چی تموم شده بود... دیگه خبری از پرواز نبود...

از بین آژیر ماشین های پلیس صدایی از توی بلندگو با لحنی محکم گفت:

دستاتو بذار روی سرتو پیاده شو...

لبخندی به تینا زدم. رنگش پریده بود... گفت:

تو... با تو اند؟

با خوشحالی گفتم:

تموم شد... پیاده شو تینا...

مامورهایی با لباس سیاه و کلاه های کج به سمتم می اومدند. نور رقصان قرمز و آبی ماشین های پلیس توی خیابون پخش شده بود. دو نفر از مامورها بهمون نزدیک شدند. نگاهی به خونه های اطراف کردم. همسایه ها سرشون رو از پنجره بیرون کرده بودند و همه با اضطراب به ما نگاه می کردند. زن های بی حجاب سعی می کردند خودشون رو پشت پرده قایم کنند... مردها با اضطراب پنجره ها رو می بستند ...

در ماشینو باز کردم. یکی از مامورها اسلحه ش رو پایین اورد. از ماشین پیاده شدم. سریع به سمتم اومد. با تحکم گفت:

دستاتو بذار پشت سرت...

دستامو پشت سرم گذاشتم. چرخیدم و پشتمو به مامور کردم. مامور دوم با اسلحه منو نشونه گرفته بود. دستمو از پشت دستبند زدند. برام مهم نبود... نگاهم هنوز به پشت بوم و بالکن خونه ها بود ... خبری از تک تیرانداز نبود... قلبم محکم توی سینه می زد. تینا در ماشینو باز کرد و پیاده شد. گفت:

اینجا چه خبر شده؟

صدای آژیر پلیس قطع شد. نفس راحتی کشیدم. لبخندی از روی آسودگی روی لبم نشست. مامور دست دستبند زده شده ام رو گرفت و گفت:

راه بیفت...

یه دفعه صدای مهیب انفجار شنیده شد... شعله های آتیش پیش چشمم قد کشید... موج انفجار پرتم کرد... سرم به ماشین پشت سرم خورد... درد مجالی برای حبس کردن نفسم پیدا نکرد... بین سرخی آتیش به تاریکی رسیدم... به پرواز...

همه جا برام سیاه شد... سیاه ... سیاه ِ سیاه... توی سیاهی گم شدم... سرم گیج می رفت... قلبم محکم توی سینه می زد... توی اون گرما سردم شده بود... دستام می لرزید... کم کم رگه های قرمز توی سیاهی ظاهر شد... اون رگه ها منو از سیاهی نجات دادند... دهنم خشک شده بود... لرزش دستم به بازوهام رسید... کف دستم دیگه از شدت سردی حس نداشت... قلبم محکم به قفسه ی سینه م می زد... دنیا توی همون سیاهی دور سرم می چرخید... کم کم رگه های آبی هم اضافه شدند... سیاهی کمرنگ شد...

چشم چپمو باز کردم... تصویر گنگ و لرزونی پیش چشمم جون گرفت... انگار صدای فریاد مامورها از فرسخ ها دورتر می اومد... درد نفسمو بند اورد... نور قرمز و آبی ماشین های پلیس روی دیوار خونه ها و آسفالت خیابون می رقصید... شعله های آتیش رو از گوشه ی چشم می دیدم... درد شدیدی که توی بدنم می پیچید فلجم کرد... تصاویر کم کم محو می شد... فقط نورهای رقصان قرمز و آبی رو می دیدم... کم کم نورهای آبی ناپدید شد... قلبم از درد و رنج مچاله شد... نورهای قرمز محو شد... توی ذهنم پسری رو در نزدیکی خودم حس می کردم که روی زمین دو زانو نشسته بود و دو دستی به سرش می زد...

و بعد فقط سیاهی بود... سیاه... سیاه ِ سیاه...

فصل نوزدهم

سوزش خفیفی رو احساس کردم... همه ی نیروم رو جمع کردم و پلکامو باز کردم. همه جا تار بود... چیزی نمی دیدم... پلکامو بستم...

این بار سوزش شدیدتری روی پوست صورتم حس کردم... چشمامو باز کردم. کسی صورتمو بالا گرفت و گفت:

ترلان... ترلان... می شنوی؟

ناله ای کردم. مرد با استرس گفت:

می ریم... از اینجا می ریم...

چشمامو باریک کردم... کم کم تصاویر واضح می شدند... نور خورشید از بین شاخ و برگ درخت ها به زمینی که از گل و برگ درخت ها پوشیده شده بود می رسید...

چشمم به مردی که بالای سرم زانو زده بود افتاد... با دیدن چشم های آبی و موهای مشکی رنگش که از دو طرف تراشیده شده بود لبخندی زدم... اینجا بهشت بود... و بارمان هم پیشم بود...

درد توی بدنم پیچید... تازه متوجه درد عذاب آور دستم شده بودم...

نفس توی سینه م حبس شد. چشمامو از درد بستم... قطره اشکی از چشمم به سمت شقیقه هام جاری شد... داشتم از درد می مردم...

یه دفعه صدای خش خش و به دنبال اون ناله ای رو شنیدم. هوشیار شدم... ضربان قلبم بالا رفت... چشمام بی اختیار باز شد... احساس خطر می کردم. لب های خشکیده م و باز کردم و با زحمت گفتم:

ر... ر... رض...رضا... رضا...

بارمان اخم کرد و گفت:

چی؟

یه دفعه به سمت ماشین برگشت. تلاش کردم که سرمو بلند کنم... نتونستم... دست چپم از درد داشت می ترکید. دست راستم رو تکیه گاه بدنم کردم و یه کم خودمو بلند کردم. رضا رو دیدم که یه دستش رو توی شکمش جمع کرده بود... یه دستشو به ماشین گرفته بود و لنگان لنگان به سمتون می اومد...

به نفس نفس افتادم... بی اختیار سعی کردم خودمو به سمت عقب بکشم... نتونستم...

رضا تعادلش رو از دست داد و روی زمین افتاد... فریاد کوتاهی از درد کشید... چند بار نفس عمیقی کشید و با صدای لرزانی گفت:

بارمان... کمکم ... کن... باید... باید... ترلانو از این جا ببریم...

یه لحظه دردی رو که توی دست و سرم پیچیده بود فراموش کردم... ناله ای کردم و گفتم:

نه... نه... خائن...

بارمان از جاش بلند شد... با وحشت به رضا نگاه کردم. صورتش از خون خیس شده بود. دستش رو به ماشین گرفت و سعی کرد بلند شه. بارمان رو به روش وایستاد. رضا که با هر نفس ناله می کرد گفت:

کمکم... کن...

بارمان خم شد. گلوی رضا رو محکم گرفت. رضا با دست های خونیش چنگی به دست بارمان زد. نفسش بند اومده بود... خواستم بارمان رو صدا کنم... توانی نداشتم... چشمام سیاهی می رفت... درد پیشونی و دستم داشت بیهوشم می کرد... سرم گیج رفت... صدای فریاد بارمان هوشیارم کرد:

پس تو ما رو به سایه فروختی... آره؟ ... همین طور ترلان رو... سایه گزارش داده بود که ترلان رو دم خونه ی تو اولین بار دیده بود... تو بهش خط داده بودی...

گلوی رضا رو ول کرد. رضا به سرفه افتاد. خم شد و چنگی به قفسه ی سینه ش زد. بارمان گفت:

رادمان کجاست؟

رضا نفس نفس می زد... سری تکون داد و گفت:

نمی... نمی دونم...

بارمان از پشت شلوارش اسلحه ش رو در اورد و گفت:

پس به دردم نمی خوری.

همین که رضا رو نشونه گرفت همزمان داد زدم:

نه... !

قلبم محکم توی سینه می زد... نمی خواستم همچین چیزی رو ببینم... بارمان هیچ وقت نباید جلوی من این کار رو می کرد... هیچ وقت...

رضا دست خونیش رو بالا اورد و گفت:

نه... می گم... .

بارمان اسلحه رو پایین نیورد... در همون حال گفت:

خب... می شنوم.

رضا دستشو پایین اورد و گفت:

پیش... پیش رئیسه.

بارمان گفت:

خب... رئیس کیه؟ اسمش چیه؟ کجاست؟

رضا گفت:

نمی دونم...

بارمان گفت:

می دونستم به درد نمی خوری.

رضا توانش رو جمع کرد و با صدای بلندی گفت:

چه فایده ای داره که بهت بگم؟ ... اون وقت تو منو نمی کشی و اونا می کشن...

بارمان گفت:

خداحافظ رضا...

من و رضا همزمان داد زدیم:

نه!

نفس عمیقی کشیدم و با صدایی که به زور در می اومد گفتم:

خواهش... می کنم... نه...

قلبم محکم توی سینه می زد. اصلا تحمل این رو که بارمان جلوی من آدم بکشه نداشتم... حتی اگه اون آدم رضایی باشه که چشم دیدنش رو نداشتم...

بارمان نگاهی بهم کرد. التماس کردم:

ولش ... کن...

بارمان اسلحه ش رو پایین اورد. رضا نفس راحتی کشید... دستش رو دوباره روی زخمش گذاشت. بارمان دستی به سرش کشید. سعی کردم فریاد دردآلودمو خفه کنم ولی نتونستم و ناله ای کردم... دندونام رو بهم فشار دادم... دیگه تحمل درد رو نداشتم. یه لحظه چشم باز کردم و بارمان رو دیدم که با اسلحه محکم پس گردن رضا زد. چشمام بسته شد... همه جا دوباره داشت سیاه می شد. صدای بارمان رو شنیدم:

بیا... کمک کن بذارمش توی ون...

صدای آشنایی رو شنیدم:

یه مار خوش خط و خاله... گولشو نخور...

صدای بارمان لحظه به لحظه برام ضعیف تر می شد:

من نمی تونم ازش حرف بکشم... اونم جلوی ترلان... ولی به حرف می یاد...

دوباره صداها خاموش شد...

******

صدای موتور ماشین و گفتگوی بارمان با همون مرد رو شنیدم. بارمان داشت می گفت:

... مطمئنی؟

صدای مرد خیلی ضعیف بود. نشنیدم چی گفت. احساس کردم ماشین از حرکت ایستاد. تمام توانمو جمع کردم و چشمامو باز کردم. بارمان داشت از ماشین پیاده می شد. دستمو بالا اوردم و پیشونیم رو لمس کردم. به شدت می سوخت. خون روی صورتم خشک شده بود. دنیا دور سرم می چرخید...

سعی کردم روی صدای بارمان تمرکز کنم. داشت می گفت:

... لوش دادی ولی دارم این پول رو بهت می دم که بری خودتو گم و گور کنی که دیگه هیچ وقت چشمم بهت نیفته.

همین که مرد شروع به صحبت کردن کرد شناختمش... دانیال بود... گفت:

من لوش ندادم... اگه داده بودم این قدر هالو نبودم که بیام پیدات کنم و ماجرا رو بهت بگم. همین که دو متر از خونه دور شدم منو گیر انداخت... فهمید که توی اون خونه ایم... برای تو که بد نشد! شاید این طوری از سر تقصیراتت بگذرن...

سرمو به پشتی ماشین تکیه دادم... ادامه ی گفتگوشون رو نشنیدم... بیهوشی نعمتی بود که می تونست منو از این درد و عذاب نجات بده.... همین که خواستم یه بار دیگه خودمو دستش بسپرم بارمان سوار ماشین شد و گفت:

بهوشی؟

ناله ای کردم. بارمان ماشینو روشن کرد و گفت:

الان می رسیم... نگران نباش...

چشمام سیاهی می رفت. با صدایی ضعیف و لرزون گفتم:

تو... توام ... می یای؟

از بین پلک های نیمه بازم نگاهش کردم... دنیا دور سرم می چرخید... چشمام رو به سیاهی می رفت... دست های گرمش رو روی دستم احساس کردم. بین درد و تاریکی لبخندش رو دیدم... گفت:

منم باهات می یام...

نمی دونم درد دستم بود که اشک به چشمم اورد یا چیز دیگه... گفتم:

تو... باید... فرار می کردی...

اشکام روی گونه های ورم کرده م ریخت... گفتم:

نمی خوام ... اعدامت... کنند...

فشار دستشو روی دستم بیشتر کرد و گفت:

منم نمی خوام این طوری ببینمت... نمی تونم بذارمت برم...

صورتم از درد توی هم رفت... دستام بی اختیار مشت شد... ناخونام رو به کف دستم فشار دادم و گفتم:

برو... من... برو...

سرش رو به سمت جاده برگردوند و گفت:

چیزی نمی شه... نترس...

نگاهی به اطرافش کرد. اخماش توی هم رفت و گفت:

لعنتی... عوارضی... پلیس...

با استرس نگاهی بهم کرد و گفت:

ترلان شالت رو بکش روی صورتت...

دستم راستم رو به سمت شالم دراز کردم. بارمان گفت:

فایده نداره... باید دور بزنیم و راه اومده رو برگردیم...

چشمامو تنگ کردم... تصاویر برام مات بود... با این حال ردیف ماشین هایی رو که جلوی عوارضی صف کشیده بودند تشخیص دادم...

نگاهی به دور و برم کردم... سوار همون ون مشکی بودیم... یه ون مشکی... یه راننده ی معتاد... یه زن زخمی... صد در صد متوقفمون می کردند.

صاف نشستم... با دست راست دست چپ دردناکمو گرفتم. بریده بریده گفتم:

پیاده... شو... بارمان... نگهمون... می دارند...

بارمان آهسته گفت:

دیر شده...

تصاویر دوباره برام مات شد... چشمام سیاهی رفت... سرم پایین افتاد...

دنیا توی همون سیاهی دور سرم می چرخید... درد لحظه ای قطع نمی شد. صداهایی دور و برم می شنیدم. به خودم نهیب زدم:

بلند شو... چشماتو باز کن... بارمان... به خاطر بارمان...

بین هوشیاری و بیهوشی دست و پا می زدم... همه ی توانمو جمع کردم و چشمامو باز کردم... تصاویر سیاه و گنگ بود... چشمامو باریک کرد... بارمان کنارم نبود...

قلبم به درد اومد... ناله ای کردم. انگار قلبم هزار تیکه شد... کم کم تصاویر واضح شدند. بارمان رو دیدم که بیرون و نزدیک ماشین ایستاده بود. مامور پلیس دست های بارمان رو دستبند زد و گفت:

همه چی معلوم می شه.

بارمان با خونسردی گفت:

زنگ بزن به بازپرس راشدی. بگو رحیمی خیلی زود باید ببینتش... بگو دختر تاجیک هم باهاشه... و یه نفر که باید ازش بازجویی شه...

خواستم حرفی بزنم ... چیزی بگم... ولی دوباره داشتم از حال می رفتم. مامور پلیس بازوی بارمان رو گرفت و خواست از اونجا ببرتش... ناله ای کردم... چشم بارمان بهم افتاد... چشماشو روی هم گذاشت و با لبخند بهم گفت:

همه چیز درست می شه... نگران نباش... الان جات امنه...

رو به مامور پلیس کرد و گفت:

روی این ماشین احتمالا ردیابی چیزی وجود داره... نباید به این زودی پیدامون کنند...

سعی کردم دستمو بالا بیارم و به سمتش دراز کنم ولی دستام مثل وزنه های صد کیلویی سنگین شده بودند... مامور اونو دنبال خودش کشوند... بارمان گفت:

همه چی تموم شد ترلان... دیگه خطری تهدیدت نمی کنه...

اشک توی چشمم حلقه زد... نباید از من جداش می کردند... داشتند کجا می بردنش؟ ... قلبم دیگه تحمل نداشت... دوباره داشتم از حال می رفتم... نگاهی به صورتش کردم... لحظه به لحظه ازم دورتر می شد... داشت لبخند می زد...

صورتش رو جلو اورد... توی چشمام زل زده بود ... با شیطنت لبخندی زد و گفت:

من رادمان نیستم... اسم من بارمانه...

دوباره همه جا تاریک شد... احساس کردم کسی منو تاب می ده...

انگار هنوز توی اون اتاق با نور قرمز بودم... بارمان رو بغل کرده بودم و اون منو توی بغلش تاب می داد...

دردی رو احساس کردم... صورتم می سوخت...

انگار دانیال بود که محکم توی صورتم زده بود... جلوی در انبار... سرم به چهارچوب در خورده بود... دهنم مزه ی خون می داد... عیبی نداشت... می دونستم بعدش بارمان می یاد و آرومم می کنه... می دونم با مهربوی می گه " نمی خوای به عمو دکتر جایی که درد می کنه رو نشون بدی؟ "

کسی صدام می زد:

ترلان... ترلان...

صدای بارمان توی سرم پیچید:

دیر رسیدی ترلان...

می خواستم صداش کنم... صدام در نمی اومد... همه جا تاریک بود... هیچی نمی دیدم... صداش رو می شنیدم:

دوست داری وایستی و اعدام شدن عشقت رو ببینی؟

ببین سیاهی ها سقوط کردم... ای کاش برای همیشه بیهوش می موندم...

احساس کردم کسی داره صورتمو نوازش می کنه. لبخندی زدم... خجالت نمی کشید که جلوی چشم رویا اومده بود توی اتاقو داشت صورتمو نوازش می کرد؟ این پسر هیچی از ملاحظه و خجالت سرش نمی شد...

چشمامو آهسته باز کردم و گفتم:

دیوونه...

لبخند روی لبم خشک شد... چشمم به در و دیوار سفید اتاق افتاد... روی تخت بیمارستان خوابیده بودم. صداهایی از بیرون می اومد. بهشون دقیق شدم. صدای معین بود... قلبم توی سینه فرو ریخت...

احساس کردم بغض راه گلوم رو بست. اشک تو چشمام حلقه زد... معین بود... مطمئن بودم...

صدای زنی رو شنیدم با گریه و زاری چیزی می گفت... با شنیدن صدای پر از بغضش مو به تنم راست شد... مامان...

احساس می کردم نفس کشیدن برام سخت شده. تمام توانمو جمع کردم و سعی کردم بلند شم. همین که آرنج دست راستم رو تکیه گاه بدنم کردم و خودمو بالا کشیدم سرم گیج رفت و دوباره روی تخت افتادم. دست چپم سوزش خفیفی داشت... یه سرم هم به دست راستم وصل بود.

چند بار نفس عمیق کشیدم و خواستم دوباره بلند شم که در باز شد و یه پرستار با لبخند وارد اتاق شد. در فاصله ی باز و بسته شدن در صدای بلند معین رو شنیدم:

فقط دو دقیقه طول می کشه...

همین که در بسته شد صدا هم قطع شد... آب دهنمو قورت دادم و با صدایی گرفته گفتم:

می خوام ببینمشون...

پرستار سرمم رو بررسی کرد و گفت:

الان به هیچ وجه امکانش نیست...

گفتم:

چرا؟ ... من خوبم... باور کنید...

با التماس گفتم:

می خوام مامانمو ببینم...

پرستار با دلسوزی نگاهم کرد و گفت:

مامورهایی که دم در وایستادن دستور دارن که کسی رو راه ندن...

با عصبانیت گفتم:

ولی آخه...

و بعد متوجه شدم... آهی کشیدم... درسته... من قاتل بودم... یادم رفته بود... چشمامو روی هم گذاشتم. احتمالا اجازه ی ملاقات و این چیزها رو نداشتم...

همین که پرستار به سمت در رفت گفتم:

بابام هم هست؟

پرستار به سمتم برگشت و گفت:

فقط سه تا خانوم و یه آقای جوون هستند...

قلبم توی سینه فرو ریخت... پس بابام کجا بود؟ نکنه بلایی سرش اومده باشه؟! به شدت اضطراب داشتم... می دونستم دل توی دل مامانم هم نیست... فقط به اندازه ی چند متر با هم فاصله داشتیم و نمی تونستیم همدیگه رو ببینیم... قلبم داشت از سینه م بیرون می جهید... دلم براشون پر می کشید... .

پس بابام کجا بود؟ چرا نیومده بود؟ خدا می دونست چه قدر دلم می خواست ببینمش... می دونستم اگه اونم اینجا بود حتما یه راهی برای دیدن من پیدا می کرد...

گوشامو تیز کردم تا حداقل صدای خانواده م رو بشنوم... سه تا خانوم...یکی که مامانم بود... دو تای دیگه کی بودند؟ شاید خاله... احتمالا ترانه...

نفس عمیقی کشیدم. باید یه راهی پیدا می کردم... باید!

پرستار گفت:

حالا که می گی حالت خوبه فکر کنم بتونی بازپرس رو ببینی!

اخم کردم و گفتم:

چی؟ نه... نمی خوام ببینمش... من می خوام خانواده م رو ببینم...

پرستار چیزی نگفت و از اتاق خارج شد. عصبانی بودم... سرگیجه داشتم و تمام بدنم سنگین شده بود... احساس می کردم همه جای بدنم کوفته و کبود شده. یاد رضا افتادم... کسی که به خاطر مرگش همه ی اینا رو به جون خریده بودم...

بارمان به مامور پلیس گفته بود یه نفر رو باید برای بازجویی ببرن... حتما رضا بود... پشت ون گذاشته بود و اورده بودش... ای کاش بعد بازجویی این موجود خائن رو دار می زدند...

راستی بارمان... وای خدا... چرا این کار رو کرده بود؟ چرا منو اورده بود؟ چرا فرار نکرده بود؟ اگه بابام نتونه براش کاری بکنه چی؟

اون قدر فکر کردم که سردرد گرفتم... همین که چشمام رو بستم کسی وارد اتاق شد.

چشمامو باز کردم. مردی با ابروهای پیوسته و ریش و موی مرتب مشکی دم در ایستاده بود. با تعجب نگاهش کردم... بعد دوزاریم افتاد... بازپرس بود! ضربان قلبم بالا رفت... وقت جواب پس دادن بود... قبلا همه ی فکر و ذکرم درگیر فرار کردن بود... به این فکر نکرده بودم که جواب پس دادن هم می تونه خیلی سخت باشه... و تعیین کننده ی آینده م... ضربان قلبم بالاتر رفت...

مرد نزدیک تختم ایستاد و گفت:

خانوم تاجیک متاسفم که این موقعیت رو برای بازجویی انتخاب کردم. ترجیح می دادم بعد از بهبودی کاملتون این سوال ها رو ازتون بپرسم ولی باید هرچه زودتر وارد عمل بشیم... ظاهرا زمان زیادی برامون نمونده... من راشدی هستم...

راشدی دوست بابام بود... حتما از بابام خبر داشت. خواستم نیم خیز شم که یاد سرگیجه هام افتادم. هیجان زده گفتم:

شما از بابام خبر دارید؟ می دونم که با هم دوست بودید!

اخمی کرد و گفت:

می دونستید؟

دوزاریم افتاد... حتما یه مسئله ی سری بود... به قیافه ش می خورد که مایل نباشه در مورد بابام حرف بزنه.

راشدی گفت:

می تونم ازتون بپرسم روزی که با عجله سوار ماشین شدید و به سمت خونه ی خانم تاجیک... عمه تون... حرکت کردید چه چیزی رو می خواستید به گوش پدرتون برسونید؟

ضربان قلبم بالا رفت. لبمو تر کردم و گفتم:

خب... ام... چند روز قبل دختری به اسم سایه بهم پیشنهاد کار داده بود. گفته بود که باید رئیسش رو جا به جا کنم و ماهی چند میلیون بهم پول می ده. وقتی بهش گفتم که گواهی نامه ندارم گفت که مشکلی نیست و برای همین مطمئن شدم که کاری که منو براش در نظر گرفته خلافه... از طرفی دوست نامزد دوستم... رادمان رحیمی... رو دیدم و ایشون بهم گفتن که زیربار نرم. دقیق یادم نمی یاد... گفتن که سایه چند روز فرصت داره که کسایی که می خواد رو پیدا کنه و خودش شدیدا تحت فشاره. اون روزی که سوار ماشین شدم و به سمت خونه ی عمه م رفتم آقای رحیمی باهام تماس گرفته بودند. گفتن که همه چیز رو به بابام بگم... گفتن که براش پاپوش درست کردن... منم ترسیدم و برای دیدن بابام رفتم.

نفس عمیقی کشیدم و با استرس شدیدی گفتم:

وقتی سوار ماشین بودم یه موتور برام مزاحمت ایجاد کرد و... من نمی خواستم اون زن رو زیر بگیرم... چاره ای نداشتم... ترسیده بودم... مجبور شدم سوار ماشین بشم... می دونم که...

راشدی دست هاش رو بالا اورد و منو به سکوت دعوت کرد. نفس عمیقی دیگه ای کشیدم. قلبم هنوز محکم توی سینه م می زد. راشدی گفت:

من می خوام در مورد این باند بدونم... مسائل مربوط به تصادف اولویت ما نیست... بعد از این که از بیمارستان مرخص شدید می تونیم در این مورد صحبت کنیم.

با عصبانیت گفتم:

جدا؟ برای همین مامورها دم در اتاق وایستادن و نمی ذارن خانواده م رو ببینم؟

راشدی گفت:

توی این مورد که شما تصدیق نداشتید و سوار ماشین شدید که شکی نیست!

با صدای بلند گفتم:

ترسیده بودم!

راشدی گفت:

چون ماجرای سایه رو نه با پلیس در میون گذاشتید و نه به خانواده تون اطلاع دادید. چرا به پلیس خبر ندادید؟ همون طور که گفتید توی برخورد اول متوجه شدید که سایه خلاف کاره!

یادم اومد که چه قدر دو دل بودم... این که به بابام بگم یا نگم... چرا نگفتم؟ یادم اومد... رفته بودم خونه ی آوا... رضا باهام حرف زده بود... متقاعدم کرده بود که چیزی به کسی نگم...

آهی کشیدم و گفتم:

رضا نامزد دوستم بود... بهم گفت که هر مسئله ای پیش اومد اونو خبر کنم... اون متقاعدم کرد که چیزی نگم... ولی ظاهرا با این باند همکاری می کرد... گولم زد...

راشدی گفت:

بسیار خب... تکلیف این قضیه بعدا مشخص می شه... در نظر می گیریم که چیزی از این باند نمی دونستید و سایه شما رو وارد باند کرد... چرا برای قتل ناوسروان راشدی باهاشون همکاری کردید؟

یاد حرکت دست بارمان و چشم های شیطونش افتادم... قلبم توی سینه فرو ریخت... یادم اومد بهم گفته بود:

تو یه مجرمی... نذار محکوم شی... تا جایی که می تونی سیاست به خرج بده... فیلم بازی کن... گوشات و تیز کن... هرچی می شنوی و پیش خودت ثبت و ضبط کن... روزی که توی اتاق بازجویی و جلوی بازپرس نشستی به حرف من می رسی....

اون این روزها رو دیده بود... به چشم های بازپرس راشدی نگاه کردم. گفتم:

بابت برادرتون متاسفم... خدا بیامرزتشون... من واقعا متاسفم... من... من اصلا نمی دونستم ماموریت چیه... مجبورم کردند... بهم گفتند اگه کاری رو که بهم می گن انجام ندن منو می فرستن...

مکثی کردم... خاطره ی تهدیدهای دانیال هنوز آزارم می داد... یادم اومد بارمان گذاشته بود بره تا بتونه قاچاقی از مرز خارج شه... آهی کشدیم و گفتم:

تهدیدم کردند... تا وقتی رحیم شلیک نکرده بود نمی دونستم ماجرا چیه...

به صورت راشدی نگاه کردم. اخم کرده بود ولی مسلط به نظر می رسید. ناراحت شدم... حتما خیلی سخت بود که در مورد قتل برادرش از کسی که به قاتل کمک کرده بود سوال بپرسه... کسی که ماشین رو می روند... سخت بود خونسردی خودش رو حفظ کنه... بیشتر از هر زمان دیگه ای بابت این کارم عذاب وجدان داشتم... برام عجیب بود چطور تونسته بودم با این عذاب وجدان زندگی کنم...

سعی کردم بهتر توضیح بدم. هرچیزی که دانیال بهم گفته بود رو بهشون گفتم... ماجرای ماشین رو... این که بارمان در مورد دوربین و سرعت بالای صد و بیست بهم گفت... و این که چطور این نقشه رو عملی کردم و بعد رحیم یه گلوله توی داشبورد خالی کرد...

بعد از این که سکوت کردم راشدی گفت:

در مورد باند چی می دونید؟

ساکت موندم... یه حسی بهم می گفت که نباید همه ی ماجرا رو توی این موقعیت شرح بدم... دوست نداشتم همه چیز رو در اختیارشون بذارم... یه حسی وسوسه م می کرد که اول مطمئن بشم که از همه چیز تبرعه می شم بعد اطلاعات بدم... خب این کاری بود که خلاف کارها می کردند... باج می گرفتند... و من می ترسیدم که تنها راهی که داشته باشم این باشه که مثل یه خلاف کار واقعی عمل کنم... من از زندان رفتن می ترسیدم...

آهی کشیدم و گفتم:

من باید بابام رو ببینم...

ناشکیبایی چاشنی لحن جدی راشدی شد:

خانوم تاجیک ما وقت زیادی نداریم.

گفتم:

نه... من باید خانواده م رو ببینم... از نظر مامانم اینا من یه قاتلم که فرار کردم... مطمئنا ناراحت و عصبین... خواهش می کنم...

راشدی چند ثانیه خیره بهم نگاه کرد و گفت:

خانواده تون تا حدودی در جریان هستن... دوستتون بهشون گفتند که چند روز قبل از تصادف کسی به اسم سایه تهدیدتون کرد... برادرتون هم دید که خیلی سراسیمه و آشفته خونه رو ترک کردید... تلاش کردند تا با نامزد دوستتون تماس بگیرن ولی ظاهرا دیگه کسی از اون تاریخ به بعد نتونست ردی ازش پیدا کنه... خانوم تاجیک... خانواده تون با خانواده ی مقتول صحبت کردند... منطقی به نظر می یان... مسئله ی شما حل می شه... ما سعی می کنیم شما رو کمک کنیم... شما هم سعی کنید ما رو کمک کنید...

با این جملات یه کم دلم گرم شد. نفس راحتی کشیدم. انگار راشدی هم فهمید که یه کم نرم شدم. گفت:

در مورد بارمان رحیمی چی می تونید به ما بگید؟

نفس توی سینه م حبس شد... از آدمی می پرسید که خیلی چیزها داشتم که ازش بگم و در عین حال چیزی هم برای گفتن نداشتم... اون قدر ذهنم از بارمان پر شده بود که دیگه چیزی برای گفتن به نظرم نمی رسید... آهی کشیدم و گفتم:

نمی دونم دقیقا چی باید بگم...

راشدی دوباره اخم کرد... گفت:

مثل این که توی باند مسئول چه کاری بود... و این که فکر می کنید چه قدر به رئیس باند نزدیک بود...

گفتم:

بله... متوجه شدم... خب... راستش...

نمی دونم چرا هل کرده بودم... حرف زدن از بارمان برام آسون نبود... می ترسیدم که دیگرون متوجه علاقه ای که بهش دارم بشن... قبل از این در مورد نشون دادن علاقه م بی پروا بودم ولی دنیای واقعی با دنیای عجیبی که چند ماه گرفتارش شده بودم فرق داشت...

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

بارمان یکی از کسایی بود که توی گروه ما بود... خانواده ش رو تهدید کرده بودند و برای همین حاضر شده بود باهاشون همکاری کنه...

راشدی دست به سینه زد... دور تخت چرخید و گفت:

چه قدر بهشون وفادار بود؟ ماموریت هاش چی بود؟

استرس پیدا کرده بودم... ای کاش در مورد خودم سوال می پرسید... می ترسیدم چیزی بگم که بارمان رو بیشتر توی دردسر بندازه... گفتم:

خب ... به نظر من آدم زرنگیه... تمام مدت کاری کرد که اونا فکر کنند طرفشونه ولی در واقع نبود... من ندیدم که بهش ماموریتی بدن... بیشتر وظیفه ی کنترل ماموریت ها رو بهش می دادن...

داشتم از به زبون اوردن کلم ی رئیس طفره می رفتم. می دونستم همین یه کلمه می تونه بارمان رو حسابی توی دردسر بندازه. ادامه دادم:

مثلا ایده ی تند رفتن با ماشین و ماجرای دوربین نزدیک شهرک آپادانا رو اون بهم گفت. در آخرم کمکم کرد که فرار کنم... آدم خوبیه... اعضای باند خیلی بلا سرش اوردن ولی حاضر نشد خالصانه براشون کار کنه.

راشدی این بار طرف چپم ایستاد و گفت:

نظری در مورد این که این آدم خوب چرا حاضر نیست با ما همکاری کنه داری؟

اخم کردم و گفتم:

منظورتون چیه؟

راشدی گفت:

حاضر نیست صحبت کنه... شرط و شروط گذاشته. امیدوار بودیم شما بتونید به ما کمک کنید.

هیجان زده گفتم:

چه شرطی؟ وکیل می خواد؟ خب فکر کنم این حق رو از لحاظ قانونی داشته باشه...

راشدی لبخند کمرنگی زد و گفت:

نه... وکیل نمی خواد... زرنگ تر از این حرف هاست... سه تا شرط گذاشته... عین جمله هایی که گفته رو تکرار می کنم... این که دستش رو باز کنیم... برادرش رو پیدا کنیم و تبرعه کنیم... خودش رو از کلیه ی اتهامات تبرعه کنیم... .

بی اختیار لبخندی زدم. راشدی با تعجب گفت:

چیز خنده داری گفتم؟

لبخندم رو جمع و جور کردم و گفتم:

نه... اگه غیر از این بود تعجب می کردم... راستش همین انتظار رو ازش داشتم. خب چرا این کار رو نمی کنید؟ مطمئن باشید اطلاعاتی داره که به دردتون می خوره. به نظرم می ارزه...

راشدی گفت:

یکی از شرط هایی که ایشون گذاشته قابل اجرا نیست.

اخم کردم... یعنی چی؟ مطمئنا منظورشون این بود که نمی تونند تبرئه ش کنند. لبمو گزیدم... دستامو مشت کردم. گفتم:

مسلما منظورتون به شرط اولش نیست! این که دستاش رو باز کنید! راستش... شاید حرفی که می زنم عجیب باشه... ولی... رئیس گروه ما اسمش دانیال بود... بابام می شناسدش... فکر کنم شما هم در موردش بدونید... رادمان رحیمی یه یادداشت برای دخترتون نوشته بود که توش از دانیال اسم برده بود.

راشدی سر تکون داد و گفت:

درسته... می شناسمش...

گفتم:

اون می گفت که اعضای باند فکر می کنند که بارمان شبیه رئیس فکر می کنه و عمل می کنه. خودش می گفت که احتمالش هست که بارمان بتونه یه سری از کارهای رئیس رو پیش بینی کنه... به جز اطلاعاتی که از باند داره به نظرم می تونید از این موضوع هم استفاده کنید تا رئیس رو پیدا کنید. نمی دونم چیزی که می گم چه قدر ممکنه درست باشه...

راشدی گفت:

کشش خلاف کارها به کارهای خلاف یه سری تعریف های مشخص داره. یه مامور پلیس بعد چند سال می تونه انگیزه ی آدم ها رو از کار خلاف تشخیص بده... احساسات مختلف مثل طمع... انتقام... حرص... خیلی از خلاف کارها مثل هم عمل می کنند... یا دست کم الگوی رفتاری یکسانی دارن... با این اطلاعات نمی تونم قضاوت کنم که حرف شما درست و ممکنه یا نه ولی به یه گوشه ی ذهنم نگهش می دارم. البته من در جایگاهی نیستم که بتونم در مورد شرط سوم بارمان تصمیم بگیرم... منظور من بیشتر به شرط دومش بود...

چشمام از تعجب چهار تا شد. با صدای بلندی تند تند گفتم:

چی؟ رادمان... به خاطر قتلیه که مرتکب شده؟ ولی رادمان کسی رو نکشته... باور کنید پسر خوبیه... این یکی رو جدی می گم... اگه بخوام به خوب بودن یه نفر اعتراف کنم اون کسی جز رادمان نیست. اون دخترتون رو نجات داد! اگه رادمان نبود دخترتون و شاید خودتون زنده نمی موندید. بعد از ماجرای دخترتون برای این که مجازاتش کنند معتادش کردند... شکنجه کردنش... ولی با وجود اون همه بدبختی و ضعف ترک کرد. بعد برای ماموریت بردنش پیش رئیس... ظاهرا اونجا هم دوباره ماموریت رو خراب کرده.. اون بود که به ما خبر داد که فرار کنیم... باور کنید هیچکس به اندازه ی رادمان لایق این که تبرئه بشه نیست.

راشدی دستاش رو بالا اورد و گفت:

لطفا آروم باشید خانوم... منظور من این نبود... من چیزی که می گید رو قبول دارم. به خاطر ماجرای دخترم همیشه یه حس احترام بهش داشتم... رادمان هیچ وقت محکوم نشد که بخوایم تبرئه ش کنیم... ما هم مثل شما فکر می کنیم قاتل شهرام رادمان نبود.

با تعجب گفتم:

جدی؟ ولی... چطور؟

راشدی گفت:

قبل از کشف جنازه همسایه ی رو به رویی آقای رحیمی به پلیس زنگ زد و گزارش داد که ظاهرا چند نفر به طور مشکوک وارد خونه شدند... ایشون فکر کرده بودند که دزدن... برای همین مجرم بودن یا نبودن آقای رحیمی هنوز در حال بررسیه... ما هم شواهدی به دست اوردیم که ثابت می کنه برای آقای رحیمی پاپوش درست کردند...

با تعجب گفتم:

پس حتما پیداش نکردید که نمی تونید شرط دوم رو اجرا کنید... خب...

راشدی سرشو پایین انداخت و گفت:

پیداش کردیم... پیش ماست.

یه دفعه از شدت هیجان از جام بلند شدم. سرم گیج رفت و به زور تونستم تعادلم رو در حالت نشسته حفظ کنم. راشدی سریع گفت:

خانوم تاجیک! لطفا رعایت کنید.

دستی به سرم کشیدم. چشمام یه کم سیاهی رفت. توجهی نکردم و گفتم:

چرا به بارمان نگفتید؟ همین که بفهمه برادرش رو پیدا کردید همه چیز رو بهتون می گه.

راشدی لبخندی زد و گفت:

گفتیم... باورش نشد... گفت که باید برادرش رو بیاریم تا ببینه.

گفتم:

خب ببرید تا ببینه!

راشدی فقط نگاهم کرد... احساس کردم دیگه خیلی دارم پررو بازی در می یارم. خواستم دوباره دراز بکشم ولی پشیمون شدم... تازه موفق شده بودم در یک عملیات انتحاری! بشینم. تصمیم نداشتم به همین زودی ها به وضعیت قبلی برگردم. راشدی گفت:

وضعیت جسمی آقای رحیمی خوب نیست... ایشون توی بیمارستان بستری هستند...

با ناراحتی گفتم:

چی شده؟ حالش خوبه؟ چطور پیداش کردید؟

راشدی جدی تر از قبل شد و گفت:

من اینجا اومدم که از شما سوال بپرسم نه شما از من!

نوکمو با این حرف چید. ساکت شدم. گفت:

در مورد این باند چی می دونید؟ هنوز به این سوالم جواب ندادید!

آهی کشیدم... سرمو پایین انداختم. ملافه رو با دست سالمم مچاله کردم. ماجرای من به احتمال زیاد به خیر و خوشی تموم می شد. بابا می تونست ثابت کنه که توی وضعیت بدی قرار داشتم. خانواده ی مقتول هم که منطقی بودند... خود بازپرس گفته بود... پس لازم نبود من اطلاعاتی بهشون بدم... اگه این اطلاعات رو بارمان بهشون می داد شاید باعث می شد تخفیف بگیره ... پس بهتر بود من دهنم رو ببندم و هیچی نگم!

شونه بالا انداختم و گفتم:

من چیز درستی نمی دونم... این رو باید از خود آقای رحیمی بپرسید. اون همه چی رو می دونه...

یه دفعه یه فکری به ذهنم رسید. سعی کردم هیجان زده و مشتاق به نظر نرسم. گفتم:

اگه بخواید می تونم کمکتون کنم... می تونم با آقای رحیمی صحبت کنم و متقاعدش کنم که باهاتون همکاری کنه!

در اتاق باز شد. فکر کردم پرستار وارد شده. توجهی نکردم. احساس کردم کسی کنار تختم ایستاد. به فکرم رسید که بپرسم کی بازپرس راشدی دنبالم می یاد. سرمو چرخوندم و ...

یه دفعه از جا پریدم و داد زدم:

بابا!

با اون چشم های آبیش با محبت بهم نگاه کرد. دستی به پیشونیم کشید و گفت:

ترلان...

صداش می لرزید... بغضی که نمی دونم از کی توی گلوم بود ترکید. دستامو از هم باز کردم و بغلش کردم... محکم فشارش دادم... بینیم رو از عطرش پر کرد... عطر پدر... عطر حمایت... محبت...

اشک هام روی کت خاکستریش ریخت. نمی تونستم هیچی بگم... لال شده بودم... چشمامو روی هم گذاشتم... می خواستم برای همیشه تو آغوشش بمونم...

دستی به موهام کشید... پیشونیمو بوسید و گفت:

بعد این همه وقت... نزدیک پنج ماه...

منو از خودش جدا کرد. به چشمام نگاه کرد و لبخندی زد که می تونستم سایه ی غم رو پشتش ببینم... منم از بین اشک هام و گریه ای که نفسم رو بند اورده بود بهش لبخند زدم... آهسته گفتم:

پس مامان کو؟

بابا دستمو فشار داد و گفت:

دکتر گفت بهتره همه با هم وارد اتاقت نشیم...

دستمو بوسید... اشکامو پاک کردم و به صورتش نگاه کردم... امکان نداشت جزئیات صورتش رو فراموش کنم... ولی... یا من یادم رفته بود صورت بابا دقیقا چه شکلی بود یا واقعا شکسته شده بود...

آهسته گفتم:

ببخشید...

سرشو بلند کرد... مکثی کرد و لباش رو بهم فشار داد... موجی از گرما و اطمینان به قلبم سرازیر شده بود... انتظارم به پایان رسیده بود...

می تونستم منظم تر نفس بکشم... به خودم مسلط شده بودم. بابا گفت:

چرا فرار کردی؟

سرمو پایین انداختم. شرم زده گفتم:

ترسیدم...

دوباره دستمو فشار داد. سرمو بلند کردم. گفت:

مگه بهت نگفته بودم پای کاری که کردی وایستا؟ فرار کردن هیچی رو درست نمی کنه. فقط باعث می شه روزی که برگردی همه چی بدتر از قبل شده باشه...

دوباره سرمو پایین انداختم. با دست چپم داشتم ملافه رو مچاله می کردم. گفتم:

بازپرس راشدی می گفت خانواده ی اون خانوم منطقی به نظر می رسن...

بابا سر تکون داد و گفت:

می دونستن که یه موتور برات مزاحمت ایجاد کرد... براشون گفتیم توی چه شرایطی خونه رو ترک کردی... می دونن که چند ماه گرفتار شدی... اونم گرفتار چه باندی... درسته بابا... منطقی ان... البته منطقی بودنشون چیزی از غصه دار بودنشون کم نمی کنه. چرا صبر نکردی تا مشکلاتت رو حل کنی؟ من فکر نمی کردم اهل شونه خالی کردن باشی...

پوزخندی زدم... سری تکون دادم و گفتم:

آدم تا وقتی توی خونه و پیش مامان و باباشه خیلی چیزها در مورد خودش فکر می کنه. وقتی توی شرایط ناجور قرار می گیره مشخص می شه چند مرده حلاجه... آدم یه سری چیزها رو با توی خونه نشستن و داستان خوندن یاد نمی گیره.

سکوت بینمون برقرار شد. نگاه دقیق بابا رو روی صورتم احساس می کردم. به دستاش زل زده بودم... گرمایی که از دستش به دستم منتقل می شد رو دوست داشتم... می پرستیدم...

پشیونیم رو بوسید و گفت:

خدا رو شکر... انتظار از این بدترهاش رو داشتم... به نظرم هنوز قوی و سالم می یای...

خندیدم... به دست چپم اشاره کردم و گفتم:

سالم؟

خندید... حتی به نظرم خنده ش هم پر از درد می اومد... انگار همه چیز برایش با درد آمیخته شده بود.

گفتم:

شانس اوردم کسی رو داشتم که مراقبم باشه.

با تعجب پرسید:

کی؟

یه لحظه بین گفتن و نگفتن موندم... ولی... یه روزگاری بارمان ازم محافظت کرد... امروز نوبت من بود که این کار رو براش بکنم. گفتم:

بارمان رحیمی... .

نگاهمو تند از بابا دزدیدم و سرمو پایین انداختم. ضربان قلبم بالا رفته بود. اکثر پدرهای ایرانی طوری بودند که نمی شد توی چشماشون زل زد و گفت من به فلانی علاقه دارم... بابای من هم جزو همون دسته ی اکثریت بود...

سریع بحث رو عوض کردم... می دونستم همین یه جمله م یه گوشه ی ذهن بابا می مونه. گفتم:

وضعیتم چه طوریه؟ امکانش هست که تبرئه بشم؟

بابا مکثی کرد... به موهای سفیدش نگاه کردم... هیچ وقت سفیدی موهاش باعث نمی شد که پیر به نظر برسه... به قول آوا خوش تیپ ترش می کرد ولی با وجود چین و چروک های جدید توی صورتش پیرتر از سنش به نظر می رسید.

گفت:

رضایت خانواده ی مقتول... شرایط خاصی که توش بودی... اگه شانس بیاری و بتونی به پلیس کمک هم بکنی... آره بابا... تبرئه می شی.

لبخند بی رمقی زد. ادامه داد:

شنیدم می خوای بهشون کمک کنی.

نفس عمیقی کشیدم. انگار بارمان یه موضوعی بود که نمی شد بهش نپرداخت. می خواستم یه جمله بگم... به طرز احمقانه ای مونده بودم که باید جمله م رو بارمان شروع کنم یا با آقای رحیمی... بعد یه دقیقه دست دست کردن گفتم:

همه فکر می کنند کار این باند مواد مخدره... ولی نیست... تو این چند وقتی که اونجا بودیم هیچ نشونه ای از این که این چیزها به مواد مخدر ربط داره پیدا نکردیم... تنها کسی که می تونه در این زمینه کمکتون کنه رحیمیه... فکر کنم بتونم راضیش کنم که با پلیس همکاری کنه... البته به شرط این که بدونم واقعا برادرش بیمارستانه یا نه...

بابا لبخندی زد و گفت:

آره بابا... بیمارستانه...

نفس راحتی کشیدم. خواستم از حال و احوالش بپرسم که بابا پرسید:

کی این بلا رو سرت اورده؟

خندیدم... به سبک خود بابا... دردناک... گفتم:

باورت نمی شه...

دست و پا شکسته براش از هرچیزی که به ذهنم می رسید گفتم... از این که هویت واقعی دانیال چی بود... از این که چه چیزهایی بهم گفته بود... این که چرا می خواست فرار کنه... از این که رضا واقعا کی بود... و این که به خاطر حرف دانیال ماشین رو توی دره انداختم...

خواستم در مورد این که چطور بارمان منو پیدا کرد هم صحبت کنم که موبایل بابا زنگ زد. سکوت کردم. امیدوار بودم که مامان پشت خط باشه و بگه که می خواد برای دیدنم بیاد ولی بابا تماس رو قطع کرد و گفت:

وقتشه ترلان... باید بریم دیدن رحیمی.

******

توی یه اتاق کنار بابا وایستاده بودم. رو به رومون شیشه ای مستطیلی بود که از پشتش می تونستیم بارمان رو ببینیم و بارمان نمی تونست ما رو ببینه. یه میز توی اتاق بود که روش یه کامپیوتر بود و دو مرد پشت کامپیوتر نشسته بودند... ولی نگاه من به از شیشه به اتاق رو به روم دوخته شده بود.

دو طرف اتاق دوربین گذاشته بودند... بارمان روی صندلی نشسته بود. به دستاش دستبند زده بودند. دستاش رو روی میز گذاشته بود و بهم گره کرده بود. پاش رو با حالتی عصبی تکون می داد... مدام دست به صورتش می کشید... لباس آبی رنگی پوشیده بود و صورتش اصلاح نشده بود... ولی هنوز بارمان من بود... با اون مدل موهای عجیبش... خال کوبی نامفهومش... و من می دونستم پشت اون ظاهر ناآروم یه دنیا سیاست خوابیده...

بابا با تعجب گفت:

یه مقدار غیر طبیعی به نظر می رسه.

متوجه منظورش شدم. آهسته گفتم:

معتاده... مسلما بهش هروئین نمی دن!

بابا زیرلب چیزی گفت که نفهمیدم. احتمالا ابراز تاسف بود... احساس می کردم که به بارمان آرام بخشی چیزی زده بودند. مسلط تر از رادمان به نظر می رسید... یه دفعه یاد ترک کردن رادمان افتادم... چه بلاهایی که این باند سرمون نیورده بودند... .

در اتاق بازجویی باز شد. چشمم به بازپرس راشدی توی لباس فرم افتاد. دو تا پوشه دستش بود. پوشه ها رو روی میز گذاشت. روی صندلی رو به روی بارمان نشست. پوشه ی آبی رو باز کرد. راشدی به پشتی صندلیش تکیه داد و گفت:

بارمان رحیمی... بیست و شیش ساله... فرزند سوم... دانشجوی انصرافی پزشکی دانشگاه ( ... ) ... این عکسیه که روی کارت دانشجوییت بود؟

عکسی رو از توی پوشه در اورد و نشون بارمان داد. بارمان بدون این که عکس رو نگاه کنه با بی حوصلگی گفت:

آره...

دستاش رو دوباره توی هم گره کرد... چند ثانیه بعد دست توی موهاش کرد... احساس کردم دستاش می لرزه... راشدی گفت:

پدرت مدیرعامل شرکت ( ... ) و یکی از سهام دارهای کارخونه ی (... ) اِ. مادرت کارمند بازنشسته ست... درست می گم؟ خونه تون در حال حاضر خیابون خوارزمه... معدل آخرین نیم سال تحصیلیت 16.58 و نیم سال قبلش 17.95 اِ که فکر کنم برای پزشکی یه معدل عالی به حساب بیاد... می گفتن توی اکثر همایش ها و سمینارها شرکت می کردی... می دونی بارمان... وقتی به گذشته ت نگاه می کنم همه ی اون چیزهایی رو می بینم که هر جوونی آرزوش رو داره... بارمان چند سال پیش رو یه پسر باهوش و خوش قیافه از خانواده ای ثروتمند می بینم... متوجه نمی شم چرا الان باید یه پسر معتاد که به جرم همکاری با یکی از قدیمی ترین باندهای مواد مخدر رو به روم نشسته باشه... کسی که تنها مظنون پرونده ی غزل سحری اِ. چرا برامون نمی گی سر بارمانی که رتبه ی 73 کنکور بود چی اومد؟ کسی که سرمایه ی این ممکلت بود؟ چی شد که به این بارمان تبدیل شد؟

قلبم محکم توی سینه می زد... دهنم خشک شده بود... تنها مظنون پرونده ی غزل سحری؟!!

بارمان سرشو بلند کرد. با لحنی طلب کار گفت:

می تونم بپرسم توی این مملکت چرا برای سرمایه هاتون کار نیست؟ برای کسی با رتبه ی 73 کار پیدا نمی شه... چرا آقای سهام دار و مدیرعامل جواب شیطنت های طبیعی پسربچه هاش رو با پس گردنی می ده؟ و چرا جایی پیدا نمی شه که از این آقا بشه بهش شکایت کرد؟

بازپرس آهی کشید و سکوت کرد... بارمان گفت:

ببینید... اون بارمان تموم شد و رفت... مرد... باشه؟ من دیگه هیچ وقت نمی تونم اون آدم به ظاهر خوشبخت باشم... مهم نیست که این همه ی اون چیزیه که می خوام... مهم اینه که دیگه امکانش نیست... برام مهم نیست که آخرش چی می شه... اون روزی که از خونه رفتم دور زندگی و خوشبختی رو خط کشیدم. همه چی همون موقع تموم شد... تنها چیزی که به خاطرش حاضرم پشت این میز بشینم و باهاتون صحبت کنم برادرمه... پس به جای این که یه پوشه جلوی من بذارید و یه سری اتفاقات مرده و پوسیده رو بررسی کنید برید دنبال برادرم بگردید.

راشدی پوشه رو بست و گفت:

برادرت پیش ماست... کار این باند چیه؟ گفتی بودی که مواد مخدر نیست! پس چیه؟

بارمان گفت:

برادرم جون دخترتون رو نجات داد... فکر کنم هر وقت که توی صورت دخترتون نگاه می کنید صورت برادرم پیش چشمتون بیاد... جونش توی خطره. به این فکر کنید که توی توانتون بوده ولی نتونستید زنده نگهش دارید.

بی اختیار لبخند زدم. تو دلم گفتم:

به جای این که بازپرس مخ بارمانو به کار بگیره بارمان داره این کارو می کنه.

راشدی بی توجه به حرف بارمان گفت:

سه تا شرط برای اطلاعاتی که شاید منبع و سند درستی هم براش نباشه زیاده بارمان. قول می دم اگه قرار باشه فقط یکی از شرط هات عملی بشه شرط دومت باشه.

بارمان به در اشاره کرد و گفت:

پس بفرمائید دنبالش بگردید!

راشدی گفت:

برادرت پیش ماست... متاسفانه توی بیمارستان بستری.

بارمان سرجاش جا به جا شد. یه دفعه به سمت بازپرس خم شد و گفت:

زنده ست؟

راشدی گفت:

بیمارستان جای آدم های زنده ست!

بارمان سر تکون داد و گفت:

باشه... پس هر وقت رادمان رو دیدم... حکم مهر و موم شده ی تبرئه ی خودم و رادمان رو دیدم باهاتون همکاری می کنم.

راشدی با خونسردی گفت:

در مورد خانوم سحری بگو. چرا برای دیدنش رفته بودید؟

بارمان گفت:

راستش برادر من در کل سه تا ماموریت داشت... هر سه تاش رو هم خراب کرد تا جون آدم های بی گناه رو نجات بده. وعده وعیدهای خوبی هم بهش داده بودن. فکر کنم اگه ازش تقدیر نمی کنید کمترین کاری که می تونید بکنید اینه که پیداش کنید.

راشدی به بارمان زل زد... بعد از یه دقیقه سکوت گفت:

ترک کردن هروئین باید سخت باشه... اونم روز پنجم... با اون دوز آرام بخشی هم که بهت زدن فکر کنم یه کم گیج باشی. با این حال خوب بلدی ما رو بازی بدی. این وقت تلف کردنات می تونه به حساب زمان خریدن برای باندی که باهاشون همکاری کردی تموم بشه.

بارمان گفت:

بذارید یه چیزی رو رک بگم! من هیچ شانسی برای زندگی نرمال ندارم. حتی اگه از همه چی تبرئه بشم مردم تا آخر به چشم یه معتاد خلاف کار آدم کش نگاهم می کنند. تنها دلیلی که باعث شده حاضر شم این جا بیام و همین قدرم صحبت کنم همون دلیلیه که به خاطرش زندگی خوبمو فدا کردم... برادرم. تا وقتی به چشم خودم نبینمش بهتون هیچی نمی گم... .

راشدی از جاش بلند شد. بابا گفت:

سرسخته.

شونه بالا انداختم و گفتم:

باید فقط برادرش رو نشونش بدید... باور کنید بعدش هر کاری بگید می کنه.

بابا چیزی نگفت. راشدی از اتاق بازجویی خارج شد. به سمت ما اومد. اخم کرده بود. پوفی کرد و گفت:

از اون موردهایی اِ که هر بازپرسی آرزو می کنه به تورش نخوره!

نگاهی بهم کرد و گفت:

فعلا همه چیز به تو بستگی داره... .

سر تکون دادم و گفتم:

من تلاشمو می کنم... ولی اگه برادرش توی بیمارستانه... .

راشدی به چشمام نگاه کرد و گفت:

برادرش توی کماست... .

قلبم توی سینه فرو ریخت... دهنم باز موند... نه حرف هایی که می خواستم بزنم هیچ وقت ازش خارج نشد و نه آهی که می خواستم بکشم... با ناباوری به بازپرس نگاه کردم. ادامه داد:

سوختگی هفتاد درصد... ریه هاش دیگه کار نمی کنند... دکترها مجبور شدن با دارو ببرنش توی کما... خیلی دوست داشتم آدمی که جون دخترمو نجات داد از نزدیک ببینم... دستشو فشار بدم... بهش بگم که چه قدر بهش احساس دین می کنم... چه قدر ممنونشم... و این که هرکاری که بتونم براش می کنم... برادرش راست می گه... هر وقت دخترمو می بینم چهره ی رادمان پیش چشمم می یاد... خدا می دونه چه قدر دنبالش گشتم... دعا کردم که زنده باشه... دعا کردم زنده بذارنش... برای منم سخته ببینم وقتی پیداش کردم که دیگه هیچکس هیچ کاری نمی تونه براش بکنه... این عذاب وجدان همیشه با منه... این که هیچ کاری نتونستم براش بکنم... اگه بهش اهمیت می دی... دعا کن که بیشتر از این با این درد و عذاب توی این دنیا نمونه... .

تکیه مو به دیوار دادم... سرمو پایین انداختم... بغضم ترکید... اشکام روی مانتوم ریخت... باورم نمی شد... رادمان... خدای من... .

یاد چشم های مهربون و آبیش افتادم... آرامشی داشت... لحن مودب و محترمش... صورتش که مثل فرشته ها قشنگ و مهربون بود... همیشه فکر می کردم گرفتار و اسیر شدن سخته... اون روز فهمیدم آزاد موندن و شاهد رفتن دیگرون بودن چه قدر سخت تره... .

یادم اومد منو از دست دانیال نجات داد... فرشته ی نجاتم شد... با صدای بمش با چه محبتی بهم پیشنهاد رقص داده بود... .

بغض داشت خفه م می کرد. دیگه اهمیتی ندادم که کی جلوم وایستاده و کجام... متاثر بودم... برای از دست دادنش... برای دیگه ندیدنش... برای این که سهم آدم های خوب همیشه رفتن و ترک کردنه... و سهم آدم هایی مثل من موندن و عذاب کشیدن... .

و خیلی بیشتر متاثر بودم بابت این که رادمان همه چیز داشت و هیچی نداشت... هرچی بیشتر برای داشتن تلاش می کرد بیشتر از دست می داد... آرمان... مادرش... بارمان... .

خیلی سخته یه نفر پیش آدم اسطوره ای از زیبایی باشه و با سوختگی و نابودی عمرش تموم شه... .

می دونستم هنوز پیش ماست... توی کما بود... زنده بود و نبود... این که بدونم هیچ کاری نمی تونم براش بکنم دیوونه م می کرد... .

به مردی فکر می کردم که پشت سرم توی اتاق بازجویی بود... کسی که دوست داشتم شیطنت رو توی خنده هاش ببینم... وسوسه رو توی چشماش بخونم... می دونستم همین که این خبر پخش شه اون مرد تموم می شه... .

زندگیش برادرش بود... و حالا زندگیش آخرین نفس هاش رو می کشید... .

بابا دست روی شونه هام گذاشت و گفت:

ترلان... .

سرمو بلند کردم و با صدایی لرزون و پر از بغض گفتم:

خیلی آدم خوبی بود بابا... خیلی... حقش این نبود... .

بابا شونه م رو فشار داد و گفت:

ترلان هرکسی که این کارو کرده هنوز اون بیرونه... باید کمک کنید که پیداش کنیم... .

رو به راشدی کردم. به زمین نگاه می کرد. اخم هاش توی هم بود... صورتش درست مثل اون موقعی شده بود که در موردش برادرش حرف زدم... از دورن متاثر... از بیرون به ظاهر خونسرد... .

گفتم:

ولی... آخه... چطور؟

راشدی سرشو بلند کرد و گفت:

چند روز قبل از حادثه بهمون خبر دادن که رادمان قراره به آدرسی که بهمون داده شده بره. یه تیم آماده کردیم و اونجا رو محاصره کردیم... همین که بهشون نزدیک شدیم ماشینی که سوارش بود رو منفجر کردن... یه نفر از مامورهامون و دختری که با رادمان توی ماشین بود کشته شدند... مامور دیگه مون به شدت زخمی شد.

بابا شونه م رو نوازش کرد و گفت:

ترلان... ما باید این آدما رو پیدا کنیم... باید بهمون کمک کنی.

به سمت شیشه برگشتم... به بارمان نگاه کردم... بارمان کلافه و عصبی... یادم اومد تحمل مرگ آرمان چه قدر براش سخت بود... به خاطر این رنج که فراتر از تحملش بود با اعتیادش کنار اومده بود... و حالا رادمان... اگه می فهمید هیچی ازش باقی نمی موند... بدون بارمان چی از من باقی می موند؟

اشکام رو پاک کردم... بغضمو فرو دادم... نفس عمیقی کشیدم. زندگی همه ی ما با رسیدن به اون زیرزمین تموم شد... عوض نشد... تموم شد... ادامه دادن بدون روح، امید و آینده ی خوش فرقی با یه اتمام پر از رنج و سیاهی نداره... من از ادامه دادن خسته بودم... فکر این که ای کاش من به جای اون زن زیر لاستیک ماشین بودم رو هر لحظه توی این چند ماه پس زده بودم و اون روز دیگه توانی برای نادیده گرفتنش نداشتم... .

تنها کسی که برام بین بیچارگی تنها راه چاره شد کسی بود که پشت اون شیشه بود... کسی که باید پیشش می رفتم ... جلوش می نشستم... زل می زدم به چشم های آبیش... می گفتم کسی که نفست بهش بنده داره آخرین نفس هاش رو می کشه... .

سرمو به شیشه تکیه دادم... دوباره چشمام پر از اشک شد... .

نفس عمیقی کشیدم. دستگیره رو گرفتم. یه نفس عمیق دیگه...

" این درد با این نفس ها آروم نمی شد "

وارد اتاق شدم. بارمان سرشو بلند کرد. با دیدنم لبخندی زد و گفت:

ببین کی رو فرستادن تا منو راضی کنه! من تو رو راضی نکنم خیلیه!

نگاهی به دست و سرم کرد و گفت:

نگاهش کن! قیافه شو! آخی! درد داره؟

با خنده گفت:

بیا برو دختر... بیا برو... به خدا نه اعصاب دارم نه حال درست و حسابی... می دونی که من از خر شیطون پیاده نمی شم.

رو به روش نشستم... نگاهی به دور و بر اتاق دلگیر بازجویی کردم... نگاهمو ازش دزدیدم... بارمان گفت:

چی شده؟ چرا گریه کردی؟

جدی شده بود... نمی تونستم نگاهش کنم... اشکامو بیشتر از این نمی تونستم نگه دارم... دیگه نمی تونستم... روی گونه هام ریختن... سرمو به سمت بارمان چرخوندم... با تعجب بهم نگاه می کرد... زبونش بند اومده بود... بغضم ترکید و گفت:

هرچی می خوان بهشون بگو... نذار اون آدما هر کاری می خوان بکنن... .

موجی از هیجان و اضطراب رو توی صدای بارمان حس کردم:

چی کارت کردند؟ برای چی گریه می کنی؟

سرمو پایین انداختم و گفتم:

رادمان... رادمان... .

سرمو به نشونه ی تاسف تکون دادم... نتونستم حرفمو تموم کنم... سرمو بلند کردم... .

به چشم دیدم... مهم نیست که از پشت پرده ی اشک بود... ولی دیدم که چطور برق چشماش برای همیشه از بین رفت... چطور لب هایش از بهت و تعجب از هم فاصله گرفت... فریادش توی گلو خفه شد... چطور نگاه وسوسه گرش برای همیشه خاموش شد...

من پایان اون مرد رو به چشم دیدم... .

*****

حالم خوب نبود... این هیچ ارتباطی با سر باند پیچی شده و دست شکسته م نداشت... .

نمی تونستم رادمان رو روی تخت بیمارستان تصور کنم... نمی خواستم... .

بدتر از اون شکی بود که به بارمان وارد شده بود. توی ذهنم بارها فرار از دست آدم های اون باند رو تصور کرده بودم... اتفاقاتی که دور و برم می افتاد هیچ شباهتی به تصوراتم نداشت... .

در باز شد. اول بابا وارد اتاق شد. بی اختیار لبخندی روی لبم نشست... اگه اون نبود من دوام نمی اوردم... .

راشدی پشت سرش وارد شد. تکیه م رو به بالش دادم. راشدی با اخم و تخم گفت:

فکر کنم قرار بود بهمون کمک کنید... نه این که کارها رو بدتر از اینی که هست بکنید.

گفتم:

خانواده خیلی براش مهمه... به خصوص برادرش... ساکت نمی مونه... مطمئن باشید هرکاری می کنه تا حق کسایی که این بلا رو سر برادرش اوردن کف دستشون بذاره.

راشدی آهی کشید... ناراضی بود... سری تکون داد و گفت:

دختری که تو ماشینش بود... با خانواده ش صحبت کردیم... در موردش تحقیق کردیم... رادمان یه بار خونه شون رفته بود... ظاهرا برای این باند اهمیت داشته... یه سری اطلاعات به دستمون رسیده در مورد این که پدرش قاچاقچی اسلحه ست. چند ساله که اینترپل دنبالشه... هفته ی پیش هم یه محموله ی عظیم رو معامله کرده بود... می تونید اطلاعاتی در این زمینه به ما بدید؟

من منی کردم... دیگه بحث بارمان و فداکاری کردن نبود... پلیس داشت از من سوال می پرسید و اگه جواب درست نمی دادم به ضررم بود... نیم نگاهی به بابا کردم. با تعجب نگاهم می کرد. ابروهای راشدی هم بالا رفت و گفت:

خانوم تاجیک چیزی می دونید؟

گفتم:

خب راستش... آقای رحیمی در موردش باهام صحبت کرده بودند.

راشدی گفت:

رادمان؟

گفتم:

بارمان... .

راشدی با جدیت گفت:

فکر می کردم هرچیزی که می دونستید رو به ما گفتید!

ضربان قلبم بالا رفت... تو دلم گفتم:

خودتو نباز... تو که کاری نکردی... فقط یه سری چیزها رو نگفتی... .

آهی کشیدم و گفتم:

وقتی خیلی در مورد باند کنجکاوی کردم آقای رحیمی یه چیزهایی بهم گفتند. ترجیح دادم بذارم خودشون در این زمینه صحبت کنند... ممکنه من خیلی چیزها رو یادم نیاد یا اصلا آقای رحیمی در مورد جزئیاتش با من صحبتی نکرده باشن.

راشدی نگاهی به بابام کرد. دوباره نگاهش رو به من داد و گفت:

یه کاری می کنیم!... با توجه به وضعیت پزشکیتون و این که دکترتون فقط یه زمان محدود به ما دادن من کاغذ و قلم در اختیارتون می ذارم و شما هرچیزی که می دونید بنویسید... خانوم تاجیک! هرچیزی!

علی رغم میل باطنیم گفتم:

باشه... .

یه جورایی احساس سرخوردگی می کردم. دچار یه تحولی شده بودم... مربوط به ماجرای رادمان بود. احساس می کردم اگه سکوت و توی شک موندن بارمان طولانی بشه ممکنه پلیس شانس دستگیری رئیس رو از دست بده. برای همین چاره ای جز همکاری کردن نداشتم... در عین حال توی ذهنم دنبال جمله هایی می گشتم که بتونم با کمک اونا بارمان رو هم نجات بدم.

راشدی از اتاق خارج شد. نگاهی به بابا کردم. بابا دستمو گرفت و گفت:

گوش کن ترلان... .

با نگرانی نگاهی به صورتش کردم و گفتم:

چیزی شده بابا؟

بابا سرش رو به نشونه جواب منفی تکون داد و گفت:

چیزی تا روز دادگاهت نمونده... .

قلبم توی سینه فرو ریخت. بابا دستم رو فشار داد و گفت:

بازپرس راشدی قول داده که خودش شخصا به خانواده ی مقتول بگه که همه ی اینا نقشه بوده و تو توی چه شرایطی گیر کردی و الانم داری سعی می کنی بهشون کمک کنی. این برای گرفتن رضایتشون خیلی مهمه... سعی کن تا اون جایی که در توانته با پلیس همکاری کنی. باشه؟

با نگرانی گفتم:

آخه بابا مگه چی می دونستید که این آدما به خاطرش حاضر شدن این کارها رو بکنن؟

بابا آهی کشید... مکثی کرد... نگاهش رو به زمین دوخت. حالا من بودم که داشتم دستش رو فشار می دادم... گفتم:

چی می دونستید بابا؟

بابا گفت:

وقتی دانشجو بودم با یه خانومی همکلاسی بودم که از آشناهای دور پدرم بود... ترم سوم انصراف داد و دیگه ازش خبری نداشتم... ماجرا از جایی شروع شد که بعد این همه سال این خانوم سراغم اومد. با یه بغل سند و مدرک و پرونده... ماجرای زندگیش رو برام تعریف کرد... می گفت که پسر عموش خیلی سال بود که خواستگارش بود ولی باباش به خاطر اختلافی که با عموش داشت قبول نمی کرد... تا این که یه خواستگار خوب پیدا کرد و ازدواج کرد... شوهرش اجازه نداد ادامه تحصیل بده. بچه دار شد... یه پسر... سرش شلوغ شد و دیگه اصراری برای دانشگاه رفتن نکرد. تا این که شوهرش رو توی یه تصادف از دست داد... توی اون سال ها زندگی برای یه زن بیوه خیلی سخت بود... می دونی که چه مسائلی براشون پیش می اومد... تا این که پسرعموش یه بار دیگه اصرارهاش رو از سر می گیره. خلاصه با هزار تا بالا و پایین با هم ازدواج می کنند... می گفت که هیچ وقت به عشق شوهرش نسبت به خودش شک نکرد ولی می گفت این مرد حساسیت خیلی زیادی به بچه ش داشت و رابطه ی خوبی با این بچه نداشت... از یه طرف چیزی که این خانوم رو نگران می کرد کارهای شوهرش بود... به هر حال این زن یه روزی قرار بود توی این مملکت وکیل بشه! مسلما یه چیزهایی براش ارزش داشت و مهم بود... می گفت که شوهرش شیمی خونده بود. توی آزمایشگاه خواهر بزرگترش کار می کرد و خیلی به خواهرش علاقه مند بود... یه جورایی این خواهر همیشه نقش مادر نداشته رو براش بازی کرده بود... تا این که محصولاتی که تولید می کردند ظاهرا برای یه سری از مصرف کننده ها مشکل ایجاد کرد. آزمایشگاهشون بسته شد... می دونی ترلان... بعد این همه سال قضاوت... جدا از سخت بودن هاش... جدا از این که هرشبی که سرم رو روی بالش می ذاشتم پیش خودم فکر می کردم قضاوت فقط و فقط کار خداست... جدا از همه ی اینها... هر روز بیشتر از قبل به این نتیجه می رسم که واقعا انتقام شمشیریه که دو سو داره... می خوای خودتو آروم کنی، برای همین می ری سراغش ولی بعد به خودت می یای و می بینی خیلی چیزهای دیگه رو هم از دست دادی... .

لبخند تلخی زد و گفت:

این بلایی بود که سر جلال ملکیان اومد... .

من که گیج شده بودم گفتم:

کی؟

بابا مکثی کرد و گفت:

رئیس باند.

با تعجب پرسیدم:

شما می دونستید که کیه؟ پس اگه می دونستید چرا تا حالا دستگیر نشده؟

بابا گفت:

این که بدونی مجرم کیه اولین و مهترین قدمه... ولی ملکیان همیشه یه قدم جلوتر از پلیس بود. برای همین توی چند سالی که دنبالش بودن دست هیچکس بهش نرسید.

با تعجب گفتم:

همیشه فکر می کردم کسی نمی دونه رئیس کیه... حالا ماجراش چیه؟

بابا گفت:

بعد از تعطیل شدن آزمایشگاه یکی از مصرف کننده های محصولاتشون باهاشون درگیر می شه. ملکیان و خواهرش هم سعی می کنند ماجرا رو از دید پلیس مخفی نگه دارن... می ترسیدند این موضوع باعث شه که بیشتر از این توی دردسر بیفتن... ولی خب... جزئیات این درگیری رو نه من می دونم و نه همسر ملکیان می دونست. فقط این رو می دونیم که آخرش به ضرر خواهر ملکیان تموم شد. به هر حال... چیزی که آخرش برای ملکیان موند خواهری بود که آسیب جسمی دیده بود و آبرویی توی شغل و پیشینه ش نداشت... خودش هم که بیکار شده بود... بعد یه مدت ظاهرا به سمت کار خلاف کشیده می شه... خانومش دقیقا در جریان نبود که کی این اتفاق افتاد... بعد چند سال تبدیل شد به یکی از تولید کننده های داخلی شیشه و بعد یه مدت هم معلوم شد که دستی توی واردات سایر مواد مخدر داره.

یادم بود که بارمان بهم گفته بود کار این گروه قبلا در رابطه به مواد بود و سال ها بود که تغییر کاربری داده بودند ولی این فقط یه پوشش برای کارهای جدیدشون بود. گفتم:

اگه می دونند رئیس کیه چطور نمی تونند دستگیرش کنند؟

بابا گفت:

هر وقت که ردی ازش می گرفتند و به خیال این که مخفی گاهش رو پیدا کردند عملیات رو اجرا می کردند می فهمیدند یا هیچ وقت اون جا نبوده یا بوده و فرار کرده... من که می گم جاسوس های خوبی داره... همه ی این ها یه طرف... هوشش یه طرف... تناقض های توی پرونده ی کاریش هم یه طرف دیگه!

با تعجب نگاهش کردم. بابا ادامه داد:

خیلی چیزهایی که توی پرونده شون هست با کار قاچاقچی مواد مخدر یا کسایی که توی لابراتور کار می کنند جور در نمی یاد.

پرسیدم:

مثل کشتن دختر کسی که توی کار قاچاق اسلحه ست؟

بابا شونه بالا انداخت. به صورتش نگاه کردم... خسته بود... اون قدر که احساس می کردم دیگه توانی براش نمونده. گفت:

با اون می شه کنار اومد ولی... می دونی... یه چیزهایی توی این پرونده ست... بعضی وقت ها شک می کردیم که کارشون مواد مخدره یا نه... بعد به یه سر نخ خوب می رسیدیم... عکس العمل هاشون ثابت می کرد که کارشون به مواد مرتبطه...

وسط حرف بابا پریدم و گفتم:

بابا... من دلیل همه ی اینا رو می دونم... همه ش رو می نویسم... فکرتون رو درگیر این چیزها نکنید.

نگاهی به صورتش کردم. خستگی باعث می شد پیش چشمم از همیشه پیرتر به نظر برسه... قلبم با دیدن رنجی که توی صورتش بود به درد می اومد. گفتم:

شما برید خونه... من قول می دم همه چیز رو بنویسم... فکر می کنم چیزهای به درد بخوری بتونم در اختیار پلیس بذارم.

با لحنی محکم گفتم:

من محکوم نمی شم بابا... نگران نباشید!

دستم رو نوازش کرد و گفت:

می دونم... .

آهسته گفتم:

فقط... .

نفس عمیقی کشیدم. سعی کردم برای چند ثانیه ترس و خجالت رو بذارم کنار... به خاطر بارمان... کسی که راه های فرار رو به خاطر من پشت سر خودش بسته بود... خودشو به خاطر من به خطر انداخته بود. گفتم:

بابا... آقای رحیمی... بارمان... ام... من فکر می کنم ناخواسته یه کاری توی گذشته کرد که امید به برگشتنش رو از بین برد... راستش... نمی خواست برگرده... ما رو فراری داد و بعد می خواست خودش فرار کنه.

بابا با تعجب گفت:

ما؟... کس دیگه ای به جز تو هم بود؟

با عجله گفتم:

بعدا در موردش توضیح می دم... اینی که می خوام بگم خیلی مهمه... لحظه ی آخر... رضا منو گول زد. بارمان برای نجات دادن جون من حاضر شد دور نقشه ی فرار رو خط بکشه... این چیزیه که شاید نتونم به پلیس بگم... ممکنه وقتی بفهمن می خواست فرار کنه قضیه رو براش سخت تر کنند... بابا... کمکش کن... همون طور که اون کمکم کرد... همیشه پشتم وایستاد... پشت من و برادرش... الان منم که باید براش جبران کنم... نذار بعدا عذاب بکشم که چرا توی این موقعیت روی تخت بیمارستان بودم... اون آدم همه چیز رو فدای کسی کرد که دیگه زنده نمی مونه... برادرش... برای همه مون فداکاری کرد... برای ما... شاید آدم خوبی نباشه... شاید چیزهای خیلی بدی توی پرونده ش باشه ... شاید قانون هیچ وقت تبرئه ش نکنه... ولی قانون همه چیز نیست... بابا این دفعه نوبت ماست که کمکش کنیم.

بابا کنارم تختم ایستاد. تا دهنش رو باز کرد و خواست چیزی بگه در باز شد و پرستار وارد اتاق شد. چند ورق کاغذ و یه خودکار دستم داد و رو به بابا گفت:

مریضتون باید استراحت کنه. دکترشون فقط یه ربع وقت داده بودن.

بابا گفت:

فقط چند ثانیه...

قبل از این که پرستار مخالفت کنه رو به من کرد و گفت:

همه چیز رو بنویس... در موردش حرف می زنیم... قضیه یه کم پیچیده تر از این حرفاست؟

یه دفعه اختیارم رو از دست دادم. عصبانی شدم و گفتم:

مگه چی کار کرده؟ اون به خاطر جون ما حاضر شد معتاد شه... چه چیز دیگه ای اهمیت داره؟

پرستار گفت:

آقای تاجیک خواهش می کنم!

بابا به سمت در رفت. لحظه ی آخر به سمتم برگشت و گفت:

تنها متهم پرونده ی غزل سحری اِ... .

پرستار بابا رو به بیرون از اتاق راهنمایی کرد. خاطراتی از گذشته پیش چشمم رقصید. وقتی که بارمان از چشم های باز غزل حرف زده بود... .

وقتی از اعدام شدن گفته بود... .

می دونستم چی شده... نیاز نبود کسی برام بگه... باید حدس می زدم بارمان در مقابل مرگ آرمان ساکت نمی شینه... همون طور که مطمئن بودم در مقابل ماجرایی که برای رادمان پیش اومد سکوت نمی کنه... .

نمی دونستم باید چه حسی داشته باشم... وقتی کسی رو دوست داری سعی می کنی پیش خودت همه ی اشتباهاش رو توجیه کنی... احساس می کردم جون بارمان توی دست های منه... مرگ و زندگیش... و من برای دفاع کردن ازش به چیزی بیشتر از احساس احتیاج داشتم... منی که به خودم ثابت کرده بودم ضعیف تر از اون چیزی هستم که فکرش رو می کردم... منی که با شنیدن این خبر هر لحظه تو خودم می شکستم... .

ای کاش بارمان منو بین اون درخت ها... لای گل و شاخ و برگ درخت ها رها می کرد...

ای کاش فرار می کرد...

ای کاش...

ای کاش این " ای کاش ها " برای دردهام... ترس هام... چاره می شد... .

اوایل نوشتن روی کاغذ برام سخت بود. دستام می لرزید... مجبور شدم یکی از کاغذها رو مچاله کنم و دور بریزم... .

مشکل بعدیم این بود که نمی دونستم باید از کجا شروع کنم... یه بار از مهمونی رضا شروع کردم... یه بار از تصادف... یه بار از روزی که گواهینامه م برای بار سوم پانچ شد... یه بار از روزی که وارد زیرزمین شدم و بارمان رو با رادمان اشتباه گرفتم... .

به خودم اومدم... نیم ساعت بود که دستم بی حرکت بالای کاغذ مونده بود... پلک هام رو چند بار بهم زدم... سعی کردم از فکر بارمان بیرون بیام... همه چی از اون روز شروع شده بود... و بعد کم کم بارمان همه چیز رو تسخیر کرد... منو... روحمو... قلبمو... و حتی عقلم رو... .

نوشتم... از همه چیز... از بابا... رضا... معین... به رادمان رسیدم... یادم اومد ماجرای زندگیش رو برام تعریف کرده بود... حالا نوبت من بود که داستان زندگیش رو تعریف کنم... شاید خودش شانسی پیدا نمی کرد... باید می نوشتم... از اون... از بارمان... .

نوشتم... فکر کردم... استراحت کردم... خیلی جاها دنبال دلیل گشتم... خیلی چیزها در مورد خودم کشف کردم... ای کاش بیشتر فرصت داشتم تا می تونستم بیشتر بنویسم... .

روز بعد راشدی سراغم اومد. ماموری که دم در مراقب بود کاغذها رو بهش داده بود...

می دونستم اومده تا سوالاتی در مورد نوشته هام بپرسه. قبل از این که شروع به پرسیدن بکنه پیش دستی کردم و گفتم:

بابام هم هرچی می دونست بهتون گفت؟

راشدی سرش رو بلند کرد و گفت:

بله... داریم به اطلاعات خوبی دسترسی پیدا می کنیم.

با کنجکاوی پرسیدم:

از رضا هم بازجویی کردید؟

راشدی سری تکون داد و با اخم گفت:

قبول کرد که همکار یکنه ولی... چیزهای به درد بخوری بهمون نگفت... فکر نمی کنم چیز خیلی خاصی بدونه... از هفده سالگی با این باند آشنا شد... می گفت اسم رئیس عباسیان اِ... که احتمالا اسم مستعار بوده... به آدرس حدودی ازش بهمون داد. وقتی رسیدیم چیزی ازشون پیدا نکردیم. جمع کرده بودند و رفته بودند.

با تعجب گفتم:

هیچی پیدا نکردید؟ هیچ سرنخی؟ اثر انگشت؟

راشدی سرش رو به نشونه ی منفی تکون داد و گفت:

نه... ملکیان توی این چند سال توی ناپدید شدن و هیچ ردی باقی نذاشتن تبحر خاصی پیدا کرده.

سرمو پایین انداختم... عجب شانس گندی... یه لحظه عذاب وجدان گرفتم... شاید باید زودتر باهاشون همکاری می کردم... ای کاش بارمان زودتر به حرف می اومد... اگه جدی جدی رئیس فرار می کرد چی؟ چند سال بود که می شناختنش... نتونسته بودند بگیرنش... کم کم داشتم یه حس تحسین شومی نسبت به این همه هوش و استعداد پیدا می کردم... و یه فکری مثل خوره به مغزم افتاده بود... یه رابطه ی گنگ و آزاردهنده بین گذشته ی ملکیان و بارمان... هر دو تاشون یه خواهر برادر داشتند که براشون عزیز بود... هر دو تاشون تلخی آسب دیدن عزیزانشون رو چشیده بودند... و هر دو تاشون به طرز آزاردهنده ای باهوش بودند... .

سرمو بلند کردم و گفتم:

نمی دونید چی شد که موقع فرار ما رو پیدا کردند؟

راشدی سرش رو به نشونه ی مثبت تکون داد و گفت:

رضا می گفت برای یکی از اعضای باند گزارش رد کرده بودید که می خواید ببینیدش و برای همین تونسته بودید از مخفی گاه خارج شید.

سر تکون دادم و گفتم:

درسته... محبی!

راشدی گفت:

وقتی چند ساعت گذشت و پیداتون نشد محبی گزارش داد که حتما یه اتفاقی افتاده. رد ون رو گرفتند... ظاهرا نزدیکی یه آبادی پارکش کرده بودید. نیروهاشون رو مستقر کردند... زنی به اسم رویا همراهتون بود؟

سرم با سرعت به سمت بالا حرکت کرد... قلبم به تپش در اومد. گفتم:

بله...

راشدی گفت:

ظاهرا موقعی که داشت از آبادی خارج می شد دستگیرش کردند و ازش حرف کشیدند. وقتی فهمیدند توی یکی از خونه های اونجا هستید، برای این که بهتر بتونند تو و بارمان رو فریب بدن از رضا استفاده کردند. رضا با دانیال رو به رو شده بود. با هم درگیر شده بودند... دانیال یه چیزهایی رو لو داد که جون خودش رو نجات بده. بعد موقعیت فرار براش پیش اومد. رضا رو زخمی کرد و در رفت. رضا هم گزارش داد که اون چند نفری از اعضای باند که توی آبادی بودند پراکنده بشن تا بتونند دانیال و بارمان رو پیدا کنند. خودش هم اومد سراغ تو... .

سری تکون دادم... هنوز نمی دونستم چی شد که بارمان منو پیدا کرد. با این حال از تنها فرصتی که برای اطلاعات به دست اوردن داشتم استفاده کردم و گفتم:

من نیمه بیهوش بودم ولی احساس کردم پلیس توی عوارضی منتظرمون بود.

برای اولین بار لبخندی روی لب راشدی نشست و گفت:

توی جاده یه پلیس محلی گزارش عبور و مرور مشکوک یه ون مشکی با شیشه های دودی رو داده بود... قبلا هم همچین گزارش هایی در مورد یه ون مشکوک سیاه داشتیم.... حتی همین جا توی تهران... خصوصا روزی که اون اتفاق برای رادمان افتاد. یکی از همسایه ها گزارش داده بود که نیم ساعت قبل از حادثه یه ون مشکی رو دیده بود. برای همین سریع به چند نقطه نیرو فرستادیم و توی عوارضی ون رو متوقف کردیم.

قبل از این که شروع به پرسیدن سوال های بیشتر بکنم راشدی گفت:

خانوم تاجیک... به مسئله ی فروش اسلحه اشاره کرده بودید... اطلاعاتی در مورد مدل و اسمشون هم دارید؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

یادم نمی یاد... فکر می کنم توی اسمشون حرف M داشت و یه سری عدد... .

راشدی با تعجب نگاهم کرد. گفتم:

خب... راستش یادم نمونده... آقای رحیمی می تونند کمکتون کنند... اسم و مدلشون رو می دونستند... .

راشدی گفت:

اگه اسم و مدل رو داشته باشیم شاید بتونیم حدس بزنیم که از چه کسی می خوان بخرنش و از چه راهی می خوان واردشون کنند و بعد شاید بتونیم ردشون رو بگیریم... یه سوال دیگه داشتم... .

با کنجکاوی گفتم:

بفرمایید.

راشدی کاغذها رو مرتب کرد و گفت:

هیچ نظری در مورد این که یه باند محافظه کار با چه انگیزه ای ممکنه یه انفجار وسط یه خیابون مسکونی راه بندازه و چند نفر رو زخمی کنه دارید؟

مکثی کردم... گفتم:

راستش... بهش فکر کردم... که چرا این کار رو کردند... ولی به نتیجه ای نرسیدم.

راشدی به چشم هایم نگاه کرد... یه چشمش رو باریک تر کرد و گفت:

فکر کنم همه چی به آقای رحیمی ختم می شه... .

با حالتی مظلومانه شونه بالا انداختم. کمی این دست و اون دست کردم... به شدت از تابلو شدن می ترسیدم... و مطمئن بودم تا اون لحظه هم تا حدودی ضایع بازی در اورده بودم. گفتم:

شرطشون چی شد؟

راشدی نگاه موشکافانه ای بهم کرد... دست و پام رو گم کردم... احساس می کردم زیر این نگاه دقیق امکان لو رفتن خیلی چیزها وجود داره. گفت:

شرطشون قابل اجرا نیست... .

قلبم توی سینه فرو ریخت. راشدی سر تکون داد و گفت:

تبرئه ی کامل... نمی شه... شاید فقط بشه بهشون تخفیف بدیم.

قلبم از شدت هیجان و ترس محکم توی سینه می زد... دهنم به سرعت خشک شد... فقط یه چیز به ذهنم می رسید... بارمان باید می رفت... باید فرار می کرد... و من باید کمکش می کردم... .

******

اشکام روی گونه هام خشک شده بود... خیلی آهسته کنار مامور زن قدم برمی داشتم. داشتم از دادگاه برمی گشتم... نمی شد گفت که تبرئه شدنم باعث آروم شدنم شده بود... این که به صورت اصلاح نکرده و لاغر شوهر مقتول نگاه کنم و دنبال جمله ای بگردم که تاسفم رو نشون بده هیچ چیزی رو بهتر نمی کرد... هیچ جوری دلم رو آروم نمی کرد... .

همه چیز توی قانون خلاصه نمی شه... گاهی مجری های قانون تو رو بی گناه می دونند... ولی دلت نه... ته دلت همیشه می دونی که مقصر بودی و می مونی... دلت به تقصیرت گواهی می ده... و بعضی وقت ها عجیب دل آدم حرف راست رو می زنه... بابا دستش رو شونه م گذاشته بود و گفته بود بی گناه بودن یعنی همین!... آدم بی گناه و پاک بعد یه فاجعه نمی تونه نفس راحت بکشه و فقط به این که به خیر گذشت فکر کنه... .

مهم نبود آدم های دیگه چی فکر می کنند... من گناهکار بودم... لحظه ی آخر به سمت شوهر خانوم سعادت رفته بودم و گفته بودم که جدا از سلسله مراتب قانونی ته دلش منو بخشیده؟

نگاهش رو فراموش نمی کنم... پشت چشماش کلی درد بود... با یه نگاه به صورتش حدس زدم که توی یه مدت کم وزن زیادی کم کرده باشه... پای چشماش سیاه بود... گونه هاش فرو رفته... بی تعارف گفته بود:

دروغ چرا... ته دلم... نمی تونم... .

و می دونستم تا وقتی ته دلش با من صاف نشده بود دل خودم هم راضی نمی شد... از روی انسان دوستی... گذشت... خوب بودن... رضایت داده بود... بعضی وقت ها خوب بودن بعضی ها بدجوری آدم رو شرمزده می کنه... .

همه چیز شوهر خانوم سعادت نبود... من جون کسی رو گرفته بودم که توی این دنیا حضور نداشت و نمی تونستم بفهمم اونم از من گذشته یا نه... .

پیش خودم فکر کردم آخرین چیزی که مهمه اینه که تصدیق داشتم یا نه... این جور چیزها رو توی یه ورق کاغذ مهر و امضا شده نمی شه خلاصه کرد... بعضی چیزها فراتر از قانون و عقل و منطق اند... آدم کشتن توی تبرئه شدن و محکوم شدن خلاصه نمی شد... .

از بیمارستان مرخص شده بودم... اجازه داشتم به خونه برگردم. دور و بر خونه مون تدابیر امنیتی شدیدی برقرار کرده بودند... من یه شاهد مهم بودم... بابا هم که خیلی وقت بود توی خطر بود... کسی نمی خواست اتفاقی که برای من افتاد این بار برای معین و مامان بیفته... .

در خونه که باز شد گریه کنان خودمو توی بغل مامان انداختم. خاله و عمه از پشت سر مامان به سمتم اومدند... معین با چشم های اشک آلود به دیوار تکیه داده بود و زیرلب چیزی می گفت... شاید دعا... شاید ذکر... .

سرمو پایین انداخته بودم... زیرچشمی دنبال ترانه می گشتم... نبود... بهش نگفته بودند... یه جورایی دلسرد شدم... ولی آغوش مامان گرمم کرد.

از چشم هاشون می ترسیدم... اشک آلود بود... توش هم نگرانی بود... هم دلتنگی... هم سرزنش... من از این سرزنش می ترسیدم... .

احساس غریبی می کردم... نه به خاطر این که بین آدم هایی بودم که نمی شناختم... این آدم ها رو با تمام وجود لمس کرده بودم و باهاشون آشنا بودم... به خاطر این که می دونستم اونا منو نمی شناسن... اونا همه چیز رو نمی دونستند... من عوض شده بودم... .

مامان مرتب بی دلیل به آشپزخونه سر می زد. حس می کردم از دستم ناراحته ولی می خواد به روی خودش نیاره... دلتنگ بود... حسش می کردم... .

عمه مرتب خوشمزگی می کرد و سعی می کرد جو رو بهتر کنه... خاله خبرهای دسته اول رو بهم می داد... چیزهایی که نه برام مهم بود و نه دلم می خواست بشنوم... از همه بهتر معین بود که سکوت کرده بود... .

مامان کنارم نشست و دستم رو گرفت... با دقت نگاهش کردم... بین موهاش تارهای سفید می دیدم... اونم مثل بابا پیرتر از قبل به نظر می رسید... تحمل نداشتم همه ی این تقصیرها رو خودم گردن بگیرم... چه خوب بود که رضا خائن بود... می تونستم خیلی راحت نصفش رو بندازم گردن اون... بقیه ش هم گردن سایه... یا شاید دانیال... شاید هم ملکیان... .

نذاشتم عمه بیشتر از این در مورد ازدواج ژیلا ، دخترش ، توضیح بده. گفتم:

چند وقت پیش زن رئیس این باند رفته بود پیش بابا... بهش یه سری اطلاعات داد... رئیس هم فهمید... .

مامان گفت:

ترلان لازم نیست... .

محکم گفتم:

نه! لازمه!

نفس عمیقی کشیدم و با صدایی که یه کم می لرزید گفتم:

نقشه شون این بود که منو گروگان بگیرن که بابا رو ساکت نگه دارن... در عین حال می خواستن ازم استفاده کنند تا بین بابا و همکاراش رو بهم بزنند... برای همین من نباید می فهمیدم که گروگانم... باید یه اهرم فشار پیدا می کردند... یه چیزی که به وسیله ی اون منو مجبور کنند کاری که می خوان رو انجام بدم... برای همین از رانندگیم سوء استفاده کردند... اگه سر خانوم سعادت اون بلا نمی اومد سر یه نفر دیگه می اومد... بالاخره یه چیزی پیدا می کردند که به وسیله ی اون منو گیر بندازن... اشتباه منم این بود که پای کاری که کردم وای نایستادم... فرار کردم... ترسیدم... .

معین بالاخره به حرف اومد. با صدایی گرفته گفت:

نه... تقصیر من بود... نباید می ذاشتم با اون حال رانندگی کنی.

لبخندی زدم و گفتم:

تقصیر هیچکس نیست... این آدم ها برای هیچکس حرمت و احترام قائل نیستن... همه چیز تقصیر اوناست... تقصیر حرص و زیاده خواهی اوناست... ما هم دیدیم داریم به آتیششون می سوزیم ناخواسته به آدم های دور و برمون آسیب زدیم... از ترس... همین... قصه همین بود... فقط یه مرد بود که حاضر بود خودش بسوزه ولی دور و بری هاش رو حفظ کنه... حالا نه به سبک یه آدم خوب... نه به سبک یه قهرمان... به روش خودش... به روش یه آدم سقوط کرده و بد... ولی با همه ی بدی هاش منو نجات داد... تک تک نفس هایی که می کشم رو مدیونشم... آزادی خودش رو در قبال من از دست داد... .

یه لحظه سکوت بینمون برقرار شد... مامان گفت:

بابات در موردش بهمون گفت... ماجراش رو می دونی؟

نگاهی به معین کرد... معین گفت:

بابا می گفت بعد از این که عضو باند شد یه شب برگشت... رفت خونه ی دوست دختر برادر مرحومش... اسمش اگه اشتباه نکنم غزاله بود.

آهسته گفتم:

غزل!

معین ادامه داد:

ظاهرا غزاله بیماری قلبی داشت... ببخشید... غزل... با هم دعواشون شد... قلب غزاله گرفت... همون غزل... اون آقا هم سعی کرد قرصش رو بهش برسونه ولی... دیر شده بود... خواهر کوچیکتر دختره هم شاهد مرگش بود... .

معین آهی کشید و گفت:

ببین ترلان... ما می دونیم... بابا بهمون گفت... می دونیم که جونت رو نجات داده... شاید کارش در حدی نباشه که محکوم به اشد مجازات بشه ولی... خودتو آماده کن که خبر بدی در موردش بشنوی... به هر حال کارش توجیه پذیر نبوده... .

سرمو پایین انداختم... از بارمان بعید نبود... می دونستم چه قدر عصبانی بوده... می دونستم خون جلوی چشماش رو گرفته بود... بعد از مرگ آرمان شاید همیشه دنبال یه فرصت بوده که سراغ غزل بره... می تونستم تصور کنم که چطور از شدت عصبانیت از خود بی خود شد و متوجه حمله ی قلبی غزل نشد... هرچه قدر که برای رهایی این آدم بیشتر تلاش می کردم شدید تر شکست می خوردم... همه چیز به بن بست می رسید... کم کم داشتم فکر می کردم اگه بخوام از دید یه آدم بی طرف به قضیه نگاه کنم نباید این قدر برایش تخفیف قائل بشم... ولی می دونستم اگه برای نجات دادنش تلاش نکنم هیچ وقت نمی تونم خودم رو ببخشم... .

اگه بخوام یه نگاه اجمالی به همه ی روزهای سخت زندگیم داشته باشم می تونم اون روز رو به عنوان بدترین و سخت ترینشون انتخاب کنم... اون روزی که بابا دم در اتاق وایستاد و گفت:

می خوان دستگاه ها رو خاموش کنند... می خوای از رادمان خداحافظی کنی؟

به خودم اومدم و دیدم توی راهروی بیمارستان ایستادم... به مردی نگاه می کردم که انتهای راهرو بی حرکت ایستاده بود. دستاش رو دستبند زده بودند... کاملا بی حرکت بود... از در شیشه ای به داخل یه اتاق زل زده بود... .

اون روز شدیدا احساس سرما می کردم. از درون یخ زده بودم... همه ی بدنم می لرزید... برای سخت ترین خداحافظی عمرم اومده بودم... .

راشدی کنار بابا ایستاد. نیم نگاهی به بارمان کرد و گفت:

باورت می شه ده دقیقه ست که حتی به اندازه ی یه سانتی متر هم از جاش تکون نخورده؟

اگه می گفت حتی یه بار هم پلک نزده باورم می شد... نزدیک بارمان ایستادم... نگاهی به صورتش کردم... سیاهی های دور چشمش کمرنگ شده بود... صورتش روشن تر از همیشه به نظر می رسید... موهای تراشیده ش هم بلندتر شده بود... بیشتر از همیشه به نیمه ی دیگه ش شباهت داشت... بارمان ترک کرده بود... .

ولی... .

فکر نمی کردم ترک کنه و فاصله های بینمون بیشتر شه... .

فکر نمی کردم بعد ترک کردنش همه چی سخت تر شه... .

یه زمانی اعتیادش تنها مرز بینمون بود... و حالا زندان... و حالا جرمی که نمی دونستم چی بود... و... انگار ذهن من همیشه توانایی اینو داشت که بینمون سد و مرز بذاره... این تنها جرقه از عقلی بود که رو به خاموشی و فراموشی داشت... .

آهسته صداش کردم... تکون نخورد... ماتش برده بود... از خودم بابت جمله ای که می خواستم بگم متنفر شدم ولی ... گفتم:

این طوری برایش بهتره... باور کن این بهترین تصمیمه... .

چیزی نگفت... انگار اصلا نشنید... سرمو پایین انداختم. به سمت اتاق چرخیدم... می ترسیدم سرمو بلند کنم... دوست نداشتم تصویری که از زیبایی و جذابیتش داشتم توی ذهنم خط بخوره... دوست داشتم رادمان رو همون طور جذاب و نفس گیر به خاطر بیارم... ترسیدم... نتونستم سرمو بلند کنم... دوباره به سمت بارمان چرخیدم.

سرمای عجیبی جای گرمای شیطنت هاش رو گرفته بود... نگاهش هنوز ثابت بود... .

دستگاه ها هنوز قطع نشده بود ولی یه مرد مرده بود... مردی که در برابرم بود... انگار حیفش می اومد برادرش رو تو سکوت و آرامش مرگ تنها بذاره... .

بغض کرده بودم... چشمام نم دار شده بود... نه برای پایان یک مرد... نه برای پایان یک دوست... برای پایان تنها رابطه ای که به معنای واقعی کلمه برادرانه بود... .

به دیوار تکیه دادم... بوی مرگ توی راهروی بیمارستان پیچیده بود... .

صدایی از سمت چپم شنیدم. دو مرد با گام های بلند به سمتمون می اومدند... دو مرد با چشم های آبی... یکیشون قد متوسط و ریش پروفسوری داشت... یکی دیگه وریژن نه چندان جذاب رادمان و بارمان بود... خانواده ش... .

با تعجب به سمت بارمان برگشتم... یه لبخند کج روی لبش بود... نمی دونم چرا قلبم آروم گرفت... این مرد هنوز زنده بود... .

پس سامان این بود... اونم بابای بارمان بود... توی زندگیم نتونسته بودم نفرت رو بین پدر و پسر حس کنم ولی امواج عجیب غریبی از طرف بارمان ساطع می شد که منو می ترسوند... نگاهش به اون دو نفر به قدری ترسناک و تیره بود که منو سرجام خشک کرد... .

رنگ سامان مثل گچ سفید شده بود... دست های باباش می لرزید... انگار باورش نمی شد... انتظار داشتم هرلحظه جلوی چشمم سکته کنه... من ازش خیلی شنیده بودم... از عصبانیت هاش... از بی منطق بودنش... ولی پیش چشم من اون لحظه اون یه پدر بود که باید مرگ پسرش رو به چشم می دیدید... دلم برایش می سوخت... .

سامان آهسته گفت:

بارمان... وای... من ... باورم نمی شه... الان... .

ساکت شد... نمی دونست چی بگه... احساسات متناقض هر جفتشون رو حس می کردم... شکی که از دیدن بارمان بهشون دست داده بود... و حادثه ای که برای رادمان پیش اومده بود... خیلی چیزها رو از چشماشون می شد خوند... .

سامان جلو اومد... با تردید و ناباوری دستش رو بالا اورد و روی بازوی بارمان گذاشت... چشماش برق می زد... چیزی نگذشت که برق چشماش خاموش شد و اشکاش چشماش رو خیس کرد... حس می کردم که چه قدر دوست داره بارمان رو بغل کنه ولی بارمان با یه نفرت عمیق و ریشه دار بهش زل زده بود... .

باباش عین بید می لرزید... یه لحظه نگاهش پر از خشم می شد... یه لحظه غمگین... انگار داشت دیوونه می شد... پشتش رو به بارمان کرد... دستش رو روی قلبش گذاشت... سرش رو تکون داد و زد زیر گریه... .

بارمان پوزخندی زد. بازوش رو از دست سامان بیرون کشید و با صدایی گرفته گفت:

اومدید مردنش رو ببینید؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... یه قطره اشک روی گونه م چکید... چه قدر صداش سرد بود... بارمان سرشو به سمت دیگه چرخوند... زیرلب گفت:

در حیرتم از مرام این مردم پست/این طایفه زنده کش مرده پرست

تا هست به ذلت بکشندش به جفا / تا مرد بحسرت ببرندش سر دست ( اقبال لاهوری )

انگار راهرو بیمارستان هر لحظه سردتر از لحظه ی قبل می شد... آهی کشیدم... بارمان سرشو به سمت اتاق چرخوند... احساس کردم جای من اونجا نیست... باید این خانواده رو تنها می ذاشتم... حتی اگه چشم دیدن همدیگه رو نداشتن... حتی اگه نفرت بینشون قوی تر از عشق بود... به هر حال خانواده بودند... .

به سمت بابا و بازپرس راشدی رفتم. آهسته گفتم:

مشکلی نداره اگه یه کم توی حیاط بیمارستان قدم بزنم؟

بابا به بازپرس راشدی نگاه کرد. راشدی گفت:

ترجیح می دیم از جلوی چشممون دور نشید... .

اوه! بله... ممکن بود جونم تو خطر باشه... .

یه کم از بابا و راشدی دور شدم. روی یکی از صندلی ها نشستم و به راهرو بیمارستان زل زدم... گاهی یه پرستار رد می شد و به سمت اتاق ها می رفت... صدای شیون و گریه زاری یه زن رو می تونستم بشنوم... بعد چند ثانیه اون زن هم ساکت شد... .

چشمامو روی هم گذاشتم و سرمو به دیوار تکیه دادم... تصاویری از گذشته ای نزدیک پیش چشمم بود...

یاد روزی افتادم که کیف رادمان رو زده بودند... پوزخندی زدم... چه قدر اون روز توی ذهنم بهش فحش داده بودم... بابت شکلات و ظرف غذایی که توی کیفش بود... .

و شک دیدار دوباره مون تو خونه ی رضا... یادم اومد دخترها چطور جلوش رژه می رفتند ولی بهشون محل نمی داد... عجیب بود... هرچه قدر توی ذهنم به عقب برمی گشتم می دیدم چه قدر معصوم بود... انگار حمایت های بارمان اونو یه بچه ی معصوم نگه داشته بود... فداکاری های بارمان که به قیمت تباهی خودش تموم شد ولی برادرش رو این طور نگه داشت... .

یاد اون روزی افتادم که مثل یه فرشته ی نجات سر رسید و منو از دست دانیال نجات داد... به وضوح می تونستم تصویر چشم های مهربونش رو به خاطر بیارم... .

دستی رو روی شونه م حس کردم. چشمامو باز کردم... بابا بود. گفت:

فکر کنم بهتره دیگه ما بریم؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... با تعجب و ترس گفتم:

تموم شد؟

بابا چشماشو به نشونه ی جواب مثبت روی هم گذاشت. از جام بلند شدم... با ناباوری به انتهای راهرو نگاه کردم. بارمان نبود... در اتاقی که تا چند لحظه پیش رو به روش ایستاده بودم باز بود... سامان به دیوار تکیه داده بود و گریه می کرد... بابای بارمان رو هم نمی دیدم... .

قلبم گرفت... .

رفتن یه آدم... مردن... تموم شدن... این قدر آسون و بی سر و صدا بود؟

به سمت اتاق رفتم... انگار توی خواب راه می رفتم... خواب که نه... یه کابوس... .

سرم گیج می رفت. تکیه م رو به دیوار دادم... با دهانی نیمه باز به سامان زل زدم... با دستاش صورتش رو پوشونده بود... شونه هاش می لرزید... .

یه سوالی ذهنمو مشغول کرده بود... چرا از بین این همه آدم اون باید می رفت؟ نه دانیال... نه رویا... نه راضیه... نه کاوه... نه من... چرا این بلا باید سر رادمان می اومد؟ اونی که از همه برای آزادی لایق تر بود... .

بابا دستش شونه هام رو گرفت و آروم گفت:

ترلان... باید بریم... .

شونه م و فشار داد و منو دنبال خودش کشید... بی سر و صدا اشک می ریختم... مرتب بغضم رو پایین می دادم... چشمامو که روی هم می ذاشتم یاد اون شب می افتادم که با هم رقصیده بودیم... یاد این که چه قدر آقا و مهربون بود... .

نفس کشیدن برام سخت تر و سخت تر می شد... حس از دست دادن یه برادر رو داشتم... یه دوست خیلی خوب... .

به حیاط بیمارستان که رسیدیم یه نفس عمیق کشیدم... اشکام رو پاک کردم... بی فایده بود... دوباره صورتم خیس شد... .

دیگه اهمیت نمی دادم که بابا چه فکری می کنه... انگار اون روز هیچ چیز دیگه ای کنار از دست دادن رادمان نمی تونست اهمیت داشته باشه... .

یه لحظه وسوسه شدم که دوان دوان به سمت اتاقش برم... کنار تختش وایستم... ازش خداحافظی کنم... ولی... هنوزم دوست داشتم همون طوری که آخرین بار دیدمش به خاطر بیارمش... .

یادم اومد که روز آخر... وقتی داشت از ویلا می رفت حاضر نشد با کسی خداحافظی کنه... دوست نداشت کسی شلوغش کنه... انگار از خداحافظی کردن بدش می اومد... می فهمیدم... کسی که برادر کوچیکترش رو از دست داده بود... برادر دو قلوش زندگی عادی رو رها کرده بود... این آدم از خداحافظی کردن و از دست دادن متنفر بود... .

شاید بهتر بود منم بدون خداحافظی می رفتم... دوست نداشتم بدن سوخته ش رو ببینم و حس ترحم رو از اون بیمارستان تا ابد با خودم ببرم... دوست داشتم آخرین حسی که داشتم همین باشه... غم از دست دادن آدمی که شایسته ی زندگی بود... اون چیزی که در شان رادمان بود...

همین که از بیمارستان خارج شدیم چشمم به ماشین پلیس افتاد که یه کم اون طرف تر پارک شده بود. بارمان رو از روی موهای تراشیده ش شناختم... توی ماشین نشسته بود و سرشو پایین انداخته بود... .

من باید می دیدمش... باید باهاش حرف می زدم... این آخرین فرصت بود... .

می ترسیدم پیش بابا لو برم... ولی دلمم آروم نمی گرفت... .

دلمو به دریا زدم. قیافه ای جدی به خودم گرفتم و به چشم های بابا زل زدم. گفتم:

بابا... فکر کنم الان بهترین فرصته که باهاش حرف بزنم... .

با سر به ماشینی که بارمان توش نشسته بود اشاره کردم. بابا نگاهی به ماشین کرد... آهسته گفت:

ترلان... برای تو همه چی تموم شده... بذار پلیس به روش خودش ماجرا رو پیش ببره.

دست بابا رو گرفتم و گفتم:

من دوست ندارم آدم هایی که این همه بهمون ظلم کردند یه بار دیگه از دستمون فرار کنند... شما که هنوز ماجرا رو کامل برای من نگفتید ولی این طوری که به نظر می رسه ملکیان همیشه یه قدم از پلیس جلوتر بوده... بذار این دفعه ما جلو بیفتیم.

بابا سر تکون داد و گفت:

من بعید می دونم این پسر هیچ وقت به حرف بیاد... .

دوست نداشتم زیاد اصرار کنم ولی بین آزادی بارمان و آبروی خودم ترجیح می دادم آزادی بارمان رو انتخاب کنم. گفتم:

ازم خواسته بودید به بازپرس راشدی کمک کنم... کارم ناتموم مونده... فکر کنم انصاف نیست که ایشون به خاطر من با خانواده ی سعادت صحبت کنه، در صورتی که وظیفه شون نیست ولی وقتی من می تونم کمکشون کنم ساکت بشینم.

بابا دستی به موهای کم پشتش کشید. خیلی قاطع گفتم:

طولش نمی دم.

منتظر نشدم بابا موافقت یا مخالفت بکنه. به سمت بازپرس رفتم که داشت سوار ماشین پلیس می شد. با دیدن من سرجایش متوقف شد. اخمی کرد و گفت:

چیزی شده خانوم تاجیک؟

کنارش ایستادم و گفتم:

بهتون قول داده بودم که کمک کنم... کارم اون روز تموم نشد... فکر می کنم الان باید کارمو تموم کنم.

راشدی با حرکت سر به بارمان اشاره کرد و با تعجب گفت:

الان؟!

نگاهی به بارمان کردم. سرشو با یه دست گرفته بود... خیلی داغون به نظر می رسید. خودمم شک داشتم اصلا بارمان حاضر بشه به حرفم گوش کنه. با این حال گفتم:

بله... الان... .

راشدی مکثی کرد و با تعجب نگاهم کرد. بعد سر تکون داد و گفت:

بهتره که متقاعدش کنید که حرف بزنه... این آخرین فرصتیه که داره.

نفس راحتی کشیدم... هرچند قلبم محکم توی سینه می زد.

در ماشینو باز کردم و کنار بارمان نشستم... راشدی با سر به سربازی که کنار بارمان نشسته بود اشاره کرد که از ماشین پیاده شه. فقط تونستم با نگاه از راشدی تشکر کنم... بهم اعتماد کرده بود... دوست داشتم به بهترین نحو جواب این اعتماد رو بدم.

رو به بارمان کردم. کمی این دست و اون دست کردم... نمی دونستم از کجا شروع کنم... قبل از این که من چیزی بگم بارمان سرشو بلند کرد... نگاهش هنوز به کف ماشین دوخته شده بود. با صدایی گرفته گفت:

تا حالا برایت از مرگ آرمان گفتم؟

قلبم توی سینه فرو ریخت... بحثی رو شروع کرده بود که به شدت مشتاق شنیدنش بودم. آهسته گفتم:

نه... .

مکثی طولانی کرد... دستی به پیشونیش کشید و گفت:

خوش به حالت که نمی دونی مرگ برادر چه حسی داره... خوش به حالت... می دونی... به نظر من خوشبختی داشتن اون چیزهایی که آرزوشو داری نیست... بعضی وقت ها خوشبختی اینه که یه سری از دردها رو درک نکرده باشی... و می دونی... فکر می کنم من جزو بدبخت ترین آدم های روی کره ی زمینم... دو تا از برادرهام رو از دست دادم... حتی مامانم حاضر نشد برای خداحافظی با پسرش بیاد... .

یه لحظه دهنمو باز کردم که بگم مامانت که نمی تونه... ولی به موقع جلوی زبونم رو گرفتم. اگه بارمان نمی فهمید چه بلایی سر مادرش اومده بهتر بود... همه ی خبرهای بد رو نباید من بهش می دادم... .

بارمان ادامه داد:

خیلی حس بدی بود ... می دونستم دست سایه به خون آرمان آلوده شده. نمی دونم چه جوری تونستم اون همه سال کنار خودم تحملش کنم... باهاش همکار بودم... هرشب برای چطور کشتنش نقشه می کشیدم... احساس می کردم اگه انتقام آرمان رو از کسایی که مقصرن بگیرم می تونم آروم بگیرم... می تونم بهتر نفس بکشم... می دونی... قبل از دانیال یه نفر دیگه رئیس گروه ما بود... اون از چیزی می ترسید که دانیال نتونسته بود پیش بینیش کنه... این که اعضای تیم باهم همکاری کنند و سعی کنند فرار کنند... برای همین خیلی سعی می کرد بین ما دودستگی ایجاد کنه... .

اخم کردم و گفتم:

چرا؟ مگه شما به خواست خودتون اونجا نبودید؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

این چیزیه که در مورد راضیه و کاوه فکر می کردیم... اونا همیشه می دونستند که چه قدر ازشون متنفرم... هر آدم عاقلی می تونست این انتظار رو ازم داشته باشه... در مورد راضیه هم که فهمیدیم پول براش اولویت بود... .

پوزخندی زد و گفت:

فهمیدی که جسد سبزواری رو پیدا کردند؟

چشم هام از تعجب چهار تا شد... بارمان گفت:

هم زمان شد با ماجرای رفتن رادمان و دیگه فرصتش پیش نیومد که بهت بگم... .

با تعجب گفتم:

کی کشتش؟ اعضای باند؟

بارمان سر تکون داد و گفت:

مثل این که یه جاسوس بینشون داشتیم... .

پرسیدم:

و راضیه؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

فکر کنم بچه های باند سرشو زیرآب کردن... .

یاد این افتادم که رویا رو هم گیر اورده بودند... ناراحت شدم... به نظر من رویا زنی بود که توی یه موقعیت بد گیر افتاده بود... توی ذهنم آدم بدی نبود... شاید اگه منم بارمان رو به این صورت نداشتم همه ی کارهایی که اون کرد رو می کردم... شاید همون دروغ ها رو می گفتم... .

بارمان آهی کشید... نگاهش هنوز به بیمارستان بود... چند دقیقه به سکوت گذشت... کاملا متوجه بودم که داره از طفره می ره... هی در مورد فرعیات می گفت... در مورد سبزواری... راضیه... انگار می خواست با این داستان های فرعی از اصل ماجرا دور شه... می خواست خودشو گول بزنه... شاید فکر می کرد این کار باعث می شه فراموش کنه ساعتی قبل برادرش رو از دست داده... .

بارمان گفت:

چی داشتم می گفتم؟

به سمتم برگشت... بعد از مدت ها چشم تو چشم شدیم... یه لحظه هردومون ساکت شدیم... به چشم های هم زل زدیم... لبخند کمرنگی روی لبم نشست... سرشو پایین انداخت... نگاهشو ازم دزدید و گفت:

خلاصه این که... رئیسمون هرکاری می کرد که بینمون فاصله بندازه و نذاره متحد شیم... به جز کاوه و رحیم به نظرم کسی بینمون نبود که خیلی از این آدم ها دل خوش داشته باشه... .

با تعجب گفتم:

و سایه... ؟!

بارمان پوزخندی زد و گفت:

یه چیزی در مورد سایه وجود داره... این که... وقتی منو بردن که زندانیم کنند و بهم مواد تزریق کنند روی دیوار یه سری حروف انگلیسی دیدم... مشخص بود با قاشق یا چنگال یا یه چیز توی این مایه ها روی دیوار کنده شده بودند... وقتی اونجا حبس شده بودم خودمم اسمم رو آخر این لیست اضافه کردم... رادمان هم... .

حرفشو نیمه تمام گذاشت... دستاشو مشت کرد... چشماشو بست... نگاهی به اطراف کردم... نگاه راشدی به ما بود... دلم می خواست دست بارمان رو بگیرم ولی زیر نگاه تیزبین راشدی نمی شد... آهسته گفتم:

بارمان... .

بارمان نفسش رو بیرون داد... دستی به صورتش کشید... به سمتم برگشت و گفت:

فقط بیست و شیش سالش بود... .

اشک توی چشماش حلقه زد... سری تکون داد... بالاخره داشت از شک بیرون می اومد... با دستاش صورتشو پوشوند... دستاش رو بالاتر برد... چنگی به موهاش زد... سرشو بلند کرد و گفت:

همیشه فکر می کرد که خیلی بدشانسه... واقعا هم بود... بدشانس بود... با بدشانسی رفت... .

گفتم:

نه بارمان... بدشانس نبود... هر آدمی توی زندگیش گاهی شانس می یاره و گاهی بدشانسی... فقط وقتی سختی بهمون فشار می یاره فکر می کنیم که شانس نداریم و یه دفعه ناشکر می شیم و همه ی خوش شانسی هامون رو ندیده می گیریم... رادمان توی خیلی چیزها شانس داشت... بهت برنخوره ولی توی خانواده تون از همه خوشگل تر بود... طوری که شاید نشه کسی رو باهاش مقایسه کرد... خوش شانس بود که همچین هوشی داشت... می دونی... من فکر می کنم رادمان از آتوسا خوشش می اومد... .

بارمان سر تکون داد و گفت:

بعد این همه سال بالاخره یه دختر توجهش رو جلب کرده بود... .

سرمو به نشونه ی تایید تکون دادم و گفتم:

و به نظر من آتوسا هم ازش خوشش می اومد... باور کن اینم شانس می خواد... شانس داشت که اسیر یه عشق یه طرفه نشد... اصلا مگه همه چیز شانسه؟ مهم اینه که رادمان پسر خوبی بود... خیلی خوب... توی محیط و شرایطی بود که هرکسی جاش بود وا می داد... ولی خوب موند... همین قابل تحسینه... هر پسری جای رادمان بود و اون قدر خوش قیافه بود خودش و آدم های اطرافش رو به گند می کشید... مهم اینه که واقعا پاک و معصوم بود... البته می دونی... به نظر من رادمان خیلی خوش شانس بود... خیلی خوش شانس تر از من... به خاطر این که برادری مثل تو داشت... .

بارمان سرشو بلند کرد و با تعجب نگاهم کرد. لبخندی زدم و گفتم:

من هیچ کس رو ندیدم که مثل تو برای برادرهاش برادری کنه... این که یه نفر بتونه برادری مثل تو داشته باشه که این طور عاشقانه دوستش داشته باشه و حاضر باشه زندگیش رو به خاطرش بده آخر خوش شانسیه... .

قطره اشکی رو دیدم که از گوشه ی چشم بارمان روی دستش چکید... بغضم رو فرو دادم... هیچ چیز سخت تر از دیدن اشک های کسی نیست که بهش تکیه داری... بارمان جلوی من ضعف نشون می داد و من احساس شکستن می کردم... .

بارمان اشک می ریخت... من احساس خورد شدن می کردم... .

بارمان سعی می کرد بغضش رو فرو بده... من احساس خفگی می کردم... .

ناخودآگاه دستمو دراز کردم تا بازوش رو نوازش کنم... دستم توی هوا موند... سنگینی نگاه راشدی رو حس کردم... دستمو روی صندلی و پشت بارمان گذاشتم... گفتم:

می دونم چه حسی داره... این که زندگیت رو برای یه نفر بذاری ... بعد از دستش بدی... این بدترین حسیه که آدم می تونه داشته باشه... .

بارمان به صندلی تکیه داد... نفس عمیقی کشید... خنده ی تلخی کرد و گفت:

آدمی که از زندگیش بگذره به این چیزها فکر نمی کنه... حس من این نیست که زندگیمو به خاطر کسی دادم که دیگه بینمون نیست... من فقط عمیقا بابت فرصت هایی که می تونست داشته باشه و نتونست به دست بیاره متاسفم... این که هیچ وقت فرصت پیدا نکرد... .

حرفش رو نیمه تموم گذاشت... به پشتی صندلی رو به روش زل زد و گفت:

راست می گی... اون واقعا پاک بود... خدا آدم های پاک و معصومو دوست داره، مگه نه؟... رادمان می خواست برگرده پیش این آدم ها که چی بشه؟ آدم هایی که قدرش رو نمی دونند... برگرده پیش بابا عذاب بکشه؟... بین آدم هایی زندگی کنه که همیشه به چشم یه مجرم نگاهش می کنند؟ ... شاید برای همین این اتفاق افتاد... یا شاید... من دوست دارم این طور فکر کنم... .

سکوت بینمون برقرار شد... قبل از این که من چیزی بگم خود بارمان سکوت رو شکست و گفت:

... داشتم برایت می گفتم... رادمان هم ماجرای اون اسم های روی دیوار رو می دونست... اسم اون فایلی که برای کامپیوتر رویا فرستاد همون حروف بودند که پشت هم نوشته بود... بین اون حروف یه حرف s بود... می دونی که سایه هم به هروئین معتاد بود... .

قلبم توی سینه فرو ریخت... با ناباوری گفتم:

سایه؟... یعنی اونو هم... .

بارمان سر تکون داد و گفت:

مثل من تنبیه ش کرده بودند... پیش خودم فکر کردم شاید اونو هم به این کار مجبور کرده باشن... توی ذهنم بود که بفهمم دقیقا ماجرا چی به چیه... سعی کردم یه کم به سایه نزدیک شم... فقط برای این که یه کم از ماجرای باند سر در بیارم و بتونم ماجرای آرمان رو هم از زبون خودش بشنوم... رئیس احمقمون نتونست اینو حدس بزنه... انگار نمی دونست یه آدم از هرچیزی که توی دنیا بگذره از خون برادرش نمی تونه بگذره... نمی فهمید که اگه دنیا زیر و رو بشه من نمی تونم با سایه صمیمی بشم و اونو طرف خودم بدونم... برای همین سعی کرد بین من و سایه رو بهم بزنه... هر وقت برای ماموریت هام پیشم می اومد تحریکم می کرد که در مقابل مرگ برادرم سکوت نکنم... .

با تعجب گفتم:

یعنی ماموریتی که در مورد آرمان بود رو خودش به سایه نداده بود؟

شونه بالا انداخت و گفت:

می گفت فقط به سایه گفته بود خرابکاریش رو جمع کنه... آخه سایه همیشه یه ماموریت انجام می داد ولی کنارش به شدت هم گند می زد... من هیچ وقت حرفش رو باور نکردم... کاری که با من کردند خیلی حساب شده تر از اینی بود که سایه بتونه طراحیش کنه... آدمی که این نقشه رو کشیده بود دقیقا منو می شناخت... می تونست پیش بینی که چه اتفاق هایی می افته... حتی اگه بهم بگن رئیس این نقشه رو کشیده بود باورم می شه... منظورم رئیس کل بانده... انگار من و اون خیلی خوب می تونیم همدیگه رو بفهمیم.

پوزخندی زد. ادامه داد:

نتونستم با نزدیکی به سایه چیزی در مورد ماجرای آرمان بفهمم... فقط یه بار سایه بهم گفت که اون قدرها که فکر می کنم مقصر نیست و آرمان قبلا هم مواد مصرف می کرد... یه جمله ی عجیبی گفت... یعنی... سرم داد زد و گفت و از وقتی با اون دختره دوست شد مصرف می کرد! می گفت آمارش رو در اورده بود... یه مشت حرف تحقیرکننده بهم زد... این که حتی اگه خودش این بلا رو سر آرمان نمی اورد به هر حال این اتفاق دیر یا زود برای آرمان می افتاد... از صحبت هاش فهمیدم که در مورد رابطه ی آرمان و غزل خیلی چیزها می دونه... می دونستم که کشیک می داد و آرمان رو زیرنظر داشت ولی حرف هایی که می زد نشون می داد که اطلاعاتش به این موضوع محدود نیست... به ذهنم رسید شاید غزل توی این قضیه نقشی داشت... هیچ وقت پیش خودم فکر نکردم اون مقصره ولی... می خواستم بفهمم که سایه باهاش دوست بوده یا نه... سایه ازش چیزی پرسیده یا نه... فکر می کردم اگه اصل ماجرا رو بفهمم آروم تر می شم و با نبود آرمان بهتر می تونم کنار بیام... برای همین به اون رئیس نامردمون گفتم که می خوام برم دیدن غزل و یه شب بذاره از اون زیرزمین خارج شم. اولش موافقت نمی کرد. می ترسید فرار کنم. آخرش قبول کرد... به شرط این که چند نفر بیرون خونه مراقبم باشن.

بارمان دوباره به بیمارستان نگاه کرد... ماتش برد... کمکش کردم که فکرش رو از ماجرای رادمان منحرف کنه. پرسیدم:

چی به رئیست می رسید؟

سرشو به طرفم چرخوند. چند لحظه گنگ نگاهم کرد... انگار حواسش پرت شده بود. بعد به خودش اومد و گفت:

نمی دونم... شاید فکر می کردم وقتی ته و توی قضیه رو دربیارم حرف گوش کن تر می شم و این قدر دردسر درست نمی کنم... شاید فکر می کرد اگه این لطف رو بهم بکنه بتونه به جای تنفری که ازشون داشتم یه کم حس وفاداری توم به وجود بیاره... نمی دونم... .

مکثی کرد... چشماش رو مالید... ادامه داد:

کاوه هم با من اومد... کشیک وایستادیم تا مامان و بابای غزل از خونه خارج شن. بعد کاوه در خونه رو باز کرد... می دونی که استاد دزدی و از دیوار بالا رفتن و ایناست... بعد من وارد خونه شدم. رفتار غزل و حرفاش بهم نشون داد که خودش هم خودشو کم مقصر نمی دونه... حدسم درست بود... سایه بهش نزدیک شده بود و باهاش دوست شده بود. غزل هم یه دختر ساده بود... بهش یه چیزهایی گفته بود... اصلا اون بود که به سایه گفت آرمان مواد مصرف می کرد... از قرار معلوم سایه غزل رو به مهمونی آخر دعوت کرد و غزلم آرمان رو با خودش اورد... سایه به غزل گفته بود اگه دوست پسرت از من جنس بخره کمتر باهاش حساب می کنم... غزلم به آرمان خوش خدمتی کرد و به حرف سایه گوش داد... منم قاطی کردم و سرش داد بیداد کردم. غزل هم چیزهایی بهم گفت که نمی خواستم بشنوم... این که آرمان چه قدر از من و رادمان دلخور بود... چه قدر از خانواده ش بدش می اومد... این که همه ی امیدش به من بود ولی من ولشون کردم و به خاطر یه دعوای مسخره رفتم خونه ی رضا... نمی خواستم بشنوم که حساب آرمان روی من این بود... نمی خواستم باور کنم که چه قدر دیر به دادش رسیدم... درست لحظه ای که مرد... .

بارمان آهی کشید... منو بگو! اومدم ذهنش رو از مرگ رادمان دور کنم بدتر اونو یاد مرگ اون یکی برادرش انداختم. باید بحث رو عوض می کردم... ولی کنجکاوی داشت خفه م می کرد. بارمان ادامه داد:

یادمه توی آشپزخونه ی خونه شون بودیم که دعوام با غزل بالا گرفت... یه خورده کتک کاری کردیم... فحش دادیم بهم... داد و بیداد... خواهرش سعی می کرد ساکتمون کنه... کم کم حس کردم داره به غزل حمله دست می ده... ولی من داشتم ادامه می دادم... فکر می کردم فیلمشه... نمی دونستم مریضی داره... وقتی به خودم اومدم که روی زمین افتاده بود... خواهرش جیغ زد و سریع دوید سمت تلفن... تازه اون موقع دوزاریم افتاد که چی شده... سریع دنبال قرصاش گشتم... یه دور همه ی کابینت ها رو گشتم... داشت دیر می شد... تازه آخرش چشمم به قرصش افتاد که روی میز بود... تا قرص رو برداشتم و به سمتش رفتم دیدم همه چی تموم شده... .

سرشو پایین انداخت. صداش می لرزید... گفت:

خواهرش فکر کرد که قرص ها رو توی دستم گرفتم تا دست غزل بهشون نرسه... این چیزیه که به پلیس گفته... .

با تعجب گفتم:

و اونا باورشون شد؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

تو جای پلیس بودی چه فکری می کردی؟ من به زور وارد خونه شون شدم... اون دوست دختر برادرم بود که تازه فوت شده بود... این یعنی انگیزه برای قتلش هم داشتم... باهاش دعوا کرده بودم... دیده بودم بهش حمله دست داده ولی ادامه دادم... خواهرش هم که شاهد بود... .

به شدت سر تکون دادم و گفتم:

این کافی نیست... یعنی یه درصد هم نمی خوان در نظر بگیرن که شاید تو می خواستی کمکش کنی؟

بارمان گفت:

من براشون یه مجرمم... نه فقط به خاطر این موضوع... به خاطر ماجرای باند هم هست... من یه مجرمم این جرم هم روش... .

با عصبانیت گفتم:

تو که بدتر از همه در مورد خودت قضاوت می کنی! مشکلت اینه که بهشون نگفتی مجبورت کردند براشون کار کنی.

سر تکون داد و گفت:

گفتم... راشدی هم جوابمو داد... گفت وقتی تهدیدتون کردن باید به پلیس خبر می دادید نه این که باهاشون همکاری کنید.

گفتم:

همه ی چیزهایی که می گی با داشتن یه وکیل خوب حل می شه... من حس می کنم تو کم اوردی... دیگه ظریفت نداری... برای همین تسلیم شدی... .

سرشو به نشونه ی جواب مثبت تکون داد و گفت:

آره... راست می گی... می دونی... اینا رو بهت گفتم که بفهمی وقتی آرمان مرد می دونستم اگه بتونم از ماجرا سر در بیارم آروم می شم... ولی بعد از رادمان مطمئنم اگه آسمون به زمینم بیاد آروم نمی گیرم... .

بارمان گریه نمی کرد ولی گیج بود... زاری نمی کرد چون شکه شده بود... انگار هنوز باورش نشده بود... بارمانی که رو به روی هم نشسته بود اونی نبود که می شناختم. انگار بدون رادمان کامل نبود... انگار همه ی شیطنت هاش... همه ی گرمای وجودش وابسته به قُلش بود... .

احساس ضعف می کردم... چند قطره اشک روی صورت بارمان چکید... این سکوت... این دردی که توی صورتش بود خیلی عذاب آورتر از آدم هایی بود که گریه و زاری می کردند و با صدای بلند عزاداری می کردند... انگار داشت جلوی چشمم از هم می پاشید.

سعی کردم این بار من محکم باشم... به خودم گفتم جامون برعکس شده... نگاهمو ازش گرفتم... تحمل نداشتم این طور ببینمش... گفتم:

این انصاف نیست که بذاری هرکاری دلشون می خواد بکنند. به خاطر رادمان هم که شده به پلیس کمک کن رد رئیس رو بگیرن... مگه خودت نگفتی که می تونید دست همدیگه رو بخونید؟... ببین بارمان! تو داری با سکوتت به رادمان ظلم می کنی... اگه تو می خوای بذاری قاتلش همین طوری راست راست برای خودش بگرده من نمی ذارم...!

نفس عمیقی کشیدم... شدیدا متاثر بودم... عصبانی بودم... نمی دونم چرا دوست داشتم بزنم زیر گریه و با مشت به سینه ی بارمان بزنم... می خواستم سرش داد بزنم و التماسش کنم که خودش باشه! خود باهوشش... مثل قبل باشه... مثل اون زمانی که بهش لقب آقای وسوسه رو دادم... .

در ماشین باز شد و راشدی روی صندلی جلو نشست. چرخید و روشو به ما کرد. گفت:

متاسفانه باید راه بیفتیم... خانوم تاجیک... فکر می کنم دیگه فرصتتون تموم شد... .

آهی کشیدم. با ناامیدی نگاهی به بارمان کردم... سرشو پایین انداخته بود. همین که در ماشین رو باز کردم بارمان گفت:

می خواستن یه پیغام بدن!

دستگیره رو رها کردم و با تعجب به بارمان نگاه کردم. راشدی سریع گفت:

کی؟

بارمان با همون صدای گرفته ش گفت:

گفتید اندرسون سلاح هاش رو معامله کرد... دیگه به دردشون نمی خورد... برای همین به دخترش هم احتیاجی نداشتند... این آدم ها این طورین... محافظه کارن... ولی وقتی بخوان به کسی پیغامی بدن شدید عمل می کنند... تا حالا خودم چند بار شاهد بودم. یه چیزهایی توی مایه های کاری که با برادرتون کردند... حتما می خواستن به کسی که مورد نظرشون بوده پیغام بدن که اگه باهاشون همکاری نکنه همین بلا رو سر خانواده ی اونم می یارن... بهتون پیشنهاد می کنم در مورد دور و بری هاش تحقیق کنید و ببینید کدوماشون وارد کننده ی اون چیزهایی هستن که بهتون می گم... .

راشدی چشماشو ریز کرد و گفت:

یعنی ممکنه ایرانی باشن؟

بارمان شونه بالا انداخت و با بی حالی گفت:

نه... اگه یه ایرانی رو می شناختن دیگه سراغ اندرسون نمی رفتن... احتمال داره طرف ربطی به ایران نداشته باشه و اینام بخوان کارشون رو خارج کشور ادامه بدن... در این صورت وقت زیادی هم ندارید... چون به زودی از ایران خارج می شن... .

راشدی با هیجان گفت:

اسم و مدلشون رو داری؟

بارمان آهسته گفت:

اوهوم... .

انگار دیگه نا نداشت... به نظر می رسید اون قدر همه چی رو توی خودش ریخته بود که ضعف کرده بود. راشدی گفت:

می دونی که به همکاریت احتیاج داریم!

آهسته لگدی به پای بارمان زدم... می خواستم تحریکش کنم که چیزی در مورد تبرئه شدنش بگه... خوشبختانه انگار هوش و حواسش سرجایش بود. با همون صدای ضعیف گفت:

منم احتیاج دارم که باور کنید می خواستم قرص رو بذارم کف دست غزل نه این که از جلو دستش دورش کنم.

راشدی سر تکون داد و گفت:

تو خودتو به من ثابت کن تا منم تو رو به دادگاه ثابت کنم.

احساس کردم کار من دیگه تموم شده... بارمان سرش رو به سمت بیمارستان چرخونده بود... چشماش از اشک برق می زد... هنوز ساکت بود... اون مرد هنوز هم از روح بارمان من محروم بود... .

مامان با نگرانی نگاهم کرد و گفت:

هنوز خوابی؟

هنوز؟... من چند شب بودم که خواب درست و حسابی نداشتم... آهسته گفتم:

نه... .

مامان لبخند بی رمقی زد و گفت:

مهمون داری؟

روی تخت غلت زدم و گفتم:

حوصله ندارم... .

می خواستم به بارمان فکر کنم... مامان گفت:

آوا اومده... .

به سمت مامان چرخیدم. با تعجب نگاهش کردم و گفتم:

جدی؟

سریع روی تخت نشستم و گفتم:

بهش می گید بیاد اینجا؟

مامان سرش رو به نشونه ی جواب مثبت تکون داد. سریع به سمت میز آرایشم رفتم. نگاهی به خودم کردم. موهای لخت و قهوه ای رنگم ژولیده بود... سریع موهام رو شونه کردم و با یه کش بالای سرم بستم. دستی به ابروهام که کاملا پر شده بود کشیدم و سعی کردم مرتبشون کنم. یه تی شرت سرمه ای ساده پوشیدم. هنوز شلوار جینم را برنداشته بودم که آوا وارد اتاقم شد. با لبخندی به سمتش چرخیدم... همین که چشمم به ظاهر آشفته ش افتاد لبخند روی لبم خشک شد.

سرتاپا سیاه پوشیده بود. ریشه ی موهاش در اومده بود و برخلاف همیشه صورتش کاملا بدون آرایش بود... .

شلوار جین رو روی تخت انداختم... توی این گیر و دار اصلا به فکر رضا و آوا نیفتاده بودم... آهسته گفتم:

آوا... .

خواستم به سمتش برم و بغلش کنم ولی احساس کردم اصلا تمایلی نداره بهم نزدیک شه. همیشه وقتی می اومد توی اتاقم یا روی تخت می نشست یا روش دراز می کشید ولی این بار خیلی رسمی کنار میز آرایش ایستاده بود.

سرمو پایین انداختم... یادم اومد من باعث دستگیری رضا شدم... شاید برای همین آوا این طور ناراحت بود... یادم اومد که توی دوره ی دبیرستان هم هر وقت آوا شکست عشقی می خورد سرتاپا سیاه می پوشید... حدس زدم این بار هم به احترام عشق از دست رفته ش سیاه پوشیده... .

گفتم:

فکر کنم خیلی حرف ها برای زدن داریم... .

آوا سر تکون داد... کم حرف شده بود... رنگش پریده بود... متوجه شدم خیلی لاغرتر از قبل شده... یادم اومد رضا بعد از ماجرای تصادف من ناپدید شده بود... حتما آوا حسابی نگران بود... و شاید بعد به گوشش رسید که رضا زخمی شده و توی بیمارستان بستریه... و بعد... فهمیده بود که همه ی حرف های رضا دروغ بوده... بهش حق می دادم این طور توی خودش بره... شاید اگه منم جایش بودم مشکی می پوشیدم... .

آهی کشیدم و گفتم:

در مورد رضا... .

چشماشو بست و سر تکون داد... به دیوار تکیه داد و سرشو پایین انداخت. ادامه دادم:

من نمی خواستم بهش آسیبی برسونم... می خواستم خودمو از بین ببرم... .

آوا نگاهم نمی کرد... با صدایی که به زور شنیده می شد گفت:

می دونم... .

گامی به سمتش برداشتم و گفتم:

آوا... می دونم خیلی چیزها وجود داره که بخوای در موردشون حرف بزنی... بهم بگو چرا این قدر گرفته ای؟

آوا که با انگشت های دستش بازی می کرد گفت:

نمی دونم... گیج شدم... یه شب از خواب پا می شم و با خودم فکر می کنم که دوستش دارم... دلم براش تنگ شده... فردا شب این قدر احساس تنفر می کنم که دلم پیچ می خوره... یه ساعت نگران حال و احوالشم... دو دقیقه ی بعد نفرینش می کنم... خیلی قشنگ منو بازی داد... باورم نمی شه که همه ی اون چیزی که می خواست این بود که به تو نزدیک بشه... .

نمی دونستم چی بگم... به میز آرایشم زل زده بودم ولی در واقع نمی دیدمش... کمی فکر کردم و بعد گفتم:

این طوری هام نبود... یادمه آخرین باری که دیدمش می گفت که اولش به خاطر من سراغت اومد ولی بعد ازت خوشش اومد... درباره ی خودش و خانواده ش و خیلی از چیزها هم راستش رو گفت... .

آوا خنده ای عصبی کرد و گفت:

داشتیم می رفتیم سر خونه و زندگیمون... خدا می دونست چه قدر هیجان داشتم... بعد یه دفعه به خودم اومدم و دیدم هرچی توی ذهنم ساخته بودم را باید دور بریزم... همه ی رویاهام... آرزوهام... .

دستش رو جلوی دهنش گرفت... اشک توی چشماش جمع شد. با بغض گفت:

خیلی آدم نامردی اِ... خیلی... .

با این جمله شدیدا موافق بودم... ولی ساکت موندم... نمی دونستم باید چی بگم... نیاز داشتم یه نفر منو به خاطر بارمان دلداری بده... اصلا توی موقعیتی نبودم که بتونم با کسی همدردی کنم... .

آوا با سر انگشت هاش اشک هاش رو پاک کرد و گفت:

تولد رضا رو یادته؟

یاد اون لحظه ای افتادم که رادمان وارد خونه ی رضا شد... قلبم توی سینه فرو ریخت... یه حس خلاء ناگهانی بهم دست داد... خلاء یه دوست... یه برادر... یه آدم خیلی خوب... .

سرمو به نشونه ی جواب مثبت تکون دادم. آوا پوزخندی زد و گفت:

داشتم خودمو می کشتم به خاطر رادمان... چه زود بهم ثابت شد که اشتباه کردم... رادمان آدم خوبه بود و رضا آدم بد... .

اخم کرد... منظورش از این که می گفت چه زود چی بود؟... دوزاریم افتاد... آوا راست می گفت... مدت زمان کمی گذشته بود... فقط چند ماه... بگذریم از این که به چشم من چند سال به نظر می رسید.

انگار آوا دیگه معذب نبود... روی صندلی میز آرایش نشست و گفت:

در مورد رادمان شنیدم... خیلی حس بدی دارم... نتونستم ازش حلالیت بطلبم... چه قدر اذیتش کردم... .

با سر به هال اشاره کرد و گفت:

داشتم با بابات حرف می زدم... می گفت رادمان خیلی پسر خوبی بود... .

ای کاش در مورد یه چیز دیگه حرف می زد... فکر کردن به این که رادمان دیگه بینمون نیست به اندازه ی کافی عذاب آور بود... این که منو یاد نگاه سرد و بی روح بارمان می انداخت قضیه رو دشوارتر می کرد.

آوا به چشمام نگاه کرد و گفت:

دوستش داشتی؟

سر تکون دادم و گفتم:

آره... پسر خوبی بود... .

آوا لبخند کمرنگی زد و گفت:

خوب کنار اومدی با این قضیه... .

تازه فهمیدم چی می گه... حواسم یه لحظه به ماجرای بارمان پرت شده بود. سریع گفتم:

نه... نه... دوستش داشتم ولی به عنوان یه دوست... راستش...

آهی کشیدم و ادامه دادم:

من از داداشش خوشم می اومد؟

چشم های آوا از تعجب چهارتا شد... اخم کردم... این حرف این قدر عجیب بود؟

آوا با ناباوری گفت:

بارمان؟ همونی که بابات می گه بازداشته؟ همونی که توی باند بود؟

دیدم حالا که آوا کم مونده شاخ دربیاره بهتره ضربه ی نهایی رو بزنم:

تازه معتادم بود... .

آوا با دهانی نیمه باز نگاهم کرد... عصبی شدم و گفتم:

چیه؟ چرا داری منو با این نگاهت می خوری؟

آوا من منی کرد و بعد ساکت شد... سرشو پایین انداخت... بعد از مکثی طولانی دوباره سرشو بالا اورد و گفت:

تو از رادمان به اون خوشگلی و آقایی خوشت نیومد اون وقت عاشق برادر معتادش شدی؟

عجیب ترین سوالی که توی زندگیم برام پیش اومده بود رو پرسیده بود... خودمم دقیقا جواب این سوال رو نمی دونستم... شونه بالا انداختم و گفتم:

ما آدم ها همه ش توی فکر آرمان ها و رویاهامونیم ولی یه زمانی به خودمون می یایم و می بینیم چه قدر ازشون فاصله گرفتیم... کارهایی کردیم که خودمون هم نمی تونستیم پیش بینیش کنیم... می دونی... این جور وقت ها بحث موقعیته... شاید اگه من و بارمان یه جای دیگه و توی یه موقعیت دیگه همدیگه رو می دیدیم هیچ وقت بهم علاقه مند نمی شدیم... توی هر موقعیت دیگه ای امکان این که من از رادمان بیشتر خوشم بیاد وجود داشت ولی... .

نفس عمیقی کشیدم... یه مشت خاطره ی عذاب آور به ذهنم هجوم اورد... خاطرات اون زیرزمین کذایی... ادامه دادم:

رادمان توی موقعیتی بود که منم اسیرش بودم... گیج بود... نمی تونست درست تصمیم بگیره... نمی دونست اطرافش چه خبره... ولی بارمان... انگار همه ی آدم ها رو می تونست توی مشتش بگیره... جذاب بود... وسوسه برانگیز... متفاوت... من هیچ تجربه ای در مقابل امثالش نداشتم... شاید برای همین به سمتش کشیده شدم... می دونی... وقتی آزادی می خواستم، تنها کسی که امید رسیدن بهش رو توی من تازه می کرد بارمان بود... وقتی تکیه گاه می خواستم اون برام بهترین تکیه گاه شد... وقتی به یه حامی احتیاج داشتم حمایتم کرد... تنها کسی بود که توی این چند ماه می تونست خیلی راحت بهترین حسی رو که توی زندگیم داشتم بهم بده... بارمان همه چیز من بود... .

آوا سر تکون داد و گفت:

فکر می کنی باد عوض شدن موقعیت هم بتونه دوباره همه ی این چیزها رو بهت بده؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

آدم ها توی روزهای خوش همدیگه رو پیدا می کنند و عاشق می شن... برای همین توی سختی ها از هم فاصله می گیرن... من و بارمان توی سخت ترین دوران زندگیمون بهم رسیدیم... شاید روزهای خوش فقط این علاقه رو قوی تر کنه... توی موقعیتی نیستم که بتونم چیزی رو پیش بینی کنم... ولی اینو می دونم که زندگی من عوض شده... پس منم باید عوض بشم... باید خیلی تلاش کنم تا بتونم یه زندگی نرمال برای خودم بسازم... بارمان هم همین طور... فکر می کنم بتونیم با هم کنار بیایم و خوشبخت بشیم... هر دوتامون باید سعی کنیم خودمون عوض کنیم، با شرایط کنار بیایم و نگاه مردم رو به خودمون تغییر بدیم... .

آوا گفت:

می دونی بابا و مامانت بفهمن چی می شه؟ فکر کردی موافقت می کنند؟ پدرتو در می یارن؟

لبخند کمرنگی زدم و گفتم:

آدم برای این که قدر داشته هاش رو بدونه باید براش بجنگه... آدم ها تا سخت به دست نیارن قدر نمی دونن... منم حاضرم برای بارمان بجنگم... حسی که بهش دارم خیلی قویه... این حس تنها چیزیه که من و بعد همه ی چیزهایی که پشت سر گذاشتم زنده نگه می داره... تحمل از دست دادنش رو ندارم... من باید به خاطرش بجنگم... برای جنگیدن هم باید عوض شم... این تنها موقعیتی توی زندگیم هست که حس می کنم توان و انگیزه ی عوض شدن رو دارم... .

آوا سر تکون داد و گفت:

من اگه جای تو بودم سعی می کردم بعد اون همه بدبختی فقط دنبال آرامش برم... .

گفتم:

یه نفر هست که خیلی تلاش کرده من بعد این بدبختی ها آرامش داشته باشم... حالا نوبت منه که بهش کمک کنم.

آوا نگاهی به دور و بر اتاقم کرد. مکثی کرد و گفت:

من کی ام که بهت بگم چی درسته چی غلط... من کی ام که بگم راه درست چیه و نصیحتت کنم؟... من اگه عرضه داشتم خودمو این جوری درگیر رضا نمی کردم... .

پوزخندی زد و گفت:

بابات می گه احتمالا از ده سال بیشتر براش حبس می برن... .

با تعجب گفتم:

ده سال؟

آوا اصلاح کرد:

بیشتر از ده سال.

با نفرت خاصی گفتم:

اونو پنجاه سالم بندازن زندان کمشه.

آوا شونه بالا انداخت... هنوز هم گیج به نظر می رسید. بهش حق می دادم... از جاش بلند شد و گفت:

خب... من دیگه باید برم... مامان اینا نگران می شن... ای کاش می شد قراری چیزی بذاریم که بیرون بریم. بابات می گفت فعلا امکان این که بری بیرون رو نداری.

ابرو بالا انداختم و گفتم:

حسابی با بابام خلوت کرده بودی ها! هی می گی بابات گفت... بابات گفت... .

بالاخره خندید... هرچند آهسته و کوتاه... .

خداحافظی گرمی با هم کردیم. وقتی که رفت احساس تنهایی کردم... آهی کشیدم و روی تختم نشستم... احساس کردم یهو همه جا ساکت شد... دوباره تنها شده بودم.

سرمو به دیوار تکیه دادم. همین که چشمامو روی هم گذاشتم بابا در زد و گفت:

بیام تو؟

لبخندی زدم و گفتم:

آره... .

بابا وارد اتاق شد. یه ظرف میوه دستش بود. ظرف رو روی پام گذاشت و گفت:

مامانت خیلی نگرانه... می گه ضعیف شدی. راست می گه... رنگتم خیلی پریده... .

مشغول قاچ کردن سیب شدم و گفتم:

ازم می ترسه... نمی دونم چرا جرئت نمی کنه کنارم بشینه... .

بابا شونه بالا انداخت و گفت:

ناراحته... داره سعی می کنه با این قضیه کنار بیاد... بهش فرصت بده... امشب هم یه زنگ به ترانه بزن... اونم کم کم داشت به ماجرا مشکوک می شد... نمی دونی چه جوری ماجرا رو ازش مخفی کردیم.

سر تکون دادم. با چاقو پوست اون قسمت هایی از سیب که لک شده بود رو کندم. یه تیکه ش رو سر چاقو زدم و به بابا تعارف کردم.

با کنجکاوی گفتم:

رحیمی باهاتون همکاری کرد؟

بابا با سر جواب مثبت داد و گازی به سیب زد. منتظر شدم تا لقمه ش رو بجوه. زل زده بودم به صورتش... بعد به خودم اومدم و یه قاچ بزرگ از سیب رو نزدیک دهنم بردم... همین که اولین گاز رو زدم فهمیدم که اصلا بهش میلی ندارم.

بابا اخم کرد و به طرز غافلگیر کننده ای گفت:

چرا این قدر برات مهمه؟

انگار همون یه تیکه سیب تو دهنم ماسید... به زور قورتش دادم و گفتم:

می خواست فرار کنه... به جاش منو رسوند دست شما و دستگیر شد. شما که بهتر می دونید... باید بره زندان... به خاطر من... منم الان می تونم زندگیمو کنم... می تونم فراموش کنم ولی فکر می کنم باید کاری رو که برام کرد جبران کنم. منم الان باید بی خیال آرامش بشم و اونو نجات بدم.

بابا نگاهم نمی کرد... گفت:

نه... یه چیزی بیشتر از این حرفاست... .

قلبم توی سینه فرو ریخت. بابا گفت:

خوشت می یاد ازش؟

احساس کردم تمام صورتم داغ شد... قلبم محکم توی سینه می زد... حس می کردم دارم از خجالت ذوب می شم... دهنم باز نمی شد... چه برسه به این که زبونم بچرخه و یه بهونه ای بیاره.

تو دلم گفتم:

خدایا... منو از این جا و از این لحظه و از این مکان محو کن!

دوست نداشتم دروغ بگم... اصلا نه گفتن کار آسونی نبود... جواب مثبت دادن هم که محال به نظر می رسید. بابا مهلت این کارها رو بهم نداد. با اخمی که هر لحظه عمیق تر می شد گفت:

ترلان این پسره معتاد بود! هروئین! می فهمی؟

بالاخره قفل دهنم شکسته شد. سریع گفتم:

صحبت سر "بود" و "داشت" اِ... صحبت سر گذشته هاست؟ باشه... همین پسره قبلا دانشجوی پزشکی بود!

بابا چپ چپ نگاهم کرد. شونه بالا انداختم و گفتم:

چه فرقی می کنه؟

بابا با عصبانیت گفت:

این استدلال یه دختر بیست و دو ساله ست؟

راست می گفت... یه لحظه خنده م گرفت... با این حال جلوی خودمو گرفتم و سعی کردم جدی باشم. بابا گفت:

تو کم کسی نیست ترلان... یه نگاه به خانواده ت کن... همه تحصیل کرده ن... وضع مالیمون خدا رو شکر خوبه... تو هم که از ظاهر کم نداری. دختر خوب و نجیبی هستی... برای چی حاضر شدی به آدمی مثل اون فکر کنی؟ می دونی چه پسرهایی حاضرن به خاطرت پیش قدم بشن؟

آهی کشیدم و گفتم:

آره! همونایی که دم خونه صف کشیدن!

بابا دوباره عصبانی شد و گفت:

بسه دیگه! دارم جدی باهات حرف می زنم!

با جدیت گفتم:

منم دارم جدی حرف می زنم! موقعی که اون مرتیکه دانیال منو تهدید می کرد این آقا پسرهای دست گلی که سنگشونو به سینه می زنید کجا بودن؟ موقعی که من ته دره افتاده بودم کی منو نجات داد؟ کی منو پیدا کرد؟ کدوم یکی از این پسرها وقتی اون آدما تحقیرم می کردن، وقتی تهدیدم می کردن پشتم وایستادن؟ کدومشون؟ هر کی این مردم رو نشناسه شما می شناسید!... می دونید که به سادگی از آدمی که دادگاه رفته و آدم کشته نمی گذرن... حتی اگه اون آدم تبرئه شده باشه... هیچ پسر دست گلی نمی یاد در این خونه رو بزنه و دختری رو که چند ماه با یه باند همکاری کرده و توی قتل یکی از نیروهای دریایی نقش داشته رو بگیره... اگه باهاش مخالفید دلیل بهتری پیدا کنید... بی خود پای کسایی که هم من می دونم و هم شما می دونید که وجود ندارن رو وسط نکشید!

بابا چند لحظه به من که رگباری حرف زده بودم و حالا داشتم نفس نفس می زدم نگاه کرد. از بهت زدگیش استفاده کردم و با لحنی که به شدت کوبنده بود گفتم:

نمی دونم شما از چه زاویه ای به زندگی این آدم نگاه می کنید ولی توی معتاد شدن بارمان هیچ چیز زشتی وجود نداره!

بابا بلند گفت:

اصلا تو راست می گی! توی معتاد شدنش هیچ چیز بدی وجود نداره! توی معتاد موندنش چی؟

سر تکون دادم... گفتم:

به خاطر برادرش بود... به خاطر آرمان... توی دنیایی که برادر گوشت برادر رو می خوره و به خاطر یه قرون دو زار استخونش هم تف می کنه یه نفر پیدا شده به خاطر برادرش از زندگی خودش بگذره... این آدم هیچ وقت به خاطر موقعیت و شرایطش فرصت یه زندگی درست و حسابی رو نداشته... اگه دستش رو نمی گیرید، اگه کمکش نمی کنید حداقل بی خودی تحقیرش نکنید!

نفس عمیقی کشیدم و نگاهمو از بابا گرفتم. حس می کردم که اصلا انتظار همچین چیزی رو ازم نداشته... می دونستم نتونسته بود پیش بینی کنه که من این طور پشت بارمان در بیام.

بابا دستی به پیشونیش کشید. می دونستم برای مردهای ایرانی این جور چیزها چه فاجعه ایه... می دونستم چه قدر روی دخترهاشون حساسند... با توجه این چیزها به نظرم بابا خیلی خوب برخورد کرده بود... .

آهی کشید و گفت:

دلیل می خوای؟ حرف حساب می خوای؟... می دونستی پرونده ی روانی خیلی از پلیس ها شبیه خلاف کارهاست؟

از این حرف بی ربط شکه شدم. با تعجب گفتم:

یعنی چی؟

بابا گفت:

یه اتفاق توی زندگی شون می افته... یه سری ها عزمشون رو جزم می کنند و خودشونو وقف مردم و کشورشون می کنند تا نذارن همچین حادثه هایی تکرار شه... می شن پلیس... یه سری هم تصمیم می گیرن گرگ شن و قبل از این که کسی بدرتشون، بقیه رو از بین ببرن... می شن خلاف کار... یه سری تفاوت های ظریف با هم دارن... بحث سر اینه که همه ی چیزی که بارمان از خودش نشون داده شرارته... برادرش دقیقا برعکس بود ... بارمان راهی رو شروع کرد که ملکیان چند وقت پیش رفته بود... مثل یه خلاف کار عمل کرد... .

پامو با حالتی عصبی تکون می دادم. بابا ادامه داد:

وقتی خواهر بزرگترش زمین گیر شد به جای این که بره سراغ پلیس و قانون رفت پی انتقام. با یه مشت آدم خلاف کار نشست و برخاست کرد... راه و روششون رو یاد گرفت... شد مثل خودشون... فقط به خاطر خواهرش... ولی بعد از این که انتقامش رو گرفت آروم نشد... انتقام هیچ چیزی رو درست نمی کنه... آدمو آروم نمی کنه... چون از دست رفته هات رو بهت برنمی گردونه... ملکیان هم به خودش اومد و دید که سقوط کرده... آدم هایی که باهاشون توی این مدت همکاری کرده بود رو نمی تونست کنار بزنه... نمی ذاشتند با اطلاعاتی که داره بذاره و بره. این شد که به یه همکاری اجباری تن داد... خانومش همه چیز رو نمی دونست... سر از همه ی جزئیات در نیورده بود... ولی ما اینو می دونیم که ملیکان خیلی باهوش بود... بالاخره تونست از دست اون آدم هایی که گیرشون افتاده بود فرار کنه. بعدش گرفتار پلیس شد... یه مدت زندان رفت و به خاطر رفتار خوبش توی زندان تخفیف گرفت و زودتر از زمان موعود از زندان بیرون اومد... دنبال کار گشت... برای یه آدم سابقه دار هم که کار نبود... دوباره وارد کار خلاف شد... خوب رشته ای هم خونده بود... شروع کرد به تولید کردن شیشه... به خاطر سواد و استعدادی که داشت جنس خوبی تولید می کرد. بعد از این که کارش گرفت و وضعش خوب شد یه بخش از واردات بقیه ی مواد مخدر رو هم دستش گرفت... بعدم ظاهرا باندشون تغییر کاربری داد و وارد یه فاز دیگه شدن... .

بابا نیم نگاهی بهم کرد و گفت:

بارمان بهمون گفت که ماجرای این باندشون چی بود... .

مکثی کرد... منم توی ذهنم سعی می کردم نقاط اشتراک ملکیان و بارمان رو ندیده بگیرم و تفاوت ها رو بزرگ کنم... هی به خودم می گفتم که چی؟ چه ربطی به بارمان داره؟... هرچند که کاملا متوجه یه سری شباهت ها بودم.... بابا ادامه داد:

پسر اون خانوم بزرگ شد و توی یه سری از کارهای باند به ناپدریش کمک می کرد... تا این که مخفی گاهشون لو رفت. پلیس ریخت اونجا و توی درگیری این پسر کشته شد.

بابا دوباره مکث کرد. این بار به چشمام نگاه کرد و گفت:

یه مادر از هرچی بگذره از خون بچه ش نمی گذره... اون زنم به خاطر این که با من آشناییت دوری داشت و در مورد کارهام و قضاوت هام شنیده بود مدارکش رو پیشم اورد... نمی تونست از سر تقصیر ملکیان بگذره... به خاطر باند... به خاطر جذب پسرش به این کار... می دونی سر اون زن چه بلایی اومد؟

با سر جواب منفی دادم ... هرچند که مطمئن بودم چیز خوشایندی نیست... .

بابا گفت:

کشتنش... همسایه شون نشونه های ظاهری قاتل رو به پلیس داده بود... پلیس به این نتیجه رسید خود ملکیان این کارو کرده... مردی که این بلا رو سر عشقش بیاره اصلا ازش بعید نیست که به کشورش این طور پشت کنه... نمی دونم این آدم چطور می تونه با غم و غصه هاش... با گناهاش زندگی کنه... .

هزار تا حرف سر زبونم می اومد ولی جلوی خودمو می گرفتم و به خودم نهیب می زدم که یه کم رعایت بابا رو بکنم... بزرگترین تفاوتی که بین ملکیان و بارمان بود این بود که من اصلا حس نکردم که زن ملکیان علاقه ای بهش داشت... درحالی که من عاشق بارمان بودم... و نمی دونم که این همه چیز رو بهتر می کرد یا بدتر... .

بابا ادامه داد:

حالا ازت می خوام به این فکر کنی که بارمان پاش رو توی راهی گذاشته که ملکیان رفته... همون نفرت ها و همون کینه ها رو تجربه کرده... همون محرومیت ها رو... هوش و استعداد ملکیان رو هم داره... هیچ تضیمینی نیست که بعد از تبرئه شدن یا در اومدن از زندان دنبال راه خلاف نره... پتانسیل اینو داره که یه رئیس مثل ملکیان باشه... حتی این قدر دقت نظر داره که از ملکیان الگوبرداری کنه... داشت کم کم ازش چیز یاد می گرفت... قبل از این که اصرار کنی تبرئه شه به این فکر کن که اگه خدای نکرده راه ملکیان رو بره ما مسئول فراهم کردن این زمینه بودیم... به این فکر کن که می خوای چه جایگاهی داشته باشی... این که مثل زن ملکیان یه قربانی باشی یا می خوای خودتو از این ماجرا بیرون بکشی.

سر تکون دادم و گفتم:

قول می دم که بهش فکر کنم... ولی شما هم به این فکر کنید که ملکیان هوش و استعداد بی نظیری داشت ولی هیچکس دستش رو نگرفت و کمکش نکرد... به این فکر کنید که با دریغ کردن کمک و حمایتتون دارید همین کارو با بارمان هم می کنید... دارید از طرف خودتون طردش می کنید... دارید برای خودتون دشمن می سازید... شما هم به این موضوع فکر کنید.

بابا لب هاش رو بهم فشار داد. زیرلب گفت:

لا الله الا الله! از دست تو دختر! حرف حرفِ خودته!

چیزی نگفتم. بابا گفت:

اگه به جای تسلیم شدن و گیج شدن زودتر می جنبیدی می تونستی خودتو از اون باند بیرون بکشی و هیچ کدوم از این اتفاق ها هم نمی افتاد... مشکلت این بود که ترسیدی و در رفتی... نتونستی خوب فکر کنی... عجله کردی... بازم داری همین کارو می کنی.

با تعجب گفتم:

جدا؟ این طور فکر می کنید؟ اگه شما یادتون رفته من حرف های آقای فارسی رو یادم نرفته... بهم گفته بود که خیالتون راحته که قاطی آدم های باندم... حالا که کنارتون نشستم و همه چی تموم شده همه ی این حرف ها رو فراموش کردید!

یه دفعه بابا به سمتم چرخید و با تعجب گفت:

چی؟

ابروهام بالا رفت... گفتم:

آقای فارسی دیگه... اون روز توی مهمونی بهم گفت که شما خیالتون راحته که من اونجام... مگه براتون نگفت که منو دیده؟

بابا از جاش بلند شد و رو به روم ایستاد... چشماش اون قدر درشت شده بود که یه لحظه وحشت کردم. با صدای بلند گفت:

تو فارسی رو دیدی؟ توی مهمونی؟ ... کی؟

با تعجب گفتم:

چیزی بهتون نگفته؟ ... مگه شما اون حرفا رو بهش نزده بودید؟

بابا به شدت سر تکون داد و گفت:

من؟ ... من گفتم تو توی باند بمونی بهتره؟ من گفتم تو کار خلاف بکنی بهتر از اینه که پای کاری که کردی وایستی؟ این حرف اصلا شبیه حرف های من می مونه؟

بهت زده گفتم:

یعنی آقای فارسی دروغ گفته... ولی آخه برای چی؟ اصلا توی مهمونی چی کار می کرد؟ من فکر می کردم جاسوس پلیسه... .

قفسه ی سینه ی بابا تند تند بالا و پایین می رفت... اگه جلوی چشمم سکته می کرد تعجب نمی کردم... سر تکون داد و گفت:

حالا می فهمم... جاسوس بود... آره... جاسوس بود... ولی نه جاسوس ما... جاسوس اونا... .

رو به بابا کردم و گفتم:

کجا می ریم؟

بابا که از شدت استرس نزدیک بود پشتی صندلی رو توی دستش خورد و خمیر کنه گفت:

یه جای امن!

به ماموری که با سرعت رانندگی می کرد نگاه کردم... دوباره نگاهمو به بابا دادم که کنارم نشسته بود و داشت و با استرس پشتی صندلی جلوی ماشین رو فشار می داد. قلبم محکم توی سینه می زد. گفتم:

آقای فارسی خیلی چیزها می دونست... مگه نه؟

بابا سر تکون داد و آهسته گفت:

تقریبا همه چیز رو... .

کم کم استرس بابا داشت به منم منتقل می شد. نمی تونستم ساکت بشینم. دوست داشتم هی حرف بزنم... به نظر می رسید بابا اصلا میلی به حرف زدن نداره. با این حال پرسیدم:

به بازپرس خبر دادید؟

بابا کوتاه گفت:

آره... .

نگاهش به خیابون ها بود... با هیجان و استرس به اطراف نگاه می کرد... .

با لبه های شالم بازی می کردم و دور انگشتام می پیچوندم... با ریشه هاش بازی می کردم... چند ثانیه بعد به خودم اومدم و دیدم که انگشت هام توی هم گره شدن... باز اختیار زبونمو از دست دادم:

کجا می ریم؟ ای بابا! به منم بگید ماجرا چیه؟ داریم از چیزی فرار می کنیم؟

بابا گفت:

داریم می ریم یه جای امن! شما شاهدهای این ماجرا هستید و شاید بازم ازتون بازجویی شه... باید جاتون امن باشه... متاسفانه تمام این مدت هم فارسی جاتونو می دونست... .

بابا نگاهی سرزنش آمیز بهم کرد و گفت:

باید زودتر ماجراش رو بهم می گفتی! چرا از همون اول نگفتی؟

شونه بالا انداختم و گفتم:

چه می دونستم این طوری می شه! فکر می کردم خودش بهتون گفته... .

بابا سر تکون داد و زیرلب گفت:

همیشه مشکوک می زد... منو بگو! پاشو به خونه زندگیم هم باز کردم... .

لبه های شالمو از دور انگشت های یخ زده م باز کردم و گفتم:

خودتونو سرزنش نکنید... .

مرتب دور و برش رو نگاه می کرد... انگار هر لحظه منتظر بود که یه اتفاق بد بیفته. بابا زیرلب گفت:

باید هرچه زودتر شما رو برسونیم یه جای امن!

گفتم:

چرا هی می گید شما؟ مگه به جز من کس دیگه ای... .

حرفمو نصفه نیمه گذاشتم.... نوری از امید به دلم تابیده شد. بابا گفت:

راشدی رفت تا رحیمی رو از بازداشتگاه بیرون بیاره... ممکنه اونجا جاش امن نباشه... .

نفس راحتی کشیدم. دلم می خواست یه لبخند پت و پهن بزنم. می تونستم بارمان رو ببینم... لب و لوچه م رو گاز گرفتم تا لبخندم رو نشه... دوست داشتم از خوشحالی جیغ بزنم. با شیطنت تو دلم گفتم:

امیدوارم یه عالمه سرخر نداشته باشیم... .

همین که بیرون شهر رسیدیم راننده ماشین رو کنار زد. چشمم به راشدی افتاد که با اخم و تخم کنار یه ماشین پلیس ایستاده بود. سرک کشیدم و به داخل ماشین پلیس نگاه کردم. چشمم به پسری با موهای مشکی که دو طرفش رو تراشیده بود افتاد... دیگه نتونستم جلوی لبخند زدنمو بگیرم.

همین که ماشینمون متوقف شد راشدی به سمتمون اومد. بابا شیشه رو پایین داد. راشدی خم شد و بعد یه سلام احوال پرسی خیلی کوتاه گفت:

باید سریع تر بریم.

نگاهش بین من و بابا به گردش در اومد و گفت:

بهتره از هم جدا بشید!

با تعجب گفتم:

پس بابام چی؟ یعنی با ما نمی یان؟ ممکنه جونشون تو خطر باشه.

راشدی سر تکون داد و گفت:

نه به اندازه ی شما... فکر کنم اگه از هم جدا بشید و خبر نداشته باشید که هر کدوم کجا هستید بهتر باشه... .

بابا که رگه هایی از عصبانیت توی صداش مشخص بود گفت:

ولی اگه این دو نفر با هم باشن مشکلی نیست!!

راشدی شونه بالا انداخت و گفت:

مشکل ما هم یکی دو تا نیست... این پسر یه کم بدقلق و سرکشه... ظاهرا فقط یه نفر می تونه کنترلش کنه!

و با دست بهم اشاره کرد. راشدی به بابا لبخندی زد و گفت:

ثابت کرده که می تونه مواظب دخترت باشه... نگران نباش... خیالت تخت... جاش پیش ما امنه!

بابا دستمو توی دستش فشار داد و گفت:

برو بابا جون... مواظب خودت باش... ترلان!

به سمتش چرخیدم. با جدیت توی چشمام زل زد و گفت:

درست فکر کن... عجله نکن! باشه؟

لبخندی زدم و گفتم:

مواظبم... باشه.... شمام مراقب خودتون باشید... .

نمی دونم چرا این قدر ذوق داشتم که زودتر سوار ماشین پلیسی بشم که بارمانم توش بود... همین که از ماشین پیاده شدم متوجه شدم که بابا چیزی به راشدی گفت. ماشینو دور زدم و کنار راشدی ایستادم. شنیدم که راشدی گفت:

... نگران نباش... خودم حواسم بهشون هست!

یادم اومدم شبی که رادمان فوت شده بود راشدی چطور به من و بارمان زل زده بود... نه! انگار این آدم مسئول زهرمار کردن لحظات خوش زندگیم بود... .

سوار ماشین پلیس شدم. با هیجان به سمت بارمان چرخیدم. سرشو به سمتم چرخوند و لبش به یه لبخند کج و پر از شیطنت باز شد... چشمکی زد.

در ماشین باز شد و راشدی سوار شد. من و بارمان حالت جدی تری به خودمون گرفتیم. سرمو پایین انداختم و چشمم به دستبندی که به دست بارمان زده شده بود افتاد... خودش که بی خیال به نظر می رسید. انگشتهاشو توی هم گره کرده بود و با دقت به صورت راشدی زل زده بود.

نیم نگاهی به صورتش کردم... خدایا... چه قدر دلم براش تنگ شده بود... دوباره لبخند زدم... ته ریش داشت... حلقه ی سیاه دور چشماش خیلی کمرنگ شده بود... پوستش حتی از شبی که توی بیمارستان دیدمش هم روشن تر شده بود... از ظاهر یه آدم معتاد فاصله گرفته بود... .

به طرز عجیبی کنارش احساس بی خیالی و خونسردی می کردم. دیگه از استرسی که توی ماشین کنار بابا داشتم خبری نبود... .

بارمان گفت:

ایشالا بقیه ی نیروهاتون هم به زودی سر می رسن دیگه؟!

راشدی سرشو به سمت بارمان چرخوند و گفت:

فکر می کنی ما دو نفر از پسشون برنمی یایم؟ بهتره بهمون اعتماد کنی! اگه قرار باشه چند تا ماشین و یه عالمه نیرو دنبال خودمون راه بندازیم باعث جلب توجه می شه... .

بارمان سر تکون داد و گفت:

آره خب... کمیت مهم نیست... بیست نفر آدم بودید ولی نتونستید داداشمو نجات بدید!

راشدی به سمت عقب چرخید و نگاهی بهم کرد... انگار انتظار داشت یه کاری کنم... ولی من اصلا جرئت نداشتم خودمو با احساسات قوی بارمان نسبت به برادرش طرف کنم. فقط شونه بالا انداختم و قیافه ی مظلومی به خودم گرفتم.

بارمان با صدای نه چندان آهسته گفت:

زندانی رو گرسنه نگه می دارن... اینا دیگه کی ان؟

رو بهم کرد. کف دستش رو نشون داد و گفت:

این قدر به آدم غذا می دن... همون رو هم امروز بهم ندادن!

زیرلب گفت:

دارم از گرسنگی می میرم.

معلوم بود این چند وقت بارمان حسابی رو مخ راشدی بود. چون بلافاصله به سمتمون برگشت و گفت:

بارمان! ... همین امروز فهمیدیم که یکی از همکارهامون تمام مدت جاسوس ملکیان بوده... از خیلی چیزها خبر داشت... باید شما رو برسونیم به یه جای امن... می شه یه خورده کمتر اذیت کنی و باهامون همکاری کنی؟

بارمان ابرو بالا انداخت و گفت:

با شکم خالی؟ باشه... هرکاری بگید می کنم... ولی خیلی توقع نداشته باشید!

راشدی پوفی کرد و سرشو به یه سمت دیگه چرخوند. آهسته گفتم:

اذیت نکن دیگه!

ولی انگار بارمان شدیدا روی مود اذیت کردن افتاده بود. البته درک می کردم که به خاطر مرگ برادرش همه ی عالم و آدم رو مقصر بدونه... احتمالا بابت این که پلیس نتونسته بود رادمان رو زودتر از موعود از ماشین دور کنه کینه به دل گرفته بود.

راننده از توی آینه نگاهی به پشت سرش کرد و گفت:

یه ماشین مشکی رنگ دنبالمونه... .

من و بارمان بلافاصله بهم نگاه کردیم. راشدی از آینه نگاهی به پشت سرمون کرد. گفت:

چند وقته؟

راننده سرعت ماشینو بیشتر کرد و گفت:

چند دقیقه ای هست که پشتمونه... مرتب سعی می کنه خودشو مخفی کنه... .

راشدی موبایلشو در اورد. تماس گرفت و تقاضای نیروی پشتیبان کرد. دوباره داشتم استرس پیدا می کردم... قلبم محکم توی سینه م می زد. بارمان هم مثل چند دقیقه ی قبل خونسرد و بی خیال نبود... .

راشدی خطاب به من و بارمان گفت:

به سمت عقب برنگردید... نباید بفهمه متوجه ش شدیم... ممکنه عکس العمل شدید نشون بده.

دستام داشت یخ می کرد... گفتم:

از کجا فهمید داریم جا به جا می شیم؟

راشدی سر تکون داد و گفت:

احتمالا زیر نظرتون داشت... هم نمی شد که همون جا بمونید... هم این جا به جایی خطرناک بود.

بارمان با لحن مسخره ای گفت:

اوه! پس این نقشه ی بی عیب و نقص استتارتون عملی نشد!

راشدی با عصبانیت گفت:

ما الان با هم توی یه تیمیم... اگه می خوای کمک کنی الان وقتشه!

راننده گفت:

داره سرعتشو زیاد می کنه.

یه دفعه بارمان گفت:

برو توی جاده ی فرعی!

راشدی گفت:

نه! می فهمه متوجهش شدیم!

بارمان به سمت جلو خم شد و گفت:

باید غیرقابل پیش بینی باشیم... اون آدمی که راپورتتونو داده می شناسدتون... مطمئن باش حتی می دونه که درخواست نیروی پشتیبان دادید... مطمئن باشید می دونه که داره کدوم سمتی می رید. بهتره یه حرکت غیرقابل پیشبینی انجام بدید... شاید بهتر باشه یه کار غیرحرفه ای بکنید... چیزی که ازتون بعیده... .

می دونستم حرفاش در حد یه فرضیه بود... ولی مسلما آقای فارسی خیلی چیزها می دونست... همه چی رو... حتما اون بود که گزارش پیشرفت تحقیقات راشدی رو به رئیس داده بود و باعث طرح اون نقشه ها شده بود.

بارمان دوباره به راننده گفت:

برو توی جاده ی فرعی... .

راننده نگاهی به راشدی کرد. راشدی سرشو به نشونه ی تایید تکون داد. نفسم توی سینه حبس شده بود... مرتب دلم می خواست سرمو به سمت عقب برگردونم.

راننده وارد راه فرعی شد. از زمین های بی آب و علف گذشتیم... راشدی چشماشو تنگ کرد... به رو به روش نگاه کرد و گفت:

اونجا منطقه ی مسکونیه... .

بارمان گفت:

پس باید خودمونو گم و گور کنیم تا درگیری پیش نیاد و ... .

حرفشو نصفه نیمه گذاشت. نگاهی به اطرافش کرد... به زمینی که پر از درخت های کاج... کیسه نایلون هایی که توی زمین خشک پراکنده شده بودند. آهسته گفت:

اینجا رو می شناسم... .

راشدی داشت به راننده می گفت:

... می دونه که این دو نفر بازجویی شدن و همه ی اطلاعات رو دادن... برای چی می خواد این کارو بکنه؟

بارمان با صدای بلند گفت:

اینجا رو می شناسم... وقتی ماموریت گروگان گیری دخترتون رو بهمون دادن اومدیم این سمت... همین جا بود... .

راننده پرسید:

این یعنی چی؟

بارمان گفت:

یعنی اینجا رو خوب بلدند... .

با صدایی که می لرزید گفتم:

چی کار کنیم؟

یه لحظه سکوت بینمون برقرار شد... بارمان به سمتم چرخید و گفت:

چاره ای نداریم... باید از هم جدا شیم.

با تعجب گفتم:

چی؟ ولی... .

بارمان رو بهم کرد و گفت:

نمی دونیم چند نفرن... چی می خوان... چه اسلحه ای دارن... نمی دونیم جلوتر برامون دام گذاشتن یا نه... همه ی چیزی که می دونیم اینه که ما رو می شناسن... تنها راهمون اینه که نذاریم پیش بینیمون کنن... .

مخم داشت سوت می کشید. دوباره داشتم از شدت استرس ریشه های شالمو چنگ می زدم. راشدی نگاهی به اطراف کرد و گفت:

وقتی من گفتم ماشینو کنار بزن... من و بارمان می ریم سمت راست... .

راشدی رو بهم کرد و گفت:

با ستوان یوشی برید سمت چپ. ازش جدا نشو... .

ستوان یوشی گفت:

بریم کدوم سمت؟ کجا همدیگه رو ببینیم؟

راشدی صاف سرجاش نشست و گفت:

فکر کنم بهتره از هم خبر نداشته باشیم... هر وقت صدای آژیر رو شنیدید یعنی نیروهای پشتیبان رسیدند... اون موقع برید سمتشون.

با این حرف راشدی ضربان قلبم بالا رفت...نگاه راشدی به آینه بود... من و بارمان بهم نگاه کردیم... اصلا دوست نداشتم ازش جدا شم... حس بدی داشتم... ای کاش ما رو از هم جدا نمی کرد... انگار همیشه یه چیزی پیدا می شد که بین ما قرار بگیره... .

به چشم های آبی بارمان نگاه کردم... با دیدن برق چشماش هم خوشحال شدم که مثل قبل شده هم دلم گرفت... دلم نمی خواست حتی برای یه ثانیه از این نگاه و از این چشم ها دور شم... چشماشو برای دل گرم کردنم روی هم گذاشت و لبخند زد.

قلبم توی دهنم بود... دستامو مشت کرده بودم و احساس کردم انگشتام بی حس شدند... .

راشدی گفت:

حالا!

بلافاصله ستوان روی ترمز زد. سریع از ماشین پیاده شدیم. ماشینو دور زدم و به سمت ستوان یوشی دویدیم. راهی رو نشونم داد و گفت:

از این طرف... .

صدای موتور ماشین مشکی رو از دور شنیدم... داشت نزدیک می شد... داشت گاز می داد... به زودی بهمون می رسید... دنبال ستوان وارد زمین خاکی شدم... خودمونو بین درخت های کاج گم کردیم... زمین خاکی پر از کیسه نایلون، بطری های خالی آب معدنی و حتی سرنگ بود.

صدای ترمز یه ماشین و به دنبالش صدای ترمز ماشین دوم رو شنیدم. قلبم توی سینه فرو ریخت. دو تا ماشین شده بودند... ستوان آهسته گفت:

از این طرف... .

اسلحه ش رو دستش گرفت و اشاره کرد که دنبالش برم... نمی دونستم داریم به کدوم سمت می ریم. فقط مواظب بودم که زیاد سر و صدا نکنم و پامم روی کیسه ها سر نخوره... همین طور دنبال ستوان می دویدم... قلبم توی سینه تالاپ تولوپ می کرد... گوشمو تیز کرده بودم... منتظر یه اتفاق ناگوار بودم... .

نمی دونم چه قدر دویدیم... احساس می کردم ماهیچه های ساق پام دارند از درد می ترکند... نفسم بالا نمی اومد... اون قد از دهن نفس کشیده بودم که گلوم می سوخت... .

یه دفعه روی یکی از کیسه ها سر خوردم. سریع تنه ی درخت رو چسبیدم تا زمین نخورم... ستوان به سمتم برگشت. با سر اشاره کردم که چیز مهمی نیست... نفسمو بیرون دادم... آب دهنمو قورت دادم. نزدیک بود پام پیچ بخوره ولی به خیر گذشته بود... .

همین که صاف ایستادم و خواستم شروع به دویدن بکنم صدای خش خشی از پشت سرمون شنیدم. هینی گفتم و به سمت پشت چرخیدم.

چشمم به بارمان و راشدی افتاد که نفس نفس می زدند و به سمتمون می اومدند... ستوان صاف ایستاد و با تعجب گفت:

چی شد پس؟

بارمان کنار راشدی ایستاد. خم شد و دستاشو روی زانوهاش گذاشت. معلوم بود حسابی دویده بودند... نفس عمیقی کشید و گفت:

هیچی... دلمون براتون تنگ شد.

راشدی چند بار نفس عمیق کشید تا نفسش سرجاش اومد... گفت:

اون طرف به یه سری خونه ی خرابه می رسید که پاتوق معتادها بود.

بارمان صاف ایستاد. با دست به راشدی اشاره کرد و گفت:

این آقا هم توی لباس فرمه! گفتیم قبل از این که شلوغ پلوغ کنند و جامونو با سر و صدا لو بدن بیایم این سمت.

گفتم:

دو تا ماشین شدند... .

ستوان گفت:

ممکنه بیشتر هم بشن... بیاید بریم... از این طرف... .

پشتمو به بارمان و راشدی کردم و خواستم دنبال ستوان یوشی برم که یه دفعه بارمان داد زد:

مراقب باش.

صدای شلیک گلوله توی فضا پیچید... .

یه دفعه محکم به درخت کوبیده شدم. ستوان یوشی منو کنار کشیده بود... داد زد:

برو... برو... .

صدای شلیک دوم ... سوم... .

بی اختیار جیغی کشیدم... خشک شده بودم... به تنه ی درخت چسبیده بودم... پاهام بی جون شده بود. یوشی داد زد:

برو... .

یه تیر به شاخه ی درخت خورد... دوباره جیغ زدم و از ترس چشمامو بستم. ستوان یوشی هلم داد و گفت:

از این جا برو... .

بدون این که نگاهی به اطرافم بکنم شروع به دویدن کردم... بی اختیار می دویدم... از شدت اضطراب و ترس پاهام و دستام می لرزید... از درون یخ کرده بودم... دوباره صدای تیراندازی رو شنیدم... پام لغزید و نزدیک بود بیفتم... دستام یخ کرد... کلاغ ها رو دیدم که از روی درخت ها پریدند و به آسمون رفتند... .

بی هدف می دویدم... صدای بلند نفس هام تنها صدایی بود که می شنیدم... دستام با بی نظمی کنارم بدنم تکون می خورد و هوا رو می شکافت تا منو جلوتر ببره... عضلات بدنم درد می کرد... معده م تیر می کشید... بوی مرگ رو همه جا احساس می کردم... انگار سایه به سایه داشت دنبالم می اومد.

با دست شاخه ی یکی از درخت ها که خیلی پایین بود رو کنار زدم... برگ های سوزنیش صورتمو خراش داد... اهمیتی ندادم و به دویدن ادامه دادم... با آخرین سرعتی که در توانم بود می دویدم... .

قلبم دیوونه وار توی سینه م می زد... دیگه نمی تونستم بدوم... سکندری خوردم و محکم به درخت رو به روم خوردم... به تنه ی درخت چنگ زدم تا مانع افتادنم بشم... فایده ای نداشت. روی زمین ولو شدم... .

به زور جلوی صدای فریاد دردآلودم رو گرفتم. روی پام افتاده بودم. با دست پای دردناکمو گرفتم... و آخ آخ کردم... چشمامو بستم و لبمو به دندون گرفتم تا داد نزنم... .

یه کم پامو ماساژ دادم... بهتر شد... دستی به استخونش کشیدم... دردش زیاد نبود... نفس راحتی کشیدم... شانس اورده بودم که بلایی سر پام نیومده بود... دوباره چشمامو بستم و نفس عمیقی کشیدم... گلوی خشک شده م سوخت... .

یه دفعه صدایی از طرف راستم شنیدم... از جا پریدم... متوجه صدای بلند نفس کشیدنم که با ناله همراه بود شدم. وحشت زده دستمو جلوی دهنم گرفتم تا صدامو خفه کنم. قفسه ی سینه م تند و با شدت بالا و پایین می رفت... .

چشمم دو دو می زد... دنبال یه قاتل یا یه جانی می گشتم... انتظار داشتم یه مرد با اسلحه جلوم ظاهر شه... .

چشمم به سگ ولگرد لاغری افتاد که لنگان لنگان به سمت دیگه می رفت. نفس راحتی کشیدم. خودمو از روی زمین جمع و جور کردم.

همین که از روی زمین بلند شدم و به راه افتادم صدای پایی شنیدم.

سگ عو عو کرد و سرعتشو بیشتر کرد. قلبم توی سینه فرو ریخت. سریع به حرکت در اومدم و در حالی که سعی می کردم روی نوک پا راه برم و سر و صدا درست نکنم از اونجا دور شدم... دستم هنوز جلوی دهنم بود و صدای نفس کشیدن هام رو خفه می کرد... .

خودمو پشت یه درخت کشیدم و به جایی که چند لحظه پیش بودم نگاه کردم... خیلی ازش فاصله گرفته بودم ولی هنوز توی میدان دیدم بود...

چند لحظه گذشت و خبری نشد... نفس راحتی کشیدم... همین که خواستم به راهم ادامه بدم چشمم به یه مرد با لباس مشکی افتاد... قلبم توی سینه فرو ریخت... مرد درحالی که با موبایلش ور می رفت داشت از جایی که چند لحظه پیش ترک کرده بودم رد می شد... ضربان قلبم بالا رفت... با ناخون های دستی که جلوی دهنم بود به صورتم چنگ زدم... اگه مرد سرشو سمت چپ می چرخوند منو می دید... تنه ی درخت اون قدرها قطور نبود که منو کاملا پشت خودش جا بده.

قلبم محکم توی سینه می زد و از اضطراب داشتم دیوونه می شدم. مرد موبایلش رو توی جیبش گذاشت... در همین موقع صدای شلیک دیگه ای بلند شد. قلبم توی دهنم اومد... لرزش دستم شروع شد. مرد سرشو به اطراف تکون داد... سریع خودمو جمع کردم و خم شدم... با وحشت به مرد نگاه کردم.. حواسش به این طرف نبود... دوباره موبایلش رو دراورد و به سرعت بین درخت ها ناپدید شد.

دستمو روی قلبم گذاشتم... چند تا نفس عمیق کشیدم... پس این نیروهای پلیس کجا مونده بودند؟ گوشمو تیز کردم... به جز قار قار کلاغ صدایی نمی اومد... با انتظاری کشنده منتظر شلیک های پیاپی شدم... ولی خبری نشد...

همون جا پای درخت ولو شدم... پاهام می لرزید و کفشون یخ زده بود... احساس می کردم نمی تونم حتی یه قدم بردارم... به فکرم رسید که خودمو به ماشین پلیس برسونم و سریع از اونجا دور شم ولی... نمی تونستم بارمان رو تنها بذارم... و بازپرس رو... .

چیزی از صحنه ی درگیری ندیده بودم... فقط تیری که به شاخه ی درخت بالا سرم خورده بود رو حس کرده بودم... اگه بلایی سر بارمان اومده باشه... .

یه دفعه چشمم به مرد افتاد که دوباره داشت همون مسیر رو برمی گشت. خودمو بیشتر به سمت درخت کشیدم... لاغر و باریک بودم ولی نه اون قدر که یه درخت کاج منو کاملا قایم کنه... .

ضربان بالای قلبم داشت روانیم می کرد... با تمام وجود می لرزیدم... مرد به سمت راستش نگاه کرد... بین درخت ها سرک کشید... نفس توی سینه م حبس شد... اگه سرشو به سمت چپ می چرخوند منو می دید... .

پاورچین پاورچین به سمت جلو رفتم... می دونستم توی درگیری با اون مرد هیچ شانسی ندارم... مجبور بودم آهسته و آروم فرار کنم... .

مرد به رو به روش نگاه کرد... مراقب بودم پامو روی کیسه ها نذارم و صدای فش فششون رو در نیارم. راهی که چند دقیقه پیش دوان دوان اومده بودم رو آهسته برگشتم.

فاصله ی زیادی با مرد داشتم... حالا دیگه پشتش بهم بود... سرشو به سمت چپش چرخونده بود... داشت همون جایی رو نگاه می کرد که چند دقیقه پیش بودم... .

قلبم توی دهنم بود... با ترس و لرز ازش دور شدم... متوجه حضورم نشده بود... دوباره صدای شلیک گلوله رو شنیدم... سرجام خشک شدم... صدای فریاد مردی رو از دور دست شنیدم... اگه بارمان... .

نمی تونستم... نمی تونستم بدون اون برم... نمی خواستم از دستش بدم... بدون اون چیزی از من نمی موند... .

می ترسیدم... هم از رو به رو شدن با اون آدم ها... هم از جدا شدن از بارمان... .

این ترس داشت دیوونه م می کرد... عقلم به پاهام فرمان فرار می داد... دلم فرمان جلو رفتن... قدرتشون مساوی بود... سرجام مونده بودم و نمی دونستم باید چی کار کنم... .

دستامو مشت کردم... من تصمیم گرفته بودم که بجنگم... من به خودم قول داده بودم که عوض شم... این اولین قدم بود... باید یه کاری می کردم... .

نفس عمیقی کشیدم... سعی کردم به لرزش بدنم مسلط بشم... نمی دونستم از کدوم راه به این سمت اومده بودم... فقط می دونستم دور شده بودم... دوباره شروع کردم به دویدن... .

مسیر برام آشنا نبود... یه کم دیگه دویدم... بین اون درخت ها گم شده بودم... .

ایستادم و سرمو چرخوندم... گوشامو تیز کردم... صدای فریادی از دور شنیدم... قلبم دوباره به تپش در اومد... به همون سمت دویدم... یه صدایی توی سرم می گفت:

ولش کن... بذار و برو... فرار کن... .

به خودم نهیب زدم:

به خودت مسلط شو... تو می تونی... می تونی... .

صداها هر لحظه بلندتر می شد... قلبم هر لحظه محکم تر از لحظه ی قبل می زد. یه دفعه چشمم به ستوان یوشی افتاد... بی حرکت روی زمین افتاده بود... سرجام متوقف شدم و سریع دستمو جلوی دهنم گرفتم... جیغمو خفه کردم... .

قلبم یه لحظه از حرکت ایستاد... چشمم سیاهی رفت... بعد متوجه شدم که هنوز نفس می کشه... نفسمو بیرون دادم... چشمم به اسلحه ش افتاد که یه کم اون طرف تر افتاده بود... چشماشو بسته بود... زخمی شده بود و خون زیادی ازش رفته بود... دیدن زمینی که خاک و خونش با هم قاطی شده بود حالمو بد می کرد... .

نگاهی به دور و برم کردم... باید یه چیزی پیدا می کردم و جلوی خونریزیش رو می گرفتم... همین که خواستم از اونجا دور شم ، صدای فریاد مردی بلند شد. بدون فکر خودمو پشت یکی از درخت ها انداختم. دستمو روی قلبم گذاشتم. چیزی نمی دیدم... یه کم جلوتر رفتم... خودمو به درخت های جلوییم رسوندم... یه دفعه سرجام متوقف شدم... .

به صحنه ی درگیری که چندین متر جلوتر بود خیره شدم... زمین به خاک و خون کشیده شده بود... یه مرد با لباس مشکی و ریش پرپشت با دست هایی که به طرفین باز شده بود روی زمین افتاده بود... پشت سرش راشدی با یه مرد مشکی پوش درگیر شده بود. مرد با مشت محکم توی صورت راشدی زد. راشدی به گوشه ای پرت شد... مرد پشتش رو کرد و همین که خواست حرکت کنه راشدی محکم به پاش زد. مرد روی زمین افتاد. خودشو به سمت اسلحه ای که روی زمین افتاده بود کشید... .

قلبم توی سینه فرو ریخت... اگه دستش به اسلحه می رسید... .

بدون معطلی به سمت اسلحه ی ستوان دویدم. از روی زمین برش داشتم. با بیشترین سرعتی که توی توانم بود به سمت جلو دویدم. اسلحه رو جلو گرفتم و داد زدم:

تکون نخور!

مرد سرجاش متوقف شد... روی زمین افتاده بود و پشتش بهم بود... دستش به سمت اسلحه ای که یه متر اون طرف تر بود دراز شده بود... .

با صدایی که به شدت می لرزید داد زدم:

از اسلحه فاصله بگیر!

با دو تا دست اسلحه رو گرفته بودم... دستام به شدت می لرزید... اون قدر یخ زده بودند که کم کم داشتند بی حس می شدند... .

از گوشه ی چشمم به راشدی نگاه کردم... پاش بدجوری زخمی شده بود و به شدت خونریزی داشت... داشت سعی می کرد خودشو به سمت دیگه ای بکشه... صدای ناله ش بلند شد... دیگه جونی براش نمونده بود... بارمان توی زاویه ی دیدم نبود... جرئت نداشتم نگاهمو از اون مرد بگیرم و دنبال بارمان بگردم... از چیزی که ممکن بود ببینم می ترسیدم... .

مرد آهسته و آروم از روی زمین بلند شد. به سمتم چرخید. قلبم توی سینه فرو ریخت و چشمام تا آخرین حد ممکن گشاد شد.

مردی با چشم های تیره و کشیده و موهای مشکی رو به روم بود. به زخم روی شقیقه ش نگاه کردم. لرزش دستم بیشتر شد... با نفرت گفتم:

خائن!

آقای فارسی دستاشو از هم باز کرد و گفت:

من مسلح نیستم.

داد زدم:

دستاتو بذار پشت سرت!

آقای فارسی گامی به سمت عقب برداشت و گفت:

ترلان... تو این کارو با من نمی کنی!

داد زدم:

من هرکاری لازم باشه می کنم!

صدام اون قدر می لرزید که ترس شدید درونیم رو لو می داد... اسلحه تو دست من بود... من بودم که می ترسیدم... .

اون مسلح نبود... اون بود که خونسرد و مسلط به نظر می رسید... .

آقای فارسی سر تکون داد... گفت:

منو به این کار مجبور کردن... زنمو گروگان گرفتن... .

ضربان قلبم پایین اومد... فارسی با حزن و اندوه نگاهم کرد و گفت:

من و تو دشمن نیستیم ترلان... .

راشدی با صدای ضعیفی گفت:

به حرفش گوش نکن... .

داشت از حال می رفت... دوباره ضربان قلبم بالا رفت... آقای فارسی گفت:

تو چند ساله که منو می شناسی... می دونی که من چه قدر دوستت دارم... .

راشدی گفت:

ترلان... گوش نده به حرفاش... گولشو نخور... .

آقای فارسی به چشمام زل زد و گفت:

می دونی که من بدتو نمی خوام... .

یه قدم کوچیک به سمت عقب برداشت... داشت دستاش رو پایین می انداخت... دودل شدم... یاد اون شب هایی افتادم که خونه مون می موند و با معین تخت نرد بازی می کرد... برام فیلم می اورد... حتی برای قبولی کنکور بهم یه عطر گرون قیمت کادو داده بود... .

ولی... یاد اون شبی که توی مهمونی دیده بودمش افتادم... دستشو دور کمر یه زن غریبه انداخته بود و برای رقص وسط سالن رفته بود... به اسلحه ی کنار پاش نگاه کردم... خواستم آب دهنمو قورت بدم که متوجه شدم دهنم خشک شده... .

یاد زنی افتادم که زیر ماشین من از بین رفت... ناوسروان راشدی... راضیه... آره... بارمان گفته بود باند بین تشکیلات سبزواری جاسوس داشت... جاسوسشون فارسی بود که اون شب هم بینشون نشسته بود... این مرد با جاسوسی هایش باعث مرگ ناوسروان راشدی شد... باعث مرگ زنی شد که من زیرش کردم... زندگی خانواده ی منو به هم ریخته بود... الانم اومده بود تا منو بکشه... من... و بارمان... .

و به طرز دردناکی متوجه شدم که صدای بارمان نمی یاد... اثری ازش نبود... و شاید... شاید پشت سرم بود... شاید دیگه هیچ وقت صداش رو نمی شنیدم... شاید فارسی تا همین جای کار هم نیمی از کارش رو انجام داده بود... .

ستوان یوشی از حال رفته بود... راشدی دیگه توانی نداشت... این مرد باعث و بانیش بود... .

فارسی دشمن من بود... دشمن ترین دشمنی که من و بابا تا به اون روز داشتیم... و حالا اسلحه توی دست من بود... این مرد تو مشت من بود... .

لرزش دستم از بین رفت... .

حس کردم خون توی رگام یخ زد... لبم به لبخندی کج باز شد... ابروی راستم بی اختیار یه کم بالا رفت... شاید کمی پوستم داشت به سیاهی می زد... شاید آبی چشم هام داشت شیطنت رو داد می زد...

شلیک کردن کار سختی نبود... آسون بود... دیگه نه خون حالمو بد می کرد نه اون وضع منو می ترسوند... من از هیچی نمی ترسیدم... خونسرد بودم... اون قدر که می تونستم به راحتی لبخند بزنم... .

با نفرت نگاهش کردم... با صدایی که دیگه نمی لرزید گفتم:

دروغ گو!

یه دفعه به سمت اسلحه ش پرید. راشدی فریاد زد:

ترلان بزنش!

انگشتم بی اختیار ماشه ی اسلحه رو فشار داد... صدای بلند شلیک گلوله باعث شد گوشم سوت بکشه... صدای فریاد فارسی بلند شد... .

آهسته گفتم:

به خاطر بابام!

پاشو زده بودم... روی زمین افتاد... یه دستشو به پاش گرفت... با اون یکی دستش که به شدت می لرزید پشت سرش دنبال اسلحه گشت... در همون حال گفت:

نه... ترلان... نه... .

راشدی شیرم کرد و ناله کرد:

دوباره... بزنش... .

سرمای درونم به این کار فرمان می داد... خیلی آسون بود... خیلی... لبخندم هنوز روی لبم بود... سینه ش رو نشونه گرفتم و شلیک کردم... .

دوباره صدای فریادش بلند شد... انگار منظره ی رو به روم هیچ تاثیری روم نمی ذاشت... من خونسردتر از این حرف ها بودم... آهسته گفتم:

به خاطر رادمان... .

از درد ضعف کرده بود... ولی هنوز جون داشت... هنوز تکون می خورد... انگشت هاشو به سمت اسلحه ش کشید... راشدی گفت:

تمومش کن... .

سرشو نشونه گرفتم و گفتم:

به خاطر بارمان!

یه لحظه دستم لرزید. صورتمو از نفرت جمع کردم... شلیک کردم و جسد فارسی روی زمین افتاد... دستم توی هوا موند... تموم شد... .

نه قلبم تند تند می زد... نه نفسم توی سینه حبس شده بود... نه می ترسیدم... انگار یه ترلان دیگه اونجا ایستاده بود... نه... هنوز ترلان بود که اسلحه رو نگه داشته بود... هنوز فکرش پر از خانواده ش بود.. پر از بارمان... انگار یه نیمه ی دیگه ی ترلان اونجا ایستاده بود... .

اسلحه رو انداختم... راشدی چشماشو روی هم گذاشت... سرشو به درخت تکیه داد... دستشو روی زخم پاش فشار داد... متوجه زخم پهلوش شدم.

گیج و گنگ بودم... خواستم به سمت راشدی برم و چیزی روی زخمش بذارم... توی اون خراب شده هم هیچی پیدا نمی شد... به ناچار شالمو از سرم باز کردم... به سمت راشدی دویدم... دستشو بالا اورد... ابروهاش توی هم گره خورده بود... صورتش خیس عرق بود... گفت:

نه... من خوبم... .

با دست به پشت سرم اشاره کرد و گفت:

اون بیشتر از من احتیاج داره... .

سریع چرخیدم... چشمم به بارمان افتاد... سرم گیج رفت... چشمام سیاهی رفت... از جام بلند شدم... انگار همه ی اینا رو داشتم توی یه خواب عذاب آور می دیدم... یه کابوس نفرین شده... به کسی که روی زمین مچاله شده بود نگاه کردم... به سمتش دویدم... خودمو کنارش انداختم... دست های بسته ش توی سینه ش جمع شده بود... چشماشو بسته بود ولی پلکش می لرزید... کتف راستش خونریزی داشت... وحشت زده چند بار تو صورتش زدم و گفتم:

بارمان... بارمان... چشماتو باز کن... .

صدای ناله ی راشدی رو از پشت سرم شنیدم... ولی انگار یه دفعه همه ی دنیا پیش چشمم اهمیتشو از دست داد... انگار فقط بارمان مهم بود... بارمان همه چیز بود... .

دوست داشتم هرچی لباس تنم بود پاره کنم و دور زخمش ببندم تا چشماشو باز کنه... .

دوست داشتم با آخرین توانم اون قدر توی صورتش بزنم تا نگاهم کنه... .

دوست داشتم صورتشو بین دستام بگیرم و بگم چه قدر دوستش دارم... .

دوست داشتم فریاد بزنم و التماس کنم که تنهام نذاره... .

آخه اون مرد همه ی دنیای من بود... .

باز توی صورتش زدم... دستمو جلوی بینیش گرفتم... نفس های داغش به دستم خورد... هنوز نفس می کشید... هنوز بهش امید بود... .

اشکام روی گونه هام ریخت... تکونش دادم و با التماس گفتم:

تو رو خدا تنهام نذار... به خدا اگه بری نمی بخشمت... ازت نمی گذرم... .

بغض داشت خفه م می کرد... دستمو روی زخمش فشار دادم تا جلوی خونریزیشو بگیرم.

هیچ وسیله ای نداشتم... هیچ کاری نمی تونستم بکنم... دستم به هیچ جا بند نبود. داشتم از دست می دادمش... کنارش بودم و کاری از دستم برنمی اومد... آهسته گفتم:

به خدا اگه تنهام بذاری خودمو می کشم... حق نداری بدون من بری... .

یه دفعه صدای آژیر ماشین پلیس بلند شد... چه عجب... بالاخره رسیدند... .

صداشون از دور به گوش می رسید ولی می دونستم به زودی پیدامون می کنند... .

نوری از امید به قلبم تابیده شد... دلم گرم شد... .

صورت بارمان رو نوازش کردم... اشکام روی لباسش می چکید... با گریه گفتم:

رسیدن... طاقت بیار... طاقت بیار... .

سرمو خم کردم و کنارش روی زمین گذاشتم... اشکام روی خاک ریخت... آهسته زمزمه کردم:

طاقت بیار... .

******

دستام توی جیب مانتوم بود... با نگرانی به بازپرس راشدی نگاه کردم... یه عصا دستش بود و با زور و زحمت به سمتم می اومد. لباس فرمش رو پوشیده بود و یه پوشه ی آبی دستش بود... از رنگ و روش که به نظر می رسید اصلا حال خوشی نداره... با دیدن وضعیتش با ناراحتی سر جام جا به جا شدم. همین که بهم رسید گفتم:

شما باید استراحت کنید... .

اخم کرد و گفت:

شمام که حرف دکترها رو می زنید... خیلی کار دارم... خیلی... گزارش های بدی به دستمون رسیده... .

با نگرانی گفتم:

چی؟

عصا رو به دیوار تکیه داد... به پوشه ای که توی دستش بود نگاه کردم... همین گزارش بود؟

گفت:

می گن ملکیان از کشور خارج شده... .

قلبم توی سینه فرو ریخت. با ناباوری گفتم:

چی؟ کی؟ کی همچین گزارشی داده؟

سری به نشونه ی تاسف تکون داد و گفت:

مامورهای مرزی... .

وا رفتم... بالاخره در رفت... لعنتی... .

سرمو تکون دادم... هیچ جوری نمی تونستم تاسفمو بروز بدم... آهی کشیدم... آخرشم دستمون بهش نرسید... همیشه... همیشه یه قدم جلوتر از ما بود... .

راشدی با سر به اتاقی که سمت چپمون بود اشاره کرد و گفت:

می رید دیدنش؟

سرمو پایین انداختم و گفتم:

بله... .

راشدی پوشه رو دستم داد و گفت:

شواهدیه که جمع آوری شده... نشونش بده و ببین نظرش چیه... .

پوشه رو گرفتم... دهنمو باز کردم که چیزی بگم... پشیمون شدم و دوباره دهنمو بستم. دودل بودم... دوست نداشتم جوابی که می دونستم راشدی بهم می ده رو بشنوم... .

راشدی گفت:

چیزی شده؟

بعد از مکثی طولانی با نگرانی گفتم:

می بریدش زندان... مگه نه؟

راشدی آهی کشید... دستی به ریشش کشید و گفت:

خصوصیات اخلاقی بدش خیلی بارزه... خصوصیات اخلاقی خوبم زیاد داره... باورم نمی شه خودشو انداخت جلوی من... انگار این آدم آفریده شده تا فداکاری کنه... تا ایثار کنه... انگار آخرین چیزی که براش مهمه خودشه... .

سر تکون داد و گفت:

این دو روز که این جا بستری بودم وقت برای فکر کردن زیاد داشتم... خیلی فکر کردم... به این که اگه بارمان زمان دانشجویش یه نفر آدم درست و حسابی دور و برش داشت چی می شد... به این که اگه یه نفر بود که به باباش یه تلنگر می زد سرنوشت این پسر چی می شد... می دونی می تونست چه پزشکی بشه؟ باهوش... فداکار... مشکلش این بود که کسی رو نداشت... .

بالاخره یه نفر بارمان رو فهمید... لبخندی زدم. راشدی ادامه داد:

اشتباهات زیادی داشت... پتانسیل جبران کردن هم داره... باهامون همکاری کرد... .

لبخند زد و گفت:

منو نجات داد... و باز هم می تونه کمک کنه... نمی تونم یه سری شرارت و شیطنت که تو وجودش هست رو ندیده بگیرم... ولی... لیاقت یه زندگی خوب رو داره... یه بار از خودگذشتگی کرد و به خاطر ما شکنجه شد... معتاد شد... حالا نوبت ماست که کمکش کنیم... .

با ناباوری نگاهش کردم... خواب بود دیگه؟ رویا بود؟ ... زبونم بند اومده بود... .

راشدی گفت:

بهش یه تخفیف بزرگ می دن... تاجیک می گفت احتمال داره تا پنج سال محکوم به زندان شه... .

وا رفتم... یه لحظه به تبرئه شدنش امیدوار شده بودم... با ناامیدی سرمو پایین انداختم. راشدی ادامه داد:

من توی دادگاه شهادت می دم... اینم می گم که ملکیان هنوز فراریه و به احتمال زیاد به بارمان احتیاج داریم که دستگیرش کنیم... حاضرم خودم ضمانتشو بکنم... تاجیک گفت که شاید بشه در این صورت محکومیتش رو به حالت تعلیق در اورد... .

لبخندی روی لبم نشست... دلم گرم شد... با ذوق و شوق گفتم:

شما واقعا همه ی کارها رو به نحو احسنت انجام دادید... همه ی ما بهتون مدیونیم.

عصاش رو دوباره زیربغلش زد و گفت:

انجام وظیفه بود... به عنوان یه مامور پلیس وظیفه دارم که جلوی جرم و جنایت وایستم... ولی... قبل از این که پلیس باشم یه انسانم... وظیفه ی انسانیم حکم می کنه به کسی که به کمک احتیاج داره کمک کنم... با این سوء سابقه فکر نمی کنم بارمان بتونه درسشو ادامه بده... این یه حقیقته که مسئولین دانشگاه نتونستن از استعدادهاش و ویژگی های مثبتش استفاده کنند... منم تصمیم دارم از خصوصیات اخلاقی منفیش استفاده کنم و تبدیل به احسن ش کنم.

با تعجب گفتم:

این یعنی چی؟

راشدی لبخندی زد و گفت:

به عنوان یه مامور غیررسمی می تونه به ما کمک کنه... نه فقط توی این پرونده... توی پرونده های مشابه... فکر کنم این طوری دیگه به راه کج کشیده نمی شه... و... اگه این وابستگی عجیبی که بارمان به رادمان داره رو رادمان هم به بارمان داشته باشه، می تونم با خوبی کردن در حق بارمان دینمو به برادرش ادا کنم... .

با شگفتی گفتم:

این بهترین خبریه که تو این چند وقت شنیدم... .

آهی کشید... به پوشه اشاره کرد و گفت:

یادتون نره... .

با خوشحالی سر تکون دادم. راشدی به سمت انتهای راهرو رفت... در همین موقع در اتاق بارمان باز شد... چشمم به بابای بارمان افتاد... لاغر و تکیده به نظر می رسید... دست هاش می لرزید... اصلا متوجه حضورم نشد. همین طور لرزان و آشفته به سمت خروجی بیمارستان رفتم... مطمئن بودم بارمان حسابی حالشو گرفته... .

نچ نچی کردم و وارد اتاق شدم.

بارمان روی تخت نشسته بود و با چسب زخم روی ساعدش ور می رفت. به طرفش رفتم... با دیدنم لبخندی پر از شیطنت زد و گفت:

دیو چو بیرون رود فرشته در آید!

زدم زیر خنده... روی صندلی کنار تختش نشستم و گفتم:

حالت چطوره؟

یه کم بی حال و رنگ پریده بود... به خودش اشاره کرد و گفت:

می بینی که! خوب خوب... .

گفتم:

باباتو اذیت کردی ها!

پوزخندی زد و گفت:

یه عمر اون اذیت کرد... حالا من اذیت می کنم... ترسیده... دو تا از پسرهاش مردن... تازه... ماجرای مامانم تعریف کرد... این که ... .

پوفی کرد و حرفشو نصفه نیمه گذاشت. سر تکون داد و گفت:

همه ش تقصیر ما بود... .

از جام بلند شدم... دستشو گرفتم و گفتم:

دنبال مقصر نگرد... الان که همه چی تموم شده باید دنبال آرامش باشیم... .

دوباره پوزخند زد و گفت:

آره... امیدوارم توی زندان بیشتر از اینجا بهم برسن... شاید این طوری بتونم آرامشمو حفظ کنم... .

لبخندی زدم... ماجرا رو برایش تعریف کردم... ابروهاش بالا رفت... باورش نمی شد... هرچیزی که راشدی بهم گفته بود رو بهش گفتم... .

از بهت و حیرتش استفاده کردم و محو تماشای صورتش شدم... روشو برگردوند... مات و مبهوت مونده بود... گفتم:

همه چی درست می شه... راشدی کمکت می کنه... تازه... منم کنارتم... حالا که بابات هم پشیمونه وضعیت زندگیت بهتر می شه... .

بارمان سر تکون داد و گفت:

ولی... آخه... من اگه از اینجا بیام بیرون زندگیتو بهم می ریزم... می خوام پیشت باشم... می خوام مال من باشی... در حالی که می دونم خانواده ت با من موافقت نمی کنند. می دونم در حد من نیستی و خیلی سری... می دونم لیاقت بهترین ها رو داری... .

وسط حرفش پریدم و با آرامش گفتم:

موقعی که ته دره افتاده بودم اون بهترین ها کجا بودن؟... من تو رو می خوام... اگه راشدی تاییدت کنه... اگه درست رفتار کنی... اگه حکم دادگاه این طور باشه در نهایت بابام هم نرم می شه... بابام آدم بی منطقی نیست... اگه راشدی می تونه این طور در موردت فکر کنه بابام هم می تونه... به اتفاقات خوب عادت نداری ... برای همین این طوری هول کردی... .

بارمان گفت:

اگه خراب کنم و ضایع شم چی؟ باید برم زندان؟

پوشه رو روی پاش انداختم و گفتم:

خب... همین الان شروع کن! مواظب باش که خراب نکنی.

پوشه رو باز کرد و گفت:

ایش... کی حال داره؟

نگاهی به نوشته هاش کرد... سری تکون داد و گفت:

هوم... .

منم محو تماشای صورتش شدم. بارمان گفت:

اسلحه هایی که استفاده کردن با مال بچه های باند فرق داشت... می دونی دارم به چی فکر می کنم؟ به این که رئیس مخصوصا این کارو کرده... مخصوصا فارسی رو لو داده... می دونست با فرار کردن ما دست فارسی رو می شه... حتما همون کلکی که برای سایه سوار کرد رو زده... به فارسی گفته که باید خرابکاریتو جمع کنی ولی در واقع می خواسته فارسی رو به کشتن بده... خیلی کارش ریسک داشته... برای همین از این اسلحه ها بهشون داده... اون چیزهایی که ما داشتیم... یه تیر می زدیم طرف آش و لاش می شد... نه این که این طور سرحال روی تخت بشینه... .

و به خودش اشاره کرد. گفتم:

اون روز یه مرد رو دیدم که داشت دور و بر اون محوطه می چرخید... ولی تا لحظه ی آخر هم وارد قضیه نشد... فکر می کنی ربطی داشته باشه؟

بارمان شونه بالا انداخت و گفت:

فکر نمی کنم بی ربط باشه... شاید مراقب بود که یه وقت فارسی دست پلیس نیفته... .

گفتم:

یعنی مامور بود که فارسی رو بکشه؟

بارمان گفت:

احتمالا... معمولا توی ماموریت ها از این جور مامورها می ذاشتن.

یه دفعه صداشو بالا برد و با خنده گفت:

باز تو گیر دادی به صحبت های کاری؟

خندیدم... باز داشت شیطون می شد... عاشق همین دیوونه بازی هاش شده بودم... بعد خنده از روی لبم محو شد... با تعجب گفت:

چیزی شده؟

مکثی کردم و گفتم:

جدی می خوای پیشم باشی؟

پوشه رو بست. با دقت به صورتم نگاه کرد... اونم مکثی کرد و گفت:

خیلی حرف ها زدم ولی نگفتم که... یعنی گفتم... ولی اون جوری که باید نه... من... می ترسم چون... نمی دونی وقتی فهمیدم رضا تو رو برده چه حالی پیدا کردم. با دانیال سوار ون شدیم. رفتیم سمت پایین... هرچه قدر رفتیم به هیچ جا نرسیدیم... دور زدیم... به سمت بالا رفتیم... چشمم به رد لاستیک ماشینی افتاد که توی گل و لای حاشیه ی جاده بود... حدس زدیم مال ماشین شما باشه... اومدیم بالاتر... هرچه قدر عقب جلو کردیم چیزی پیدا نکردیم... تا این که دیدیم یه دود سیاه داره از دره بلند می شه... سریع خودمونو رسوندیم... همون لحظه که اون طوری دیدمت فهمیدم که طاقت ندارم از دستت بدم... هیچی تو زندگیم نمونده جز تو... تو نباشی دیگه این دنیا ارزشی برام نداره... حتی اگه راشدی بخواد ضمانتمو بکنه... اگه فکر می کنی زندگیت رو خراب می کنم بگو... از تو گذشتن برام مثل مرگ می مونه ولی... اگه بدونم خیر و صلاحت توی اینه... اگه بدونم این طوری خوشبخت می شی... اگه بدونم این طور خوشحال تری... ازت می گذرم... می ذارم می رم... نمی خوام بعد این همه سختی بازم عذاب بکشی... بابت مرد خلاف کاری که قبلا معتاد بوده... من نمی خوام ترلانی رو ببینم که به خاطر من عذاب می کشه... همه ی چیزی که می خوام... .

دستشو گرفتم. نذاشتم ادامه بده و گفتم:

خوشخبتی من تویی... منم مثل توام... بدنام شدم... آبروی درست و حسابی ندارم... کی گفته خوشبختی برای آدم های خوب و بی عیب و ایراده... مگه من و تو آدم نیستیم؟ ما هم می تونیم... باور کن می تونیم... اگه پیش هم باشیم... ولی باید تلاش کنیم تا عزت و آبرومونو به دست بیاریم... آدم ها با حرف مردم و یه سابقه ی خوب خوشبخت نمی شن... باید خوشبختی رو درون خودمون پیدا کنیم... من فقط وقتی این حس رو دارم که کنار توام... بذاری بری هیچی ازم نمی مونه... .

منو به سمت خودش کشید و گفت:

به بابات بگو مراقب خودش باشه... .

گفتم:

هان؟

خندید و گفت:

بخواد بینمون وایسته... می دونی که بد قاطی می کنم... .

اخم کردم و گفتم:

پسر بدی نشو... .

بارمان صورتشو مقابل صورتم اورد و گفت:

اگه بفهمم اون چیزی که می خوای منم، همه ی دنیا رو به خاطرت بهم می ریزم... همه چی رو زیر پام می ذارم... گذشته مو... آدمی که بودم... فقط بگو... .

لبخندی زدم و آهسته گفتم:

تو همه ی چیزی هستی که می خوام... .

منو به سمت خودش کشید... محکم بغلم کرد... سرمو روی سینه ش گذاشتم... اشکام روی سینه ش ریخت... به هیچکس اجازه نمی دادم بین ما وایسته... به هیچکس... به خاطرش می جنگیدم... همه چیز من بود... کنار اون احساسی رو داشتم که با هیچکس دیگه نمی تونستم تجربه کنم... خوشبختی ... عشق... چه چیز دیگه ای در مقابلش اهمیت داشت؟

بارمان آهسته گفت:

توی زیرزمین و قرارگاه یه باند با هم آشنا شدیم... روی تخت بیمارستان بهم رسیدیم... من از آینده مون می ترسم....

آهسته خندیدم... بازوهامو گرفت... ازش فاصله گرفتم... به چشمام زل زد و گفت:

خیلی دوستت دارم... .

ضربان قلبم بالا رفت... برای اولین بار از شور و شوق... دست نوازشی به صورتم کشید و گفت:

زندگی من... .

دلم گرم شد... اشک شوق چشمامو مرطوب کرد... همه ی اون بدبختی ها محو شد... چه قدر خوشبخت بودم که اونو داشتم... .

سرمو روی سینه ش گذاشتم. چشمامو بستم... .

حس کردم یه بار دیگه توی اون اتاق با نور قرمزم... و بارمان منو با عشق توی بغلش تاب می ده... مهم نبود کجایم... از کجا شروع کردیم... مهم نبود موقعیت چیه... مهم نبود کی مخالفه و کی نیست... مهم نبود چی می شه... .

چون من به خاطرش می جنگیدم... چون دوستش داشتم... چون اون... نیمه ی گمشده ی من بود... بارمان آن نیمه دیگرم بود... .

پایان

كسي پشت سرم آب نريخت

فصل 1

فصل 2

فصل 3

فصل 4

فصل 5

فصل 6

فصل 7

فصل 8

فصل 9

فصل 10

فصل 11

فصل 12

فصل 13

فصل 14

فصل 15

فصل 16

فصل 17

فصل 18

فصل 19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

کلاس در سکوت سنگینی فرو رفته بود . تنها صدای قدم های آقای بهرامی ،دبیر تاریخ، سکوت را می شکست . گه گاهی بالای سر یکی از بچه ها می ایستاد و به پاسخ هایشان خیره می شد . خودکار در دهانم بود و در آن را می جویدم و پشت سر هم آهسته تکرار می کردم : منگوقاآن پس از مسلمان شدن چه نامی اختیار کرد ؟ منگوقاآن

اه ! چرا یادم نمی آمد . اگر این بیست و پنج صدم را از دست بدهم بیست نمی شوم . کاش یادم می آمد اما نیامد ! هر چه به مغزم فشار آوردم بیفایده بود . انگار سخت ترین پرسش امتحان را بی پاسخ می گذاشتم . اگر فقط همین پرسش را بی پاسخ می گذاشتم حتما با ارفاق بیست می شدم ، اما در پاسخ به پرسش دیگری هم مانده بودم : پیمان چنگیز خان با خاندانش به چه نامی مشهور شد ؟

_ وقت تموم شد بچه ها،لطفا ورقه ها بالا.

از ناراحتی نفس بلندی کشیدم وبه ناچار ورقه را بالا بردم . نگاهم به سمیرا افتاد که لبخندی حاکی از رضایت روی لبانش نقش بسته بود .

_ باشه!این دفعه بیست مال تو .

وقتی آقای بهرامی برگه ی امتحان را از دستم گرفت با دیدن چهره ی درهمم فهمید که نمره ای از دست داده ام .

_ غصه نخورین خانم ستایش،همیشه که نباید بیست بگیرین .

با دلخوری رویم را برگرداندم . انگار مقصر آقای بهرامی بود که من حافظه ام برای یادآوری نام ها ضعیف بود . پیش خودم گفتم:کاش جواب تمام سوال ها تشریحی بود .

زنگ که به صدا درآمد با همان اعصاب به هم ریخته همراه دیگر بچه ها به حیاط مدرسه رفتم . کنار تور هندبال ایستادم و به تیرک آن تکیه دادم . سمیرا و نرگس از مقابلم گذشتند . صدای خنده هایش مثل چکش بر اعصابم می کوبید:من که بیست می گیرم!امتحان دستور زبان رو هم همینطور ....

وقتی نگاه خیره ی مرا دید ریز خندید و از من فاصله گرفت. محکم بر تیر عمودی تور هندبال کوبیدم:بخشکی شانس!

از خودم دلجویی کردم که مهم نیست،امتحانات ثلث که شروع شود،حالیت می کنم خانم!

_ مانی،مانی!کجایی دختر،تمام مدرسه رو دنبالت زیرورو کردم.

صدای الهام بود،دوست و هم نیمکتی من. صورتی دراز و کشیده داشت و چشم و ابرویش هم چنگی به دل نمی زد. موهایش را بافته بود و تل سپید رنگی روی موهایش خودنمایی می کرد.

_ خوب چی کارم داشتی که مدرسه رو زیرورو کردی؟

دستم را گرفت و مرا با خودش همراه کرد: از معاون شنیدم شاگرد اول هر کلاس،البته شاگرد اول سه ثلث،سال بعد به کالج معرفی می شه!می دونی یعنی چی؟

_ یعنی چی؟

_ یعنی هرکی امسال شاگرد اول کلاس بشه،برای همیشه از این دبیرستان معمولی و معلمان معمولی و دانش آموزان معمولی خلاص می شه و وارد جایی می شه که مدرسان خارجی کار تدریس رو به عهده دارند و تمام دانش آموزان نخبه در اون جا تحصیل می کنند. وای!کاش تو هم یکی از اون ها بودی.

از آرزوهای قشنگی که برایم داشت خوشم آمد:خوب چرا این آرزو رو برای خودت نمی کنی؟

در آن لحظه روی پلکان مدرسه ایستاده بودیم. پوزخندی زد و چشم انداز مدرسه را از نظر گذراند و گفت:من کجا و شاگرد اول کلاس شدن کجا و کالج کجا؟من به زور بتونم نمره ی قبولی بگیرم،اما تو می تونی. مطمئنم حتی سمیرا رو پشت سر می ذاری،اصلا مگه سمیرا چه برتری نسبت به تو داره؟نه به خوشگلی توست،نه بلد است دو کلمه انگلیسی حرف بزنه،نه می تونه خوب بسکتبال بازی کنه و نه تو گروه تئاتر نقشی داره،تازه خیلی هنر کنه...

حوصله ام را سر برده بود. باز هم چانه اش گرم شده بود و نمی خواست به زبانش استراحت بدهد.

_ خیلی خوب الهام،زنگ خورد،بهتره بریم کلاس.

شتابزده دنبالم دوید و حرف هایش را ادامه داد:خیلی هنر کنه فقط بتونه تو درس با تو برابری کنه. چون در بقیه ی چیزها تو برتر هستی،بنابراین تو به کالج معرفی می شوی.

هر دو روی نیمکت نشستیم،او هنوز داشت نطق می کرد:وای خدا!خوش به حالت مانی!از همین حالا بهت تبریک می گم.

مبصر برپا داد.

_ افتخار می کنم که دوستی مثل تو دارم.

خانم قوامی حاضر و غایب کرد. دستم را گذاشتم روی دهانم و آهسته و به نجوا گفتم:خفه می شی یا نه؟

_ خانم الهام معیری؟

_ الهام معیری؟

محکم به پهلویش کوبیدم که با صدای بلند گفت:آخ،دردم اومد ماندانا.

شلیک خنده بود که فضای کلاس را پر کرد،الهام به خودش آمد و هول شد و گفت:بله خانم قوامی!حاضریم.سپس غرولندی زیر لب کرد و به تخته سیاه خیره شد.

وقتی فرمول های ریاضی را در دفترم یادداشت می کردم بی اختیار ذهنم به سمت حرف های الهام پر می کشید:کالج!محشره!بهتر از این نمی شه.

باز نگاهم به سمیرا افتاد که تند و فرز فرمول ها را یادداشت می کرد.

خوب سمیرا خانم!حاضرم بهت ثابت کنم که صلاحیت ورود به کالج را فقط من دارم.

_ خانم ستایش،بیایید پای تخته.

با یک حرکت تند از جا برخاستم. وقتی گچ سپید را در دستم لمس کردم به این فکر کردم که کالج ممکن است بزگترین فرصت زندگی ام باشد.

به خانه که برگشتم،هیچ میل و اشتهایی برای خوردن غذا در من نبود.

_ ماندانا،ناهارت رو گرم کردم،بخور تا سرد نشده.

بدون یونیفرم مدرسه و با لباس خانه احساس راحتی کردم.

_ باشه،مهبد کجاست؟سرو صدایش نمی یاد!

مادر با اشاره به اتاق مهبد سرش را تکان داد:طبق معمول با بچه ها بحثش شده!از وقتی اومده رفته و در رو هم به روی خودش بسته.

پشت میز آشپزخانه نشستم،خورشت قیمه زیاد باب میلم نبود،اما برنج زعفرانی مادر حرف نداشت،لقمه ی اول را بی اشتها جویدم.

_ آدم بشو نیست که نیست!هنوز یاد نگرفته با قلدری نمی تونه دنیا رو بگیره.

مادر پارچ آب را روی میز گذاشت و گفت:ولش کن،تو دیگه سر به سرش نذار،خوشت می یاد ،ها؟

لقمه را به زور قورت دادم و گفتم:مگه من چی گفتم؟شما دارید این پسر رو لوس بار می آرید!

_ خیلی خوب،تو غذات رو بخور.

به خاطر اخم های در هم رفته ی مادر سعی کردم دیگر چیزی نگویم.ظرف ها را شستم و میز آشپزخانه را پاک کردم.

_ خوب،مامان!اگه کاری نداری می رم به اتاقم،درسهام خیلی سنگین شدند...

وسط حرفم پرید و با لحن جدی گفت:بیخود. درس دارم و امتحان دارم و نمی رسم نداریم،امشب کلی مهمان داریم و من هنوز هیچ کاری نکردم.

دستم را روی سرم گذاشتم و با ناراحتی گفتم:وای نه!باز کی رو مهمون کردی مامان؟

یک بسته سبزی سرخ کرده را از فریزر درآورد و توی ظرفی در ظرفشویی گذاشت.بوی گوشت و پیاز داغ خانه را گرفته بود. کمی ادویه داخل قابلمه ریخت و بعد از هم زدن،شعله ی زیر قابلمه را ملایم کرد.

_ خاله رویا این ها رو،می دونی چند وقت است دعوتشون نکردیم؟

_ بعله...الان دو هفته می شه که دعوتشون نکردیم.

متوجه لحن تمسخرآمیزم شد. تند تند برنج توی سینی را پاک کرد و گفت:پاشو،پاشو تا من برنج را خیس می کنم تو هم سبزی ها رو پاک کن.

تا چشمم به دسته ی بزرگ سبزی افتاد،سرم گیج رفت.

_ این همه سبزی برای چی؟مگه خاله این ها چند نفرند؟

با تشر گفت:کارو دست می کنه،چشم می ترسه!این همه سبزی مگه چند کیلوه؟یک کیلو برای خودمون،بقیه هم مال مادربزرگه،پیرزن پا نداره بره خرید کنه،پس ما رو برای چی می خواد؟

می دانستم نمی توانم حریف مادر شوم،تسلیم شدم،روی صندلی نشستم و دوباره غر زدم:خوب اون پیرزن این همه سبزی رو می خواد چی کار کنه؟

چشم غره ای به من رفت وگفت:تو چی کار داری؟دو کیلو سبزی پاک کردن که این همه غر زدن ندارد،پس من دختر می خواستم برای چی؟

شانه هایم را بالا انداختم.

_ لابد دختر می خواستید ظرفشوی مهمونی هاتون باشد و نظافتچی خونه تون.آه خدای من!چه سعادتی!مهبد می خوره و می خوابه و به هم می ریزه،هیچ کس هم جرات نمی کنه بگه بالای چشمش ابرو!اما من بدبخت...

_ مانی بس می کنی یا نه؟

از لحن تهدیدآمیزش ترسیدم.

_ باشه بس می کنم،ولی آخه مادربزرگ این همه سبزی رو می خواد چی کار کنه؟

کاش تمام کارهای مادر به همان سبزی پاک کردن ختم می شد،اما سالاد درست کردم،کف آشپزخانه را تمیز کردم،خانه را با جارو برقی برق انداختم و بعد با دستمال گردگیری کردم،بعضی از لباس های نشسته را شستم و کلی کار دیگر. ساعت که پنج شد من خسته و کوفته روی مبل ولو شدم. وقتی خانه را از نظر گذراندم دیدم همه چیز مرتب است و مادر دیگر نمی توانست بهانه بیاورد،من هم می توانستم تا آمدن مهمانان درس بخوانم. دراین فکر بودم که صدای مادر از آشپزخانه به گوشم رسید:

_ مانی،بلند شو سبزی هارو برای مادربزرگ ببر.

با غیظ از جا برخاستم:نخیر!کارای امروز تمومی نداره،حالا هم باید برم پایین کار کنم.به بخت خود لعنت فرستادم. سبد سبزی را برداشتم و بی آن که لباسم را عوض کنم از در بیرون رفتم. خانه ی ما سه طبقه بود،مادر بزرگ(مادر مادرم) طبقه ی پایین زندگی می کرد . ما طبقه ی وسط و ماریا،خواهر بزرگم که ازدواج کرده بود و امشب هم جایی رفته بود،طبقه ی بالا زندگی می کرد. این خانه متعلق به مادربزرگ است و ما مثلا مستاجرش هستیم. زنگ را فشردم. در دل گفتم تا بلند شدن مامان بزرگ از روی مبل راحتی و آمدن تا دم در چند دقیقه طول خواهد کشید پس باید صبر می کردم،همین طور هم شد. در را که باز کرد سلام کردم. هیکل چاق و تنومند مامان بزرگ با موهای یکدست سپید و عینک ته استکانی اش به چشم می زد.

_ تویی،بیا تو.

به دنبالش داخل شدم. از سکوت سنگین خانه دلم گرفت.قاب عکس پدربزرگ روی میز عسلی افتاده بود. لابد باز مادربزرگ با خودش خلوت کرده بود. صدای زمخت مادربزرگ بر جا میخکوبم کرد.

_ چیه؟چرا ماتت برده دختر؟گفتم سبد سبزی رو بردار بیار آشپزخونه.

هول شدم و گفتم:چشم .. تنهایی چی کار می کردین؟

_ چی کار داری؟نکنه مادرت تو رو فرستاده که بفهمه چی کار می کنم؟

از حرف های مادربزرگ زیاد ناراحت نشدم،؛همیشه با همین لحن حرف می زد. نگاهی به گوشه و کنار به هم ریخته ی خانه انداختم،فنجان های نشسته،قرص های تلنبار شده روی میز،دو سه لیوان آبخوری که روی تلویزیون و میز تلفن مانده بود و بشقاب میوه ای که پوست سیب در آن رنگ سیاه گرفته بود و معلوم بود که چند ساعتی از خوردنش می گذرد.

بار دیگر صدای خشن مادربزرگ تکانم داد:اه اه اه!برگ تربچه!دختر،مادرت بهت نگفته از برگ تربچه متنفرم،چندشم می شه؟

دلم ریخت،دستپاچه گفتم:ببخشید مادربزرگ،نمی دونستم،اما برگ تربچه خاصیت زیادی داره،ویتامین ث ...

حرفم را با پرخاش قطع کرد:خوبخ خوبه ویتامین ث داره،نمی خوام تو یکی به من چیز یاد بدی!اول برو دامن چرکت را عوض کن که حال آدمو به هم نزنه،بعد بیا علمتو به رخم بکش.

از روی ناراحتی نگاهی به دامنم انداختم،هنگام تی کشیدن کف آشپزخانه کثیف شده بود،خجالت کشیدم.

مادربزرگ در سطل زباله را باز کرد و گفت:این سبزیا دیگه به درد من نمی خوره،اه اه!حالم از دیدن تربچه به هم می خوره.

از زحمتی که به خاطر پاک کردن سبزی ها کشیده بودم دلم سوخت،با عجله به طرفش دویدم و ظرف سبزی ها رو از دستش قاپیدم.

_ بر شیطان لعنت!چی شده دختر؟چرا مثل عقب مونده ها رفتار می کنی؟

در حالی که تند تند برگ های تربچه را از باقی سبزی ها جدا می کردم گفتم:

_ دور ریختن نداره مادربزرگ،الان به حساب برگ تربچه ها می رسم.

منتظر ماند تا من با دقت این کار را انجام بدهم. بعد هم تا مرا جلوی ظرفشویی دید از فرصت استفاده کرد و تمام فنجان ها و ظرف های نشسته و لیوان ها را جل.یم گذاشت،به علاوه ی کاسه و بشقاب های اضافی که در یخچال مانده بودند و همین طور دو سه قابلمه ی برنج و خورشت مانده. وقتی زمین شور آشپزخانه را دستم داد به این فکر کردن که دخترش کپی خودش است،فرصت طلب و پرافاده!خوب شد دامنم را عوض نکردم. هال را جارو برقی کشیدم و بعد گردگیری کردم. تختش را مرتب کردم و لباس های خشک شده را در کمد گذاشتم بعد هم تا خواستم بگویم کار دیگه ای ندارین که برس را به دستم داد و با لحن نه چندان مهربانی گفت:

_ بیا،هیچ کس مثل تو از پس موهای من برنمیاد،ماری که انگار دستش چوب خشکه،با ذست عروسک هیچ فرقی نداره...آخ...یواش تر دختر...مگه داری نخ کاموا جدا می کنی؟

موهای مادربزرگ جنس عجیبی داشت. ضخیم وزبر. هرچند سعی کردم به آرامی برس بکشم،اما موهایش بد جوری در هم گره خورده بود و من ناچار باید ملاحظه رو کنار می ذاشتم. بعد از اینکه موهایش را مرتب پشت سرش جمع کردم برس را از دستم گرفت و بدون تشکر گفت:

_ هرچی ماریا دستش خشک و مترسکیه دستای تو خرزورن.

نمی دانم دات تعریف قدرت دستانم را می کرد یا تکذیب آن ها را. از جا بلند شد. در آینه نگاهی به خودش انداخت. چشم و ابروی ریز و دماغ باریکش به پهنای صورتش نمیومد.

_ مانی؟خیال رفتن نداری؟

به خودم آمدم و گفتم:چرا!شما برای شام تشریف نمیارین؟

به طرفم برگشت. نمیدانم از بابت شنیدن تشریف نمیارین لبخند بر لب آورد یا از چیز دیگری بود.

_ نه!حوصله م از دامادام سر می ره. یکیشونو تو یه جمع به زور تحمل می کنم،چه برسه به دو تاشونو تو جمع ببینم.خ.ب دیگه می تونی بری،به مادرت بگو بعد از شام با رویا . بچه هاس سری به من بزنن،قرمه سبزی ش رو هم کم نمک درست کنه،در ضمن مثل دفعه ی پیش تو نریزه بشقاب بیاره پایین،قابلمه کوچیکم خونه ی شماست،تو همون بریزه.

سپس چراغ اتاق خواب را خاموش کرد و گفت:

_ خوب دیگه برو که می خوام کمی بخوابم.آن گاه روی تخت دراز کشید.

با خداحافظی از اتاق بیرون رفتم. هنگامی که در خانه را می بستم صدای خرخر مادر بزرگ بلند شده بود.

به خانه که برگشتم مهمان ها هنوز نیامده بودند،ساعت هفت بود م من به فکر درس های فردا بودم. مادر از تاخیرم نپرسید.می دانست مادرش از خودش هم زرنگ تر است.پدر در حال روزنامه خواندن بود.تا از مقابلش گذشتم و سلام کردم گفت:

_ یه چای خوشرنگ برای پدرت بیار دخترم.

نمی توانستم نه بیاورم.به آشپزخانه رفتم و فنجانی را روی سینس گذاشتم.مادر داشت ماست و خیار درست می کرد.

_ چایو که بردی بیا کمک من.

چشمانم را روی هم گذاشتم.

_ دیگه چه کمکی می خواین؟

_ وا!یه جور حرف می زنی انگار همه ی کارها رو تو کردی.

چای سرریز شد من مجبور شدم سینی را آب بزنم.

_ خیلی خوب نگفتی چه کاری مونده؟

نگاهی به ظرفشویی انداخت و گفت:هیچی،یه کم ظرف نشسته مونده که باید بشوری.

منظورش از یه کم ظرف آبکش بود و قابلمه بزرگ و کفگیر و ملاقه ی چوبی و چند تا بشقاب و کاسه به اضافه ی ظرف های نقره ای که از ویترین درآورده بود تا برای مهمانی امشب به رخ خواهرش بکشد.

آهی کشیدم و چای را برای پدر بردم.مهبد فوتبال نگاه می کرد و تند تند تخمه می شکست.

_ مهبد خواهش می کنم پوست تخمه هاتو توی پیش دستی بریز،من حال جارو کردن ندارما.

از لج من پوست تخمه را محکم تف کرد و یک متر آن طرف تر روی فرش افتاد.

_دخترم چای خیلی پررنگه برام عوضش کن.

نگاهی معنی دار به پدر انداختم و با غیظ فنجان را به آشپزخانه برگرداندم.وقتی آب جوش را توی فنجان می ریختم یاد امتحان جغرافیا افتادم که آقای تاجدار گفته بود حتما با نمره ی ثلث جمع می شود.

_ آخ،دستم سوخت.

_ یه کم حواستو جمع کن دختر دست و پا چلفتی.

زنگ خانه که به صدا درآمد تقریبا کار ها تمام شده بود.خاله رویا بزک کرده و آراسته دست در بازوی شوهرش وترد خانه شدند.بعد پسرخاله آرمین که موهایش را به یک طرف ریخته بود و شلوار لی راسته پوشیده بود و پشت سر او هم آرمینا با کت و دامن تنگ شکلاتی.

تعدادشان همین بود،اما سرو صدایشان به قدری بود که انگار تمام فامیل در خانه ی ما جمع شده اند.صدای خنده های خاله رویا مثل همیشه بلند بود.

_ ما از ساعت شیش از خونه راه افتادیم،اما سر راه هوس کردیم بریم شهربازی،من نشستم رو تاب و شهاب تابم داد،وای سیما نمی دونی چه قدر بهمون خوش گذشت.

آقا شهاب از خنده های خاله رویا لذت می برد.

_ هنوزم به سبکی همون موقع هایی،نه وزنت اضافه شده نه اندامت به هم ریخته.

آرمینا می خواست پدرش را قانع کند که اندام مادرش تغییر کرده است.

_ مامان یه کمی چاق شده برای همین پیرهن راسته بهش نمیاد.

خاله رویا بهش برخورد و گفت:نه آرمینا جون!اتفاقا تو مهمونی هفته ی پیش همه می گفتن چی کار می کنی که این قدر خوشگل موندی؟

آرمین مزه انداخت:خوب گفتن خوشگل،نگفتن که خوشتیپ.

مادر بحث را عوض کرد و گفت:خوب بفرمایین چای سرد میشه.

آرمینا در حالی که با ناخن های بلند لاک زده اش بازی می کرد خطاب به من گفت:خوب تو چی کار می کنی بچه محصل!هنوزم مرتب بیست می شی؟

مهبد و آرمین غش غش خندیدند،انگار بامزه ترین جوک دنیا را شنیده باشند.کمی در خود فرورفتم و گفتم:می گذرونیم.درسا خیلی راحت نیستن که مرتب بیست بشم،بعضی وقتا...

_ مانی برو زیر قابلمه برنج رو خاموش کن ، ته می گیره.

با دیدن اخم هایش فهمیدم خوشش نمی آید جواب خواهرزاده اش را بدهم.آرمین ومهبد ها به آشپزخانه آمدند.آرمین قصد داشت به غذا ناخنک بزند.

_ آرمین تزیینش به هم می خوره.

مهبد با تمسخر گفت:راست میگی آرمین،مانی داشت دو ساعت آرایشش می کرد.

یک د فعه چنگ زد و یک مشت سیب زمینی سرخ کرده برداشت.آرمین هم از فرصت استفاده کرد و تکه ای ران مرغ به دهان گذاشت.دیگر داشتم کلافه می شد،با تغیر گفتم:نشنیدین چی گفتم؟

خونسردی آن دو برایم زجرآور بود.به فدری کفرم را بالا آورده بودند که یادم رفت زیر قابلمه را خاموش کنم.آشپزخانه را ترک کردم و به پذیرایی برگشتم.پدر و آقا شهاب شطرنج بازی می کردند و خواهر ها و خواهر زاده مشغول تعریف کردن از فلان مهمانی و لباس پوشیدن فلانی و طلا و جواهرات مهمانی بودند.

_من و آرمینا به جشن تولد رزیتا خانم میریم،پیشنهاد می کنم تو هم بیا سیما جون،اون جا به قدری آدم های متشخص و حسابی می بینیم که حالت از آدمای دور و ورت به هم می خوره.

_ خاله جون ماندانا رو با خودت نیاری ها!اوم فقط بلده یه گوشه بشینه و جوری به آدما خیره شه که همه بفهمن تا چه حد امله...

مادر اندیشناک گفت:نمی دونم لباس مناسبی دارم یا نه؟فردا باید در گنجه رو باز کنم و لباسا رو دید بزنم.

دلم گرفت.از این که مادر در مورد امل بودن من از دهان آرمینا شنیده بود و چیزی نمی گفت حرصم گرفت.

_ بوی سوختنی میاد سیما.

مادر محکم به صورتش کوبید:خدا مرگم بده!این دست و پا چلفتی زیر قابلمه رو خاموش نکرد.

پیش از همه من با شتاب به آشپزخانه دویدم.زیر قابلمه به قدری زیاد بود که حسابی بوی سوختگی می آمد.بخ دنبالش با سرزنش های مادر دل من هم حشابی سوخت.

_ من نمیدونم تو با این همه خنگی چه طور بیست میاری؟

هیچ توضیحی نمی توانستم بدهم اما از لبخند های موذیانه ی مهبد و آرمین توانستم حدس بزنم زیاد کردن شعله زیر قابلمه کار کدام جانورهاییست.

سر شام خاله رویا و آرمینا گفتند به علت رژیم غذاییترجیح می دهند با نان جو کمی سالاد و سین زمینی بخورند.آقا شهاب هم کلاای گذاشت که برنجی که بوی سوختگی گرفته باب میلم نیست.تنها آرمین بود که دیس برنج را توی بشقابش خالی کرد.

مادر برای این که حواس همه را به بشقاب های نقره اش جلب کند خطاب به خواهرش گفت:دوستم برام از پاریس فرستاده.

خاله رویا انگار که نمی دانست صحبت از چیست پرسید:چی رو از پاریس فرستاده؟

مادر کمی در جایش جا به جا شد و گفت:همین سرویس غذاخوری رو دیگه.

خاله رویا مثلا تازه متوجه ظرف ها شد.

_ آهان!چه طور نفهمیدم ... ولی ...من مدل قدیمی ترش رو دارم که خیلی قشنگ تر و با ارزش تر نشون میده.

مادر در لاک خود فرورفت و دق دلی اش را سر من خالی کرد.

_ این برنجو نمیشه خورد،بیا همش مال خودت.بعد با غیظ دیس برنج را مقابل من محکم روی میز کوبید.

پس از خوردن شام،وقتی همه میز را ترک کردند فهمیدم شستن ظرف ها و تمیز کردن میز تنها به عهده ی من است.در حالی که ظرف ها را جمع می کردم در این فکر بودم که اگر ما مهمان آن ها بودیم خالهرویا قربان صدقه ام می رفت و می گفت:عزیزم بیا کمک خاله تا شر ظرف ها رو بکنیم.

یک ساعت طول کشید تا ظرف ها را شستم و میز را تمیز کردموانگار تنها میزبان این مهمانی من بودم.مادر که غش غش می خندید و پدر هم با آقا شهاب بحث سیاسی می کرد.پسر ها هم که فیلم نگاه می کردند.از بس که مادر صدایم زد داشتم خفه می شدم.

_مانی قهوه ات کم شکر باشه.

_ مانی اون شیرینی رو که ماریا درست کرده بیار تا خاله دستپخت ماری رو بچشه.

_ مانی میوه میاری نمکدون یادت نره.

_ مانی برای آقا شهای قهوه می بری یه کم شیر هم قاطیش کن.

_ مانی...

وقتی از کار پذیرایی خلاص شدم که دیگر باید می رفتند.

مادر آرمینا را خطاب قرار داد و گفت:ارمینا جون،تو رو خدا کاری کن مانی ااز این همه گوشه گیری دربیادوتو مهمونی که شرکت نمی کنه،اگرم بکنه به قدری غیراجتماعی برخورد می کنه که همه پشت سرش مسخرش می کنن،فقط خوب بلده درس بخونه،آداب معاشرت صفر.

آرمینا خندید و گفت:زیر صفر خاله جون،ولی ناراحت نباشین خودم راش میندازم.

مادر قهوه اش را تا ته سر کشید و گفت:هرچی ماری خوش برخورد و اجتماعیه مانی خشک و بدرفتاره.

سپس فنجان را محکم روی نعلبکی کوبید . گفت:اه!چه قدر تلخ بود.

خاله رویا فرصت پیدا کرد تا دخترش را به رخم بکشد:آرمینا تو هر مهمونی که شرکت می کنه محاله دو سه تا خواستگار براش پیدا نشه.

مادر طعنه زد که:پس چرا شوهرش نمیدی؟

خاله به روی خودش نیاورد و ادامه داد:شوهر می خواهد برای چی؟به عقیده ی من هرکسی لیاقت آرمینا رو نداره.

در دلم گفتم بله که نداره،چون آرمینا خانوم فوق العاده اروپایی تشریف دارن.اما جرات نکردم به زبان بیاورم.آرمینا قیافه ی جذابی نداشت.هیچ چیز در صورتش زیبا نبود که جلب توجه کند،چهره اش خیلی معموولی بود.تنها اندامش بود که حرف ندات.بلند بود و کشیده.

صذای آرمین مرا به خود آورد:خوب مادام کوری هنوز میخواین نویسنده شین یا نه؟

مهبد ریسه رفت.غضبناک نگاهش کردم.در دل دعا کردم هرچه زودتر این مهمانی تمام شود.

هیچ وقت از مهمانی هایی که در خانه مان برگزار می شد لذت نمی بردم.به یاد مادربزرگ افتادم.

_ مامان غذای مادربزرگو بردین؟

_ آره پسرا بردن اما مثل این که خواب بود درو باز نکرده.

برای این که خودم را از جمع آن ها خلاص کرده باشم خواسته ی مادربزرگ را در میان گذاشتم.مادر نگاهی به ساعت انداخت و گفت:چرا زودتتر نگفتی؟

_ خوب معلومه خاله جون،مانی خانوم خنگ تشریف دارن.

حرف های آرمینا مثل میخ در دلم فرو رفت.هنگامی که از در بیرون رفتند من نفس آسوده ای کشیدم.

به اتاقم رفتم بلکه بتوانم درس بخوانم ولی به قدری خسته و کوفته بودم که چشمانم بر هم می افتاد.نه!نباید بخوابم!باید بیست شوم.سپس خمیازه ی بلندی کشیدم.کالج!نباید بگذارن سمیرا وارد کالج شود!دیگر داشت خوابم می برد.محصول عمده ی کشور مالزی ...؟ و خوابیدم.

وقتی به برگه امتحان نگاه کردم دیدم به زحمت بتوانم پانزده بگیرم.آن پانزده نمره را هم مدیون مطالعه ی قبلم بودم.از یادآوری مهمانی شب پیش قلبم ریش ریش شد.چرا باید پنج نمره را از دست می دادم.می دانستم سمیرا محال است نمره ای را از دست بدهد.با حسرت نگاهش کردم.مثل همیشه لبخند به لب داشت و این مفهومش این بود که سمیرا خانم این درس را هم بیست می آورند.

_ سرت به ورقه ی خودت باشه خانم ستایش.

با دستپاچگی نگاهی به آقای تاجدار انداختم که خیلی جدی نگاهم می کرد.

_ چشم.

وقتی سمیرا ورقه اش را بالا گرفت من آهی از ته دل کشیدم و برگه ام را بالا بردم.

زنگ تفریح سمیرا پیشم آمد و گفت:چیه ماندانا تو فکری؟

نوک پایم را روی زمین کشیدم و با کمی مکث گفتم:هیچی امتحانمو بد دادم.

نمی دانم خوشحال شد یا نه.

_ مهم نیست مواظب باش امتحانات دیگه رو خراب نکنی،راسی می دونستی شاگرد اول امسال به کالج معرفی میشه؟

با زهرخندی گفتم:آره،می دونم خوش به حال شاگرد اول کلاسمون.

شادمانه خنید و گفت:خوش به حال خودم.

گوشه چشمی نازک کردم و گفتم:یعنی تا این حد به خودت ایمان داری؟

_آره مانی جون نمی دونی چه قدر دلم می خواد به کالج برم.پدرم برام معلم خصوصی گرفته تا تو درسایی که کمی ضعیفم کمکم کنه.مامانم هم قول داده طبقه بالا رو از مستاجرمون پس بگیره تا وقتی مهمون داریم برم اونجا و راحت تر درس بخونم.

صدای زنگ که به صدا درآمد هردو به کلاس رفتیم.در دل با تمام وجودم به حال سمیرا غبطه خوردم و ورود به کالج را حق مسلم او دانستم.زنگ زبان حواسم سرجایش نبود.مدام به سمیرا خیره می شدم و به حال خودم افسوس می خوردم.هر لحظه این فکر از سرم می گذشت که ای کاس پدر و مادر من هم به فکر پیشرفت تحصیلیم بودند.وای!چه قدر از موضوع همیشگی گفت و گو هایشان بدم می آمد.امروز فلان دامن مد شده!فلان کفش به فلان شلوار میاد...اه اه اه!ماتیک خانم فلان چه قدر خوشرنگ بود...

_ خانم ستایش چی پچ پچ می کنین؟

_ هیپی خانم گرمارودی.سپس فکرم را روی درس خانم گرمارودی متمرکز کردم.

وقتی به خانه برگشتم تصمیم گرفتم با جدیت بیشتری درس بخوانم و حتی اگر باز مهمان داشتیم و مهمانی رفتیم تا نیمه های شب بیدار بمانم و درس بخوانم.

در را که باز کردم چهره ی بشاش ماریا را دیدم که به سمتم آمد.

_ سلام مانی زود اومدی.

چون خانه را خلوت دیدم پرسیدم کسی خونه نیست؟

_ نه،مامان رفته بیرون... مادربزرگ رو برده دکتر.

در حال درآوردن یونیفرم مدرسه پرسیدم:مگه مادربزرگ چش بود؟

شانه هایش را بالا انداخت و گفت:نمی دونم،انگار سرش درد می کرد.

سپس مقابلم روی صندلی آشپزخانه نشست و پرسید:خوب،تعریف کن ببینم،دیشب خاله رویا و آرمینا راجع به کدوم مهمونی صحبت می کردم؟

از یادآوری خاطره دیشب اعصابم به هم ریخت.پاسخ تک تک پرسش هایش را با نمی دانم دادم.ناهارم را که خوردم خواستم به اتاقم بروم که ماری جلویم را گرفت و گفت:نه!آنالی هنوز خوابه،سرو صدا می کنی بیدار میشه.

چه قدر خودم را نگه داشتم تا داد نکشم:سر و صدا نمی کنم فقط کتابمو بر می دارم.

بازویم را گرفت و مرا به دنبال خودش کشاند:نه!ولش کن!این همه درس خوندی کجا رو گرفتی؟بیا بریم کمی صحبت کنیم.

به حال خودم تاسف خوردم که باید به پای حرف هایی می نشستم که هیچ مایل به شنیدنشان نبودم.

ماریا حتی رنگ لاک دست آرمینا هم برایش مهم بود.

_ پس مشکی زده بود!یعنی الان مشکی مد شده؟

مادر که به خانه برگشت کمی خیالم راحت شد.ماریا با مادر مشغول گفت و گو شد و من هم خلاص شدم.فقط پیش از رفتن به اتاقم از مادر حال مادربزرگ را پرسیدم.

_ای،دکتر گفت سردردش مال میگرنشه.

آنالی بیدار شده بود و یکربز گریه می کرد.هرقدر بغلش کردم و نازش را کشیدم بی فایده بود.ماریا آنالی را ساکت کرد،بعد مادر را با صدای بلند خطاب قرار داد:مامان!پس خیالم راحت باشه دیگه!غذای آنالی رو هم گرم نگه داشتم بهش بدید بخوره.

مادر هم با صدای بلند گفت:برو دخترم،من و مانی نمی ذاریم آنالی نبودنت رو احساس کنه.

با خداحافظی ماریا من سرم را تکان دادم و زیر لب گفتم:خوب،برنامه ی امروزم سرگرم کردن آنالیه!خدا بهم رحم کنه.

آنالی دو سالش بود و مدام دلش می خواست شیطونی کنه.مادر تنهایی از پسش بر نمی آمد و از من کمک می طلبید.کتاب زبان را بستم و سرم را روی میز گذاشتم.نخیر!اینجا نمیشه درس خوند!برای کسی مهم نبود که رفتن به کالج چه قدر برایم مهم است.انگار من وخواسته من هیچ ارزشی نداشتیم.کاش جایی پیدا می شد که نه سرو صدای بچه باشد و نه مهمانی و نه صحبت از مد و آداب معاشرت.

_ مانی!پس چرا نمیای؟بچه هلاک شد بس که نق زد.

فریاد کشیدم:اومدم دیگه. و در اتاقم را با غیظ بستم.آنالی تا مرا دید به طرفم بال کشید.به ناچار برای آرام نگه داشتن او به هر کاری که می گفت تن دادم.چهر دست و پا رفتم و او روی پشتم سواری خورد.بعد هم کمی شکلک درآوردم و او خندید.غذایش را هم با هزار مکافات بهش خوراندم.کمی بعد دوباره خوابید.

_مامان،ماری کجا رفته؟

مادر لباس هایی را که از گنجه درآورده بود جلوی آینه امتحان می کرد.

_ رفته خیاطی!داده برای تولد رزیتا خانم یه لباس شب براش بدوزه.

عصبی شدم و غر زدم:این رزیتا خانم کار و کاسبی نداره؟سر پیری جشن تولد نگیره نمیشه؟

مادر اخم کرد و به من پرید:رزیتا خانم کجا پیرن؟همش چهل و پنج سالشه.تازه دو سالم از من کوچیک تره.شوهر خوبی داره که هنوز جشن تولد زنش براش مهمه.سپس با پوزخند ادامه داد:پدرت چی؟فقط همون سال اول ازدواج برام یه جشن دو نفره گرفت.تو باید بیای به اون جشن و ببینی چه آدم های متشخصی اون جان.

با انزجار گفتم:منو قاطی این برنامه ها نکنین،من درس دارم،به تنها چیزی که فکر می کنم رفتن به کالجه.

مادر یکی از پیراهن های ساتن خودش را انتخاب کرده بود و در حالی که یک بار دیگر آن را مقابل آینه برانداز می کرد گفت:خیلی هم دلت بخواد دختر!رویا ازش خواهش کرده ما رو هم دعوت کنه،اصلا کالج به چه درد یه دختر می خوره؟

مقابلم نشست . زل زد به چشمانم و ادامه داد:دختر باید تو مهمونی ها شرکت کنه،با چند تا دختر و پسر برخورد کنه،نظر مرد ها رو به خودش جلب کنه،چه فایده این همه درس خوندن و بیست آوردن؟آخرش که باید شوهر کنی!مثل همه ی دخترای دیگه!پس این همه خودتو اسیر درس و مدرسه نکن،کمی امروزی باش.از لاک خودت بیا بیرون.

سرم را به علامت رد حرف هایش تکان دادم:نه!من بیشتر از هر چیز دیگه ای به درس و مدرسه علاقه دارم،خواهش می کنم مشوقم باشین و سعی نکنین دلم رو از درس بزنین.در ضمن هیچ علاقه ای هم به مورد توجه مرد ها قرار گرفتن ندارم.

پوزخند زد و قیافه ی حق به جانبی به خود گرفت_رمز خوشبختی تو همینه دختر!معاشرت با آدمای بزرگ!امروزی و متجدد بودن!تا کی می خوای همه به چشم یه بچه محصل نگات کنن.وقتی من چهارده سال داشتم چهارده بار عاشق شده بودم.تو الان تو بهترین سن وسالی!باید به شکوفایی برسی!از خوشگلی هیچ کم و کسری نداری.فقط باید رفتارتو عوض کنی.ااون وقت می بینی که همه با تحسین نگات می کنن.

فقط نگاهش کردم برای اینکه بیشتر حرف هایش را درک کنم به قلبم رجوع کردم...نه!هیچ علاقه و کششی در من نبود...حرف های مادر آن چنان بی تاثیر بود که در قلب ظریف و تاثیرپذیرم رخنه نکردو

_ وقتی خوب درس بخونم و پیشرفت کنم حتما کسی پیدا میشه که مقامش از من بالاتر باشه و بخواد با من ازدواج کنه.

سرش را تکان داد و آه کشید:خوش خیالی نکن دختر!سعادتی رو که بعد از سال ها درس خوندن شاید به دست بیاری،می تونی همین حالا راحت و نقد پیدا کنی،فقط باید یه کم خجالتو کنار بذاری.

سپس از جا برخاست.پیراهم ساتن را تا کرد و خیره به من گفت:تو به فک و فامیل پدرت رفتی!خانوادگی بی فرهنگ و غیراجتماعی هستین!هیچی از آداب معاشرت سرتون نمیشه،همین پدرت...خودمو پیر کردم تا تونستم کمی افکار و عقایدشو عوض کنم،(با پوزخند) تازه هنوزم که هنوزه بعضی وقتا به من غر می زنه که چرا دست دادی!(با تکان سر) حیف از جووننیم که به پای پدرت به باد رفت.(با لحن پر تحکم) اما نمی ذارم تو هم مثل پدرت اسیر یه مشت عقاید پوچ و مضحک بشی . لحظه لحظه جوونی و زیباییتو از دست بدی(با اشاره به چشمانم) حیف این چشمای سبز و خمار تو نیست که کسی رو عاشق خودش نکنه؟ به طرف اتاق خواب خودشان می رفت که دوباره گفت:اینو تو گوشت فرو کن!از این به بعد تو باید تو همه ی مهمونی ها ستاره باشی،فهمیدی،ستاره!

وقتی رفت نفس بلندی کشیدم و جلوی آینه ایستادم:آخیش!من اگه نخوام امروزی و متجدد باشم کیو باید ببینم...مامان راست میگه ها!چشمام خیلی قشنگه،مژه هام!انگار ریمل زدم،بلند و پررنگن،مامان چرا از لب گوشتی و دماغ کوچیک و ابروی کمونم چیزی نگفت؟ای ناقلا!لوس شدیا!آینه بهت میگه پوست سفید صورت و موهای خرمایی تو رو هیچ کس تو فامیل نداره....مامان گفته به پدربزرگت رفتی.

سپس ژستی گرفتم و پر افاده گفتم:خوش به حال خودم.

ادای مادرم را درآوردم:حیف این چشما نیست که کسی رو عاشق خودش نکنه؟به روی خودم خندیدم.

آنالی که بیدار شد مهبد هم از راه رسید.مهبد سر به سر آنالی می گذاشت و گریه اش می انداخت.

_ مهبد تو رو خدا اذیتش نکن من درس دارم.

با لجبازی گفت:ا!خوب شد گفتی حالا بیشتر سروصدا می کنیم.

سروصدایشان به قدری زیاد بود که نزدیک بود سرسام بگیرم. مادر هم عین خیالش نبئد و هیچ تذکری به مهبد نمی داد.

کتابم را برداشتم و خطاب به مادر گفتم:من رفتم پایین!پیش مادربزرگ...تا درسم تموم نشه بر نمی گردم...خداحافظ.

در را بستم.سروصدایشان تا پایین هم می آمد.مادربزرگ که در را باز کرد از بالا دیگر صدایی نیامد.مهبد کار خودش را کرد. من را از خانه فراری داد و آرام گرفت.مادربزرگ بی روح نگاهم کرد.

_ چیه؟باز که کتاب بغلت گرفتی؟

با من و من گفتم:بالا مهبد و آنالی شلوغ...

حرفم را قطع کرد:خیلی خوب بیا تو...

خانه مرتب و منظم بود مادربزرگ کتاب می خواند،چنان غرق مطالعه شد که گویی حضور من را از یاد برد!جرات نکردم صدای بزنم اما از منتظر ایستادن هم خسته شدم.به آرامی صدایش زدم:مادربزرگ؟

چشم از کتاب برداشت و با اخم های در هم کشیده گفت:چیه؟باید تعارف کنم که بشینی؟

جانم بالا آمد تا گفتم:می تونم برم تو اتاق مطالعه؟

بهت زده نگاهم کرد.نمی دانم چرا از نگاه کردن به چمانش می هراسیدم.

_ خیلی خوب برو!ولی به کتابا دست نزن فهمیدی؟

راست ایستادم:چشم مادربزرگ!کاری داشتین صدام کنین.

وقتی پشت میز نشستم نگاهی به ساعت انداختم.ساعت پنج بود و من تا هفت وقت داشتم خوب درس بخوانم.کتاب زبان را باز کردم و با آرامش به نوشته هایش خیره شدم.از سکوت آن جا نهایت استفاده را بردم و هنوز ساعت هفت نشده درسم را تمام کردم.وقتی کتابم را بستم به خود گفتم:

Do you understand?

Yes,very good. OK

با لبخندی حاکی از رضایت اتاق مطالعه را ترک کردم.مادر بزرگ طبق عادت همیشگی اش ساعت هفت شب می خوابید و ساعت دو سه نیمه شب بیدار می شد و تا ساعت پنج و شش صبح بیدار می ماند،بعد از آن تا ظهر می خوابید.وقتی می رفتم خودش را برای خوا آماده کرده بود.

_ غذا برام نفرستین!شام دیشبو دست نزدم.

به خودم جراتی دادم و پرسیدم:مادربزرگ می تونم گه گاهی که بالا شلوغه بیان پایین و این جا درس بخونم؟

برخلاف انتظارم پاسخش مثبت بود:باشه!فقط طوری که برنامه ی خواب منو به هم نزنی.

از فرط خوشحالی صورتش را بوسیدم و گفتم:ممنونم مادربزرگ!کاری ندارین؟

با کمی ملاطفت گفت:نه!برو خوشحالم که تا این حد به درس خوندن علاقه داری.

ناباورانه گفتم:جدی می گین مادربزرگ؟

سرش را به علامت تایید تکان داد.

_ پس چرا مامان میگه درس به درد دختر نمی خوره؟

خیلی رک گفت:مامانت غلط زیادی می کنه!خودش و خواهرش وسط درس و امتحان عاشق شدن و شوهر کردن!همین پدرت!چی داره؟اگه من زیر پرو بالشو نمی گرفتم الان معلوم نبود کجا ها آواره بودین!یه مکانیک ساده ی بی سواد!دیپلمشو هم نگرفته!گول حرفای مامانتو نخور.

برای اولین بار در چشمان ریز مادربزرگ مهربانی موج زد.یک بار دیگر صورتش را بوسیدم و گفتم:چشم مادربزرگ!سعی می کنم!

مانی بیا ببین لباسم چه طور از آب دراومده؟

کت ودامن تنگ و کوتاه به تنش چسبیده بود.رنگ مشکی اش به پوست صورتش می آمد.خواستم حرفی زده باشم:چاک دامنت زیاد باز نیست؟

زد تو ذقم:مدلش همینه!تو چی می دونی؟سپس چرخی زد و مقابل مادر که تحسین آمیز نگاهش می کرد ایستاد.با طنازی گفت:خوشگل شدم نه؟

مادر لبخندزنان گفت:آره خیلی بهت میاد!

سپس آهی کشید و روی صندلی نشست:کاش پول داشتم و برای مانی یه لباس مناسب تهیه می کردم،گمان نمی کنم لباساش به درد مهمانی رزیتا خانم بخوره.

ماریا جلوی آینه پشتش را دید زد و یقه ی کتش را صاف کرد:من پیرهن سفیدمو زیاد تو مهمونیا نپوشیدم،اگه به مانی بیاد می تونه اونو بپوشه.

همان پیراهم بلند وراسته اش را می گفت که یقه اش زیپ داشت و آستینش کوتاه و از حریر بود.

راست می گفت!فقط در ده دوازده مهمانی آن را پوشیده بود.

_آره فکر می کنم خیلی به مانی بیاد،قد درازشو کشیده می کنه،البته فکر کنم یه کم براش بلند باشه.

_ طوری نیست کفش پاشنه بلند بپوشه همه چی فیکس میشه.

مادر آرام تر از چند لحظه ی پیش اندیشناک نگاهم کرد:خیالم راحت شد شد،مانی باید تو اون جشن سرآمد همه باشه.

می دانستم در خیالش مرا با آن لباس مهمانی تجسم می کند...در دل به حال خودم افسوس خوردم:خدا به دادت برسه!نمی دونی مامان چه خوابی برات دیده؟!

آنالی جایش را خیس کرده بود و یکریز گریه می کرد:مانی جون.آنالی رو عوض کن.

به سمت آنالی رفتم و غر زدم:چند بار دور آینه تاب می خوری؟

_ خیلی خوب!نمی خواد اوقاتت رئ تلخ کنی،آنالی رو دریاب.

از خونسردی اش بیشتر حرصم گرفت.دست آنالی را گرفتم و به سمت دستشویی رفتم

_ خیلی خوب میام!ولی این آخرین باریه که تو همچین مهمونی ای شرکت می کنم.

_ یه بار که شرکت کنی به حضور تو همه ی مهمونی های دیگه هم علاقه پیدا می کنی،اینو بهت قول میدم.

با عصبانیت نگاهی به آینه انداختم.

_ ماری!خودمونیما!خیلی قدت درازه.

ماریا کفش پاشنه بلندش را بهم داد،سپس دست هایش را به هم گره زد و با ذوق گفت:خدای من!چه قدر خوشگل شدی دختر!

هرچند پیراهن به تنم بلند بود اما خیلی بهم می آمد.مادر هم همین را گفت.

_ نه!از ناتیک پررنگ بدم میاد.

_ حرف نزن!همین خوشگلت می کنه.

ماریا با اصرار ماتیک قرمزش را به لبانم مالید.از ریملش هم مژه هایم را بی نصیب نگذاشت،موهایم را باز گذاشت و تل تاج مانندی را لا به لای آن ها فروبرد.

_ محشر شدی دختر!

مادر چشمانش برق می زد:خسته شدیم از بس تو رو تو لباس مدرسه دیدیم،ببین چه ناز شدی!

کمی احساس غرور بهم دست داده بود.بدون آرایش بیشتر احساس زیبایی می کردم.به آرایش غلیظ عادت نداشتم.

صدای زنگ که آمد همه دستپاچه شدیم و دور خانه چرخیدیم.

_ ماری!دسته گل یادت نره.

_ مامان برای پدر و مادربزرگ شام گذاشتی؟

_ پدرت امشب خونه نمیاد،مادربزرگ هم از صبح رفته خونه ی خاله مروارید و فکر نکنم تا چند روز دیگه برگرده.

_ بریم خاله اینا منتظرن.

_ مانی،این قدر لباتو ور نچین،ماتیکت پاک میشه.

در را پشت سرمان بستیم.مادر درحالی که پله ها را با سرعت پایین می رفت گفت:خدا کنه مهبد و دوستاش خونه رو به هم نریزن.

ماریا دلداریش داد:مهبد دیگه پسر عاقلی شده.نگاه کن خاله رویا اومد تا دم در.

خاله خوش ظاهر تر از همیشه و با آرایشی غلیظ تر از همیشه با ما احوال پرسی کرد.نگاه خیره اش به من معطوف شد:به به!مانی خانم!می بینم که راه افتادی!

در حالی که کنار آرمینا عقب ماشین می نشستم گفتم:به زور تهدید راهم انداختند.

آرمینا غر زد:چه خبره مانی!چه قدر به من فشار میاری!ماری که از تو لاغرتره.

سپس دستی به سرو وضع مثلا به هم ریخته اش کشید.احساس کردم زیاد از برازندگی من خوشش نیامده است.ماتیک شکلاتی رنگش هم بهش نمی آمد.

_ داشتم فکر می کردم اگه مجلس زنونه باشه چه قدر کسل کننده و یکنواخت میشه...مامی یواش تر...نزدیک بود بزنی به بنز جلویی.

خاله رویا دنده را عوض کرد و گاز داد:نگران رانندگی من نباش!دست فرمونم حرف نداره.

بعد با سرعت هرچه تمام تر از لا به لای ماشین ها گذشت.خدا خیلی دوستمان داشت که از رانندگی خاله رویا جان سالم به در بردیم.

رزیتا خانم از دوستان بسیار نزدیک و صمیمی خاله رویا بود.شوهرش تاجر فرش بود و زندگی بسیار مرفهی داشتند.سالن مملو از جمعیت بود.

_ ماری نگاه کن!رکسانا هم اومده،چه لباس قشنگی پوشیده؟

رزیتا خانم در لباس شب همچون دختران جوان می درخشید.باید اقرار کنم که بسیار زیبا و گیرا بود.خیلی مودبانه به ما خوشامد گفت و هنگامی که دستان مرا به گرمی فشرد با خنده خاله رویا را مخاطب قرار داد:نگفته بودی خواهرزاده ای به این زیبایی و موقری داری!

آرمینا حرف را عوض کرد:چه قدر خوشگل شدین رزیتا خانم!رنگ ارغوانی پیرهنتون به پوست برنزه تون جذابیت خاصی داده.

با متانت پاسخ داد:متشکرم....چرا ایستادین؟بشینین تا ازتون پذیرایی شه.رویا جون...مهمموناتو دعوت کن بشینن و تو؟گفتی اسمت مانداناست؟!چه اسم اصیل و زیبایی!واقعا برازندته.و با خنده گفت:حالت چشماتو هیچ وقت نمی تونم فراموش کنم،یادم باشه تو رو به پسرم معرفی کنم.

_مانی!خدا مرگت بده این قدر به یه جا خیره نشو!ماری!نذار آنالی به ظرف شیرینی ناخنک بزنه.

مادر نرتب غر می زد و از رفتار غیراجتماعی ما حرص می خورد.آرمینا ننشسته با ددیدن چهره ی آشنایی از ما جدا شد.خواننده یک آهنگ غربی می خواند.صدای ماریا را شنیدم که آهسته در گوشم نجوا کرد:مانی!اون مرد رو که داره با خاله رویا حرف می زنه می بینی؟

چشمانم در میان جمعیت چرخ زد و جایی را که خاله رویا مشغول صحبت با مرد غریبه بود نشانه گرفت:اوهوم!دیدمش.چه طور مگه؟

ماریا که انگار به زحمت جلوی خنده اش را می گرفت گفت:شرط می بندم داره آرمینا رو از مامانش خواستگاری می کنه...فکرشو بکن،با اون کله ی طاسش چه قدر به آرمینا خانم پر فیس و افاده میاد...دماغشو ببین...تصور کن موقع بوسیدن آرمینا اول نوک دماغش به ال آرمینا می رسه و بعد...

پکی زد زیر خنده.من هم خندیدم.آن هم با صدای بلند.بدون توجه به زمان و مکان!خیلی مضحک . خنده دار به نظر می رسید.هنگامی که کشت محکم مادر به پهلویم اصابت کرد خنده ام قطع شد.

_ خجالت بکش دختر!واسه چی این قدر گستاخانه می خندی؟

ماریا بر عکس من چهره ی جدی به خود گرفته بود.سرخ شدم و چون نگاه چند میز را متوجه خودم دیدم سرم را پایین انداختم.خاله رویا پس از چند دقیقه به میز ما پیوست.با چهره ای گشاده تر و بشاش تر از چند لحظه پیش کنار مادر قرار گرفت.صدای خنده هایش بلند تر از حرف هایش بود.

_ خیلی خوب!لازم نیست این قدر به روشنفکری شوهرت مباهات کنی.کی بخیل است،آقای مهدوی غیر از سر کچلش چی داره که آدم حسودیش بشه؟

از لحن طنزآلود مادر من و ماریا آهسته خندیدیم.مادر خودش را سرگرم گفت و گو با دوست قدیمی اش مژده خانم کرد.خاله رویا میز ما را ترک کرد.نمی دانم چرا با وجود آن همه مرد و زن و شلوغی سرو صدا احساس تنهایی می کردم.خوب که به صدای قلبم گوش دادم دیدم برای این جور برنامه ها ساخته نشده ام.

_ مانی!رزیتا خانم داره میاد پیش ما...

_ رزیتا خانم؟

لبخند ملیحی بر لب داشت و بسیار موزون و آرام قدم برمی داشت.بیش از اندازه موقر و متشخص بود.

مادر با دیدن رزیتا خانم دست از گفت و گو با دوستش برداشت و لبخند زنان به استقبالش رفت.رزیتا خانم در حالی که دست مادر را در دست داشت نگاهش به من بود و گفت:اگه اجازه بدین ماندانا جون رو با پسرم بردیا آشنا کنم.

گل از گل مادر شکفت.چنان هیجان و ذوقی در چهره اش هویدا شد که لبانش بسته نمی شد.

_ خواهش می کنم...باعث افتخار ماست...مانی...!مانی جون...!بلند شو...بیا این جا...

پیش از رفتن به گوشزد ماریا گوش دادم:حواست به پیرهن بلندت باشه!نخوری زمین!

با این گوشزد کمی دستپاچه و شل از جا برخاستم.کفش پاشنه بلند ماریا در پایم لق می زد.رزیتا خانم احتیاط مرا به حساب شرم گذاشت،دستم را به گرمی فشرد و تحسین آمیز نگاهم می کرد.شیرین خندید گفت:باور کن این همه وجاهت و وقار رو یه جا تو هیچ دختری ندیدم،خوشحالم که به این جشن اومدی.

مرا به دنبال خودش کشاند.در حین راه رفتن با بعضی از مهمانان خوش وبش هم می کرد.

_ بردیا هم مثل تو خجالتی و منزویه!این دختر خوشش میاد پشت سرش حرف باشه!هیچ دختر عاقلی به بهمن روی خوش نشون نمی ده که اون می ده...رویا که سر پیری عشق و عاشقیش گل کرده!نمی فهمم چرا این جور خانواده ها معنی تجدد و بی بند وباری رو اشتباه می گیرن،آهان!بردیا هم پیداش شد،نگاه کن چه جور به جمعیت نگاه می کنه.گاهی فکر کی کنم پدرش بیشتر از خودش برای این جور برنامه ها حوصله و شادابی ازخودش نشون می ده.

از دور دیدمش!بلند قامت بود،کت و شلوار مشکی به تن داشت و یقه ی پیراهن سپیدش باز بود.هرگام که به او نزدیک می شدم بهتر می توانستم ترکیب زیبای صورتش رو ببینم.در چشمای عسلیش برق خاصی می جهید.موهایش حالتی بین صاف و مجعد داشت،کوتاه و مرتب شانه خورده بود.چیزی که بیشتر از همه در چهره اش برق می انداخت غرور و ابخت او بود.

به سلامم متفکر و اندیشناک پاسخ داد.

رزیتا خانم با خنده گفت:بردیا جون!ماندانا جون خواهرزاده رویا خانمه.

لحظه ای لبخندی معنی دار بر روی لبش نشست و پر طعنه گفت:پس دختر خاله ی آرمینا خانم هستین...

از لحن پر استهزایش خوشم نیامد.رزیتا خانم ما را تنها گذاشت.چه قدر دلم می خواست به دنبالش می دویدم و التماسش می کردم که خواهان آشنایی با پسرش نیستم.اما با لباس بلند و کفشی که در پاهایم می لغزید این کار را ممکن ندیدم.از سکوتی که بین ما حکمفرما بود چندشم شد.احساس کردم به حضورم اهمیت نمی دهد و در واقع می خواهد با این بی اعتنایی یک جور بهم بی احترامی کرده باشد.نگاهش به سمت دیگری بود.من هم نگاهم به میز مادر و ماریا بود که با کنجکاوی از دور نگاهمان می کردند.بیشتر ماندن را صلاح ندیدم.خواستم از جا برخیزم که سکوت سرد را شکست.

_ گفتین اسمتون مانداناست؟

در جایم محکم نشستم و همراه با تک سرفه ای حرفش را تایید کردم.چند لحظه نگاهم کرد،نمی دانم چرا از برق نگاهش تا مغز استخوانم سوخت،انگار از این که مرا با نگاهش بیشتر معذب می کرد راضی بود.

_ فکر می کنم هنوز دبیرستان رو تموم نکردین این طور نیست؟

_ آره سال پنجمم اگه بهترین معدل کلاس رو بیارم می تونم وارد کالج بشم.

بی اعتنا به جمله ی آخرم سرش را به طرف دیگری چرخاند.عصبی از این حرکت سر خودم داد کشیدم که:کسی از تو توضیح خواسته بود خنگ خدا؟می مردی از کالج حرف نزنی؟

دوباره سایه ی سکوت بر فضای خالی از دوستی من و او گسترده شد.نمی دانم از شرم بود و یا علت دیگری داشت،اما در یک آن احساس کردم حرارت بدنم بالا رفت.

صدای گیرای او را شنیدم که همراه با لحنی ملامت آمیز گفت:چه قدر از دیدن حرکات سبکسرانه ی بعضی از آدم ها مشمئز می شم!بعضیا بی بند و باری رو تابلو می کنن تا همه اونو ببینن.

از این که این حرف ها در مورد دختر خاله ام زده می شد دلم گرفت و بیشتر از این دلم سوخت که مبادا بردیا در مورد من هم همین طور فکر کند.با نزدیک شدن رزیتا خانم نفس راحتی کشیدم،دیگر داشتم صبرم را از دست می دادم.با همان لبخند ملیح چشم در چشم پسرش دوخت و با لحن پر مهری گفت:پسرم،نمی خوای شادیت رو به خاطر این جشن ابراز کنی؟

_ چه طور باید ابراز کنم مامان؟

_ چرا از بین این همه دخترخوشگل کسی رو انتخاب نمی کنی؟

بردیا بی تفاوت نگاهی گذرا به من انداخت و با لبخند سردی گفت:تو این جشن،کسی رو به زیبایی شما ندیدم،ترجیح می دم با شما برقصم.

چهره ی مادر با شنیدن این جمله از هم شکفت.دستانش را به سوی او باز کرد و چشم در چشم پسرش گفت:پسرم این باعث افتخار منه که تو منو به همه ی دخترای زیبای این جمع ترجیح میدی.

بردیا دستانش را به دستان پر مهر مادرش سپرد و با لبخند به طرف محل رقص رفتند.بی آن که توجهی به من کنند یا حتی عذر خواهی کنند.این بار از شدت خشم و غضب تنم سوخت.به آرامی از جا برخاستم و شمرده و آرام به سمت میز مادرم رفتم.احساس کردم آن پسر مغرور و خودخواه بزرگ ترین اهانت ها و توهین ها را به من کرده است.چه قدر کوچکم کرده بود.

_ مانی یواش تر برو که چاک پیرهنت جر نخوره.

در آن لحظه از مقابل آرمینا هم با همان حرص و کینه گذشتم.فکر می کردم به دلیل رفتار سبک اوست که من این چنین تحقیر شده بودم.مادر

بیچاره که فکر می کرد آن پسر خوش سیما وخوش اندام در این مدت کم عاشق من شده است با دیدن چهره ی عبوس و رنگ پریده ام آه از نهادش

برآمد،ماریا چند لحظه نگاهم کرد،سپس سر در گوشم نهاد و با صدایی که تنها من بشنوم گفت: فراموش کن،به رقص مادر و پسر نگاه کن،ببین چه

قدر هماهنگ و موزون می رقصن.

با غیظ چشمانم را به سمت محل رقص چرخاندم.آهنگ ملایمی نواخته می شد و فقط آن دو در حال رقص بودند،دیگر از رزیتا خانم هم خوشم نمی

آمد.فکر می کردم او در تحقیر کردن من نقش داشته است.

عاقبت مادر طاقت نیاورد و سرزنش آمیز گفت: دلیل رفتار پسر رزیتا خانم خودت بودی!مثل ماست چسبیده بودی به صندلی.نه تحرکی،نه شور و

نشاطی،هیچی.خاک تو سرت که پسر به این برازندگی رو از خودت روندی.

حوصله ی شنیدن حرف هایش را نداشتم.با تمام شدن آهنگ مهمانان را برای صرف شام دعوت کردند.رزیتا خانم دست در بازوی شوهرش مهمانان

را به سمت میز شام راهنمایی می کرد.من هم سعی کردم در جایی قرار بگیرم که مجبور نباشم رزیتا خانم و پسرش را تحمل کنم.مادر بنابر

سیاست خودش جای مرا با ماریا عوض کرد و تا به خودم آمدم دیدم کنار پسر جوانی قرار گرفته ام که بی اندازه حرف می زند و می خندد.کمی آن

طرف تر رزیتا خانم بین پسر و شوهرش نشسته بود و توجهی هم به این طرف نداشت.پسر جوان که متوجه من شده بود سعی کرد به نوعی نظر

مرا به سوی جلب کند.ظرف سالاد و ماست و نوشابه و سبزی و هرچی که بود را مقابل من می گذاشت و مرا دعوت به خوردن می کرد.معذب از

این رفتار او در حالی که به جای از دست رفته ام غبطه می خوردم و مادر را در دل سرزنش می کردم با غذا بازی کردم.وقتی پرنده ی نگاهم به

سمت جایگاه خانوادگی رزیتا خانم پر کشید نگاه نافذ بردیا را خیره به خود دیدم که زور نگاهش را از من دزدید و سرگرم گفت و گو با مادرش

شد.نمی دانم چرا تا می دیدمش قلبم تند تند می زد!

غذا به دلم نمی چسبید،اولین نفری بودم که میز شام را ترک کردم و بدون این که جلب توجه بکنم به سمت دیگر سالن رفتم و روی صندلی

نشستم.فکر امتحان ریاضی فردا ذهنم را مشغول کرده بود.بعضی از فرمول های سخت را مرور می کردم،اما سرو صدای قاشق و بشقاب و لیوان

ها به حدی آزاردهنده بود که بعضی از فرمول ها راحت از ذهنم می گریختند و من برای یادآوریشان به زحمت می افتادم.همه جای ذهنم رفتار

تحقیرآمیز آن جوان مغرور ترسیم شده بود و هر بار از یادآوری آن،خاطرم مکدر می گشت.کم کم مهمانان از سر میز غذا به طرف سالن آمدند.این

لشگر مد و آرایش و لباس،چنان به میز شام چسبیده بودند که انگار به عمرشان غذاهایی به آن لذیذی نخورده بودند.کسی چه می داند؟شاید

همه شان عاشق مفت خوری بودند و دلشان می خواست چیزی در ته بشقاب و کاسه ها و لیوان ها نماند.با دیدن ماریا و مادر کمی خودم را جا به

جا کردم.آنالی با کفش های کوچکش جلوی پای مادر و مادربزرگش تاب مس خورد و راه می رفت.چهره ی مادر زیاد راضی به نظر نمی رسید،اما

ماریا بعد از خوردن شام انگار شارژ شده بود،گونه هایش سرخ بودند و لبانش به نیش خنده باز.

_ چیه مانی؟چرا اخم کردی؟انگار سیر نشده بشقاب رو کنار زدی؟

نتوانستم جلوی آه بی اختیارم را بگیرم: کاش هرچی زودتر بر می گشتیم خونه این جشن بیش از حد کسل کننده س.

با زیرکی و تیزهوشی نیشگونم گرفت:نمی خواد خودتو برای رفتار اون پسر و مامانش ناراحت کنی،راستی می دونی جوونی که کنارش شام

خوردی کی بود؟

شانه هایم را بالا انداختم و لب هایم را جلو آوردم: من چه می دونم!به خنده های لوس و بی موردش می اومد که نباید آدم متشخصی باشه!

_ نه عزیزم،این طور نیست،لیشون آقای راد هستن که بهترین گروه ارکستر شهر رو رهبری می کنه.

_ این موضوع چه اهمیتی داره؟رهبری گروه ارکستر به این مزخرفی که شخصیت نمیاره.خوی حالا که چی؟

لبخند شیطنت آمیزی زد و همراه با چشمکی گفت: هیچی!فکر می کنم بدجوری دم به تله ی زیباییت داده.چون داشت از رزیتا خانم راجع به تو

می پرسید.

عصبی و قاطع گفتم: بیخود!اصلا به خاطر رفتار سبک خودش بود که من میز شام رو ترک کردم.

مادر که بدش نمی آمد اعمال نظر کند گفت: خودت رو لوس نکن مانی!با این اخلاق و رفتار خشک و سردت همه رو از خودت می رونی،از کجا

معلوم؟شاید سر مسز شام می خواست علاقه و احترامش رو بهت نشون بده.

در پاسخش تنها به پوزخندی اکتفا کردم.دوباره گروه موسیقی نواخت.

نمی دانم چرا پرنده ی نگاهم مدام به طرف آشیانه ی چشمان مغرور آن جوان پر می گرفت؟

_ مانی نگاه کن! آقای راد داره میاد سمت ما.

_ آخ چه خبره ماری؟تو و مادر پهلو برای من نذاشتین.

_ خونسرد باش و لبخند بزن!آرمینا و خاله رویا هم دارن نگامون می کنن.

به زور توانستم چهره ام را پشت هاله ای از خونسردی پنهان کنم.از خشم درونیم در حال انفجار بودم.کت و شلوار سپید به تن داشت و کراوات

مشکی زده بود.بیست و سه چهار ساله به نظر می رسید،چهره اش هم زیاد جذاب نبود.چشمان آبی گردی داشت که زیاد با دماغ کشیده و

ابروان پیوسته اش هماهنگی نداشت.نزدیک میز ما رسید.اول با مادر و ماریا مودبانه حال و احوالپرسی کرد.

من مات و مبهوت به گوشه ای از سالن خیره شده بودم که آن جوان برازنده و مغرور کنار دختر جوانی نشسته و در حال گفت و گو بود.بی اختیار یاد

بی اعتنایی اش افتادم و دوباره قلبم تیر کشید.نمی دانم از روی لجبازی با او بود که از جا بلند شدم یا به دلیل تسلی خاطر خودم بود.خیلی زود

مادر و ماریا و خاله رویا و آرمینا خودشان را به ایوان رساندند.من روی صندلی نشسته بودم و با صدای بلند می گریستم.رزیتا خانم هم همراه خانم

دیگری سراسیمه به طرف من آمدند.

_ چیه مانی؟اتفاقی افتاده؟

_ مانی آبروی ما رو بردی.این چه حرکت زشتی بود که کردی؟

_ مانی،آقای راد آدم متشخصیه تو نباید...

_ بس کنین دیگه،حقش بود به خاطر این حرکت توهین آمیز خفه اش می کردم.

با صدای فریاد من خاموش شدند.رزیتا خانم دستش را روی دستم گذاشت و ناباورانه نگاهم کرد.

_ علت این کارت چی بود عزیزم؟

خواستم حرفی بزنم که خانم همراهش که خیلی عصبانی و خشمگین به نظر می رسید گفت: تقصیر پسرم چیه که شما پیرهنتون بلنده؟شما

باید از پسرم عذر خواهی کنین اونم جلوی مهمون ها.

مادر که دیگر کفرش بالا آمده بود با لحن تحکم آمیز خطاب به آن زن گفت: دختر من عذرخواهی کنه؟پسر شما گستاخانه رفتار کرد،اونه که باید از

دخترم معذرت خواهی کنه.

زن پوزخندی زد و در حالی که به جای لب هایش بیشتر گردنش را تکان می داد گفت: شما که لباس مناسبی ندارین مجبور نیستین تو جشن

شرکت کنین.به رزیتا خانم گفتم که دعوت شده ها را از بین کسایی انتخاب کن که سرشون به تنشون بیارزه!نه شما رو که...

_ بس کنین خانم راد!این موضوع بدون دعوا هم به خوبی حل میشه.خانم ستایش شما با مانی جون صحبت کنین تا با یه عذرخواهی همه چی رو

تموم کنه.

نمی دانم چرا مادر رنگش مثل گچ سفید شده بود!شاید ضربه حاصله از حرف های اهانت آمیز و صریح خانم راد به حدی بود که او نتوانست حالت

تحکم آمیزش را حفظ کند و این بار مطیع و ناچار گفت: بله رزیتا خانم،شما برید،راضیش می کنم که معذرت خواهی کنه.

خانم رزیتا همراه خانم راد راضی و خشنود به اتاق پذیرایی برگشتند و بازویم از نیشگون مادر انگار تیر خورده باشد بیش از حد می سوخت.مادر

کاردش می زدی خونش در نمی آمد.

_ دختره ی خنگ و خیره سر!خوب شد؟نوش جون کردی؟ دیدی چه توهینی بهمون کردن؟

خاله رویا می خواست مادر را دلداری بدهد: عیبی نداره خواهر!خودت رو ناراحت نکن،مانی یه غلطی کرده حالا هم میره جبران می کنه،چه می

دونه وقتی مورد توجه کسی قرار گرفت نباید مثل یه خروس جنگی تاجشو تیز کنه.

ماریا از همه منصف تر بود: ولی این حقش نیست که ماندانا بره عذرخواهی کنه،آقای راد کمال بی ادبی رو در مورد ماندانا نشون داد.

آرمینا که لبخند شادمانه ای به لب داشت گفت: ماندانا باید یه جور آبروی ما رو بخره.فقط با یه معذرت خواهی کوچولو.

نگاه خشمگینی به او انداختم.بی آن که دفاع دیگری از خود کنم تسلیم خواسته آنان شدم.در واقع نمی خواستم یک بار دیگر آن خانم بی ادب ما

را تحقیر کند.با ورودمان به سالن پچ پچ ها و در گوشی حرف زدن ها پایان گرفت.پاهایم به طرف محل رقص کشیده نمی شد.چه قدراز خودم بیزار

شدم.از ناتوانی و تسلیم شدن خودم بدم آمده بود.با چشمان گستاخش انتظار مرا می کشید.بین رفتن و نرفتن مانده بودم.فکر می مردم با این کار

غرورم را مثل شیشه بر زمین خواهم زد و دیگران را به تماشای خرد شدنش دعوت خواهم کرد و از طرف دیگر دلم به حال مادرم می سوخت.بی

اختیار پاهایم به سمت محل رقص گام برداشتند،از نگاه به چشمان هرزه و گستاخش پرهیز کردم.عذرخواهیم را در هاله ای از انزجار و نفرت

تقدیمش کردم.

چشمانش می خندید و لبانش از هم باز شد و گفت: احتیاج به عذرخواهی نیست،فقط یه سوءتفاهم بود.فراموشش کنین.

من بی توجه به حرفش سرافکنده و خجل از او دور شدم.فکر می کردم زیر نگاه جمعیت در حال ذوب شدن هستم.مادر و ماریا خاموش و متفکر

جشن را دنبال کردند و من سر به زیر و غمگین به زمین خیره بودم.تازه نگاه گاه و بی گاه آن جوانک مغرور،بردیا،این تلخی را بیشتر به دلم آب و رنگ

می داد.نمی دانم با نگاهش چه می خواست به من تفهیم کند،اما احساس می کردم با هر نگاهش تیر ملامت و سرزنش را به طرفم پرتاب می

کند.عاقبت مهمانان راضی به خداحافظی شدند و ما هم باید منتظر حرکت خاله رویا و آرمینا می ماندیم.آنالی در آغوش ماریا به خواب رفته بود و

مادر با چهره ای رنگ پریده و بی حال انتظار خواهرش را می کشید.رزیتا خانم به همراه همسرش به سمت میز ما آمدند.این بار من مادر را با ضربه

ای که به پهلویش زدم متوجه آن ها کردم.رزیتا خانم که در چهره اش ضعف و خستگی موج می زد همراه با تبسمی بی روح خطاب به مادر گفت:

امیدوارم اون سوءتفاهم رو فراموش کنین،بچه برادرم،کاوه،هیچ قصد و غرضی نداشت.به هر حال امیدوارم که دوباره ببینمتون.

مادر لبخند کم رنگی زد و با لحنی که انگار می خواست به زور خشم درونش را پنهان کند گفت: خواهش می کنم شما خودتون رو ناراحت نکنین

به هر حال جوون ها دچار اشتباه و سوءتفاهم میشن.

_ سیما،ما آماده ایم،شما حاضرین؟

مادر نگاهی به خاله رویا انداخت که از فاصله ی دور صدایش کرده بود و با تکان دست اعلام آمادگی کرد.

رزیتا خانم دستم را فشرد و با ملاحت گفت: عروسک زیبا! باید اعتراف کنم پسرم از زیبایی هیچی نمی دونه.خیلی دوست دارم تو جشن تولد بردیا

باز هم تو رو ببینم.

مادر شتابزده به جای من گفت: بله!بله!باعث خوشحالی ماست!حتما شرکت می کنیم.و بعد به پهلوی ماریا زد.ماریا که انگار حواسش جای دیگری

بود گفت: بله!شرکت می کنیم.سپس متعجبانه به مادر چشم دوخت.رزیتا خانم از این حرکت پرشتاب مادر و دختر نتوانست نخندد.اگر گوشزد

همسرش نبود چه بسا قهقهه هم سر می داد.به هر حال بعد از خداحافظی ما خانه ی رزیتا خانم را با تمام زیبایی ها و تجملاتش ترک کردیم.طی

راه هر کس چیزی می گفت و نظرش را در مورد این جشن به دیگری القا کرد.

_ بهمن هم خیلی بذله گو و اجتماعیه .می گفت سالی دو بار به پاریس و لندن مسافرت می کنه.

_ آقای مهدوی به خاطر کله ی طاسش تو اون جمع متشخص بود.اَه اه َاهَ!با اون طرز حرف زدنش که همه ی سین ها رو می گفت شین.

_ مامان!نفهمیدی گل سر آنالی رو اون پسر بی ادب چی کار کرد؟

من هیچ لحظه ی شادی را در این مهمانی به خاطر نمی آوردم.با یادآوری نگاه بی اعتنای بردیای جوان تنم در التهاب می سوخت و با به خاطر

آوردن حرکت زشت آن جوان گستاخ تمام تنم سرد می شد.هربار به خودم دلداری می دادم که شاید هیچ منظوری نداشت و فقط قصدش جلوگیری

از سقوط من به زمین بود.شاید!اما دوباره در تردید و دودلی غوطه ور می شدم.خاله رویا بیش از حد به آقای مهدوی ابهت می داد و دخترش از

یادآوری حرکات دور از شأن خودش و بهمن هیچ ابایی نداشت.وقتی به خانه رسیدیم نفس راحتی کشیدم.ساعت دوازده بود.آرام از پله ها بالا

رفتیم تا اگر مادربزرگ به خانه برگشته بود از خواب بیدار نشود.مهبد روی کاناپه به خواب عمیقی فرورفته بود.خانه با وضعی در هم ریخته به ما

نیشخند می زد.میز شام جمع نشده و بشقاب های کثیف و نشسته مادر را عصبی تر ساخت.من در فکر امتحان ریاضی فردا بودم.خوابم می آمد و

نمی دانستم می توانم کتاب را مرور کنم یا نه؟

هنوز وارد اتاقم نشده بودم که مادر ندا داد: وقتی اون پیرهن لعنتی رو از تنت در آوردی بیا ظرف ها رو بشور.

به عقب برگشتم تا اعتراض کنم،اما وقتی چشمان پرخشم و چهره ی ملتهبش را دیدم منصرف شدم.به گمانم باید قید امتحان فردا را هم می

زدم.چشمانم را روی هم گذاشتم و تسلیم گفتم: چشم!همین الان!و سپس در را بستم تا آن «پیراهن لعنتی» را از تنم دربیاورم.

_ خانم ستایش!از شما انتظار نداشتم ورقه ی سفید بهم بدین.شما حتی یه سوال رو هم جواب ندادین.میشه توضیح بدین چرا؟

سرم پایین بود و در خودکارم را می جویدم.بعضی از سوال ها را بلد بودم،اما دلم نمی خواست جوابشان را بنویسم.به نظرم صفر شدن بهتر از نمره ی پایین تر از پانزده آوردن است.آن هم برای من که برای رفتن به کالج ادعای رقابت با سمیرا را داشتم.

_ خیلی خوب!انگار هیچ توضیحی ندارین.من این موضوع رو با مدیر مدرسه در میون می ذارم.

چه توضیحی می توانستم به او بدهم؟می توانستم بگویم دیشب در ضیافت رزیتا خانم شرکت داشتم و بعد از نیمه شب هم باید ظرف های نشسته را می شستم و خانه ی بهم ریخته را مرتب می کردم.راستی که قضاوت بعضی از دبیران غیر منصفانه است!سمیرا نگران از دست دادن یک سوال یک نمره ای بود.زنگ تفریح که به صدا درآمد هیچ کششی برای بیرون رفتن از کلاس نداشتم.در آن گرمای مطبوع و در سکوت سرم را روی میز گذاشتم و خسته از یک شب بی ثمر و پردردسر چشمانم را بستم.با تکان دستی از خواب عمیق و دلچسبم بیدار شدم.سرم را که بلند کردم دو سه نفر از بچه ها را دیدم که با نگرانی نگاهم می کنند.الهام که کثل همیشه موتور چانه اش گرم بود گفت: حالته خوب نیست مانی؟اگه کسالتی داری بریم از مدیر اجازه بگیریم...

سرحال تر از ساعتی پیش دست هایم را کش و قوسی دادم و گفتم: نه!چیزی نیست!حالم خوبه.

_ دروغ نگو اگه حالت خوب بو د که زنگ تفریح میومدی بیرون!

_ بس کن الهام!گفتم که حالم خوبه.

با ورود دبیر ادبیات،الهام دست از سرم برداشت.آقای بسطامی غزلی از سعدی را با لحن همیشه پر سوزش دکلمه می کرد.

آن را که غمی چون غم من نیست چه داند

کز شوق توام دیده چه شب می گذراند؟

وقتست اگر از پای درآیم،که همه عمــــــــر

باری نکشیدم که به هجــــــران تو ماند

سوز دل یعقوب ستمــــــــــدیده ز من پرس

کاندوه دل سوختــــــــــگان سوخته داند

به فکر فرو رفتم،چرا آن جوان مغرور تا آن حد نسبت به من بی اعتنا بود؟

هر گه که بسوزد جگرم،دیده بگرید

وین گریه نه آبی ست که آتش بنشاند

ولی به نظرم در مورد کاوه اشتباه کردم،شلید حقش نبود آن قدر تند با او برخورد می کردم.

شیرین ننماید به دهانش شکر وصل

آن را که فلک زهر جدایی نچشاند

چه قدر از یاد آوری حرکات ناپسند خاله رویا و آرمینا ناراحت شدم.راستی امروزی بودن همین است؟

_ خانم ستایش!بیت آخری رو که خوندم شما از رو بخونید.

به خودم آمدم،نگاهی به کتاب انداختم و گیج و دستپاچه دنبال بیت آخر گشتم.از کجا فهمید حواسم سر جایش نیست؟ سبیل های نازکش را تابی داد و سرم داد کشید: چند بار بگم وقتی من شعر می خونم باید تمام وجودتون گوش بشه خانم عزیز؟

سرم را پایین انداختم و شرمگین گفتم: بله آقای بسطامی.ببخشید که حواسم پرت شد.

روی صندلی نشست و با حرکتی عصبی،پا روی پا انداخت و عینکش را روی میز پرت کرد.

_ بعضی ها چیزی از شعر و احساس نمی دونن!نمی دونن وقتی خواننده ی شعر در حس و حال شاعرانه فرو رفته دیگران باید ساکت باشن تا از آن فضای معنوی همه بهره مند بشن.شما خانم ستایش،بار آخرتون باشه که به شعر خونی دیگران بی احترامی می کنین.

در حالی که از خشم و ناراحتی کتابم را خط خطی می کردم گفتم: چشم آقاب بسطامی!تکرار نمیشه.

وقتی آقای بسطامی دوباره در حس و حال شاعرانه فرو رفت من به خود نهیب زدم: چه مرگت شده دختر؟چرا حواستو جمع نمی کنی؟

این بار کمی آرام تر از پیش حواسم را به غزل سوزناکی از حافظ دادم.

_ مانی این قدر آب نریز کف آشپزخونه.تو داری ظرف می شوری یا آب بازی می کنی؟

نگاهش کردم.موهای سفیدش را پشت سرش جمع کرده بود.چشم ها و نوک دماغش به علت سرما خوردگی سرخ شده بود.پس از شستن ظرف ها قرصش را همراه با یک لیوان آب به طرفش بردم.

خِرخِر می کرد.عطسه های پشت سر هم امانش را بریده بود.

_ دستت درد نکنه دختر!تو از همه ی نوه هام دلسوزتری!ماریا که قلبش مثل سنگ می مونه.هفته ای یه بار هم بهم سر نمی زنه،مامانت که مثل خواهرش بی عاطفه و بی مهر بار اومده... نمی دونم چرا از بچه های رویا خوشم نمیاد... بی اندازه بی تربیت و گستاخن... مانی،لیوان رو ببرآشپزخونه... سعی کن سروصدا نکنی تا یه کم بخوابم... دکتر گفته فقط باید استراحت کنم... رفتی بالا به مامانت بگو برام سوپ جو درست کنه... خیلی خوب،اگه درستو خوندی می تونی بری.

ناخواسته لبخند زدم. به قصد درس خواندن آمده بود پایین.چون بالا،مادر درگیر یک مشاجره ی شدید با پدر بود. وقتی هم

آمدم پایین طبق معمول باید به کارهای خانه ی مادربزرگ می رسیدم،چون حالش خوب نبود حوصله ی مرا هم نداشت. وقتی صدای خروپفش بلند شد به آرامی دفتر و کتاب فیزیک را برداشتم و از خانه بیرون آمدم.

مادر با چهره ای برافروخته دررا به رویم گشود: چرا برگشتی؟مادربزرگ حالش خوب بود؟

_ قرصش رو خورد و خوابید،همه ی کارهاش رو هم انجام دادم.

هنوز جلوی در ایستاده بود و به من اجازه ی ورود ناد.

_ خیلی خوب،برو بالا پیش ماریا!من و بابات هنوز بحثمون تموم نشده.سپس در را محکم به رویم بست.ناچار از پله ها بالا رفتم و زنگ خانه را فشردم.ماریا به آرامی در را به رویم گشود و در حالی که انگشتش را به نشانه ی سکوت روی بینی اش گذاشته بود گفت:هیس!آنالی رو تازه خوابوندم... کاری داشتی؟

کمی بی حوصله گفتم: مامان منو فرستاده پیش تو.میشه بیام تو؟

خودش را کنار کشید و داخل شدم.آقا ستار،شوهر ماریا،روی کاناپه دراز کشیده بود و تلویزیون تماشا می کرد.با دیدن من تکانی به خودش داد و بی تفاوت گفت: ها!تویی مانی؟باز که کتاب بغلت گرفتی.

ماریا مرا به آشپزخانه برد.از شلوغی و به هم ریختگی اشپزخانه دلم به هم خورد.ماریا با حرکاتی شتابزده سعی داشت روی میز را خلوت کند.بی آن که چیزی پرسیده باشم توضیح داد: مگه این آنالی میذاره آدم به کاراش برسه؟مدام نق می زنه و بهانه می گیره!شب شده و من هنوز کارهای صبحمو تموم نکردم... بشین تا برات قهوه بریزم... صبح با ستار رفتم دیدن خاله ش که تازه از انگلیس برگشته.وای نمی دونی دختر!خاله ش چه ابهتی داشت... با شکر می خوری دیگه... آره،داشتم می گفتم،گردنبند مرواریدی به گردنش آویزون کرده بود که چشام داشت از حدقه در میومد.مدل موهاش رو بگو... وای!نمی دونی چه قدر دلم می خواست حتی یه لحظه جاش بودم... قهوه ت رو بخور تا سرد نشده.راستی مامان چرا تو رو فرستاده بالا؟

فنجان خالی را روی میز گذاشتم . نگاهش کردم و گفتم: مثلا می خواستم امروز درس بخونم،مامان که با بابا میدون رزم راه انداخته.مادربزرگ هم که کسالت داشت و حوصله ش سر جاش نبود،اومدم بالا که...

و نگفتم جنابعالی هم که فرصت نمی دی من لای کتاب رو باز کنم.رو به رویم نشست و فنجانش را سر کشید:مامان و بابا برای چی بحث می کردن؟

شانه هایم را بالا انداختم: چه می دونم!از اون مهمونی تا حالا مامان مرتب با بابا بحث می کنه که چرا ما لباس مناسب نداریم؟چرا باید به خاطر لباسی که مناسب مهمونی نیست بهمون بخندن؟چرا مهمونی با شکوهی راه نمیندازیم؟چرا براش تا حالا جشن تولد نگرفته و ... چه می دونم از این چرت و پرتا...

_ مامان حق داره.بابا تا حالا براش چی کار کرده؟هر مرد دیگه ای جای بابا بود... می دونی چیه مانی؟مرد ها خوششون نمیاد زنشون تو جمع جلوه کنه.همین ستارو می بینی؟جونش بالا میاد تا واسه لباس پول بهم بده.اما من نمی ذارم بلایی که سر مامان اومده سر منم بیاد.نمی خوام چیزی از زنای دیگه کم داشته باشم و همه چیز تو دلم عقده بشه... خاله رویا رو دیدی؟اون همه آزادی و اختیار عمل رو از برکت روشنفکری شوهرش پیدا کرده.ما به شوهرامون رو دادیم... جوری که فکر می کنن زنشون فقط باید بشوره و بروبه و بپزه و چه می دونم بروبه و بپزه و بشوره...

_ ماری این قدر حرفاتو تکرار نکن.

_ خوب!... همین دیگه،دلشون می خواد زنشون کت بسته در خدمت خونه و مهم تر از همه آشپزخونه باشه.آقایون هم بخورن و خیکشون بزرگ شه.واقعا که فرهنگ بعضی از مردهای ایرانی تأسف برانگیزه.تا حالا خیلی به ستار رو داده ام،اما بعد از این محاله بذارم منو پشت اعتقادات پوچ و بیهوده ش زندونی کنه،از این به بعد هفته ای یه بار مهمونی می رم و هفته ای یه بار مهمونی می دم...ای وای آنالی بیدار شد برم آرومش کنم.

وقتی از آشپزخانه بیرون رفت نفس بلندی کشیدم.ساعت هشت شب بود و کتاب فیزیک به بغلم چسبیده بود.به حرف های ماریا فکر نمی کردم،به نظرم ارزشی برای فکر کردن نداشت.باید یواش یواش می رفتم تا مبادا دستشویی بردن آنالی هم گردن من بیفتد...

_ کجا میری مانی؟تازه داشتیم با هم اختلاط می کردیم.

_ نه دیگه میرم ببینم مامان و بابا آتش بس دادن یا نه.

خیلی خوب،خداحافظ.

در را پشت سرم بستم.وقتی زنگ خانه را می فشردم در دل خدا خدا می کردم که همه چیز تمام شده باشد.مادر در آشپزخانه بود،از جلوی پدر که گذشتم او را در حالتی غمگین و گرفته دیدم.انگار چشمان ماتش به صفحه ی رنگی تلویزیون چسبیده بود.

_ سلام مامان کمک نمی خوای؟

تشر زد: تو هم وقت گیر آوردی با این همه کار از بالا می ری پایین و از پایین میای بالا!بتمرگ خونه ببین چی کار دارم که بکنی!

جرأت نکردم بگویم خودت مرا فرستادی پایین بعد هم بالا.کتاب را توی کشو قایم کردم تا با دیدن آن خشمش بیشتر نشود!سینس سیب زمینی را جلویم گذاشت و چاقو را به دستم داد.

_ بیا!اعصاب ندارم می زنم دستمو می برم!

بدون هیچ حرفی به پوست کندن سیب زمینی ها مشغول شدم.نگاهش به لخت شدن سین زمینی ها بود و دستش را حایل چانه اش کرده بود: به مادربزرگ سر زدی؟

_ آره!بدجوری سرما خورده!آخ...!یادم رفت بهت بگم براش سوپ جو درست کنی...

_ بس که خنگی!پاشو زودپز رو بردار و خودت ترتیبش رو بده.پیرزنه حال نداره پخت و پز کنه.

چاقو و سیب زمینی را روی سینی گذاشتم و اولین کاری که کردم زودپز را روی گاز گذاشتم،بعد از ریختن هویج و پیاز و جو و جعفری دوباره پشت میز نشستم.

مادر انگار داشت با خودش حرف می زد: باید از رویا بپرسم تاریخ دقیق جشن تولد پسر رزیتا خانم کِیه.حسابی براش برنامه ریزی کردم.نمی خوام مثل دفعه ی پیش کم بیاریم.

سوپ که حاضر شد سیب زمینی ها هم سرخ شده بودند.مادر در حالی که میز شام را آماده می کرد،سوپ را در ظرفی ریخت و گفت: باید با مادربزرگ صحبت کنم تا تو بری پیشش بمونیوپیرزنه.احتیاج به مراقبت داره،نصف شبی آب خواست،قرص خواست و نتونست از جا بلند شه کسی باشه که به دادش برسه.

هیچ اظهار نظری نکردم.در حالی که با ظرف سوپ از آشپزخونه بیرون می رفت گفت: تا مهبد و بابات حاضر شن اومدم.

در حین خوردم شام متوجه رفتار سرد پدر و مادر شدم.وقتی مادر حرف می زد پدر با مهبد گفت و گو می کرد و به حرف های مادر توجهی نشان نمی داد.

_ مادربزرگ حال خوشی نداشت!به گمونم تب داشت،اما به روب خودش نمی آورد.باهاش صحبت کردم تو بری پیشش،خیلی هم خوشحال شد.از امشب می تونی بری پایین.پیرزنه،گناه داره!

من گناه نداشتم که باید پرستار یک پیرزن بداخلاق و عیب جو می شدم که از کوچیک ترین حرکتم انتقاد می کرد و بهم امر ونهی می کرد،اما انگار کسی در دلم بهم نهیب می زد: هی دختر!خودت هم یه روز پیر میشی و به کمک دیگران احتیاج پیدا می کنی...

پدر زیاد راضی به نظر نمی رسید.با حالتی عصبی قاشق را به بشقاب کوبید و غر زد: سیب زمینی ها بس که سرخ شدن زبون آدم رو زخم می کنن.

مادر با خونسردی برای خودش آب ریخت و گفت: تا مانی بخواد مثل مامانش آشپز ماهری بشه خیلی راهه،یواش یواش راه میوفته.

پدر از این که تیرش به سنگ خورد صورتش سیاه شد.بشقاب را دوباره پیش کشید و به خوردن مشغول شدواما مادر می خواست زهرش را بیشتر به پدر بریزد: آقای ستایش،شما هم یادت نره که دوماد سرخونه خستین بهتره ادای دومادای مستقل رو در نیاری.

پدر زیر لب غرولندی کرد.مادر زیر چشمی حرکاتش را زیر نظر گرفته بود.مهبد سیب زمینی های بشقاب مرا کش رفته بود و زود تر از همه میز شام را ترک کرد.پدر دیگر نه لب به غذا زد و نه از جا بلند شد.همان جا به صندلی تکیه داده بود و خیره نگاهم می کرد.

_ پاشو مانی،میز شام با تو!بعد هم یه چای کم رنگ بریز بیار نشیمن.

وقتی مادر رفت من نگاهی به ظرف غذای پدر انداختم.هنوز غذایش را تمام نکرده بود.مردد مانده بودم که دست به میز غذا بزنم یا نه.

_ مانی،تحمل نق و نوق ها و غر زدن های مادربزرگتو داری؟

آب دهانم را قورت دادم . سر جنباندم و متفکرانه گفتم: نمی دونم!اما باید یه جوری باهاش کنار بیام.

_ مامانت زیادی از حد سرخود شده.داره کفر من رو درمیاره.

آهسته گفتم: شما خودتون رو ناراحت نکنین،چای می خورین براتون بریزم؟

مادر بزرگ سرش را با دستمال بسته بود و وقتی حرف می زد مرتب دماغش را بالا می کشید.

_امشب همین جا روی کاناپه بخواب با فردا شب یکی از اتاق ها رو برات آماده کنیم.عادت نداری که شب ها راه بری؟

_نه!هر طرف که خوابیدم همون طرف بیدار می شم.

_ خوبه!پس چرا ایستادی و نگام می کنی؟من ساعت دو یا سه بیدار می شم و این جا تو هال کمی مطالعه می کنم،البته تو هم بیدار می شی،ولی خوب از فردا شب دیگه این برنامه نیست.خوب دیگه من باید بخوابم.حالم هیچ خوش نیست.

وقتی مادربزرگ به اتاق خودش رفت،من هم روی کاناپه افتادم.تازه به این فکرافتادم که چرا من؟چرا من باید از مادربزرگ پرستاری می کردم؟خمیازه امانم را برید.خوب دیگه کارهای مادره و نمی شه براش چون و چرا آورد.خدایا امشب این جا خوابم می بره؟به مادربزرگ دروغ گفتم که بدخواب نیستم.می ترسم نصفه شبی راه بیفتم و مادربزرگ رو بترسونم.

آن شب چند بار از کاناپه پرت شدم پایین و خواب آلود سرجایم برگشتم.نیمه های شب بود که با صدای شعر خواندن مادربزرگ از خواب بیدار شدم.روی مبل راحتی لم داده بود و دیوانی در دستش بود.من با چشمانی خواب زده متوجه شلعرش نشدم.اهمیتی به بیداری من نداد.همچنان با صدای سرماخورده اش شمرده شمرده کلمه ها را بر زبان خاری می کرد!نگاهی به ساعت انداختم.دو و نیم شب بود.خمیازه ی بلندی کشیدم.به یاد فیزیک افتادم که فرصت نشده بود بخونم.از جا بلند شدم.

_ کجا می ری مانی؟

_ سلام خوابم نمیاد می خوام درش بخونم فردا امتحان دارم.

_ خیلی خوب!فقط سروصدا نکن.

نمی دانم این چه عادتی بود که مادربزرگ دچارش شده بود.نیمه های شب بیدار می شد و مطالعه می کرد بعد نزدیکی های صبح دوباره می خوابید.پیش از این که بخواهم شروع کنم صدایم کرد.

_ مانی می خوام به این شعر خوب گوش کنی.

_ چشم مادربزرگ گوش می کنم.

هـــــان ای بهار خسته که از راه های دور

موج صدای پـــــای تو می آیدم به گوش!

وز پشت بیشـــــــــه های بلورین صبحدم

رو کرده ای به دامن این شهر بی خروش

برگرد ای مســــــــافر گم کرده راه خویش

از نیمه راه خسته و لب تشنه بازگـــــــرد

اینجا میا.. میا..تو هم افسرده می شوی

در پنجه ی ستمگر این شامگــــــاه سرد

_ نظرت راجع به این شعر چیه؟

_ قشنگ بود!

سری به تأسف تکان داد: همین،بی سواد!مثل بچه های کلاس اول میگی قشنگ بود.معل.مه که تو ادبیات هالویی تمام عیاری.

سرم را پایین انداختم و هیچ نگفتم،او هم حرف دیگری نزد.تا ساعت پنج بیدار بود و بعد به اتاقش رفت تا بخوابد.من هم یک دور کامل فیزیک را خواندم و مطمئن شدم که خوب یاد گرفته ام.به این فکر کردم که شاید این برنامه ی نیمه شب های مادربزرگ برای درس خواندن من بد نباشد.

مادر عاقبت کار خودش را کرد.سرویس قاشق و چنگال نقره اش را فروخت و برایم یک دست لباس قشنگ و بی نظیر سفارش داد.شب تولد نزدیک

بود و دوباره به جنب و جوش افتاده بودند.ماریا بعد از کلی دعوا توانست نظر شوهرش را برای خرید یک لباس گران قیمت جلب کند.خاله رویا از بابت

لباس و زیورآلات نگرانی نداشت و آرمینا عقیده دشت لباس سفارشی اش در آن جشن بی رقیب خواهد بود.مادر پشت سرش غر می زد: فکر

کردی!بذار بذار لباس مانی آماده شه اون وقت می فهمی بی رقیب یعنی چی؟

_ مامان!اگه رنگ پیرهن مانی رو به جای آبی،صورتی کمرنگ انتخاب می کردی قشنگتر نبود؟

_ نه!تو چی می دونی ترکیب رنگ ها یعنی چی؟خودت که تو انتخاب رنگ اسیر سلیقه ی ستاری لازم نکرده به رنگ پیرهن یکی دیگه ایراد بگیری.

_ من کی ایراد گرفتم؟ فقط خواستم نظرم رو بگم.

نمی دانم چرا این بار زیاد بی میل نبودم که بروم،برخلاف بار اول که هیچ رغبتی به رفتن نداشتم.ناخواسته چهره ی زیبای آن جوانک مغرور در

افکارم نقش بست.نمی دانم چرا دلم می خواست یک زبار دیگر او را ببینم.علاقه داشتم بهترین لباس ها را بپوشم و در آن جمع بی رقیب جلوه

کنم تا نظرش نسبت به من جلب شود؟نمی دانم این تمایلات از کجا سرچشمه می گرفت.می کوشیدم کسی متوجه کشمکش درونییم نشود.

عاقبت خیاط لباس مرا حاضر کرد و به راستی که طبق قولی که داده بود بی نظیر از آب درآورده بود.پیراهن تنگ و کوتاهی بود که با حریر ادامه پیدا

می کرد،خوش دوخت بود و درست اندازه ی تن من.وقتی پرو کردم و نگاه های تحسین آمیز مادر و ماریا و خیاط را دیدم دلم نمی خواست آن را از

تن دربیاورم.

مادر فوقالعاده از کار خیاط راضی بود و چشمانش برق می زد.

_ مانی بذار شب تولد برسه اون وقت مثل نگین می درخشی.

من مستانه خندیدم.نمی توانستم منکر این حقیقت باشم که از ته دل خواهان این هستم که در آن جمع تک باشم... نه! این حقیقت انکار ناپذیر بود.

مادربزرگ حالش رو به بهبودی می رفت،از برکت بیداری های شبانه اش دو سه امتحانم را بیست گرفتم.وقتی از موضوع جشن تولد باخبر شد غر

زد: مامانت حاضره تموم لوازم زندگیش رو بفروشه تا چیزی تو اون جشن کم نیاره،با درآمد بابات،سیما باید در خونه ش رو چفت کنه و با کسی رفت

و آمد نکنه،حماقت هم حدی داره.

کتاب تاریخ را برداشتم و به اتاق خودم رفتم.مادربزرگ یکی از اتاق ها را به من اختصاص داد و اجازه داد که آن را با سلیقه ی خودم مرتب

کنم.هرچند سعی کردم از سکوت موجود بهترین استفاده را بکنم و درس بخوانم اما نمی دانم چرا نمی توانستم افکارم را متمرکز کنم.

شب جمعه نزدیک بود،یعنی دختر دیگری نیست که لباسش از لباس من زیباتر باشه؟خدای من!چه قدر دلم می خواد برای یه بارهم که شده

ستاره باشم.

از مدرسه که برگشتم،سرو صداهایی از راهرو شنیدم.از چند پله بالا رفتم که دیدم مادر دارد به دو کارگر امر و نهی می کند.

_ مواظب باشین به درو دیوار نزنین.چی کار می کنی نزدیک بود بزنی به دیوار.

کارگر ها پیانوی یادگار پدربزرگ را که روز تولد مادر برایش خریده بود از پله ها پایین می بردند.

_ سلام مامان اینا دارن چی کار می کنن؟

_ سلام مانی بیا بالا کارت دارم.

وقتی داخل رفتم به او که در حال شمارش پول بود گفتم: مامان!شما پیانوی یادگاری رو فروختین؟

سرش به کار خودش بود: آره!چیز قابل استفاده ای نبود،کنج خونه خاک می خورد،دیدم خوب می خرنش،فروختم.

_ ولی آخه چرا؟چه احتیاجی داشتی؟

نگاه گذرایی بهم انداخت و لبخندزنان گفت:پول قابل ملاحظه ایه،مدتی بود سینه ریز برلیانی که تو طلا فروشی آشنای خاله رویا دیده بودم بدجوری

چشمم رو گرفته بود.خوب دیگه می تونی بری،اما نه... مادربزرگ خونه نیست،رفته تو مراسم خواهران خیّر،بگرد توی یخچال ببین چیزی پیدا میشه

بخوری؟

نمی دانم چرا دلم از فروش پیانو گرفت.با این که هیچ وقت نوای ماهرانه ای از آن به گوشم نرسیده بود،اما دلم سوخت.

تو یخچال به جز املت وماست چیز دیگری پیدا نکردم.همان طور که مشغول خوردن بودم به کار مادر فکر کردم و این که سینه ریز برلیان بهتره یا

پیانو؟

_ مانی برای فردا برات یه سرویس بدل خریدم که با اصلش مو نمی زنه.

لیوان آب را سر کشیدم و با پوزخند گفتم: مامان باز میخوای آبروریزی شه؟

_ آبروریزی یعنی چی دختر؟وقتی دیدیش خودت هم باورت نمیشه اصل نباشه،الان دست ماریه والا نشونت می دادم،درضمن یه شبه و هیشکی

نمی فهمه.

_ مامان ظرف ها فقط همینه؟

_ اون دو تا قابلمه رو هم بشور.

_ چشم،مطمئنی دیگه ظرف نیست؟

_ مانی نگاه کن! مثل شاهزاده خانم های باوقار شده ای... ببین این سرویس چه قدر به لباست میاد... واقعا که سلیقه ی مامان حرف نداره.

مادر لبخند از لبش محو نمی شد.با رضایت خاطر نگاهم می کرد و ذوقش را پنهان نمی کرد.چرخی مقابل آینه زدم و برای چندمین باراز بی نظیر

بودن لباسم مطمئن شدم.ماریا هم از پیراهم بلند راسته اش راضی به نظر می رسید و برای رفتن بی تابی می کرد.

_ مامان!خاله رویا نگفت کی میاد؟

مادر شانه هایش را بالا انداخت و گفت: چه می دونم!این جور مواقع خیلی کم پیش میاد خاله رویا بد قولی کنه... آهان،گوش

کن،صدای بوق ماشین عهد بوقش میاد...بجبین بچه ها...

این بار از آرایش ملایم چهره ام خشنود بودم.نمی دانم چرا این قدر اعتماد به نفس پیدا کرده بودم.نه قلبم تند می زد و نه دستپاچه بودم.

_ مامان شام بابا رو حاضر کردی؟

_ آره شام رو با خودش برد..گفت تو گاراژ می خوابه.مانی درو قفل کردی؟

_ بله مامان بریم.

خاله رویا و آرمینا جلوی در پارکینگ ایستاده بودند و محو تماشای من دهانشان باز ماند.

_ به به!مانی خانم!می بینم خوب فهمیدی در این جور مهمونی ها باید چه جور پوشید تا انگشت نما شد.

آرمینا فقط گوشه چشمی نازک کرد.حق هم داشت.لباسی که گفته بود یقین دارد بی رقیب است فقط با لباس ماریا از نظر زیبایی برابری می

کرد.تا خاله رویا دنده را عوض کرد آرمینا با غرغر گفت: مامان تند نرونی ها،حوصله ندارم حرص تند رفتن تو رو بخورم... سرم درد می کنه.

خاله رویا خندید: خیلی خوب توام!خودت رو جمع کن،لبت رو بس که ورچیدی ماتیکش پاک شد.

_ ای وای!پس چرا زود تر نگفتی مامان.

با عجله از توی کیفش ماتیک و آینه ی کوچکی بیرون آورد و دوباره لبش را ماتیک مالید.

_ خوب شد مامان؟

خاله رویا نیش گازی داد و بی آن که حتی از آینه نگاهی به او بیندازد گفت: محشری دختر!حرف نداری!خوب با اجازه بریم دنده چهار.

رزیتا خانم به استقبالمان آمد و خوشامد کوتاهی گفت.نگاهش به من بود و مبهوت و تحسین آمیز سر تا پایم را برانداز کرد.صدای موسیقی شاد

چند نفر از دختر و پسر ها را به رقص واداشته بود.تعداد دعوت شده ها از مهمانی قبل بیشتر بود و اکثر جمعیت را جوانان تشکیل می دادند.رزیتا

خانم در توضیح با خنده گفت: این جوونای پر شور از دوستای کالج پسرم هستن.بردیا حتی یه نفرشون رو هم جا نذاشته.خوب چرا معطلین؟

در پاسخ سرم را پایین انداختم و شرمگین گفتم: ممنونم،لطف دارین.

وقتی به سوی میزس که رزیتا خانم به ما اختصاص داده بود می رفتیم زیرچشمی یک یک مهمانان را از نظر گذراندم.نه!جدی که هیچ دختری با من

برابری نمی کرد.نمی دانم از این که مادر قاشق و چگال نقره را فروخت راضی باشم یا نه؟چرا راضی نیاشم؟ببین چه جور بهم زل زدن!

چه قدر احساس غرور می کردم.با وقار و طمأنینه روی صندلی نشستم.

ماریا گفت: این همه ناز رو کجا قایم کرده بودی؟

مادر گه گاهی با لبخند پرمهری نگاهم می کرد.در نگاهش برق افتخار دیده می شد.سینه ریز برلیانش را انداخته بود و گه گاهی با دست لمسش

می کرد.ناخواسته به یاد پیانو افتادم و دوباره این پرسش در ذهنم شکل گرفت که سینه ریز برلیان بهتره یا پیانو؟

نگاهم به بردیا افتاد که برازنده تر از قبل از در تالارداخل شد.کت و شلوار سفید و کراوات سرمه ای زده بود.نمی دانم چرا با دیدنش قلبم به تپش

افتاد و احساس کردم خودم را باختموخاله رویا با دیدن آقای مهدوی میز ما را ترک کرد.آرمینا از این که بهمن را بین مهمانان پیدا نکرده بود با چهره

ای عبوس روی صندلی چمباتمه زده بود.

ماریا به خوبی از خودش پذیرایی می کرد.مادر بهش غر زد: این قدر شیرینی نخور!دندون های پوسیده ت دوباره قِر میان ها!

_ شما غصه نخورین،دندون های من همیشه ی خدا اهل قِر و ادان،چه شیرینی بخورم چه نخورم.

خواسته یا ناخواسته با نگاه مشتاقم بردیای جوان و برازنده را تعقیب می کردم.کاش متوجه من می شد و می دید چه زیبا و بی نظیر خواهان

رویارویی با او هستم.با شنیدن نامم به عقب برگشتم.از دیدن چهره ی آشنای آقای راد حالت انزجار بهم دست داد.بدون تعارف،مقابلم روی صندلی

نشست و با نیشخند کوتاهی گفت: شاید خودتون ندونین که با چه جادویی ادم رو به طرف خودتون می کشونین.مثل ستاره ای که تو تاریکی شب

می درخشه شما هم تو تین همه نور و چراغونی برق می زنین.

در پاسخ تبسمی خشک و کوتاه کردم و گفتم:مرسی.

قانع نشد و دوباره لب به تملق گشود: باورم نمیشه خدا این همه حسن و زیبایی رو یه جا جمع کرده باشه.شما حتما از مخلوقات خاصشین.خدا تو

خلقت شما کمال لطف و حسن رو رعایت کرده.

نگاهی به مادر انداختم که گوش هایش را تیز کرده بود و ماریا که بی هوا شیرینی می خورد.

چند لحظه در سکوت به تماشایم نشست.معذب و شرمگین سرم را پایین انداختم و خدا خدا می کردم کسی مرا از آن وضعیت نجاد بدهد.با

شنیدن صدای گرم رزیتا خانم نفس راحتی کشیدم.

_ ماندانا!عزیزم،می خوام با بردیا سلام و احوالپرسی کنی،موافقی؟

بی آن که نگاهی به سمت کاوه بیندازم از جا برخاستم.بدون هیچ مخالفتی به سمت گوشه ای از سالن رفتم که بردیا مشغول صحبت با چند پسر

جوان یود.وقتی نزدیکشان رسیدیم رزیتا خانم بردیا را صدا کرد.با نگاه اول بردیا مسخ شدم.خیره خیره نگاهم کرد و سپس به سمت ما آمد.سلام

کردم و مودبانه تولدش را تبریک گفتم.همان طور که مستقیم نگاهم می کرد با من سلام و احوالپرسی کرد.رزیتا خانم زود ما را تنها

گذاشت.ترسیدم و فکر کردم شاید مثل مهمانی قبل مورد بی اعتنایی اش قرار بگیرم.دلم به تب و تاب افتاده بود و فکر کردم گونه هایم گل انداخته

اند.سنگینی نگاهش را حس می کردم.در تن دایش خونسردی و غرور موج می زد.

از دیدن رقص های تکراری خسته شدم،از حرف های یکنواخت هم حوصله م سر رفته،من چهار سال پاریس زندگی کردم اون جا همیشه حرف تازه

ای پیدا میشه که راجع بهش گفت و گو کرد.

نمی دانستم در پاسخش چه بگویم.وقتی نگاهش کردم به رویم لبخند زد من هم به رویش خندیدم.از گرمای نگاهش همه ی تنم می سوخت،نمی

دانم برای علاقه مندی زود بود یا نه؟اما احساس می کردم در قلبم آشوب به پا کرده است.طرز نگاهش را دوست داشتم و بیشتر از همه این که

دوست داشتم مورد توجه اش قرار بگیرم.تا هنگام صرف شام من و او حرف های زیادی زدیم.طی این مصاحبت او را پسری با خصوصیات متفاوت

دیدم.وقتی به طرف میز شام می رفتیم متوجه نگاه شادمان مادر شدم.بردیا مرا کنار خودش نشاند و رزیتا خانم در طرف دیگرم قرار گرفت.نگاه

شیطنت امیزی به ما انداخت و همرا با چشمکی گفت: بهت خوش می گذره یا نه؟

تشکر کردم و به خوردن مشغول شدم.برذیا نوشابه ی مورد علاقه ی خودش را در لیوان من ریخت.

_ این نوشابه ی مخصو منه،تا حالا کسی رو تو خوردنش شریک نکردم.

فقط به رویش لبخند زدم و با علاقه نوشابه را سر کشیدم.

سر میز شام ناخواسته متوجه سنگینی نگاه کاوه شدم که کینه توزانه نگاهم می کرد.اشتهایم کور شد و میل به خوردم را از دست دادم.وقتی از

جا برخاستم بردیا نگاهی به ظرف غذایم انداخت و در حالی که دوباره برای خودش نوشیدنی می ریخت گفت:همیشه این قدرغذا می خوری؟

_ قبل از شام شیرینی زیاد خوردم اشتها نداشتم.

_ پس صبر کن منم زیاد اشتها ندارم.

چند لحظه صبر کردم تا سالادش را بخورد همان طور که دور لبش را با دستمال کاغذی پاک می کرد گفت: مهمونی پیش از جسارتت خیلی خوشم

اومد.به نظرم،پسر داییم حقش بود که سیلی بخوره.

ذوق زده گفتم: جدی می گین؟ولی خیلی ها سرزنشم کردن و مجبورم کردن عذرخواهی کم.

ناراحتش کردم؟فردا امتحان تاریخ داشتم... کاش نظرش نسبت بهم عوض نشه... راستی دوباره همدیگه رو می دیدیم؟

_ مهم نیست که مجبور به این کار شدی.مهم اینه که جواب گستاخی کاوه رو خوب دادی،اون عذرخواهی مصلحتی نمی تونه جسارتت رو نفی

کنه.سپس با لبخندی که زیبایی مردانه اش را ابهت می بخشید،با نگاهی دوست داشتنی گفت: من به ادامه ی این دوستی خوشبینم.

جا خورده بودم.انتظار این حرکت را نداشتم.احساس علاقه خیلی بیشتر در قلبم رنگ گرفتوصلف در چشمانم نگاه می کرد: من دوست دختر

نداشتم،البته دو سه سال پیش تو پاریس با مارگریت آشنا شدم.دختر خوب و پاکی بود.خوب،سرطان گرفت و مرد.ما دوستای خوبی بودیم،خاطره

های زیادی هم ازش دارم.

وقتی میز شام خلوت شد ارکستر آهنگ شادی زد.بردیا نگاهش هنوز در نگاهم خیمه انداخته بود.

بدنم داغ شده بود،انگار پای آتش نشسته بودم.کمی هول شدم و گفتم: منم همین طور... آشنایی و دوستی با... با شما...باعث خوشحالی منه.

چند لحظه چشم در چشم به هم زل زدیم.یک احساس نارس... مثل طعم گس پرتقال!یا خرمالو داشتم!با او احساس راحتی می کردم.نمی دانم...

انگار می شناختمش.از خیلی وقت ها پیش... انگار حقیقت داشت... من دوستش داشتم... انگار در تمام دنیا تنها او را می شناختم... او را که

وجودش برایم از هر کس و هر چیزی عزیزتر و خواستنی تر بود.در آن لحظات که انگار جز من و او هیچ کس حتی نفس هم نمی کشید من به

چیزی فکر نمی کردم.او هم انگار تنها به من می اندیشید.آهنگ تمام شد و ما به طرف میزمان برگشتیم.هر دو هیجان زده بودیم.گونه هایش گل

انداخته بود و مرتب به موهایش چنگ می زد.

_ شما چیزی لازم ندارین؟

_ نه،ممنون،همه چی هست.

شربت روی میز را به دستم داد و با لبخند گفت: خوشحالم که تو روز تولدم با تو آشنا شدم.سپس به رویم لبخند زد.چشمانم را روی هم گذاشتم

و در رویا های دور و درازم غرق شدم.صدایش در رویاهایم پژواک یافت.

هنوز چشمم به رویا باز بود و از صدای ضربان قلبم لذت می بردم که با شنیدن صدای کاوه چشم باز کردم.بردیا را صدا کرده بود:عمه جون گفتن بری

کادو ها رو باز کنی.

نیم نگاهی به سویش انداخت: باشه!تا چند دقیقه ی دیگه میام.

کاوه نگاه زخمناکی بهم انداخت و از ما فاصله گرفت.بردیا شیرینی ای بردات و به طرف دهانم گرفت.خجالتزده ان را از دستش گرفتم.در حالی که

خودش همخ شیرینی می جوید گفت: حواست کجاست؟

دستپاچه شدم و گفتم: همین جا!گفتین خاطره ی امشب رو فراموش نکنم ولی نیازی به تذکر نبود.

از جا بلند شد و گفت: من باید یرک کادو ها رو باز کنم،ناراحت که نمی شی؟

_ نه!میرم پیش مامان و خواهرم.

_ خیلی خو ب،بیا با هم بریم.می خوام باهاشون آشنا شم.

شادمانه از جا برخاستم و دوشادوش هم به طرف میز مادر و ماریا رفتیم.مسیر نگاهم را تعقیب کرد و پوزخندی زد.

_ خاله و دختر خاله ت فوق العاده اروپایین!

اظهار نظری نکردم.مادر از خوشحالی در پوست نمی گنجید و خیلی گرم و صمیمی با بردیا برخورد کرد . هر از چند گاه نگاه توأم با مهر و تحسینش

را به طرفم نشانه می گرفت.بردیا دوباره از من عذرخواهی کرد و به طرف مادرش رفت.

ماریا دستم را گرفت و مرا پهلوی خودش نشاند.

_ خوب حالا دیگه ما رو تحویل نمی گیری.هان؟

خواستم چیزی بگویم که مادر با لبخندی پیروزمندانه گفت: آفرین دختر!حظ کردم،بهت امیدوار شدم!

پدر و مادر بردیا سوییچ بنز آخرین مدلی به او هدیه کردند.هدیه های دیگر بیشتر جنبه ی تزیینی داشت.مادر هم برایش یک ساعت خریده بود.فکر

کردم می بایست من هم هدیه ای بهش می دادم.وقتی شمع ها را فوت کرد آواز تولدت مبارک جمعیت بلند شد.به روی جمعیت خنده ی زیبایی

کرد و سپس از آن بالا به من خیره شد.مادر هیجان زده و بی تاب به پهلوی ماریا زد و گفت: ببین چه جور داره مانی رو نگاه می کنه تو رو خدا ببین!

_ دارم می بینم مامان جون،تو رو خدا به پهلوی من رحم کنین مامان!

_ اه!بی ذوق بد قواره!خوشحال نیستی،مانی دست و پا چلفتی تا این حد مورد توجه پسر رزیتا خانم باشه؟

_ چرا خوشحال نباشم؟ولی باور کنین پهلوم درد گرفت.

_ خیلی خوب توام،اه!نازک نارنجی!

وقتی پیشخدمت ها کیک را تقسیم کردند،بردیا سهم من و خودش را برداشت و مرا با خود به گوشه ای دنج و خلوت برد.در حین خوردن کیک گفت:

بیست سالگی احساس خیلی قشنگی به آدم میده می دونی تو این سن آدم فکر می کنه که همه چیز،بهترین ها و زیباترین ها مال

خودشه...آه!این احساس خیلی قشنگ و لطیفه.راستی چند سالته؟

_ شونزده سال.

_ بیشتر به نظر می رسی!شونزده سالگی هم سن و سال قشنگی برای دخترهاست،این طور نیست؟

سرم را کج کردم و لبخند زدم: راستش تو این مورد زیاد فکر نکردم،بیشتر حواسم به درس و مدرسه ست.

_ درس خیلی خوبه،ولی نه این که همه ی فکر و ذکر آدم بشه،آدم باید کار های دیگه ای هم بکنه...راستی بلدی پیانو بزنی؟

به یاد کارگر ها افتادم که پیانو یادگار پدربزرگ رت از پله ها پایین می بردند و مادر که اسکناس ها را می شمرد.

_ نه!متأسفانه فرصت یادگیری پیش نیومده.

_ پاریس که بودم پیش یه استاد بزرگ درس پیانو می گرفتم.می خوای کمی هنرنمایی کنم؟

لبخند زدم و گفتم: البته!خوشحال میشم.

آخرین تکه کیک را به دهانم گذاشت و به رویم خندید.از حرکات رمانتیکش هیجان زده شدم.دستم را گرفت و مرا به گوشه ای از سالن برد که

پیانوی سفید رنگ بسیار گران بهایی آن جا قرار داشت.هیچ کس متوجه قصد او نشده بود.هرکسی مشغول کار خودش بود.روی سن هنوز چند

نفری در حال رقص بودند.ابتدا صدای پیانو در لا به لای همهمه و سرو صدا گم شد اما یواش یواش سرو صدا خاموش شد و تالار یک باره در سکوت

غرق شد.وقتی انگشتانش هنرمندانه روی شاستی ها قرار می گرفت نگاهش به من بود و لبخند زیبایی کنج لبش نشسته یود.با وجودی که

چیزی از پیانو نمی دانستم،اما از نرمی و لطافت آهنگی که می نواخت در خود فرو رفتم.من هم به نگاه روشنش زل زده بودم و با علاقه به آهنگ

روح بخش او گوش می دادم.وقتی اهنگ تمام شد صدای کف و براوو بلند شد.ولی من و او هنوز نگاهمان خیره بود.او در نگاهش غرور و افتخار برق

می زد و من با عشق و علاقه نگاهش می کردم.جمعیت دوباره به ولوله افتاد.

_ دوباره،دوباره...

بردیا با غرور از جا برخاست،لبخند متینی بر لب آورد و رو به جمعیت تعظیم کوتاهی کرد و گفت: متشکرم!اگه می بینین پشت پیانو نشستم فقط به

خاطر ماندانا خانم بود والا آمادگی زیادی نداشتم.

تا بناگوش سرخ شدم.دوباره با لبخند نگاهم کرد.صدای سوت و کف بار دیگر سکوت را شکست.

سرم پایین بود و به صدای ضربان قلبم گوش می کردم که صدایش را شنیدم: چه طور بود؟

نمی دانم چرا از آن همه محبت و احترام به گریه افتادم.در چشمانم اشک جمع شد و جرأت نداشتم به چشمانش نگاه کنم.ترسیدم!نکنه جلوی او

اشک بریزم و او از ضعف درونی ام با خبر شود.نا خواسته با قدم های بلند از کنارش دور شدم.نمی دیدمش،اما سایه ی نگاهش را به دنبال خود

احساس می کردم.بی هدف می رفتم که دستی به بازویم چنگ زد:

_ چت شد دختر؟

_ ولم کن ماری!بیا از این جا بریم.دارم خفه می شم.

_ باشه می ریم،ولی خوب بگو چرا این کارو کردی؟

سرم را روی شانه اش گذاشتم و با گریه گفتم: نمی دونم ماری!به خدا دست خودم نبود.

دروغ می گفتم.خوب می دانستم چه کردم.از ترس رسوا شدن بود که فرار کردم.بله!از نگاه مشتاق بردیا گریختم تا در نگاهم عشق را نبیند تا

نفهمد در مقابل او احساس عجز و حقارت بهم دست می دهد.با نگاهی پر از سوال!سرم را بلند کردم و لحظه ای از برق نگاهش تنم لرزید.سرم را

به طرف دیگر چرخاندم.چانه ام می لرزید.خوب می دانستم که رنگ چهره ام پریده.ماریا توضیح داد که: فکر می کنم حالش زیاد خوب نباشه.شاید از

تأثیر آهنگ زیبای شما باشه.می دونین او خیلی حساسه.

از دروغی که به خاطر من گفته بود دلم سوخت.صدایم کرد،گرفته و محزون.جرأت نداشتم به طرفش برگردم.دوباره صدایم کرد.ماریا دوباره لب به

دروغ گشود: وقتی تحت تأثیر آهنگی قرار می گیره مدتی طول می کشه تا به حال عادی برگرده.

با دیدن مادر که با نگاه شماتت بارش از رو به رو می آمد آه از نهادم برامد.جمعیت پراکنده شده بود و بعضی ها سر در گوش دیگری پچ پچ می

کردند.وقتی مادر به من نزدیک شد،آهسته و با تشر در گوشم گفت: عادت داری آخر هر جشن از خودت ادا و اصول در بیاری؟ و سپس به روی بردیا

که هنوز منتظر بود لبخندی تصنعی زد و گفت: شما ناراحت نشین الان خودش توضیح میده.

من چه توضیحی داشتم به او بدهم؟می دانستم او را دلگیر کرده ام.حقیقت این بود که قادر نبودم به او بگویم دوستش دارم.بردیا مقابلم قرار

گرفت.من سرم پایین بود.خجالت می کشیدم!می ترسیدم!

_ نمی دونم چی کار کردم یا حرفی زدم که باعث ناراحتی تون شد و با این که نمی دونم چرا اما متأسفم.

لحظه ای نگاهش کردم،غم غریبی بر روشنی چشمانش سایه انداخته بود و مضطرب و پریشان به نظر می رسید.از خودم بدم آمد.او به گناهی

نکرده پریشان خاطر شده بود.

_ پسرم!ماندانا حالش خوبه؟

هر دو به طرف رزیتا خانم برگشتیم.او نگاهی از سر دقت و نگرانی بهم انداخت و سپس نفس راحتی کشید.

_ خدا رو شکر!فکر کردم حالت خوش نیست!راستش منم هر وقت بردیا آهنگ غمگینی می زنه این طور آشفته می شم.

خدا را شکر که او هم بر حرف های ماریا مهر تأیید زد.فکر کردم بهترین فرصت را برای جبران نباید از دست بدهم به زور لبخند زدم.

_ درسته!در مقابل سوزناکی یه آهنگ از خودم هیچ اختیاری ندارم.دست خودم نبود.سپس به طرف بردیا برگشتم و با لحن گرفته ای عذرخواهی

کردم،اما انگار از توضیحی که داده بودم راضی نشد و یا این که فهمید علت واقعی را از او پنهان می کنم.فقط خیره خیره نگاهم کرد،سپس دستش

را به عنوان خداحافظی جلو آورد.یک خداحافظی خشک و خالی!

_ به امید دیدار.

_ به امید دیدار.

وقتی همراه مادر و ماریا می رفتم به عقب برگشتم.همان جا ایستاده بود و نگاهم می کرد.

مادربزرگ خواب بود.به آرامی خودم را به اتاقم رساندم.حرف های پر از سرزنش مادر در گوشم زنگ می زد.

_ نمی تونی آبروریزی نکنی!مثل عقب افتاده ها یکدفعه جنی میشی!

_ اِ...اِ...اِ... حیف جوون به اون برازندگی نبود که این طور ناراحتش کنی؟... الحق که دختر همون پدری!

روی تخت دراز کشیدم.دوباره صدایش در گوشم پیچید.

_ چه قدر بهت بگم مواظب رفتارت باش تا مجبور به عذرخواهی نشی؟می مردی این کارو نمی کردی؟

خاله رویا هم که خیلی بی خیال بود:وای نمی دونی سیما!اقای مهدوی ما رو به باغ خانوادگیشون تو کرج دعوت کرد.

در طول راه برگشت آرمینا هنوز اخم هایش در هم بود.

_ مامان نفهمیدی چرا بهمن نیومده بود؟

_ چه می دونم!لابد دعوتش نکرده بودن.

_ وا!مگه میشه؟!

به یاد تمام حرف ها و حرکات بردیا چشمانم را روی هم گذاشتم.خوابم نبرد.خواستم درس بخونم که دیدم حوصله اش را ندارم!خدای من!چرا

ناراحتش کردم؟فردا امتحان تاریخ داشتم... کاش نظرش نسبت بهم عوض نشه... راستی دوباره همدیگه رو می دیدیم؟

_ خانم ستایش نمره های این ثلث شما هیچ خوب نیستن.ببین،شونزده،پونزده، فده،سیزده و ده،می بینی؟اصلا انتظار این نمره های افتضاح رو از تو نداشتم.فکر می کردم محاله نمره ی کمتر از هیجده بیاری اما... تو همه ی تصورات منو به هم ریختی!چرا؟علت این همه افت و پسرفت چیه؟می خوای کارنامه ی سال قبلت رو نشونت بدم؟چرا ساکتی و چیزی نمی گی؟

سرم پایین بود و نوک کفشم را روی زمین می کشیدم.

_ چه علت خاصی وجود داره که نمره های بیست یه دفعه ده و سیزده شدن؟نمی خوای چیزی بگی؟

خواستم چیزی بگویم که متوجه شدم بغض کرده ام.کالج را از دست رفته می دیدم.سمیرا را در یونیفرم مخصوص کالج دیدم که رو به رویم ایستاده و نیشخند می زند.صدای بلند خانم مدیر رشته ی افکارم را پاره کرد.

_ سمیرا یوسفی همه ی نمره هاش بیست شده و فقط یه هیجده داشت اونم تو ریاضی!اما تو... خیلی خوب برو... ناامیدم کردی.

با قلبی آزرده از دفتر بیرون اومدم.نامه ی احضاریه ی پدر و مادر دستم بود.حال خوشی نداشتم.چه کسی می فهمید این روز ها چه حالی داشتم؟هرشب تا صبح بی قراری و بی تابی و روز ها در تب و هذیان،چه کسی می فهمید که من عاشق شده ام؟هروقت کتابی را باز می کردم هیچ نوشته ای نمی دیدم.فقط چهره ی او را می دیدم و صدای او در گوش هایم طنین می انداخت.چه کسی می فهمید درد این عشق پنهانی روز و شب را برایم یکی کرده و شب ها از کابوس تا صبح ناله سر می دهم.خیلی وقته ندیدمش...آره... از شب تولد یه ماهی می گذره...چه طور این همه مدت رو تحمل کردم؟چه طور؟به درک که نمره کم آوردم... من باید او رو ببینم... چرا برای دیدنم اقدامی نکرده؟مگه نگفت باید دوستای خوبی برای هم باشیم؟پس چه طور این همه مدت حالم رو نپرسیده؟چه قدر موقع صحبت های مامان و خاله رویا گوش هام رو تیز کنم تا شاید درباره ش حرف بزنن؟خسته شدم..خانم مدیر.همین که تا حالا روی پا ایستاده م شق القمر کردم...من باید تا حالا مرده باشم... از این غم دوری... از غم ندیدنش باید تا حالا جسمم زیر خاک پوسیده باشه... تو از من نمره ی بیست می خوای.. بیست آوردن دل آروم می خواد،فکر راحت می خواد،محیط سالم و پاک می خواد.ولی تو ازم چه انتظاری داری؟نمره ی بیست می خوای؟به درک که سمیرا میره کالج!به درک که تجدید بشم... وای خدای من!دارم دق می کنم... این دل صاحب مرده از جون من چی می خواد؟چرا راحتم نمی ذاره؟خدا...ای خدا...

جیغ کیدم و وسط مدرسه از حال رفتم.همه می گفتند بابت نمره های کمی است که آورده ام،ولی خودم خوب می دانستم چه مرگم شده است!بعد از خوردن آب قند در دفتر کمی حالم جا آمد.جز سایه روشن چیزی نمی دیدم.بس که چیزی نخورده بودم ضعیف و مردنی شده بودم.خانم مدیر به خانه زنگ زد و مادر را در جریان قرار داد... تا آمدن مادر،مدیر و ناظم مراقبم بودند.دبیر فیزیک فشارم را گرفت . سرش را تکان داد.

_ فشارش خیلی پایینه!فکر کنم باید بستری شه.

مدیر نگران تر شد.دستی به سرم کشید و گفت: متأسفم که ناراحتت کردم...می تونی ثلث بعد جبران کنی... همه که نباید برن کالج!

مادر آمد.خیلی آشفته و ناراحت،انگار از همه طلبکار بود.

_ خانم مدیر چه بلایی سر دختر من اومده؟چرا این ریختی شده؟ای وای!

سپس شانه هایم را مالید.مضطرب و پریشان حرف می زد.

_ دخترم،مانی!بگو چت شده؟پاشو... باید ببرمت دکتر!وای!انگار هوش و حواسش سر جاش نیست... خانم مدیر زنگ بزنین آژانس بیاد تا مانی رو ببریم اورژانس...خدایا دخترم از دستم نره.

دکتر خوب معاینه م کرد.حالم داشت به هم می خورد.سرم درد می کرد.انگار با پتک تو سرم کوبیده بودند.چهره ی دکتر را خوب نمی دیدم.مادر بی قراری می کرد.

_ آقای دکتر،حالش چه طوره؟مدیر مدرسه ش گفت یه دفعه تتوی حیاط غش کرد...

دکتر برای بار دوم فشارم را گرفت و آرام گفت:بله!خیلی خیلی پایینه... باید بستری شه.

مادر محکم به صورتش کوبید.

_ ای وای!یعنی تا این حد حالش بده که باید بستری شه؟

_ آره خانم!نمی بینین از ضعف چه طور ناله می کنه؟ببینین،کف کرده!پرستار زود یکی از تخت ها رو آماده کنین.

وقتی مرا روی تخت خواباندند متوجه شدم مادر گریه می کند.سوزن سرم که در دستم فرو رفت از حال رفتم.وقتی دوباره چشم گشودم صدای گفت و گوی دکتر و مادر را شنیدم.

_ مدیر مدرسه شون نگفت قبل از این که از حال بره چه اتفاقی افتاد؟

_ نه!ولی چرا!مثل این که نمره های ثلثش پایین بودن و مدیرشون به خاطر همین سرزنشش کرده...اه...!می دونستم آخرش این درس و مدرسه زندگیش رو تباه می کنه.

_ مگه نمره هاش همیشه خوب بود که مدیر سرزنشش کرده؟

مادر با اکراه توضیح داد: آره،همیشهنمره هاش بالای هجده بود...

_ خوب چی شده درسش افت کرده؟

مادر عصبانی شد و گفت: چه می دونم آقای دکتر؟شما هم تو این موقعیت عجب سوالی از آدم می پرسین.

دکتر ضربان قلبم را گوش داد و با پوزخند گفت: عجیبه که نمی دونینی علت افت تحصیلی دخترتون چیه؟شاید همون علت باعث این حال و روز وخیمشه.فکر میکنم یه روانپزشک هم باید ببیندش.

مادر وحشتزده گفت: وای آقای دکتر!روانپزشک دیگه برای چی؟

دکتر نگاهش کرد و گفت: دختر شما از فشار روحی شدید نزدیک بود از دست بره و اون وقت شما که مادرشی نفهمیدی خانم محترم!

مادر خودش را جمع و جور کرد و دیگر چیزی نگفت.دستی روی سرم کشید.سرم هنوز گیج می رفت.مادر را به وضوح نمی دیدم.

_ مامان... من حالم خوب نیست... سردمه... این جا چه قدر تاریکه.

مادر به گریه افتاد و با مهربانی گفت: عزیزم،خوب می شی.الان میگم یه پتوی تمیز روت بکشن... الان میام.

رفت و با پتو برگشت.پتو را که رویم کشید،گونه ام را بوسید.پرستار جای سرم خالی را با یک سرم دیگر عوض می کرد.آمپولی را در آن فرو برد و رفت.نمی دانم تا چند ساعت در تب و هذیان بودم.بیدار می شدم و از حال می رفتم. آخرین

بار که بیدار شدم پدر و ماریا هم بالای سرم بودند.وقتی حالم را پرسیدند مثل دیوانه ها ضجه زدم.

_ منو از این جا ببرین... من دیگه خوب نمی شم... حالم بده... حالم بده.

پدر دستم را فشرد و ماریا موهایم را نوازش کرد.مادر آهسته اشک می ریخت... از صدای ناله و فریاد من دکتر و پرستار خودشان را رساندند.دکتر نبض و فشارم را دوباره گرفت،بعد گفت که یکی باید شب را پیش من بماند.مادر و ماریا با هم تعارف کردند.

عاقبت مادر گفت: تو بچه کوچیک داری!بهتره با پدرت برگردی خونه... من پیشش می مونم.

وقتی پدر و ماریا رفتند پرستار آمپول دیگری بهم تزریق کرد.در حالی که زیر پتو می لرزیدم خوابیدم.

روز بعد اگرچه حالم بهتر نبود اما دیگر نمی لرزیدم.دکتر با خوشرویی بهم سلام کر و حالم را پرسید.دهانم خشک و بدطعم بود.

_ از دیروز بهترم.. ولی هنوز سرم گیجه.

_ طوری نیست دخترم،چند روز که این جا بستری باشی خوب میشی!مثل قبل سالم و شاداب.حالا بذار فشارت رو بگیرم،نبضت که از دیروز بهتر می زنه.

گوشی را که از گوشش درآورد دوباره سرم را به کارانداخت.

_ دکتر ماماننم کجاست؟

_ تو محوطه.مامانت غذای بیمارستان رو دوست نداشت.لابد رفته بیرون چیزی بخوره.

از لبخند معنی دارش من هم لبخند زدم.چهره ی مهربان و نگاه گرمش بهو آرامش داد.ناخواسته گفتم: دکتر!می دونم چرا حالم بد شده!به کسی نگفتم ولی به شما میگم.

_ البته عزیزم!به من بگو.خوشحال میشم که بهم اعتماد می کنی.

گفتم،همه چیز را به او گفتم.بعد از این که در سکوت به حرف هایم گوش داد لبخند زد،دستی روی سرم کشید و با لحن مهربانی گفت: همه چی درست میشه دخترم،یه عاشق قبل از هر چیز باید صبور باشه!اگه بخوای خیلی از خودت بی تابی نشون بدی از دست میری.

_ دکتر به مامانم چیزی نگین،راستش خجالت می کشم.

دوباره لبخند پر مهری پوست سفید صورتش را مهربان تر کرد.

_ عشق به آدم ابهت و آزادگی میده!نباید باعث خجالت کسی بشه.مامانت باید در جریان باشه شاید بتونه کاری برات بکنه.

وقتی از پیشم می رفت همراه آه بلندی گفت: برای سن و سال تو کمی زوده که عشق رو درک کنی،امیدوارم در مورد احساست اشتباه نکرده باشی،هر احساس زودگذری رو نمیشه گفت عشق.و رفت.

حال چندان خوبی نداشتم که به حرف های دکتر فکر کنم.مادر که برگشت دوباره تب و لرز کردم.

_ مانی وقتی برگشتیم خونه می خوام یه مهمونی ترتیب بدم.خونواده رزیتا خانم رو هم دعوت می کنیم.

قند تو دلم آب شد: راست می گین مامان؟

و زود لبم را به دندان گزیدم.با شرم سرم را پایین انداختم.به رویم خندید و گفت: البته!به پدرت هم گفتم،حرفی نداشت.

وقتی نگاهش کردم خیلی خوشحال به نظر رسید.لابد دکتر همه چیز را به او گفته بود.

_ ولی آخه به چه مناسبتی؟

ظرف سوپ را جلویم گذاشت.از دیروز سرم را قطع کرده بودند و بهم سوپ می دادند.دکتر گفت یواش یواش باید مرخص شم.

_ به مناسبت سلامتی تو!چه بهونه ای بهتر از این؟

_ مامان؟!

_ چیه؟

_ هیچی... فقط... فقط... ممنونم.

به رویم خندید.سوپ آبکی بیمارستان به نظرم خیلی خوشمزه آمد.تا ته خوردم.حتی کاسه ی ماست را هم خالی کردم.مادر گفت وقتی اشتهایت برگشته یعنی حالت خوبه.خوشحال بودم.از مرخص شدن یا از مهمانی؟نمی دانم!

آخرش بعد از چهار روز بستری بودن،دکتر برگه ی ترخیص رو امضا کرد.پدر و ماریا هم آمده بودند.مهبد برایم گل زنبق آورد.

_ سیما،زیاد مهمون دعوت نکن،از پسش برنمیام.

_ تو غصه نخور!با من!

_ تو چرا همیشه با من مخالفت می کنی،فقط آشناهای نزدیک رو دعوت کن،مگه رزیتا خانم رو چه قدر می شناسی؟!

_ اتفاقا ایشون جز اولویت هان،شما دخالت نکن آقای ستایش.

پدر مثل همیشه حریف مادر نشد.سرش را تکان داد و زیر لب چیزی گفت و رفت پای تلویزیون نشست.

از پنجره به خیابان خلوت خیره شده بودم.سپیدار های لخت و عریان دو طرف خیابان،یک دست و یک شکل صف کشیده بودند و دسته چهار پنج تایی کلاغ ها از این درخت به آن درخت می پریدند.

_ مانی،بیا این جا عزیزم،تلفن کارت داره.

_ کیه؟

مادر لبخندی بر لب داشت و شانه اش را بالا انداخت.گوشی را از دستش گرفتم و آرام گفتم: الو.

از آن طرف صدای گیرا و گوشنواز او را شنیدم.

_ سلام،حالت چه طوره؟

به زور جلوی فریادم را گرفتم.

_ وای!شمایین!

قلبم تند می کوبید و عرق روی پسشانیم نشسته بود.

_ نمی دونستم بستری بودی والا بهت سر می زدم.

به طعنه گفتم: دوستای خوب هیچ وقت از حال هم بی خبر نمی مونن.

_ تو درست میگی!می خوام ببینمت.

داغ شدم و پرسیدم: کجا؟

_ با مامانت صحبت کردم،بعد از ظهر میام دنبالت،بعد با هم تصمیم می گیریم که کجا بریم.

قلبم انگار می خواست از سینه بزند بیرون.آب دهانم را قورت دادم و گفتم: باشه،منتظرتم.

_ خداحافظ عزیزم.

_ خدا... حافظ.

صدای بوق می آمد،ولی من هنوز گوشی دستم بود.

_ مانی!چرا گوشی رو سر جاش نمی ذاری؟

_ ها!؟چرا الان می ذارم.

مادر همچنان لبخند بر لب داشت.فکر می کردم در عالم خواب این تلفن بهم شده.

_ مانی،باهات قرار گذاشت؟

به سویش برگشتم.نمی دانم چرا احساس کردم بیشتر از همیشه دوستش دارم.خودم را در آغوشش انداختم و گفتم: مرسی مامان.

_ خوشحالم به خودت اومدی!بردیا جوون برازنده ایه!مطمئنم مرد خوبی می تونه برات باشه... فقط باید با هوشیاری برای خودت نگهش داری!

پدر خانه نبود.مادر پالتویی را که تازه خریده بود به تنم پوشاند.ماریا آرایش ملایمی به صورتم کرد و گفت: مانی،مواظب رفتارت باش!بذار رفتارت همیشه جذبش کنه نه این که از خودت برونیش.

_ وای!انگار اومد،صدای ماشین رو شنیدی؟

_ زود باش مانی.سلام ما رو بهش برسون و خودت برای مهمونی شب جمعه دعوتش کن.

از خانه زدم بیرون.نمی دانم پله ها را چه طور پایین رفتم.چه قدر پشت فرمان بنز نشستن بهش می امد.با دیدنم پیاده شد.همزمان با هم سلام کردیم و به هم چشم دوختیم.از شدت هیجان دست و پام می لرزید.نگاهم که به پنجره ی طبقه ی دوم

افتاد متوجه مادر و ماریا شدم که به شیشه ی پنجره چسبیده بودند.خنده م گرفت.

_ خوب کجا بریم؟

_ نمی دونم!جای خاصی سراغ ندارم.

_ خوب!پس میریم جایی که من سراغ دارم.

سوییچ را چرخاند.موقع رانندگی،خیلی آرام و مهربان حرف می زد.

_ خوب،نگفتی چرا بستری شدی؟

یاد حرف مادر افتادم: سعی کن با رفتارت جذبش کنی...

باید حقیقت را به او می گفتم تا می فهمید چه قدر بهش علاقه دارم.

_ وقتی قلب ادم رو بدزدن کسالت هم پیش میاد.

نمی دانم منظورم را گرفت یا نفهمید.

_ خوب حالا که خوبی.

_ خوبم،ولی روزای بدی رو گذروندم.

جلوی در بزرگ سبز رنگی توقف کرد.پیاده شد و در را باز کرد و دوباره برگشت.

_ اینجا زمانی خونه ی بابام بود...

ماشین را داخل باغ راند.باغ بزرگ و درندشتی بود.متروکه به نظر می رسید.به یک ساختمان دو طبقه رسیدیم.ماشین را خاموش کرد و با لبخند به سویم برگشت.

_ خوب،اینم یه جای خلوت و دنج.بدون سروصدا و مزاحم!

پیاده شد.برای پایین رفتن دودل بودم.برای چی منو این جا آورده؟یک لحظه بدگمان شدم.در سمت مرا گشود.

_ نمی خوای پیاده شی؟

فکر کردم نباید متوجه ترس و اضطرابم بشه.پیاده شدم.مرا با خود به سوی ساختمان برد.در با صدای قیژی باز شد.لوازم زیادی آن جا نبود،جز یک دست مبل رنگ و رو رفته و آشپزخانه ای با لوازم ضروری.چند چوب توی شومینه انداخت و

کبریتی زد و چوب ها را شعله ور کرد.خیلی سرد بود.نگاهی به گوشه و کنار خانه انداختم.همه جا پر از گرد و تار عنکبوت بود.پارچه ی روی مبل ها را پس زد و مرا کنار خودش نشاند.می ترسیدم صدای تپش قلبم را بشنود.گرمای شومینه

خیلی زود بر تنم چیره شد.

در مبل فرورفت و گفت: هیچ کس از این جا خوشش نمیاد.بعد از پدربزرگم این جا به پدرم ارث رسیده،پدرم نه دلش میاد بفروشدش و نه این که بهش سر بزنه.فقط من گهگاهی میام این جا... گوش کن چه سکوتی داره...آدم حظ می کنه.

خدایا چرا می ترسیدم؟او که با من کاری نداشت؟

_ چرا چیزی نمی گی؟

قلبش خیلی آرام می زد.چه طور می توانست تا این حد طبیعی رفتار کند؟سرم را بلند کرد و به چشمانم خیره شد.

_ چرا ساکتی؟از این جا خوشت نمیاد؟

به زور تونستم لبخند بزنم و بگم: چرا!اگه یه دستی به روش بکشی بهتر هم میشه.

از جا بلند شد و به سمت آشپزخانه رفت: ببینم این جا چیزی برای خوردن پیدا میشه یا نه؟در یخچال را باز کرد و نگاهی به داخلش انداخت.

گوشه و کنار خانه را از نظر گذراندم.نه!از این همه پنجره و لوسترهای بزرگ و فرش های قدیمی خوشم نمیاد.

_ آهان!پیدا کردم.فکر نمی کردم این جا قهوه پیدا شه.تاریخش هم نگذشته...

سپس به من گفت: خوب چرا نشستی؟بلند شو بیا به من کمک کن.

از جا برخاستم و به طرف آشپزخانه رفتم.وقتی مرا کنار خودش دید گفت: دوستت دارم ماندانا!می خوام تو فقط مال من باشی!

چه قدر شنیدن این جمله برایم تسکین بخش بود.به خودم جرأتی دادم و گفتم: منم همین طور!قول میدم فقط مال تو باشم.

لبخند زد،لبخند زدم.از حرکات عاشقانه اش به شوق آمده بودم.با همدیگر قهوه درست کردیم و کنار شومینه فنجان های قهوه را سرکشیدیم.بعد دوربینی از ماشین درآورد و آن را تنظیم کرد و خودش کنارم نشست.اصرار داشت عکس بیندازیم.

خیلی زود هوا تاریک شد.برای رفتن چندان عجله نداشت.من با وجودی که دلم می خواست بیشتر کنارش باشم از جا برخاستم.نگاه خونسردی بهم انداخت و به پشتی لم داد.

_ به این زودی از بودن با من خسته شدی؟

سرم را تکان دادم و گفتم: نه!ولی هوا تاریک شده،بهتره برگردیم.

نگاهی به بیرئن از پنجره انداخت و با پوزخند گفت: خوب بهتر!دلت نمی خواد شام رو با هم بخوریم؟

احساس کردم رنگ از چهره ام پرید: امشب نه!باشه برای یه وقت دیگه،این جا سرده.

از جا بلند شد و به سویم آمد و آرام گفت: خوب این که مشکلی نیست.بیرون چوب زیاده.

نمی دانستم دیگر چه بهانه ای باید برایش بیاورم.لحظه ای تردید کردم.

_ پس شام را با هم می خوریم.

نتوانستم جلوی فریاد ناشی از ترس خودم بگیرم و گفتم: نه!بر می گردیم.

با تعجب نگاهم کرد و دوباره روی مبل ولو شد.با خونسردی به چشمانم زل زد: خوب پس خودت برگرد!می خوام امشب جلوی شومینه بخوابم.

انتظار چنین رفتاری نداشتم.فکر کردم خیال شوخی دارد،اما پاهایش را روی میز گذاشت و دست هایش را زیر سرش قرار داد.فکر کردم باید با لحنی دیگر او را وادار به رفتن کنم.مقابلش زانو زدم و به آرامی گفتم: بیا

برگردیم بردیا!بابام خوشش نمیاد شب بیرون باشم.شاید دیگه هم اجازه نده باهات جایی بیام... خواهش می کنم برگردیم.

با حرکت تندی روی مبل نشست و گفت: خیلی خوب بر می گردیم،ولی یه شرط داره.

از این که تغییر عقیده داده بود خوشحال شدم و پرسیدم: چه شرطی؟

_ این که هرلحظه خواستم و اراده کردم ببینمت.بدون هیچ محدودیتی.نشونی مدرسه ت رو هم می خوام.

هیجان زده گفتم: این شرط خیلی خوبیه.منم دلم می خواد تو رو ببینم.سپس به روی هم خندیدیم.نشانی مدرسه را بهش دادم.

_ ماندانا،خیلی دوست دارم،می خوام همیشه یادت بمونه.

چشمانم را روی هم گذاشتم.خیلی زور به خانه رسیدیم.

سرم را تکان دادم.دستم را بوسید و صبر کرد من در را باز کنم.وقتی در را بستم صدای استارت ماشینش را شنیدم و چند لحظه بعد صدای اتومبیلش در گوشم گم شد.مادر در را به رویم باز کرد.خیلی نگران و عصبی

به نظر می رسید.معلوم بود تا آن لحظه منتظر آمدنم بوده.وقتی پالتویم را آویزان کردم صدای فریادش در گوشم پیچید.

_ تا حالا کجا بودی؟ساعت هشت شبه!مگه نگفته بودم غروب برگرد.

دنبال توضیح قانع کننده ای می گشتم: شما درست میگین مامان!وقتی از پارک برگشتیم متوجه شدیم بچه ها هر چهار لاستیک ماشین را پنچر کرده ن!خوب خیلی طول کشید تا امداد رسید و...

_ خیلی خوب... سپس با دقت نگاهم کرد.دیگر در چهره اش آن خشم و غضب دیده نمی شد.آرام تر از پیش گفت: بهت خوش گذشت؟

روی صندلی نشستم.نفس بلندی کشیدم و لبخند زدم: خیلی مامان!نمی دونین چه قدر بهم ابراز علاقه کرد.

نرم نرمک لبخند رضایت نقش لبانش شد: خوب!این خیلی خوبه.مواظب رفتارت که بودی؟

_ بله مامان!خیلی حواسم بود... خیلی دوستم داره.

_ برای خانواده ی ما این یه افتخار بزرگه.اگه عروس خونواده ی شاهنده شی یعنی یه عمر خوشبختی.حرفی در این مورد نزد؟

از این خوش خیالی مادر خنه م گرفت و گفتم: به این زودی؟ما تازه داریم همدیگه رو پیدا می کنیم!زوده که همچین صحبتی بشه.

_ خوب قرار مهمونی جمعه شب رو بهش گفتی؟

محکم بر پیشانیم کوبیدم و گفتم: آخ!پام یادم رفت...

سرش را تکان داد و بلند گفت: احمق فراموشکار... خیلی خوب،بلند شو برو پایین پیش مادربزرگ.

مطیعانه از جا بلند شدم.قبل از این که بروم گفتم: مامان!باز هم می تونیم همدیگه رو ببینیم؟

سرش را بلند کرد و چشم در چشم من دوخت: البته!این فرصت را نباید از دست داد.بردیا جوان برازنده ایه.

از خوشحالی به طرفش دویدم و صورتش را بوسیدم.

* * *

_ چی کار می کنی دختر؟حواست کجاست؟لیوان نازنینم رو شکستی.

با عجله خرده شیشه ها را جمع کردم.دستپاچه بودم و نوک انگشتم خراش برداشت و کمی خون آمد.نگاه غضبناک مادربزرگ را به جان خریدم.

_ نگفتی حواست کجاست؟

باید می گفتم حواسم پیش بردیا بود؟و از یادآوری حرف ها و حرکاتش خود را می باختم؟نه!بذار فکر کنه دست و پا چلفتیم!آخ بردیا!هیچ فکرش رو نمی کردم به زودی عاشقم بشی... باور می کنی؟به همین زودی دلم

برات تنگ شده... کاش زودتر می دیدمت.آن شب با خیال بردیا به خواب رفتم.برایم مهم نبود فردا چه درسی دارم.

_ خانم ستایش؟

...

_ خانم ستایش؟

...

_ خانم ستایش حواستون کجاست؟

پریدم بالا: بله آقای تاجدار؟

نگاه پر ملامتش را به سویم روانه کرد: چرا حواستون رو جمع نمی کنین؟می دونین چند یار صداتون کردم؟معلومه کجایی؟

با شنیدن صدای زنگ نفس راحتی کشیدم.با غضب نگاهم کرد.بچه ها یکی یکی از جا بلند شدند و کلاس را ترک کردند.آقای تاجدار هم مجبور شد تنبیه و مواخذه ی مرا به جلسه بعد موکول کند.زنگ آخر بود.همراه

الهام از کلاس بیرون آمدم.الهام از در کلاس تا خروجی مدرسه یکریز حرف می زد.

_ از وقتی سمیرا شاگرد ممتاز کلاس شده دیگه به کسی محل نمیده... خوب حقم داره... می خواد بره کالج.منم بودم به کسی محل نمی ذاشتم... راستی مانی!چعلت این همه افتت چی بود؟چرا این قدر نمره

هات کم شدن...

_ وای بردیا...

_ چی؟چی گفتی؟

با دیدن بنز قرمز رنگ بردیا بی اعتنا به حرف های بی سروته الهام به طرف ماشین دویدم.جلوی پایم ترمز کرد.در جلو را باز کردم و با گفتن سلام روی صندلی نشستم.پولور آبی تنش بود و موهایش برق می زد.ادوکلن

خوشبویی هم زده بود.صدای ضبط بلند بود.

_ حالت چه طوره؟کی تعطیل شدین؟

_ همین الان.حدس می زدم میای.

نگاهی گذرا بهم انداخت.از دیدنش به قدری خوشحال شده بودم که سر از پا نمی شناختم.

_ می خوای ناهار رو تو یه رستوران حسابی و آنتیک بخوریم؟

_ البته،با کمال میل...

_ پس محکم بشین که رفتیم.

با سرعت زیاد خیابان ها را طی می کردیم.صدای ضبط هم فوق العاده بلند بود.ذوق زده بودم و احساس خوشبختی می کردم.رستورانی که می گفت در یکی از بهترین خیابان ها قرار داشت.

_ مامان،کسی تلفن نزده؟

_ نه!راستی لباست آماده شده.نمی خوای پرو کنی؟

_ چرا،ولی باشه برای بعد!مامان،بردیا...

_ نه!هیچ کس زنگ نزده.

پیراهن شکلاتی اندازه تنم بود و مثل لباس قبلی بهم می آمد.

_ به به!چه قدر خوشگل شدی مانی!

ولی من هیچ حوصله نداشتم.آن روز بردیا نیامده بود جلوی مدرسه تا مرا با یک عالمه پز و ادا جلوی ده ها چشم سوار کند و بهم بگوید دوستت دارم.فردا شب مهمانی برگزار می شد.او لابد می آمد.آخ!یعنی تا اون وقت طاقت میارم؟حوصله نداشتم برم پایین پیش مادربزرگ.بی حوصله و عصبی به اتاقم رفتم و روی تخت دراز شدم،پلک هایم را که روی هم گذاشتم سیمای جذاب او را دیدم که لبخند می زد و صدایش در افکارم می پیچید:

_ دوستت دارم و می خوام فقط مال من باشی!

منم دوستت دارم بردیا.چرا امروز نیومدی مدرسه؟مگه نمی دونی چه قدر به اومدنت عادت کرده م؟آخ!دلم می خواست الان پیشم بودی یا پیشت بودم.حتی دلم می خواست تو اون باغ درندشت بودیم.آره!کاش زنگ بزنی و بگی حاضر شو با هم بریم اون جا... بردیا... من عاشق توام.

ولی تا فردا تلفن زنگ نخورد و من با اعصابی داغون همراه مامان خونه رو برای اومدن مهمون ها آماده کردیم.جمع مهمانان به سی نفر هم نمی رسید.مادر می گفت: همین تعداد هم اگه تو خونه ی کوچیکمون جا بگیرن خودش کار بزرگیه. بی قرار و بی تاب چشم به راه آمدن مهمانان بودم.نه!فقط چشم به راه آمدن بردیا بودم... آره،فقط چشم به راه او بودم.

_ مامان پس چرا کسی نمیاد؟

_ میان دختر،یه کم صبر کن.

خانواده ی خاله رویا زودتر از همه آمدند.ارمینا نگاهی به سرتاپایم انداخت و ابروانش را بالا و پایین برد و گفت: خوب خوشگل خانم! شنیدم پسر رزیتا خانم یه دل نه صد دل عاشقت شده؟

ماریا به جای من گفت: درست شنیدی.خوب دیگه،مانی ما لیاقتش همین بود.

روی مبل نشست و پا روی پا انداخت و گفت: ما که بخیل نیستیم،ولی ماندانا هنوز بچه ست باید خیلی حواسش رو جمع کنه.

_ برای چی باید حواسش رو جمع کنه؟

نگاهش به من بود و با موهای رنگ کرده ش بازی می کرد: خوب دیگه! یه وقت از سادگیش سوءاستفاده نکنن.

ماریا عصبی شد و گفت: کی گفته مانی ساده ست؟

خاله رویا وسط حرفشان پرید و گفت: ساده نه،خنگه!

ماریا با خشم نگاهش کرد ولی چیزی نگفت.من هم بدون کوچکترین اعتنایی به گفت و شنود هایشان پشت پنجره ایستادم و در انتظار توقف یک بنز قرمز رنگ چشم از پنجره برنگرفتم.عاقبت انتظارم به پایان رسید.قلبم با دیدنش تند کوبید و تمام وجودم گرم شد.دلم می خواست برای استقبالش تا دم در بدوم،ولی ماریا مانع از این کار شد.تا برسد طبقه ی بالا جانم بالا آمد.دسته گل بزرگی در دستش بود.تا به من رسید نگاه جذابش را به دیده ی مشتاقم پاشید و گل را به طرفم گرفت و گفت: تقدیم به عزیزترین کس زندگیم.

تمام دلتنگی ام را با نگاهش از یاد بردم.گل ها را به سینه فشردم و با خوشحالی تشکر کردم.پدر با رفتار نه چندان دوستانه ای با بردیا برخورد کرد.دستش را فرد و فقط لبخند سردی تحویلش داد.آقا شهاب برعکس پدر بسیار خوش مشرب و بذله گو بود . مدام سر به سر دیگران می گذاشت.مادر دندان هایش را از حرص بر هم می سایید و زیر لب به رفتار پدر غر می زد.

_ نگاه کن تو رو خدا!مثل برج زهرمار نشسته.انگار عصا قورت داده!کاش امشب می موند تعمیرگاه.مایه ی آبروریزیه.

خاله رویا دلداریش داد و گفت: ای بابا،چی کارش داری خواهر،کاظم خان از بیخ عقبه.دست خودش نیست بیچاره.همین که ساکت نشسته و چیزی نمی گه خودش خیلیه.

آرمینا نوار شادی گذاشت.پس از این که گل ها را داخل گلدان بزرگی گذاشتم به طرف بردیا رفتم که کنار مادرش نشسته بود.رزیتا خانم با دیدنم از جا بلند شد و جای خودش را به من داد.

بردیا گفت: دیروز نیومدم دنبالت دلت برام تنگ نشده؟

_ چرا!خیلی هم ناراحت شدم،راستی چرا نیومدی؟

_ راستش با چند تا از دوستام رفته بودیم سالن بیلیارد...

بردیا دست در جیب کت کرم رنگش کرد و جعبه ی قرمز رنگی را بیرون کشید.وقتی درش را باز کرد چشمانم از فرط تعجب گرد شدند.گردنبند مرواریدی به گردنم انداخت و در میان کف و هلهله مهمانان دستم را بوسید.بیش از اندازه حس کردم دوستش دارم و از رفتار عاشقانه ش لذت بردم.

مادر نتوانست طاقت بیاورد.مرا با اشاره ی چشم و ابرو به آشپزخانه کشاند.ذوق زده و خوشحال به نظر می رسید.مروارید ها را با انگشتانش لمس کرد و دو سه تاشان را زیر دندان فشرد با صدایی سرشار از شادی گفت: اصل اصله دختر،نگاه کن!وقتی تو همچین جشن ساده ای گردنبند مروارید بهت هدیه بده معلومه خیلی می خوادت... وای!الان چشم خاله رویا و آرمینا درمیاد... بعد از رفتن مهمونا یادم بنداز اسپند دود کنم... اخ... چه قدر سربلندم کرد... این جوون متشخص و از خونواده ای اصیله.

از آن شب به بعد ما هر روز همدیگر را می دیدیم.هر بعدازظهر در مقابل چشمان پر حسد دختران مدرسه مرا سوار بنز آخرین مدلش می کرد و تا شب کنار هم به گشت و گذار می پرداختیم.در چند مهمانی دوستانش مرا هم با خودش برد.در یکی از آن مهمانی ها که در یکی از روز های عید نوروز برگزار شد اتفاق بدی افتاد.

_ مانی،اون دخترو پسر رو نگاه کن!ببین چه قدر رفتارشون مضحکه.

نگاهم مسیر نگاهش را دنبال کرد.چیز غیرعادی در رفتارشان ندیدم.

بوی الکل و دود سیگار فضای اتاق را مسموم کرده بود.

_ بردیا بریم بیرون!این جا دارم خفه میشم.

_ البته عزیزم،کمی قدم زدن سرحالمون می کنه.

هنوز جوابش را نداده بودم که بردیا به طرز وحشتناکی آن جوان را زیر مشت و لگدهایش غرق در خون کرد.هیچ کس نتوانست مانع این رفتار های جنون آمیز بردیا شود.چشمانش دو کاسه ی خون بود.وقتی خسته شد دست از زدن کشید.از نفس افتاده بود.من سراپا وحشت و ترس بودم.در آن مدت چنین رفتار غیرعادی از او ندیده بودم.هنوز اعصابش آرام نشده بود که سر من هم داد کشید.

_ بیا برگردیم تا همه رو زیر مشت و لگد له نکردم.

وقتی سوار ماشین شدیم با سرعت سرسام آوری پشت سر هم دنده عوض می کرد و گاز می داد.به خودم جرأت دادم و گفتم: بردیا چرا این قدر عصبانی ای؟

با فریاد پرخشمی گفت: مگه نگفته بودم فقط مال منی؟چه طور جرأت کردی...؟

با صدایی بغص آلود گفتم: ولی خودت دیدی که من تقصیری نداشتم...اون پسره خودش...

_ خفه شو... هیچی نگو... والا...

والا را چنان تهدیدآمیز گفت که لرزیدم و در خودم مچاله شدم... آن شب به راستی از رفتار عصبی بردیا ترسیده بودم.

_ دانش آموز سمیرا یوسفی،با پشتکار فراوان و به خواست الهی و همکاری پدر و مادرش با نمره های عالی به کالج معرفی شده.ما دبیران و دست اندرکاران دبیرستان اندیشه مفتخریم که با معرفی چنین دانش آموز بااستعدادی به عالی ترین مراکز تحصیلی،گامی سبز در جهت احیای سطح علمی کشور بر می داریم.باشد که استعدادهای همه ی دانش آموزان نخبه به شکوفایی برسد.

سمیرا در میان کف زدن ها و تشویق فراوان برای دریافت جایزه و لوح تقدیر به بالای سکو رفت.وقتی برایش کف می زدند چیزی در دلم فرو ریخت.حس غریبی داشتم.نمی شد گفت حسادت.نه!کالج حق مسلم سمیرا بود.آن همه تلاش،آن همه پشتکار.من چه کرده بودم؟در طول مدرسه در چند پارتی شرکت کرده بودم؟می دانم که یادم نمی آمد.در تمام ساعت هایی که من کنار بردیا از عشق و علاقه و دوست داشتن حرف می زدم سمیرا درس می خواند.به حالش غبطه نمی خوردم،اما برای خودم متأسف شدم که با دو تجدید کارنامه ی ثلث آخر را تزیین کردم.ساعت یک و نیم بعدازظهر بود.لابد بردیا پشت در مدرسه به انتظار من بود.دیگر اشتیاق به دیدنش تبدیل به یک عادت هر روزه شده بود.مثل طلوع خورشید یا مثل شب و روز که پشت سر هم می آمدند و می گذشتند.بدون کوچکترین تغییر زمانی.زنگ که به صدا درآمد آخرین روز مدرسه هم به اتمام رسید.همراه الهام از صف طویل بچه ها گذشتیم.من متفکرانه گام برمی داشتم و الهام مثل همیشه وراجی می کرد.

_ مانی!خیلی دلم می خواست به جای سمیرا تو امروز تشویق می شدی... حیف شد.فکر می کنم دوستت بردیا باعث این شکست شد... تو این طور فکر نمی کنی؟

برای اولین بار در طول این مدت دلم می خواست به حرف های الهام گوش بدهم.نمی دانم چرا احساس می کردم احتیاج دارم آن حرف ها را بشنوم.نوعی مسکن و آرام بخش بود که قلب پر از تب و تابم را تسکین می داد.برخلاف انتظارم ماشین بردیا را ندیدم.به قلبم گوش دادم... نه!انگار زیاد ناراحت نبودم.

_ انگار امروز پیداش نشده... وای!نمی دونی چه قدر ازش می ترسم.خیلی بد گاز میده.بعضی وقت ها هم چپ چپ نگام می کنه.اون روز یادته که با آقای تاجدار در مورد امتحان صحبت می کردیم؟تا رسیدیم دم در و ما رو دید به قدری عصبانی شد و گاز داد که نزدیک بود آقای تاجدار رو زیر بگیره.

نه زدم تو ذوقش و نه با بی میلی به حرف هایش گوش دادم... چه قدر دلم می خواست بیشتر حرف بزند.انگار حرف هایش را دوست داشتم.داغ دل مرا تازه می کرد... به یاد برخورد هفته پیشش افتادم که جلوی مادرش سیلی محکمی زیر گوشم خواباند،آن هم فقط به خاطر این که گفتم نمی توانم شب را پیششان بمانم.اگر پادرمیانی مادرش نبود فقط به همان سیلی اکتفا نمی کرد.

_ مانی،خداحافظ.من رفتم... حالا که مدرسه ها تعطیل شدن دلم برات تنگ میشه... راستی... تجدیدی هات رو چی کار می کنی؟

آه عمیقی کشیدم و گفتم: یه کاری می کنم،گه گاهی بیا پیشم.

برایم دست تکان داد و گفت: باشه،خداحافظ.

مادربزرگ که در را باز کرد،خسته و غمگین داخل شدم.حالم بدجوری گرفته بود.می دانستم به خاطر نیامدن بردیا نیست.احساس سرخوردگی می کردم،چیزی درونم شکسته بود.نمی دانم چه چیزی؟فقط می خواستم در را به روی خودم ببندم و با خودم خلوت کنم.

_ نمی خوای ناهار بخوری؟

نگاهش کردم.چین و چروک تمام صورتش را گرفته بود.

_ نه مادربزرگ!اشتها ندارم... مامان بالائه؟

_ فکر نکنم چون هیچ سروصدایی نمیاد.

_ مادربزرگ؟

_ چیه؟

_ یه کمی حالم گرفته س!احساس خوبی ندارم.

سرش را به علامت تأسف تکان داد.در نگاهش تجربه ی یک عمر زندگی برق می زد.

_ خیلی برای سیما متأسفم!چه طور اجازه میده اون مرتیکه ی فکلی بهت نزدیک شه؟تو هنوز بچه ای دختر!چه می دونی عشق یعنی چی؟این عشق های بچگونه که آدم ورکسل و بی حوصله می کنه هوس های دوره ی جوونیه!من از اون مرتیکه خوشم نمیاد.وقتی دیروقت تو رو می رسونه خونه هوایی میشم و دلم می خواد بیام دم در و صدتا چیز بهش بگم.اما خوب،چی می تونم بگم؟اینا همش از حماقت سیماس.چه می دونه دختر مثل برگ گله.اون قدر لطیف و حساسه که اگه بهش دست بزنن پژمرده و مریض میشه... ای!مامان های اون دوره زمونه کجا از این کارا می کردن؟

فکر کردم دلم می خواد گریه کنم.قلبم در هم فشرده می شد.چشمانم نمناک شدند.بغض آلود صدایش کردم.

_ مابزرگ... ؟!

نگاهم کرد.عمیق و متأثر.

_ می خوام یه کم فکر کنم.اگه اومد دم در بگین نیست باشه؟

_ خودم بلدم چه جوری ردش کنم،تو هم برو فکر کن،خوب فکر کن!تا به نتیجه نرسیدی هم بیرون نیا.

قدرشناسانه به رویش لبخند زدم و با خیال راحت به اتاقم رفتم.وقتی روی تخت دراز کشیدم احساس کردم برای فکر کردن اول باید بخوابم.پلک هایم سنگین شدند و یک خواب عمیق و راحت چشمانم را ربود.وقتی بیدار شدم که هوا تاریک شده بود.خواب نیمروزی به قدری به روح خسته م آرامش بخشیده بود که فکر می کردم هیچ دغدغه و خیالی ندارم.مادربزرگ تلویزیون نگاه می کرد.دو استکان چای ریختم و کنارش نشستم.

لبخند به لب گفت: پسره اومد.از خودراضی و طلبکار هر چی بهش گفتم مانی این جا نیست به خرجش نرفت که نرفت.بهش گفتم دست از سر مانی بردار.فقط کینه توزانه نگاهم کرد و رفت.

تعجب کردم از این که چه طور داد و قال راه نینداخته بود.

_ خوب کاری کردین مادربزرگ!پسره یه کمی قاطی داره... یعنی چه طور بگم عصبیه.می خواد همیشه حرف خودش باشه.

تلفن زنگ زد.به طرف گوشی رفتم.صدای غضب آلود بردیا مثل برق تمام وجودم را به لرزه در آورد.

_ خوب!پس اون پیرزن خرفت بهم دروغ گفت و نذاشت تو رو ببینم!

برای این که مادربزرگ متوجه گفت و گویمان نشود به آرامی گفتم: دروغ نگفت خونه نبودم...

نعره کشید: خفه شو!مگه بهت نگفته بودم هروقت خواستم باید بدون مانع ببینمت؟

به قدری عصبی بود که جرآت حرف زدن نداشتم.

_ خوب!حالا چرا عصبانی ای.ببخشید فردا بیا دنبالم.

_ اِ!من امروز می خواستم ببینمت.

چند لحظه سکوت کرد و ادامه داد: خیلی خوب!فردا جایی نرو،منتظرم باش.

همان طور که بدون سلام توبیخم کرد،بدمن خداحافظی هم گوشی را گذاشت.قلبم تیر می کشید.راستی به چه حقی با من این طور می کرد؟چرا فکر می کرد من باید بدون چون و چرا در اختیارش باشم؟به چه حقی؟

_ اون مرتیکه بود،نه؟

به مِن مِن افتادم.

لازم نیست انکار کنی!از چهره ی رنگ پریده ت معلومه!یعنی تا این حد گستاخ و دیکتاتوره؟چرا بهش اجازه میدی این طور بهت حکم کنه؟باید با مامانت صحبت کنم.این مرتیکه اصلا قابل اعتماد نیست.

در خودم فرورفتم.اگر می خواستم می توانستم به این رابطه خاتمه بدهم.اما مگر می شد؟!دیگر همه ما را به عنوان نامزد می شناختند.

_ نه مادربزرگ!خودم باهاش صحبت می کنم،مطمئنم که اهل منطق هم هست.

سرش را به علامت رد حرف هایم جنباند و آه کشید.

سوار شو... چه قدر طولش دادی؟

_ ساعتم رو پیدا نمی کردم.

بی آن که نگاهش کنم در را بستم.مثل همیشه تند می راند.لحنش طعنه آمیز بود:خوب سایه ت سنگین شده!وکیل مدافع هم که پیدا کردی.

نمی خواستم چیزی بگویم که تحریک شود.سعی کردم متین و خونسرد حرف بزنم.

_ دیروز یه کم کسل بودم،فقط همین.

_ خوب اگه می دیدمت چی می شد؟

چشمانم را روی هم گذاشتم: خیلی خوب گفتم که اشتباه کردم،ببخشید.

مشت محکمی روی فرمان کوبید و با حرص گفت: از کسی که بهم کلک بزنه متنفرم.

وقتی نگاهش کردم چهره ش ملتهب و گلگون بود.ترسیدم!خدایا بردیا چه مرگشه>چرا این قدر عصبانیه؟

به باغ رفتیم.به محض این که ماشین را خاموش کرد پیاده شد.در سمت مرا گشود و مرا کشان کشان داخل ساختمان برد.

داد کشیدم: چی کار می کنی؟خودم میام،چرا این طوری می کنی؟

در را بست.چه قدر از دیدن چشمان پرخشم و جنونش می هراسیدم.بی مقدمه و پی در پی چند سیلی در گوشم خواباند،به قدری جا خورده بودم که نقش زمین شدم.وقتی دید افتادم از زدن چند مشت و لگد هم دریغ نکرد.

به گریه گفتم: آخه چرا می زنی؟مگه من چی کار کردم؟به چه حقی دست روی من بلند می کنی؟

یقه پیراهنم را چسبید و با آن نگاه پر از نفرت و انزجارش قلبم را ریش ریش کرد.

_ حالا دیگه خودت رو قایم می کنی!اون پیرزن فس فسو کوکت می کنه که منو نبینی آره،آره،نشونت میدم.

به موهایم چنگ انداخت و در حالی که آن ها را در مشتش گرفته بود مرا روی زمین کشید.پوست سرم درد گرفته بود.به هق هق افتاده بودم و التماسش می کردم: تو رو خدا ببخش... غلط کردم... دیگه تکرار نمی کنم... اشتباه کردم.

ولی او آرام نمی شد.روی مبل کنار شومینه پرتم کرد.خیره به چشمانم نگریست و گفت: همین جا منتظرم می مونی تا برگردم...

_ کجا می خوای بری؟

_ می رم برای شام چیزی بگیرم،شامو این جا می خوریم.

تسلیم و مطیع گفتم: باشه!هرچی تو بگی!

رفت.در را هم از پشت قفل کرد.تمام تنم درد می کرد.بعد از رفتنش به گریه افتادم.این کابوس نبود؟نه!امکان نداره بردیا با من این طور کنه.لابد خواب می دیدم،چه طور می تونه کتکم بزنه؟پای چشمم می سوخت... نه!من خواب نبودم.این بیداری و واقعیت تلخ زندگیم بود.بردیا مشکل روحی روانی داشت.آه!چرا خودم را گرفتارش کردم؟

ساعت هشت بود.هنوز هوا روشن بود.دو ساعتی از رفتنش می گذشت.به نظرم دیر کرده بود.برگشت.دو دستش پر بود.به ترتیب مرغ و نوشابه و نان و میوه را روی میز آشپزخانه چید.چهره ش آرام به نظر می رسید.نه!اشتباه نمی کردم . خیلی

آرام بود... شاید کابوس دیده بودم،پس چرا بدنم درد می کرد؟صدایم کرد.نرم خوش آهنگ... نه!اشتباه نمی کردم... لابد پشیمان شده بود.

_ مانی من!بلند شو بیا مرغ رو برای کباب آماده کنیم.الان شومینه رو هم راه میندازم.

با تردید و دودلی از جا بلند شدم.نگاهم می کرد،مثل همیشه که خوش اخلاق بود،خواستنی و عاشق!و گفت: می دونی چه قدر دوستت دارم؟

از فرصت استفاده کردم و گفتم: پس چرا روم دست بلند می کنی/به خاطر یه اشتباه کوچیک...

انگشتش را روی لبم گذاشت و با لبخند گفت: همه چیزو فراموش کن!

هیچ نفهمیدم علت آن رفتار جنون امیز و این برخورد مهرآمیز چیست؟ولی دیگر نمی توانستم به آرامشش اطمینان کنم.آن شب،نه از روی میل بلکه از روی ترس و واهمه در کنارش شام خوردم و پای حرف هایش نشستم.مثل هربار چندین عکس ازم گرفت و مثل همیشه دلش خواست بیشتر با هم بمونیم.برخلاف همیشه لحظه های با هم بودنمان برایم سخت و سنگین می گذشت و نگاهم مدام به حرکت کند عقربه های ساعت بود.متوجه شد.

_ مثل این که خیلی برای رفتن عجله داری؟

از ترس واکنشش سرم را به این طرف و آن طرف چرخاندم و با لکنت گفتم: نه،نه... این طور نیست... و بعد برای این که فکرش را منحرف کنم گفتم: چه شب مهتابی قشنگیه... راستی بهت گفتم دو تا تجدید آوردم؟

در جوابم با بی تفاوتی پوزخند زد.عاقبت راضی به رفتن شد.وقتی برمی گشتیم خیلی سرحال بودم.موقع خداحافظی با لبختد گفت: فردا می بینمت.

با ظاهری خرسند لبخند زدم و گفتم: خیلی خوبه... شب بخیر.

ساعت یازده شب بود.چراغ های طبقه دوم و سوم روشن بودند اما طبقه اول چراغهاش خاموش بود.پاورچین از پله ها بالا رفتم.کلید را به در انداختم.لابد مادربزرگ خواب بود.چرا یادش رفته آباژور رو روشب بذاره؟کلید چراغ را زدم.کفش هایم را درآوردم و به طرف آشپزخانه رفتم تا آب بخورم،اما با دیدن سایه ای از پشت سر وحشتزده به عقب برگشتم.چیزی که می دیدم سایه نبود.نمی توانستم باور کنم.مادربزرگ بود که از سقف آویزان شده بود،با چشمانی از حدقه بیرون آمده.چند لحظه مات و مبهوت ماده بودم.صدای جیغ خودم را شنیدم و احساس کردم نقش بر زمین شدم.

چشم که باز کردم چند چشم قرمز و پف کرده بهم خیری بود.انگار صبح شده بود.چرا مامان داشت گریه می کرد؟تصویر وحشتناکی پرده ی چشمانم را گرفت.موهای یکدست سفید مادربزرگ درهم ریخته و ژولیده بود.انگار کسی به موهایش چنگ انداخته بود.چرا از سقف آویزانش کرده بودند؟نگاه ماتش هنوز به من خیره بود... آه مامان!مادربزرگ...!و زدم زیر گریه.ماریا شانه هایم را می مالید و مادر هق هق می کرد.چند مأمور پلیس مدام از این طرف به آن طرف می رفتند.طناب خالی هنوز از سقف آویزان بود... اما مادربزرگ؟شایدد داشتم خودم را گول می زدم.

_ مامان!مادربزرگ کجاست/چه اتفاقی براش افتاده؟

مادر تور مشکیش را روی لبانش گرفت و با گریه گفت: یه دزد نامرد همه ی جواهرات مادربزرگ رو برده و او رو هم... نتوانست دیگر ادامه بدهد.

یکی از آن مأموران که انگار رئیس پلیس بود به سویمان آمد.در یک دستش بی سیم بود و در دست دیگرش یک برگ یادداشت.نگاهی بهم انداخت و گفت: شما برای پاره ای توضبحات با ما به اداره ی پلیس بیاین.

نگاهی پرتردید به مادر انداختم.مادر روسری مشکی ای سرم انداخت و همراهم از پله ها پایین آمد.

همسایه ها با کنجکاوی از در و دیوار سرک می کشیدند.

_ نام؟

_ ماندانا ستایش.

_ نسبت با مقتول؟

_ نوه ی دختریشونم.

_ چرا دیروقت به منزل مادربزرگتون رفته بودین؟

_ من با مادربزرگ زندگی می کردم،چون تنها بود مامانم خواسته بود برای مراقبت ازش کنارش باشم.

_ پس تا اون موقع شب کجا بودین؟

به پوشه ی سبزرنگی که روی میز بود خیره شدم.

_ با نامزدم بیرون بودم،وقتی برگشتم...

ادامه ندادم.چهره ی رنگ پریده مادربزرگ جلووی چشمانم بود،بغض کردم.رئیس پلیس بی توجه به حالت من سرش پایین بود و یادداشت می کرد.

_ چه مدتی با مادربزرگتون زندگی می کردین؟

_ حدود هفت ماه.

_ تو این مدت متوجه اومدن هیچ دزدی نشده بودین؟

سرم را تکان دادم: نه هیچ موردی نبود.

_ با نامزدتون کجا بودین؟

خواستم بگویم توی یه باغ بزرگ تو یه خیابون خلوت تو نیاوران اما به یاد گوشزد همیشگی بردیا افتادم که به کسی نگم اون جا میریم.

_ توی خیابون،پارک،کار همیشگیمون گشتن تو خیابونه.

_ تمام مدت کنار هم بودین؟

یاد خرید شام افتادم که دو ساعت طولش داده بود: بله،تمام وقت با هم بودیم.آخرین یادداشت را هم نوشت و سپس به پشتی صندلی تکیه داد و دست هایش را در هم گره کرد.

_ خیلی خوب!ازواقعه پیش اومده متأسفم شما می تونید برید.

دستمال کاغذی را روی دماغم گرفتم و بریده بریده گفتم: جناب سرهنگ،تو رو خدا قاتلش رو پیدا کنین،مادربزرگم زن بی گناهی بود... کاری به کار کسی نداشت... یه زن تنها... آخ... مادربزرگ...

لبخند مهربانی بر لب آورد و گفت: قاتل خیلی زیرک و هوشیار بوده،چون هیچ اثر انگشتی نذاشته و فقط جواهرات رو برده... ولی نگران نباشین،ما پیداش می کنیم.

توان بلند شدن از روی صندلی را نداشتم.به زحمت راه می رفتم.پیش از این که از در بروم بیرون گفت: در ضمن به نامزدتون هم بگین یه سر به این جا بزنه.

سرم را تکان دادم و گفتم: باشه!حتما... خداحافظ.

مادر جلوی در خروجی منتظرم بود.بازویم را چسبید و با تاکسی به خانه رفتیم.مادر دست هایم را می فشرد و من سر بر روی شانه اش می گریستم.مادربزرگ بیچاره!تو که در حق کسی بدی نکرده بودی.چه طور دلشون اومد اون طور حلق آویزت کنن... آه!چه طور کسی متوجه نشده؟

_ مامان شما چه طور نفهمیدین؟یعنی هیچ سرو صدایی نشنیدین؟

مادر دستش را روی صورتش گرفت.انگار شرمنده و پشیمان بود.

_ راستش اون وقت که تو جیغ کشیدی ما تازه برگشته بودیم خونه.با ماری منزل مادرشوهرش دعوت داشتیم... بعدازضهر که می رفتیم... ساعت شیش بود،اصرار کردیم که باهامون بیاد ولی گفت می خواد بخوابه.همسایه ها هم هیچی ندیدن،آخ... مامان بیچاره!

مادر که به هق هق افتاد بیشتر دلم سوخت.کاش قاتلش پیدا می شد.یعنی اون جواهرات لعنتی ارزشش رو داشت که به خاطرش جون کسی رو بگیرن؟

ماریا در حال پذیرایی کردن بود.سینی خرما را جلوی مهمانان می گرفت.زیرچشمی نگاهی به من انداخت و آهسته گفت: بردیا اومده،بردمش اتاقت.

حوصله ش را نداشتم.خاله رویا سینی چای را به دستم داد و گفت: بلند شو دختر!این مهمونا نباید پذیرایی شن؟

نگاهش کردم.تکیده شده بود.بدون آرایش چین چروک صورتش را می شد شمرد.بعد از پذیرایی با گوشزد دویاره ی ماریا به اتاقم رفتم.روی تخت نشسته بود.لباس مشکی هم به تن نداشت.با دیدنم از جا برخاست و یه طرفم آمد.گونه م را بوسید و گفت: چه قدر رنگت پریده؟

گله نکردم چرا لباس مشکی نپوشیدی.

_ چیزی می خوری برات بیارم؟

روی تخت نشاندم و گفت: نه!اومدم تو رو با خودم ببرم.

خیره به دمپایی مشکی ای که به پا داشتم گفتم: ولی نمی تونم بیام!

موهایم را از روی پیشانیم پس زد و پرسید: چرا؟یه پارتی خصوصیه.د.ستان همه جمعن.

با خشم و عتاب به طرفش برگشتم و گفتم: مثل این که متوجه نیستی.مادربزرگم رو به قتل رسونده ن.تو صحبت از پارتی می کنی!

پوزخندی زد و گستاخانه گفت: بله،مادربزرگ شما فقط بیست سالش بود و جوون مرگ شد... بس کن این اداها رو.

این همه خونسردی و بی تفاوتی در تحملم نمی گنجید.ناخواسته سرش داد کشیدم: مادربزرگ برای من خیلی عزیز بود!منم عزادارشم!خودت تنهایی تو اون پارتی لعنتی شرکت کن.

موهایم را از پشت کشید و عصبی گفت: انگار حرف خوش حالیت نیست.نذار داد و قال راه بندازم.مثل بچه ی ادم لباستو عوض می کنی و دنبال من میای،فهمیدی؟

نمی دانم از درد موهایم بود یا از وحشت آبروریزی که تسلیم شدم: باشه!باشه!میام.

موهایم را ول کرد.از توی کمد لباس راسته بلندم را درآوردم.گریه می کردم،شاید هم التماس...

_ خواهش می کنم بذار با همین لباس بیام،بعد لباسم رو عوض می کنم.

مقابل پنجره ایستاد و گفت:خیلی خوب!فقط زیاد طولش نده.

لباسم را تا کردم و توی ساکی انداختم.اشک هایم را پاک کردم و گفتم: ولی آخه بگم کجا میرم؟

به طرفم برگشت و گفت: فکر نکنم به کسی ربط داشته باشه که کجا میری!راضی کردن مامانت هم با من.

خجل و غمگین از اتاق بیرون آمدم.فکر می کردم نباید سرم را بالا بگیرم چرا که با رخت عزا می خواستم در یک پارتی شرکت کنم... نمی دانم چه به مادر گفت که او مخالفتی نشان نداد.

_ اول می برمت باغ تا لباستو عوض کنی و دستی به سرو روت بکشی.بعد از یکی دو ساعت استراحت می ریم تا به دوستم بدقولی نکرده باشیم.

نگاهش نکردم.از دستش دلخور بودم... نه!انگار دیگر ازش خوشم نمی آمد.

_ خوب،تا تو شومینه رو راه بندازی من با وسایل ناهار برگشتم.

وقتی رفت نگاهی به شومینه انداختم.چوب ها را یکی یکی داخل شومسنه ریختم.سست و بی حال بودم.آتش که گر گرفت محو شعله های سرخ و آبی ش شدم.چرا قبوا کردم همراهش بیام؟مگه او کی بود؟نباید ازش می ترسیدم،چون از ضعفم خبر داره همیشه با تهدید می خواد بهم زور بگه... نباید بذارم مثل موم تو دستش اسیر باشم و منو به هر شکلی که می خواد دربیاره.

کلید که به در انداخت نگاهی به ساعت انداختم.نیم ساعت بیشتر طول نکشیده بود که برگشت.وسایل خریده شده را روی میز چید.مرغ را درسته سیخ کشید و کنارم آمد.همان طور که زغال چوب را آماده می کرد پرسید: چرا این قدر پکری؟وقتی پیش منی...

حرفش را قطع کردم: نمی تونم بی تفاوت بشینم آقای شاهنده!مادربزرگم...

این با او وسط حرفم پرید: این قدر مادربزرگت رو بهانه نکن!عمرش رو کرده بود.

_ بله،ولی به مرگ طبیعی نمرده.به قتل رسیده!این دلم رو می سوزونه.اگه من کنارش بودم...!

مرغ به سیخ کشیده را روی آتش گذاشت و کنارم نشست.

_ دلت به خاطر این چیزا نسوزه!لحظه رو دریاب.

دستش را پس زدم و از جا بلند شدم،پشت به او ایستادم و بازوانم را در آغوش گرفتم: تو ازم چه توقعی داری؟من نمی تونم...

صدای فریادش بلند شد:این ادا ها رو برای من در نیار... حوصله ش رو ندارم.

از جا بلند شد و همه ی پنجره ها را باز کرد.صددایم کرد.می دانستم اگر کم محلی بکنم با واکنش شدیدش رو به رو خواهم شد.بی میل و ناچار به طرفش برگشتم.کنار یکی از پنجره ها در زاویه ی چپ خانه ایستاده و دست هایش را به سویم گشوده بود.دلم نمی خواست حتی یک قدم به سویش بردارم.هیچ کششی در من نبود... به یاد چهره ی خشمگین و چشمان به خون نشسته ی دیشبش افتادم.

_ می دونی چه قدر دوستت دارم؟

نگاهش کردم ودوستم داشت؟در نگاهش برقی می جهید که تنم را به رعشه درآورد.سرم روی سینه ش بود.دوستش نداشتم... مطمئن بودم که دیگر نمی خواهمش.مثل آن وقت ها عاشق طرز نگاهش نبودم.دست هایش را نمی پرستیدم.از ترس بود که در آغوشش فرو رفته بودم.

_ بوی سوختگی میاد...

به طرف شومینه رفتیم.پس از خوردن ناهار بالشتی روی کاناپه انداخت و خودش دراز کشید.زیر حلقه دستانش به شعله ی آتش چشم دوخته بودم که نرم نرمک خاموش می شد.او خیلی زود خوابید،اما من نتوانستم پلک روی هم بگذارم.به رفتارش فکر می کردم.اگه دوستم داشت چرا تو غمم شریک نمی شد و درکم نمی کرد؟از یادآوری رفتار وحشیانه دیشبش قلبم در هم پیچید.ناخواسته به یاد حرف های کاوه افتادم.در یکی از مهمانی ها بردیا برای انجام کاری رفته بود بیرون.او کنارم نشست.اگرچه می دانست ازش خوشم نمیاد،اما چشم در چشمم دوخت و گفت: به عنوان یه دوست بهت گوشزد می کنم،زیاد با بردیا رابطه برقرار نکن!اون یه کم مشکل داره... وقتی چیزی رو بخواد هر کاری ممکنه بکنه.یه کمم عصبیه.وقتی عصبانیه براش مهم نیست چی کار می کنه...

کینه توزانه نگاهش کردم و با تمسخر گفتم: اگه فکر می کنین با این حرفا می تونین نظر منو نسبت به بردیا عوض کنین،باید بگم سخت در اشتباهین.من تا حالا باهاش هیچ مشکلی نداشتم،بهتره دو به هم زنی نکنین.او با دلخوری میز را ترک کرده بود.

ا جا به جا شدن بردیا روی کاناپه افکارم به هم ریخت.بعد فکر کردم شاید حق با کاوه بود.

بیدار شد.هوس قهوه کرده بود.خودش قهوه را اماده کرد.من زیاد دلم قهوه نمی خواست ولی مجبور شدم همراهی ش کنم.ساک را از روی مبل برداشت و به طرفم پرت کرد.

_ خوب،لباست رو بپوش،کم کم باید را بیفتیم.

ساک را برداشتم و خواستم برای لباس عوض کردن به یکی از اتاق ها بروم که نگذاشت: نکنه از من خجالت می شی؟سپس دو قدم به سویم امد و گفت: نترس نامحرم نیستم.

موهایم را شانه کردم و به اصرارش کمی آرایش کردم.وقتی آماده شدم جلویم ایستاد.لبخند به لب داشت و سرتاپایم را برانداز می کرد.

_ واقعا تو یه عروسک زیبایی و فقط مال منی!این یادت باشه.

دستم را بوسید و دوباره برق نگاهش را به چشمان مضطربم پاشید.

آن مهمانی بهم خوش نگذشت.نه شام خوردم و نه لب به میوه و شیرینی زدم.وقتی همه می رقصیدند بهم خیره شد.کمی مست کرده بود اما مثل دوستانش رفتارش غیر عادی نبود.

_ نه عزیزم!باشه برای یه مه مونی دیگه!درست نیست من...

فشاری که به بازویم داد هشداری بود که باید اطاعت می کردم.حال خوشی نداشتم.در تمام طول رقص در چشمان روشن وحشی اش چهره ی حلق آویز شده ی مادربزرگ را می دیدم که بهم زل زده بود.سرم گیج می رفت،فکر می کردم همه ی چراغ ها را خاموش کرده اند.دیگر نتوانستم هماهنگ با او برقصم و با پای سست در آغوشش افتادم.دستپاچه شد.روی صندلی نشاندم.دوستانش،آن هایی که از خوردن زیادی از خود بی خود نشده بودند برایم شربت و چای داغ آوردند.دیگر نتوانستم ان جا بمانم.محکم به بازوی بردیا چسبیدم و ملتمسانه گفتم: خواهش می کنم منو از این جا ببر بردیا!حالم اصلا خوب نیست.

انگار متوجه حال بدم شده ود.دست نوازشگرانه ای روی صورتم کشید و مهربان گفت: باشه عزیزم،همین الان میریم.سپس کمک کرد تا بلند شوم.

وقتی روی صندلی ماشین نشستم احساس کردم کمی حالم بهتر شده!

_ اگه حالت خیلی بده ببرمت بیمارستان؟

صدایم ضعیف و گرفته بود: نه!برسم خونه استراحت می کنم،راستش مرگ مادربزرگ...

لحنش از حالت دوستانه خارج شد و گفت: بس کن دیگه ماندانا،مادربزرگت یه پیرزن مردنی بود.باید می مرد!تو خودت رو به خاطر یه مرده زجر کش نکن.

شنیدن حرف هایش قلبم را به درد می آورد.می دانستم کلنجار رفتن بااوو کاری بیهوده ست و این را هم می دانستم که باید با او موافق باشم: تو راست میگی!نباید خودمو اذیت کنم.

از این که باهاش هم عقیده شده بودم راضی به نظر می رسید.

اول اصرار کرد مرا با خودش به خانه شان ببرد.به زحمت توانستم رأیش را عوض کنم.ساعت دهه شب بود.می دانستم هنوز خاله رویا منزلمان است.نمی دانستم با آن لباس چه طور باید برای بیرون رفتنم دلیل بیارم.

آرمینا اولین نفر جلوی در بود که تحقیرم کرد: خوب!امشب دنبال این برنامه ها نمی رفتی نمی شد؟

خاله رویا تحقیر دخترش را تکمیل کرد: مادربزرگ هنوز توی سرد خونه س.بدنش رو تیکه تیکه کردن... اون وقت خانم...

مادر به موقع به دادم رسید: ولش کنین چی کارش دارین؟جایی نرفته بود!اون قدر حالش بد بود که گفتم بردیا ببردش بیرون یه کم روحیه ش عوض شه.سپس به من اشاره کد زودباش برو لباستو عوض کن.

دلم می خواست گریه کنم.از کجا می دانستند چه حالی دارم؟مگه به میل خودم رفته بودم؟مجبور شدم برم.هرکاری کردم مجبور بودم.

لباسم را عوض کردم و روی تخت افتادم.بی اختیار با صدای بلند گریه می کردم.گریه هم آرامم نمی کرد.مادربزرگ!واقعا امشب شرمنده شدم.به جای این که بشینم و به خاطر مرگ معومانه ت گزیه کنم رفتم تو یه جشن رقص و شادی کردم... آخ... مادربزرگ... منو ببخش!باور کن تقصیر من نبود... من دختر بی احساسی نیستم.مجبورم کردن روی احساسم پا بذارم... مادربزرگ دعا می کنم قاتلت به سزای عملش برسه.

مراسم چهلم هم تمام شد.تلاش گروه های پلیس برای پیدا کردن قاتل تا آن لحظه به هیچ نتیجه ای نرسیده بود.خانواده ی خاله رویا در تمام این مدت مهمان ما بودند و با هم بحث

می کردند.بردیا دو هفته پیش برای انجام کاری که هیچ در موردش با من صحبت نکرده بود به همراه خانواده اش به پاریس رفت.از وقتی رفت من با خیال راحت درس خواندم و

توانستم در دو درس زبان و ریاضی که تجدید شده بودم نمره ی قبولی بیاورم.

آن روز خاله رویا هنوز روی حرفش اصرار می کرد: ببسن خواهر!طبقه ی اول که مال من شد.طبقه ی دوم هم مال تو... طبقه ی سوم را هم می فروشیم و تقسیم می کنیم.

مادر مخالف فروش طبقه ی سوم بود: نه!این چه کاریه؟طبقه ی سوم رو اجاره میدیم و اجاره هایش را نصف می کنیم.

ماریا که نگران فروش منزل اجاره ایش بود سرش را تکان داد و در تأیید حرف های مادر افزود: بله،این طوری بهتره،درضمن سال به سال هم قیمت ملک میره بالا و فروش خونه چیزی

جز ضرر نیست.

زنگ خانه به صدا درآمد.گوشی اف اف خراب بود و هیچ کس هم حوصله پایین رفتن از پله را نداشت.

_ مانی برو ببین کی پشت دره.

باز هم زورشان به من رسید.بدون هیچ اعتراضی برای گشودن در پایین رفتم.در را که باز کردم با دو چهره ی نا آشنا برخورد کردم.اولی مرد میانسالی بود با موهای جوگندمی و قدی

متوسط که دو سه پوشه ی رنگی زیر بغل گرفته بود و دومی جوانی بیست و هفت هشت ساله به نظر می رسید که قد بلندی داشت و چهره اش خوش ترکیب و جذاب بود.چشم

های سبز و موهای خرمایی اش به چهره اش جذبه خاصی بخشیده بود.ابروان مشکی اش به نظرم کمی آشنا آمد،ولی هرچه فکر کردم نشناختمش.خیلی طول کشید تا یادم امد

باید سلام کنم.

فقط جواب سلامم را دادند و پرسیدند کسی خانه هست یا نه؟خواستم به داخل دعوتشان کنم که فکر کردم اول باید خودشان را معرفی کنند.

_ ببخشید شما؟

مرد میانسال که خشک و صاف ایستاده بود گفت: من وکیل آقای بهتاش هستم.وبا دست به جوان همراهش اشاره کرد.

نگاهی به آن جوان انداختم که بدون هیچ حرکتی به من زل زده بود.

خواستم بگویم ایشان را به خاطر نمی آورم که آقای وکیل گفت: آقای بهتاش،نوه ی بهتاش بزرگ،یعنی پدربزرگ شما هستند!

چشمانم قلمبه زدند بیرون!نمی دانم دهانم تا چه حد باز مانده بود.همان لحظه از ذهنم گذشت: بهتاش!نوه ی بهتاش بزرگ!پدربزرگ من!پدربزرگ و مادربزرگ که دو دختر بیشتر

نداشتند... پس...

_ تا کی می خواین ما رو پشت در نگه دارین؟

صدای گیرایی داشت.همان طور که راست ایستاده بود زل زده بود به چشمان مات و مبهوت من.خودم را کنار کشیدم.گیج و منگ.نمی دانستم کار درستی کردم که گذاشتم بیایند

داخل یا نه؟

پشت سرم از پله ها بالا آمدند.در فکرم هنوز این معما را حل نکرده بودم که چه طور او می تواند نوه ی پدربزرگ من باشد؟

_ کی بود مانی؟

نگاهی به مادر کردم و شانه هایم را بالا انداختم.خودم داخل رفتم و مادر تازه متوجه دو مرد ناآشنای پشت در شد که انگار منتظر بودند کسی به داخل دعوتشان کند.منتظر پرسش

مادر نماندند.خودشان را معرفی کردند.مادر چشمانش را تنگ کرد و گفت: چی!نوه ی پدر من!

_ اگه اجازه بدین بیایم تو،همه چیز براتون روشن میشه.

مادر که سخت حیرت کرده بود خودش را کنار کشید.همه از جا برخاستند.خاله رویا با اشاره ی چشم و ابرو از مادر پرسید آن دو نفر کیستند و مادر سر در گوش خواهرش فرو برد و

آرام چیزی نجوا کرد.ماریا و آرمینا زل زده بودند به جوانی که چشمان سبز داشت.مهبد و آرمین در حال تماشای تلویزیون بودند.

آقای وکیل پا روی پا انداخت و سینه اش را صاف کرد.چهره های ما را تک تک از نظر گذراند،عاقبت تصمیم گرفت ابهام را از بین ببرد و گفت: قبل از این که بخوام توضیحی بدم،واقعه ی

اسفناک قتل بانو بهتاش رو بهتون تسلیت عرض می کنم...

مادر نتوانست تا پایان حرف هایش صبر کند و پرسید: ببخشید آقای...!؟

وکیل با لبخند خودش را معرفی کرد: ادیبی هستم.وکیل حقوقی آقای بهتاش.

مادر زیر چشمی نگاهی به جوان انداخت.جذبه ای در رفتارش بود که احترام همه را برمی انگیخت.

آقای ادیبی ادامه داد: یک ماه پیش با خبر شدیم که این واقعه اتفاق افتاده،برای همین موکلم رو از شهرستان احضار کردم تا...

این بار خاله رویا پاتک زد: ببخشید گفتین ایشون نوه ی آقای بهتاشن؟

آقای ادیبی نگاهش کرد و حرفش را تأیید کرد.خاله رویا تک خنده ای کرد و موهای روی پیشانیش را پس زد و گفت: این چه طور می تونه حقیقت داشته باشه؟ما فقط دو تا

خواهریم،نه خواهر دیگه ای داریم و نه برادری که...

آقایی ادیبی عینکش را بر چشم گذاشت و گفت: اگه تا آخر عرایض بنده صبر کنین همه چی مشخص میشه.

و توضیح داد پدربزرگ در زمان خدمتش به عنوان فرمانده ی نیروی دریایی شمال در شهر نوشهر با دختری از یک خانواده ی کشاورز ازدواج می کند،اما با مخالفت و تحقیر خانواده ش

مواجه می شود و برخلاف میل باطنی ش،آن زن را با پسر بچه ای سه چهار ساله ترک می کند و به تهران بازمی گردد و تن به ازدواج دیگری می دهد و دیگر هیچ وقت به سراغ

همسر اولش نمی رود.اما قبل از مرگش وصیت می کند آن چه پس از او باقی می ماند پس از مرگ همسر دومش به پسرش،سهراب،تعلق گیرد.این وصیت نامه مکتوب را نزد او به

طور محرمانه امانت می گذارد تأکید می کند تا زمانی که همسر دومش در قید حیات است این وصیت نامه هیچ ارزش قانونی نداشته باشد...

و در ادامه گفت: پس از شنیدن خر قتل بانو بهتاش تصمیم گرفتم وصیت نامه آقای بهتاش رو عملی کنم.بعد از جست و جو تونستم ردی از خونواده ی اول آقای بهتاش پیدا کنم که

متأسفانه فهمیدم،پسرشان سهراب،بعد از فوت همسرش از دست میرن و تنها بازمونده ی ایشون پسریه به نام فریبرز...

فکر می کنم نه تنها من بلکه دیگران هم زیرچشمی به جوانی که فریبرز نام داشت نگاه کردیم.درک حرف های آقای وکیل

اگرچه چندان مشکل نبود،اما کسی دلش نمی خواست این حقیقت را قبول کند.

مادر عرق روی پیشانیش را با دستمال پاک کرد.وانمود می کرد که خیلی گرمش است: آقای ادیبی!یعنی شما می خواین بگین که این آقا برادرزاده ی ناتنی ما و وارث این آپارتمان

سه طبقه س؟

پیش از این که آقای ادیبی پاسخ بدهد فریبرز با صلابتی که در نگاهش بود و صراحتی که در بیانش می جوشید گفت: بله خانم ستایش.اگر چه هیچ وقت پدربزرگم رو ندیدم،اما کاری

که انجام داده یه ذره هم فقدات محبت پدرونه ای رو که باید به فرزندش می کرد جبران نمی کنه.پدر من تو تموم سال های زندگیش بی حضور دستای گرم و سلیه ی پرمهر پدر

همیشه خلئی رو تو وجودش احساس می کرده.فکر می کنم این به صورت یه میراث خونوادگی دراومده،منم تو سال های نوجوونی پدر . مادرم رو از دست دادم و مثل پدرم از این

نعمت خدادادی محروم شدم... میخوام هرچه سریع تر نسبت به وصیت پدربزرگم اقدام بشه.

مادر زیاد از لحن صریح برادرزاده ش خوشش نیومد: معلومه که خیلی برای صاحب این خوونه شدن عجله دارین!ما از کجا بدونیم این قصه ای که شما برامون تعریف کردین حقیقت

داره؟شاید فقط یه کلک و نقشه س... شاید قاتل مامان یچاره م شما باشین...

فریبرز با صدای محکم و قاطعی فریاد کشید: بس کنین خانم!واقعا شرم آوره که من رو به این کار متهم می کنین،می تونم به خاطر این کار ازتون شکایت کنم.

مادر عصبانی شد و درحالی که چهره ش پر از خشم و غضب بود فریاد کشید: خوب برید شکایت کنین،شما و وکیلتون معلوم نیست از کدوم جهنم دره ای بلند شدین اومدین این جا

و ادعای ارث و میراث می کنین.ما هم از شما به عنوان دو کلاهبردار که می خوان مال مردم رو بالا بکشن شکایت می کنیم.

از جا برخاست؛صورتش از خشم گلگون شده بود.لب پایینش می لرزید.رنگ سبز چشمانش تیره تر به نظر می رسید.

_ خیلی خوب! هیچ تمایلی ندارم شخصا این جریان رو دنبال کنم.همه چیز رو به وکیلم محول می کنم.از دیدن شما هم پشیمونم.سپس رو به آقای ادیبی گفت: بریم آقای ادیبی.از

حقم نمی گذرم.اگه قراره زور بشنوم باید بگم که زورگویی رو بیشتر دوست دارم... انتقالی می گیرم و به تهران میام تا به فامیل ناتنیم ثابت کنم که کلاهبردار کیه؟

برای لحظه ای چشمان مادر و فریبرز در هم خیره ماند.در نگاه هردو کینه و نفرت صاعقه می انداخت.وقتی رفتند همه در سکوتی عمیق فرورفتیم.چه طور این موضوع می تونست

حقیقت داشته باشه؟فکر کردم از همون لحظه ی اول که دیدمش یه حس غریبی می گفت که آشناس.

نمی دونم شاید چشمای سبز و موهای خرماییش که شبیه من بود و مامان و مادربزرگ همیشه می گفتند فقط تو چشمای سبز و موهای خرمایی پدربزرگ رو به ارث بردی.

مادر مدام در اتاق پذیرایی از این طرف به آن طرف می رفت و بلند بلند حرف می زد.

_ مامان بیچاره!تو تموم سال های زندگیش با پدر چیزی جز صداقت و درستی از خودش نشون نداد،اما در عوض پدر تلخ ترین حقیقت زندگیش رو ازش پنهان کرده بود... آخ... مامان

بیچاره!پدر چه طور تونست این کارو بکنه؟چرا این خونه رو به اسم اونا کرد؟پس ما ها چی؟ما بچه هاش نبودیم؟ما حقی نداشتیم؟

ماریا برایش آب آورد،اما او با ترشرویی لیوان را پس زد و گفت: آب به چه دردم می خوره؟دارم آتیش می گیرم،می سوزم.این پسر حال منو به هم می زنه.انگار طلبکاره.ارث بابش رو

از ما می خواد.طوری بهمون نگاه می کنه انگار

داره به نوکراش نگاه می کنه.

خاله رویا دستش را گرفت و برای همدردی گفت: حالا که اتفاقی نیفتاده.از کجا معلوم که راست میگن؟شاید همه چیز نقشه باشه.

آرمینا سیبی گاز زد و در حالی که لپ هایش پر بود جویده جویده گفت: من که میگم شاید قتل مادربزرگ هم در ارتباط با همین موضوع باشه.این آقای فریبرز با اون هیبت طلبکارانه

ش معلومه که برای بالا کشیدن این خونه از هیچ تلاشی مضایقه نمی کنه.

مادر چنگی به موهایش انداخت و گفت: بهتره همه چیزو به زمان واگذار کنیم.باید اونو به عنوان یه مضنون به کلانتری معرفی کنیم.

آن شب هرکس در لاک خودش فرورفته بود و شاید پیش خود این موضوع را بررسی می کرد.هیچ کدام از ما برملا شدن چنین حقیقت بزرگی را پیش بینی نمی کردیم.از کجا می

دانستیم پدربزرگ پیش از ازدواج با مادربزرگ همسر و فرزندی داشته.از کجا می دانستیم مادربزرگ به قتل می رسد و این حقیقت فاش می شود.آیا می شود حدس زد که قاتل

مادربزرگ صاحب همان چشمان سبزاست؟!نه!آن چشم ها نمی توانستند قصد جان کسی را بکنند.آن چشمان سبز چه قدر شبیه چشمان من بودندومبریا گفت: به قدری شبیه تو

بود که اگه کسی شما رو با هم ببینه فکر می کنه خواهر و برادرین!

مادر زیاد از این حرف ماریا خوشش نیامد.اخم هایش را در هم کشید و به ماریا گفت: این قدر حرف های بی ربط نزن.حوصله داری ها!

آرمینا هم نتوانست جلوی زبانش را بگیرد و گفت: پسر دایی به این خوش قیافه ای داشتیم و خبر نداشتیم. و غش غش خندید.

به گمانم متوجه نگاه ملامت آمیز مادر نشده بود.

مادربزرگ موهای سپیدش را بافته بود و به چشمانش سرمه کشیده بود.چشمان ریزش به قدری درشت شده بود که آدم از دیدنش هول برش می داشت.صدایش کردم،به طرفم برگشت و لبخند کجی زد.خواستم به سویش بروم که دستی دور گردن مادربزرگ آویخت.دستان استخوانی مادربزرگ به نشان کمک به سویم دراز شده بود و زبانش بیرون زده بود.خیلی سعی کردم بروم . نجاتش بدهم اما انگار پاهایم به زمین چسبیده بود..گریه می کردم،داد می کشیدم اما فقط چشمان مادربزرگ را دیدم که از حدقه زده بیرون.جیغ کشیدم و از خواب پریدم.هوا کم کم داشت روشن می شد.روی گلدان شمعدانی لبه پنجره گنجشکی نشست و کمی بعد پر زد و رفت.نسیم خنکی از پنجره به داخل وزید و تور سفید پرده را تکان داد.لیوان آبی ریختم و جلوی آینه ایستادم.چرا چهره ی قاتل را ندیدم؟

نمی دانم زیر نور ضعیف چراغ خواب بود که احساس می کردم رنگ چهره م پریده و یا این که واقعا رنگم پریده بود؟دیگر خوابم نمی آمد.کنار پنجره ایستادم.تا انتهای کوچه خلوت و ساکت بود.درخت نارون زیر پنجره خیلی سبز شده بود و شاخ و برگ پیدا کرده بد.دسته ای از کلاغ ها از دور به سمتی که خورشید در حال طلوع بود پرواز می کردند.دلم گرفته بود اما می دانستم دلم برای بردیا تنگ نشده است.دلم می خواست مسافرتش چندین ماه طول بکشد.

آن روز نوبت دادگاهمان بود.تمام شواهد و قرائن نشان می داد که ادعای فریبرز بهتاش چیزی جز حقیقت نیست.آن روز دادگاه رأی نهایی را صادر می کرد.تلاش مادر و خاله رویا برای متهم ساختن فریبرز بی ثمر بود چرا که پس از بازجویی های به عمل امده او بی گناه شناخته شد و اتهام به کلی رد شد.مادر و خاله رویا حسابی کلافه بودند و دلشان نمی خواست ملکی که فکر می کردند به آن دو تعلق دارد از آن تازه رسیده ای شود که برادرزاده ی ناتنی شان بود.

من... نمی دانم چرا هنوز به صاحب آن چشمان سبز می اندیشیدم؟

از دادگاه بیرون آمدیم.مادر و خاله رویا شکست خورده و متفکر سر به زیر انداخته بودند و هیچ حرفی نمی زدند.من و آرمینا و ماریا حتی نتوانستیم با مادرانمان همدردی کنیم.چنان تشری بهمان زدند که هر سه خاموش و سرکووب شده سرجایمان قرار گرفتیم.از آن طرف فریبرز در کنار وکیلش لبخند پیروزمندانه ای به لب داشت و حکم موفقیتش در دست راستش بهمان دهن کجی می کرد.وقتی از جلویمان می گذشت پوزخندی زد و گفت: آخرش حق به حقدار رسید.حکم تخلیه رو هم گرفتم. می خوام کل ساختمون رو بفروشم.

مادر یخ کرد.نگاه تندی به او انداخت.خاله رویا بر جا خشک شده بود و واکنشی از خود نشان نمی داد.فریبرز از پله های دادگاه پایین رفت.مادر آقای خطیبی را صدا زد و او جلویش ایستاد.مادر آب دهانش را قورت داد.رأی دادگاه برایش گران تمام شده بود اما طوری حرف می زد که انگار دلش نمی خواست آقای وکیل فکر کند که التماس می کند.

_ آقای ادیبی باهاش صحبت کنین که از حکم تخلیه استفاده نکنه.ما نمی تونیم به این سرعت خونه ی پدری مون رو ترک کنیم،اصلا فکر کنه بهمون اجاره داده!سر ماه اجاره ش رو پرداخت می کنیم،خوب هرچی باشه ما با هم فامیلیم،خوب نیست که...

_ ببینین خانم ستایش.آقای بهتاش از برخورد شما خیلی ناراحت و عصبیه و این کار ها رو فقط به عنوان تلافی می کنن.تا اون جا که من خبر دارم اگه انتقالی بگیرن به تهران میان.باهاش صحبت می کنم ولی قول نمی دم که قبول کنه.

مادر چند لحظه نگاهش کرد گویی دلش می خواست آقای وکیل را تحت تأثیر قرار بده.آقای وکیل با عذرخواهی خداحافظی کرد و رفت.لشکر شکست خورده ی دو خانواده پله های دادگاه را با قدم هایی سست و ناتوان پشت سر گذاشتند.مادر گریه می کرد.

_ یعنی ما رو از خونه میندازه بیرون؟

مطمئن بودم خاله رویا به حرفی که می زند اطمینان ندارد: نه خواهر!هیچ غلطی نمی تونه بکنه.مگه شهر هرته؟

آرمینا برعکس مادرش واقع بینانه تر حرف زد: با حکم تخلیه ای که تو دستشه هر وقت که اراده کنه می تونه اسباب و اثاثیه تون رو بیرون بریزه.

خاله رویا بهش پرید: تو خفه شو آرمینا.

آرمینا شانه هایش را بالا انداخت و گفت: برگ برنده تو دست اونه.چرا خودمونو گول بزنیم؟

مادر دوباره آتشی شد و فریاد زد: چه قدر ازش متنفرم!عارمه که اون از گوشت و پوست خودمونه.اگه وصیت پدر نبود می دونستم چی کارش کنم.

خاله رویا کلاس فرهنش گل کرد: پسره ی دهاتی معلوم نیست از پشت کدوم کوه اومده که حالا شده صاحب یه ساختمون سه طبقه تو بهترین جای تهران...

آرمینا دوباره زد تو ذوق مامانش: شانس که دهاتی و شهری سرش نمیشه.

خاله رویا یک بار دیگه با تشر گفت: تو خفه شو لطفا.

ماریا آنالی را در آغوشم انداخت و آهسته گفت: باید به ستار بگم به فکر پیدا کردن خونه باشه،فریبرزی که من دیدم فامیل و غریبه سرش نمیشه.می خواد همه ی عقده های زندگی خودش و پدرش رو سر ما خالی کنه.چه قدر تو اون خونه راحت بودیم!

جمله ی آخر را با حسرت ادا کرد.من در باورم نمی گنجید که صاحب آن چشمان سبز تا این حد بی رحم باشد.نمی دانم چرا مطمئن بودم این کار را نخواهد کرد و حرف هایش فقط در حد یک تهدید توخالی است.

پدر پس از شنیدن حرف های مادر به پشتی صندلی آشپزخانه تکیه داد.هیچ تغییری در چهره ش ندیدم که بفهمم چه حالی پیدا کرده است؛اما نگاهش روشن بود: خوب،پس آخرش از دوماد سرخونه بودن نجات پیدا می کنیم.

مادر که حوصله شوخی نداشت سگرمه هاش تو هم رفت و با اخم گفت: به جای هم فکری زخم زبون می زنی؟

پدر خلال دندانی برداشت و آن را لای دندان هایش فرو برد.بعد آرام گفت: چه کاری از دست من ساخته س.وقتی میگی رئیس دادگاه به نفع اون حکم داده باید حقیقت رو قبول کنیم.

_ نخیر!نمیذارم این اتفاق بیفتهوکی جرأت می کنه منو از خونه ی پدریم بندازه بیرون؟همین طوری هم که نیست.

انگار پدر می خواست ته دل مادر را خالی کند: اگه الان برادرزاده ی ناتنیت با دو تا مأمور و حکم تخلیه بیاد پشت در چی کار می کنی؟

مادر با حرص نگاهش کرد.برق دندان هایش را دیدم که به هم ساییده می شد.در دلم گفتم الانه که سر بابا داد بکشه اما انگار خودش هم به درستی حرف های پدر واقف بود.قوطی کبریتی را که در دستش بازی می داد مچاله کرد و روی میز پرت کرد: نمی دونم این آکله از کجا پیدا شد و زندگیمون رو به هم ریخت.

پدر گفت: مانی چای بریز خوشرنگ باشه.

مادردستش را زیر چانه ش زده بود و این بار به جای قوطی کبریت به گلدان گیر داده بود.پدر زیرچشمی مادر را زیر نظر گرفته بود ولبخند کجی روی لبش بود.خوشش میامد در این حال و هوا سر به سرش بگذارد.

_ ولی خودمونیم ها!فریبرز با آقای بهتاش بزرگ شباهت عجیبی داشت.قد بلند،چشمای سبز و موهای خرمایی.حتی ابهت و غرورش رو هم از اون خدابیامرز به ارث برده بود.

چای را مقابلش گذاشتم.پوزخندی زد و نگاهم کرد و ادامه داد: چه قدرم شبیه مانی بود.مگه نه سیما؟

مادر با اخم نگاهش کرد و پدر بی تفاوت قند را در دهانش گذاشت.

هیچ کس در خانه نبود.مادر هم برای خرید بیرون رفته بود.روی کاناپه رو به روی دریچه کولر لم داده بودم.بردیا تماس گرفته و خبر داده بود که تا هفته ی دیگر به ایران برمی گردند و برای چندمین بار در خلال حرف هایش تکرار کرد که دلش برایم خیلی تنگ شده و این که وقتی به ایران برگردد برای رفع دلتنگی باید چند روز بدون وقفه در کنار من باشد.من خوشحال یا ناراحت در جوابش فقط خندیدم.

فکر خاصی نداشتم.گه گاهی به یاد مادربزرگ آه می کشیدم.چه طور قاتل بی رحمش پیدا نشده بود؟با شنیدن صدای زنگ بی حوصله بلند شدم.حال باز کردن در را نداشتم.دستی روی موهای ژولیده م کشیدم و در را باز کردم.با دیدن فریبرز از آن حالت شل و بی حال درآمدم و صاف ایستادم:سلام کردم و به چشمان سبزش زل زدم.تی شرت مشکی و شلوار جین پوشیده بود.موهای خرماییش را دو طرف صورت ریخته بود.ژل زده و آراسته.

_ سلام کسی خونه نیست؟

این مرد مغرور من رو داخل آدم حساب نمی کرد؟چه قدر تن صدایش دلنشین بود.

_ غیر از من کسی نیست،البته مامانم تا نیم ساعت دیگه برمی کرده.بفرمایی داخل،تا شما شربتی بخورین اونم برگشته.

زیاد بی میل نبود.لبخند کمرنگی لحظه ای لبانش را گشود و گفت: اگه مزاحم نیستم منتظر مامانتون میشم.

خودم را کنار کشیدم و او داخل شد.با عجله آینه و شانه را از روی مبل برداشتم و او را دعوت به نشستن کردم.روی مبل نشست.بدون حضور مادر کمی دستپاچه شده بودم ونمی دانستم اول برایش شربت ببرم یا چای؟شربت پرتقال را توی لیوان مخصوص مهممان ریختم اما نی پیدا نکردم.نمی دانم چرا این قدر هول شده بودم.ناخواسته جلوی اینه ایستادم.دستی به سر و روی آشفته م کشیدم و همراه با لبخندی به پذیرایی برگشتم.

لیوان شربت را از روی سینی برداشت و تشکر کرد.رو به رویش نشستم.لیوان شربت در دستم بود و نگاهم سبزی چشمانش را می کاوید.او هم عجیب به چشمانم زل زده بود.شاید در دلش می گفت چه قدر شبیه چشمان من است.برای این که حرفی زده باشم با اشاره به لیوان گفتم: بخورید تا گرم نشده.

هم زمان با هم لیوان را سر کشیدیم.پس از خالی کردن لیوان دوباره نگاه سبزش را به من دوخت و پرسید: چند سالته؟

_ شونزده سال.پنجم دبیرستانم یعنی میرم شیشم.

_ از چه درسی خوشت میاد و از چه درسی بدت میاد؟

نمی دانم چه منظوری از این پرسش ها داشت.شاید فکر می رکد چون شانزده سالم است باید باهام مثل دختر بچه ها حرف بزند!با این حال گفتم:

_ از تاریخ خوشم می یاد،اما از ادبیات خوشم نمیاد.

چشم چپش تنگ تر از آن یکی چشمش شد و گفت: چرا از ادبیات خوشت نمیاد؟

به یاد حال و هوای شاعرانه دبیر ادبیات افتادم که دلش می خواست همه آن حس و حال را برای خواندن و گوش دادن به شعر پیدا کنند،ولی لزومی ندیدم او علتش را بداند.فقط شانه هایم را بالا انداختم.

پس از لحظه ای سکوت و تفکر گفت: من حدود هشت ساله که تدریس می کنم و...

مثل بچه های کوچک ذوق زده وسط حرفش پریم: وای!یعنی شما دبیرین؟

از هیجانزدگی من خنده اش گرفت و با سر تأیید کرد.پرسیدم: چی درس میدین؟

وقتی گفت ادبیات سرخ شدم و سرم را پایین انداختم.نمی دانم چرا شروع کردم به توضیح دادن: راستش از خود درس ادبیات بدم نمیاد،از دبیر دبیر ادبیاتمون...

نگاه پر تمسخرش نگذاشت به حرفم ادامه دهم: در طی این چند سال هیچ دانش آموزی رو ندیدم که از ادبیات خوشش نیاد.

دوباره خجالت کشیدم.مادر برگشت.با دیدن فریبرز از روی ناچاری با او سلام و احوالپرسی کرد.برخورد آن دو نفر با همه ی سردی و خشکی قابل توجه بود.مادر نگاه زیر چشمی به او داشت و فریبرز خیلی راحت صاف روی صندلی نشسته بود.

_ ببینین خانم ستایش با انتقالی من موافقت نشده یعنی گفتن تا سال دیگه نمی تونم انتقالی بگیرم...

مادرکه دست راستش روی قلش بود آهسته نفس راحتی کشید و فریبرز ادامه داد: در حال حاضر از فروش این جا صرف نظر کردم تا سال دیگه!شما هم تا اون موقع بهتره به فکر پیدا کردن جایی برای زندگی باشین.

مادر که خیالش از بابت خونه راحت شده بود پا روی پا انداخت.

_ تا سال دیگه خدا بزرگه.شاید تا اون موقع تصمیم تون به کلی عوض شد و قصد فروش خونه رو نداشتین و ما هم...

حرف مادر را برید و محکم و صریح گفت: من به ندرت تصمیمم رو عوض می کنم،اگه می بینین کوتاه اومدم،به خاطر یه سرس معذوراتیه که در برابر مسئله ی هم خونی و فامیلی...

مادر دست هایش را به علامت رد حرف هایش بالا آورد و با لحن استهزاآمیزی گفت: اصلا به مسئله ی هم خونی فکر نکنین که برای ما رسمیتی نداره و...

_ بسیار خوب!پس مجبورم حکم تخلیه رو به اجرا بذارم.

سپس از جا برخاست.در نگاه پرصلابت و جدی فریبرز نمی دانم چه چیزی نهفته بود که به مادر فهماند خیلی تند رفته است.

_ حالا چرا عصبانی می شین؟باشه تا سال دیگه ما خونه ی مناسبی پیدا می کنیم،لطفا بشینین.

_ نه!باید برم.سپس رو به من با لبخند نرمی گفت: از پذیرایی گرمت ممنونم!

من هم بلند شدم.او با مادر خداحافظی کوتاهی کرد.نمی دانم چرا تا دم در بدرقه اش کردم.

_ سعی کن تو درس ادبیات به تنها چیزی که فکر می کنی عشق باشه و زیبایی احساس آدمیت!وقتی شعر می خونی آروم زیر لبت پچ پچ نکن.خوبه که با صدای بلند برای خودت دکلمه کنی.اون وقته که می فهمی شیرین ترین درس زندگی ادب و ذوق شاعرانه س.

به یاد آقای بسطامی افتادم که هروقت شعر می خواند با چنان سوزی دکلمه ش می کرد که انگار خودش آن را سروده.

_ سعی می کنم.

از پله ها پایین رفتیم.جلوی در هر دو ایستادیم.وقتی مقابلش ایستادم با قد بلندم تنها تا شانه هایش می رسیدم.سبزی نگاهمان در هم گره خورد.

_ تا سال دیگه خدانگهدار.

نفهمیدم چرا پرسیدم: دیگه بهمون سر نمی زنین؟

فقط نگاهم کرد و لبخند زد.ماریا می گفت از وقتی تو مهمونی های رنگارنگ شرکت کردی و با این و اون نشست و برخاست کردی چشم و گوشت باز شده و کمرویی رو کنار گذاشتی؛راست می گفت.

دستش را به نشان خداحاقظی بالا آورد و به طرف بی.ام.و آلالویی رنگی رفت که خیلی قشنگ بود.بوقی زد و به آرامی از مقابلم گذشت.وقتی از خم کوچه عریض و خلوت رد شد متفکر و سربه زیر برگشتم.

مادر در اتاق نشیمن در حال راه رفتن بود و غرغر می کرد: خدای من!چه طور نتونستم جواب این پسرهی بی ادبو بدم؟داشت تهدیدم می کرد... آخ!ببین چه قدر بدبخت شدیم که این از پشت کوه اومده برام خط و نشون می کشه... مانی... کدوم گوری رفته بودی؟می خواستی آب هم پشت سرش بریزب.خیلی رفتارش دوستانه و مودب بود که تا پایین بدرقه ش کردی؟

_ چرا این قدر حرص می خورین مامان جون!اون بیچاره که رفت و تا سال دیگه هم این طرفا پیداش نمیشه.تا سال دیگه هم به قول شما خدا بزرگه.شاید رأیش عوض شه. نخواد ما از این جا بریم... خدا رو چه دیدی؟

به طرفم برگشت و نگاهم کرد.کمی آرام تر به نظر می رسید.وقتی به طرف اتاقم می رفتم به این فکر می کردم که تا سال دیگه خیلی راهه.

سلا مانی!می خوام ببینمت همین حالا.

دستم را روی پیشانیم گذاشتم تا عرق سردم را در آن هوای گرم پاک کنم.

_ سلام کی اومدی؟

از لحنش پیدا بود که خیلی خوشحال است: صبح رسیدم!دلم برات تنگ شده بود.تو چی؟

خوشم نمی آمد دروغ بگویم،اما گفتم: منم همین طور!کی میای؟

_ همین حالا آماده شو که اومدم.

وقتی گوشی را گذاشتم نگاه تیز مادر متوجه من بود.

_ آخرش بردیا اومد.خیلی خوبه.همش دلم شور می زد که نکنه یه دختر خارجی تورش بزنه.سپس ابروانش را داد بالا.

بی آن که کششی در خودم پیدا کنم به اتاقم رفتم و روی تخت دراز شدم.خدای من!چرا از اومدنش خوشحال نشدم و شادمانه بالا و پایین نمی پرم؟یک ماهی میشه که ندیدمش.پس چرا مثل اون روزا برای دیدنش لحظه شماری نمی کنم؟واقعا دیگه دوستش ندارم؟پس اون همه عشق و علاقه کجا رفته؟چرا ازش دلزده سدم؟دیگر دوستش نداشتم.مثل اون وقتا دیدنش بهم آرامش نمیده.

نه!نمی تونم خودم رو گول بزنم.اون دیگه تو قلب من جایی نداره.اش جرأتش رو داشتم و بهش می گفتم این رابطه رو تموم کن؛اما مگه میشه به اون چشمای شوریده خیره شد و اعتراف کرد؟

_ مانی بردیا دم در منتظرته.هرچی اصرار کردم بیاد بالا قبول نکرد... تو که هنوز آماده نشدی!پا شو چرا بی خیال دراز شدی روی تخت؟

کاش مامان می تونست پای حرفام بشینه و راه حلی پیش پام بذاره؛اما مامان کم حوصله ی من بعد از شنیدن حرفام منو به باد ابتقاد می گیره.بدون هیچ شتابی بلند شدم و لباسم را عوض کردم.حتی از پنجره نگاهی به پایین ننداختم تا از دیدن بنز قرمزش قلبم فشرده شود.آرایشی نکردم.فقط مادر ماتیک شکلاتیش را به زور روی لبم مالید.تا دم در هم مرتب سفارش کرد.

_ یه جوری رفتار کن که فکر کنه دوریش خیلی برات سخت بوده.جالب بود.شاید مادر از بی علاقگی او با خبر بود.

_ وقتی بفهمه دوریش باعث ناراحتیت میشه محاله دیگه به مسافرتای دور دراز بره.ببین از فرنگ سوغاتی برات چی آوردهتأکید کن که با مامانم حتما برای دیدن مامانت میایم...

_ خداحافظ مامان.و در را پشت سرم بست.جلوی در ایستادم.با خودم در حال کشمکش بودم که پیاده شد.موهایش را بیش از اندازه کوتاه کرده بود.شلوار جینش هم خیی تنگ به نظر می رسید.نگاهمان در هم گره خورد.نه از طرز نگاهش گر گرفتم و نه هنگامی که به سویم خیز برداشت دستپاچه شدم.

_ عزیز دلم!باور کن دلم برات یه ذره شده بود!اگه امروز صبح نمی رسیدیم تهران خودم رو می کشتم.سپس سرم را بلند کرد و خیره به چشمانم گونه م را بوسید.

زن پیر همسایه با زنبیلی در دست از در حیاطشان بیرون آمد و نگاه پرطعنه ای به ما انداخت.شرمگین از رفتار بردیا،به

رویش لبخند زدم و متوجه ش کردم که کجاییم.

دستم را گرفت و شتابان به طرف ماشین برد.یکریز حرف می زد.

_ خودمم باورم نمی شد تا این حد بهت وابسته باشم.پاریس که بودم مثل همیشه بهم خوش نگذشت.همش به یادت بودم.مامانم می دونه چه قدر از این دوری عذاب کشیدم،وقتی بلیط برگشت را در دست پدر دیدم نزدیک بود بال در بیارمدلم می خواست داد بکشم تا همه ی پاریسی ها بفهمن چه قدر خوشحالم.

حرف هایش هیچ حسی در من برنینگیخت.مثل همیشه ذوق نکردم و گونه هایم سرخ نشدند.بی تفاوت نگاهش کردم و پرسیدم: اصلا چرا رفتی؟چرا این همه طول کشید؟

لب پایینش را داد بالا و متفکرانه گفت: مجبور بودم.

با تعجب پرسیدم: چرا؟

انگار دلش می خواست بحث را عوض کند.بوق ممتدی زد و با خنده سر از شیشه بیرون کرد و فریاد زد:برین کنار!نمی خوام از خوشحالی بزنم به شماها...

اما هیچ کس سرراهش قرار نگرفته بود!

برای ابراز علاقه و احساس بیش از حد بردیا هیچ آمادگی نداشتم و حتی بوسه های پی در پی اش حالت بدی بهم می داد. وقتی شومینه را روشن می کرد گفت که چه قدر دلش برای کباب و شام دو نفره تنگ شده اما من هیچ حرفی برای گفتن نداشتم.وقتی در نبودش احساس آسودگی و راحتی می کردم و وقتی برگشت حالم گرفته شد... چه باید می گفتم؟

_ مانی!چرا چیزی نمیگی؟

دلم نمی خواست با حرف هایم فریبش بدهم اما شهامت راستگویی هم نداشتم: به قدری حرف برای گفتن داشتم که همه ش با دیدنت یادم رفت.

در دل خودم را سرزنش کردم.دروغگو!بزدل ترسو!چرا راستش رو نمیگی!لابد از سیلی هاش می ترسی.

_ بیا کنارم.نمی دونم چرا این قدر سردمه.دلم می خواد گرم شم.

نگاه پراکراهی به دستان گشوده ش انداختم.دلم نمی خواست بروم ولی مگر چاره ی دیگری هم داشتم؟مثل عروسکی در دست بچه ای بودم که تمام عشقش بازی با عروسک بود.گاهی عروسک را درون تختخواب اسباب بازی می خواباند . برایش لالایی می خواند و گاهی دیگر با او دعوا می کرد و از زور خشم و قهر به گوشه ای پرتش می کرد.

_ مانی دلم می خواد شب همین جا بخوابیم.

پس از خوردن شام هردو سنگین و بی حال روی مبل افتاده بودیم.از نگاه خمارش یک لحظه نگرانی بر وجودم چنگ انداخت،منتظر پاسخ مثبت من بود.

_ متأسفم نمی تونم قبول کنم.

سریغ از جا بلند شد و زل زد به من.چشمان روشنش پر از ابر ناراحتی بود: چرا؟مگه مال هم نیستیم؟

چه قدر شنیدن این جمله برایم دردناک بود.چه قدر راحت مرا متعلق به خود می دید.نمی توانستم با صراحت گفته اش را رد کنم،باید با ملایمت توجیهش می کردم.

_ هنوز نه!چون نه به طور رسمی نامزدیم و نه عقد کردیم.

_ از کدوم رسمیت حرف می زنی؟لزومی نداره همه باخبر شن که ما مال هم شدیم.همین که من و تو قبول داریم کافیه.

_ اشتباه نکن بردیا!باید رسمیت باشه تا مشروعیت هم داشته باشه.

نمی دانم چرا با صدای بلند خندید.دستش را روی شکمش گذاشته بود و غش غش می خندید.بعد گفت : چه قدر حرفات بچگونه س نمی تونم جلوی خنوده م رو بگیرم.

از این که دستم انداخته بود دلگیر شدم.متوجه شد و دست از خندیدن برداشت و به طرفم آمد.می خواست عذر خواهی کند.

_ قصد بدی نداشتم مانی!ولی قبول کن که حرفات خنده داره.. اخم نکن... معذرت می خوام،خوب بخند دیگه،اگه نخندی شب رو همی جا می مونیم.

به ناچار خندیدم.

هدیه هایی را که از پاریس برایم آورده بود از چمدان بیرون آورد و به دستم داد.کت و دامن زرد یقه انگلیسی که فکر کنم انتخاب مادرش بود،همراه کیف زیربغل کوچکی که همرنگش بود،پیراهن حریر صورتی رنگی با تاج سفید و کفش ساتن به اضافه ی سرویس برلیان گرانبهایی که چشمانم با دیدنش برق زد و تا چند لحظه نتوانستم حرف بزنم.دو سه دست بلوز شلوار هم برایم آورده بود و توضیح داد چون قدم بلند است بلوز و شلوار بیشتر بهم میاد.

آن همه هدیه با ارزش گرچه برایم جالب بودند اما چندان هیجانزده م نکرد و وادارم نکرد مثل دفعه های پیش بعد از گرفتنشان به طرفش بپرم و صورتش را ببوسم.تنها به متشکردم اکتفا کردم.انگار او منتظر همان واکنش گذاشته م بود و زیاد راضی به نظر نمی رسید.

_ مانی چرا همون کت ودامنی رو که بردیا از پاریس برات آورده نپوشیدی؟با این لباس رفتی دیدن مامانش؟

سگرمه هایم در هم رفت و رو به به ماریا گفتم: مگه این لباس چه مشکلی داره؟مگه مامان بردیا چه شخصیت مهمیه که من باید به خاطرش...

مادر محکم زد تو ملاجم: بس که بی لیاقتی!بیچاره غیر از هدیه های پسرش برات گوشواره ی مروارید آورده.حالا تو دوباره قر بیا.

چشمان ماریا برق زدند و گفت: گوشواره ی مروارید بده ببینم خدا شانس بده.

مادر و ماریا را به حال خودشان گذاشتم و به اتاق خودم رفتم.بی جهت دلگیر و عصبی بودم و دلم می خواست بهانه ای به دست بیاورم تا خشمم را سرشان آوار کنم.خیلی هم بی جهت دلگیر نبودم.دو هفته ی دیگر در یک مهمانی مفصل که خانم رزیتا ترتیبش را می داد نامزدی من و بردیا رسمی می شد.البته مادر چیزی نمی دانست.بردیا به من گفته بود که مثلا خوشحالم کند... مسخره است!چرا کسی نمی فهمه که من دیگه بردیا را رو دوست ندارم؟در واقع از این که روزی عاشقش بودم و به خاطرش در بیمارستان بستری شده بودم دیوانه می شوم و از این که این اواخر فقط تحملش کرده بودم خسته بودم.سر خودم داد کشیدم: بس کن دیگه!مگه تو جرأتش رو داری؟می تونی جلوی مامان بگی دیگه بردیا رو دوست نداری؟بی لیاقتی و بیچارگی از خودته.بس که ساکت موندی تا دیگران برات تصمیم بگیرن.کافیه لب باز کنی تا همه رو سرت آوار شن.حق هم دارن.دوستش نداری و هر روز تا نیمه شب رو با اونی؟حماقت هم حدی داره!حالا که گندش بالا اومده...

به خودم گفتم: چه گندی؟هنوز که اتفاقی نیفتاده... هنوز دستش بهم نرسیده.و خیره خیره به آسمان صاف و آبی شهریور زل زدم.نمی دانم چرا ناخواسته چهره ی مادربزرگ جلوی چشمانم آمد.چه زود فراموش شد.فکر کردم اگر در زمان حیاتش می فهمید وهرش زن دیگری داشته چه واکنشی از خود نشان می داد؟آن موقع هم مثل همیشه در خلوت شبانه اش برایس از هر شاعری شعر می خواند؟با یاد پدربزرگ دوباره ضمیر ناخودآگاهم فریبرز را به خاطرم آورد.با آن غرور و صلابت مردانه ش!بردیا هم اول به نظرم مغرور رسید... اما نه... فریبرز با همه ی آدم هایی که دیدم فرق داره... چه قدر رنگ چشمانش را دوست داشتم.خدا رو شکر که مامان نمی تونه بفهمه آرزوی دیدار دوباره ش رو دارم تا تو سرم بکوبه و سرزنشم کنه.

مدرسه ها تا چند روز دیگر باز می شدند.نمی انستم آن سال را چه طور شروع خواهم کرد.یا سمیرا افتادم که به کالج رفته بود.جایی که رسیدن به آن روزی آرزوی قلبیم بود.نمی دانستم چرا آن را از دست دادم.نمی دانستم؟همیشه خودم را گول می زنم.هیچ کس مثل خودم بلد نبود سرم رو شیره بماله... کالج حق مسلم سمیرا بود.

از بیکاری حوصله م سر رفته بود.از یکنواختی روز ها و نقش بازی کردن هایم خسته شده بودم.مادر نوید روز های خوب را می داد اما من خوشبین نبودم.دیگر از هیچ چیز خوشم نمی آمد.خستگی عشق بی بنیان بردیا بر روح تنم سنگینی می کرد... دلم می خواست در جایی قرار بگیرم که هیچ کس دستش بهم نرسد.جایی که دیگر نه صحبت از پارتی و مهمانی و رقص باشد و نه صحبت از مد و لباس و آرایش... کاش جایی پیدا می شد که بی حضور سایه ی پررنگ و چشمان روشن بردیا قلبم برای زندگی بتپد؛فقط برای زندگی.

با شنیدن سرو صدای بچه ها با کنجکاوی پشت پنجره رفتم.چرخ و فلکی آمده بود و بچه ها با شادمانی بالا و پایین می پریدند و به نوبت سوار می شدند.لبخند زدم.کاش دوباره بچه می شدم و تنها نگرانیم از دست دادن فرصت برای سوار شدن به چرخ و فلک بود.کاش دوباره بچه می شدم...

_ مانی چه قدر این لباس بهت میاد.

به روی خانم سلیمی که از دوستان رزیتا خانم بود لبخند زدم.بعد از دو دور رقص با بردیا خسته و دمق روی صندلی چسبیده بودم.مادر در حال گفت و گو با رزیتا خانم بود و ماریا و ارمینا با آقای مهدوی هم صحبت شده بودند.خاله رویا نمی دانم کجا غیبش زده بود!

بردیا چند دقیقه ای بود که تنهایم گذاشته بود.کسی صدایش کرد و او هم رفت.با دیدن کاوه که روبه رویم ایستاده بود کمی خودم را جا به جا کردم و فکر کردم چرا به من نزدیک میشه؟

کمی این پا و آن پا کرد.می خواست دعوتش کنم بشیند اما حال و حوصله جر و بحث با بردیا را نداشتم،از کاوه هم خوشم نمیامد.معذب و ناآرام گفت: ماندانا خانم می خواستم دوباره درباره ی همون موضوعی که بهتون گفته بودم صحبت کنم... گوش هایم همزمان دو صدا را می شنید.بردیا پشت میکروفن ایستاده بود.

_ خانم ها و آقایان،امشب می خوام تو جشن تولد بهترین کس زندگیم... ماندانا... خبر مهم و اعلام کنم.

چه جالب!تمشب تولدم بود و خودم نمی دونستم...

_ ببین ماندانا بردیا یه آدم معمولی نیست.نمی دونم چه طوری برداشت می کنی ولی من بدون هیچ غرضی میگم که بردیا... یهنوع بیماری روانی داره که... چه طور بگم... هر شیش ماه برای معالجه به پاریس میره تا تحت مراقبت قرار بگیره...

_... نامزدی خودم خودم و مدوشیزه و ی زیبا و محترم ماندانا ستایش اعلام می کنم.

صدای ک و هلهله نگذاشت خوب بفهمم کاوه وقت رفتن چه گفت فقط شنیدم که گفت: بیماریش خطرناکه ماندانا...

دهانم خشک شده بود و چشمانم می سوخت.دلم آب می خواست.مادر با چهره ای گشاده و لبخندی تا بناگوش دررفته دست روی شانه م گذاشت.

_ دخترم،تبریک میگم... از اول هم می دونستم تو دختر خوش اقبالی هستی.

نمی دانم چرا خودم را در آغوشش پرت کردم و صدای هق هقم بلند شد.مادر فکر می کرد از شوق است که این طور گریه می کنم اما من واقعا گریه می کردم.از بدشگونی این نامزدی دلم خنجر خورده بود.

_ مامان بیا از این جا بریم... حالم بده.

_ طبیعیه عزیزم!هرکس جای تو بود...

_ مامان!راست میگم... منو ببر بیرون... سرم گیج میره.

_ باز خودت رو گرفتی دختر؟ببین همه زل زده ن به ما!این اداها خوب نیست...

باقی حرف هایش را نشنیدم و محکم روی زمین پرت شدم.

_ مانی جون!چشمای قشنگت رو یه بار دیگه باز کن.

از برق چشمان عسلی اش تمام تنم لرزید.جمله ی آخر کاوه در گوش هایم تکرار می شد: خطرناکه... بیماره...

دستم را روی گوش هایم گرفته بودم و گریه می کردم.هیچ کس آن شب نفهمید چه مرگم شده.کاوه هم دیگر خودش را بهم نشان نداد.

_ این طور حرف نزن آرمینا،مانی خیلی وقته که خودش رو متعلق به بردیا می دونه پس نباید این طور هیجان زده می د و گریه هاش...

مادر عصبانی به نظر می رسید.بعد از رفتن خاله رویا و آرمینا دیگر طاقت نیاورد و سرم داد کشید: امشب از خجالت داشتم آب می شدم.انگار تشنه ی ازدواج با بردیا بودی.تو با این طرز رفتارت همیشه مایه ی آبروریزی هستی. و در را محکم پشت سر خود بست.

به اتاقم رفتم تا در خلوت دور از چشم اطرافیان به حال خودم گریه کنم.قهر مادر باعث شد تا زودتر به تنهاییم سلام بگویم.حلقه ی زردی که در انگشتم بود در تاریکی اتاق برق میزد.به حرف های کاوه می اندیشیدم.خدای من!

اگه این حرفا حقیقت باشه چی؟چی کار می تونم بکنم؟کاوه چه اصراری داره که بهم دروغ بگه... لابد راستش رو گفته!اما من چی کار می تونم بکنم؟مخصوصا حالا که حلقه ی بندگی تو انگشتم چشمک میزنه.

دلم به حال خودم سوخت.کاوه دروغ نگفته!مگه ندیدی به خاطر یه دروغ چه طور تنبیهت کرد؟خودم هم تا حالا شک داشتم ولی کاوه مطمئنم کرد... آه مامان!چرا نمی تونم برات درد و دل کنم؟کاش کمی حمایتم می کردی.

اشک گونه هایم را خیس کرده بود.آخرین شب شهریور برایم به سختی گذشت.دلم گرفته بود... می دانستم از بردیا خوشم نمی آید اما حلقه ی نامزدی می گفت همه چیز تمام شده.

مادر از من خواست به مدرسه نروم... خودم هم زیاد امادگی نداشتم.گفتم شاید فرصت خوبی برای حرف زدن با مادر باشد.می خواست آش رشته بپزد.در حالی که سبزی ها را خرد می کرد گفت: نذر کرده بودم بردیا از تو خوشش بیاد و با هم نامزد شین.البته من زیاد با حرفای رزیتا خانم موافق نیستم.این که گفت با هم نامزد باشن تا ماندانا هجده ساله شه...به نظرم باید ترتیب عقد و عروسی رو زود داد.

_ انگار خیلی برای رفتنم عجله دارین.

_ هر ماردی آرزوی سر و سامون گرفتن بچه ش رو داره.تو هم که یه مرد اصیل و ثروتمند نصیبت شد چه اشکالی داره زودتر بری سر خونه و زندگیت؟این روزا درس به درد کسی نمی خوره پول حرف اول رو میزنه.

گفتم تا تنور داغه نون رو بچسبونم: مامان من زیاد به این ازدواج خوشبین نیستم،بردیا اخلاق خاصی داره بعضی وقتا ازش می ترسم و دلم می خواد دیگه نبینمش.

مادر چنان پر خشم و غضب پرید وسط حرفم که نزدیک بود بشقاب از دستم بیفتد.

_ خجالت بکش!این حرفا چیه؟از بردیا می ترسی؟تو رو خدا جای دیگه نگو که میگن این دختره یه چیزی کم داره.

با وجود فریاد مادر خودم را نباختم: مامان بردیا اونی نیست که فکر می کنی.باور کن من نه تحملم رو از دست داده م و نه...

این بار فریادش ساکتم کرد: کافیه دیگه!نمی خوام این چرندیاتو بشنوم.اگه دخترم نبودی می گفتم عقب افتاده ای.. بعد از این همه مدت تازه یادت افتاده که اونی نیست که فکر می کردی؟خجالتم خوب چیزیه... از آشپزخونه برو بیرونبه ماریا هم بگو بیاد این جا... دختره ی پررو... می خواد آبروم رو ببره... از جلوی چشام دور شو.

با چنان بغضی بیرون رفتم که اگر نمی ترکید خفه می شدم.فکر نمی کردم این طوری جوابم را بدهد.گریه کردن هم بیهوده بود؛دردی را دوا نمی کرد.مادر حق داشت... کار از کار گذشته بود.

مادر آش رشته می پخت چون نذرش ادا شده بود.برای او چه اهمیتی داشت که در دل من چه می گذرد؟

با خشمی آشکار به نگاه خونسردش زل زده بودم.چه قدر از حالت بی تفاوتی که گرفته بود متنفر بودم.صورتم را برگرداندم تا بیشتر از دیدنش منزجر نشوم و در همان حال گفتم: نمی تونم بیام!چند بار بگم؟دو هفته س که مدرسه ها باز شده درس ها به طور جدی شروع شده،نمی تونم بیام شمال!خواهش می کنم درک کن.

صورتم از سیلی ناگهانیش داغ شد.چند نفر از بچه ها جلوی در مدرسه ایستاده بودند و نظاره گر این صحنه بودندد.دندان هایش را چفت کرده بود و دست راستش مشت شده بود.

_ چند بار بگم دوست ندارم باهام مخالفت کنی!همین که گفتم.

رفتار غیر اخلاقیش جلوی دید بچه ها گستاخم کرده بود.سرش داد کشیدم.

_ دوست نداری که نداری!به درک!من شمال بیا نیستم.و دوان دوان خودم را به حیاط مدرسه رساندم.چند نفر دورم را گرفتند: کی بود مانی؟مزاحم بود؟

_ نکنه داداشت بود... آخه خیلی از برادرها جلوی دختر ها غیرتشون گل می کنه.

دستی روی صورت خیس از اشکم کشیدم و با حسرت گفتم: نامزدم بود،چیز مهمی نیست.

_ مانی!چت شده؟داری گریه می کنی؟

با دیدن الهام انگار دوباره بغضم ترکید.سرم را در آغوشش فرو بردم و های های گریه را سر دادم.

_ الهام،خیلی وحشیه... جلوی چشم بچه ها زد تو گوم... دیگه چه طور می تونم این جا درس بخونم.

الهام با مهربانی دستی روی سرم کشید: غصه نخور مانی.درست میشه.بیا بریم بوفه،یه نوشابه خنک حالت رو جا میاره.

دستم را گرفت و به طرف بوفه برد.نوشابه ی خنک هم نتوانست آتش درونم را آرام کند.

_ الهام ازش متنفرم!باهام مثل دیوونه ها رفتار می کنه،همش می خواد حرف حرف خودش باشه.به خدا دیگه از دستش خسته شدم.از وقتم هم نامزد شدیم این رفتار خوخواهانه ش بیشتر شده.با این رفتارش فقط منو از خودش بیزار می کنه،نمی دونم باهاش چی کار کنم.به خدا نمی دونم!

الهام فقط گوش می داد.خوشحال بودم که می توانم با او درد و دل کنم بدون این که وسط حرف هایم بپرد یا سرزنشم کند.گفتم و گفتم.کم کم احساس سبکی بهم دست داد و آن حس نفرت کمرنگ شد.حرف های الهام مثل یک آدم مجرب و سالخورده بود.

_ نباید ناامید باشی.اگه بخوای می تونی رفتارش رو نسبت به خودت عوض کنی.حتی می تونی دوباره بهش علاقه مند شی.به هر حال بای شرایط رو عوض کنی.باید رفتار های سرکشش رو ممهار کنی و به جای لجبازی با منطق متوجه ش کنی.فکر می کنم اگه رفتارت باهاش درست باشه خیلی زود متوجه اشتباهش میشه.

نگاهش کردم.او چه می دانست: نه الهام،این چیزا که تو میگی درباره ی بردیا صدق نمی کنه،فقط قصدش آزار منه.

با شنیدن صدای زنگ به یکدیگر چشم دوختیم.

_ مامان!ندیدی چه طور جلوی چشم بچه ها صورتم رو داغ کرد.رفتارش طوری بود که خجالت کشیدم سرم رو بلند کنم و به بچه ها نگاه کنم.

چهره ی مادر در هم رفت و چشمانش را تنگ کرد: مگه چی کار کردی که این کار رو کرد؟

ماریا با لحن حق به جانبی گفت: هر کاری کرده بود حق نداشت جلوی دیگران مانی رو تحقیر کنه.

رو به مادر که نگاهش به ماریا بود گفتم: هیچ کاری نکرده بودم،فقط گفتم نمی تونم باهاش برم شمال،همین!

دستم را روس صورت سیلی خورده م گذاشتم.مادر که چین و چروک صورتش را بالا و پایین می کرد به پشتی صندلی تکیه داد و حرف دیگری نزد.نگاهش به گلدان روی میز بود و از حالت چشمانش پیدا بود که به فکر فرو رفته است.

ماریا سیبی گاز زد و رو به من گفت: از الان بخوای بهش رو بدی فردا نمی تونی باهاش زندگی کنی،گربه رو باید دم حجله کشت،تا زد زیر گوشت تو هم بزن تو گوشش،چه معنی میده به این زودی روت دست بلند کنه!

چون مادر را در فکر دیدم آهسته گفتم: باور کن ازش خوشم نمیاد اگه می شد دلم می خواست این نامزدی رو به هم بزنم...

با دیدن چشمان گرد شده و دهان بازمانده ش به حرف هایم ادامه ندادم.

_ تو چی داری میگی.نامزدی رو به هم بزنی... این غیر ممکنه.مگه میشه؟بعد از این همه مدت... نه فکرشو هم نکن... اگه مامان بفهمه...

_ چی زیر گوش هم پچ پچ می کنین؟

هر دو به طرف مادر برگشتیم.کمی رنگ چهره ش باز شده بود.اما هنوز یکی از چشمانش تنگ تر از دیگری بود.مادر با گفتن خودم باید باهاش صحبت کنم از جا برخاست.

زیر لب گفتم: مگه با حرف زدن شما آدم میشه؟

به همراه ماریا که برای خرید خرت و پرت بیرون می رفت به بازار رفتم تا کمی حالم سرجایش برگردد.ضمن پیاده روی سعی داشتم به ماریا بقبولانم که او دیگر در قلبم جایی ندارد،اما اگرچه ماریا مثل مادر تند برخورد نکرد اما حرف هایش بوی حرف های مادر را می داد؛که جلوی فامیل آبروریزی می شه و دیگه کسی به خواستگاریت نمیاد و ممکنه پیر دختر بمونی و هزار و یک حرف دیگر.

ماریا هم ناامیدم کرد.اوهم از من خواست با بردیا بسازم این زندگی را بپذیرم.به خانه که برگشتیم مادر با چهره ای گشاده در را به رویمان گشود.در پاسخ تعجبمان گفت:پیش پای شما بردیا این جا بود،این کادو رو آورد برای مانی و گفت دوست داشت برای شام با هم باشیم.

نگاه پراکراهی به کادویش انداختم و با لحنی عصبی گفتم: ازش نپرسیدین چرا این قدر رفتارش زشت بوده؟

_ چرا اتفاقا پرسیدم.گفت مانی دروغ میگه و تا حالا دستش رو روی تو بلند نکرده.در ضمن گفت چون مانی دیگه ازم خوشش نمیاد این حرف ها رو می زنه.

نتوانستم جلوی خشن و فریادم را بگیرم.کادویش را روی زمین پرت کردم و داد کشیدم: دروغ میگه!من شاهد دارم... این مرتیکه شارلاتانه...

_ بس کن دیگه مانی!بهتره به جای عصبانیت کادو رو باز کنی.

با پایم کادو را آن طرف تر پرت کردم و با دستانی مشت شده گفتم: نمی خوام!کادوش رو بهش پس بدین... حلقه ی نامزدی رو هم همین طور... دیگه نمی خوام ببینمش.

مادر بی توجه به فریاد های من،با خونسردی کادو را باز کرد.با دیدن پالتو پوست قهوه ای رنگ هر دو لب به تمجید گشودند،اما من با خشم مضاعف،مثل همیشه به اتاقم پناه بردم و سرم را روی تخت گذاشتم و با صدای بلند گریستم.

_ الهام اگه بردیا اومد بلدی که چه طور دکش کنی؟

با چشمکی گفت: بله،مثل بقیه ی روز های هفته بهش میگم مانی تو گروه تئاتر ثبت نام کرده و زود تعطیل میشه تا به اون کلاس برسه.

برایش دست زدم و گفتم: آفرین دختر به تو میگن یه دوست خوب.

یک هفته میشد که این قایم موشک بازی را راه انداخته بودیم.الهام به دروغ به بردیا می گفت که من زودتر تعطیل شده م،در حالی که بعد از خوردن زنگ یک ساعتی می ماندم و بعد به خانه برمی گرشتم.البته به مادر هم دروغ گفته بودم که در گروه تئاتر ثبت نام کرده م چون می دانستم اگر بردیا به خانه برود مادر همه چیز را خراب می کند.

الهام بعد از چند دقیقه برگشت و برایم دست تکان داد:خیالت راحت باشه،ردش کردم رفت.

به نشان سپاس برایش ماچ فرستادم.فکر می کردم دیگر لازم نیست یک ساعت بیخودی در حیاط مدرسه پرسه بزنم.نیم ساعت هم کافی بود،چرا که حوصله م نمی گرفت به تنهایی قدم بزنم و به حرف های زن سرایدار گوش بدهم که مدام از بی پولی و بی نظمی بچه ها و مریضی بچه ش گله می کرد.بعد از نیم ساعت طاقت نیاوردم و از مدرسه بیرون زدم.بی خیال و قدم زنان در پیاده رو راه می رفتم که با دیدن بنز قرمزی که ججلوی پایم ترمز کرد نفسم بند آمد.از پشت شیشه چهره ی پر خشم و نگاه پر از کینه اش را دیدم.می دانستم رنگ چهره م مثل گچ سفید شده.از ماشین بیرون آمد.از حالت نگاهش دلم ریخت،احساس کردم چانه ام می لرزد.صدای پر عتابش آخرین سنگ را بر شیشه ی احساسم کوبید.

_ خوب پس تو و دوستت هر روز منو سر کار می ذاشتین،درسته؟

با لکنت گفتم: الان برات توضیح میدم.... سپس گامی به طرفش رفتم و سعی کردم با طنازی خشمش را آرام کنم: حالات خوبه عزیزم؟خیلی دلم برات تنگ...

یک بار دیگر صورتم از سیلی آبدارش سوخت.فرصت هر عکس العملی را ازم گرفت.به مچ دستم چسبید و با نهایت نفرتی که در نگاهش شعله می کشید گفت: مگه دفعه ی پیش بهت نگفتم از سرکار گذاشتن و دروغ خوشم نمیاد؟

با چنان قدرتی روی صندلی پرتم کرد که صدای فنرهایش درآمد.اشکم سرازیر شد.التماسش کردم: خواهش می کنم منو ببخش... قول میدم تکرار نکنم...

فقط زیر لب غرولند می کرد و من نمی فهمیدم چه زمزمه می کند.به باغ زفتیم.مثل قبل،به موهایم چنگ انداخت و کشان کشان به طرف ساختمان برد.پالتوی پاییزه اش را درآورد با نگاهی شوریده بهم چشم دوخت.خواستم از روی زمین بلند شوم که پایش را روی دستم گذاشت.فریادم از درد بلند شد.

_ انگار خوشت میاد غذابم بدی!نکنه ازم خسته شدی؟اون وقت ها این کار ها رو نمی کردی!چشم به راه اومدنم دم در مدرسه خوابت می برد،حالا با توطئه ی دوستت خودت رو بهم نشون نمیدی؟

تمام انزجاری را که از او در قلبم احساس می کردم در نگاهم ریختم و فریاد کشیدم: آره،آره،از تو بدم میاد،حالم از دیدنت بهم می خوره،دست از سرم بردار،از جونم چی می خوای؟

با مشت چنان به دهانم کوبید که خون از دماغ و دهنم زد بیرون.با لبخند کریهی گفت: پس از من بدت میاد... خیله خوب... درسی بهت میدم که دیگه حالت از دیدنم بهم نخوره،کاری می کنم که دیگه خودت رو ازم قایم نکنی و همیشه چشم به راه اومدنم باشی و به پام بیفتی که باهات ازدواج کنم.

از وحشتی که در نگاهم جوشید خوشش آمد.نگاه دریده ش گستاخ تر شد و با خیزی به طرفم آمد.هراسان بلند شدم و پا به فرار گذاشتم.مثل پرنده ای خودم را به در و دیوار می کوبیدم تا از آن همه در و پنجره های قفل شده روزنه ای برای نجات پیدا کنم،اما در چنگال تیزش گرفتار شدم.او به تمام فریاد ها و التماس هایم خندید و افسوس که صدای فریاد و التماس هایم در آن باغ متروک به گوش کسی نرسید.

وقتی سوار ماشین شدیم سرم را به شیشه چسباندم و آهسته گریه کردم.او خونسرد و بی خیال استارت زد.از صدایش هم متنفر شده بودم: حالا دیگه حالت از دیدنم بهم نمی خوره.

در همان حال که گریه می کردم گفتم: خفه شو،اگه روزی که دیدمت می دونستم این قدر پست و رذلی محال بود دلم رو به تو ببازم.

نیشخندی زد و گفت: مهم نیست،این درس برات ضروری بود تا از این به بعد هوس نکنی بهم دروغ بگی،تو باید دوستم داشته باشی عروسک کوچولو.

همچون شاخه گلی که گلبرگ هایش روی انه های باد می لغزید خودم را از دست رفته می دیدم.از وجود پلیدش بیزار بودم.چه طور دلش آمد غرورو جوانی ام را زیر پایش له کند و به تماشایش بنشیند.

تا پایان مسیر فقط گریه کردم و او فقط گوش داد.وقتی از ماشین پیاده شدم برایم دست تکان داد و گفت: فردا می بینمت.

وقتی از جلویم گذشت تلو تلو خوران خودم را به در رساندم.به قدری احساس ضعف و خستگی می کردم که دلم می خواست برای همیشه از حال بروم.نمی دانستم چگونه این حقیقت تلخ را در دل نگه دارم؟گوهر وجودم بر باد رفته بود...

بی اختیار در آغوش مادر افتادم که سراسیمه در را به رویم گشوده بود.بی آن که مجالی برای طرح پرسش های متفاوت بدهم هق هق کنان گفتم: آه مامان... دخترت از دست رفت... نمی خوام دیگه زنده بمونم...

مادر سرم را بلند کرد و با نگاه هراس زده ش گفت: تا حالا کجا بودی؟سرو صورتت چرا خونیه؟چه اتفاقی برات افتاده؟زود باش بگو... تو که منو کشتی.

لحظه ای در نگاه پر غمش خیری شدم.نباید به او چیزی می گفتم.او کم طاقت بود.نباید کاخ امید و آرزوهایش را نابود کنم... خودم باید این مشکل را حل کنم.در آن لحظه هیچ دروغی به ذهنم نرسید که نگرانیش را برطرف کند.با تظاهر به بدحالی گفتم: باید یکم استراحت کنم،بیدار که شدم همه چیزو بهت می گم.

خواستم از جلیش بگذرم که به بازویم چسبید: مانی!فکر و خیال بد نکنم نه؟

اشک آلود نگاهش کردم و سرم را به دو طرف تکان دادم و گریه کنان به طرف اتاقم دویدم.بالش و پتو از سیل چشمانم خیس شده بود.کاش می شد فریاد بکش ولی مگر با وجود گوش های تیز مادر می شد؟

فکر کردم دیگه فایده نداره،هرچی بود تموم شد.همه ی هستیم مثل یک بادکنک رنگی با یه تلنگر ترکید و فقط خودم صداش رو شنیدم.نه!گریه مرهم زخم دلم نبود.باید یه فکر توضیحی برای مادر می بودم.

زل زدم به چشمان نگرانش و گفتم: وقتی از تئاتر بر می گشتم یکی مزاحمم شد و با زور و کتک کیف پول و حلقه م رو دزدید.

مار محکم به گونه ش کوبید: خدا مرگم بده!حلقه ت رو دزدید؟

سرم را پایین انداختم و به جای خالی حلقه م چشم دوختم.با نفرت و کینه از پنجره پرتش کرده بودم بیرون.

_ آره،هر کاری کردم نتونستم جلوش رو بگیرم.

بغضم ترکید،سر بر شانه ی مادر دیوانه وار گریستم.آیا مادر باور می کرد که آن گریه ها به خاطر دزدیدن حلقه ی نامزدیم است؟دست مهربانش را بر سرم کشید و دلداریم داد: مهم نیست عزیزم،همین که به خودت آسیبی نرسیده جای شکرش باقیه.سپس لحنش کمی رنگ ملامت گرفت.

_ چند بار بگم این قدر سربه هوا و دست و پا چلفتی نباش؟حالا به بردیا چی میگی؟

شنیدن نامش ذره ذره وجودم را از آتش پر لهیب کینه ش می سوزاند.

_ خودم همه چیزو بهش میگم.

از این که به مادر دروغ می گفتم خوشحال نبودم،اما حقیقت آن قدر تلخ بود که می دانستم طاقت شنیدنش را ندارد.

با دیدن جمعیتی که جلوی مدرسه جمع شده بود،از سرعت گام هایم کم شد.این همه شلوغی برای چه بود؟بعضی از بچه ها با رنگ های پریده جیغ می زدند.دلم ریخت.دوان دوان خودم را به جمعیت رساندم.به هر زحمتی که بود از میان جمعیت خودم را رد کردم.با دیدن الهام که با طنابی بر گردن و چشم هایی از حدقه درآمده بیجان روی زمین افتاده بود بی آن که بفهمم جیغ کشیدم و بر صورتم چنگ انداختم.طولی نکشید که با صدای آژیر ماشین پلیس و آمبولانس جمعیت متفرق شد.به قدری غافلگیر شده بودم که حتی نمی توانستم فکرکنم چه کسی این کار را کرده.مدیر و چند نفر از دبیران،همراه مأمور پلیس سوار ماشین شدند.هرچند نفر یک گروه تشکیل داده بودند و حادثه را تفسیر می کردند.ناباورانه کنار دیوار چمباتمه زدم و به گوشه ای خیره شدم.صدای بعضی از بچه ها را می شنیدم.

_ هیچکی ماشین رو ندیده.حتی وقتی نزدیک مدرسه پرتش کرده پایین بازهم کسی نفهمیده... الهام همیشه زود می اومد مدرسه... بیچاره چه قدر صورتش کبود شده بود!چشماش رو دیدی؟

به یاد چشمان از حدقه درآمده مادربزرگ افتادم که از سقف آویزان بود... خدای من!کار کی بود؟کدام ظالم بی رحمی همچین کاری کرد؟آه الهام،دوست بیچاره ی من!با صدای بلند گریه سر دادم.چند نفر از همکلاسی هایم دورم جمع شدند.

_ گریه نکن مانی!می دونیم الهام تنها دوستت بود... هممون دلمون سوخت... بیچاره کاری به کسی نداشت.

_ من که میگم کار ناپدریشه،آخه الهام با ناپدریش زندگی می کرد.

_ شاید!ولی الهام هیچ وقت نگفته بود ناپدریش باهاش بدرفتاری می کنه.

_ خوب بیچاره چی می گفت؟همه ی حرف ها که گفتنی نیست!کدوم ناپدری دلرحمه؟من خودم نامادری دارم.از مادر فولادزره هم بدتره...

_ بس کنین بچه ها!الهام همیشه از ناپدریش تعریف می کرد،کار اون نیست.سپس به حرفی که زدم فکر کردم،ممکنه ناپدریش کشته باشدش؟

عمق فاجعه به قدری بود که هیچ کس حال عادی نداشت.نه دبیران دل و دماغ تدریس داشتند و نه بچه ها حال و حوصله ی درس را.هرکس برای حادثه علتی می آورد.بیشتر از همه ناپدری الهام مظنون بود.با آمدن مدیر و دو سه نفر از دبیران،بچه ها دورشان جمع شدند.

_ خانم قاتل کیه؟چرا الهام رو کشتن؟

_ باید ناپدریش رو دستگیر کنن!کار خو نامردشه.

_ بله خانم والا او که با کسی دشمنی نداشت.

ناگهان دیگر بچه ها هم در تأیید دیگر دوستانشان یک صدا فریاد زدند: ناپدریش رو دستگیر کنین!

مدیر به زحت توانست همهمه را خاموش کند.

_ خواهش می کنم گوش کنین،این حادثه ی تلخ برای ما بسیار دردناکه!الهام دانش آموزی آرام و دوست داشتنی بود،اما عزیزان من!بدون دلیل و منطق و مدرک نمیشه کسی رو دستگیر کرد،الهام ناپدری داشت ولی این دلیل نمیشه که این طور فجیع کشته بشه.خون بی گناه پایمال نشدنیه.پلیس تحقیق رو شروع کرده پس بیاین برای شادی روح الهام دعا کنیم و از خدا بخوایم قاتلش هرچه زودتر دستگیر بشه.

بچه ها آمین گفتند و به احترام روح الهام یک دقیقه سکوت کردند.

به علت اوضاع نا به سامان مدرسه فردا تعطیل اعلام شد.با قدم هایی لرزان و ذهنی پر از افکار مغشوش از حیاط مدرسه بیرون آمدم.قبول این فاجعه در باورم نمی گنجید.تا همین دیروز گوشم از پرحرفی هایش داغ می کرد.همین دیروز بود که به خاطرم به بردیا دروغ گفته بود... یاد بردیا مثل خاری در دلم فرورفت و دوباره چشمانم تر شدند.

_ سلام مانی!چرا این قدر تو فکری؟

مثل این که مویش را آتش زده باشند فوری حاضر شد.از نگاه کردن به چشمانش چندشم شد،اما مگر چاره ای هم بود؟سوار شدم و آرام سلام کردم.شاخه گلی به دستم داد و با لبخند گفت: باهام قهری که سلام نکردی؟

نگاه سردی به گل سرخ انداختم و گفتم: اتفاق بدی برای دوستم افتاده.سر به سرم نذار.

بی ملاحظه خنده ی بلندی سر داد و گفت: چه بامزه!پس برای اون دروغگوی مکار عزادارین!اوه... تسلیت میگم.

از لحن پراستهزایش کلافه شدم.دلم می خواست بزنم تو دهنش که همه ی دندوناش خورد شه... حیف که نمی تونستم.

_ تو از کجا فهمیدی؟

گستاخیش گل کرده بود: خبر های خوب همیشه زود می رسه.و با دیدن نگاه خشمگینم با خنده افزود: زیاد بهت برنخوره!راستش براش متأسفم.!

_ تو هیچ احساسی نداری.وقتی از مرگ کسی این قدر خوشحال میشی...

می دانست از خونسردیش متنفرم.خندید و گفت: کی گفته من احساس ندارم؟دیروز یادت رفته...

به خاطر برق نگاهش با انزجار به صورتش تف انداختم.چنان بر ترمز کوبید که سرم با شدت به شیشه خورد.بازویم را چسبید و چنان تکانم داد که گویی به تنه ی درختی چسبیده و شاخه هایش را تکان می دهد.

_ تف روی صورت من انداختی؟بگو اشتباه کردم لعنتی... بگو... بگو تا نکشتمت...

ترسیدم و با گریه گفتم: اشتباه کردم... دست خودم نبود...

بازویم را ول کرد. نفس نفس می زد. دستم را روی پیشانیم گذاشتم.درد می کرد و کمی هم ورم کرده بود اما خون نمی آمد.

هنوز نفس نفس می زد اما نگاهش آرام تر به نظر می رسید.نگاهم کرد.دستش را روی پیشانیم گذاشت و محکم در آغوشم کشید.نمی دانستم با رفتار های ضد و نقیضش چه کار کنم؟سرتاپایم را بوسید و با لحنی التماس آمیز و غمگین گفت: مانی!من دوستت دارم،نذار عصبانی بشم.نذار فکر کنم دوستم نداری.من با این فکر دیوونه میشم.

اشک هایم را پاک کردم اما هنوز هق هق می کردم: فکر نکن! مطمئن باش که دوستت ندارم.تو همهی هستی منو گرفتی.نمی بخشمت... نمی بخشمت.

دستش را روی صورتم کشید.از او روبرگرداندم چون از او متنفر بودم.از نگاه وحشی اش بیزار بودم... آه خدای من!یاد الهام افتادم.دست هایم را روی صورتم گرفتم و آهنگ گریه سر دادم.

مرا به باغ برد،شومینه را روشن کرد و سعی کرد با کارهایش دلم را به دست بیاورد،اما به قدری خودم را شکست خورده می دیدم که هیچ یک از کارها و حرف هایش نمی توانست خاطر آزرده ام را تسلی بدهد.

فصل امتحانات شروع شده بود.از قتل مشکوک الهام هیچ سرنخی به دست نیامده بد.ناپدری الهام که مظنون اصلی بود تبرئه شد.اوضاع مدرسه کم کم آرام می شد.بچه ها دیگر کمتر دور هم جمع می شدند و در مورد آن بحث می کردند.جای الهام همیشه توسط همکلاسی هایش را دسته گل پر می شد،اما من جای خالیش را همیشه در کنارم حس می کردم و گاهی فکر می کردم دلم برای پرحرفی هایش تنگ شده.

اگرچه نمی توانستم همه ی فکرم را روی درس ها متمرکز کنم اما به خودم قبولاندم که نباید ناامید شوم.هر چند تمام اوقات فراغتم با برنامه های بردیا پر بود و مجبور بودم او را در کنارم تحمل کنم.با این حال اگر فرصتی دست می داد به کتاب هایم سرکی می کشیدم.

هرچند سعی می کردم با بردیا کنار بیایم و به خودم بقبولانم که سرنوشتم به نام بردیا نوشته شده،اما گاهی از رفتارهای جنون آمیزش به ستوه می آمدم.هر چند وقت یک بار با بحث و جدل از او قهر می کردم و تا یک هفته خودم را بهش نشان نمی دادم.

تولد کاوه نزدیک بود و قرار بود در یک جشن بزرگ همه دور هم جمع شوند.مادر همه ی دلواپسیش لباس تازه ای بود که انگار خیاط یقه اش را آن طور که باب میلش بود در نیاورده بود.

آن قدر از این جور مهمانی ها خسته و منزجر بودم که هروقت مادر و ماریا سر مدل لباس هایشان با هم بحث می کردند سرگیجه می گرفتم.

ماریا از لباسی که خریده بود راضی به نظر نمی رسید،بغض کرده بود و حالتی شبیه گریه کردن گرفته بود و در همان حال گفت: خوش به حال مانی!هر لباسی که دوست داشته باشه فقط کافیه که اشاره کنه تا بردیا براش تهیه کنه،اون وقت شوهر من... زورش میاد پول خرج کنه.

مادر اندوه ماریا را تکمیل کرد: البته اگه پولی داشته باشه.

ماریا متوجه منظور مادر شد و گفت: آره... همین دیگه،مشکل اصلی ما همین پوله... خدابا چه طور ما پولدار نشدیم!

نگاهش کردم.دستش زیر چانه ش بود و اخم هایش را در هم کشیده بود.چه قدر ساده بود که به حال من افسوس می خورد.من چه خوش به حالی دارم؟

تلفن زنگ زد.گوشی را برداشتم: الو،سلام.شما خانم ماندانا ستایشین؟

صدایش به نظرم خیلی آشنا نبود،هرچند خیلی متین و گیرا بود و به دلم نشست.

_ بله،خودمم... شما... !؟

_ فریبرزم... یادتون که هست.

چرا هول شده بودم؟!

_ اوه،شمایین!حالتون خوبه؟ببخشید به جا نیاوردم.

_ خواهش می کنم... چه خبر ماندانا خانم؟

نگاهم به اشاره ی ابروهای مادر بود که می پرسید کیه؟

در پاسخش گفتم: خبر قابل ذکری نیست فریبرز خان.

و در همان حال متوجه اخم های مادر شدم.

_ خونواده حالشون خوبه؟

_ بله،خیلی سلام می رسونن.

مادر به نشانه ی اعتراض دستش را بالا آورد.

_ با درس و مدرسه چی کار می کنین،فصل امتحانات هم که شروع شده.

_ بله و نمی دانم چرا گفتم: برای یکی از دوستانم اتفاق بدی افتاده که فضای مدرسه رو برام غیر قابل تحمل کرده.

پرسید: چه اتفاقی؟

آهی کشیدم و در حالی که با ناخنم بازی می کردم گفتم: جلوی در مدرسه یکی خفه ش کرده و... متأسفانه مرده...

لحنش پرتأسف بود: اوه!چه حادثه ی تلخی... متأسف شدم... لابد تو روحیه ی شما تأثیر بدی گذاشته؟

دوباره چشمم به مادر افتاد که با اشاره ی چشم و دست و ابرو می گفت بس کن چه قدر وراجی می کنی.

_ خیلی متأثر شدم... راستش نمی تونم از خاطرم پاک کنم که...

_ ببینین ماندانا خانم،در این که شما عزیزی رو از دست دادین هیچ شکی نیست،اما نباید به خاطر این موضوع،که البته موضوع کم اهمیتی هم نیست،خودتون رو زجر بدین،به خصوص حالا که فصل امتحاناته و همه ی فکرتون باید روی درس متمرکز باشه.

_ بله،شما درست می فرمایین...

لحظه ای هردو مکث کردیم.نمی دانستم دیگر چه باید بگویم.انگار او هم همین حال را داشت بنابراین گفتم: می خواین با مامانم حرف بزنین؟ و به مادر نگاه کردم که برایم خط و نشان می کشید.

_ اگه ایشون مایلن خوشحال میشم.

گوشی را به طرف مادر گرفتم،ناچار و عصبی گوشی را از دستم گرفت.نگاه پر خشمی بهم انداخت و مکالمه را شروع کرد.لحن مادر سرد بود اما به نوعی سعی می کرد جانب احتیاط را رعایت کند.به هر حال حمک تخلیه در دست قریبرز بود.پس از خداحافظی،مادر گوشی را محکم روی تلفن کوبید و با همان چهره ی غضبناک رو به من گفت:حالا این قدر با این تحفه حرف نمی زدی نمی شد؟کم مونده بود جزییات زندگی مونو هم بدی دستش.اصلا چه لزومی داشت بگی دوستم کشته شده.ها؟هر چی من از این پسره بدم میاد تو هم هی براش خودشیرینی کن!

ماریا بی دلیل غش غش خندید و این خنده خشم مادر را بیشتر کرد: تو دیگه به چی می خندی ورپریده!

ماریا دستش را جلوی دهنش گذاشت و خبردار ایستاد.متوجه شدم که ماریا از کار آنالی که موزی را خورده بود و سعی می کرد خیاری را داخل پوستش جا بدهد تا مادر نفهمد دوباره مثل آفت به جان موز ها افتاده خنده اش گرفته.

آن تلفن برای چند دقیقه ذهنم را به خودش مشغول کرد.بی آن که بخواهم روی کاناپه دراز کشیدم و سر در گریبان فرو بردم و باز بی آن که بخواهم آهنگ دلنشین صدای مردانه اش در گوشم طنین انداخت،اصلا برای چی زنگ زده بود؟هیچ حرف قابل ملاحظه ای نداشت که بزنه؟خدای من!چه قدر باهاش راحت حرف زدم؟

با همان یک جمله که برای دلداریم گفت به چنان آرامشی رسیدم که برایم باورنکردنی بود!فکر کردم راست میگه و دنیا به آخر نرسیده،الهام خاطرش برام عزیزه،اما دیگه نیست و من باید قبول می کردم.نمی دانم چرا دوباره به درس خواندم علاقه مند شدم.

کاش همیشه یکی مثل او پیدا می شد که حرف هایش باعث تسکین دردهای زندگیم می شد.چه راحت حرف میزد،چه بی ریا و صمیمی!انگار دنبال کلمه های ساده می گشت که تأثیر حرف هایش را بیشتر کند.کاش دوباره زنگ بزنه.من به این حرف ها احتیاج داشتم.

بردیا با رفتاری متفاوت و سرد و خشک رو به رویم نشسته بود.هیچ حرفی بر لب نیاورده بود.نگاهش به رقص گروهی از دختر ها و پسر ها بود.سعی کردم سر حرف را باز کنم اما او اهمیتی نمی داد.

با دیدن دختر خاله ش دستش را گرفت و خنده کنان به طرف محل رقص رفتند.تحقیر شده سرم را پایین انداختم.دلم می خواست به حال خودم زار زار گریه کنم.حالا که کار خودش را کرده بود کم محلی می کرد تا بیشتر از خودم بیزار شوم.چشم در چشم دختر خاله ش رقصید.... نخستین بار نبود که نسبت به او احساس تنفر می کردم اما با تمام این حرف ها دیگر دلم نمی خواست او را از دست بدهم.

باید با او ازدواج می کردم والا گند بالا می آمد.چنان در نگاه میترا غرق شده بود که دست هایم از خشم مشت شدند.مادر نگاه معنی داری بهم انداخت.می دانستم در دلش چه می گذرد!با شنیدن نامم به عقب برگشتم.

با دیدن رضا پسرخاله کاوه کمی خودم را جمع و جور کردم.صورت جذابی نداشت.چشمانش بادامی بود و دماغش گرد و پهن به صورتش چسبیده بود.نمی دانم چرا بهم پیشنهاد رقص داد.نمی دانست من نامزد دارم... آن هم نامزد حسود و بی رحمی مثل بردیا که خودش را برای همه می خواهد و مرا برای خودش.اما بدم نیامد با هم رقص شدن با رضا حس حسادتش را برانگیزم.

دستم را به دستش دادم و فکر کردم حالا که می خواد دخترخاله ش رو به رخم بکشه چرا من تلافی نکنم؟بی آن که دوست داشته باشم دست در بازوی رضا انداختم و رقص را شروع کردم.نگاهم به او افتاد که دهنش باز مانده بود.... بعد هم همان خشم جنون آمیز را در نگاهش ریخت و تقدیمم کرد.

اهمیتی ندادم. باید دلش می سوخت همان طور که دل مرا می سوزاند.انگار طاقت نیاورد.دست دخترخاله ش را رها کرد و به طرف ما خیز برداشت.با یک حرکت عصبی مرا به طرف خودش کشید و در همان لحظه چنان مشتی زیر چشمم زد که نقش زمین شدم.آهنگ قطع شده بود و مهمانان به من خیره شده بودند.عاقبت کار خودش را کرد.جلوی این همه آدم تحقیرم کرد.مادر خودش را به من رسانید،سراسیمه و پریشان،کمکم کرد تا از جا بلند شوم.بعد نگاه پرملامتش را به سمت بردیا که نفس نفس می زد دوخت.

_ پس ماندانا راست می گفت تو همیشه دست روش بلند می کنی؟به چه حقی این کارو کردی؟هان؟

بردیا سرش را پایین انداخته بود.از سکوت او نمی شد حدس زد پشیمان است یا نه!رزیتا خانم پادرمیانی کرد و به آرامی چیزی زیر گوش پسرش گفت.مادر دستم را کشید،می دانستم وقتی عصبانی شود و روی دنده ی لج بیفتد هیچ کس جلودارش نیست.

_ بیا بریم دخترم،این آقا فکر می کنه هرجور که دلش خواست می تونه باهات رفتار کنه... این نامزدی رو بهم می زنیم.

دستم را جلوی دهنم گرفتم تا جیغ نزنم.رزیتا خانم هم نتوانست مادر را آرام کند.

بردیا با گستاخی پوزخند زد و گفت: خوب بهم بزنین،اصلا از ماندانا بپرسین حاضره این نامزدی بهم بخوره یا نه!

مادر نگاهش را به من دوخت.نگاهم را دزدیم تا مبادا از پشت توده ی اشک به راز سیاه دلم پی ببرد.ماریا که نمی دانم کی خودش را به من رسانده بود دست بر بازویم گذاشت و گفت: ماندانا چرا چیزی نمی گی؟چند وقت پیش یادمه که گفتی دلت می خواد همه چیز تموم شه،خوب پس معطل چی هستی؟

سرم را روی شانه اش گذاشتم و سیل اشکم را روی گونه هایم رها کردم.بردیا به خوبی می دانست مرا در چه منجلابی انداخته.می دانست با وجود نفرتی که ازش دارم نمی توانم به درستی تصمیم بگیرم.مادر هنوز منتظر من بود.مردم تا توانستم بگویم پ: نه تقصیر من بود!بردیا حق داشت.

سپس در دل به خودم لعنت فرستادم.نگاه مادر و ماریا در هاله ای از ناباوری سوسو می زد.شکست خورده تر از همیشه دست در دست ماریا و با گام هایی سنگین از بین جمعیت گذشتم.ماریا تند تند و زیر لب گفت: حالت هیچ خوش نبود،مثل این که هیچ کس و هیچ جا رو نمی دیدی و... و گفت که نمیداند چرا از بردیا دیگر هیچ خوشش نمی ۀید.

مادر مثل اسپند روی آتش جلز و ولز می کرد.مدام راه می رفت و با این دستش به آن یکی دستش مشت می کوبید.خاله رویا سیب پوست کنده شده را قاچ کرد و به دخترش تعارف کرد.ماریا زیر چشمی به مادر چشم دوخته بود.من با نگاه پرسوزم گویی رومیزی را به آتش کشیده بودم.صدای مادر که انگار از کوره ی داغی فوران می کرد بلند شد.

_ چه طور مانی نذاشت اون پسره رو سرجاش بشونم!زیادی از حد پررو و گستاخ شده... دیدی خواهر؟دیدی چه طور سکه ی یه پولمون کرد؟

آرمینا سیب جویده شده را قورت داد اما انگار خوب از گلویش پایین نرفته بود: خوب خاله،مانی هم کم مقصر نبود،نباید با رضا می رقصید.

مادر فوری گفت: این کجاش گناهه،مگه ندیدی چه طور خودش با اون دختره ی تالاسمی گرفته می رقصید... مانی خوب کاری کرد که دلش رو سوزوند... ولی نمی دونم چرا نذاشت من بهش بفهمونم که با کی طرفه.

_ مامان این قدر حرص نخور!برای قلبت خوب نیست ها!

مادر به طرف ماریا برگشت،انگار گوشزد ماریا خیلی به موقع بود... کنار خواهرش نشست و این بار تیر نگاهش را به طرف من هدف گرفت.

_ تو هیچی نمی خوای بگی؟مگه نمی گفتی دیگه از این پسره خوشت نمیاد،پس چی شد که...

حرف های مادر داغ دلم را تازه کرد.اشک هایم را پاک کردم،اما مگر می شد از پس آن همه اشک برآمد.

_ ولم کنین مامان.بذارین به حال خودم باشم.وسپس بلند شدم و خودم را به اتاقم رساندم.در حالی که بر تشک و بالش مشت می کوبیدم تکرار کردم: لعنتی!وحشی!کثیف!چه طور حق حرف زدن رو ازم گرفتی.حیوون.

اما مگر دیگر فایده ای هم داشت؟من باخته بودم... شاید برای همیشه.

_ مانی بیا ببین عکس ها چی شده!وای خدای من.

نگاهم به شعله های سرکش آتش شومینه بود که تن چوبی هیزم ها را می سوزاند و صدای جلز و ولزش را در فضا پراکنده می کرد.

چون دید کششی به سویش ندارم،خودش طرفم آمد و عکس ها را یکی یکی جلوی چشمانم گرفت.

_ چرا جلوی چشمات رو گرفتی؟به این عکس نگاه کن... دستت رو وردار،مثل کبک سرت رو توی برف نکن.

دلم می خواست صدبار ار خدا طلب مرگ کنم،دلم زخم خورده بود... بغضم مثل این چند وقت دوباره ترکید: تو رو خدا اذیتم نکن... از این عکس ها متنفرم،از تو هم همین طور.

لبخند زد،زشت و کریه!می دانست چه طوری حالم را بهم بزند: خوب اگه متنفری این نامزدی رو بهم می زنیم.

با دیدن چشمانم که از شدت بغض و کینه روی هم فشرده می شد قهقهه سر داد.از عقده ی حقارتی که در دلم ته نشین شده بود قلبم تیر کشید.از جا برخاست و از روی میز شیشه ی نوشابه را برداشت و در لیوان خودش و من ریخت.

_ این قدر ادای دختر های مغرور و خودخواه رو درنیار عزیزم... زیاد بهت نمیاد.

از التهاب می سوختم.محکم با دستم لیوان نوشابه را پس زدم.محتوایش روی میز ریخت و چشمان دریده اش بهم خیره شد.نمی دانستم چه طور باید خودم را از شر آن همه کینه و نفرت و بغض و خشمی که وجودم را در میان شعله هایش خاکستر می کرد رها کنم.

_ تو یه حیوون وحشی هستی!یه بیمار روانی!آره... می دونم روانی هستی.فکر می کنی نمی دونم چرا هرچند وقت یه بار میری فرانسه... تو دست خودت نیست که این کار ها رو می کنی،چون دیوونه همیشه یه دیوونه ست...

لیوان را چنان لای مشتش فشرد که شکست و دستش خونی شد.در همان حال عربده کشان به طرفم یورش آورد: کی گفته من روانیم... کی این حرف رو بهت زده... زودباش بگو... بگو تا خفه ت نکردم...

چنان دست هایش را دور گردنم حلقه کرد که نزدیک بود نفس کم بیاورم.اگر تمنا را در نگاهم نمی دید چه بسا حلقه را تنگ تر می کرد.وقتی دستانش را از دور گردنم باز کرد تازه توانستم نفس بکشم.گلویم می سوخت.از شرارتی که در نگاهش برق می زد ترسیدم.نفس نفس زدم.انگار از یک دنیای دیگر برگشته بودم.

لیوان شکسته را به نشان تهدید به طرفم گرفت.از نگاهش خون می چکید.همان طور که لب هایش می لرزیدند گفت: بگو کی گفته من روانیم والا... همین جا... می کشمت

تهدیدش کاری بود و من نام کاوه را بر زبان آوردم.موهایم را از عقب کشید و با تمام حرصش گفت: حالا دیگه با کاوه اختلاط می کنی و اسرار دیگران رو برای هم فاش می کنین؟حالیت می کنم...تیزی لیوان شکسته را روی گلویم گذاشت،مرگ را جلوی چشمانم دیدم.سخت بود که التماسش کنم اما کردم: نه به خدا!خودش اون شب... اون شب تولد... اومد طرفم و گفت که... به خدا من ازش نپرسیدم... باور کن خودمم از کاوه خوشم نمیاد...

عاقبت شیشه تیز را از روی گلویم برداشت.نمی دانم به حالم رحم کرد یا اگر می خواست مرا می کشت؟روی صندلی نشست.دست هایش را آویزان کرد و خم شد و به رقص آتش خیره شد.از این که ناراحتش کرده بودم هیچ احساس پشیمانی نمی کردم.دلم خنک شده بود.صدایش گرفته بود... خیلی آهسته حرف می زد طوری که فکر کردم با خودش حرف می زند: تو باور کردی؟

من هم بی رحمانه لبخند زدم و گفتم: هرکس دیگه ای هم جای من بود باور می کرد،رفتارت همین رو نشون میده.

به طرفم برگشت،از حالت نگاهش هولی در دلم افتاد که نفهمیدم علتش چیست.نگاهم می کرد اما معلوم بود که مرا نمی بیند.نمی دانم به چه می اندیشید و چه فکری در سر داشت اما تغییر نگاهش نشان از طغیان داشت.

دیگر هیچ نگفت.بالشی زیر سرش گذاشت و روی کاناپه دراز کشید.نگاهش به سقف بود و دستش شیشه های شکسته را لمس می کرد.دلم به حالش سوخت اما به دلم بانگ زدم که به حال خودت دل بسوزون،این آدم ارزشش همینه.نمی دانم چرا سکوت معنی دارش زنگ های خطر را برایم به صدا درآورد.

جلوی آتش نشستم و خیره به شعله های بی رمقش به فکر فرو رفتم... خدایا... این بازی به کجا ختم میشه؟با حرکت تندش به خودم آمدم.روی کاناپه نشست و زل زد به من و گفت: می خوام کاری برام بکنی...

_ چه کاری؟

_ شب جمعه زنگ بزن به کاوه و باهاش قرار بذار جایی همدیگرو ببینین...

_ که چی بشه!؟

با دیدن تعجبم لبخند زد: هیچی!باهاش قرار بذار،باقیش با من...سپس انگشتش را به نشانه ی تأکید و هشدار به طرفم گرفت و گفت: یادت باشه که بهش بگی به کسی چیزی نگه.

_نه!من این کارو نمی کنم... تا نگی چه کار می خوای بکنی راضی نمی شم.

از جایش بلند شد و به طرفم آمد.با لحنی که همیشه از آن بیزار بودم گفت: چرا... تو این کارو خوب انجام میدی... چون من ازت می خوام.از همه چیز بدم می آمد ولی خواستم از این موقعیت استفاده کنم.برای همین گفتم: ولی باید قول بدی با من ازدواج کنی... هر چه زودتر!

دستش را دور گردنم انداخت و گفت: خوشم میاد که با تمام حماقت هات بلدی چه طور از آب گل آلود ماهی بگیری.خواستم دستش را پس بزنم که زورم به قدرت دستانش نرسید.

_ الو... سلام ماندانام.

_ اوه سلام چه عجب یادی از ما کردی؟

نمی دانستم چه فکری در مخیله اش می گذرد.نگاهم به نگاه مرموز بردیا بود.

_ خوب راستش به حرفای شما خیلی فکر کردم و با دیدن رفتارهای غیر عادی بردیا فهمیدم شما دروغ نگفتین و نیتتون خیر بوده!

خنده ای کرد و گفت: خوشحالم که حقیقت رو گفتم راستش اگه نمی گفتم خودم رو نمی بخشیدم.بردیا یه موجود معلومی نیست... هرچند عمه جان و شوهرش سعی می کنن این موضوع رو از همه پنهون کنن،ولی خوب هرکس که چند بار باهاش نشست و برخاست کنه می فهمه که...

حرفش را قطع کردم و گفتم: می خوام ببینمتون.

فکر می کنم از خوشحالی نزدیک بود گوشی از دستش بیفتد،اما خیلی موقرانه گفت: خوشحال میشم،اتفاقا امشب همه میرن مهمونی و من تنهام... راستش حوصله م تو جمع پیرپاتال ها سر میره.و خندید.گوش بردیا به گوشی چسبیده بود.

_ کاوه،دوست ندارم در این مورد با کسی حرف بزنی!به هیچ کس چیزی نگین... می دونین که...

_ بله!بردیا اگه بفهمه خون راه میندازه،خوب کجا زیارتتون کنم؟

نشانی را که بردیا بهم داده بود برایش خواندم.

_ خیلی خوب من همون ساعتی که گفتین میام... و به کسی هم چیزی نمی گم.

_ ممنونم... خداحافظ.

_ خداحافظ عزیزم،خوشحال شدم صدات رو شنیدم.

بردیا گوشی را از من گرفت و سرجایش گذاشت.برق خاصی از چشمانش می جهید.چند بار با خودش تکرار کرد: خوشحال شدم صدات رو شنیدم.بعد به طرفم برگشت،چشمانش را بیش از اندازه تنگ کرده بود و گفت: قصدش اینه که با خراب کردن من تو رو به دست بیاره،ولی من...

وحشتزده پرسیدم: می خوای چی کار کنی؟

تبسمی موذیانه لبخندش را پر کرد: هیچی!فقط می خوام جلوی من و تو اعتراف کنه که حرفاش چیزی جز دروغ و بهتون نبوده.

نمی دانم چرا خیالم راحت نبود.ساعت هشت توی رستوران پالیز قرار گذاشته بودیم.بردیا مو به مو نقشه اش را با من در میان گذاشت.این که باید یک ساعتی معطلش کنم تا او از راه برسد و بعد همان جا در رستوران منتظرش بنشینم.

کاوه خوش لباس و مرتب سر وقت آمد.ادوکلن ملایمی زده بود.با وجودی که ازش خوشم نمی آمد اما نسبت بهش احساس احترام می کردم.

دستم را فشرد و با لبخند گفت: باورم نمی شد که شما بیاین،گفتم لابد دستم انداختین.اگر بردیا می دید به طور حتم به طرفش حمله می کرد.صاحب رستوران دوست بردیا بود و میز ما را زیر نظر داشت.من با بی میلی تمام فقط چند قاشق از شامم را خوردم در عوض او با اشتها غذایش را تمام کرد.نگاهی به ساعت انداختم.کم کم باید پیدایش می شد.

_ به ساعت نگاه می کنین.باید برید؟

لبخند ساختگی زدم و سرم را به علامت رد حرف هایش جنباندم.صاحب رستوران به طرف ما آمد و با اشاره به بیرون رو به کاوه گفت: بیرون یکی می خواد شما رو ببینه.

کاوه با عذرخواهی کوتاهی از جا بلند شد و از رستوران بیرون رفت.از نگاه صاحب رستوران چیزی دستگیرم نشد.کاوه برنگشت.نیم ساعت منتظرش ماندم اما برنگشت.خواستم به دنبالش بروم که صاحب رستوران آهسته به طرفم آمد و پچ پچ کنان گفت: نامزدت پیغام داده همین جا منتظرش بمونی.

نفهمیدم موضوع از چه قرار است ولی صاحب رستوران دیگر چیزی نگفت.یعنی چی؟چرا طبق نقشه عمل نکرد؟قرار بود بردیا ما رو غافلگیر کنه... پس... دلم شور می زد.نمی توانستم منتظر بردیا بمانم.از طرفی هم نمی دانستم کجا رفته اند. چاره ای جز انتظار کشیدن نداشتم.صاحب رستوران هم دیگر خودش را بهم نشان نداد.بی حوصله و عصبی به صندلی تکیه دادم.باید می فهمیدم چرا بردیا نقشه اش را عوض کرده است.بعد از خوردن سه فنجان قهوه ی تلخ سرم را روی میز گذاشتم.

عاقبت پس از دو ساعت با دیدن بردیا با شتاب از جا بلند شدم و به طرفش رفتم.بردیا دستم را گرفت.آرام بود،خیلی آرام... نگاهش به قدری مهربان بود که احساس کردم بی گناه ترین موجود زمین است و فکر کردم نباید از چنین موجود مهربانی بیزار باشم.

چیزی به صاحب رستوران گفت و بعد مرا به دنبال خودش برد.وقتی سوار ماشین هنوز فرصت نشده بود بپرسم کاوه کجاست.

_ می خوام ببرمت باغ!حالش رو داری؟

_ نه!دیروقته.راستی کاوه کجاست؟

احساس کردم دوباره طرز نگاهش شیطانی شده است.

_ کاوه همون جا منتظرمونه!باید بریم.

باور نمی کردم راست بگوید ولی بدون موافقت من هم می رفت.سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و کمی فکر کردم.نکنه بلایی سر کاوه آورده باشه،اما نگاهش که می کردم از این فکر بیرون می آمدم.چه طور ممکنه آدم بکشه... نه قیافه ش هیچ شبیه آدم کش ها نیست.

کلید چراغ را که زد دست هایم را روی صورتم گذاشتم و جیغ کشان به طرفش هجوم بردم.با تمام قدرتی که داشتم بر سینه اش مشت کوبیدم و فریاد کشان گفتم: بی رحم!حیوون کثیف... چه طور دلت اومد؟چه طور تونستی این کارو بکنی؟

گریه هایم گویی همچون باران در دل شوره زار فرو می رفت؛هیچ اثری بر او نداشت.

کاوه را با طنابی دور گردنش از سقف آویزان کرده بود.با عذاب وجدانی که سر تا پای وجودم را نیش می زد گوشه ای نشستم و اشک ریختم.کنارم آمد،دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت: گریه نکن مانی!هر کسی باید به سزای کارش برسه،کاوه می خواست تو رو از من بگیره،منم بهش فهموندم که تو فقط مال منی.

چه قدر شنیدن حرف هایش برایم عذاب آور بود.دوباره نگاهم به جسد بی جانش افتاد که با چشمانی از حدقه درآمده بین زمین و هوا تاب می خورد.به یاد چشمان مادربزرگ و الهام افتادم و ناگهان از جا پریدم.باورم نمی شد حقیقت داشته باشد.

_ نکنه کشتن مادربزرگ هم کار تو بود؟

بی پروا نگاهم کرد و گفت: اونم حقش بود... چون نذاشت ببینمت...

با بغضی که حرف زدن را برایم مرگبار ساخته بود گفتم: الهام...؟

این بار سرش را پایین انداخت و گفت: چند بار بهت گفتم از دروغ گفتن بدم میاد... و از کسی که بازیم بده... سپس روی زمین نشست و سرش را روی زانوانش گذاشت . ناباورانه دستم را روی سرم گذاشته بودم و به این کابوس تلخ فکر می کردم. آه مادربزرگ! مادربزرگ بیچاره ی من! چه طور دلت اومد؟ اون موجود پیر چه طور زیر دستای وحشی تو جون داد و الهام... دوست بی گناه من ! همش تقصیر من بود... من الهام رو مجبور کردم دروغ بگه... اما... این که دلیل نمیشه... آه... بردیا تو چی کار کردی؟کاوه ی بدبخت! تو حتی به پسرداییت هم رحم نکردی...

از فشار افکار آزاردهنده دیوانه وار فریاد کشیدم: کاوه راست می گفت تو دیوونه ای! روانی هستی... به پلیس خبر میدم... به خدا این کارو می کنم... حیوون کثیف... فکر کردی هر غلطی خواستی می تونی بکنی؟آره... می رم و همه چی رو به پلیس می گم.

سرش را بلند کرد و با پوزخند گفت: به پلیس چی می خوای بگی؟میگی با طرح و حیله ی خودت اون رو به دام بردیا انداختی هان؟ سپس قهقهه ی بلندی سر داد.رفتارش دیوانه م می کرد.

_ من نمی دونستم تو چه نقشه ی پلیدی داری والا... به فکر فرو رفتم... آره... من کاوه رو به رستوران کشوندم... من باهاش قرار گذاشتم.وای خدای من.این موجود پلید... تموم کاراش از روی نقشه س.با زانوانی سست روی زمین ولو شدم.دست هایم را زیر بغل پنهان کردم و عاجزانه اشک ریختم... خدای من!سرنوشت من با این ابلیس به کجا می رسه؟

آن لحظه چه قدر دلم کسی را می خواست که سر بر سینه اش بگذارم و کودکانه هق هق گریه را سر بدهم.به طرفم آمد.دستی روی سرم کشید و با بغض گفت: منم دلم نمی خواست این اتفاق بیفته ولی... با وجود همه ی نفرتی که ازش داشتم دلم به حالش سوخت.

_ بردیا... دیر یا زود پلیس همه چی رو می فهمه... اون وقت تو...

بعد از چند دقیقه که با هم گریه کردیم از جا بلند شد.دوباره دستکش مشکی را به دست کرد و با زور و قدرتی که فکرش را هم نمی کردم جسد را پایین کشید.دستم را روی دهانم گذاشتم تا جیغ نکشم... کشان کشان جسد را به طرف در خروجی برد.با کنجکاوی بلند شدم و به طرف پنجره رفتم.در پس تاریکی شب و زیر نور کم رنگ ماه او را دیدم که جسد را در گودالی انداخت... خدای من... انگار گودال را از قبل آماده کرده بود.کارش یک ساعت طول کشید... فهمیدم خیلی محتاطانه این کثافتکاری را زیر خاک دفن کرد.بعد با احتیاط چند گلدان گل را درست در همان قسمت چید.

به ساختمان که برگشت هر دو ترس نگاهمان را به سوی هم روانه کردیم.لباس های گلی اش را درآورد و یک دست لباس نو را که نمی دانم کی با خودش آورده بود پوشید.لباس ها را در شومینه و به میان شعله های وحشی آتش انداخت.

سکوت مهمان ناخوانده ای بود که فضای خانه را سنگین کرده بود.نفس بلندی کشید،انگار هیچ اتفاقی نیفتاده بود،سپس دستش را به طرفم دراز کرد،بی هیچ احساس علاقه ای،درمانده و مستأصل به سویش رفتم.موهایم را بوسید و آرام زیر گوشم گفت: همه چی تموم شد...

رزیتا خانم با چشمانی خواب آلود خطاب به پسرش گفت: یه بار دیگه تکرار کن!خوب متوجه نشدم.

_ گفتم هر چه زودتر ترتیب عروسی من و ماندانا رو بدین... خیلی فوری.

رزیتا خانم نگاه گذرایی به من کرد و بعد چنگی به موهایش انداخت.

_ چرا با این عجله؟چی شد این موقع شب به فکر عروسی افتادی؟

بردیا بی حوصله گفت: هیچ توضیحی ندارم مامان... هر چه زودتر ترتیبش رو بدین.

_ باشه عزیزم!ولی خوب همین طوری هم که نیست...

بردیا دستم را گرفت و به اتاق خودش برد.از مقابل آینه که گذشتم متوجه رنگ سفید چهره م شدم.پای چشمانم کبود شده بود.بردیا کنارم روی تخت نشست و گفت: مامان و بابام دوست داشتن با دختر شریکشون تو پاریس ازدواج کنم،اما چون دیدن تو رو می خوام... هی مانی... چرا گریه می کنی؟

_ گریه نکنم؟بعد از اون همه گندی که به بار آوردی انتظار داری...

دستش را روی لبم گذاشت: هیس!جلوی زبونت رو بگیر!من هرکاری که کردم به خاطر تو بود...

دستش را پس زدم و گفتم: به خاطر من!کی گفته باید به خاطر کسی که دوستش داری جون کسی رو بگیری!اون هم جون پیرزنی مثل مادربزرگ،دختر معصومی مثل الهام رو... دوباره گریه امانم را برید.

_ اَه بس کن تو رو خدا،کاریه که شده،این قدر گریه و زاری راه ننداز.

هق هقم را لای دستان سرد و لرزانم خفه کردم.

مادر چشم در چشمم دوخت،انگار دلش می خواست دوباره برایش تکرار کنم،برای همین پرسید: خوب،رزیتا خانم چی گفت؟مخالفت نکرد؟

نگاهش کردم،چه قدر با دنیای من فاصله داشت،چه قدر زود کینه ش را نسبت به بردیا از یاد برده بود؟

_ نه،مخالفتی که نکرد.سپس چاقوی میوه خوری را برداشتم و وسط سیب سرخ فرو بردم.من با قاتل مادربزرگم ازدواج می کردم با کسی که تنها دوست بی گناهم رو کشت و به پسر دایی خودش هم رحم نکرد.سیب از وسط دو نصف شد؛من که دوستش نداشتم و به خاطر رفتارهایش ازش دلسرد و بیزار بودم،چاقو دوباره وسط سیب نصف شده را هدف قرار داد. آه، اگه مامان بفهمه من راز قتل مادربزرگ رو می دونستم و هیچ نگفتم... دستم سوخت،اگه همه چی فاش بشه و اون وقت بردیا من رو به عنوان هم دست خودش معرفی کنه؟جای بریده شده را فشردم تا خونش بند بیاید.از او بعید نیست،او که زیر چهره ی زیبایش سیرتی پلید دارد،او که رحم نمی شناسد... آه مادر... تحمل این راز سیاه در دل کوچکم چه سخت و ناممکن است... طاقتش را ندارم،به خدا ندارم،دستمال را روی انگشت بریده ام گذاشتم.خونش بند نمی آمد،دلم ضعف می رفت.آخ بردیا نفرین بر تو که با من چه کردی؟

مادر خودش را به من رسانید و سراسیمه پرسید: دختر تو با خودت چه کردی؟

از بریدگی دستم نبود که سرم گیج می رفت،از زخم دلم بود که هرآن گویی برآن نمک می پاشیدند: مامان،حالم خوش نیست.

_ بذار ببینم،وای!چه قدرم عمیق بریدی!حواست کجاست؟

نگفتم چه افکاری تلخی هرآن از سرم می گذرد و زجرم می دهد و لحظه لحظه زندگی را به کامم تلخ کرده،نگفتم قاتل مادربزرگ را می شناسم و قرار است به زودی با او عروسی کنم و نگفتم آن حیوان خوش چهره قبل از این تمام هستیم را ازم گرفته.

به دست باندپیچی شده ام زل زدم و صدای مادر را شنیدم که مثل تلنگری در فضای خالی از شادی دلم ضرب می زد: خدا رو شکر که بردیا پی حرف مامانش نرفته،مامانش نفسش از جای گرم بلند میشه،نامزدی طولانی به درد عمه ش می خوره ،دستت که درد نمی کنه؟

سرم را جنباندم،یعنی که نه!

_ تاریخ دقیق عروسی معلوم نشد؟

نگاهش کردم و فکر کردم اگر همین الن بگویم بردیا قاتل مادرش است چه واکنشی نشان خواهد داد؟آن وقت می دانم همه چیز را بر هم می ریزد و این نامزدی شوم بهم می خورد... این فرصت خیلی خوبی بود!برای همیشه از شر بردیا خلاص می شدم،اما... تکلیف خودم چه می شد؟اگر مادر می فهمید آن زالو...

آه نه!جلوی مامان به این چیزا فکر نکن،ممکنه فکرت رو بخونه،اون وقت از این هم بدبخت تر میشی.

_ نه مامان!ولی فکر می کنم عید خوب باشه.

مادر به گوشه ای خیره شد و گفت: بد هم نگفتی،دو سه ماه وقت داریم که... راستی مهریه و شیربها کی تعیین میشه؟بعد انگار روی سخنش با خودش بود: وقتی برای قرار عروسی اومدن،باید همه چی معلوم شه...

مادر را به حال خودش گذاشتم.دستم می سوخت،اما دربرابر سوزش زخم دلم این درد چه اهمیتی داشت؟

با شنیدن صدای زنگ تلفن رشته ی افکار من و مادر پاره شد.مادر نگاهی به ساعت انداخت.چهار بعدازظهر بود،گوشی را برداشت.

_ بله... سلام ممنونم،شما؟آه... بله،فریبرزخان!حالتون چه طوره؟

نمی دانم چرا دلم می خواست به این مکالمه گوش بدهم.مادر لحظه ای چهره اش را پرچین می کرد و لحظه ای لب پایینش را ور می چید.خوب می دانستم زیاد از این مکالمه راضی نیست.

_ بله... نه!هنوز فرصت نکردیم دنبال خونه بگردیم،دستمون بنده.

خدا کنه چیزی راجع به عروسی من بهش نگه.

_ خونه که زیاده،ولی خونه ای که باب میل ما باشه به این آسونی ها پیدا نمیشه... ماندانا؟نه!با خواهرش رفته بیرون.

و به نگاه پرتعجب من اهمیتی نداد.

_ ممنونم،خداحافظ. و تق گوشی را روی تلفن کوبید: خیلی ازش خوش میاد.خونه پیدا کردین؟آخه به تو چه مرتیکه ی دهاتی!همین جا می مونیم تا چشمت دربیاد.

_ چرا بهش گفتی من خونه نیستم؟

نگاه پراکراهی به سویم روانه کرد و با لحن بدی گفت: حالا باهاش حرف نزنی نمیشه؟با اون لهجه ی بدش.انگار حرف ها رو می جوه و نشخوار می کنه.

اگر کسی این حرف ها را می شنید باورش نمی شد مادر پشت سر برادرزاده ی خودش این گونه حرف می زند ، برادرزاده ی ناتنی! اما خوب چه فرقی می کنه؟ وقتی گوشت و پوست و خون یکی باشه تنی یا نا تنی؟

وقتی خبر مفقود شدن کاوه در فامیل پیچید من با حالی که فقط خودم خبر داشتم یک هفته در بستر افتادم.تب و لرز و هذیان امانم را بریده بود.دکتر می گفت آنفلوآنزاست،اما خودم می دانستم این عذاب وجدان است که سرتاسر وجودم را گرفته.مادر می گفت چشم و نظر است.

بردیا هرروز با دسته گلی به سراغم می آمد.وقتی به دیدنم می آمد حالم بدتر می شد و تبم بالا می رفت.

_ مانی،خودت رو عذاب نده.هیچ سرنخی دست کسی نمیفته.مطمئن باش!

دستان سردم در میان دستان گرمش کرخ می شد... آه این دست ها!آلوده به خون مادربزرگم بود... این دست ها که این گونه دستان مرا فشار می داد،گلوی الهام را چنان فشرده بود که روح زندگی از بدنش پر کشید،چگونه می توانم به اعتبار این دست ها خودم را از روی زمین بلند کنم؟همین دست ها که کاوه را از سقف آویزان کرد و وجدان مرا پشت میله های خودخواهی و بداندیشی تا ابد زندانی کرد.

روزی که نسبت به روزهای دیگر کمی سرحال تر بودم بهش گفتم که به همه چیز اعتراف کند.در پاسخم خندید: هیچ آدم عاقلی این کار رو نمی کنه.تو رو از دست بدم و خودم هم از دست برم؟فکر ابلهانه ایه مانی،خیلی ابلهانه.

پرسیدم: پس جواب وجدانت رو چی میدی؟تکرار کرد:وجدان؟چه کلمه ی قشنگی!

وقتی رفت پیش خودم فکر کردم شاید به خودش بیاید و به تمام گناهاش اعتراف کند.آن وقت من هم از این همه زجر و عذاب راحت می شوم.آری!هر روز زیر شلاق ندامت جان می باختم و با نگاه مضطرب مادر جان می گرفتم.

_ امروز حالت چه طوره دخترم؟

بی توجه به پرسش مادر نگاهم تا آن سوی پنجره پر کشید.درخت چنار یک دست سفیدپوش شده بود.

_ مامان یادته پارسال این موقع با مادربزرگ رفته بودیم دیزین؟مادربزرگ روی برف ها سر خورد و...

و مادر ادامه داد: و به من غر زد که دختر!ما ها رو چه به اسکی؟سپس لبخند محوی گوشه ی لبش نشست.از سکوتی که کرد فهمیدم به یاد مادرش افتاده است.

_ مامان!چند روزه برف می باره؟

نگاهش با پرنده ی نگاهم هم پرواز شد: دو سه روزیه!روی زمین پر برفه،دیروز نتونستم برم بیرون هویج بخرم تا برات سوپ درست کنم.

_ مامان!من نمی خوام ازدواج کنم...

دستم را فشرد و گفت: احساست رو درک می کنم،همهی دختر ها مدام با خودشون کشمکش دارن.این که باید ازدواج کنن یا نه؟خیلی زود این مرحله رو پشت سر می ذاری!ازدواج هر دختر و پسری رو به تکامل می رسونه.

آه کشیدم،مادر چه فکری می کرد و من در چه فکری بودم.

_ مامان قاتل کاوه پیدا نشد؟

چشمانش گرد شدند و پرسید: قاتل؟کی گفته کاوه گکشته شده؟او فقط مفقود شده.یعنی معلوم نیست کجا رفته.

از سوتی ای که داده بودم ترسیدم و با لکنت گفتم: خوب نمیشه آدم تو خونه ی خودش گم شه... لابد یه اتفاقی براش افتاده دیگه...

_ زبونت رو گاز بگیر دختر!جوون مردم گناه داره.تازه اگه هم خدای نکرده به قتل رسیده باشه باز عروسی عقب میفته.سپس خودش لب پایینش را به دندان گزید.

در دلم به طرز فکر مادر نخندیدم بلکه بیشتر متأسف شدم.چرا مادر نمی دانست بردیا قاتل مادرش است؟چرا بهش نمی گفتم؟اما هر چه فکر می کردم،می دیدم خاموشی بهتر از لب وا کردن است.

دو سه نفر از همکلاسی هایم به عیادتم آمدند.از وقتی الهام تنها دوستم را از دست داده بودم سعی نکردم با کس دیگری طرح دوستی بریزم،هرچند هم کلاسی های خیلی خوبی داشتم.برایم از وضع مدرسه گفتند و از پیشرفت درس ها. و ایم که پلیس مظنون تازه ای پیدا کرده.پسرخاله ی الهام که عاشق او بوده و مورد بی مهری الهام قرار گرفته بوده... در دل به حال آن جوان بیچاره متأثر شدم.

حالم رفته رفته رو به بهبودی می رفت.هرقدر بردیا را کمتر می دیدم حالم بهتر بود.

آن روز پدرم برایم یک رمان تازه خریده بود: اینم برای دختر خوبم که می دونم خیلی رمان دوست داره.

نگاهی به جلدش انداختم،بلندی های بادگیر،اثر امیلی برونته.پدر می دانست عاشق رمان ها ی امیلی برونته و خواهرانش هستم.

مادر سینب چای را مقابل پدر گرفت و گفت: بهتر بود به جای کتاب خریدن ما رو می بردی بیرون.مردیم بس که تمرگیدیم توی خونه.

پدر به غر زدن های مادر عادت داشت: آخه توی این هوای برفی که سوز وسرما مغز استخون آدم رو می ترکونه کجا بریم؟

مادر روبه رویش نشست و پا روی پا انداخت و گفت: چه می دونم،سینمایی!رستورانی!یعنی چون برف می باره زندگی تعطیله؟

پدر استکان را تا ته سر کشید و به چشمان بهانه گیر همسرش زل زد و گفت: چشم،بذار برف ها آب بشن اون وقت هر چی شما امر بفرمایین.

مادر با نیشخند گفت: به امید آب شدن برف ها دل خودمون هم آب میشه.

از رخت خواب بیرون آمدم.کمی کسل بودم،گیج بودم و چشمانم سیاهی می رفت.کتاب را باز کردم و نگاهی اجمالی به صفحاتش انداختم.به جای داستان چاپ شده در کتاب،سطور نوشته شده در دل خودم را می دیدم.

بردیا عشق ماندانا را با قتل های پیاپی آلوده کرد.ماندانا،دختری که خود را باخته بود چاره ای جز سرپوش گذاشتن روی جنایت های نامزدش نداشت.

کتاب را بستم.نفسم به شماره افتاده بود و تند تند عرق می ریختم.مادر به کمکم آمد.

_ ای وای!پس دوباره چت شد؟ کتاب را پرت کرد طرف پدر و گفت: تو هم با این هدیه ت... تازه حالش خوب شده بود.

بیچاره پدر که هیچ تقصیری نداشت..مادر دوباره مرا در رختخواب خواباند و گفت: تو هنوز خوب نشدی.نباید از جات می اومدی بیرون!الان برات سوپ میارم.

من زیر دو پتو و کنار شوفاژ می لرزیدم.

_ بردیا تو روح زندگی رو از من گرفتی،ازم نخواه دوستت داشته باشم،نمی تونم.

_ چرا نمی تونی؟من که باهات بد نکردم.تو منو مجبور کردی...

_ من مجبورت کردم؟جالبه!خیلی جالبه!

نگاهم را به زمین دوختم و دستانم را زیر بغلم پنهان کردم.بدنم می لرزید.دیدار هرروزه ی بردیا تأثیر بدی روی جسم و روحم گذاشته بود.هر روز بحث و دعوا،گاهی هم کتک خوردن و دشنام شنیدم.

_ ببین مانی!بعد از عروسی قبل ار این که چیزی فاش شه برای همیشه میریم فرانسه... اون جا دیگه دست کسی بهمون نمی رسه... باور کن...

به خوش خیالی اش پوزخند زدم و گفتم: من با تو جایی نمیام... همین جا هم از درد ناچاریه که تحملت می کنم... فکر فرانسه رو از سرت بیرون کن...

سعی داشت قانعم کند: ولی این جا دیر یا زود همه چیر لو میره.دایی در به در دنبال کاوه می گرده،می ترسم همه چیز خراب شه...

_ این دیگه مشکل توئه،فرانسه رو فراموش کن.

بی آن که نگاهم کند گفت: مشکل من مشکل تو هم هست.این یادت باشه.

منزجرانه نگاهش کردم.چند هیزم دیگر داخل شومینه انداخت و گفت: ماجرای قتل دوستت رو که فیصله دادم.و با دیدن نگاه منتظر و کنجکاوم خندید و گفت: از قدرت پول استفاده کردم،کلی به قاضی باج دادم تا حکم قصاص پسر خاله ی الهام رو امضا کرد...

چشمانم هرلحظه گشادتر می شدند و دهنم هر لحظه بازتر... کلی طول کشید تا پرسیدم: تو چی گفتی/یه بی گناه جای تو قصاص شه؟یعنی این قدر رذلی؟چه طور دلت اومد...

جلویم روی زمین نشست و گفت: من و تو فقط باید به فکر خودمون باشیم.پسرخاله الهام خودش با کارهایی مثل تهدید کردن الهام به مرگ در صورت ازدواج نکردن با او خودش رو محکوم کرده... زیاد دلت به حالش نسوزه.

از نگاه سرد و لبخند بی احساسش چندشم شد.نفهمیدم با چه جرأتی زیر گوشش خواباندم.ناباورانه چشم در چشم هم دوختیم پس از چند لحظه به مچ دستم چسبید و چنان دستم را پیچاند که فریادم برخاست و انگشت اشاره اش را با تهدید به طرفم گرفت و گفت: بار اول و آخرت باشه که از این غلط ها می کنی... فهمیدی؟

اشکم درآمده بود.وقتی دستم را رها کرد تا چند لحظه نتوانستم تکانش بدهم.گوشه ای خزیدم و زار زار گریه سردادم.به حال خودم می گریستم که اسیر حیوان کثیفی مثل او بودم.

دوباره روبه رویم ایستاد.چه قدر از آن چهره ی جذاب و لبخند زیبایی که بر لب داشت روزی دلم را به خاطر همین جذابیت باخته بودم بدم می آمد.سعی داشت ازم دلجویی کند.دستش را روی دستم گذاشت و گفت: معذرت می خوام.خودت مجبورم کردی. دیگر سعی نکردم دستش را پس بزنم.چه فایده وقتی سایه ی سیاه وجودش همچنان بر سرم گسترده بود.

_ من همین امروز میرم کلانتری و همه چیز رو برای پلیس روشن می کنم.

با لبخند گفت: پای خودت هم گیره عروسک کوچولو!

_ مهم نیست،پشت میله های زندان بودن بهتر از اسیر دست تو بودنه،من تصمیم خودم رو گرفتم و هیچ ترسی هم ندارم.

خونسرد و راحت گفت: می دونم شهامتش رو نداری عزیزم.پس بیخودی ادای قهرمان ها رو در نیار... بذار آروم باشم... دوباره وحشیم نکن... من و تو بعد از ازدواج میریم فرانسه،همین،دیگه نمی خوام حرفی بشنوم... مگه این که راه حل دوم رو انتخاب کنی.

کمی امیدوار نگاهش کردم و گفتم: چه راه حلی؟

از جا بلند شد و به طرف شومینه رفت: این که همه چی رو به پلیس بگی،اون وقت منم همهی اعضای خونواده ت رو می فرستم پیش مادربزرگت و بعد میرم زندان،این طوری لطفش بیشتره.

اگر قدرت داشتم به سویش می دویدم و حلقه دستانش را به دور گردنش تنگ می کردم،طوری که چشمانش از حدقه بزند بیرون.مثل چشمان مادربزرگ،مثل چشمان الهام...

دست هایش را به سویم دراز کرد و با لحن مستانه ای گفت: بیا عزیزم!غصه نخور،به قول مامانامون خدا بزرگه.

همانند بره ای مطیع به طرفش رفتم.با وجود همه ی نفرتی که از او در سینه انباشته بودم فکر کردم حالا که قدرت دست اونه بذار خودنمایی کنه،به هرحال چرخ گردون می چرخه و یه روز شاید نوبت من برسه... خدا بزرگه!خدا بزرگه!

وقتی دستش را دور گردنم انداخت با خود اندیشیدم آیا می رسد روزی این دست ها را ناتوان ببینم؟و وقتی لبم را بوسید فکر کردم شاید یک روز،فقط شاید،این لب ها برای همیشه خاموش شوند.به امید این شاید چشم بر هم گذاشتم.خوابم نمی برد. مگر می شد در آغوش حیوان بدسیرتی چون بردیا احساس امنیت و آرامش کرد؟دلم بیش از حد به حال پسرخاله ی الهام می سوخت.الهام پسرخاله اش را دوست داشت،اما به خاطر اختلاف مادرانشان هیچ وقت به پسرخاله اش روی خوش نشان نمی داد و می گفت: می دونی چیه مانی،من از همن بچگی رضا رو دوست داشتم،هرچند خیلی قلدر و بزن بهادره،اما نمی دونم چرا ازش خوشم میاد،اما مامان و خاله به خاطر ارث و میراث با هم اختلاف دارن.مامان میگه اگه به رضا روی خوش نشون بدی دیگه دختر من نیستی...

_ اونم تو رو دوست داره،آره؟

_ خیلی!بعضی وقت ها سر راه اومدنم به مدرسه جلوم رو می گیره و با چاقو تهدیدم می کنه اگه زن نشم اول منو می کشه و بعد خودش رو.بیچاره کشته و مرده ی منه.

خنده هایش خوب یادم است.آه!رضای بیچاره.تاوان جنایت یک زالوصفت را او باید پس می داد... الهام... می دونم من رو نمی بخشی!از این که لب فروبستم و هیچی نمی گویم... از این که رضا بی گناه بالای دار می رود و این جانی بی رحم این چنین آلوده در کنارم خرناس می کشد... ولی باور کن چاره ای ندارم.می دانم من هم مثل او وجدانم را در صندوقچه ی خاطرات دیرین به یادگاری گذاشته ام،اما باور کن دلم از این همه حق و نا حق شدن خیلی گرفته.

مادر دو قاشق رب به آبگوشت اضافه کرد،بعد با همان قاشق کمی محتویاتش را هم زد تا رب به خوبی حل شود.در قابلمه را گذاشت و شعله اش را کم کرد.

_ رزیتا خانم فکر کرده ما هالوییم... بعد لحن ملیح و ظریف رزیتا خانم را تقلید کرد: مانی جون و بردیا هنوز جوونن،چه می دونن ازدواج و تشکیل خونواده یعنی چی... در ضمن هنوز معلوم نیست چه اتفاقی برای بچه ی برادرم افتاده... نمی تونیم به فکر سور و سات عروسی باشیم.بعد با لحن خودش ادامه داد: انگار ما مقصریم بچه ی برادرش گم شده... همه ی حرف هاش بهونه س.خودم با بردیا صحبت می کنم... اگه بخوایم به امید رزیاتا خانم باشیم باید صبر ایوب داشته باشیم.

نمی دانم چرا از عطر و طعم آبگوشت حالت تهوع بهم دست داده بود و حالت گیجی پیدا کرده بودم.دوان دوان خودم را به دستشویی رساندم و هرچه خورده بودم را بالا آوردم.

_ تو یکهو چت شد مانی؟هنوز انگار رو فرم نیومدی!دیروز هم استفراغ کردی.باید ببرمت دکتر ببینم چه مرگت شده!

دستم را روی دماغم گذاشتم و گفتم: مامان،آبگوشت چه بوی بدی داره.بازم دارم بالا میارم.

مادر لحظه ای نگران نگاهم کرد... در چشمانش هول و هراسی موج می زد که انگار خودش هم از گفتنش واهمه داشتوهمان ساعت مرا به دکتر برد.

_ خانم مبارکه،دختر شما حامله س.

این جمله به قدری تکان دهنده بود که تا چند لحظه نه من و نه مادر نتوانستیم هیچ واکنشی از خود نشان بدهیم.

مادر با لکنت پرسید: حا... مله... س... خدا مرگم بده... و بعد دستش را محکم روی گونه اش کوبیدو

دکتر با تعجب من و مادر را زیر نظر گرفت.مادر هنوز نتوانسته بود به حال خودش برگردد... و من چون مقصری بی گناه سرم را پایین انداخته بودم و به آرامی اشک می ریختم.

خوب می دانستم این آغاز بدبختی ام است.مادر ناگهان مثل برق گرفته ها از جا برخاست و انگشت اشاره اش را به طرف دکتر گرفت و گفت: می دونم با اون نامرد و مامان عفریته ش چی کار کنم. بعد رو به من با نهایت تغیر و خشم گفت: بلند شو... آبرومون رو بردی. ولی نمی ذارم اون حرومزاده آب خوش از گلوش بره پایین... بعد به بازویم چسبید .از درد نیشگونی که گرفت نزدیک بود جیغ بکشم.مادر یکپارچه آتش بود.

_ اینه جواب اعتماد من دختر بی حیا.حالا جواب بابات رو چی بدم؟جواب فامیل و دوست و آشنا رو... ای خدا؟این چه مصیبتی بود که دامنمون رو گرفت... اما نه! نباید داد و قال راه بندازم تا همه خبردار شن... آره... هیس،گریه نکن! این ننگ با اشک تو و ناله من از دامنمون پاک نمیشه... اون حرومزاده باید همین امروز عقدت کنه... گیس مامانش رو می کنم اگه دوباره مخالفت کنه.حالا می بینی! کاری می کنم به غلط کردن بیفتن... هی آقا... نگه دار،ما همین جا پیاده می شیم...

_ دیدی مامان.دیدی به چه آبروریزی افتادیم؟به خدا اگه باباش بفهمه...

_ خوب مامان،نباید بذاریم خبردار شه... قبل از این که گندش دربیاد باید ترتیب عروسی رو بدیم...

مادر آرام وقرار نداشت،دو سه قدم راه می رفت،دست روی کمرش می گذاشت و می ایستاد،بعد روی صندلی می نشست و دوباره از جا برمی خاست.ماریا می خواست روی آتش مادر آب بریزد: بردیا که مانی رو دوست داره... دیگه مشکلی نیست... خوب جوونی کردن و نفهمیدن چه غلطی دارن می کنن... ولی ما نباید بذاریم خاله رویا و آرمینا بویی ببرن... اون وقت یعنی کل شهر خبر دار شدن.

مادر تحت تأثیر حرف های ماریا سرش را تکان داد و گفت: آره... وای به حالمون اگه اونا خبردار شن... بس کن دیگه... چه قدر گریه می کنی؟اون وقت باید می دونستی چه غلطی داری می کنی... زودباش گمشو برو توی اتاقت...

و من گریه کنان به اتاقم رفتم.خیلی وقت بود انتظار چنین روزی را می کشیدم،اما حالا می دیدم عمق فاجعه به قدری است که هیچ پیش بینی نکرده بودم.

_ مامان اگه بردیا اومد سراغم بگین نیستم.

_ باشه! من خودم هم هیچ دلم نمی خواد ببینمش،دارم یه نقشه ای براش می کشم که خودش حظ کنه.

صدای زنگ که امد،مادر به طرف آیفون رفت.یک لحظه سرم به دوران افتاد،اگه بفهمه مامان بهش دروغ گفته؟آه!نه!... به سمت مادر دویدم و گوشی را از دستش قاپیدم و گفتم: همین الان میام بردیا.

مادر شگفت زده نگاهم کرد،نمی توانستم هیچ توضیحی برایش بیاورم.

_ مانی! من اجازه نمی دم دیگه با این حرومزاده بری بیرون.یا هرچه زودتر ترتیب عروسی رو بدین یا این که...

اشک در نگاهم تلنبار شده بود: مامان،منو ببخش،خودم راضیش می کنم با مامانش حرف بزنه.

مادر با تأثر نگاهم.

_ چیه؟چرا بغ کردی؟از دیدنم خوشحال نشدی؟

پوزخند زدم و گفتم: تو آبروم رو بردی!نمی تونم سرم رو جلوی خونوادم بلند کنم... چرا بازیم میدی بردیا... پس کی عروسی می کنیم؟

_ اگه به من باشه همین امروز... ولی می دونی که پسرداییم مفقود شده و مامانم راضی نمیشه در این شرایط عروسی راه بندازیم... ولی خوب باهاش صحبت می کنم.

عجب حیوان کثیفی بود و حالا که اندوه و بی آبروییم را می دید حتی رفتن به فرانسه را هم از یاد برده بود و به روی خودش نمی آورد قاتل سه موجود بی گناه است.می دانستم اگر اشک هایم را ببیند حیوان تر می شود.اشک هایم را پاک کردم.برخلاف همیشه مرا به خانه ی خودشان برد.پیاده ام کرد و گفت: تو این جا باش،نیم ساعت دیگه بر می گردم.

دوباره نگاهش پر از ردپای شیطان شد: برم سری به داییم بزنم و تو این شرایط یکم دلداریش بدم.

وقتی به سرعت برق و باد از مقابلم پر کشید به این فکر کردم که در دنیا موجودی پلیدتر از او پیدا نمی شود.

رزیتا خانم به استقبالم آمد: اوه تویی عزیزم؟گونه هایم را بوسید و پرسید: مامانت چه طوره؟

به سردی گفتم: سلام رسوندن.

رو به روی هم نشستیم.بلوز خاکستری به تن داشت و شلوار تنگ مشکی پوشیده بود و موهای رنگ کرده اش را روی شانه هایش ریخته بود.برخلاف همیشه که به نظرم زیبا می آمد آن روز هیچ اثری از زیبایی در چهره اش پیدا نبود.

_ ببین عزیزم!خیلی دلم می خواست یه روز تنهایی بشینیم و کمی اختلاط کنیم... راستش فرصت پیش نمیومد.بعد شروع کرد به حرف زدن،این که من و بردیا هنور جوان هستیم... برای عروسی و ازدواج خیلی زود است تصمیم بگیریم،برادرزاده اش پیدا نشده و بردیا عاشق فرانسه است و گفت و گفت و گفت.هرچند پای صحبت های تکراری نشسته بودم،اما با همه ی این ها باز احساس می کردم تازه ایم حرف ها به گوشم خورده.از راز سیاهی که در دلم دفن شده بود،حتی در بیداری هم کابوس می دیدم.باید به او می گفتم که پسرش چه موجود پلیدی است... آری! تحمل پنهان کردن این راز به روی شانه ای سنگینی می کرد... به تنهایی نمی توانستم بار این راز خونین را به دوش بکشم.عاقبت قفل سکوت را شکستم و بی مقدمه گفتم: رزیتا خانم بردیا قاتل مادربزرگمه!دوست معصوم من الهام با دست های کثیف او خفه شد و مرد و بچه ی برادرتون از خشم و کینه ی حیوانی بردیا نتونست جون سالم به در ببره... هیچ اهمیت به بهت و غمزدگیش ندادم و ادامه دادم: با وجودی که بردیا بی آبروم کرده و با این جنایات فجیع که فقط من ازش خبر دارم،بیش ار پیش من رو از خودش منزجر کرده،اما ناچارم باهاش ازدواج کنم و اگه شما بخواین باز مخالفت کنین،مجبورم همه چی رو به پلیس بگم.

رزیتا خانم دستش را روی سرش گرفته بود و گریه می کرد: آه!خدای من! بردیا باز کار دست خودش داد... کاوه ی بیچاره... آخه مگه اون چه گناهی کرده بود؟

انتظار داشتم بعد از شنیدن این حرف ها غش کند و از حال برود اما تنها واکنشش همین بود.

_ فکر کنم با شناختی که از پسرتون دارین این حرف ها چندان براتون تازگی نداره!

نگاهم کرد.چشمان عسلیش هم رنگ چشمان بردیا بود: بردیای من!دست خودش نیست... اون بیماره... پسرم روح و روانش مریضه.و دوباره به هق هق افتاد.

من هم به گریه افتادم و گفتم: خوب بود قبل از این که من رو با پسرتون آشنا کنین این حقیقت رو باهام در میون می ذاشتین...

چند دقیقه بینمان به سکوت گذاشت.بعد رزیتا خانم اشک هایش را با دستمال پاک کرد و گفت: بسیار خوب.بردیا باید هرچه سریع تر از ایران دور شه... نمی خوام پسرم رو به جرم گناهی که بی اختیار کرده از دست بدم... در این مورد با کسی حرف نزن!من هر چه زودتر ترتیب عروسیتون رو میدم!بعد هم برای همیشه می رید فرانسه.

_ نه!من نمی تونم برم فرانسه!با اون اصلا امنیت جانی ندارم.

_ خیلی خوب! بعدا در این مورد صحبت می کنیم... به مامانت خبر بده تا آخر همین ماه همه چی اُکی میشه.

بردیا که برگشت سعی کردیم ظاهر خودمان را حفظ کنیم

باد سردی از لابه لای شاخه های سپیدار که در سرتاسر خیابان ردیف به صف ایستاده بودند می گذشت و برگ های فروریخته از درختان را از روی زمین بلند می کرد.برف ها آب شده بودند.ماه بهمن آخرین روز هایش را سپری می کرد.تنها و قدم زنان از مدرسه تا خانه فکر کردم.پس از قتل الهام دیگر سعی نکدم با کسی دوست شوم... می ترسیدم... می ترسیدم از این که آنان نیز به سرنوشت الهام دچار شوند.

آن روز در مدرسه صحبت از اعدام رضا،پسر خاله ی بی گناه او بود.با شنیدن این خبر،قیامتی در دلم برپا شد که فقط خودم خبر داشتم و بس!به قدری داخل دستشویی گریه کردم که وقتی بیرون آمدم همه جا را تار می دیدم.سرکلاس چند بار سرم گیج رفت و کابوس دیدم.سر زنگ آقای بسطامی که در حال خواندن قطعه شعری بود بی آن که بفهمم جیغ کشان کلاس را ترک کردم.

چرا می گذاشتم بی گناهی بالای دار برود؟چرا؟آیا تنها بردیا یک حیوان کثیف بود؟من چه فرقی با او داشتم؟من از او هم پست تر و پلید تر بودم.چه قدر باید خودم را ملامت کنم؟نه،دیگر همه چیز تمام شده است.آن بیچاره به جرم گناهی که مرتکب نشده بود با رأی قاضی خودفروشی قصاص می شد و من با جانی بی رحمی که آرامش وحشیانه ی چهره اش بهم نیشخند می زد ازدواج می کردم.

دیروز رزیتا خانم با مادر تماس گرفت و گفت آخر همان هفته مراسم ازدواج برگزار می شود.من هم به او گفتم هنوز نظرم در مورد رفتن به فرانسه عوض نشده.

به خانه برگشتم.مادر را در حال گریه دیدم و ماریا که شانه هایش را می مالید.

مادر با زاری گفت: دیدی چه خاکی تو سرم شد؟دیدی چه طور بازیمون دادن؟ای خدا!

کیفم از دستم افتاد: چی شده ماریا؟

ماریا با چشمان پر از اشکش نگاهم کرد و گفت: رزیتا خانم بردیا رو از ایران برده... باباش زنگ زد و بهمون گفت... گفت بردیا پشیمون شده بود و دلش نمی خواست با ماندانا ازدواج کنه...

هنوز در عالم ناباوری بودم که مادر جیغ کشید... با زانوانی سست و فکری خراب به حرف های ماریا فکر کردم... آخه چه طور ممکنه؟همین دیروز با بردیا بودم!چرا چیزی در مورد رفتن بهم نگفت؟خدایا!من این قدر بدبختم؟شاید تاوان بی گناهی رضا بود که به این زودی دامنم رو گرفت.از خانه زدم بیرون... این زندگی دیگر چه مفهومی برای من داشت؟من که همه چیزم را از دست داده بودم... دیگر روی زمین جای آدم منحوسی چون من نبود...

آه بردیا... بردیا... مثل یه حباب رنگی اول به چشمم زیبا بودی،اما تا خواستم زیباییت رو لمس کنم ترکیدی... نفرینت نمی کنم که سزاوار نفرین هم نیستی... من خودم به تیره بختیم سلام کردم... شاید تو... به اندازه ی من مقصر نبودی.

بالای پل هوایی ایستاده بودم.موهایم در دست باد می رقصید.اشک های مادر به جانم آتش می زد.من چه بودم جز آدمی سرخورده،چه بودم جز سراپا ننگ و بی آبرویی،چه بودم جز فردی شکست خورده و پوچ!تمام اشتیاقم را به زندگی از دست دادم... همه مرا به بازی گرفته بودند... آه نه!من خودم این بازی را شروع کرده بودم... خدایا مرا ببخش... من خودم را شایسته ی زندگی نمی بینم.باید مثل لاشه ای بدبو زیر خاک دفن شوم تا بویش دنیا را نگیرد.

در آن لحظه با چنان قدرتی به میله های پل چسبیده بودم که دلم می خواست آن را محکم از جایش بلند کنم.چشمانم پر از اشک بودند.می دانستم کودک بی گناهی را با خودم نابود می کردم،اما نیستی بهتر از هستی پرننگ بود.

از آن بالا خودم را پرت کردم.نفهمیدم به زمین رسیدم یا نه؟انگار در حال حرکت بودم.سرم درد می کرد و چشمانم روی هم افتاد.

با تکان دستی دیده از هم گشودم.مادر را دیدم که انگار چند سال پیرتر شده بود و با اشکی که در نگاهش برق انداخته بود پرسید: می خواستی خودت رو بکشی؟فکر ما رو نکردی؟ سپس دست هایش را روی صورتش گذاشت و های های گریه کرد.

دکتر بالای سرم آمد.لبخند گرمی تحویلم داد و گفت: خدا رو شکر جز شکستگی پیشونی و کوفتگی شدید جای دیگه ت اسیب ندیده. حیف نیست تو این سن و سال دست به خودکشی بزنی؟

در دل گفتم: تو چی می دونی؟مگه بدبختی هم سن و سال می شناسه؟

دکتر گفت: وضع عمومیت خوبه اما به علت سقط جنین و خونریزی زیاد تا فردا باید بستری باشین.

خوشحال شدم،از این که بچه ای بی گناه هرگز پا به دنیای تاریک مادرش نمی گذاشت.چند دقیقه بعد مرد میانسالی به همراه مأمور پلیس نزدیک تختم آمد.

_ خانم!خدا رو شکر که به هوش اومدین... خودتون به این آقا بگین،یهو از هوا افتادین تو ماشین من...

_ بله،این آقا هیچ تقصیری ندارن،من خودم رو از پل هوایی پرت کردم،نمی خواستم برای این آقا دردسر درست کنم.

مأمور پلیس علت خودکشیم را پرسید.در حالی که به زحمت از ریزش اشک هایم جلوگیری می کردم گفتم: چه دلیلی بهتر از این که می خواستم زمین از شر بدبختی مثل من راحت شه.

بعد علت خودکشیم را بهم خوردن نامزدیم اعلام کردم.مأمور پلیس بهم گفت که خیلی خوش اقبال بوده ام که پشت وانتی پر از کیسه های ابر افتاده ام و جان سالم به در برده ام.

روز بعد که همراه مادر به خانه رفتم هنوز درست نمی توانستم راه بروم.چهره ی خشمگین پدر را هرگز از خاطر نخواهم برد.چنان داد می کشید و فنجان ها و استکان ها را کف آشپزخانه پرت می کرد که به گوشه ای خزیدم و ساکت ماندم.

_ بفرما خانم بافرهنگ!اینم نتیجه ی تجدد و تمدن گرایی شما... چندبار گفتم خانم عزیز ما به درد این مهمانی ها و بی بندوباری ها نمی خوریم و تو بهم خندیدی... بفرما... دلت خنک شد؟دختر معصومی رو به خاک سیاه نشوندی،راضی شدی؟ماندانا سرش به درس و مشق خودش بود.ببین باهاش چی کار کردی!

سرم را به زیر انداختم و آرام اشک ریختم.مادر برای نخستین بار در طول زندگی مشترکش در مقابل خشم مهار نشدنی پدر و تمام قیل و قال هایش هیچ نگفت.پدر با شکستن ظروف آشپزخانه هم آرام نگرفت و ادامه داد: این خونه و این زندگی دیگه به درد من نمی خوره... تاب این بی آبرویی رو ندارم... از این خونه ی نفرین شده میرم... تو هم از این به بعد می تونی بدون هیچ مزاحمی به کارهای غلطت ادامه بدی خانم متجدد.سپس رو به مهبد که آرام گوشه ای نشسته بود گفت: زودباش برو وسایلت رو جمع کن!تا تو رو هم متجدد بار نیاوردن باید از این جا بریم.

مهبد به اتاقش رفت.سربه زیر و متفکر!دلم به حالش سوخت.دلم به حال مادر هم می سوخت که سرش را روی زانوانش گذاشته بود و می گریست و پدر که چشمانش دو کاسه ی خون بود.

_ چه قدر گفتم از این پسره هیچ خوشم نمیاد،نذار به ماندانا نزدیک شه و تو هی دعوا راه انداختی که امروزی نیستم،بی فرهنگ و پشت کوهی ام... آخ!آخه زن این چه مصیبتی بود که ما رو گرفتارش کردی؟

مهبد چمدان کوچکی در دستش بود و با تردید به مادر و سپس به پدر نگاه کرد.

مادر با چشمانی اشکبار به طرفش رفت و گفت: تو که نمی خوای بری پسرم؟ پدر دست مهبد را گرفت و گفت: چرا!با خودم می برمش تا مثل خودم بی فرهنگ و پشت کوهی بار بیارمش.

وقتی از مقابلمان گذشتند،مهبد نگاه گذرایی بهم انداخت.در دلم آشوب بود.روی پای پدر افتادم و با ناله گفتم: بابا خواهش می کنم به خاطر گناه من بقیه رو تنبیه نکنین،هیچ کس جز خودم مقصر نیست.

با لگدی به پهلویم از جلویم گذشت و گفت: همتون به یه اندازه مقصرین،از همه بیششتر مامانت... و با دیدن ماریا که پریشان و آشفته جلویش ظاهر شد گفت:... اینم خواهرت که مثل مامانت امروزیه.

ماریا هنوز نمی دانست موضوع چیست: کجا میرین بابا؟چرا این قدر عصبانی هستین؟

با فریاد پدر ماریا چشمانش را از ترس روی هم گذاشت.

_ میرم به درک!از دیدن شماها حالم بهم می خوره.

نگاه مهبد به آنالی بود،با حسرت برایش دست تکان داد،هرگز برق اشک را در نگاه معصوم مهبد از یاد نخواهم برد.

پدر رفت،مهبد را هم با خودش برد... چه قدر سه نفری گریه کردیم و ناله و نفرین فرستادیم،چه قدر همدیگر را دلداری دادیم که پدر برمی گردد.فضای خانه سنگین و نفس گیر بود.از خودم بدم می آمد... از خودم که باعث تمام این اتفاقات شوم بودم.

تا شب گریه کردیم.مادر بیشتر از بابت رفتن مهبد دلخور بود و می گفت: پسر نازنینم... معلوم نیست کجا بردش؟ای خدا!مهبدم دوباره برگرده.

پدر آن شب و شب های دیگر برنگشت و ما دیگر از بازگشتشان ناامید شدیم.

_ حالا مهبد رو چرا با خودش برد؟

مادر شانه هایش را بالا انداخت.یک ماه از رفتن پدر و مهبد می گذشت و کم و بیش این درد کهنه شده بود.

_ خودش که به درک رفت ولی مهبدم رو نباید می برد.

_ حالا کجا رفتن؟

مادر نگاهش را به آرمینا دوخت و گفت: چه می دونم،لابد رفتن به همون خراب شده ای که دنیا اومد... اصلا خوب شد رفت،لیاقتش همون دهات ورامینه... من آوردمش توی شهر و آدمش کردم.

مادر هرچند مثل قبل سرحال نبود اما دوباره سرزنش هایش را از سر گرفته بود.

_ وقتی دیدمش یه پاپاسی تو جیبش نبود!حق با مامان بود که می گفت:این مرد لیاقت تو رو نداره. سپس پوزخند بی رنگی زد.

به یاد مادربزرگ افتادم که از سقف آویزان بود و نگاهش به من بود... دلم لرزید.

_ از بردیا خبری نشد؟

مادر با شنیدن نام بردیا با تمام غضبش به خواهرش چشم دوخت و گفت: بار آخرت باشه که اسم اون حرومزاده رو جلوی من میاری!اونا هم رفتن به دَرَکِستون!اصلا فکر نمی کردم رزیتا خانم این قدر فریبکار و دغلباز باشه!زنیکه پاک ما رو گذاشت سرکار.

خوشبختانه خاله رویا و آرمینا و دیگران هنوز از موضوع سقط جنین بویی نبرده بودند.

_ مامان براتون غذا آوردم.

مادر اول نگاهی به ماریا و بعد به ظرف غذا انداخت.از روزی که پدر رفته بود ماریا هر روز برایمان غذا می آورد.مادر هیچ پس اندازی نداشت و دلش هم نمی آمد طلا و جواهراتش را بفروشد.در را تق بست.نگاه پر اکراهی به ظرف غذا انداخت و گفت: ماریا فکر کرده ما گداییم... مثلا برامون قرمه سبزی آورده... اگه بگردی توی خورشت یه سیر گوشت هم پیدا نمی کنی،بیا بخور مانی،من گرسنه نیستم.

هنوز ایرادگیر و طلبکار بود و این عادت هیچ وقت از سرش نمی افتاد،اما انگار حق با مادر بود.خورشتی که برایمان آورده بود همش آب بود و سبزی!

مادر نیم ساعت بعد تمام طلا و جواهرات را بیرون آورد.تک تکشان را با حسرت برانداز کرد و گفت: این رو شب نامزدیمون،مادرشوهرم بهم هدیه داد... و بعد به فکر فرو رفت.

_ مامان چیزی نمی خورین؟

نگاهم نمی کرد،می دانستم گریه می کند.

_ مانی!مهبد من کجاست؟دلم براش یه ذره شده.

سرش را در آغوش کشیدم و همراهش اشک ریختم: همش تقصیر منه مامان.می دونم که مقصرم.

_ نه دخترم.حق با باباته.تقصیر منه.نباید می ذاشتم اون مردک بهت نزدیک شه... تو خودت رو سرزنش نکن.

چرا نباید خودم را سرزنش می کردم؟من که سیاه ترین راز زندگیم را در سینه ام حبس کرده بودم؟اگر همان موقع می گفتم و ماهیت سیاه بردیا را برای همه فاش می کردم هیچ وقت این روز را نمی دیدیم... می دانستم اگر لب باز کنم همه چیز خراب تر از پیش می شود و من مغضوب همه خواهم شد که چرا سکوت کردم؟چرا!؟چرا!؟

نه سفره ی هفت سینی چیدیم و نه سبزه ای سبز کردیم.با غمی که در دنیایمان لحظه به لحظه جان می گرفت،دیگر حوصله ای برای تحویل سال نو نمانده بود.مثل روزهای پیش تا لحظه ی سال نو سر در آغوش هم گریستیم.ماریا به دیدنمان آمد.ستار چند دقیقه نشست و رفت.ماتمزدگی ما را نمی توانست تحمل کند.ماریا دلداریمان می داد.

خیلی وقت بود مدرسه نمی رفتم،از همان روزی که پدر و مهبد رفته بودند دیگر برای همیشه دل و دماغم را برای درس و مدرسه از دست داده بودم.

مادر بیکار ننشست.نمی خواست بیش از این زیر بار منت ماریا و شوهرش باشیم.از چند مغازه سفارش جوراب و کلاه و دستکش گرفت و چند ساعتی از روز را به بافتن می گذراند.

_ ماندانا،مدرسه ها باز شدن.نمی خوای بری مدرسه؟

_ نه مامان!هیچ اشتیاقی برای درس خوندن ندارم.

نگاهم را به حرکت موزون انگشتان دستش و دو میله ی بافتنی دوختم و گفتم: مامان منم می خوام کمکت کنم،بافتن رو تو مدرسه یاد گرفتم.

از بالای عینکش نگاهی بهم انداخت و گفت: کار خسته کننده ایه ،پشت آدم در می گیره.وقتی اشتیاقم را دید راضی شد کمکش کنم.

با پولی که از بابت فروش آن ها به دست می آوردیم کم و بیش مشکل مالی مان حل شد.ماریا دیگر از بایت تغذیه و خورد و خوراک ما خیالش راحت شد.هرچند بدون حضور پدر زندگی سخت می گذشت،اما من و مادر صبوری پیشه کردی.

_ مامان نمیری سراغ بابا؟تابستون شده و ازشون هیچ خبری نیست!

مادر دیگر با دستگاه بافندگی کوچکی که خریده بوود کار می کرد.نگاهش به مدل ژاکت جلویش بود و با خشم گفت: نه!خودش رفته،خودش هم باید برگرده!اصلا مهبد مال خودش.اون رو با خودش برد که برم منتش رو بکشم.حالا که انداختتمون سر زبون ها برم سراغش که چی؟

برخلاف حرف هایی که می زد می دانستم چه قدر دلش می خواست پدر در کنارش باشد و مهبد باز خانه را شلوغ و پر سرو صدا کندخودم هم دلم برای شیطنت هایش تنگ شده بود.

روز های گرم تابستان یکی یکی سپری می شد.هر چند با احساس پوچی که داشتم کنار آمده بودم،اما دیگر به بردیا فکر می کردم... او برای من مرده بود.

من و مادر شبانه روزی کار می کردیم تا بتوانیم پول دستگاه بافندگی را بپردازیم.کار بهم آرامش می داد و از دنیای پوچی می رهانید.

تابستان بدون حضور پدر و مهبد و بی آن که هیچ اتفاق مهمی بیفتد سپری شد.هرچند دیگر شادابی و طراوتم را از دست داده بودم،اما تصمیم داشتم دوباره به مدرسه بروم و همه چیز را از نو شروع کنم.دیگر نه مهمانی می رفتیم و نه مهمانی می دادیم.خاله رویا هم کمتر به دیدارمان می آمد.به قول مادر می ترسید بدبختی ما به آن ها هم سرایت کند.

مادر سفارشات چند مغازه را برای تحویل برده بود.کولر آبی کهنه و فرسوده با سرو صدا کار می کرد.تنها بودم.هر وقت تنها می شدم به حال خودم اشک می ریختم... از کابوس های شبانه و دلهره های همیشگی خسته شده بودم.چه طور در قفس را به روی بردیا گشودم؟و او چه بی رحمانه ترکم کرد.

با شنیدن صدای زنگ به سرعت اشک هایم را پاک کردم.می دانستم مادر نیست چون وقت زیادی از رفتنش نمی گذشت... شاید ماریا بود.

در را باز کردم.جوانی را دیدم که بهم سلام کرد.اول او را به خاطر نیاوردم،اما با کمی دقت شناختمش.

_ آه!سلام فریبرز خان!بفرمایین داخل!

طرز لباس پوشیدنش برایم جالب بود،کلاه حصیری بر سر دات و آستین هایش را بالا زده بود.

_ ممنونم!کسی خونه نیست؟

_ نه!فقط خودم هستم. و در را بستم.

نگاهی به گوه و کنار خانه انداخت.

پرسیدم: کی رسیدین؟

روی مبل نست و گفت: همین حالا،راستش قرار بود وسایلم رو با خودم بیارم،ولی دیدم لازم نیست.آخر انتقالیم رو گرفتم.

نمی دانم خوشحال شدم یا نه: چه خوب؟!مامان هم خوشحال میشه.سپس با خودم گفتم: خوشحال میشه!؟

برایش شربت پرتقال بردم که خیلی هم خنک بود.فکر کردم گرمازده شده چون مرتب آب می خواست.پس از نوشیدن شربت نگاهی به اعت انداخت و گفت: مامانت کی بر می گرده؟

_ فکر کنم تا نیم ساعت دیگه پیداش شه.

_ بابات چی؟

به قندان خالی از قند خیره شدم و گفتم: برم براتون چای بیارم. و قندان خالی را هم با خودم به آشپزخانه بردم و فکر کردم آیا فهمید طفره رفته ام؟با سینی چای برگشتم،داشت با کلاهش بازی می کرد.

_ می خواین همین جا بمونین؟

با تشکر چای را برداشت و گفت: نه!راستش به زندگی تو آپارتمان عادت ندارم،می خوام این جا رو بفروشم و یه خونه ی بزرگ بگیرم که دت کم یه حیاط پونصد متری داشته باشه.

دلم از فروش خانه گرفت.آهسته پرسید: خونه پیدا کردید؟

_ نه!راستش فرصت پیش نیومده.سپس لبم را گزیدم.

کمی در جایش تکان خورد و دوباره به حرف درآمد: راستی قاتل دوستت پیدا نشد؟

تیری در قلبم فرو رفت و دستپاچه گفتم: نه!یعنی چرا،پیدا شد و شاید تا حالا اعدامش کرده باشن.

_ چه خوب!

_ نه!چرا خوب؟قاتلش بی گناه بود.

با تعجب نگاهم کرد و گفت: بی گناه بود؟

از حرفی که زدم پشیمان شدم: نه!بی گناه که...

صدای زنگ خانه با صدای من در هم آمیخت.در را باز کردم.مادر عرق ریزان و خسته قدم به خانه گذاشت و غرغرکنان گفت: همه ی مغازه دارها پدرسوخته و حقه باز شده ن.اول مدل میدن،بعد برای این که دستمزد رو کم کنن میگن این با مدل فرق می کنه،اصلا نمی دونم چرا... با دیدن فریبرز که وسط اتاق ایستاده و نگاهش می کرد حرفش را قطع کرد.کمی طول کشید تا جواب سلامش را داد.غافلگیر شده بود.رو به رویش نشست.از رنگ پریده ش معلوم بود که از آمدنش خوشحال نشده است.

فریبرز نیم ساعتی نشست و بعد از جا برخاست و گفت: کمی خسته م،میرم پایین کمی استراحت کنم.بعد از شام خدمت می رسم تا مفل صحبت کنیم.

مادر خیلی سرد تعارف کرد: برای شام تشریف بیارین بالا.

او هم خیلی سرد تشکر کرد.

بعد از رفتن فریبرز مادر عصبی تر از همیشه روی مبل ولو شد و گفت: این دیگه از کجا پیداش شد؟مصیبت کم بود اینم اضافه شد... نپرسید خونه پیدا کردین یا نه؟

_ چرا!منم گفتم فرصت نشده.

_ خوب کردی.به همین راحتی ها هم که نیست...

_ ولی گفت می خواد این جا رو بفروشه.

_ غلط کرده... مگه من میذارم؟سپس به فکر فرورفت و گفت: مثل این که قضیه خیلی جدیه.باید کمی محتاطانه عمل کنیم،میگم خوبه برای شام دعوتش کنیم بالا.

از تغییر حالتش خنده م گرفت.مادر دوباره گفت: مجبوریم بهش باج بدیم.سپس آهی کشید و از جا برخاست.

روز ها کوتاه شده بودند.مادر ساعت شش،نزدیک غروب،مرا فرستاد پایین تا همسایه جدیدمان را برای شام دعوت کنم.در زدم و منتظر ایستادم.در که باز شد احساس کردم مادربزرگ است که به من نگاه می کند،بیشتر نگاهش کردم،انگار خودش بود،صدایش را هم به وضوح می شنیدم که گفت: دختر بی چشم و رو!چه طور دلت اومد اون جانی بی رحم رو فراری بدی؟خیس از عرق شدم و با لکنت گفتم: نه!من... من...

صدای دیگری را هم aنیدم: ماندانا!حواست هست؟با کی حرف می زنی؟

به خودم آمدم.مادربزرگ را ندیدم و در عوض چشمان نگران فریبرز را دیدم که خیره بهم زل زده بود.هول شدم و سلام کردم.عجیب نگاهم می کرد،اما به روی خودش نیاورد.

_ بفرمایین داخل.

فراموش کردم چرا پاییم آمده بودم.نفهمیدم چرا داخل رفتم.

_ پس چرا ایستادین؟بشینین.

پس از قتل مادربزرگ دیگر پا به آن خانه نگذاشته بودم.دادگاه آن خانه را با تمام وسایلش به فریبرز داده بود.با صدای بلندش دوباره به خودم آمدم.

_ خیلی آشفته به نظر می رسی.اتفاقی افتاده؟

دهنم خشک شده بود وبه سختی گفتم: نه! که ناگهان نگاهم به مادربزرگ افتاد که از سقف آویزان بود.جیغی کشیدم و پس افتادم.

_ مانی!مانی!بلند شو...

چشم باز کردم.مادر الهی شکری گفت و کمکم کرد تا از جا بلند شوم.نگاهم به فریبرز افتاد که سردرگم مر می نگریست.مادر بی آن که از او چیزی بپرسد توضیح داد: شبی که مادربزرگش به قتل رسید ماندانا اولین نفری بود که اون رو آویزون از سقف دید،هنوز هم که هنوزه نتونسته اون تصویر تلخ رو فراموش کنه.

فریبرز سرش را به نشان تصدیق فرود آورد و گفت: بله،این موضوع ممکنه اثر بدی روی احساسات ماندانا خانم گذاشته باشه.

کمی حالم بهتر شده بود.مادر خودش فریبرز را به صرف شام دعوت کرد.

وقتی از پله ها بالا می رفتیم مادر دستم را محکم در دست داشت تا مبادا از پله ها بیفتم.

مادر تذکر داد: از نامزدی و بهم خوردن اون با فریبرز حرف نمی زنی.علت ترک تحصیلت رو هم یه جوری توجیه کن،مثلا بگو چون دوستم به قتل رسید از درس و مدرسه زده شدم.نبودن مهبد و پدر رو هم خودم توضیح میدم.

خورشت قیمه هنوز آماده نشده بود و برنج در حال دم کشیدن بود.ماریا میوه ها را شست و کمک کرد تا سبزی ها را پاک کنیم.من در فکر بودم.

سر ساعت هشت زنگ خانه به صدا درآمد.مادر نگاهی به ساعت انداخت و با غرغر گفت: حالا هم می خواست نیاد.

در را باز کردم و همزمان با هم سلام کردیم.صورتش را اصلاح کرده بود و موهایش از تمیزی برق می زد.تی شرت سفید پوشیده بود.از آنالی خوشش آمد و یک بسته اسمارتیز از جیب شلوار جین مشکی اش درآورد و به دستش داد: چه قدر این بچه دوست داشتنیه.

ماریا ذوق کرد.روی مبل نشست و آنالی را هم روی زانوانش نشاند.آنالی از اسمارتیز خوشش آمده بود و با همان زبان بچه گانه اش گفت: مامان!قُص.

فریبرز با حوصله برایش توضیح داد که این ها قرص نیستند و شکلات هستند و بعد پشیمان شد که چرا برایش اسمارتیز خریده!

در استکان های کمر باریک یک چای خوشرنگ ریختم.مادر معتقد بود در فنجان چای تازه و کهنه مشخص نمی شود.

فریبرز استکان چای را برداشت و رو به مادر گفت: آقای ستایش تشریف ندارن؟

مادر برای پاسخ دادن کمی معطل کرد و عاقبت گفت: نه!راستش چند ماهیه برای کارش رفتن... رفتن دوبی!وبعد به تعجب من و ماریا پوزخند زد و گفت: البته مهبد رو هم همراش فرستادم تا کنار درس کار هم یاد بگیره...

فریبرز سرش را کج کرد و گفت: خوبه!البته اگه تو گرمای دوبی طاقت بیارن! و چای را سرکشید.

با آمدن ستار فریبرز راحت تر نشان می داد.آن دو خیلی زود سر صحبت را باز کردند.آنالی با دیدن پدرش از روی زانوان فریبرز پرید پایین!پس از شام،ستار به بهانه ی این که یکی از همکارانش برای کاری به آن جا می آید با فریبرز خداحافظی کرد.

مادر خیلی علاقه مند بود هرچه زودتر برود سر اصل مطلب و خود سر حرف را باز کرد : خوب!به سلامتی انتقالی گرفتین. و بعد از تأیید فریبرز ادامه داد: برنامه ی بعدیتون چیه؟

فریبرز پا روی پا انداخت.انگار او هم دلش می خواست رک باشد.گفت: می خوام این جا رو بفروشم.از آپارتمان خوشم نمیاد.خونه ی پدریم دست کم هزار متر حیاط داشت.

مادر نیشخند زد و با لحنی کم و بیش طعنه آمیز گفت: خوب این جا رو با اون جا مقایسه نکنین،این جا تهرانه!مردم باید یاد بگیرن توی یه چهاردیواری چهل پنجاه متری هم میشه زندگی کرد... در ثانی واحد های این ساختمون همه بزرگن،پس...

_ ببخشید که حرفتون رو قطع می کنم،ولی همون طور که گفتم می خوام خونه ی حیاط دار پیدا کنم... وکیلم برای این جا مشتری داره و به محض این که شما خونه ای پیدا کنین...

این بار مادر نگذاشت به حرف هایش ادامه بدهد و گفت: ببینین فریبرز خان!من کاری به وصیت پدرم ندارم،اما به عنوان دخترش فکر می کنم حق داشته باشم دست کم به عنوان یه مستأجر تو خونه ش زندگی کنم... پیشنهاد می کنم شما فکر خونه و حیاط رو از سرتون دور کنین و همین جا زندگی کنین،ما هم بابت زندگی تو این خونه بهتون اجاره بدیم.

معلوم بود فریبرز تصمیمش را گرفته.دوباره رو به مادر گفت: به هر حال این برنامه ی منه و فکر نکنم عوضش کنم... خوشحال میشم شما با من همکاری کنین.

مادر چهره اش مدام رنگ به رنگ می شد.می دانستم به سختی جلوی بروز عصبانیتش را می گیرد.رو به فریبرز گفت: متأسفم نمی تونیم تو این مورد باهاتون همکاری کنیم،پیشنهاد من خیلی خودخواهانه نبود که شما...

_ همین که گفتم خانم ستایش!هرچه سریع تر فکری به حال خودتون بکنین،هیچ دوست ندارم پای قانون رو وسط بکشم.

از لحن قاطع و صریح فریبرز من و مادر و ماریا چاره ای جز سکوت ندیدم.

از جا برخاست.رنگ چهره اش کمی پریده بود.تشکری خشک و کوتاه کرد و رفت.پس از رفتن او مادر تازه به خودش آمد و گفت: واه!واه!واه!چه پررو!اومده شام کوفت کرده و در کمال جسارت و پررویی بهم میگه هرچه سریع تر دنبال خونه بگردین!به همین خیال باش آقای بهتاش!این قدر این جا می مونم تا چشمات دربیاد!معلوم نیست از کدوم گوری اومده که حالا برای ما آدم شده!پاشید این ظرف و استکان ها رو جمع کنین... این تازه به دورون رسیده ها چه می دونن احترام و منزلت یعنی چی؟

من و ماریا جرأت نکردیم حتی مادر را به آرامش دعوت کنیم.به قدری عصبانی بود که حتی سر آنالی هم داد کشید.

تلفن که به صدا درآمد هیچ کسی جز من حوصله ی پاسخ دادن را در خودش ندید.گوشی را برداشتم.کمی طول کشید تا صدای خش خش تلفن قطع شد و صدای آشنایی در گوشم زنگ زد: سلام مانی من!حالت چه طوره؟

دستم را روی پیشانیم گذاشتم و انگار درد تمام زخم هایم تازه شدند.خیلی حرف داشتم که به آن نامرد بزنم اما در آن لحظه همه را از یاد بردم.

_ چیه!انگار از خوشحالی نمی تونی حرف بزنی.

نگاه پرسشگر مادر و ماریا به من بود.نمی دانم چرا در آن شب خنک این همه عرق می کردم.

_ تویی پست فطرت!ترسوی رذل!پشت مامانت قایم شدی که چی؟فکر کردی ناراحتم از این که رفتی؟نه!تازه دارم نفس می کشم... تازه دارم زندگی می کنم.

مادر گفت: کیه!اون حرومزاده ی فراریه؟گوشی رو بده به من!و گوشی را از دستم قاپید و بدون هیچ مقدمه ای خروار خروار فحش و بد و بیراه تقدیمش کرد.

_ خفه شو مرتیکه ی الدنگ!غلط می کنی دوباره برمی گردی... اگه برگردی خودم به حسابت می رسم... به مامان جونت بگو زن که این قدر پدرسوخته و شارلاتان نمیشه... لال شو آکله ی حرومزاده!فکر کردی ماندانا میشینه تا تو بیای سراغش،به همین خیال باش رذل کثیف.و تق گوشی را سر جایش کوبید.نفس نفس می زد،می دانستم چه فشار عصبی را تحمل می کند.ماریا محکم به او چسبید تا نیفتد.مادر دستش روی قلبش بود و گفت: ای خدا... چرا نتونستم چهار تا فحش دیگه بدم که دلم خنک شه؟

ماریا آب قند را به دستش داد و مواظبش بود که پس نیفتد.با گریه و زاری ظرف ها و استکان ها را شستم.چه قدر از شنیدن صدایش تنم لرزید.دوباره احساس نفرت در وجودم زبانه کشید.

آخ بردیا!نفرین بر تو...

چهار روز پس از بازگشایی مدرسه ها،عاقبت تصمیم گرفتم به مدرسه بروم.هرچند برایم خیلی سخت بود بتوانم به آن حال و هوای همیشگی برگردم.می دانستم باید دوباره سال ششم را بخوانم و این را خوب می دانستم که باید به همکلاسی های جدید عادت کنم.

وقتی پا به محیط مدرسه گذاشتم دو احساس متفاوت چنان دلم را درهم فشرد که نزدیک بود گریه کنم.از طرفی پس از ترک تحصیل و مدتی دور بودن از آن محیط دوست داشتنی،اشک شوق به دیده ام آمده بود و از یک طرف همه جا الهام را می دیدم که بهم نیشخند می زد.

عده ای از بچه های قدیمی دورم جمع شده بودند و به نوعی سعی داشتند تا از من دلجویی و استقبال کنندو

همکلاسی های جدید خیلی بازیگوش و پرسروصدا بودند.فکر نمی کردم مرا به این زودی در جنع خودشان بپذیرند.

_ به کلاس دختران زندگی خوش اومدی.

_ ما می دونیم تو از بهترین دانش آموزان این مدرسه بودی به خاطر همین احترام خاصی برات قائلیم.

_ بچه ها چه طوره ماندانا رو به عنوان مبصر انتخاب کنیم.

صدای کف و هورا کلاس را پر کرد.دو نفر از بچه ها به نام های نسرین و ژاله دستم را گرفتند و جلوی کلاس بردند.از من خواستند حرفی بزنم.به قدری ذوق زده بودم که نمی دانستم چه باید بگویم.

_ از لطف همه تون ممنونم.راستش همتون می دونین برای دوستم الهام چه اتفاقی افتاد،برای همین دیگر نتونستم به درسم ادامه بدم،ولی خوب امسال تصمیم گرفتم همون شاگرد زرنگ سال های پیش بشم و از این که دوستان تازه و با نشاطی مثل شما دارم خدا رو شکر می کنم.

دوباره برایم دست زدند.ژاله گفت: قاتل الهام که اعدام شد،پس دیگه نباید خودت رو ناراحت کنی.

دوباره قلبم تیر کشید.سعی کردم آرام باشم.گفتم: خوب،من چون چند روز از مدرسه عقب افتادم نمی دونم این زنگ چی داریم؟

یکی از بچه ها فوری گفت: ادبیات داریم!دبیرشم عوض شده،از شر آقای بسطامی خلاص شدیم.

بغل دستی اش ادامه داد: ولی عوضش این یکی حرف نداره،قد بلند و خوشگل.

_ و خوشتیپ!بچه های سال اول می گفتند اصلا نفهمیدیم کی دو ساعت گذشت.

میز سوم کنار نسرین نشستم.تا آمدن دبیر که خیلی هم تأخیر داشت کمی با نسرین حرف زدیم.او خیلی پرشور و هیاهو بود و با رفتار گرم و صمیمیش مجذوبش شده بودم.خوشحال بودم که همکلاسی هایی به ابن خوبی دارم.در باز شد و همه از جا برخاستند.با دیدن اندام کشیده ی فریبرز که با غرور و ابهت قدم به کلاس گذاشت دهانم باز ماند.نسرین به آرنجم کوبید و گفت: خوشگله نه؟!

همه با تحسین نگاهش می کردند.با صدای پرجذبه ای بچه ها را دعوت به نشستن کرد.پشت میزش نشست.موهایش مثل همیشه ژل رده بود.کت و سلوار کرم پوشیده و کفش هایش از تمیزی برق می زد.نمی دانم چرا من هم مثل همه محو تماشایش بودم.انگار بار اول بود می دیدمش.خودش را معرفی کرد.شیوه ی تدریسش را گفت و افزود به علت فشردگی کلاس ها شاید نتواند کلاس ما و دو کلاس دیگر را قبول کند.بچه ها اعتراض کردند و از او خواستند این کار را نکند.دفتر حضور و غیاب را برداشت تا به قول خودش با نام ها و چهره ها آشنا شود.هنوز نگاهش به من نیفتاده بود.تک تک بچه ها را به نام صدا زد.بچه ها باید بلند می شدند و نمره ی ادبیات سال گذشته شان را می گفتند.نمی دانم چرا قلبم تند می کوبید.

روی نام و فامیل من خیلی مکث کرد.

_ خانم ماندانا... ماندانا... ستایش!؟

آب دهانم را قورت دادم و از جا برخاستم.غافلگیر شده بود.دستپاچه و با لکنت گفتم: پارسال به علت کشته شدن دوستم ترک تحصیل کردم،اما آخرین نمره ی ادبیاتی که گرفتم چهارده بود.

پس از نگاهی طولانی گفت: بسیار خوب،بشینین.در لحنش هیچ اثری از آشنایی نبود.

پس ار اتمام حضور و غیاب کتاب را باز کرد و نخستین شعر کتاب را با صدایی رسا و دلنشین خواند،صدایش به قدری صاف و اهنگین بود که همه سراپا گوش بودند و انگار کسی حتی نفس هم نمی کشید.

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیــر نبود

ورنه هیچ از دل بی رحم تو تقصیــــر نبود

من دیوانه چو زلف تو رهــــا می کـــــــردم

هیچ لایق ترم از حلقه ی زنجیــــــــر نبود

یا رب این آینه ی حســــــن چه جوهر دارد

که در او آه مـــرا قوت تأثیــــــــــــــــــر نبود

سر ز حسرت به در میکـــــــده ها بر کردم

چون شناسای تو در صومعه یک پیر نبود

آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع

جز فنای خودم از دست تو تدبیــــــر نبود

آیتــــــــــــی بود عذاب اَنده حافظ بـــی تو

که بر هیچ کسش حاجت تفسیـــــر نبود

پس از پایان غزل هنوز تدثیر آهنگین صدایش در تک تک چهره ها هویدا بود.سرجایش برگشت.صدای نسرین را شنیدم که گفت: مانی،نگاه کن بفهمی نفهمی شبیه توئه. و من در پاسخش لبخند کمرنگی زدم و نگاهش کردم.

_ مبصر کلاس کیه؟

به آرامی از جا برخاستم.از گوشه ی چشمان سبزش نگاهم کرد و گفت:

_ خیله خوب!خانم ستایش دفتر حضور و غیاب من باید تمیز و مرتب باشه.جلدش کنین و جز خودتون دست کسی نیفته.در ضمن دوست ندارم کلاس درسم بهم ریخته و کثیف باشه،شما که مبصر کلاسین اول از همه باید نظم رو رعایت کنین تا بقیه هم ازتون یاد بگیرن و بفهمن کاغذ باطله جاش سطل آشغاله نه زیر میز.

نگاهی به زیر پایم انداختم.چه قدر زیرک و هوشیار بود.

به آرامی گفتم : چشم.

به کاغذ زیر پایم اشاره کرد و گفت: خیله خوب!پس قدم اول رو شما بردارین.

کاغذ را از زیر پایم برداشتم.خوب می دانستم پیش از شروع کلاس نسرین ان را از دفترش کند و زمین انداخت.آن قدر نگاهم کرد تا کاغذ را در سطل انداختم.

دوباره از شیوه ی تدریسش گفت و این که دوست دارد همه با علاقه ی قلبی این درس را دنبال کنند و به اهمیت آن بین تمام درس ها واقف باشند.

زنگ که به صدا درآمد خداحافظی کرد و رفت.پس از رفتنش اظهار نظر ها شروع شد.چیزی که بیشتر از همه مورد توجه دخترها قرار گرفته بود تیپ و قیافه اش بود.سارا که خیلی شلوغ بود لحن آقای بهتاش را تقلید کرد و بقیه غش غش خندیدند.

_ واه!واه!چه قدر کلاستون بهم ریخته و کثیفه.آدم چندشش میشه...

من هم خنده ام گرفته بود.دفتر حضور و غیاب را برداشتم و داخل کیفم گذاشتم و به این فکر کردم اگر بچه ها بفهمند دبیر خوش قیافه و مغرورشان پسردایی من است و در همسایگی مان زندگی می کند چه واکنشی نشان خواهند داد/در این فکر بودم که ژاله صدایم زد و گفت: مانی بیا گاوت زایید.آقای بهتاش کارت داره.

با تعجب گفتم: با من!؟ و از کلاس بیرون رفتم.جلوی دفتر ایستاده بود و با یکی از بچه ها صحبت می کرد.صبر کردم تا تنها شود.متوجهم شد و به طرفم آمد.نمی دانستم چه برخوردی باید داشته باشم.کمی نگاهم کرد و با لحنی نه چندان رسمی گفت: چیزی که به بچه ها نگفتی؟

_ در چه مورد!؟و با دیدن نگاه معنی دارش زود گفتم: آهان!نه هنوز هیچی نگفته ام.

به چشم هایم نگریست و گفت: کار خوبی کردین.هیچ دوست ندارم کسی بفهمه که ما... ما با هم فامیلیم.

به نظرم جمله ی آخرش را به سختی به زبان آورد.

سرم را تکان دادم و گفتم: بسیار خوب.مطمئن باشین.

_ ممنونم.می تونی بری.

نخستین روز مدرسه با خاطره ای خوش به پایان رسید.بیشتر از همه بابت همکلاسی های خوبی که داشتم خوشحال بودم.وقتی مادر فهمید فریبرز در مدرسه ی ما تدریس مس کند اظهار نظری نکرد،اما می دانستم اگر بگویم چه قدر بین بچه ها طرفدار پیدا کرده است به طور حتم سگرمه هایش در هم می رود.بهش گفتم چه همکلاسی های پرنشاط و شادی دارم.

مادر لب هایش را ورچید و گفت: خوشحالم که از لاکت بیرون اومدی.

با شنیدن صدای زنگ به طرف در رفتم.با دیدن فریبرز دستپاچه شدم و سلام کردم.یک ماهی از بازگشایی مدرسه ها می گذشت و کم و بیش هر روز او را در مدرسه می دیدم.دعوتش کردم به داخل بیاید اما قبول نکرد.سراغ مادر را گرفت و وقتی گفتم نیست عصبی شد و گفت: مثل این که خانم ستایش منو دست انداخته.من باید هرچه زودتر این جا رو بفروشم... به مامانت بگو فردا با مأمور میام. و بدون خداحافظی رفت.

میخ شده بودم.به جمله ی اخرش فکر کردم.چه طور می توانستم این خبر را به مادر بدهم؟بیچاره مادر که برای درد کمرش پیش دکتر رفته بود.در را بستم و فکر کردم بچه های مدرسه چه قدر ساده اند که برای زگ ادبیات لحظه شماری می کنند.

مادر بازگشت.خسته و پرگلایه خود را روی مبل پرت کرد و گفت: بیا قوز بالای قوز.دکتر گفته دیگه نباید پشت چرخ بشینم... دیسک کمر گرفتم.

دلم برایش سوخت.نمی خواستم پیغام فریبرز را به او بدهم و بر ناراحتیش بیفزایم.از این رو پیش ماریا رفتم و موضوع را با او در میان گذاشتم.ماریا قول داد پایین برود و از فریبرز خواهش کند کمی دست نگه دارد.

دو ساعت بعد ماریا تلفنی از من خواست پیشش بروم.با عجله بالا رفتم.

ماریا سرش را تکان داد و با ناراحتی گفت: حتی مهلت نداد باهاش حرف بزنم،بهم گفت به جای این که در مورد مامان حرف بزنم خودمم دنبال خونه باشم... حالا تو به مامان هیچی نگو،شب ستار رو می فرستم پیشش... هر چند می دونم حرف کسی رو گوش نمی کنه.

ناامیدانه برگشتم.مادر همان جا روی مبل خوابش برده بود.خوب که نگاهش کردم متوجه شدم در این مدت خیلی شکسته و ناتوان شده است.می دانستم او بار گناه مرا به دوش می کشد.اگر پدر به خاطر دسته گلی که من به آب داده بودم ترکش نکرده بود،مجبور نبود ساعت های متمادی پشت چرخ بنشیند و دیسک کمر بگیرد.همان جا جلوی در ایستادم و فکر کردم باید با فریبرز صحبت کنم... شاید با خواهش و تمنا او را از تصمیمش منصرف می کردم.وبا این تصمیم دوباره از در بیرون رفتم.

پشت در ایستادم و برای تمرکز بیشتر نفس بلندی کشیدم.پس از چند لحظه در را به رویم گشود.روبدوشامبر قرمز رنگی بر تن داشت . موهایش را با حوله خشک می کرد.سلام کردم و منتظر ماندم به داخل دعوتم کند،ولی چون این کار را نکرد گفتم: اومدم باهاتون صحبت کنم.باز هم از جلوی در کنار نرفت.

_ اگه می خواین مثل خواهرتون در مورد تغییر تصمیم حرف بزنین باید بگم که علاقه ای به شنیدن حرفاتو ندارم.

لحظه ای خیره نگاهش کردم و دوباره به یاد مادر افتادم.سعی کردم با لحنی آرام بگویم: حالا اجازه بدین بیام تو...

خیلی سخت بود که با وجود پاسخ رک و ریحش خودم را بهش تحمیل کنم.عاقبت خودش را عقب کشید.دای ضبط بلند بود و ترانه ی الهه ناز استاد بنان فضای خانه را پر کرده بود.کمی صدایش را کم کرد و رو به رویم نشست.احساس کردم بوی حمام می دهد!

_ خوب،اگه حرف تازه ای دارین،می شنوم!

نگاهی به چشمان پرغرور و سبزش انداختم.می دانستم اهمیتی به خواهش من نمی دهد اما گفتم: ببینین فریبرز خان،در این که شما مالک این خونه این حرفی نیست.اما خواهش می کنم کمی هم ما رو درک کنین... قبول کنین که بدون پدر خیلی برامون سخته که جای تازه ای پیدا کنیم.

_ مگه پدرتون دبی کار نمی کنه.فکر نکنم مشکل مالی داشته باشین.

فکر کردم باید حقیقت را بگویم،شاید دلش به رحم بیاید: نه،راستش مامان در مورد کار بابا تو دبی بهتون دروغ گفت. و خیره به چشم های کنجکاوش ادامه داد: بابا به خاطر مسائلی ما رو ترک کرده.

به فکر فرو رفت.ای کاش می دانستم به چه می اندیشد!؟لم داد به پشتی مبل و بی تفاوت گفتک مشکل خونوادگیتون به من ربطی نداره،من یه خونه ی خیلی خوب نزدیک مدرسه پیدا کردم و دلم نمی خواد از دستش بدم.

از نگاه خونسردش بدم امد.دیدم قلب این مرد مغرور به هیچ نحوی نرم نمی شود،خواهش را بیهوده دیدم.از جا برخاستم و با لحنی پرکینه گفتم: نمی دونم با این همه بی رحمی چه طور دبیر ادبیات شدین؟

انتظار شنیدن این حرف را نداشت.جا خورد.به قدر کافی از تأثیر نگاهم اشباع شده بود.پیش از رفتن به عقب برگشتم و گفتم: چند روزی بهمون فرصت بدید در ضمن درباره ی بابا به مامانم چیزی نگین... خداحافظ.

در را پشت سرم را بستم و فکر کردم این چهره ی زیبا و خوش ترکیب صاحب چه قلب بی رحمی است.به یاد بردیا افتادم که او هم با وجود همه ی زیباییش یک سنگدل تمام عیار بود.شاید فریبرز هم مثل بردیا بود.قسی القلب و انتقامجو.آه!لهنت بر بردیا.

مادر تازه بیدار ده بود.پرسید: کجا بودی؟

گفتم: پیش ماریا.

آن شب دلم نیامد به او بگویم که چند روز بیشتر فرصت نداریم آن جا بمانیم.هرچند برای درس خواندن فکری آزاد و دلی آرام نداشتم اما باید درس آقای بهتاش را حاضر می کردم.

پس از شام هم کمک مادر کردم تا سفارشات عقب افتاده را تمام کند.مادر پس ار کمی آه و ناله از درد کمرش گفت: فکر می کنم باید یواش یواش برم دنبال بابات.این طور نمیشه زندگی کرد. و دوباره اه کشید.فهمیدم خیلی بهش سخت گذشته که عاقبت به این نتیجه رسیده.

" سارا خواهش مي كنم بنشين سر جايت الان آقاي بهتاش سر مي رسد مي رسد. ژاله تو ديگر چرا بلند شدي؟"

" اين قدر حرص نخور ماني! خوب نمي توانيم آرام بگيريم!"

سارا اداي آقاي بهتاش را در مي آورد . " چرا اينقدر كلاستان بوي بد مي دهد ... واه!واه! سطل زباله چرا اينقدر پر شده است؟"

سكوت ناگهاني باعث شد به عقب برگردم و با ديدن چهره پر خشم آقاي بهتاش برخود بلرزم ! همه سر جاي خودشان قرار گرفته بودند . نگاه پر استيضاح اومعطوف من بود . سر به زير منتظر مواخذه او بودم صدايش بيش از حد انتظاربلند شد.

" ميبينم از بي لياقتي شما نزديك است بچه ها كلاس را روي سرشان خراب كنند؟"

هيچ نداشتم بگويم سرم پايين بود و ادامه داد :" يك مبصر بايد صلاحيت داشتهباشد كه فكر نمي كنم شما داشته باشيد برويد از كلاس بيرون."

ناباورانه نگاهش كردم. موج خشم در چشمان سبزش ديدني بود. خوب مي دانستمرفتار ديروز مرا تلافي مي كند . به خشمش پوزخند زدم و از كلاس بيرون رفتم. هوا ابري و باراني بود و سوز پاييزي در تمام تنم رسوخ كرد . به ناچارپشت ديوار كلاس ايستادم و با پايم گچ صورتي را كه روي زمين بود عقب و جلومي كردم . آري ! به خاطر رفتار ديروز بود كه اين چنين تنبيهم كرد . خوبگفتم هيچ هم پشيمان نيستم . او هم مثل برديا فقط ظاهري دل فريب دارد . اوهم كينه جو و عصبي است . آه ! نه . خدا نكند كسي مثل برديا باشد.

صدايش را مي شنيدم كه در حال خواندن شعر درس جديد بود . لابد تمام بچه هاسراپا چشم و گوش شده اند و به جاي نگاه كردن به كتاب به او زل زده اند...خيلي مسخره است.

پاهايم خسته شده بودند . پيش خودم گفتم پس از نيم ساعت يكي از بچه ها رابه دنبالم مي فرستد اما اين كار را نكرد . زنگ كه به صدا در آمد ديگر نايايستادن را نداشتم . از كلاس بيرون آمد . بدون حتي نگاهي به من از مقابلمگذشت. دلم سوخت. به كلاس كه برگشتم سارا و ژاله دورم را گرفتند و گفتند:"معذرت مي خواهيم ماني . همش تقصير ما بود."

" مهم نيست آقاي بهتاش كمي بي رحمي به خرج دادند."

" به خدا من از او خواستمبيايم دنبالت اما نگذاشت و گفت تنبيه لازمه آموزش است . دوباره از او خواهش كردم ولي..."

" گفتم كه مهم نيست فراموشش كن ."

* * *

نمي دانم او با ماشين و من پياده چطور هم زمان به خانه رسيديم . ماشين راتوي پاركينگ پارك كرد. من هم در را پشت سر خودم بستم و به دنبالش از پلهها بالا رفتم.

وقتي به طبقه اول رسيدم او هنوز در را باز نكرده بود . سلام كردم و از مقابلش گذشتم.

" صبر كن خانم ستايش."

با تعجب ايستادم و به طرفش برگشتم . موهاي صافش روي پيشاني اش رها بود.

" از بابت تنبيه امروز متاسفم . راستش مي خواستم به شما بفهمانم بايد با دبيرتان محترمانه رفتار كنيد."

سرم را تكان دادم و گفتم:" بله فهميدم شما از بابت رفتار ديروز من ناراحت بوديد و مرا از كلاس بيرون كرديد . كار ديگري نداريد؟"

مستقيم نگاهم كرد و گفت:" نه ... چرا... من روي حرف هاي شما فكر كردم وتصميم گرفتم تا زماني كه جاي مناسبي پيدا نكرده ايد از فروش اينجا صرف نظركنم ."

به راستي از تصميمش شادمان شدم اما خودم را بي تفاوت نشان دادم و گفتم:" لطف كرديد... خداحافظ."

و منتظر خداحافظي او نماندم.

مادر با وجود تذكر دكتذ پشت چرخ نشسته بود و كار مي كرد .

" سلام مادر . شما كه باز به حرف دكتر گوش نكرديد؟"

" چه كار كنم دختر ؟ چرخ زندگي بايد يك جور بچرخد ... راستي امشب خانه خاله رويا دعوتيم ... اين تحفه را هم قرار است دعوت كند."

ميز ناهار را آماده كردم و در حالي كه مادر از جايش بلند مي شد گفتم:" كارديگر تمام است . بعد از ظهر ها نوبت من است... راستي خاله چرا دعوتمانكرده ؟"

" چه مي دانم؟ بعد از اين همه كه دعوتش كرديم يك دفعه هم بايد دعوت كندديگر! من كه هيچ خوش ندارم اين پسره را ببينم لابد باز حرف خودش را پيش ميكشد ... سالاد كه مي خوري؟ مي ترسم آنجا هم دعوا و جر و بحث راه بيندازد."

" ولي من براي شما خبر هي خوبي دارم."

چشمانش حوصله انتظار كشيدن را نداشتند. من هم زود گفتم:" فريبرز امروز بهمن گفت تا زماني كه جاي مناسبي پيدا كنيم از فروش اينجا منصرف شده." ميدانم كه خوشحال شده بود اما به روي خودش نياورد و گفت:" هنر كرده . بايدبراي هميشه از فروش اينجا منصرف شود."

از اين حرفش خنده ام گرفت.

بعداز ناهار كارهاي عقب افتاده مادر را تكميل كردم . كار با چرخ را بهتر ازمادر بلد بودم. به همين دليل كارها بهتر پيش مي رفت. ساعت شش كه شد تلفنزنگ زد.

" الو ماني جان تويي ! پس كي راه ميافتيد؟"

" نمي دانمهر وقت مادر گفت."

" گوشي را بده به مادرت."

مادر با خاله رويا صحبت كرد . گوشي را كه گذاشت رو به من گفت:" اين روياهم حوصله دارد . مي گويد بايد فريبرز را هم با خودتان بياوريد."

" چرا خودش به او زنگ نمي زند و دعوتش نمي كند؟"

" گفته سه بار تا حالا زنگ زده و او بهانه آورده... به هر حال من كه حوصلهنداردم برم از او خواهش كنم...تو بايد زحمتش را بكشي. نمي دانم اگر به جاياين تحفه ماريا را دعوت مي كرد چه مي شد؟"

من هم حوصله او را نداشتم بخواهد كلاس بگذارد و چندين و چند بهانه بياورد . اما رفتم. در را كه به رويم باز كرد از ديدنم تعجب كرد.

" بله ؟ كاري داشتيد؟"

پيغام خاله را به او رساندم. خودكاري در دستش بود و با ترديد گفت:" نميتوانم راستش دارم براي بچه هاي سال چهارم سوال طرح مي كنم ... شما كي ميرويد؟"

" شايد همين حالا... به هر حال خاله دلشان مي خواست كه شما..."

" خيلي خوب! تا يك ربع ديگر حاضر مي شوم."

به گمانم تعجب را در نگاه من ديد . لبخند زد و گفت:" بعد هم مي شود سوال طرح كرد."

وقتي رفتم بالا مادر گفت:" چي شد؟ گفت نمي يام . آره؟ اين آدم شعورش را ندارد كه اهل معاشرت اين حرفها باشد رويا هم ..."

" گفت تا يك ربع ديگر حاضر مي شود." و از مقابل چشمان بهت زده مادر گذشتم .

_ شام امشب دستپخت آرمینا جونه.آشپزیش حرف نداره.

_ مامان شیرینی ای رو که تازه پختم به فریبرز خان تعارف کنین.

_ مرسی عادت ندارم قبل از شام شیرینی بخورم.

_ آرمینا چندین نوع شیرینی و غذاهای خارجی بلده.البته آرمینا...

_ ببخشید دستشویی کجاست؟

خاله رویا که از رفتار دور از ادب فریبرز جا خورده بود با اشاره به آرمین ازش خواست تا دستشویی را به فریبرز نشان بدهد.در دل از حرکت فریبرز خنده م گرفت.بیچاره خاله رویا تازه می خواست آرمینا را به رخمون بکشه.

با دست و رویی شسته برگشت و مقابلم نشست.نگاهی بهم انداخت و گفت: نمره های سال پیشت رو دیدم.عجیبه که این همه پسرفت داشتی؟

پیش از این که پاسخی بدهم چندین توضیح آورده شد و چون دا ها با هم قاطی شدند فریبرز هیچ نفهمید.

_ مانی جون به خاطر مشکلی که براش پیش اومد...

_ رویا پس کی شام رو میاری؟

_ بله،مانی پارسال شرایط روحی خیلی بدی رو پشت سر گذاشت،هر کس دیگه ای هم جاش بود...

_ آرمینا برو کمک مامانت.ساعت از نه هم گذشته.

_ بله خاله ولی بابا هنوز نیومده.

فریبرز با تعجب و سردرگمی همه را از نظر گذراند.این بار مادر توضیح داد: همون طور که قبلا هم گفتم پارسال با اتفاقی که برای مادربزرگ و دوست مانی افتاد طفلی دیگه نتونست به درس و مشق فکر کنه.

فهمیدم توضیح مادر برای فریبرز قانع کننده نبود و من متوجه سنگینی نگاهش شدم.انگار منتظر توضیح خودم بود.سرم را پایین انداختم.

با آمدن آقا شهاب همه چیز برای شام آماده شد.

فریبرز انگار زیاد از بذله گویی و لودگی آقا شهاب خوشش نمی آمد چون بیشتر سعی می کرد با من و یا مادر حرف بزند.

_ رویا!چه قدر این غذا کم نمکه؟نکنه تو آشپزخونه ی بیمارستان کار می کردین؟

متوجه پوزخند فریبرز شدم و دیدم لب به خورشت قرمه سبزی نزد و فقط کمی برنج را با ماست خورد.

_ کجا کم نمکه.اِوا!فریبرز جون چرا داری خالی می خوری؟آرمینا تو که کنارش نشستی از مهمونت پذیرایی کن.

_ حواسم هست مامان ولی فریبرز خان این خورشت رو دوست ندارن.

فریبرز دور لبش را با دستمال پاک کرد و گفت: از بچگی از خورشت قرمه سبزی خوشم نمیومد.و نگاهی به من انداخت.

آرمینا چسبیده بود به او و اصرار می کرد از هرچه روی میز هست امتحان کند.او توضیح داد عادت ندارد چند غذا را با هم بخورد.مادر با آرنجش به من کوبید،یعنی دیدی چه طور آرمینا رو خیط می کنه و اون حالیش نیست؟

خاله رویا بعد از شام دوباره از آرمینا گفت: آرمینای من دختر فوق العاده باهوش و تیزیه،هر چیزی رو فقط با یه بار یاد می گیره،تازگی ها کلاس پیانو هم میره،البته باباش قول داده براش پیانو بخره.اگه الان پیانو بود شما هم از هنرنماییش لذت می بردین.

به یاد پیانوی یادگاری پدربزرگ افتادم که مادر آن را فروخت و به جایش جواهر خرید.دوباره از خودم پرسیدم: برلیان بهتر بود یا پیانو؟

_ دیدی چه طور خاله ت از آرمینا تعریف می کرد؟انگار برای خواستگاری رفته بودیم.طوری دور فریبرز تاب می خوردند که انگار...

ولی خوشم اومد فریبرز اعتنایی به حرفهاشون نکرد.خاله رویا خیلی فکرش کار می کنه،می دونه این پسر سرش به تنش می ارزه می خواد برای دختر خودش تورش کنه... چرا من به فکر نیفتاده بودم؟ و به فکر فرو رفت.از حرف های ضد و نقیضش خنده م می گرفت.همیشه همین طور بود.وقتی به رفتار خاله رویا و آرمینا فکر می کردم به صحت حرف های مادر پی می بردم.راستی اگه می فهمیدن فریبرز از توی بشقاب خورشت یه تار مو درآورد و این رو فقط من دیدم چه حالی پیدا می کردن؟

بیچاره فریبرز که فقط با ماست خودش رو سیر کرد.

" ماني هر چه سعي مي كنم معني اين دو بيت رو نمي فهمم . امروز نوبت من است دفعه پيش يك هشت گذاشت جلوي اسمم و تاكيد كرد نبايد اين هفته كمتر از هفده بيارم ."

" خيلي خوب الان جايم را با ترانه عوض مي كنم تا او بخواهد حاضر غايب كند يك جوري بهت ياد مي دهم ."

جايم را با ترانه عوض كردم . كلاس بدوم مراقبت من هم ساكت و منظم بود . از آن هفته كه مرا تنبيه كرده بود همه سعي مي كردند به نوعي جلوي شيطنتشان را بگيرند . كنار سارا نشستم . او به كلاس آمد . پس از اينكه سر جايمان نشستيم نمي دانم چرا چشمانش بر ميز سوم خشكيد .

" خانم فروغي نيامدند؟"

ترانه گفت:" چرا ما با هم جايمان را عوض كرديم."

" شما جايتان كجا بود ؟"

عجيب بود كه جاي مرا دقيق مي دانست و جاي ترانه را به خاطر نمي آورد . نگاهي عميق به من انداخت و گفت:" دوست ندارم سر كلاس من هيچ جابه جايي صورت بگيرد ... برگرديد سر جايتان ."

نگاهم به ديده پر تمناي سارا بود كه نگران آن دو بيت بود ولي چاره اي جز اطاعت نداشتم و گفتم:" چشم همين الان ."

وقتي سر جام نشستم هنوز نگاهش به من بود .

" لطفا بياييد و حضور و غياب كنيد . "

نخستين بار بود كه از من مي خواست اين كار را انجام بدهم . در فاصله كمي از او پشت ميز ايستادم . س از حضور و غياب دفتر را بست و گفت:" بايستيد تا درس هفته پيش را از شما بپرسم ."

از رفتارهاي عجيب و غريبش هول شده بودم ! انگار هيچ چيز يادم نبود . كدام در س را مي پرسيد؟ چرا دستپاچه شده ام ؟ من كه ديشب تا ديروقت داشتم درس مي خواندم .

" بيت دوم را معني كنيد؟"

هر چه قدر به بيت دوم خيره شدم معني اش يادم نيامد .

" بيت چهارم؟"

خداي من . چرا اينقدر خنگ شده ام .

"بيت آخر ؟"

همه را از ياد برده بودم . او هولم كرده بود .

" بيرون !"

از لحن پر تحكم صدايش تمام كلاس خاموش شد . به نگاه بهت زده من اهميتي نداد و گفت:" بايد مي غهميدم چرا رفتيد آخر كلاس نشستيد ."

چه بد . فكر مي كرد چون درس حاضر نكرده ام رفتم آخر كلاس . فرصت هيچ توضيحي را به من نداد . جرات نگاه كردن به چشمانش را نداشتم .

" اين در خواندن ها به درد كلاس من نمي خورد."

از كلاس بيرون رفتم . تازه متوجه شدم كه گريه مي كنم .حق داشتم كه گريه كنم چرا كه شب پيش با وجودي كه از كار روزانه و انجام سفارشات مادر خسته و مدهوش بودم تا دو ساعت بعد از نيمه شب بيدار بودم و در امروزم را حاضر مي كردم . اين منصفانه نبود !

به حياط رفتم و كنج ديوار نشستم . زير نور كم رنگ خورشيد به فكر فرو رفتم . دلم گرفته بود . مي دانستم اين حق من نيست . اما نمي دانستم چرا فريبرز عقده ديرين خانوادگي اش را كه سالها پنهان مانده بود تنها بر سر من آوار مي كند .

" ماني تو اينجايي . خيلي دنبالت گشتم ."

" ماني گريه مي كردي؟ نازي... آدم كه از دست دبير نازنيني مثل آقاي بهتاش نبايد دلگير شود . بلند شو برويم ... الان زنگ كلاس زده مي شود ... پاشو ديگر ."

ژاله و نسرين به زور دستم را گرفتند و مرا با خود به طرف كلاس بردند . زنگ كه به صدا در آمد به دفتر رفتم تا دفتر حضور و غياب خانم قوامي را بردارم . در بدو ورود نگاهش به سوي من جلب شد . سرم را پايين انداختم تا مجبور نباشم نگاه سنگينش را تحمل كنم .

خانم مدير وارد دفتر شد و وقتي مرا ديد با لبخند گفت :" خوب تو اينجايي خانم ستايش من با تو كاري داشتم ."

نمي دانم از اينكه با خانم گرمارودي دبير زبان حرف كي زد گيج بودم يا اينكه خانم كامياب گفت با تو كار دارم؟

" چه كاري خانم كامياب ؟"

" بنشين تا بگويم ."

روي صندلي كنار ميز خانم مدير نشستم . گوشهايم را تيز كردم تا بفهمم آن دو درباره چي صحبت مي كنند .

" ببين خانم ستايش قرار است يك ماه پيش از عيد يك مسابقه مشاعره برگزار شود از آقاي بهتاش خواستيم بهترين دانش اموز مدرسه را در رشته ادبيات به ما معرفي كند و ايشان هم شما را معرفي كردند."

ناباوانه نگاهي به او انداختم كه لبخندي محو روي لبانش بود . عجيب است ! امروز مرا به خاطر درس از كلاس بيرون انداخت و از طرف ديگر مرا به عنوان بهترين دانش اموز درس ادبيات معرفي مي كند !

خانم مدير منتظر پاسخ من بود كه گفتم:" نه خانم كامياب . نمي توانم راستش هم وقتش را ندارم و هم حافظه ام خيلي تنبل شده است ."

پيش از آنكه خانم كامياب حرفي بزند فريبرز از جا برخاست و رو به ما گفت:" اتفاقا من هم به خاطر همين روي شما تاكيد بسيار كردم شايد از اين طريق تشويق شويد حافظه تان را تقويت كنيد . "

خانم مدير هم حرف او را تاكيد كرد و من ناجار قبول كردم . با هم از دفتر بيرون آمديم . هنوز از دستش دلخور بودم . جلوي در كلاس اول ايستاد و خطاب به من گفت :" دوستانت به من توضيخ دادند چرا جايت را عوض كردي..." فكر كردم قصد دارد از من عذر خواهي كند اما گفت:" هيچ وقت ديگران را به خودت ترجيح نده . درس مرا هم زياد سبك فرض نكن ... خداحافظ."

خودخواه مغرور ! مي داند وقتي چشمان مغرورش به كسي زل بزند بي چون و چرا او را تسليم خواهد كرد . اما يادت نرود آقاي بهتاش يك جفت از همان چشمان مغرور هم از آن من است . درست همشكل و هم رنگ چشمان تو ... من يك بار عظمت و عزت نگاهم را زير پايم گذاشتم اما بعد از اين هرگز... هرگز...

آه برديا ... لعنت بر تو ! لعنت بر تو ! لعنت بر تو !

" سلام عزيزم ! دلم برايت خيلي تنگ شده . اگر به من بود همين امروز بليت مي گرفتم و مي آمدم پيشت اما مادر پاسپورت ها را قايم كرده و مي گويد دو سه سال همين حا مي مانيم تا آبها از آسياب بيفتد . راستي قاتل مادربزرگت پيدا نشده ."

اي بدجنس حرامزاده . آن طرف دنيا هم ولم نمي كند .

" حالم از تو بهم مي خورد . تو كه مردش نبودي اينجا بماني چرا ديگر زنگ مي زني ؟ فكر مي كني منتظر شنيدن صداي تو هستم نه ؟ همين الان دارم گناه مي كنم . تو يك شيطاني و من دارم به حرفهاي يك ابليس گوش مي كنم ."

" حرفهاي قشنگي مي زني . در اين مدت كه چشمم را دور ديدي كمي پررو شدي . عيبي ندارد كوچولوي نازم وقتي برگشتم ايران به حسابت مي رسم ."

قهقه بلندي سر داد دلم لرزيد ! " دوستت دارم ماني ! مي خواهم منتظرم بماني باشد ؟"

" خفه شو ! من تازه از شرت خلاص شدم ..." گوشي را گذاشتن . نفس نفس مي زدم و عرق سردي روي پيشاني ام نشست . آه لعنتي ! چرا دست از سرم بر نمي دارد ؟

زنگ خانه به صدا در آمد خيالم راحت سد . كنار مادر مي توانستم آرامش خودم را به دست بياورم . با ديدن ماريا كه آنالي را در آغوش داشت خودم را كنار كشيدم .

" مادر نيست ؟"

" نه رفته دوباره دكتر . چيه مثل اينكه خيلي خوشحالي ."

" نه بابا هم خوشحالم هم ناراحت حالا بيا آنالي را بگير ."

آنالي خودش را در آغوشم انداخت و گفت:" خاله موز دالين ."

بوسيدمش و گفتم :" آره عزيزم فقط يكي مانده كه آن را هم براي تو گذاشتيم . "

خوشحال شد و به طرف ظرف ميوه دويد . رو به ماريا كه هنوز ايستاده بود گفتم :" پس چرا نمي شيني ؟"

به خودش آمد و گفت :" ها ! الان ." و نشست .

" ماريا انگار حوست خيلي سر جايش نيست ؟"

آه بلندي كشيد و گفت:" مي داني ماني ! راستش من الان بايد خوشحال باشم ولي ... ستار را منتقل كردند ما باد برويم بم."

" راست مي گويي چه بد ."

" نه خيلي هم بد نيست . آنجا خانه و امكانات كفي در اختيارمان هست و حقوق و مزايا هم دو برابر مي شود ولي ... تمام ناراختي من دوري از شماست نمي دنم مي توانم آنجا دوام بياورم يا نه ."

" خوب اگر مي گويي همه چيز در اختيارتان هست به نظر من به رفتنش مي ارزد هرچند دلمان برايتان تن مي شود ولي اينكه صاحب خانه مي شويد خيلي خوب است . حالا مهم نيست كجاي ايران باشد ."

نگاهش به انالي بود كه سيبي را گاز مي زد ." آره . نمي دانم مادر چه واكنش نشان مي دهد . "

مادر كه برگشت و از موضوع با خبر شد اول كمي گريه كريه كرد بعد خودش را دلداري داد كه رفتن آنها به نفعشان است . و بعد هم نگاهش به گلدان روي ميز مات شد و گفت:" من هم بايد بروم پيش پدرت . مدتي در ورامين زندگي مي كنم . دكتر گفته به هيچ وحه نبايد پشت چرخ بنشينم ."

من و ماريا خوشحال از تصميم مادر او را در آغوش كشيديم . مادر در حالي كه اشكهايش را پاك مي كرد گفت:" خيلي جدايي از پدرتان برايم سخت گذشت من به روي خودم نمي آوردم . ماني هم مي ماند همين جا ..."

و در پاسخ شگفتي من و ماريا لبخند زد و گفت:" پيش فريبرز همسر آينده ماني !"

چشمان خودم را نمي دانم اما چشمان ماريا بيش از حد بيرون زده بود .

" پيش فريبرز ؟" " همسر آينده من ؟"

هنوز لبخند بر لب داشت و گفت:" آره عزيزم من نقشه خيلي قشنگي براي اين آقا پسر كشيدم كه از آمدنش به تهران براي همه ي عمرش پشيمان شود . "

از طرز فكر مادر دلم گرفت .

" ناراحت نباش ماني . فريبرز پسر قابل اعتمدي است و چون توي يك شهر كوچك بزرگ شده قلبش پاك و صاف است . از اين بات هيچ نگراني ندارم ... تو بايد خيلي حساب شده عمل كني ."

آن روز هيچ دلم نمي خواست پاي حرفهاي مادر بنشينم و بفهمم چه نقشه اي براي من كشيده اما خوب حدس مس زدم كه چه خوابي براي من و فريبرز ديده است .

كار انتقالي ستار خيلي زود صورت گرفت . ما بين اشك و لبخند همديگر را دلداري ميداديم . شب پيش از رفتنشان ماريا كه تمام اسباب و اثاثيه اش را جمع كرده بود گفت دلش مي خواهد همه دور هم باشيم . چون خانه اش مرتب نبود مادر همه رابراي شام دعوت كرد. منظورم از همه ماريا بود و و همسايه مغرورمان و خاله رويا و خانواده اش.

ارمينا كنار فريبرز روي مبل سه نفره نشسته بود و از هر دري با او صحبت مي كرد . ستار و شوهر خاله ام درباره صادرات پستهبحث مي كردند . مادر و خاله رويا هم از رفتن پدر و اينكه مهبد در اين مدت چه كار كرده گفت و گو مي كردند . من هم طبق معمول بايد پذيرايي مي كرددم.

آرمينا نگاهي به استكان پايه نقره اي انداخت و گفت:" ماني يه كمي پررنگ تر بريز اين كه همش آب جوشه ." مي دانستم بي خودي ايراد مي گيرد . خواستم بگويم بده تا برايت عوضش كنم كه فريبرز گفت:" عوضش من چاي كم رنگ دوست دارم."

آرمينا فوري كانال عوض كرد و گفت:" آره مي گويند براي سلامتي هيچ خطري نداره... راستي مي دانيد چاي عطري..." و اطلاعات عمومي اش را درباره چاي عطري و خارجي و ايراني را به رخ فريبرز كشيد.

به تنهايي ميز شام را آماده كردم و نگاهي به ماريا انداختم كه كمي دور از جمع ناراحت و خاموش توي لاك خودش بود. حتي براي كمك كردن به من هم رغبتي نشان نداد .

" شام اماده است ."

فقط فريبرز متوجه صداي من شد و بلند شد . بقيه هنوز اختلاط مي كردند .

" ماني فكر نمي كني خورشت قورمه ات كمي آبكي شده ؟"

نگاهم به فريبرز بود كه با اشتها خورشت را روي برنجش مي ريخت و خاله آرمينا همهيچ به روي خودشان نياوردند كه فريبرز گفته بود از بچگي از خورشت قورمه سبزي بدش مي آيد .

مادر در پاسخ آرمينا گفت:" ماني از من هم بهتر آشپزي مي كند . طفلي هم درس مي خواند و هم در كارها به من كمك مي كند."

نمي دانم مي توانست جلوي دهانش را بگيرد كه دارم براي فريبرز يك پولور مي بافم يا نه؟ اما خوب فرقي هم نداشت.

بعد از صرف شام همه از پشت ميز برخاستند و من ماندم و ميز چپاول شده . به آرامي ظرفها را جمع مي كردم كه صداي نرم و موزوني از پشت سر گفت:" كمك نمي خواهيد؟"

با ديدنش دستپاچه شدم و گفتم:" نه... خودم... از پسش بر مي آيم ... ممنونم."

چه لبخند زيبايي بر لب داشت! خداي من چقدر شبيه من بود .

" تو امشب همش كار كردي هيچ كس هم بهت كمكي نكرد .

" اي بابا ... پذيرايي از چها نفر كه كمك نمي خواهد."

ظرفها را به آشپزخانه بردم . دوباره از ديدنش در آشپزخانه هول شدم . ليوان ها از دستم افتاد و شكست . سيني حاوي ليوان هاي خالي را روي كابينت گذاشت و از من جارو و خاك تنداز خواست . صداي آرمينا را شنيدم كه گفت:" ماني ! تو هنوز هم دست و پا چلفتي هستي دختر !"

مي دانستم جارو و خاك انداز هميشه در كابينت ظرفشويي است اما آن لحظه حتي نمي دانستم آنها به چه دردي مي خورد.

"مواظب باش چرا از روي شيشه ها رد مي شوي؟"

از صداي فريادش دلم ريخت . خداي من ! چرا دمپايي پايم نبود؟! مادر به آشپزخانه آمد . با ديدن خوني كه از پايم مي چكيد محكم زد توي صورتش و گفت:" اي واي ! خدا مرگم بده چي شد ماني ؟"

" نمي دانم مادر جارو خاك انداز كجاست؟"

مادر خودش رفت و تمام خرده شيشه ها را با سرعت جمع كرد . خون پايم بند آمده بود . او هنوز با تعجب نگاهم مي كرد. مادر پس از اطمينان از اينكه بريدگي پايم زياد عميق نيست گفت :" نمي خواهد ظرفها را بشوري بيا بريم پيش ماريا ... طفلكي فردا مي رود آن وقت دلت مي شوزد . "

نگاهم به فريبرز بود كه از آشپزخانه بيرون رفت .

صبح پس از انتقال وسيله ها به كاميون كه دوساعت طول كشيد لحظه خداحافظي فرا رسيد . اشك ماريا بند نمي آمد . من هم گريستم . جمعه بود و چون روز تعطيل بود فريبرز هم خودش را آفتابي كرد .

" آقا ستار دخترم را به شما مي سپارم ."

" اي بابا مادر جان ! مگر كجا مي رويم؟ همين جا چند صد كيلومتري شما هستيم . "

" بله ! مي دانم ولي گفتم مواظبش باشي در شهر غريب. "

رفتند . كاسه آبي پشت سرشان ريختم . من و مادر تا ظهر اشك ريختيم . به همين زودي دلمان براي او تنگ شده بود .

" ببين ماني دو هفته از رفتن خواهرت گذشته . خوب خدا را شكر زنگ مي زند و راضي به نظر مي رسد . من هم بايد بروم پيش پدرت. دست كم تا عيد بايد پيشش بمانم . به قدري از ما سير شده كه تا حالا هيچ خبري هم از ما نگرفته . مي روم تا يك جوري دلش را نرم كنم . خدا بيامرز مادربزرگت را نديدي او هم كينه اش شتري بود."

" مادر من كجا بروم؟راستي راستي كه خيال نداريد منو بفرستيد پيش فريبرز ؟"

" چرا اين مهمترين قسمت تصميم من است . تو در اين ودتي كه پيشش هستي بايد يك جوري..."

اشكهايم سرازير شد . مادر نقشه همه چيز را كشيده بود . بايد يك جوري خودم را به او نزديك مي كردم تا به طرف من كشيده شود و بعد...

" همه چيز را مي اندازيم گردن او ! و چون چاره ي ديگري ندارد با تو ازدواج مي كند."

نگاهم نمي كرد كه ببيند چطور از شرم به خوذم مي پيچم . اين كار من نبود نه ! نمي توانستم دوباره وجودم را در اختيار كسي بگذارم .

" اين قدر گريه نكن ماني ! باور كن اين به صلاح توست . تو زن هر كسي بشوي فردايش بايد طلاق بگيري چون گندش بالا مي آيد."

خودش هم به گريه افتاد و گفت:" مي دانم در مورد من چه فكري مي كني ميدانم . ولي باور كن همش به خاطر خوت است . فكر مي كني از اين پسره خوشم مي آيد ؟ نه به جان تو . ولي چه كنيم كه مجبوريم...به خدا هروقت نگاهم به نگاهت مي افتد از خجالت و شرمندگي آب مي شوم ... من تو را به اين روز انداختم ...من . نفرين به آن حرامزاده ي نامرد."

دوباره دلم در حريق ندامت سوخت . آن جانب بي رحم . خداي من ! چرا سكوت كردم ؟ چرا در قفس را به روي درنده اي چون او گشودم . چرا ؟

پولور آماده شده بود . آستينهايش سپيد بود . تنه اش مشكي. نمي دانم از اين خوشش مي آمد يا نه ؟

مادر چمدانش را بسته بود . رو به من گفت:" امشب دعوتش مي كنيم بيايد اينجا . نه ! ما مي رويم پايين اين طور بهتر است. ماني برو كادو را بهش بده و بگو كه شب براي يك موضوع مهم ..."

" مادر فكر نمي كني بدون دعوت بد باشد؟"

" تو كاري را كه من مي گويم بكن . فهميدي؟"

پولور را كادو كردم و با ترديد بيرون رفتم . وقتي از پله ها پايين مي رفتم ياد صبح افتادم كه با خانم گرمارودي در سالن يك ربعي حرف مي زد و با فكر اينكه در چه موردي ممكن است حرف زده باشند زنگ را فشردم. مثل اغلب وقتها ربدوشامبر يه تن داشت و كلاهش را هم بر سر گذاشته بود .

لبخند زد و گفت:" تو هستي؟" و خودش را كنار كشيد. از ضبط صوت صداي خواننده مي آمد: دو سه شبه كه چشمام به دره خدا كنه كه خوابم نبره...

تعارفم كرد كه بنشينم . ضبط را خاموش كرد و با معذرت خواهي رفت را لباسش را عوض كند . چند دقيقه بعد برگشت . بولوز سپيد پوشيده بود با شلوار گرم كن مشكي . ياد پولور افتادم . با خجالت و دستپاچگي كادو را به طرفش گرفتم و گفتم:" قابل شما را ندارد."

نگاهي به كادو انداخت و پرسيد:" براي من است ؟ چه خوب." و آن را باز كرد . پولور را بلند كرد و نگاهي دقيق به آن انداخت .

" كار خودت است نه؟"

با شرم گفتم :" بله ! البته زياد خوب از آب در نيامده ."

" عالي است . دستت درد نكند. ولي از كجا مي دانستي من به دو رنگ سياه و سپيد علاقه مند هستم ؟"

از كجا مي دانستم ؟ تمام بچه هاي مدرسه مي دانستند . از آنجا كه هميشه تيپ سياه و سپيد مي زد . پولور را تا كرد و روي ميز گذاشت . بعد پرسيد :" چاي مي خوري يا نسكافه؟"

" هيچ كدام! بايد بروم... راستش آمده بودم بگويم من و مادر خودمان را براي شما دعوت كرديم...اينجا."

خنديد و گفت:" خيلي خوب است. البته پذيرايي را خودت بايد به عهده بگيري . چطور است خانواده عمه رويا را هم دعوت كنيم؟"

نخستين مرتبه بود كه از كلمه عمه استفاده مي كرد . حرفش را قطع كردم و گفتم:" نه ! راستش ... چطور بگويم... مادر مي خواست با شما درباره موضوعي صحبت كند ..."

نگاهش كردم . چشمن سبزش برق مي زد. " آه ! كه اينطور خيلي خوب . پس برويم كمي خريد كنيم. آخر مي داني همه چيز تمام شده."

" خودتان را به زحت نياندازيد . ما كه با هم تعارف نداريم."

ولي قبول نكر و از من خواست براي خريد همراهي اش كنم . مادر مخالفتي نشان نداد. پس از تعويض لباس همراهش رفتم . خودش بي آنكه از من چيزي بپرسد همه چيز خريد . پس مرا براي چه آورده بود ؟

به خانه كه رسيديم نگذاشت بروم و گفت:" نه تو را به خدا آشپزي من زياد تعريفي ندارد .خودت زحمتش را بكش ."

قبول كردم وگفتم :" باشه." خوشحال شد . از من خواست مرغ سوخاري و برنج زعفراني درست كنم . گوشت را هم خودش چرخ كرد و گفت كه خيلي وقت است كباب شامي نخورده . وقتي ظرف مي شستم صدايي در گوشم پيچيد : داري آب بازي مي كني يا ظرف مي شوري دختر.

به طرف صدا برگشتم مادربزرگ بود . موهاي سپيدش به روي شانه هايش ريخته بود . نگاهش كردم به طرف من آمد. به سقف اتاق نشيمن نگاه كرد و گفت: من از آن بالا تو را ميديدم ...

با هراسي جنون آميز جيغ كشيدم و از آشپز خانه زدم بيرون . سرم خورد به يك جاي نرم و نگاه سبزي كه شگفت زده به من زل زده بود . از اينكه با او برخورد كردم معذرت خواستم . دهانم خشك شده بود .

" حالت خوبه؟"

" بله متاسفم كه شما را ترساندم...راستش مادر بزرگ..."

منتظر ماند تا گريه هايم تمام شود . اما نمي شد . تازه بغض گلويم تركيده بود.

" خيلي خوب ! اگر حالت زياد خوب نيست برو بالا استراحت كن ."

اشكهايم را پاك كردم و گفتم:" نه الان حالم خوب مي شود ... ببخشيد كه..."

" اين قدر معذرت خواهي نكن ... به حرفم گوش كن ... برو بالا و استراحت كن ."

چند لحظه به همديگر خيره شديم. و بعد مجبور شدم به خانه برگردم . براي مادر توضيح مختصري دادم و توي اتاقم انگار قرص بيهوشي خورده باشم روي تختم افتادم.

مادر چمدانش را دردست گرفت خيالش راحت و آسوده بود . بعد از كلي كلنجار رفتن با فريبرز سرانجام او را مجبور كرد كه مرا نزد خودش نگه داد . فريبرز زير بار نمي رفت و مرتب مي گفت: نه عمه جان من هيج مسووليتي نمي توانم قبول كنم . خواهش مي كنم از من انتظار نداشته باشيد كه...

مادر حرفش را بريد و گفت: ببين من خوب مي دانم شما در چه معذوراتي قرار گرفته ايد ولي قبول كنيد كه من جز شما به كس ديگري نمي توانم اعتمادكنم...ماني دختر سر به راهي است و به طور حتم پشيمان نمي شويد...

فريبرز بي خبر از نقشه مادر قبول كرد و افزود: ماندانا در اين مدت بايد تابع مقرراتي باشد كه من برايش تعيين مي كنم.

مادر صورتم را براي چندمين بار بوسي و گفت:" ديگر سفارش نكنم دختر ! يه جوري مخش را بزن... دلبري و ادا اصول را هم كه بلدي ... مي خواهم تا نزديك عيد كارش را ساخته باشي.. فهميدي؟"

آهي كشيدم و نگاهش كردم. فكر كردم هيچ مادر ديگري پيدا مي شود كه دخترش را ترغيب كند براي يك بيگانه آغوش باز كند؟

مادر رفت و من تازه احساس كردم كه خيلي تنها شده ام . خانه را مرتب كردم . هيچ دلم نمي خواست كه پايين بروم . ساعتي پس از رفتن مادر من هنوز گريه مي كردم . در خانه به صدا در آمد . مي دانستم فريبرز است . در را باز كزدم و به رويش لبخند زدم .

" گريه مي كردي ؟ نكند راستي راستي مادر رفته دبي؟" و بعد با مهرباني افزود:" نمي آيي پايين ؟"

" چرا همين الان بايد وسايلم را بردارم."

" خيلي خوب منتظرت مي مانم."

هيچ از با او بودم نمي هراسيدم . نه ! من از او نمي ترسيدم . بيچاره روحش هم از نقشه و افكار مادر بي خبر بود .لازم نبود همه چيز را بردارم هروقت احتياج پيدا مي كردم مي توانستم بيامي بالا. از پله ها پايين رفتم . در را به رويم گشود . لبخند به لب داشت و مهربان به نظر مي رسيد . با اتاقي رفتم كه زمان حيات مادر بزرگ به من تعلق داشت.

لباسهايم را توي كمد قرار دادم و تختم را مرتب كردم . نزديك غروب بود و هوا حسابي تاريك شده بود . با شنيدن صداي ذان دوباره بغضم تركيد . چرا احساس غريبگي مي كردم. نمي دانم . فكر كردم خيلي تنها هستم . براي دوري از كساني كه از پيشم رفته بودم اشك ريختم .

يكي در دلم فرياد مي زد تو از همه سزاوارتري كه برايت اشك بريزند .

- چرا.

چون خيلي بدبخت و احمقي!

نه! احمق نيستم . او خيلي بي رحم و وحشي بود! من كه نمي توانستم...

بي آنكه بفهمم جيغ كشيدم :" نه نه من هيچ گناهي نكردم . هيچ تقصيري نكردم." و به طرف در برگشتم كه با فشار باز شد. فريبرز نگران و مبهوت به من نگاه كرد . تازه فهميدم چه كار كرده ام .

" ماندانا . چي شده ؟ من كه گفتم اينجا راحت نيستي . بلند شو برويم اتاق نشيمن . تنهايي آدم را كلافه مي كند ."

لحنش به قدري مهربان و صميمي بود كه چاره اي جز رفتن نداشتم . چاي ريخت و تعارفم كرد بنوشم . پس از صرف چاي روي مبل نشست و خيلي جدي گفت:

" بنشين ماني . شايد اينكه قبول كردم تو پيشم بماني كار درستي نبود و من اصلا نبايد مي پذيرفتم . اما وقتي گفتي مادرت براي آشتي با پدرت مي رود قبول كردم . خوب براي اينكه در اين مدت با مشكلي رو به رو نشويم بهتر است بگويم من از خيلي كارهايي كه ممكن است به اقتضاي سن تو باشد خوشم نمي آيد . براي من فقط درس خواندن مهم است . دوست دارم بيشتر از گذشته به درسهايت بپردازي . متوجه شدي چه گفتم؟"

" بله متوجه هستم و قول مي دهم هيچ تخطي صورت نگيرد."

شايد انتظار نداشت به اين سرعت حرفهايش را قبول كنم چوم تعجب كرد و لحظه اي به من خيره شد . " در ضمن هيچ دوست ندارم بچه هاي مدرسه بفهمند كه من و شما فاميل هستيم و اينكه با هم زندگي مي كنيم."

دوباره سرم را به نشانه تاييد تكان دادم.

" ببين ماندانا چقدر به هم مي آيند . انگار خدا آن دو را براي هم آفريده ."

مسير نگاهش را تعقيب كردم. فريبرز با خانم گرمارودي قدم زنان صحبت مي كردند . پيش از اينكه چيزي بگويم ناديا با لج گفت:" هيچ هم به هم نمي آيند . خانم گرمارودي دماغش خيلي دراز است . وقتي حرف مي زند تمام ئنئانهايش پيداست . آخر خيلي دهانش گشاد است."

هر چند دماغ خانم گرمارودي زياد دراز نبود اما حرفي كه در مورد دهانش زده بود حقيقت داشت . نسرين مي خواست لج ناديا را در بياورد و گفت:" خانم گرمارودي خيلي خوشگل است . صورتش سبزه است اما خيلي نمكي و با مزه است . خدا كند اين آقاي مغرور از او خوشش بيايد."

ناديا گردن كج كرد و كمي از ما فاصله گرفت.

به ياد شب پيش افتادم كه از من پرسيده بود : چه روزهايي با خانم گرمارودي كلاس داري؟و بعد هم گفته بود آيا از نحوه تدريسش خوشت مي آيد؟

" ماني بيا زنگ خورد حواست كجاست؟"

رفتم تا دفتر حضور و غياب آقاي بهتاش را از دفتر مدرسه بياورم . متوجه ورود من شد . هول شدم و سلام كردم . خانم گرمارودي به روي من لبخند زد .

خانم كامياب خطاب به من گفت:" كي وقت داري در گروه تئاتر تمرين كني؟"

نگاهي گذرا به فريبرز انداختم و گفتم:" نمي دانم بايد فكر كنم...نمي شود امسال در گروه تئاتر نباشم؟"

" نه ! حرفش را هم نزن . پارسال بدون حضور تو كلي مكافات كشيديم . يك جوري برنامه هايت را رديف كن . فردا خبر را به من بده ."

كلاس مرتب بود . تخته سياه تميز و پاك شده بود . بچه ها هم ساكت و منظم سر جايشان نشسته بودند. مي دانستم تك تكشان عاشق اين زنگ و زنگ نگارش بودند .

روي ميز يك شاخه گل رز صورتي وجود داشت كه كار ناديا بود . به كلاس كه آمد همه يك پارچه چشم شدند . بر جا داد و نشست . رز صورتي را هم بو كشيد و روي دفترش گذاشت . ناديا از خوشي لبريز شد . من هم به كسي نگفتم كه پولور سياه و سپيدش را من بافته ام كه اينقدر به او مي آيد . هنوز درس را شروع نكرده بود كه در زدند.

خانم دفتر دار سرش را داخل كلاس كرد و گفت:" تلفن با خانم ستايش كار دارد؟"

خانم مدير گوشي را به دستم داد . گوشهايم به يقين درست مي شنيدند :" نامزدت از فرانسه زنگ زده ."

آه از نهادم بر آمد . لب هايم مي لرزيد و نمي توانستم صاف بنشينم . به ميز تكيه دادم و گفتم:" بله ؟"

" به به خانمي خودم ! معلوم هست كجايي ؟ هر چه زنگ مي زنم كسي جواب نمي دهد ."

" تويي چرا زنگ زدي اينجا ؟"

" پس كجا بايد پيدايت كنم ؟ دلم برايت تنگ شده ."

" لازم نبود زنگ بزني اينجا . خوب چه كارم داشتي؟"

"هيچي ! فقط مي خواستم بدانم كجايي؟"

" كجا مي خواستي باشم ؟ راستش ما ديگر آنجا زندگي نمي كنيم . يك خانه كوچك پيدا كرديم...همين نزديكيها..."از دروغي كه مي گفتم راضي بودم . ادامه دادم :" با كاري كه تو كردي مگر مي شد كه آنجا زندگي كرد... جايي كه هستيم تلفن هم ندارد."

" اوه چه بد دلم برايت خيلي تنگ شده . "

" خوب اگر كاري نداري قطع كنم اينجا مدرسه است خوب نيست كه زياد صحبت كنم ."

عاقبت خداحافظي كرد . تازه توانستم نفس آسوده اي بكشم. به كلاس برگشتم . صورتم داغ بود . آنقدر نگاهم كرد تا سر جايم بنشينم .

كمي عصبي به نظر مي رسيد . روي صندلي نشست و از يكي از بچه ها خواست كه درس جديد را با صداي بلند بخواند . گه گاهي كه نگاهم با نگاهش تلاقي مي كرد متوجه علامت سوالي مي شدم كه از برق نگاهش ساطع مي شد .

" خانم ستايش . بيرون از پنجره هيچ خبري نيست نگاهتان به كتاب باشد."

از تذكري كه به من داد پريدم بالا و نگاه سرزنش آميزش را به جان خريدم . زنگ كه به صدا در آمد او گل رز را برداشت و بدون خداحافظي از كلاس بيرون رفت.

پس از اينكه شام در سكوت صرف شد فريبرز كه بعد از ظهر تا آن موقع مي خواست چيزي بگويد و هر بار منصرف مي شد عاقبت لب باز كزد و گفت:" امروز كي زنگ زد مدرسه؟"

براي پاسخ دادن كلي عذاب كشيدم . دوست نداشتم دروغ بگويم . كمي رنگ به رنگ شدم و گفتم:" ماريا بود . نگران اين بود چرا كسي گوشي را بر نمي دارد."

پوزخند زد و سرش را تكان داد معني نگاهش را نفهميدم .

" پس نامزدتان از فرانسه زنگ نزده بود ."

وا رفتم و چسبيدم به صندلي . از جا بلند شد و رفت . با دست محكم به پيشاني ام كوبيدم . لابد خانم كمياب به او گفته بود يا او از خانم كامياب پرسيده بود . خيلي بد شد خيلي.

خجالت مي كشيدم در مقابلش ظاهر شوم ولي چاره ي ديگري نبود . با سيني چاي به اتاق نشيمن رفتم . در حال تماشاي تلويزيون بود . حتي نگاهي هم به سيني چاي نكرد . از بي اعتنايي اش كلافه شدم ولي نمي دانم چرا مي خواستم توضيح دهم.

" ببين فريبرز خان قبول دارم كه به شما دروغ گفتم ولي..."

نگاه برافروخته اش نگذاشت به حرفهايم ادامه دهم و گفت:" من از دروغگويي هيچ خوشم نمي آيد ."

چرا زنگهاي خطر برايم به صدا در آمد ؟ نكند او هم مثل برديا باشد....آه نه ! اين چه فكر ابلهانه اي است كه من مي كنم. مگر همه آدمها شبيه هم هستند ؟

دوباره توضيح دادم:" نامزدم نبود . خواستگارم بود كه به او جواب منفي داده ام . براي ادامه تحصيل رفته فرانسه . نمي دانم چرا زنگ زده مدرسه ؟"

بدون اينكه لب به چاي بزند از جا بلند شد و گفت:" من مي روم بخوابم . امشب به تنهايي شعر حفظ كن."

وقتي در اتاق را محكم پشت سرش بست توي مبل فرو رفتم . فكر نمي كردم اينقدر نارحت شود . چه اخلاق عجيبي داشت؟ اصلا به او چه ربطي داشت كه كي از كجا به من تماس گرفته؟

با وجودي كه زياد فكر آرامي نداشتم اما ظرف يك ساعت سي بيت را حفظ كردم . صبح كه بيدار شدم بر خلاف هميشه او صبحانه اش را خورده بود و لباسهايش را هم پوشيده بود . نگاهش به گل رز ديروزي ناديا بود كه روز ميز پلاسيده شده بود . فقط توانستم يك لقمه بخورم و بعد فوري به اتاقم رفتم و لباسم را عوض كردم . توي پاركينگ منتظر من بود . صبحها نزديكي مدرسه در يك خيابان خلوت مرا پياده مي كرد و بعد از ظهر هم نزديكي مدرسه سوارم مي كرد . هيچ خوش نداشت كسي ما را با هم ببيند . تا محل هميشگي پياده و سوار شدنم حرفي به لب نياورد . وقتي از ماشين پياده شدم بي آنكه نگاهم كند گفت:" لزومي نداشت موضوع نامزدي تان را از من مخفي نگه داريد خانم ستايش ."

و مهلت هيچ توضيحي را به من نداد و فاصله آنجا تا مدرسه را با آخرين سرعت طي كرد . دلم گرفت . با ديدن كيوسك خالي تلفن راه دور به ياد ماريا افتادم و عصبانيت فريبرز خيلي زوذ از خاطرم رفت . نمي دانستم ئر آن وقت صبح ماريا بيدار است يا نه ؟

" الو؟"

" سلام ماري صبحت به خير ."

از صدايش موجي از شادماني برخاست . " تويي ماني ؟ معلوم هست كجايي ؟ من اينجا از نگراني مردم ؟ "

برايش توضيح دادم كه چه شده و پرسيدم چرا به فريبرز زنگ نزده است.

" پس عاقبت مادر كار خودش را كرد...عيبي ندارد.... بد فكري نيست... رفتارش با تو چطور است؟"

خنديدم و گفتم :" مثل رفتار يك دبير با شاگردش البته گاهي وقتها رسمي تر و بدتر."

" كه اينطور .... باور كن خيلي خوشحالم كردي..."

عاقبت راضي به خداحافظي شديم . خوشحال و خرسند به سوي مدرسه پر كشيدم .

" سلام ماني . حالت خوبه !"

" سلام مامان معلوم هست كجايي ؟ چرا تا حالا زنگ نزدي؟"

" اينجا كه تلفن ندارد خراب شده . مجبور شدم بيايم تا شهر خوب چه خبرها ؟"

" هيچي ! خبر ها پيش شماست . بابا چه مي كند ؟"

" بابا ؟! ده روز طول كشيد تا اخمهايش را برايم باز كرد . طفلي مهبد به قدري سر به زير و آرام شده كه دلم به حالش سوخت . تحفه كجاست؟"

نگاهي به تحفه يعني فريبرز انداختم كهدر حال خواندن كتاب سينوهه بود . لبخند زدم و گفتم :" همين جاست."

" تا حالا روي خوش نشان نداده ؟"

دلم سوخت با اين حال گفتم:" نه خوشبختانه اهل اين حرفها نيست."

پوزخند زد و گفت:" همه مردها اهل اين حرفها هستند . منتها يكي آتيشي تر و يكي هم ..."

" خيلي خوب مادر با ماريا كاري نداريد وقتي زنگ زد بهش بگويم ؟"

" نه! فقط سلام مرا بهش برسان و بگو دوستان جديد مي گسرد حواسش باشد با آدمهاي بد مراوده نكند ."

" چشم مادر ."

" سلام مرا به آن تحفه برسان اينقدر هم وقت را از دست نده . مردها فقط منتظر يك اشاره از طرف زنها هستند . آن وقت... پدرت دارد غر مي زند . كاري نداري ماني ؟ خداحافظ."

گوشي را كه گذاشتم از حرفهاي مادر هت=نوز دلم مي سوخت . دو استكان چاي ريختم و به كنار فريبرز رفتم . رفتارش از چند روز پيش تا به حال زياد با من فرقي نكرده بود و با من حرفي نمي زد .

" لابد كتاب جالبي است كه اينطور شما را در خودش غرق كرده است؟"

هيچ نگفت.

" مادر به شما سلام رساند ."

بي اعتنا كتاب را ورق زد . آه كوتاهي كشيدم و با گفتن چايتان سرد نشود خواستم از جا بلند شوم كه گفت:" شماره اينجا را به نامزدتان مي داديد كه ديگر زنگ نزند مدرسه ."

نگاهي به طعنه چشمان سبزش انداختم و گفتم:" گفتم كه خواستگارم بود . قرار بود با هم نامزد بشويم . ولي من..."

صداي زنگ تلفن با صداي من در هم آميخت . همان طور كه نگاهم مي كرد گوشي را برداشت.

" آه شما هستيد خانم گرمارودي؟ حالتان چطور است؟"

گوشهايم به قدري تيز شده بود كه از زير موهايم زده بود بيرون . چرا خانم گرمارودي زنگ زده اينجا؟ خوب به من چه ؟ من بايد بفهمم چرا؟ خيلي احمقي به تو چه ربطي دارد . چرا ربط دارد ببين چقدر آهسته حرف مي زند تا من نشنوم .

پس از چند دقيقه گوشي را گذاشت و سر جايش برگشت . چهره اش كمي از هم باز شده بود.چاي را سر كشيد . نه انگار راستي سر حال شده بود .

" يك چاي ديگر بريزي ممنون مي شوم ."

حرصم گرفت و گفتم:" چاي نداريم ." و در مقابل چشمان حيرت زده اش افزودم :" چه خوب كرد كه زنگ زد ."

خودم هم نفهميدم چطور اين جمله از دهانم بيرون آمد. به سرعت سيني خالي را به آشپزخانه بردم . مادر چه خوش خيال است اين آقا مرا داخل آدم حساب نمي كند . متوجه نشدم كي به دنبالم به آشپزخانه آمد.

" انگار حالت زياد خوب نيست ؟"

نگاهش نكردم ببينم كجا ايستاده و چشمانش چه حالتي دارد ؟ زنگ خانه كه به صدا در آمد رفت تا در را باز كند .

هنوز آرام نشده بودم كه با سر و صداي آرمينا و خاله رويا دوباره دلم به هم ريخت . مي دانم چرا سرزده آمده بودند . خاله رويا خواهر مادرم بود ديگر . خوب بلد بود مچ بگير؟! مچ بگيرد؟!

" كجايي ماني ؟ پيدات نيست."

به زور به رويشان لبخند زدم . فريبرز آن دو را دعوت به نشستن كرد . خاله رويا نطق كردنش حرف نداشت .

" به جان آرمينا وقتي شنيدم سيما رفته و ماني را فرستاده پيش شما خيلي نارحت شدم . اين چه معني دارد تا وقتي ما هستيم ماني مزاحم شما بشود ؟"

فريبرز نگاهي گذرا به من انداخت كه سرم پايين بود . صداي خاله رويا را شنيدم كه گفت:" آمديم ماني را با خودمان ببريم! خوب نيست بيشتر از اين اينجا بماند ."

چاي ريختم . با ديدن آرمينا نفس در سينه ام حبس شد . انگار غول بي شاخ و دم جلوي ديد من ظاهر شد . چه لبخند مسخره اي روي لبان ماتيك زده اش نقش بسته بود .

" خوب تعريف كن ببينم ."

" چي را بايد تعريف كنم؟"

" خيلي كلكي ماني ! اينجا ماندي براي چه؟ فكر نمي كني كمي دور از عقل است كه يك دختر جئان كنار يك مرد جوان زندي كند؟"

خوب مي دانستم حرفهايش عين حقيقت است ولي چه بايد مي گفتم؟

" خوب ؟ نگفتي تا چه حد پيش رفتيد؟"

چنان با غضب نگاهش كردم كه هر كسي مرا مي ديد سكته مي كرد . خاله رويا هم نگاهش با طعنه همراه بود ." خوب ماني سر حال به نظر مي رسي؟"

فكر مي كنم چشمان خاله رويا عيب داشت و اگر هم نداشت زبانش عيب داشت. من كجا سر حال نشان مي دادم ؟

آن شب آن دو براي شام ماندند و به قدر كافي مرا از متلكهايشان شرمنده كردند . وقتي مرفتند اصرار كردند همراهشان برومولي فريبرز آب پاكي را روي دستشان ريخت .

" ماندانا با مسوليت من ينجاست و نمي توانم اجازه بدهم جايي برود اما اگر عمه سيما اجازه دادند آن وقت حرفي ندارم ."

آرمينا اخمو و بد اخلاق شد و موقع خداحافظي گفت:" به خوش بگذرد مارمولك!"

نمي دانم چرا نشسته بودم و گريه مي كردم . با شنيدن صدايش بيشتر اشكم در آمد .

" گريه مال آدمهاي ضعيف النفس و ترسوست . به جاي گريه كردن بايد جوابشان را مي دادي!زبان اينجور وقتها به درد آدم مي خورد . مي خواستم جوابشان را بدهم ولي ديدم با اين كار تو بد عادتمي شوي .هميشه كه نبايد ديگران از حقت دفاع كنند . بايد از خودت جسارت و شهامت به خرج دهي ."

سرم را روي ميز گذاشتم و با صداي بلند گريه كردم . راست مي گفت چقدر از اين بابت تا به حال تحقير شده بودم.

از تمرين تئاتر بر مي گشتم كه ماشين اقاي قربانزاده كارگردان تئاتر جلوي پايم ترمز كرد . لبخند زنان شيشه را پايين كشيد و گفت:" اجازه بدهيد شما را برسانم."

دستپاچه شدم و گفتم:" نه خيلي ... ممنونم راه زيادي نيست."

در سمت جلو را باز كرد و من چاره اي جز سوار شدن نداشتم .

" شما استعداد عجيبي در زمينه تئاتر داريد . از ديدن بازي شما لذت مي برم."

با شرم گفتم:" از لطف شما ممنونم."

وقتي پياده شدم از او تشكر كردم . برايم دست تكان داد و بوق زد . فريبرز سلامم را با نگاه خشك و سردش پاسخ داد . لحنش عجيب عصبي بود و پرسيد :" كارگردان تئاتر شما همه ي اعضا را تا دم در خانه مي رساند؟"

مي دانستم ز پشت پنجره ما را ديده. " مسيرمان يكي بود."

پوزخند زد :" اوه! مسيرتان يكي بود ." آنگاه با غضب روي مبل نشست و دوباره گفت:" مسيرتان يكي بود خوب است ."

هنوز ايستاده بودم و جرات نداشتم بروم لباسم را عوض كنم .

" روز اول به شما گفتم حوصله بازي هاي دخترانه را ندارم . گفتم يا نه؟"

صدايش هر لحظه بلند تر مي شد . فكر نمي كردم تا اين حد از اين كار ناراحت شود . سرم را پايين انداختم و گفتم:" تكرار نمي شود معذرت مي خوام."

راضي نشد و آمد و مقابلم ايستاد . " يكبار ديگر تكرار شود ناچارم شم را بفرستم پيش خاله ات ."

از تهديدش دلم گرفت . از مقابلم گذشت تازه جرات پيدا كردم و گفتم:" با وجودي كه كاري بر خلاف قانون و شرع انجام ندادم ولي با اين حال مي پذيرم كه اشتباه كردم ." و با سرعت به اتاقم رفتم .

ساعت سه بعد از ظهر بود و من حسابي گرسنه بودم . بت كمال تعجب ديدم هنوز ناهار نخورده ." شما بايد ناهارتان را بخوريد . از امروز به بعد من هرروز تمرين دارم و هر روز همين ساعت بر مي گردم."

خشك و بي تفاوت گفت:" منتظر شما نبودم اشتها نداشتم." خوب مي دانستم دارد انكار مي كند . " از فردا بعد از تمرين منتظر من مي ماني . خودم مي آيم دنبالت ."

" اينجوري خيلي براي شما دردسر مي شود . گفتم كه ديگر تكرار نمي كنم . "

زل زد به چشمانم و گفت:" همين كه گفتم...در ضمن خوراك لوبيا هم خيلي خوشمزه شده . الان كه امتحاناتت شروع شده بايد تمرين را تعطيل مي كرديد ."

براي خودم آب ريختم و او بي معطلي ليوان را برداشت و تا ته سر كشيد .

" فردا چه امتحاني داري؟"

" ادبيات . دبيرمان هم خيلي سخت گير است."

به روي هم لبخند زديم . نمي دانم چه در نگاهم ديد كه گفت:" اگر خيال مي كني كه سوالات امتحاني را در اختيارت قرار مي دهم بايد بگويم متاسفم."

" زياد كه سخت نمي گيريد؟"

"چرا اتفاقا هميشه از راحتي و آساني سوالهاي طرح شده بدم مي آيد . امتحان بايد امتحان باشد."

كمكم كرد تا ظرفها را جمع كنم و بعد هم خودش جلوي ظرفشويي ايستاد .

" تو فردا امتحان داري برو به درست برس ."

تشكر كردم و به اتاقم رفتم .

دو ساعت بعد در به صدا در آمد . از من كتاب خواست من هم براي استراحت و نوشيدن چاي به نشيمن رفتم . با ديدن من و سيني چاي كه در دستم داشتم لبخند زد و گفت:" چه كار خوبي كردي."

نيم نگاهي به ورقه پرسش ها اندختم و گفتم:" هنوز تمام نشده؟"

" چرا مي خواهم از بين سوالهايي كه انتخاب كرده ام مشكل ترين آنها را برگزينم . چيه ؟ از حالا داري تقلب مي كني ."

" نه من درسم را آماده كرده ام."

ديگر نگاهي به ورقه نينداختم و چاي را سر كشيدم . به پشتي صندلي تكيه داد و گفت:" دوست داري از كدام فصل سوال بيشتري طرح كنم ؟"

" فصل دوم . فصل دوم را خيلي دوست دارم . البته فصل سوم هم بد نيست ."

" در كدام فصل مشكل داري؟"

" فصل پنجم ."

" خوبامشب باهم رفع اشكال مي كنيم . چطور است ؟"

برايم توضيح داد كه هر چيزي را چند بار بخوانم تا حفظ شوم بعد حفظ شده ها را بعد از نيم ساعت روي كاغذ بياورم .

" پس فردا چه امتحاني داري؟"

" زبان . خانم گرمارودي."

نگاهي عميق به من انداخت و گفت:" زبان كه مشكلي نداري؟"

" هيچ وقت نداشتم اما دوسال پيش زبان را هم تجديد شدم."

" هيچ وقت به من نگفتي علت ناكهاني افت تحصيلي تو چه بود؟"

خيره در زلال سبز چشمانش لب پايينيم را گزيدم . سكوت طولاني شد و او با لبخند نا مفهومي گفت:" اگر نمي خوهي بگويي مشكلي نيست . قبول مي كنم كه تنها به خاطر قتل مادر بزرك و دوستت نتونستي به تحصيل ادامه دهي ! ولي اين دوقضيه پارسال اتفاق افتاد دو سال پيش چرا..."

با ديدن ناراحتي ام ادامه نداد. كتابها را بست و با عزمي راسخ گفت:" درست را خواندي؟"

" بله يك دور خواندم ."

" حاضري برويم كمي بيرون قدم بزنيم؟"

متعجب از اين پيشنهاد موافقت كردم .

با لبخند گفت:" پس لباس گرم بپوش . كلاهت را هم سرت بگذار هوا فوق العاده سرد است."

پالتويم را پوشيدم و شال و كلاهم را براداشتم .

وقتي روي برفهاي يخ زده قدم مي زديم احساس كرخي و سرما در تمام تنم رخنه كرد . از خيابان خانه خودمان دور شده بوديم. هوا سرد و تاريك بود . هيچ كداممان سخني بر لب نياورديم . نزديك پارك روي نيم كتي نشستيم. عاقبت او سكوت را شكست.

" در شهر خودم غروب كه مي شد تمام دشت را زير پا مي گذاشتم . پدرم يك مزرعه بزرگ برنجكاري داشت البته همه را فروختيم و خرج دوا و دكتر مادر كرديم . مادرم سرطان داشت و متاسفاه..."

حرفهايش را با كشيده اهي عميف ناتمام گذاشت .هيچ وقت نشده بود از گذشته اش با من حرفي بزند . با وجودي كه انتظار نمي كشيدم به حرفهايش ادامه دهد اما او گفت:" دو سال بعد از مرگ مادر پدر هم بر اثر نارحتي قلبي فوت كرد آن موقع شانزده سال بيشتر نداشتم . پدربزرگم مرا تحت حمايتهاي خودش قرار داد و بعد از فوت او مادربزرگم اين وظيفه را بر عهده گرفت . من خيلي به درس علاقه داشتم و براي ادامه تحصيل در دانشگاه به تهران آمدم و بعد... بدون حضور پدر و مادر زندگي سخت مي گذرد ."

احساس كردم لحن صدايش گرفته است .

" الان ديگر كسي را نداري؟"

نگاهم كرد و گفت:" چرا مادر بزرگم هنوز زنده است . البته يك دختر خاله هم دارم به اسم مارجان كه او هم پدر و مادرش را در بچگي از دست داده است پيش مادر بزرگ زندگي مي كند."

" وقتي از پدر بزرگي شنيدم كه هيچوقت نديده بودمش و پدرم كه سالها از ديدارش محروم بود و خانه اي را براي من به ارث گذاشته بود يكهو تمام عقده هاي كهنه دلم تازه شد . مي خواستم انتقام پدرم را از عمه هاي ناتني م بگيرم ... ولي خوب... پيوند خوني و عاطفي خواسته يا ناخواسته روي زخمهاي دلم مرهم گذاشت و مانع از انتقام گرفتن من شد."

همراه با نفس بلندي گفتم:" يعني به راستي مي خواستيد ما را از آنجا بيرون كنيد ؟"

" آن وقتها همين قصد را داشتم ولي حالا ديگر نه !"

نگاهش كردم و خواستم بپرسم چراكه از نگاه مهربانش خجالت كشيدم . لبخند زيبايي بر لب داشت از جا برخاست و خيره به آسان مهتابي نفس عميقي كشيد.

" بهتر است برگرديم دير شده ."

من هم بلند شدم . در حين راه رفتن ترانه اي را با صداي آرام زمزمه مي كرد و من تمام وجودم گوش شده بود .

با آنكه همچون اشك غم بر خاك ره افتاده ام

با آنكه هر شب ناله ها چون مرغ شب سر داده ام

در سر ندارم هوسي چشمي ندارم به كسي آزاده ام من

با آنكه زاز بي حاصلي سر در گريبانم چو گل

شادم كه از روشن دلي پاكيزه دامانم چو گل

خندان لب و خونين جگر مانند جام باده ام آزاده ام من

الاي سرم ايستاده بود و به ورقه ام نگاه مي كرد . از فصل دوم و سوم بيشتر از فصلهاي ديگر سوال آمده بود و از فصل پنجم فقط يك سوال كه آن هم ديشب بس كه برايم تكرار كرده بود آن را از بر بودم . نگاه تشكر آميزم را بي پاسخ گذاشت و از كنارم رد شد .

نگاهي به ورقه ام انداختم و بعد دستم را بالا بردم . متوجه شد و به كنارم آمد . دقيق شد به ورقه ام پرسيد :" مطمئني احتياج به مرور نداري؟"

" مطمئنم !"

با ترديد نگاهم كرد و بعد انگشتش را روي سوال ششم گذاشت و بي انكه چيزي بگويد سر جايش برگشت. متوجه شدم سوال ششم ر اشتباه نوشته ام . از اينكه ياد آوري كرده بود تا نمره اي را از دست ندهم در پوست خودم نمي گنجيدم .

وقتي دوباره بالاي سرم ايستاد روي ورقه كنار نامم كم رنگ نوشتم ." ممنونم."

ورقه را از دستم گرفت و دوباره تمام پلسخهايم را نگاه كرد و با لبخندي از سر خرسندي تعقيبم كرد تا از كلاس بيرون رفتم .

نمي دانم چرا بي جهت خوشحال بودم . آيا فقط به خاطر اينكه همه سوالها را درست نوشته بودم سر به سر سارا مي گذاشتم؟

" سارا چيه؟ چرا مثل پيرزن هاي بدعنق زانوي فم بغل گرفته اي؟"

سارا آه بلندي كشيد و گفت:" كاش حال پيرزن هاي بد عنق را داشتم . فكر نكنم حتي نمره ي قبولي را هم بياورم . بس كه توي كلاس تذكر ميداد فصلهاي پنج و چهارم مهم هستند من تمام وقتم را گذاشتم روي اين دو فصل ... بد جنس هرچي سوال بود از فصل هاي دوم و سوم طرح كرده بود ."

وقتي خنديدم با عصبانيت گفت:" درد! كجاش خنده داشت چشم گربه اي؟"

به زحمت جلوي خنديدنم را گرفتم و گفتم :" معذرت مي خوام سارا جان ياد چيزي افتادم ... به حرفهاي تو نخنديدم."

" ماني سلام چطوري؟"

" خوبم مادر بابا و مهبد حالشان چطور است؟"

" خوبند ! چكار كردي؟"

نگاهي به فريبرز انداختم و گفتم:" هيچي !"

باز دلم خنجر خورد . به مادر گفتم:" خوب چه كار كنم مادر! او دلش پاك تر از اين حرفهاست! من نمي توانم..."

" اي بيچاره بدبخت! تو از كجا فهميدي دلش پاك است ؟ بايد اول دان بپاشي تا به دام بيفتد . دلت به حال خودت بيفتد ."

بعد چند راه حل پيش پايم گذاشت . اينكه چطور حرف بزنم چه جور لباس بپوشم و چطور رفتار كنم . وقتي گوشي را سر جايش گذاشتم احساس كردم بيچاره ترين دختر دنيا هستم .دلم گرفته و تحقير شده سرم را روي ميز گذاشتم و آرام گريه كردم .

" ماندانا ! داري گريه مي كني؟"

نمي خواستم سرم را بلند كنم تا به آن چشمان مهربان نگاه كنم . از آن نگاه سبز خجالت مي كشيدم .... او دلش پاك بود و نگاهش آسماني .

اشك هايم را پاك كردم و از جا بلند شدم . جلويم ايستاد و گفت:" نمي خواهي با من حرف بزني؟"

سكوتم طولاني شد . او گفت:" فردا امتحان داري . سعي كن فقط به امتحان فكر كني . غم و غصه آنقدر در زندگي آدم زياد است كه اگر بخواهي به خاطر تك تكشان گريه كني تمام عمرت را از دست مي دهي .

اين بار پرنده سبز نگاهمان به سوي هم پر كشيد . چرا اين حرفهاي تكراري در گوشم خوش آهنگ بود و به نرمي يك ترانه در روح و روانم مي نشست ؟

يك دور كامل زبان را خواندم بودم . او هم تمام اشكالاتم را رفع كرد . گه گاهي كه نگاهمان به هم گريه مي خورد چند لحظه به هم خيره مي شديم و بعد هردو با دستپاچگي مسير نگاهمان را عوض مي كرديم . قلبم هر بار از گيرايي نگاه پر رمز و رازش به تپش مي اقتاد .

اي قلب بي شرم ! بي اين همه تيرگي كه از بار گناهي كه سرتاسر وجودت را فرا گرفته شايسته عشق واقعي نيستي ! تو لايق نگاه پر محبت و پاك هيچكس نيستي . پس خودت را گول نزن . تو براي هميشه از دست رفته اي .

یك هفته پس از امتحانات بود . روز سه شنبه وقتي قدم به مدرسه گذاشتم با ديدن پرچم سياه قلبم گرفت . يعني چه شده بود؟ نفهميدم چرا زانوهايم سست شدند و پاهايم به گزگز افتادند.

با شنيدن صداي سوسن همكلاسي سابقم به خودم آمدم." ماني سلام! مي گويم يادش به خير نه؟"

چرا قلبم تند مي زد ؟ چرا فكر مي كردم آن پرچم سياه مثل من است. " بيچاره الهام پارسال همين موقع... پسر خالع نامردش..."

ديگر هيچ چيز نشنيدم ... چرا همه ي بچه ها شبيه الهام بودند ؟ به هر طرف كه چشم مي دوختم الهام را ميديدم.

" ماندانا چرا اينجوري ميكني؟ بچه ها؟ بياييد ماندان حالش خوب نيست ... خانم مدير..."

گيج و مدهوش به اين طرف و آن طرف مي رفتم ... دستي از پشت مرا به طرف خودش كشيد تا مبادا روي زمين سقوط كنم ... خوب كه نگاه كردم ديدم الهام است اما هر چه بيشتر دقيق مي شدم چهره اش آشنا تر مي شد.

" چت شده ماندانا ؟"

" آقاي بهتاش تا بهش گفتيم سالگر الهام است اينجوري شد."

" كمك كنيد ببريمش دفتر ! خانم كامياب كجاست؟"

" هنوز نيامدند . آقاي بهتاش ماني كف بالا آورده!"

سرم به شدت درد مي كرد . دلم به هم مي پيچيد . انگار سم خورده بودم چرا اينقدر حالم بد بود؟ نفهميدم چطور مرا تا دفتر بردند. آب قند را بالا آوردم . چشمانم داشت از حدقه در مي آمد و بعد ز حال رفتم . چشم كه باز كردم دكتر بالاي سرم بود . آستينهايم را بالا زده بودند.

دكتر پس از معاينه گفت:" يك حمله عصبي است ! با اين آمپول آرام مي شود."

از سوزش آمپول لحظه اي لبم را به دندان گزيدم . ديگر الهام را نديدم . همه چهره ها متعلق به خودشان بود . فريبرز از كنارم تكان نمي خورد . بهتر بودم خيلي بهتر . دكتر حالم را پرسيد.

" انگار از يك دنياي ديگر پا به اين دنيا گذاشته بودم . حالم خيلي بد بود."

" بله دخترم . مديرتان ماجراي قتل دوستتن را برايم گفت ."

خانم كامياب كه دستپاچه و نگران به نظر مي رسيئپرسيد:" نگران نباشيم دكتر يعني حالش خوب شده؟"

دكتر سرش را تكان داد و گفت:" بله خانم . ولي امروز كه مراسم سالكرد را اجرا مي كنيد بهتر است ايشان در مدرسه نباشند."

با وجودي كه اصرار كردم بمانم اما نپذيرفتند. خانم مدير اول خيال داشت به خانه زنگ بزند.

گفتم:" نه خانم مدير هيچكس خانه نيست! خودم مي روم."

" نه اينطور كه نمي شود..."

نگاهش به فريبرز خيره ماند. در جمع دبيران حاضر تنها فريبرز ماشين داشت. رو به او گفت:" آقاي بهتاش مي توانيد قبول زحمت كنيد و خانم ستايش را..."

فريبرز كه انگار از خدايش بود گفت:" بله البته! هيچ زحمتي نيست."

به خانه كه رسيديم روي مبل نشستم و گفتم:" معذرت مي خواهم كه شما را به دردسر انداختم ."

روبه رويم نشست و گفت:" تو يكهو چت شد ماندانا ! نمي دانم چرا نمي توانم بپذيرم اين واكنش هاي عصبي تنها به دليل..." به حرفهايش ادامه نداد . لختي نگاهم كرد و گفت:" حالا حالت چطور است؟"

" خوبم . البته كمي سرم درد مي كند . كمي بخوابم خوب مي شوم."

" مي خواهي بمانم؟"

"نه! شما كلاس داريد..." بعد با چشمكي ادامه دادم :" غيبت شما باعث ناراحتي و بدخلقي بچه ها مي شود ."

بي اعتنا به شوخي من گفت:" اگر فكر مي كني ممكن است دوباره حالت بد شود زنگ مي زنم و مرخصي مي گيرم."

خاطرش را جمع كردم كه حالم خوب است . وقتي مي رفت سفارش كرد حتما بخوابم.

هر چه سعي كردم بخوابم خوابم نبرد . مگر مي شد با آن همه افكار بي سر و سامان چشم بر هم گذاشت؟ دلم گرفته بود . مثل هواي باراني آن روز . ساعت يازده بود و من كلافه از اين سو به آن سو پرسه ميزدم .

وقتي صداي ماشين از پاركينگ به گوشم رسيد سر از پا نشناختم . بي آنكه بخواهم در را باز كردم و شادمانه از پله ها سرازير شدم.

با تعجب نگاهم كرد . سلامم هنوز بي پاسخ مانده بود پرسي:" اتفاقي افتاده؟"

به علامت نه سرم را تكان دادم . دسته گل زيبايي در دستش بود . به طرفم آمد و پرسيد :" حالت كه خوب است؟"

نگاهم به گلها بود پاسخ دادم:" آره بهترم."

رز سرخي از لابه لاي گلها جدا كرد و به طرفم گرفت لبخندش زيباتر از رز سرخ بود . گل را گرفتم و كودكانه پرسيدم:" براي چيست؟"

لبخندش هنوز كنار رز سرخ خوش مي درخشيد ." همين طوري."

وقتي سبزي نگاهمان در آميخت نتوانستم انكار كنم كه لحظه اي بي او چه سخت است .چه در دل او مي گذشت كه اين چنين محو نگاهم شده بود؟

پس از ناهار پشت ميز آشپزخانه نشست و برگه امتحانات را از كيفش بيرون آورد . پرسيدم:" اينجا مي خواهيد ورقه ها را تصحيح كنيد؟"

نيم نگاهي به من انداخت و پرسيد:" اشكالي دارد؟"

گفتم نه و بعد شانه هايم را بالا انداختم . وقتي كارم تمام شد به طرفش برگشتم با سرعت نگاهش را دزديد انگار به من خيره شده بود . چاي ريختم و رو به رويش نشستم . لبخند بر لب داشت.

" هفتاد و پنج صدم را از دست دادي."

با ناراحتي گفتم:" چرا ! فكر مي كنم تمام جوابها را درست نوشته باشم."

" معني سه بيت را كامل نرساندي."

با گفتن چه بد به فكر فرو رفتم . با خنده گفت:" البته مي توانم نديد بگيرم ." در مقابل چشمان منتظر من افزود:" به شرطي كه در تصحيح ورقه هاي بچه ها به من كمك كني."

از پيشنهادش تعجب كردم و گفتم:" من نه . مي ترسم در حق كسي اجحاف شود."

با خونسردي نگاهم كرد و گفت:" نترس . اعتماد به نفس داشته باش . " و بعد برايم توضيح داد كه چطور نمره كم كنم و چطور نمره كامل بدهم .

پس از دو سه ورقه كه حسابي وقت گرفت و سخت تصحيح شد كم كم راه افتادم و رشته كار به دستم آمد. پس از اتمام كار نگاهي سطحي به ورقه هاي من انداخت و سري از روي رضايت تكان داد و گفت:" بسيار خوب. خسته نباشي."

خوشحال شدم و گفتم:" ممنونم . شما هم همينطور."

ورقه هار ا دسته كرد اما هنوز پاي برگه ي من نمره نگذاشته بود .

پس از نوشيدن چاي به حمام رفت و من هم درسهاي روز بعد را اماده كردم . بيرون كه آمد بوي شامپو و صابون و آب گرم در خانه پيچيد . اصلاح كرده بود و شاد به نظر مي رسيد.

" امشب بايد يروم جايي مهماني."

چرا خودكار از دستم افتاد پايين ؟ با شيطنت نگاهم كرد و افزوذ:" خانم گرمارودي تمام همكارانش را به صرف شام دعوت كرده تا قبولي اش را در مقطع فوق ليسانس جشن بگيرد."

با حرص كتابم را خط خطي كردم . نفهميدم چرا دارم كتاب نگارش را هاشور مي زنم . كنارم ايستاد و پرسيد:" چيه؟ چرا اخمهات رفت تو هم ؟ متاسفم نمي توانم تو را هم با خودم ببرم."

در مقابل سكوت من با بدجنسي افزود:" تنهايي كه نمي ترسي ؟"

با تندي گفتم:" نه ! چرا بايد بترسم."

خودكار را از دستم گرفت و روي ميز گذاشت و گفت:"ياد نگرفتي تو كتاب نبايد نقاشي كشيد دختر؟"

با عصبانيت نگاهش كردم . از لبخندش شعله ي خشمم سركش تر شد . از جا برخاستم و به اتاقم رفتم .

روي تخت دراز كشيدم تا كمي آرام تر شوم . نمي دانستم چرا و چگونه خوابم برد؟ با ضربه اي كه به در نواخته شد ديده از هم گشودم. . هوا رو به تاريكي مي رفت . در را باز كردم . آماده ي رفتن بود . پالتوي كوتاه مشكي پوشيده بود و شلوار جين سرمه اي . موهايش برق مي زد . چه ادوكلن خوشبويي هم به خودش زده بود .

" من دارم مي روم . كاري نداري . "

" به سلامت . خوش بگذرد."

" معلوم است كه خوش مي گذرد . نمي خواهي بيايي بيرون؟"

از در فاصله گرفت و به طرف اتاق نشيمن رفت . من هم به ناچار به دنبالش رفتم . در حالي كه سوييچ را در دستش مي چرخاند زيركانه نگاهم كرد و گفت:" در را قفل كن و منتظر من هم نمان . نمي دانم تا كي طول مي كشد . نمي ترسي كه ؟!"

مي دانستم به قصد آزار من اين حرفها را مي رند ." نه ! شما هم تا ديرتان نشده برويد... در ضمن دسته گلي را كه خريده بوديد يادتان نرود ."

نگاهي به گلهاي گلدان انداخت و گفت:" اين را يكي از بچه هاي سال چهارم به من هديه كرد ." و به برق عصبانيت نگاهم نيشخند زد .

وقتي خداحافظي كرد و رفت با لج گل رزي را كه به من داده بود پرپر كردم و با بغض گفتم:" برو به درك ! فكر كردي دلم مي سوزد ..."

صداي استارت را شنيدم و پيش خودم گفتم: هيچ ناراحت نيستم. خوب گل به تو هديه كردند كه كردند ! به من چه ... الهي كه بهت خوش نگذرد ... از خانم گرمارودي هم متنفرم.

چند دقيق بعد از رفتن فريبرز با شنيدن صداي زنگ در از جا بلند شدم .

" كيه ؟"

صداي خودش بود ." ماندانا زود لباس گرم بپوش و بيا پايين . "

هنوز از دستش عصباني بودم . " چه كار داريد؟"

" گفتم كه بيا پايين منتظرت هستم ."

نمي دانستم چرا بايد لباس گرم بپوشم ؟ پالتويم را پيدا نكردم . پولیوري كه مادر بريم بافته بود را به تن كردم و دوان دوان به سمت پايين رفتم . ماشين توي پاركينگ بود و او جلوي در ايستاده بود . نگاهم كرد و گفت:" چرا پالتويت را نپوشيدي ؟"

" پيدايش نكردم ."

نگاهي به بيرون انداخت و گفت:" ببين چه باران قشنگي مي بارد . خيلي وقت بود كه زير نم نم باران قدم نزده ام حاضري یک راهپيمايي طولاني داشته باشيم ؟"

هيجان زده گفتم:" پس مهماني چي ؟"

با خنده گفت:" مهماني را ولش كن . راستش دلم نيامد امشب تو تنها بماني و من در جمع باشم ... زود باش ... دير شد ."

لحظه اي خيره نگاهش كردم . خداي من . چه قلب مهربان و رئوفي داشت . با خوشحالي هم دوش او زير نم نم باران قدم بر مي داشتم . در كنار او بودن به قدري برايم احساس خوشبختي داشت كه دلم نمي مي خواست تمام دنيا را قدم بزنم .

" ماندانا بس است ديگر . دو ساعت است كه راه مي رويم . بايد برگرديم . "

" نه ! يك كمي ديگر ."

و او تسليم خواسته من شد .

مقابل يك رستوران ايستادم و گفتم :" شام مهمان شما . "

لبخند زد و گفت:" بد فكري هم نيست . پس از مدتها كه دستپخت بد تو را نوش جان كردم امشب يك غذاي آماده مي چسبد ."

به دل نگرفتم و به رويش خنديدم . داخل شذيم . او براي خودش سفارش اسپاگتي داد و من هم به تبعيت از او اسپاگتي خواستم . چقدر طرز نگاهش را دوست داشتم .

" از نفس افتادي ! لپهايت حسابي سرخ شده ."

رز سپيدي را از گلدان روي ميز برداشتم و به سمتش گرفتم.

" بابت چي ؟"

اداي او را در آوردم و گفتم:" همينطوري."

گل را گرفت و بو كشيد و چشمانش را لحظه اي بر هم گذاشت . حال خودم را درست نمي فهميدم فقط مي دانستم به او وابسته شده ام خيلي بيشتر از آنچه فكرش را مي كردم . از رستوران كه بيرون آمديم پالتويش را در آورد و بي آنكه منتظر در خواست من باشد آن را بر تنم پوشاند .

" پس خودتان چي ؟"

" من هنوز لباسهايم خيس نشده اند . ولي تو با اين لباسها سرما مي خوري ... بهتر است تاكسي بگيريم."

با ناراحتي گفتم:" نه . خواهش مي كنم ."

" باشد پس تند تر برويم تا باران شدت نگرفته است .

در بين راه او ترانه اي را زير لب زمزمه مي كرد . ايستاد و خيره نگاهم كرد . زبان سبز نگاهمان را هيچ كس جز خودمان نمي فهميد . به روي هم لبخند زديم . دوباره راه افتاديم . از صداي دل نشين او تمام تنم گرم مي شد :

ديدي كه رسوا شد دلم غرق تمنا شد دلم

ديدي كه من با اين دل بي آرزو عاشق شدم

با آن همه آزادگي بر زلف او عاشق شدم

اي واي اگر صياد من غافل شود از ياد من قدرم نداند

فرياد اگر از كوي خود وز رشته گيسوي خود بازم رهاند

ديدي كه رسوا شد دلم غرق تمنا شد دلم

ديدي كه رسوا شد دلم غرق تمنا شد دلم

صبح با چند عطسه پي در پي بيدار شدم . كمي گلويم مي سوخت و احساس كوفتگي مي كردم . با خوشرويي به سلامم پاسخ داد . ورقه امتحانم را ديدم كه پاي آن بيست گذاشته بود . به رويش خنديدم . عطسه هايم را كه ديد گفت:" فكر ميكنم سرما خورده باشي . بهتر است امروز بماني خانه و يك سوپ خوشمزه بار بگذاري ."

" نه . حالم خوب است ."

نمي خواستم سر زنگ او غايب باشم .لباس گرم زير پالتويم پوشيدم و سوار ماشين شدم . گلويم بد جوري مي سوخت اما به روي خودم نياوردم . زنگ اول كه تاريخ داشتيم به زحمت توي كلاس نشستم . تمام تنم درد مي كرد . زنگ دوم كه نگارش داشتيم احساس كردم تب و لرز كرده ام . حتي حال اينكه تا دفتر مدرسه بروم و دفتر حضور غياب را بياورم در من نبود .

ژاله به جاي من بچه ها را آرام كرد و رفت تا دفتر حضور و غياب را بياورد . وقتي برگشت زير گوشم گفت:" آقاي بهتاش سراغ تو را گرفت و من هم گفتم زياد حالش خوب نيست . مي خواهي بروي پيش سارا كنار بخاري بنشيني ؟"

" بد فكري نيست . " و جايم را با ترانه عوض كردم .

سرم را روي ميز گذاشتم و سعي كردم بخوابم . صداي برپا دادن ژاله را شنيدم . نگاه فريبرز را كه روي ميز سوم خشك شده بود را احساس كردم .

" خانم ستايش حالشان خوب نيست؟"

ژاله گفت:" بله سرما خورده . سردش بود گفتم برود كنار بخاري بنشيند ."

نيم ساعت بعد سارا دستش را روي پيشاني ام گذاشت و با وحشت و صداي بلند گفت:" آقاي بهتاش ماندانا خيلي تبش بالاست."

صداي پر شتاب حركت او را به سمت خودم شنيدم . با چشماني خمار نگاهش كردم . دستش روي پيشاني ام بود . چهره اش در هم رفت . " به خانم مدير اطلاع بدهيد! بايد ببريمش دكتر ." كسي از كلاس بيرون رفت . با آن نگاه تب دار ملامت شيريني را در نگاهش ديدم كه به من مي گفت چرا ديشب پالتو نپوشيدي ؟ چرا به حرفت گوش دادم و با تاكسي به خانه بر نگستيم چرا...

در باز شد و صداي مونا را شنيدم كه گفت:" خانم مدير و ناظم نيستند . خانم نسيمي هم گفت نمي تواند بدون موافقت آنها اين كار را انجام دهد ."

به سختي توانستم بگويم :" من حالم خوب است . فقط بگذاريد همين جا بخوابم ."

فريبرز راضي نمي شد مرا در آن حال رها كند . از بچه ها خواست كمكم كنند تا به دفتر بروم . وقتي قدم به دفتر گذاشتم او داشت آمپولي را آماده مي كرد . به بچه ها گقت مرا كنار بخاري بنشانند و آستينم را بالا بزنند. با پنبه الكلي محل مورد نظر را ماليد . نگاهش به چشمانم بود و پرسيد:" پني سيلين . تا حالا زدي؟"

با ديدن وحشت كودكانه ام لبخند زد و گفت:" نترس اين فقط يك تب بر است . "

هيچ سوزشي احساس نكردم . سرنگ را داخل سطل زباله انداخت و به ژاله و سارا گفت كه به كلاس بروند . با لحن مهربان و دلسوزانه اي گفت:" كمي اينجا بشين اگر احساس كردي هيچ تاثيري به حالت نداشته خودم مي برمت دكتر ."

نمي دانم از تاثير آمپول مسكن بود يا از بي حالي كه همانجا روي صندلي خوابم برد . وقتي چشمانم را باز كردم همه دبيران در دفتر حضور داشتيد . خانم مدير و خانم ناظم هم آمده بودند . فريبرز كنار خانم گرمارودي نشسته بود . چشمش كه به من افتاد با سرعت به طرفم آمد و حالم را پرسيد . دبيران ديگر هم متوجه من شدند .

" ماندانا پدر و مادرت كجا هستند ؟ هر چي زنگ زديم كسي جواب نداد."

حالم خوب نبود كه بخواهم دروغ درستي بگويم . فريبرز كه عجز مرا در پاسخگويي فوري حرف را عوض كررد و گفت:" خانم كامياب جعبه كمك هاي اوليه شما خيلي چيزها كم دارد . مثلا يك دماسنج پيدا نكردم با آن تب خانم ستايش را بگيرم ."

خانم مدير به ناچار حرفش را تاييد كرد . وقتي زنگ خورد و همه از جايشان برخاستند تا به كلاسهايشان بروند فريبرز كنارم آمد . از همهمه و شلوغي دفتر استفاده كرد و گفت:" بهتري عزيزم ؟"

تمام وجودم يكباره داغ شد . مي دانستم ديگر تب ندارم . از لحن پر عطوفت او بود كه انگار تنها خورشيد بر تن من مي تابد . نگاهش كردم . آن طور كه شايسته نگاه كردن بود . به رويم لبخند زد و پرسيد :" اين ساعت چي داريد ؟"

" ورزش ."

" بسيار خوب فقط توي كلاس نمان . امروز هوا آفتابي است . يك جايي زير آفتاب بشين . زنگ كه خورد نمي خواهد سر قرار هميشگي باشي . كمي صبر كن تا مدرسه كه خلوت شد از همين جا سوار ماشين شوي."

خيلي آهسته گفتم:" متشكرم."

زير گرماي بي جان خورشيد کنار ديوار نشسته بودم و تن بيمارم را به دست مهربان خورشيد سپردم. دوباره همان جا خوابم برد بي آنكه اهميتي به سر و صداي بچه ها بدهم.

با سر و صداي سارا كه تكانم داد بيدار شدم . " پاشو خودت را لوس نكن . خوش به حالت . كاش من هم مريض مي شدم و آقاي بهتاش تا اين حد برايم نگران مي شد ..."

ژاله خنديد و گفت:" ديدي چطور دستپاچه بود و خانم مدير را به خاطر غيبتش سرزنش مي كرد ؟ ماندانا به مرگ خودم خيلي شباهتتان زياد است... نكند با هم خواهر و برادر باشيد."

سارا تق زد توي سرش و گفت:" خنگ خدا ! ابله نباش. خوب پيش ميايد دونفر شبيه هم باشند ... ولي تو را خدا از اين فكر هاي احمقانه نكن آنوقت از دوستي با تو خجالت مي كشم."

ژاله دستش را روي شانه ام گذاشت و گفت:" حالا بهتر شدي ي نه ؟"

" آره بهترم ! شما برويد من با خانم كامياب كار دارم."

هر دو صورتم را بوسيدند و با خداحافظي رفتند . مدرسه به قدري خلوت و ساكت شد كه انگار هيچوقت پر هياهو نبوده است .

فريبرز از دفتر بيرون آمد. با چشمانش دنبال من گشت . خواستم برايش دست تكان بدهم كه با ديدن خانم گرمارودي منصرف شدم . ايستادند و چيزي به هم گفتند. احساس كردم قلب من هم فشرده مي شود و بدجوري به درد آمد. با گامهاي سست و بي رمق از مدرسه بيرون آمدم . خانم گرمارودي سوار بر ماشين خارجي اش از مقابلم رد شد و چند دقيقه بعد بي . ام . و آلبالويي رنگ فريبرز جلوي پايم ترمز كرد .

" كجا مي روي دختر ؟ مگر نگفتم در حياط منتظرم بمان ."

راست مي گفت قرارمان همين بود پس چرا من منتظر نشدم . سوار شدم و سلام كردم . حالم را پرسيد . نگفتم دوباره استخوان هايم درد مي كند و گلويم مي سوزد . " بهترم !"

وقتي به خانه رسيديم به زحمت از ماشين پياده شدم . در فاصله اي كه او در پاركينگ را مي بست خواستم جلوتر از او بروم كه پاهايم همكاري نكردند و من از سومين پله با ناله اي دلخراش پرت شدم . صداي او را شنيدم كه گفت:" ماندانا چه كار كردي ؟" و بعد از حال رفتم .

دكتر سوزن سرم را از دستم در آورد و با مهرباني گفت:" اين بيماري تنها با استراحت خوب مي شود در ضمن بايد مقدار زيادي آب ميوه بخوري ."

چشمانم به زحمت باز بودند . فريبرز دستورات غذايي را از دكتر گرفت و او را تا دم در همراهي كرد . برگشت و خيره نگاهم كرد ولي از بيحالي نفهميدم دوباره تنم داغ شد يا نه .

"تو كه گفتي خوب شدي . خدا خيلي بهت رحم كرد كه وقتي افتادي طوريت نشد . حالا بخواب تا من هم برايت سوپ درست كنم ."

نگاهش كردم .من فقط برايش زحمت و دردسر درست كرده بودم . الان بايد به جاي او مادر از من پرستاري مي كرد نه اينكه او با اين قلب مهربان نگران سلامتي من باشد .

چشمهايم همانطور كه در حوض سبز مهرباني چشمانش غرق بود بر هم افتاد و به خواب عميقي فرو رفت.

وقتي بيدار شدم او بالاي سرم نشسته بود و به من زل زده بود . " بيدار شدي ؟ دو ساعتي هست كه خوابيدي . مي خوهي برايت سوپ بياورم ؟"

خواستم از جا بلند شوم نتوانستم . كمكم كرد تا نيم خيز شوم. " از اينكه به فكرمن هستيد ممنونم . من فقط باعث دردسر شما ..." سرفه نگذاشت به حرفهايم ادامه دهم . از جا برخاست به طرف آشپزخانه رفت و گفت:" بعضي از دردسرها خواستني هستند."

با دو بشقاب سوپ داغ برگشت . يكي را دست من داد و ديگري را مقابل خودش گذاشت .

با تعجب گفتم :" شما هنوز ناهار نخورديد؟"

لبخند زد و گفت:" مگر مي توانستم؟ اين مدت حسابي عادت كرده ام كه دو نفري غذا بخوريم ... بخور تا سرد نشده . "

اي قلب بي شرم ! تند مكوب . خوب مي داني كه لايق محبتهاي بي دريغ او نيستي . آرام بگير تا مبادا تپشهاي پر سوزت سينه ي دردمندت را بشكافت و بوي تعفنش همه جا را پر كن كند .

اي قلب بي شرم !

"سلام كوچولوي من . ديروز زنگ زدم مدرسه مديرتان گفت مريض هستي و چند روز است مدرسه نيامدي ! نگران شدم نكند از دوري من رنج مي بري عزيزم ؟"

" خيلي بد موقع زنگ زدي . الان زنگ تفريح است و همه توي دفتر جمع هستند." و نگاه نافذ فريبرز را به جان خريدم .

" ببين ماني ! من برايت يك هديه فرستادم چون جاي جديدت را بلد نبودم فرستادم به همان نشاني قبلي . لابد تا حالا رسيده ."

" باشد . كاري نداري ؟"

" چيه ؟ به اين زودي از حرف زدن با من خسته شدي . نگفتي چت بود . "

" آنفولانزا ..."

" دلم برايت يك ذره شده . كاش الان پيش تو بودم ."

" كاري نداري ؟"

" بگو دوستت دارم تا خداحافظي كنم . "

چشمانم را روي هم گذاشتم . از شدت عصبانيت گر گرفته بودم . مس دانستم اگر بر خلاف ميلش عمل كنم ول كن نيست . به ارامي گفتم :" دوستت دارم ."

اذيتم مي كرد . مي دانست چجوري زجرم بدهد . " چي ؟ نشنيدم يك بار ديگر بگو ."

متوجه حركت فريبرز به سمت كتابخانه شدم كمي بلند تر تكرار كردم " دوستت دارم."

كتابي از دست فريبرز افتاد پايين و برديا خوشحال و پيروز خداحافظي كرد . به سرعت به طرف او رفتم . همزمان خم شديم تا كتاب را برداريم . نگاهمان از هم گريزان بود . كتاب را برداشت و بي توجه به من سر جايش گذاشت . از خانم مدير تشكر كردم و به سرعت از دفتر بيرون آمدم . احياي خفگي به من دست داد . دلم مي خواست هاي هاي گريه كنم .

چرا گفتم دوستش دارم ؟ مگر من از او بيزار نبودم ؟ من هنوز از او مي ترسيدم ... نفرين برتو ! نفرين به من .

زنگ كه به صدا در آمد به دستشويي رفتم تا آبي به چهره اشك آلودم بزنم . به چشمان شبنم زده ام زل زدم و گفتم:" تو ملعوني ماندانا!"

حوصله شلئغي بچه ها را نداشتم . ژاله به جاي من كلاس را اداره مي كرد . وقتي برپا داد نتوانستم مثل تمام بچه ها با ذوق و اشتياق به او خيره شوم . هنوز بر جا نداده با لحني پر توبيخ به ژاله گفت:" شما مبصر كلاس هستيد؟"

ژاله به لكنت افتاد :" نه... ماندانا ... يك كمي حالش گرفته بود ..."

"خيلي خوب بنشينيد ... خانم ستايش ؟"

از جا برخاستم . سرم پايين بود و قلبم تند مي كوبيد.

" وقتي با شما حرف مي زنم به من نگاه كنيد."

سرم را بلند كردم . هرچه خشم و غضب بود در نگاه او جمع شده بود . " مگر نگفته بودم حوصله بي نظمي و جا بجايي را ندارم؟"

" چرا ولي من فقط كمي سرم درد مي كرد ..."

"بيرون . از كلاس من برو بيرون هر وقت حوصله ات سر جايش بر گشت سر كلاس حاضر شو !"

نا باورانه و با حسرت به او نگاه كردم . نه تنها من بلكه بقيه بچه ها هم از اين كار او شگفت زده شدند . هنوز نگاهمان با هم درگير بود كه دوباره فرياد زذ:" اگر نشنيديد دوباره تكرار كنم ؟"

به ناچار كتاب و دفترم را توي كيفم گذاشتم و بعد با نگاهي سنگين به ژاله آرام از كلاس بيرون رفتم . سر به زير متفكر در طول حياط قذم مي زدم . علت خشم و كينه ناگهاني اش چه بود ؟

سر قرار هميشگي ايستاده بودم . كمي ديرتر از هميشه رسيد . بي اعتنا از مقابلم رد شد . متوجه نشدم چرا دنبال ماشين مي دوم .ولي او با آخرين سرعت ممكن از پيچ خيابان گذشت .

از دستش دلگير بودم . نمي دانستم چه كرده ام كه اينگونه مورد غضبش قرار گرفته ام . شايد تلفن امروز باعث اين رفتارش شده بود . شايد هم وقتي به برداي گفتم دوسست دارم او شنيد...آري او شنيد. ديدي چط.ر كتاب همان لحظه از دستش افتاد .

خوب بر فرض اينكه شنيده باشد چه ربطي به او دارد ؟ چرا بايد خشمگين شود؟ يعني مي خواهي بگويي او هم دوستت دارد ؟ نه ابله نادان ! او كجا و تو كجا ؟ قلب سياهت را فراموش كرده اي ؟ او كه خبر از قلب من ندارد ... قلب من ... كه ديدني نيست !

نفهميدم چرا به جاي رفتن به خانه به يك پارك خلوت و آرام رفتم . به آرامي روي نيمكتي نشستم . از سكوت دل آزار پارك استفاده كردم و تا آنجا كه دلم مي خواست گريه كردم .

نفهميدم كي هوا تاريك شد . وقتي پارك شلوغ شد و دسته اي از دخترها و پسرها با خنده از كنارم گذشتند تازه به خودم آمدم. " اي واي شب شد . " مثل بچه ها كيفم را برداشتم و دوان دوان از پارك بيرون رفتم . از برخورد فريبرز واهمه داشتم . وقتي به خانه رسيدم از نفس افتاده بودم .

مي دانستم صورتم مثل گچ سپيد شده است و صورت او از خشم سرخ و ملتهب .

در را باز كردم كه از پشت پنجره به طرفم برگشت . لحظه اي با تعجب توام با غضب نگاهم كرد و بعد با فريادي كه انتظارش را مي كشيدم به سلامم پاسخ داد .

" تا حالا كجا بودي؟"

" پارك بودم باور كنيد نفهميدم .."

" دلت مي خواهد اين چرنديات را باور كنم ؟ ساعت پنج و نيم است . تو الان برگشتي خانه ! بگو اين همه وقت كجا بودي ؟"

با بغض نگاهش كردم و گفتم :" چرا باور نمي كنيد ؟ من توي پارك بودم بس كه..."

" كافيه ديگر ... زود وسايلت را جمع كن و برو پيش عمه رويا من ديگر نمي خواهم تو را اينجا ببينم ."

ناباورانه نگاهش كردم . يعني درست مي شنيدم ؟ او داشت مرا از آنجا بيرون مي كرد ؟ گفتم :" خواهش مي كنم فريبرز خان من قول مي دهم آخرين بار باشد . "

هيچ اهميتي به گريه و التماس من نداد . پشت به من رو به پنجره ايستاد و ب تحكم هميشگي گفت:" هر چه زودتر وسايلت را جمع كن هر چه زودتر ."

همانطور كه اشك مي ريختم به اتاقم رفتم . فقط برنامه ي فردا را توي كيفم گذاشتم و گريه كنان از اتاق بيرون آمدم . بدون خداحافظي از در بيرون رفتم . در را بستم از پله ها بالا رفتم و به طبقه دوم كه رسيدم توي كيفم دنبال دسته كليدم گشتم . در را كه گشودم بوي غريبي مشامم را آزار داد . فقط يكي از چراغها را روشن كردم . جقدر از سكوت خانه دلم گرفت. روي كاناپه دراز كشيدم و به ياد روزهاي خوش اين خانه اشك ريختم . ساعتي با خاطرات نه چندان دور اشك ريختم و بعد با تاريكي هوا به خواب رفتم .

مادر بزرك طناب دور گردنش را به من آويخت و از آن بالا با قهقهه اي جنون آميز تابم داد . بعد مادر بزرگ مرا پايين آورد و به گودالي عمیق انداخت و روي خاك پاشيد . تا گردنم در خاك فرو رفته بودم كه ... جيغ كشان از خواب بيدار شدم . در تاريكي خانه سايه هاي وحشتناكي را مي ديدم كه انگار به سوي من مي آيند .نتوانستم بيش تز از آن انجا بمانم . در را باز كردم و فرياد كشان از پله ها سرازير شدم .

احساس مي كردم سايه ها در تعقيب من از پله ها پايين مي آمدند . با چنان قدرتي بر در كوبيدم كه انگار با مشتهايم در را خرد مي كردم . در باز شد و من چهره هراسناك فريبرز را ديدم كه با چشمان خواب آلودش نگاهم مي كرد . نفهميدم چرا...چرا گريه مي كنم ؟ سايه ها هنوز در اطرافم پرسه مي زند . تكرار كردم:" نه ! من تقصيري ندارم مي بي گناهم ! راحتم بگذاريد ... راحتم بگذاريد..."

با سيلي محكمي كه زير گوشم زده شد با بهت به فريبرز خيره شدم . سايه ها رفتند .

" چت شده ؟ چرا آرام نمي گيري ؟"

ديگر از خشم چشمانش نمي هراسيدم ." معذرت مي خواهم خواب بدي ديدم ... مادربزرگ...!" و ديگر نتوانستم ادامه دهم .

" چرا نرفتي خانه عمه رويا؟"

ديگر در نگاهش عصبانيت موج نمي زد . مرا به داخل خانه برد . روي صندلي نشستم و تازه توانستم نفس راحتي بكشم . برايم آب ريخت و به كنارم برگشت . لباس خواب بر تن داشت و چهره اش كمي رنگ پريده به نظر مي رسيد . با شرم سرم را پايين انداختم .

" خجالت نكش ! راستش بعد از اينكه رفتي پشيمان شدم . زنگ زدم خانه عمه رويا و او گفت تو آنجا نرفتي . بعد كه چراغ روشن طبقه بالا را ديدم خيالم راحت شد . حالا حالت خوب است ؟"

دوباره لحنش مهربان بود . " خوبم . كابوس وحشتناكي بود . زمان و مكان را از ياد برده بودم ... كاش جاي مادربزرگ من ..."

حرفم را بريد و گفت:" ديگر فكرش را هم نكن ... وقتي كنار من هستي از هيچ چيز و هيچ كس نترس باشد !"

به چشمان مهربانش لبخند زدم . ساعت سه بامداد بود و هردو خواب زده شده بوديم . كتري روي بخاري بود و قل مي زد . چاي گذاشت و آبي به صورتش زد . وقتي برگشت لبخند به لب داشت .

" لابد تو هم مثل من شام نخوده اي ." وقتي تعجب مرا ديد گفت:" نتوانستم بدون تو شام بخورم...غذا هنوز روي بخاري است . الان ميز را ميچينم و دوتايي با هم شام مي خوريم . چطور است ؟"

ميز شام را كنار بخاري چيدم . كباب شامي غذاي مورد علاقه او بود كه براي ظهر ديروز آماده كرده بودم . پس با اين حساب او ناهار هم نخورده بود . هر دو در سكوت و خلوت بامداد هر چند ميل و اشتهايي نبود ام كنار هم چند لقمه به دهان گذاشتيم .

گه گاهي به هم زا مي زديم و من بي طاقت تر از او سرم را پايين مي انداختم . پس از صرف غذا خواستم ميز را جمع كنم كه نگذاشت .

" ولش كن بنشين با تو حرف دارم . "

من صاف روي مبل شستم و به او خيره شدم .

" ماندانا من به خاطر رفتار ديشبم دليلي داشتم كه باز فكر نمي كنم دليل درستي براي بيرون كردن تو از خانه باشد . دلم مي خواهد راستش را به من بگويي آيا بعد از تعطيل شدن از مدرسه رفته بودي پارك؟"

سرم را تكان دادم و حرفش را تاييد كردم .نفس راحتي كشيدم . اينبار به پشتي مبل لم داد . نگاهمان به يكديگر خيره مانده بود كه دوباره گفت:" يك سوال ديگر."

كمي مكث كرد . به گمانم براي طرح سوالش با خودش درگير بود . سپس پرسيد :" كسي كه از فرانسه به مدرسه زنگ مي زند آيا فقط خواستگار تو بوده؟"

" بله او فقط خواستگارم بود...البته كمي مشكل رواني دارد ناچارم به تلفن هايش جواب بدهم ."

چشمانش گر شدند :" ناچاري ؟ چرا ؟"

" اگر بي اعتنايي مرا ببيند مدام مزاحمت تلفني ايجاد مي كند كمي عصبي است ..." و فكر كردم كمي نه خيلي ! او ديوانه است .

مستقيم نگاهم كرد و پرسيد :" پس لابد ديروز به ناچار بهش گفتي دوستت دارم ؟"

نگاهش در انتظار پاسخ من برق مي زد . " بله مجبور بودم . "

انگار خيالش راحت شده بود . لبخند بر لبانش نشست و بعد نفش بلندي كشيد و گفت :" خوشحالم كه از روي اجبار اين حرف را زدي ." و در مقابل بهت من حنده اي كرد و چند لحظه به من چشم دوخت.

ساعت چهار و نيم بود كه من او چاي مي نوشيديم .

" ماندانا از بابت رفتار ديروز چه در سر كلاس و چه در خانه متاسفم ! راستش آن تلفن روي اعصابم تاثير بدي گذاشته بود . "

ناباورانه نگاهش كردم كه گونه هايش از شرم سرخ شده بود . قلبم دوباره تند زد . پيشنهاد داد تا روشن شدن هوا با هم مشاعره كنيم . او بيت اول را عاشقانه انتخاب كرد .

" آنكه سودازده چشم دو بوده است منم

وانكه از هر موژه صد چشمه گشوده است منم "

" مردم چشم فرومانده است در درياي اشك

مورراپاي رهايي از دل و گرداب نيست . "

لحظهاي نگاهم كرد و دوباره صداي خوش طنينش در گوشهايم زنگ زد .

" تا تو مراد من دهي كشته مرا فراق تو

تا تو به داد من رسي من به خدا رسيده ام ."

من دوباره تكرا كردم .

" مردم چشم فرومانده است در درياي اشك

موررا پاي رهايي از دل و گرداب نيست ."

نگاهش پر معنا بود . من مصرع دوم را همچنان زير لب زمزمه مي كردم .

موررا پاي رهايي از دل و گرداب نيست ."

موررا پاي رهايي از دل و گرداب نيست ."

از تئاتر بر مي گشتم . آن روز دبيران مدرسه ساعت دو و نيم جلسه داشتند . بنابراين فريبرز نتوانست به دنبال من بيايد . مقابل در پاركينگ با پستچي مواجه شدم . با ديدنم پرسيد:" ببخشيد خانم شما ساكن طبقه دوم پلاك 114 هستيد."

با سر حرفش را تاييد كردم . خوشحال شد و بسته اي از كيسه اش آورد و گفت:" اين مال شماست . از فرانسه آمده است . اينجا را امضا كنيد."

نگاهم به بسته بود . جايي كه پستچي نشان داد را امضا كردم . حدس زدم از طرف برديا باشد . هيچ اشتياق و وسوسه اي در من براي باز كردن آن نبود . با سرعت داخل خانه شدم . مستقيم به طرف اتاقم رفتم . بسته را باز كردم . در نگاه اول گردنبند مرواريد بلندي را ديدم . بي گمان اين گردنبند مرواريد متعلق به مادربزرگ بود . عرق سردي روي پيشاني ام نشست . از لاي يك بشته ديگر چندين عكس بيرون آوردم كه با ديدن هر يك از آنها احساس تنفر شديدي به من دست داد . عكس هايي را كه در طول با هم بودنمان از من و خودش گرفته بود برايم پست كرده بود . بعضي از آنها به قدری مفتضح بودند كه حالم از خودم به هم خورد . سر انجام يك نامه كوتاه:

سلام ماني عزيز. اميدوارم از هداياي ناقابلم خرسند شده باشي . تنعا دغدغه من شوق رسيدن به توست .مي دانم و ايمان دارم كه روزي دوباره به تو خواهم رسيد . پس به اميد آن روز... دوستت دارم و دوستم بدار .

نامه را با نهايت انزجاري كه در دلم زبانه مي كشيد مچاله كردم . با شنيدن صداي در با دستپاچگي همه وسايل را در كمدم قايم كردم . اي نامرد حرامزاده . چه گستاخانه آن گردنبند را برايم فرستادي...

صداي فريبرز را شنيدم كه مرا صدا مي زد . سراسيمه از اتاق بيرون رفتم . خوب مي دانستم زنگ چهره ام پريده است . پريشاني را در نگاه من ديد و پرسييد :" اتفاقي افتاده ؟"

بي جهت انكار كردم و گفتم :" نه ... فقط سرم كمي درد مي كند ."

* * *

دامن جين كوتاهم را از كشو در آوردم . چطور مادر ياد اين دامن بود . خودم خيلي وقت بود آن را از خاطر برده بودم .

موهايم را شانه زدم و روي شانه هايم ريختم . چقدر بلند شده بودند! كمي ماتيك ماليدم . كاش پيراهنم كمي آستينهايش بلند تر بود . از هيبتي كه براي خودم ساخته بودم بدم مي آمد .

در اتاق را باز كردم و فكر كردم چه واكنشي نشان خواهد داد ؟ روي مبل نشسته بود و روز نامه مي خواند . متوجه من نشد . مقابلش نشستم و پا روي پا انداختم و در دل خودم را لعنت فرستادم و گفتم كاش ساقهاي سپيدت را قطع مي كردند . مرا ديد . كمي با بهت و حيرت نگاهم كرد . لبخند مسخره اي تحويلش دادم و بعد با گفتن مي روم چاي بياورم بلند شدم و با كمي طنازي به طرف آشپزخانه رفتم . به دنبالم به آشپزخانه آمد .

سنگيني نگاهش را احساس كردم . دو فنجان روي سيني چيدم . پشت سرم جلوي يكي از صندليها ايستاده بود . وقتي به طرفش برگشتم به عمد با او برخورد كردم . چند لحظه را را با تماشاي هم سپري كرديم . با دستپاچگي سرش را پايين انداخت و از آشپزخانه بيرون رفت . به جاي خالي اش كنار صندلي چشم دوختم و گفتم : ديدي مادر ! حتي اگر لخت هم مقابلش ظاهر شوم نگاه چپ به من نمي اندازد .

روز صندلي نشستم و كر كردم چرا دنبالم تا آشپزخانه آمد . منقلب و پريشان نشان داد و بعد سراسيمه از آشپزخانه بيرون رفت . نيم ساعتي همان جا روي صندلي نشستم و منتظر ماندم تا از اتاقش بيرون بيايد . عاقبت آمد . نگاهي دزدانه به اتاق نشيمن انداختم . سر جايش نشسته بود و اين بار در دستش كتابي بود . بي انكه دوست اشته باشم از جا بلند شدم . چاي ريختم و به اتاق نشيمن رفتم . سيني چاي را مقابلش گذاشتم . وقتي نگاهم كرد لبخند هرزه اي به رويش پاشيدم كه خودم را هم به چندش انداخت .

ناگهان با چنان خشمي سيني را انداخت كه چاي داغ بر سر و صورتم پاشيد . مات و مبهوت نگاهش كردم . چشمانش ديگر منقلب نبودند . جرات نگردم بپرسم چرا ؟ فريادش خطرناك تر از خشم چشمانش بود .

" زود اين لباس مسخره را از تنت در بيار ... فهميدي ؟"

فرار را بر قرار ترجيح دادم . احساس شرم و گناه در وجودم چنگ مي انداخت . اي خدا من لياقت او را ندارم . من شكست خورده و بازنده ام . بايد اين علاقه را فراموش مي كردم ... آري ! من لياقتش را ندارم . بايد همه چيز را در نطفه خفه كرد .

يك ساعت بعد در اتاقم به صدا در آمد . بلوز قرمز و شلوار مشكي پوشيده بودم . آخرين قطره اشك را از گوشه چشمم پاك كردم و در را گشودم . نگاهي انديشناك به من انداخت و سرتاپايم را نگريست و گفت:" نمي خواهي بيايي بيرون ؟"

لحنش مي گفت همه چيز را فراموش كرده است و من با لبخند همراهش از اتاق بيرون آمدم . خودش روي صندلي نشست و از من تقاضاي چاي كرد . وقتي چاي ميريختم در اين فكر بودم كه روزي از بابت تعرضي كه به وجودم شده بود ناراحت بودم و مي گريستم حال براي چه ناراحتم ؟

آيا عجيب نبود ! به من اعتنايي نكرد چرا بايد ناراحت و دمق باشم ؟ من به او افتخار مي كردم . وقتي چاي داغ را تا ته سر مي كشيد خيره به او زل زده بودم . متوجه شد و با لبخند گفت:" چيه ؟ بدجوري نگاهم مي كني ."

" ماندانا به نظر گرفته مي رسي ."

نگاهش كردم و گفتم:" نه هيچي نيست ."

با اشاره به لباسهايم گفت:" ببين اين لباسها چقدر بهت مي آيد ! هيچوقت دوست ندارم در مقابل كسي با آن پوشش مسخره ظاهر بشوي باشد؟"

خوشحال شدم . آري دلم مي خنديد و چشمم اشك شوق به ديده آورد او مرا از نو ساخت . " باشد قول مي دهم . "

از جا برخاست و رو به من گفت:" حاضري با هم كمي قدم بزنيم ؟"

شادمانه نگاهش كرد ." بله با كمال ميل ."

" پس لباس گرم بپوش . "

موهايم را زير كلاهم پنهان كردم و دكمه پالتويم را تا زير گردنم بستم . خوشحال بودم .

روي سنگفرش خيابان همگام با هم راه مي رفتيم . غروب يك روز زمستاني بود كه سوز سرما تا مغز استخوان رخنه مي كرد .

" ببين ماندانا من بيست و نه سال از عمرم گذاشته . بهترين سالهاي زندگي ام را توي شهر كوچكمان گذرانده ام خاطرات ارزشندي هم از آن سالها دارم كه فكر نكنم هيچوقت فراموششان كنم . وقتي تصميم گرفتم به تهران بيايم با خودم گفتم يك زندگي متفاوت خواهم داشت . يك زندگي جديد . نه اينكه از زندگي قبلي ام ناراضي باشم . نه دنبال تغيير و تحول هستم چون از يكنواختي خوشم نمي آيد . "

كمي مكث كرد به پارك رسيده بوديم . روي نيمكت نشستيم و او همراه با نفس عميقي ادامه داد :

" هرگز فكر نمي كردم تدريس در يك دبيرستان دخترانه تا اين حد برايم سخت باشد . دخترها احساسات عجيب و غريبي دارند كه تا به حال در اين مورد تجربه اي نداشته ام . نامه هايي كه برايم مي نويسند حاكي از احساسات زودگذر پوچ و بي ارزش آنهاست . بعضي وقتها بيشتر نامه ها را بي آنكه بخوانم پاره مي كنم و دور مي ريزم ..."

دوباره بي آنكه به نتيجه اي برسد حرفهايش را ناتمام گذاشت . نمي دانم از بازگو كردن اين حرفها چه قصدي داشت . شايد فكر مي كرد من هم دچار آن احساسات پوچ شده ام ؟ آه نه اين منصفانه نبود . يك بار فقط يك بار درگير اين احساسات كشنده شدم و خودم را براي هميشه نابود كردم ديگر نه به خودم چنين اجازه اي ...

" ماندانا در سن و سالي كه تو هستي مي شود به معناي واقعي كسي را دوست داشت ؟" يكه خوردم و مستقيم نگاهش كردم. چه منظوري داشت ؟ چشمان منتظرش نگذاشت بيشتر از اين فكر كنم .

" نمي دانم فكر مي كنم خيلي كم پيش مي آيد... ولي غير ممكن نيست ."

پرسش بعدي او بيشتر داغم كرد :" تو تا حالا به اين احساس رسيدي ؟" نگاهش كردم او هم به من خيره شده بود . در نگاهش همه چيز بود . همرباني و صداقت و برقي كه بي شباهت به عشق نبود اما چرا انكار كردم ؟ چرا دروغ گفتم .

" نه راستش زياد خودم را درگير اين جور مسائل نمي كنم ."

نگار تيرش به سنگ خورد . سنگي را از جلوي پايش برداشت و به طرف كلاغ بد آوازي كه بالاي درخت نشسته بود پرتاپ كرد . دوباره سكوت بين صحبتمان حط فاصله انداخت . اين بار با ساعت مچي اش ور مي رفت كه پرسيد :" نظرت درباره خانم گرمارودي چيست ؟"

احساس خفگي كردم . آرام گفتم :" نظري ندارم دبير خوبي است ." سرش را پايين انداخت و دوباره به ساعت مچي اش چشم دوخت .

" آره خودم هم همين فكر را مي كنم ولي ..." به من نگاه كرد و گفت:" تو اگر جاي من بودي چه كار مي كردي ؟"

با تعجب نگاهش كردم . كمي هول به نظر مي رسيد و انگار تمركز حواس نداشت . " يعني كدام را انتخاب مي كردي . آنكه دوستش داري و نميداني كه دوستت دارد و يا آنكه دوستت دارد و نمي داني كه دوستش داري ؟!"

كمي گيج شدم و به پرسش او بيشتر فكر كردم . " باور كنيد نفهميدم چه گفتيد ؟"

" ولش كن . فراموشش كن...خودم هم نفهميدم كه چه گفتم ." اما دوباره پرسيد :" نگفتي كدام را انتخاب مي كردي ؟"

از رفتارش خنده ام گرفت . حالت بچه ها را داشت حتي نگاه كردنش كودكانه بود .

" نمي دانم . شايد كسي را كه دوستش داشتم را انتخاب مي كردم ."

" با وجودي كه نمي داني كه دوستت دارد ؟"

" خوب كاري مي كردم كه بفهمم دوستم دارد يا نه ؟"

" مثلا چه كاري؟"

شانه هايم را بالا انداختم . " نمي دانم اين بستگي به طرف دارد . می توانم به شما كمك كنم ؟"

يك لحظه چشمانش درخششي گرفت و پرسيد:" چه طوري ؟"

در دل به شيطنت خودم خنديدم و گفتم :" شما بگين طرف كيه خودم از او مي پرسم ."

با لج گفت:" لازم نكرده ! او هنوز بچه مدرسه اي است و نمي خواهم چشم و گوشش باز شود ... در حال حاضر درس از همه چيز برايش واجب تر است ."

نتوانستم جلوي خنده ام را بگيرم . از سادگي و صداقت كلامش خوشم آمده بود و غش غش خنديدم . هيچ عصباني نشد فقط با تعجب گفت :" به چي مي خندي ؟"

" معذرت مي خواهم ... شما خيلي با نمك حرف مي زنيد ." كمي عصبي به نظر مي رسيد " اگر مي دانستم مورد تمسخر شما قرار مي گيرم هزگز حرفي در اين مورد نمي زدم ."

" من قصد تمسخر نداشتم فقط از اينكه گفتيد او بچه مدرسه اي است و ..."

" خيلي خوب . حرف زدن در اين مورد را تمامش مي كنيم."

اما شيطنتم كل كرده بود ودست بردار نبودم . " نمي خواهيد به من بگوييد آن بچه مدرسه اي كيست ؟ مي توانم كمكتان كنم ها !"

همراه پوزخند گفت:" لازم نكرده ! احتياج به كمك شما ندارم . بچه هار ا چه به اين حرفها ." اين بار او قصد آزار مرا داشت .

" من بچه ام ؟ من هفده سالم است آقاي بهتاش ! اين جور حرفها را هم خوب درك مي كنم ."

" خيلي خوب ! بلند شو برويم شب شده است ."

" حالا آن بچه مدرسه اي از بچه هاي مدرسه خودمان است ؟"

يقه پالتويش را صاف كرد و گفت :" به شما ربطي ندارد شما بهتر است سرتان به درس و مشقتان گرم باشد."

پا به پاي هم راه افتاديم . دستم را گرفت و مرا به دنبال خودش كشيد . آهسته در كوچه هاي خلوت شب ترانه اي را زير لب زمزمه مي كرد :

" يكي را دوست مي دارم

يكي را دوست مي دارم

ولي افسوس او هرگز نمي داند

نگاهش مي كنم

شايد بخواند از نگاه من

كه او را دوست مي دارم

ولي افسوس او هرگز

نگاهم را نمي خواند

به برگ گل نوشتم من

كه او را دوست مي دارم

ولي افسوس او گل را

به زلف كودكي آويخت

تا او را بخنداند

يكي را دست ميدارم

يكي را دوست مي دارم ."

" خانم ستايش حواستان كجاست ؟"

" همين جا . "

بعد كاغذي را كه رويش شعر نوشته بودم مچاله كردم . بلند شد و به طرف ميز من آمد. نگاهي به كاغذ مچاله شده دستم انداخت و گفت:" بده به من . "

با وحشت آن را لاي دستم فشردم و گفتم:" نه خواهش مي كنم ديگر تكرار نمي كنم . "

" گفتم بده به من ."

بخاطر صلابت كلامش و نگاه پر غضبش نتوانستم استقامت به خرج بدهم ! كاغذ را به طرفش گرفتم . آن را در دست فشرد اما باز نكرد . كاغذ را روي ميز گذاشت و به ادامه درس پرداخت . زنگ كه به صدا در آمد بچه ها كلاس را يكي يكي ترك كردند . او پشت ميز نشسته بود و كاغذ را مي خواند . وقتي از كنار ميزش گذشتم صدايم كرد و از من خواست روي ميز اول بنشينم . نگاهش را از روي كاغذ برداشت و به سوي من روانه كرد . لبخند معني داري روي لبانش بود . چند سطري از شعري را كه نوشته بودم با صداي بلند خواند:

" يكي را دوست مي دارم

ولي افسوس او هرگز نمي داند

نگاهش ميكنم شايد بخواند از نگاه من

كه او را دوست مي دارم ."

زل زد به چشمانم و گفت:" شعر عاشقانه هم كه بلدي بنويسي ."

كمي جسارت به خرج دادم و گفتم:" از دبيرم ياد گرفتم ."

" دبيرتان به شما ياد نداده بچه ها بايد به فكر درس باشند ؟"

دوباره كاغذ را مچاله كرد و توي سطل انداخت . " تكرار كه نمي شود !"

" نه تكرار نمي شود . "

از جا برخاست و گفت:" آفرين دخت خوب دوست داشتن كه بچه بازي نيست."

" من بچه نيستم . "

با لحن تمسخر آميز گفت:" جدي مي گوييد ؟ او . فراموش كردم شما دوران نوجواني را پشت سر مي گذرانيد . ببخشيد."

بعد از كلاس بيرون رفت . با لج مشت كوبيدم روي ميز . فرصت نشد بروم بيرون و هوايي تازه كنم . زنگ خورد و سر جايم برگشتم .

سر تمرين تئاتر حواسم سر جايش نبود . مدام كارگردان به من تذكر مي داد كه حواسم را جمع كنم . وقتي به دنبالم امد يك شاخه مريم سپيد در دستش بود . همين كه در را باز كردم و روي صندلي نشستم گل را به طرف من گرفت . دادن گل و رفتار آن روزش كمي عجيب و غير منتظره به نظر مي رسيد . گل را گرفتم و پرسيدم :" براي چي ؟"

همراه با لبخند گفت:" همين طوري !"

من هم با لبخند تشكر كردم و گل را بو كشيدم .

" مي دوني معدلت چند شده ؟"

" نه الان دو هفته از امتحانات مي گذرد ولي هيچ خبري از نتايج به دستمان نرسيده .

چشمانش برق زد . " بهت تبريك مي گويم معدلت هيجده به بالاست . "

هيجان زده روي صندلي نشستم و گفتم :" راست مي گوييد! باورم نمي شود . " از فرط خوشحالي اشك به ديده آوردم . چانه ام مي لرزيد .

" سلام مادر مژده بده شاگرد دوم شدم آن هم با معدل..."

" بس كن ديگر ماني ! حوصله ندارم . اين خراب شده حال مرا به هم مي زند . پدرت هم كه آدم نمي شود كه نمي شود . مي گويد يا طلاق مي گيري يا همين جا مي ماني و زندگي مي كني . مي گويد بدون طلاق جدا از هم مي توانيم زندگي كنيم . خجالت نمي كشد راه حل پيش پايم مي گذارد تو چه كار كردي ؟

" چه كار بايد بكنم ؟ هيچ فرقي نكرده همه چيز سر جاي خودش است ."

عصباني شد و گفت :" نتوانستي هيچ كاري بكني بي دست و پا ؟ از پس يك پسر دهاتي بر نيامدي ؟ راستي كه ! نااميدم كردي ." و پيش از خداحافظي حرف آخر را زد :

" ببين ماني هر چه سريعتر كار اين پسر را بسازي ! من ديگر نمي توانم اينجا دوام بياورم ."

گوشي را گذاشتم . رعد و برق همچنان سينه تاريك آسمان را مي دريد . فريبرز مشغول درست كردن كتلت بود .

" مادرت نمي خواهد از دبي برگردد؟"

متفكر روي صندلي آشپزخانه نشستم و گفتم :" نه!"

آن شب گرفته تر و انديشناك تر از هميشه به اتاقم رفتم . به حرفهاي مادر فكر مي كردم . يعني درست مي گفت؟دوباره صداي رعد و برق در اتاقم پيچيد هر چند دلم نمي آمد فريبرز را درگير سرنوشت شوم خودم بكنم اما ...مگر نه اينكه فكر مي كنم مرا دوست دارد خوب چه اشكالي دارد كه ...

لباس خوابم را پوشيدم . موهايم را روي شانه ام ريختم و جلوي آينه ايستادم . در نگاهم رد پاي شيطان جرقه مي زد . ساعت يك بامداد بود ... از اتاقم بيرون آمدم و به طرف اتاق او گام برداشتم . كمي دلهره و ترس در حركاتم آميختم. آخر من يكي از بازيگران اصلي گروه تئاتر بودم !

با چند ضربه پي در پي در با سرعت باز شد . در لحظه اول نگاه خواب آلود فريبرز باعث شد احساس پشيميني كنم . همراه با خميازه بلندي گفت :" چي شده ماندانا ؟"

با وحشتي تصنعي گفتم :" من از رعدو برق مي ترسم . همه جا سايه مي بينم و مادربزرگ را كه ..."

دوباره همان موقع رعدو برق سكوت خانه را شكست و من با وحشتي تصنعي گفتم :" اجازه مي دهيد امشب توي اتاق شما بخوابم ؟"

انگار خوب از چشمانش پريد ." توي اتاق من !؟"

"خواهش مي كنم ! من از ترس مي ميرم . "

از روي استيصال چنگي به موهايش انداخت . سر دو راهي قرار گرفته بود ."خيلي خوب بيا تو ."

نمي دانم خوشحال بودم يا نه اما از اينكه همه چيز طبق نقشه پيش رفته بود زاضي بودم .

تخت را مرتب كرد و گفت:" خيلي خوب بخواب از هيچي هم نترس . "

زير پتو نشستم او به طرف ميز تحريرش رفت . " پس شما چي ؟" به طرفم برگشت و گفت :" حالا كه خواب از سرم پريده مي خواهم كمي مطالعه كنم."

"بعد چي ؟ كجا مي خوابيد؟" و سرم را كج كردم ! دوباره به طرف تخت آمد و با لبخند گفت:" نگران من نباش همين جا مي خوابم ."

شادمانه گفتم:" اينجا روي تخت ."

دستش را به نشانه سكوت روي دماغش گذاشت و گفت:" هيس روي تخت نه . منظورم همين جا روي زمين بود ."

پتو را پس زدم و با لج گفتم:" نه اينطوري زشت است . شما نبايد روي زمين بخوابيد."

با لحني آرام و منطقي گفت:" من كه نمي توانم روي تخت كنار تو ..." و بعد بي انكه به حرفش ادامه دهد مرا روي تخت خواباند و پتو را رويم كشيد . " بخواب و اينقدر حرف نزن والا مي روم توي اتاق تو مي خوابم ." به ناچار چيزي نگفتم و زير پتو فرو رفتم .

او پشت ميز تحريرش نشست و چراغ مطالعه اش را روشن كرد . كتابش را باز كرد و مشغول خواندن شد . هر چقدر نگاهش كردم حتي برنگشت كه دزدانه مرا نگاه كند .نيم ساعتي گذشت از تخت پايين آمدم و به طرفش رفتم .

بي آنكه نگاهم كند پرسيد:" چرا نخوابيدي ؟ اين رعد و برق تا صبح ادامه دارد ."

اين بار مجبور شد نگاهم كند . كمي سرم را به طرفش بردم چشمانم را به رويش خمار كردم و گفتم:" من خيلي مي ترسم ! بعد از قتل مادر بزرگ هر وقت شبها مي ترسيدم مادرم مرا بغل مي كرد تا بخوابم ."

با لحن جدي گفت:" حالا كه مادرت تشريف ندارد تو هم اگر خيلي مي ترسي بروم برايت عروسك بياورم تا بغلش كني و بخوابي ."

دوباره مرا به تخت برگرداند و با انگشت اشاره رو به من هشدار داد كه :" مي گيري مثل آدم مي خوابي . فهميدي؟"

كمي با بغض و اندوه نگاهش كردم . الكي گريه سر دادم . چند لحظه در همان حال گذشت . بعد با شتاب از اتاق بيرون رفت . گريه كنان به گوشه تخت پناه بردم . اين بار ديگر به راستي مي گريستم . به قدري تحت تاثير قلب پاك و آسماني اش قرار گرفته بودم كه از خودم بدم مي آمد .

نيم ساعت گذشت . ديگر خوابم گرفته بود . در باز شد . براي اينكه با او برخوردي نداشته باشم خودم را به خواب زدم . صداي پايش را شنيدم كه به تخت نزديك مي شد . شايد نگاهم مي كرد . پتو را مرتب كرد و دستم را كه از تخت آويزان بود لحظه اي در دستش فشرد و آن را زير پتو گذاشت . دوباره به طرف ميز تحرير رفت .

نگاهش كردم . به اندازه تمام عمرم مطمئن بودم كه عاشق اين پاكي و عزت نفس او هستم .

صبح كه بيدار شدم او را ديدم كه سرش را روي ميز تحرير گذاشته بود و همان طور خوابيده بود . بار ديگر از خودم خجالت كشيدم . هر روز صبح او صبحانه را آماده مي كرد . آن روز تصميم گرفتم من اين كار را بكنم . آهسته از اتاق بيرون رفتم .

ميز صبحانه كه آماده شد به اتاق برگشتم هنوز خواب بود . به آرامي صدايش زدم . همراه با خميازه اي بلند و كش و قوسي طولاني چشم از هم گشود . سلام مرا با لبخند پاسخ داد و گفت:" ديشب خيلي اذيتم كردي!"

سرم را پايين انداختم و گفتم:" معذرت مي خواهم . شما گفتيد روي زمين مي خوابم چرا اينجا..."

حرفهايم را با بالا آوردن دستش تمام كرد و دوباره خميازه كشيد . وقتي فهميد صبحانه آماده كرده ام دستهايش را به هم كوبيد و گفت:"آفرين . كم كم به يك كدبانوي خوش سليقه تبديل مي شوي ."

صورتم گر گرفت . پشت ميز نشست و به خوردن مشغول شد .

" امروز ساعت آخر را مرخصي ميگيرم بايد بروم اداره آموزش و پرورش برايم دعوت نامه آمده فرستاده اند ."

" ساعت آخر با كدام كلاس درس داشتيد؟"

" نيم نگاهي به من انداخت و گفت:" كلاس اولي ها چطور مگه؟"

با لبخند شيطنت آميزي گفتم:" پس امروز برايشان عزاي عمومي است."

لقمه اش را فرو داد و گفت:" جدي . يعني تا اين حد به كلاس من علاقه مندند."

سرم را تكان دادم . از گوشه چشمش نگاهم كرد و گفت:" تو هم همينطوري ؟!"

جا خوردم زود خودم را جمع و جور كردم و گفتم:" من ... فرق مي كنم... آخر هميشه شما را مي بينم...ولي..." فوري چايم را سر كشيدم . از دستپاچگي ام خنده اش گرفت .

" چند بيت شعر حفظ كرده ا؟"

" روي هم سه هزار بيت. البته امشب بايد آنها را مرور كنم مي ترسم يادم برود ."

زل زد به صورتم و گفت:"

" ز دستم بر نمي خيزد كه يك دم بي تو بنشينم

به جز رويت نمي خواهم كه روي هيچ كس ببينم ."

منتظر پاسخ من بود من هم خيره شدم به چشمانش و خواندم:

" من بي مايه كه باشم كه خريدار تو باشم

حيف باشد كه تو يار من و من يار تو باشم."

با تعجب نگاهم كرد و بعد به صندلي تكيه داد و آهسته گفت:" صبحانه ات را بخور دير نشود . "

نگاهش انديشناك بود . من ديگر ميلي به خوردن نداشتم . او از آشپزخانه بيرون رفت و من ميز را جمع كردم .

تازه از تمرين تئاتر برگشته بودم كه تلفن زنگ زد . ماريا بود .

" سلام ماريا حالت خوبه ؟ آره تازه رسيدم تمرين تئاتر بودم آنالي چطوره ؟ دلم برايش تنگ شده ... مادر هم برايت سلام رساند ... نه فكر نكنم پدر به اين زودي تسليم مادر شود... فريبرز؟ نيست حمام است ... نه خوشبختانه اهل اين حرفها نيست ... ديگر چه كار بايد مي كردم ؟ هر راهي را كه مادر پيش پايم گذاشت را رفتم ...چي ؟ كم محلي كنم ؟"

ماريا قاطعانه گفت:" آره ماني به بعضي از مردها اگر بي اعتنايي بكني به طرفت كشيده مي شوند . منظورم اين است كه در عين طنازي خودت را برايش غير قابل دسترس نشان بده ... آنالي است دارد گريه ميكند ! مي خواهد با گوشي بازي كند... كاري نداري ؟ خداحافظ ."

گوشي را گذاشتم و تازه متوجه او شدم كه ربدوشامبر بر تن داشت و با حوله موهاي سرش را خشك مي كرد . زود از مقابلش گذشتم . به دنبالم تا آشپزخانه آمد .

" مادرت بود ؟"

بي آنكه نگاهش كنم گفتم :" نه ماريا بود سلام رساند."

روي صندلي نشست و تقاضاي چاي كرد . گفتم:"چاي نداريم . "

با تعجب گفتم:" پس كتري بي خودي روي بخاري قل مي زند ؟"

" نمي دانم اگر مي خواهيد خودتان بريزيد."

به حرفها ي ماريا فكر مي كردم يعني مي شود بي اعتنايي هم جلب توجه كند ؟ يعني مي شود كه...

" بيا من مثل تو خسيس نيستم براي تو هم چاي آوردم . " نه انگار حق با ماريا بود براي من هم چاي ريخت .

" من چاي نمي خواهم ."

" اشكالي ندارد خودم مي خورم."

از جا بلند شدم و از آشپزخانه بيرون رفتم . نمي دانستم آيا كارم درست بود يا نه ؟ چند دقيقه بعد او به اتاق نشيمن برگشت و كنار من روي مبل سه نفره نشست . از جا بلند شدم و به طرف مبل نزديك تلويزيون رفتم . او هم دنبالم آمد نگاهي پر از شگفتي به من انداخت و گفت :" ببخشيد من مرض مسري دارم و خبر ندارم؟"

" براي چي ؟"

" براي اينكه از من فرار مي كني ..."

لبخندي از سر خونسردي تحويلس دادم . دلش مي خواست با من حرف بزند .

" مي خواهي با هم مشاعره كنيم؟"

با ناخنهايم بازي كردم و گفتم:" نه !"

" شطرنج چطور ؟ شنيدم عضو گروه شطرنج مدرسه هستي ."

"آره ! ولي فعلا حوصله ندارم."

"ببخشيد مي شود بگوييد شما براي چه كاري حوصله داريد ؟"

بعد كه نگاه بي تفاوت مرا ديد با لبخند موذيانه اي گفت:" مي خواهم بروم بيرون كمي قدم بزنم تو هم ميايي ؟"

دلم نمي خواست از اين يكي چشم پوشي كنم . " آره پيشنهاد خوبي است ."

سرش را خاراند و گفت:" متاسفم الان فهميدم براي قدم زدن حوصله ندارم ." و به خشم چشمانم با تمسخر خنديد .

" اجازه هست تلويزيون را روشن كنم ؟"

كمي نگاهش كردم هنوز از چزاندن من خوشحال بود .

" روشن كنيد چرا از من اجازه مي گيريد؟"

از جا بلندشدم و به طرف اتاقم رفتم . صدايش را شنيدم كه خيلي بلند گفت:" اگر رعد و برق زد نترسي ها ؟"

غش غش خنديد . در را محكم به هم كوبيدم . از حرص به نفس نفس افتاده بودم . هنوز چند دقيقه اي نگذشته بود كه در به صدا در آمد. با بي حالي به سمت در رفتم . پالتو پوشيده بود و آماده بيرون رفتن .

" زود باش پالتويت را بپوش تا كمي قدم بزنيم."

" نه ! حال و حوصله ندارم خودتان تنها برويد ."

دستم را گرفت و با گفتن چي را حوصله ندارم ؟ تنهايي كه نمي شود قدم زد پالتويم را تنم كرد و كلاهم را سرم گذاشت و به شوخي گفت:" ديدي سرت كلاه گذاشتم."

خنده ام گرفت . از نگاهش خجالت كشيدم . متوجه شد . زود جهت نگاهش را عوض كرد . " فكر كردم دارم به آينه نگاه مي كنم ."

دست در دست هم از خانه بيرون زديم . بر خلاف هميشه كه مسيرمان به سمت پارك بود اينبار از جهت ديگري رفتيم . دستهايمان از هم جدا شد و داخل جيبها فرو رفت .

" ماندانا تو تا حالا عاشق شدي؟"

به فكر فرو رفتم . من تا به حال به معناي واقعي عاشق نشده بودم .

" نه . "

" خوب است ! عشق در سن و سال شما كمي نگران كننده است ."

" مگر عشق به سن و سال است ؟"

" نه نه . منظورم اين نيست . چون در سن بالا هم ممكن است در مورد احساسات دچار اشتباه شد . به نظر من دوست داشتم قشنگ از از عشق است ... جايي خواندم : عشق در دريا غرق شدن است و دوستا داشتن در دريا شنا كردن .

متفكر و خاموش به اين جمله زيبا مي انديشيدم . با وجودي كه مي دانستم چرا بحث عشق و دوست داشتن را پيش كشيده اما اين جمله به نظرم زيبا مي آمد.

جلوي در مسجد ايستاده بوديم . بانگ " الله اكبر " چند لحظه ما را در آرامشي عرفاني غرق كرد . عده اي زن و مرد براي اقامه نماز به مسجد مي رفتند . نمي دانم چه در نگاهم ديد كه پيشنهاد داد :" برويم نماز بخوانيم ؟"

خواسته قلبي مان يكي بود . هر دو بعد از وضو داخل مسجد رفتيم . با قلبي روشن قامت بستم .

پس از پايان نماز نشستم و به آية الكرسي كه روي پارچه سياهي زري دوزي شده بود زل زدم . به آرامي زير لب آرام زمزمه كرد : خدايا مرا ببخش ! خدايا مرا ببخش ! خدايا ...

به خودم آمدم و ديدم هيچ يك از نمازگزاران آنجا نيستند . با قلبي صاف و آرام جا نمازم را جمع كردم . خادم كه پيرزني خوش سيما بود وقتي چادر را از من مي گرفت لبخند مهرباني به ديده ام پاشيد و گفت:" چادر خيلي بهت مي آمد ."

به رويش لبخند زدم . معلوم بود فريبرز خيلي وقت است جلوي در به انتظار ايستاده است . " چه كار مي كردي اين همه وقت ؟"

نفس بلندي كشيدم و گفتم :" تازه خدا را پيدا كرده بودم و دلم نمي خواست ولش كنم ."

قدم زنان راهي شديم . از جلوي يك كبابي رد شديم . بوي خوش كباب هر دوي مارا وسوسه كرد . وارد شديم و گوشه اي نشستيم . او را نمي دانم اما من به لحظه اي كه در مسجد گزرانده بودم فكر مي كردم .

" ماندانا برايت بكشم يا با هم بخوريم ."

" با هم بخوريم ." تمام مدت نگاهمان به يكديگر بود و گاهي به روي هم لبخند مي زديم . نمي دانم چرا انقدر به او احساس نزديكي و راحتي مي كردم . گفتم :" فريبرز دوست داشتي الان كجا بودي ؟"

نگاهش كمي مات شد . دهانش باز ماند اما نه براي بلعيدن غذا . از اينكه فريبرز خطابش كرده بودم و به اين راحتي با او حرف زدم گيج شده بود . سرم را پايين انداختم و گفتم :" معذرت مي خواهم ."

"نه مهم نيست . خوب كاري كردي ." نوشابه ريخت و نفس بلندي كشيد و گفت:" دوست داشتم الان يك جايي در وسط شهر تهران در يك كبابي كنار يك حوض با يك دختر خوب كه هم شكل خودم است نشسته بودم و كباب و نوشابه و سبزي و ماست موسير مي خوردم ."

خنديدم . آن هم با صداي بلند . انگشتش را روي دماغش گذاشت و با اشاره به ميز بغلي گفت:" هيس ! يواشتر!" متوجه شدم و زود خودم را جم و جور كردم .

وقتي بر مي گشتيم طبق معمول او ترانه اي را با صداي ملايم و دلنشين زمزمه مي كرد :

" من از روز ازل ديوانه بودم

ديوانه روي تو سرگشته كوي تو

در عشق و مستي افسانه بودم

سر خوش از باده مستانه بودم

نالان از تو شد چنگ و عود من

تار موي تو تار و پود من

..."

به اتاقم كه مي رفتم جلويم را گرفت . موهايش پريشان شده بود روي صورتش . چشمانش روشن تر از هميشه بود . انگار دستپاچه بود . پرسيد:" نمي ترسي كه ؟"

به نگاه مهربانش لبخند زدم و گفتم:" نه ديگر نمي ترسم ."

دستهايش را كه پشت سرش بود بيرون آورد و شاخه گل سرخي را به طرفم گرفت . با خنده گفتم:" براي چي ؟" مثل هميشه نگفت همينطوري فقط نگاهش را دزديد و با گفتن شب به خير به اتاق خودش رفت .

به آرامي روي تخت خزيدم و گل سرخ را روي قلبم گذاشتم و به نگاه مهربانش در لحظه دادن گل انديشيدم ...دوستش دارم ... خدايا ... دوستش دارم ...

صبح با صداي در از خواب بيدار شدم . در را باز كرد و با صداي بلند صدايم زد ." ماندانا ! بلند شو ! تو هم مثل من خوابت برد؟"

با چشماني خواب آلود از روي تخت بلند شدم . موهايم را شانه زدم .

" ماندانا من رفتم ها !"

يونيفرم مدرسه ام را پوشيدم اما هنوز جلوي آينه بودم .

" ماندانا ..."

" آمدم ..."

از پله ها پايين رفتم و ساندويچي به دستم داد و گفت::" بيا بخور ضعف نكني . آخر به تو هم مي گويند كدبانو ؟"

لقمه اول را با ولع بلعيدم و گفتم:" ديشب خيلي خوب خوابيدم ."

" به خاطر چي ؟"

" به خاطر گل سرخ ."

لبش از خنده باز شد . " جدي خوب اين گل را سرخ را كي بهت هديه داده ؟"

نگاهش كردم و گفتم:" دبير خوش سليقه ام ."

نگاهم كرد و گفت:" فقط همين ؟ دبير خوش سليقه تان به ديگران هم گل هديه ميدهد ؟"

مي دانستم چه مي خواهد بگويد . بحث را عوض كردم .

آن روز وقتي صف بسته شد خانم مدير صدايم زد و به خاطر پيشرفت تحصيلي مرا مورد تشويق قرار داد . من ذوق زده مقابل تشويق همي اشك شوق به ديده آوردم.

باورم نمي شد روزي دوباره مورد تشويق قرار بگيرم . خدايا شكرت !

يك ماه از برگزاري تئاتر مدرسه ها گذشته بود . مدرسه ما رتبه اول را به دست آورده بود . قرار بود مسابقه مشاعره برگزار شود كه به دلايلي به بعد از عيد موكول شد .

همه جا ردپاي بهار ديده مي شد . آسمان صاف و آبي و خورشيد پر رمق تر از هميشه بود . مدرسه ها از بيستم اسفند تعطيل شد . فريبرز چند بار از من پرسيده بود كه مادرت نگفته براي عيد مي آيد يا نه ؟ نمي فهمم چر براي امدن مادر بي قراري مي كرد تا اينكه يك شب از او خواستم دليلش را بگويد .

" ببين ماندانا ! من مادربزرگ پيري دارم كه بهش قول دادم عيد بروم و به او سر بزنم . مي دانم چشم به راه من است . از طرفي نگران تنهايي تو هستم ."

" بله مي فهمم . نمي خواهم براي شما مزاحمتي ايجاد كنم . مي روم خانه خاله رويا ."

خوب مي دانست كه بر خلاف ميل قلبي ام اين حرف را زده ام ." نه ! آنجا كه محال است بگذارم بروي! اگر عمه سيما بر مي گشت هيچ دغدغه اي نداشتيم ."

نمي دانم چرا بي هيچ حرفي بغض كردم و غمگين به طرف اتاقم رفتم . چرا خودم را گول مي دم ؟ دلم نمي خواست از كنارم برود . با ضربه اي به در اشكهايم را پاك كردم .

نگاهش روي چهره ام ثابت ماند و گفت:" گريه مي كردي؟"

فايده اي نداشت چشمانم همه چيز را لو مي داد . " بيا بيرون ."

مثل هميشه گوش دادم . او چاي ريخت بعد پرسيد :" براي چه گريه مي كردي ؟"

صدايم مي لرزيد درست مثل چانه ام . " هيچي نيست . خواهش مي كنم اينقدر كنجكاوي نكنيد ."

صبح روز بعد پيشنهاد باور نكردني به من داد ." ماندانا ! مادرت اگر زنگ زد خبرم كن تا از او اجازه بگيرم تو را هم با خودم ببرم ."

هيچ تلاشي براي پنهان كردن شادي ام نشان نشان ندادم و مثل بچه ها پريدم هوا و دست هايم را به هم كوبيدم و گفتم :" جدي مي گوييد ؟"

لبخند به لب آورد و گفت :" البته اگر مادرت اجازه بدهد ."

در دلم گفتم:" مادرم از خدا مي خواهد ."

عصر همان روز براي خريد بيرون رفتيم . خيابانها شلوغ و پر رفت و آمد بود . همه براي خريد سال نو بيرون آمده بودند . چند لباس فروشي را گشتيم تا اينكه در يكي از فروشگاهها پرسيد :" ماندانا اين به نظرت چطور است ؟"

بلوز توري را نشان داد كه آستينهايش كلوش بود . با خنده گفتم :" خوبه . ولي دخترانه است ها !"

" ا جدي مي گويي ! پس همين را بر مي دارم ."

فكر كردم قصد شوخي دارد ولي از فروشنده خواست تا همان بلوز را برايش كادو كند . بعد از من خواست تا شلواري را انتخاب كنم كه به آن بلوز بيايد . شگفت زده گفتم:" مگر آن را براي من خريديد ؟"

چشمكي زد و گفت:" آره ! با عيدي آموزش و پرورش ..."

شلوار جين دمپا گشادي توجهم را جلب كرد . او هم از آن خوشش آمد اما عجيب بود كه نخواست آن را به تنم ببيند .

" تو را با اين لباس مجسم كردم ! خيلي بهت مي آمد ." بعد نظرم را در مورد پيراهن آلبالويي پرسيد وقتي در مورد رنگش پرسيدم گفت:" تصميم گرفتم تيپ سپيد و سياه را عوض كنم . مي خواهم رنگي شوم ."

شلوار جين آبي رنگ انتخاب بعدي او بود . رو به من گفت :"پيش خودت مجسم كردي اين لباس به من مي آيد يا نه ؟"

با خنده گفتم :" نه من مثل شما اهل تجسم و اين حرفها نيستم . بهتر است آنها را بپوشيد . " اما او اينكار را نكرد. خيابانها و مغازه ها هر لحظه شلوغتر و پر ازدحام تر مي شد . يك لحظه فريبرز را گم كردم . نااميد چشمانم ميان جمعين به گردش در آمد اما انگار غيبش زده بود . با شنيدن نامم به عقب برگشتم . خودش بود شادمانه به طرفش دويدم و گفتم:" كجا رفته بوديد ؟"

" من همين جا بودم تو كجا رفته بودي !"

به خانه كه برگشتيم فهميدم كجا و چرا غيبش زده بود . برايم يك پيراهن بلند گلدار خريده بود و يك روسري سفيد با خالهاي سياه . وقتي پوشيدمشان فريبرز محو تماشاي من شده بود و پلك هم نمي زد . موهاي بلندم از زير روسري بيرون زده بود . خودم هم مي دانستم چقدر به من مي آيند .

" مي داني ماندانا مادربزرگم اگر تو را با اين لباس ببيند از تو خيلي خوشش مي آيد . البته هر چه گشتم لباس محلي پيدا نكردم . خوشت آمده يا نه ؟"

" حرف ندارد خيلي ممنون."

مادر به قدري از پيشنهاد فريبرز استقبال كرد كه او را دچار تعجب كرد . مادر سفارشات لازم را به من كرد و گفت:" ببين دختر فكر مي كنم بخت با تو يار شده !بهترين فرصت پيش آمده كه بايد از آن بهره ببري . حاليت شد ."

" بله مادر فهميدم ."

روز دوشنبه يعني چهار روز مانده به سال نو چمدانهايمان را بستيم . هر دو براي رفتن بي قرار و بي تاب بوديم .

" ماندانا چندمين بار است كه به شمال مي روي ؟"

" دومين بار ."

ساعت هشت صبح ديگر براي رفتن آماده بوديم . كمي اضطراب داشتم . نمي دانم از شادي زياد بود يا از جاده پر پيچ و خم مي ترسيدم.

وقتي سوييچ را چرخاند هر دو بسم الله گفتيم. " خوب ماندانا همه چيز رديف است ؟ سبد صبحانه و ناهار را هم كه آوردي ... برويم ."

با لبخند گفتم:" برويم."

جاده هراز به مسافران بهاري سلام مي گفت . فريبرز هم مثل من خوشحال بود . كنار امامزاده اي ماشين را متوقف كرد . پرسيدم :" اينجا كجاست؟"

" امامزاده هاشم."

خيلي از ماشينها كنار زده بودند تا ضمن زيارت صبحانه هم بخورند . با آب خنكي كه به صورتم زده بودم حسابي حالم جا آمد . سفره را روي حصير سبز رنگي پهن كرديم . از فلاسك چاي ريختم . پس از خوردن صبحانه اي مفصل كه خيلي هم از خوردنش لذت برديم وسايلمان را جمع كرديم و راه افتاديم . فريبرز ضبط صوت را خاموش كرد و گفت:" ماندانا بيا با هم مشاعره كنيم."

" فكر بدي نيست البته اگر مزاحم رانندگي شما نشود . "

مثل هميشه او شروع كرد :

رسيد مژده كه ايام غم نخواهد ماند

چنان نماند و چنين هم نخواهد ماند.

گفتم :

در طريق عشق بازي امن و آسايش بلاست

ريش باد آن دل كه با درد تو خواهد مرهمي

گفت:

يا دل به ما دهي چون دل ما به دست توست

يا مهر خويشتن ز دل ما به در بري

گفتم:

يك پند ز من بشنو ! خواهي نشوي رسوا

من خمزه افيونم ! زنهار سرم مگشا

با تعجب نگاهم كرد و خواند :

امروز آن كسي كه مرا چندي بداد پند

چو روي تو بديد عذرها بخواست

بي اعتنا به بيتي كه خواند به سربالايي خيره شدم كه خودروها به صف از آن بالا مي رفتند .

" اينجا شهر من است . مي بينني چه قدر كوچك و زيباست ."

نگاهم به دراي بود كه آبي و آرام ثل نقاشيهاي كودكيهايم تكان مي خورد .

" چقدر زيباست ! اين مردم چه لباسهاي قشنگي پوشيده اند واي !"

يك ميدان كوچك را دور زد و به سهت بالا رفت . همه جا تميز بود . معماري ساختمانها برايم جالب بود . وقتي ماشين متوقف شد تازه به خودم آمدم . " خداي من اينجا همه چيزش يك جور ديگر است . همه چيزش به دل آدم مي نشيند."

به خانه بزرگي اشاره كرد كه وسط يك باغ پرتقال و نارنگي بنا شده بود و گفت:" اينجا خانه پدري من است . مادربزرگن همينجا زندگي مي كند . البته آنجا !" و بعد به يك خانه كاهگلي كوچك در طرف چپ باغ اشاره كرد .

آن خانه كاهگلي كه سقفش از چوب و پوشال بود و در نظر اول غير قابل سكونت به نظر مي رسيد اما وقتي ديدم پيرزن خميده اي از پله هايش لنگان لنگان پايين آمد فهميدم فريبرز درست مي گويد . او در حالي كه آغوشش را براي مادربزرگ باز كرده بود رو به من با خنده گفت:" اين هم ننه ملوك من . مي بيني چقدر خوشگل و سر حال است." بعد كودكانه به طرف مادربزرگش دويد.

آن دو يكديگر ار تنگ در آغوش كشيدند . فريبرز به زبان محلي به من اشاره كرد و چيزي به او گفت . او دقيق شد به من . فريبرز صدايم زد و من با شرم و خجالت به آرامي به طرفشان رفتم . ننه ملوك دستان زبر و خشني داشت و چهره اش به قدري چروكيده بود كه هيچ اثري از زيبايي در آن به چشم نمي خورد . يك خال گوشتي بزرگ هم روي چانه اش بود .

به گرمي مرا در آغوش فشرد و با مهرباني گفت:" خوش آمدي ننه !"

فريبرز دست ننه ملوك را گرفت و رو به من گفت:" برويم تو ! چمدانها را بعد مي آوريم."

در ايوان روي مكت آبي رنگي نشستم و يك بار با ولع باغ را نگاه كردم . هوا به قدري پاك و لطيف بود كه دلم مي خواست تمام هوا را به ريه هايم مي فرستادم . دو تايي به سمت دختري برگشتند كه از لاي پرچين مي گذشت و سبدي در دست داشت .

" ماندانا مارجان دختر خاله من است ! همسن و سال توست."

مارجان از ديدن فريبرز خوشحال شد و بعد به سمت من آمد . پوستي صورتي و كك مكي داشت و موهايش طلايي بود .

" سلام خانم"

چشمانش ريز و سياه بودند و لبانش باريك و سرخ . " سلام من ماندنا هستم."

فقط لبخندي زد و از مقابلم گذشت . فريبرز توضيح داد :" كمي خجالتي است."

همراه فريبرز به خانه رفتم . مرا به اتاق خودش برد . اتاق بزرگي كه سه پنجره بزرگ و بسيار روشن و دلباز بود . خستگي راه هنوز در تنم بود . روي تخت دراز شدم و به خواب راحتي فرو رفتم . نمي دانم چند ساعت خوابيدم كه به شنيدن صداي در ديده از هم گشودم .

" بفرماييد تو ."

فريبرز در را باز كرد و با لبخد گفت:" نكند تا فردا صبح خوابت طول بكشد ؟ ننه ملوك دارد نان مي پزد دوست داشتم تو اين منظره را ببيني ."

با هيجان گفتم:" واي چه عالي . كار خوبي كرديد."

بوي نان تازه تمام حياط را پر كرده بود . زير خانه قديمي كه تقرابا زير زمين خانه محسوب مي شد و چندين ديگ بزرگ دودي آنجا تلنبار شده بود يك تنور گلي قرار داشت . كنار فريبرز نشستم و به ننه ملوك كه خمير را روي دستش حالت مي داد و به شكل گرد در مي آورد و به بدنه داغ تنور مي چشباند نگاه كردم .

فريبرز توضيح داد :" اين نوعي نان تنوري است كه از آرد و شير و تخم مرغ و كنجد درست مي شود . حالا مي گوشم برايت تتك هم درست كند ."

( تتك در زبان محلي مازندراني به نان تنوري بسيار كوچكي گفته مي شود كه غالبا براي بچه هاي كوچك مي پزند .)

بعد به ننه ملوك چيزي گفت و او سرش را جنباند . پس از چند دقيقه فريبرزنان بسيار كوچكي را كه به اندازه ته استكان بود از دست مادربزرگش گرفت . كمي آن را روي دست تاب داد و گفت:" خيلي داغ است ." آن را به دست من داد . " بيا اين هم تتك بچه كه بوديم عاشق اين نانها بوديم ."

حق با فريبرز بود . نان تتك به قدري به من چشبيد كه اگر خجالت نمي كشيدم چند تاي ديگر را هم مي بلعيدم.

تشت كه پر از نان شد ننه ملوك در تنور را گذاشت . از زير زمين بيرون آمديم .

غروب خورشيد پشت كوههاي البرز چند دقيقه مرا محو تماشاي خود كرد. حضور فريبرز را كنار خودم احساس كردم .

" به شما حق مي دهم كه روزهاي اول از آپارتمان نشيني گله داشتيد . هر كس ديگري هم اگر جاي شما بود همين احساس را داشت."

" از تمام زمينهايي كه داشتيم فقط همين باغ برايمان مانده بقيه صرف دوا و دكتر مادر شد." سكوت كرد و سرش را پايين انداخت . شايد به ياد مادرش افتاد .

شب چهارشنبه سورس را هيچوقت از ياد نمي برم . به توصيه فريبرز پيراهن بلند چين دار و روسري خال خالم را پوشيدم . مارجان كه مي گفت خيلي بهت مي آيد و ننه ملوك نگاه پيرش پر از تحسين شد . فريبرز هم با افتخار نگاهم مي كرد. چند نفر از همسايه ها در زمين پشتي پوشال جمع كرده بودندو بچه ها آنه را با فاصله و يك اندازه چيده بودند .

همسايه ها از من خوششان آمده بود و مرتب از من پرس و جو مي كردند .

" تو دختر عمه فريبرز هستي و آره ."

" از تهران آمدي ؟ اينجا خوش مي گذرد؟ ننه ملوك عاشق مهمان است."

" اين روسري را كجا پيدا كردي كه اينقدر بهت مي آيد؟"

عاقبت نزذيك غروب آتشها برافروخته شد . فريبرز ننه ملوك را روي دستانش بلند كرد و با هم از آتش پريدند . بعد مارحان از آتش پريد . من هم با اينكه زياد مهارت نداشتم اما خيلي خوب از روي آتش پريدم .

يكي از جوانها به زبان محلي آهنگ شادي را مي خواند و ديگران دست مي زدند . چند نفر از دختر بچه ها با لباس هاي چين دار مي رقصيدند.

ننه ملوك مانتانا صدايم ميزد." مانتانا بيا اينجا عمه مارجان را ببين."

زن ميانسالي كنار ننه ملوك ايستاده بود . از نگاههاي خيره اش خوشم نيامد . ائ هم زيادبه من روي خوش نشان نداد .

فريبرز خسته به نظر مي رسيد و مدام خميازه مي كشيد . " ماندانا نمي خواهي بخوابي؟"

اگر خستگي و بي حالي را در نگاهش نمي ديدم مي گفتم نه .

چمدانها و ساكم را توي اتاق گذاشتم و خسته و بي رمق روي تخت افتادم . دلم نمي خواست به هيچ چيز فكر كنم فقط بخوابم اما خوابم نمي برد . مدام روز پيش جلوي رويم مي آمد و از ياد آوري آن زجر مي كشيدم . بلند شدم . لباسهايم را برداشتم و رفتم حمام.

پس از يك دوش آب سرد آب را ولرم كردم و خودم را به دست آب سپردم . رفته رفته غبار خستگي از وجودم شسته شد . تنم را خشك كردم و ربدوشامبرم را پوشيدم و از حمام بيرون آمدم . او در اتاقش بود . متوجه شد بيدار شده ام اما نگاهي به من نيانداخت.

لحنش از ديروز كمي بهتر بود ." مي رفتي توي اتاق خودت مي خوابيدي."

بي اهميت به حرفهايش از جا برخاستم و به اتاقم رفتم . لباس پوشيدم و دوباره بيرون آمدم . تلفن زنگ زد . گوشي را برداشتم . مادر بود .

" سلام مادر بد نيستم . عيد شما هم مبارك... امروز رسيديم . خوب بود...جاي شما خالي ... مهبد و پدر چه مي كنند ... اي... مي گذرانيم...همين جاست...چي؟...داريد بر ميگرديد؟"

" آره بمانم اينجا چه كار...خسته شدم . پدرت اينجاست نمي توانم حرف بزنم فردا راه مي افتم... خداحافظ."

گوشي را گذاشتم . نمي دانم چرا از آمدن مادر خوشحال نشدم . به طرف فريبرز رفتم و با لبخند شيطنت آميزي گفتم:" ديگر لازم نيست مرا كنار خودتان تحمل كنيد . مادرم مي خواهد برگردد."

چشمانش گرد شد:" بر مي گردد؟"

" آره خيالتان راحت باشد."

به فكر فرو رفت . تلويزيون را خاموش كرد و از من خواست برايش چاي بياورم . وقتي دوباره رو به رويش نشستم گفت:" ببين ماندانا از بابت رفتار ديروزم وعذرت مي خواهم . راستش نبايد از دست كسي كه نمي شناختيش گل مي گرفتي."

" ولي او غريبه نبود پسر عمه مارجان بود."

" پسر عمه مارجان را چقدر مي شناسي."

سرم را پايين انداختم و گفتم:" هيچ ولي من قصدي نداشتم . آن وقت كه سبزه ها را گره مي زدم خودش آمد كنارم و به من گفت چقدر اين لباس بهت مي آيد . لازم نبود شما آنطور بين جمع سرم داد بكشيد و توي گوش آن پسر بزنيد."

" تو دلت براي ان پسرك نسوزد . هنوز آدمها را نمي شناسي . ان پسر پسر درستي نيست . حقش بود."

" مادر شخيلي عصباني شد . من كه خوب نمي فهميدم چه مي گويد . اما فكر كنم مرا مقصر مي دانست."

فنجان چاي را در دست گرفت و گفت:"حلا مي خواهم آن موضوع را فراموش كني . قصدم ناراحت كردن تو نبود..." و چاي را سر كشيد. به رويش لبخند زدم و فكر كردم چقدر خوب است كه ديگر ا من قهر نيست.

" مادرت چقدر زود برمي گردد؟" پا روي پا انداخته و صاف نگاهم كرد.

" خيلي هم زود نيست البته بدون پدر بر ميگردد...مادرم زياد نمي تواند در روستا دوام بياورد . تا حالا هم مانده هنر كرده! مي فهمم چي كشيده."

زير چشمي نگاهم كرد." خوشحالي مادرت بر مي گردد؟"

متوجه كنايه اش شدم ." نبايد خوشحال باشم؟!"

" چرا نبايد خوشحال باشي! عاقبت از سخت گيري هاي من راحت مي شوي! امشب راه مي افتد؟"

" نه فردا" از جا بلند شدم و ادامه دادم:" بهتر است دستي به سر روي خانه بكشيم . فردا جمعه است ."

" نمي خواهد بگير بشين."

نشستم و با لبخند نگاهش كردم و پرسيدم:" كاري داريد؟"

اخم كرد و گفت:" بايد كارت داشته باشم تا بنشيني؟"

منتظر نشستم . خودش هم نمي داست چه بگويد.

" حالش را داري با هم مشاعره كنيم؟"

" الان نه . . بگذار براي بعد از شام . راستي شام چي بخوريم؟"

" امشب شام مهمان من . خيلي وقت است اپاگتي نخورده يم... ميرويم رستوران..." بعد بلند شد و گفت :" برو خودت را اماده كن."

" ماندانا شمال بهت خوش گذشت؟"

" خيلي ! بيشتر از همه از ننه ملوك خوشم آمد ... جدي زن شيرين و خون گرمي است مارجان هم خوب بود اما نمي دانم چرا زياد با من حرف نمي زد."

" اخلاقش همين طور است . خجالتي و كم حرف است اما اگر با كسي آشنا بشود خجالتي بودن را كنار مي گذارد... راستي فهميدي چرا عمه مارجان زياد از تو خوشش نيامده بود؟"

" نه خيلي دلم مي خواست بدنم چرا."

روي نيمكت پارك با فاصله كمي نشسته بوديم . هوا خنك بود و خورشيد هنوز غروب نكرده بود .

" عمه مارجان خيلي دلش مي خواهد من او با هم ازدواج كنيم اما وقتي تو را ديد فكر كرد براي برادر زاده اش رقيب پيدا شده است ."

كمي فكر كردم و گفتم:" رقيب؟ هيچ فكرش را هم نمي كردم من براي كسي رقيب باشم."

نيم نگاهي به من انداخت اما چيزي نگفت. شيطنت آميز پرسيدم:" شما خودتان چي؟ دلتان نمي خواهد با مارجان ازدواج كنيد؟"

قاطعانه گفت:" نه . من و ماجان اگر چه در كنار هم بزرگ شده ايم اما من هيچ احساسي نسبت به او ندارم . البته مارجان دختر بدي نيست . ولي من براي خودم معيارهايي دارم كه مارجان ندارد."

" چه معيار هايي داريد؟"

اين بار صاف نگاهم كرد و گفت:" لازم نيست تو بداني."

با خنده گفتم:" خيلي خوب چرا عصباني مي شويد . فكر مي كنم خانم گرمارودي همه معيار هاي شما را دارد؟"

لبخند زد:" نمي دانم . تو فكر مي كني اينطور باشد؟"

با طعنه گفتم:" من از كجا بدانم . شما با او تماس داريد . من فقط سر كلاس مي بينمشان."

از جا بلند شد و كمي از نيمكت فاصله گرفت و گفت:" به خانم گرمارودي فكر نمي كنم و برايم مهم نيست كه چططور هستند ! من انتخابم را كرده ام فقط يك مشكل وجود دارد ."

با كنجكاوي گفتم:" چه مشكلي؟"

به طرفم برگشت و گفت:" دارد درس ميخواند من هم صبر مي كنم تا درسش تمام شود ."

قلبم تند تپيد و تا بنا گوش سرخ شدم . هوا كه تاريك شد قدم زنان به طرف رستوران رفتيم.

اسپاگتی نداشت .فریبرز انتخاب غذا را به عهده من گداشت . من هم سفارش دیگری دادم . به گلدان خالی روی میز خیره شده . من هم نگاهم روی گلدان مات شد .اگر گلی در این گلدان بود ان را به او تقدیم می کردم . نمی دانم شاید او هم همین فکر را می کرد

غذا روی میز چیده شد .من فکر کردم فقط من اشتهایی برای خوردن ندارم اما او هم با غذا بازی می کرد نمی دانم مادر برای چه برمی گشت وقتی زنگ زد نمی توانست حرف بزند چون پدر کنارش ایستاده بود .دلم بی جهت شور می زد .نگاهم به در ورودی رستوران خشک شد .بردیا را دیدم که با کت و شلوار مشکی و کراواتی قرمز رنگ از در وارد شد عرق سردی روی پیشانی ام نشیت .نگاهی به میز ما انداخت .بعد کمی ان طرف تر روی صندلی نشست .نگاهی به میز ما انداخت .بعد کمی ان طرف تر روی صندلی نشست نفسم بند امده بود فریبرز متوجه شد نگاهم را دنبال کرد .

چی شده ماندانا ؟انگار حالت زیاد خوب نیست .

چشمانم را بستم و باز کردم .شاید خواب می دیدم ولی نه .انگار خودش بود ...اما.... خوب که نگاه کردم دیدم او نیست .حتی هیچ شباهتی هم به بردیا نداشت فقط نگاهش روشن و براق بود .

تازه توانستم نفس راحتی بکشم .تعادل روحی و فکری ام را از دست دادم .از جا بلند شدم و با دهانی خشک شده گفتم "زود از اینجا برویم .خواهش می کنم "

بدون هیچ اعتراضی به سرعت از جا برخاست .و دنبال من از رستوران بیرون دوید .دستم را از پشت گرفت و به طرف خودش کشید و زل زد به چشمانم "چی شده ماندانا ؟ چرا یک دفعه رنگت عوش شد؟ صورتت مثل گچ سپید شده است "

دستم را کشیدم و گفتم "ولم کنید بگذارید راحت باشم " و دوباره با چند گام از او فاصله گرفتم .حالا دیگر کابوس بردیا حتی در بیداری هم راحتم نمی گذاشت .

"ماندانا کجا می روی ! باید از این طرف برویم "

ای حیوان بد طینت تو که کار خودت را کردی ... پس دیگر چه از جانم می خواهی ؟

"ماندانا از این طرف "

مادربزرگ بیچاره ام مغضوب خشم بی دلیل تو شد و به کام مرگ افتاد دیگر از جان من چه می خواهی ؟

ماندانا صبر کن مواظب ماشینها باش

الهام معصومانه در چنگ تو افتاد و تو با کینه حیوانی ات او را از نعمت زندگی و نفس کشیدن برای ابد محروم کردی پس دیگر از جان من چه می خواهی ؟

ماندانا .....ماشین ....

کاوه بدبخت ! ان که پسر دایی خودت بود چطور دلت امد از سقف اویزانش کنی ؟ از جان من چه می خواهی ؟ از جان من ..........

نفهمیدم چه شد صدای ترمز محکم اتومبیلی را شنیدم و دستهایی که محکم مرا چسبید و به سمتی پرت کرد .فریبرز بود .نگاه سبزش پر از بیم و هراس بود .

ماندانا ! حواست کجاست ؟ چرا هر چه صدایت می کنم جواب نمی دهی ؟

مادر برگشت با چهره ای تکیده و استخوانی !حتی قدرت نداشت چمدان را در دستش نگه دارد .اول نگاهی به من انداخت و سرتاپایم را برانداز کرد .بعد نگاهی به فریبرز انداخت و لبخند زد و گفت "حسابی به زحمت افتادی ماندانا که باعث ازار و اذیت شما نشد ؟"

فریبرز خندید و گفت " مگر ماندانا بچه است ؟"

فریبرز خیلی اصرار کرد مادر ناهار پایین بماند . اما مادر نمی توانست تاب بیاورد .دستم را گرفت و با سرعت مرا به طبقه بالا برد .

همراه فریبرز خانه را برای ورود او مرتب کرده بودیم مادر نشست روی مبل و با صدای بلند گفت " اخیش ! هیچ جا خانه ادم نمی شود مردم دیگر داشت حالم از ان خراب شده بهم می خورد از همه جایش نکبت می بارید .واه!واه! خدا به دور . هر چه بهش گفتم مرد بلند شو برویم تهران اینجا به درد زندگی نمی خورد با کمال پررویی گفت : ازادی برو ولی حق نداری مهبد را با خودت ببری ! خواستم مهبد را دزدکی با خودم بیاورم که دیدم پسره عقلش را از دست داده ! شده کپی پدرش ! داد و قال راه انداخت که بیا و تماشا کن ! اخر هم پدرت گفت تا ماندانا شوهر نکرده پایش را توی این خانه نمی گذارد بعد نفسی تازه کرد و رو به من گفت "خوب تو چه کار کردی"

من که کار بدی مرتکب نشده بودم پس چرا شرمگین بودم "هیچی!"

چشمانش زدند بیرون و با تعجب گفت "هیچی ! این همه وقت اینجا بودی و هیچ کاری نتوانستی بکنی ؟راستی که ..."

چه کار می خواستید بکنم مادر؟فریبرز خیلی پاک تر از این حرفهاست .حتی نگاه چپ به من نکرد گناه دارد مادر من نمی خواهم شوهر کنم

دوباره بد اخلاق شد و گفت "بیخود پس می خواهی من تا آخر عمرم بی شوهر بمانم .بی عرضه ! نتوانستی از پس یک پسره دهاتی بر بیایی"

مادر نیامده اشک مرا در اورده بود

نشد مادر.از هر راهی که می شد رفتم .ولی او پاک تر از این حرفهاست حتی یک شب با هزار ترفند توی اتاقش خوابیدم اما او بدون هیچ اعتنایی به من تا صبح پشت میز مطالعه خوابید

مادر که هق هق مرا دید فکر کرد از بی توجهی فریبرز نسبت به خودم ناراحتم .بلند شد و مثل دیوانه ها فریاد کشید "الان حالیش می کنم با کی طرف است فکر کرده هر غلطی خواست می تواند بکند؟"

می دانستم این داد و فریادها جزئی از نقشه تازه اش است .سعی کردم جلوی رفتنش را بگیرم ولی او خیلی خوب بلد بود نقشش را بازی کند با همان جیغ و داد از پله ها پایین رفت و من با چشمانی پر از اشک به فریبرز چشم دوختم که سراسیمه از خانه بیرون امده بود مادر به راستی یک پارچه اتش شده بود در همان ابتدا یک سیلی محکم زیر گوش فریبرز خواباند و بهت و حیرتش را بیشتر کرد .

"خیال کردی ! دختر مثل گلم را به تو سپردم که این کار را با او بکنی ؟چرا از اعتماد ما سوء استفاده کردی ؟ ناسلامتی با هم فامیل هستیم ... چرا چشم و دلت را پاک نکردی .چرا فکر نکردی مثل خواهرت است ....چرا....؟

گریه و جیغ مادر با صدای فریاد فریبرز یک باره قطع شد .

معلوم هست چه می گویید ؟ من چه کار بدی کرده ام ؟ در تمام مدتی که ماندانا پیش من بود به خودم اجازه ندادم هیچ فکر بدی در موردش بکنم ....به جای تشکر تهمت هم می زنید؟"

مادر دوباره صدایش را بلند کرد و گفت "بس کن دهاتی تازه به دوران رسیده .بلایی به سرت می اورم که مرغان عالم به حالت گریه کنند.همین الان تا گندش بالا نیامده باید ماندانا را عقد کنی ...همین الان "

فریبرز پوزخندی زد و گفت " به همین خیال باشید .تا از من معذرت خواهی نکردید ..."

مادر حرفش را قطع کرد و گفت " معذرت خواهی ؟ چه غلطها تا مامور خبر نکردم زود شناسنامه ات را بردار و مثل بچه ادم ..."

بس کنید خانم خجالت بکشید از دخترتان بپرسید من چطور با او رفتار کردم .... چیه ماندانا چرا ساکتی ؟ نمی بینی مادرت هر چه دلش می خواهد تحویل من می دهد

سرم را به دیوار چسباندم و هق هق گریه را سر دادم فریبرز داخل آپارتمانش شد و در را محکم پشت سرش بست مادر در مانده و مستاصل شد تا چند دقیقه همان جا کنار راه پله ها اشک ریختم . به حال دل بیچاره خودم به حال بدبختیهای خودم خدایا یعنی من تا این خد تیره بختم

مادر به قدری آرام در مبل فرو رفته بود که انگار او نبود چند لحظه پیش در راه پله ها داد و بیداد راه انداخته بود.حتی به رفتن من به اتاقم هم اهمیتی نداد بیشتر وسایلم را از پایین اورده بودم دلم عجیب می سوخت .انگار روی قلبم اسید پاشیده بودند هیچ وقت به یاد ندارم ان طور مظلومانه گریسته باشم حتی وقتی که بردیا به من بد کرده بود .دلم بیشتر به حال فریبرز می سوخت .بیچاره فریبرز

بدون ارتکاب هیچ گناهی مورد تهمت قرار گرفت . حالا در مورد من چه فکری می کند

شب گذشته تا ساعت سه بامداد بیدار بودیم و با هم حرف می زدیم خدای من ! او الان چه حالی دارد

در اتاق با صدا باز شد و مادر با چهره بی روحش میان چارچوب نمایان شد "تا کی می خواهی گریه کنی ؟ به خدا هر کاری کردم به خاطر خودت بود فریبرز تنها مردی است که می تواند تو را خوشبخت کند من چاره ای نداشتم مانی گریه نکن"

بعد به گریه افتاد و همان جا کنار در زانو زد دلم به حالش سوخت اما خودم در وضعیتی نبودم که بتوانم او را تسلی دهم

مانی بگذار اعتراف کنم همش به خاطر تو نبود . کمی هم به خاطر وضعیت زندگی خودم بود می بینی شوهر دارم و مثل بیوه ها زندگی می کنم... نمی دانم چه طور شد که یکهو همه چیز از هم پاشید ! مادربزرگ رفت تو این طوری شدی پدرت و مهبد از پیشمان رفتند و ماریا سر از بم در اورد ...تو فکر می کنی من دلم می خواست این طوری بشود ؟

به خدا الان دلم برای ان پسرک از همه جا بی خبر هم می سوزد....خدا خانم رزیتا و پسرش را لعنت کند که ما را بدبخت و بی چیز کردند "

بعد از جا بلند شد و اهسته از اتاق بیرون رفت

دلم بیشتر زخم خورد این بار نه بی صد ا بلکه با فریاد گریستم ...

تا شب من و مادر با قهر و غضب با یکدیگر برخورد کردیم .نه من حرفی زدم و نه او دیگر چیزی گفت از پایین هم هیچ صدایی به گوش نمی رسید

روز بعد به مدرسه نرفتم .دلم نمی خواست با او روبرو شوم .خجالت که نه فکر می کردم اگر ببینمش روحم پرواز می کرد .دلم هم نمی خواست کنار مادر باشم .صبح به بهانه مدرسه از خانه بیرون امدم و به طبقه پایین رفتم خانه کمی بهم ریخته بود دستی به سر و روی خانه کشیدم .کباب شامی غذای مورد علاقه فریبرز را اماده کردم .بعد که از کارها فارغ شدم روی صندلی نشستم و به روزهایی که در این خانه گذرانده بودم فکر کردم .همه چیز خوب بود تا اینکه مادر امد و ... کاش نیامده بود ان وقت الان در راه بازگشت از مدرسه همان جای همیشگی مرا سوار ماشین می کرد و همراه هم به خانه برمی گشتیم .یعنی به راستی ان دوران به پایان رسیده است ؟ همه چیز تمام شده !

امروز متوجه غیبت من خواهد شد ؟ برایش مهم است که من به مدرسه رفته ام یا اینکه تمام افکارش نسبت به من عوض شده و بهم ریخته ؟ وقتی فکر کردم مادر با بی رحمی هر چه تمام تر به او تهمت ناروا زد دیوانه می شدم .

ساعت دوازده بود و هر ان ممکن بود از راه برسد هیچ دلم نمی خواست با او رودرو شوم و او برق شرمندگی را در نگاه من ببیند .اشکهایم را پاک کردم و لباس مدرسه ام را دوباره پوشیدم و با وجودی که دلم نمی خواست از ان خانه پر خاطره پا بیرون نهم اما به ارامی بیرون رفتم .

مادر فکر می کرد از مدرسه برگشته ام ت.دنبالم به اتاقم امد و گفت " تو مدرسه ندیدیش "

فکر کردم نباید با مادر قهر باشم " نه چیزی نگفت حتی سلام من را هم بی جواب گذاشت ؟

باید مادر را حسابی نا امید می کردم تا فکر فریبرز را از سرش بیرون می کرد لباسهایم را عوض کردم و بی توجه به حضور او در اتاق بیرون امدم .اشتهایی برا ی خوردن غذا در من نبود اما برای اینکه مادر ناراحت نشود پشت میز نشستم

مادر یک دفعه بغضش ترکید و گفت "می دانم از دست من ناراحتی حق داری من تو را به این روز انداختم تو سرت به درس و مشقت گرم بود من چشم و گوشت را باز کردم و تو ساده و بی الایش زود گول خوردی و .. اما عیبی ندارد دخترم اصلا نمی خواهد ازدواج کنی من ازداواج کردم چی شد؟دیدی که با بی رحمی مرا گذاشت و رفت با هم کار می کنیم و زندگیمان را می چرخانیم پدرت هم نخواست برگردد به جهنم ! دنیا که به اخر نمی رسد یک جوری گلیممان را از اب بیرون می کشیم ! دیگر غصه نخوری ها "

نگاهش کردم قطره قطره اشک از گوشه چشمانش فرو می غلتید و به فین فین افتاده بود این بار به حالش متاسف شدم .دستم را روی دستش گذاشتم وبه ارامی و ملاطفت گفتم "نگران نباشید مادر ! من با دیدن ناراحتی شما غصه دار می شود .من به ازدواج و شوهر کردن فکر نمی کنم خواهش می کنم ! این قدر غم من را نخورید .... همه چیز درست می شود من لیاقت فریبرز را ندارم او جوان پاک و معصومی است طاقت این شکست سنگین را ندارد او را به حال خودش بگذار مادر او را به حال خودش بگذار "

بعد از جا برخاستم و گریه کنان به اتاق نشیمن برگشتم

روز بعد هم به قصد مدرسه رفتن به طبقه پایین رفتم .خانه را مرتب کردم برایش خورشت قیمه بادمجان درست کردم و دو سه عدد از پیراهنهایش در حمام بود انها را شستم و در بالکن پهن کردم ساعت دوازده به خانه برگشتم روز سوم هم همین کار را تکرار کردم اما روز چهارم برایم یک یادداشت گذاشته بود تا امدن من صبر کن می خواهم با تو صحبت کنم شاخه گل رز صورتی رنگی هم روی یادداشت گذاشته بود گل را بو کشیدم و به کارهای خانه مشغول شدم اگر چه دلم برای مهربانی سبز نگاهش تنگ شده بود اما در خود شهامت رویارویی با او را نمی دیدم پس از انجام کارها زودتر از همیشه اهنگ رفتن کردم خدس زدم زودتر به خانه بر می گرددد .

دستگیره در را که پایین اوردم احساس کردم روی پشتم یخ گذاشتند در را باز کرد و داخل شد . به در تکیه داد و به من خیره شد.مثل مجرمی که در حین ارتکاب جرم دستگیر شده باشد سر به زیر افکنده بود .شاخه رز در دستم بود ان را پشت سر قایم کردم.

اهسته گفت "داشتی می رفتی ؟ اره زنگ اخر مرخصی گرفتم چون حدس می زدم به یادداشت من اهمیتی ندهی خوب منظورت از این کارها چیه ؟خانه را مرتب می کنی لباسها را می شوری و برایم غذا درست می کنی بعد هم از خانه می روی چرا مدرسه نیامدی ؟ سه چهار روز پشت سر هم غیبت "

لحظه ای چشمانم را روی هم گذاشتم و بعد بی انکه نگاهش کنم گفتم بگذارید من بروم... اگر از امدن من به این خانه ناراحت می شوید دیگر این کار را نمی کنم "

صدایش کمی گرفته بود "نه از امدن تو به هیچ وجه ناراحت نمی شوم ما مدتی را در کنار هم زندگی کردیم و من ...شاید احمقانه باشد که بگویم به وجود تو در این خانه عادت کرده بودم... اما یک چیز را می خواهم بدانم .چرا پیش مادرت ادعا کردی که .."

نگاه سبزمان با هم گلاویز شد "من هیچ ادعایی نکردم... نمی دانم چرا مادرم این تهمت را به شما زد خیلی متاسفم "

خواستم در را بازکنم که نگذاشت مچ دستم را گرفت و ان را محکم فشرد"من می توانم حدس بزنم چرا لابد می خواهد با این ادعای پوچ پس از ازدواجمان دوباره خودش را مالک اینجا بداند"بعد لحنش برگشت و با عصبانیت گفت "مادرت با بی شرمی هر چه تمام تر رگبار توهین و دشنام را به طرف من روانه کرد.... طوری که از صداقت و پاکی خودم بیزار شدم افسوس خوردم چرا این همه وقت در اختیارم بودی و من ..."

وقتی برق خشم و عصبانیت را در نگاهم دید به حرفهایش ادامه نداد دستم را رها کرد و نفسش را برای چند لحظه در سینه اش حبس کرد .

چانه ام می لرزید و تمام بدنم به جلز ولز افتاده بود گل را به طرف سینه اش پرت کردم و با لحن پر انزجاری گفتم "اگر به حال خودتان افسوس می خورید معطل نکنید من در اختیارتان هستم فرصت را از دست ندهید "

تا چند لحظه او با شرم و من با غضب به یکدیگر نگاه کردیم انگاه در را باز کردم و محکم پشت سر خوم بستم از پله ها که بالا می رفتم اشکهایم را پاک کردم و در دل به خودم لعن و نفرین فرستادم

یقین داشتم ان حرفها را از روی لج و عصبانیت بر زبان رانده بود اما حق نداشت با من این گونه برخورد کند... چرا نباید مدرسه می رفتم ؟به خاطر چی؟به خاطر کی ؟ فردا با او کلاس دارم خوب به جهنم چه فرقی با دبیران دیگر می کند؟من فردا به مدرسه می روم مدتی خودم را به خاطر بردیا ان جوان نالایق از درس و مدرسه انداختم و بهترین دوران تحصیلی ام را خراب کردم ... حالا دیگر اجازه نخواهم داد کس دیگری همان کار را با من بکند.

مادر پپشت چرخ بافندگی اش نشسته بود کار نمی کرد به جایی خیره شده بود حتی حضور من را احساس نکرد من هم دست کمی از او نداشتم بی حوصله بودیم.....کاش همه چیز بر می گشت سر جای خودش؟کاش خانم رزیتا هر گز به دنیا نیامده بود تا بخواهد یک روز جشن تولد خودش را جشن بگیرد و ما را در این چنین غم و ماتمی بنشاند

بچه ها دور مرا گرفته بودند "کجایی مانی ؟ رفته بودی مسافرت " تعطیلات بهت خوش گذشت "

اره رفته بودم شمال بعد هم مشهد .همین دیروز از راه رسیدیم ... خوب این چند روز درسها تا کجا پیش رفتند ؟

سارا و نسرین و ژاله مرا در میان خودشان گرفتند و به ته حیاط بردند ساعت اول با اقای بهرامی دبیر تاریخ کلاس داشتیم که فقط از بچه ها خواست یک خاطره کوتاه نوروزی تعریف کنند ساعت دوم با خانم گرمارودی درس داشتیم که او هم فقط دستور زیان گذشته را یاداوری کرد زنگ سوم که به صدا در امد دلم به تاب و توب افتاده بود ان روز به دفتر نرفته بودم دفتر حضور و غیاب را هم ژاله اورده بود

اب دهانم خشک می شد و با کتاب نگارش خودم را باد می زدم ژاله خودش کلاس را اداره کرد وقتی برپا داد نفس در سینه ام حبس شد نمی دانم احساس می کردم یا به راستی گرفته و پکر نشان می داد بی انکه نگاهی به بچه ها بیندازد برجا داد و نشست رو به ژاله با لحن بی حوصله ای گفت غایبان امروز

ژاله لبخن زنان گفت همه هستند و سرجایش برگشت

نگاه شگفت زده فریبرز به میز سوم خیره ماند چند لحظه نگاههایمان با هم تلاقی کرد و بعد رویم را به طرف دیگر چرخاندم انگار خون به رگهایش دویده بود چهره رنگ پریده اش به حالت طبیعی برگشت و همراه با نفس عمیقی گفت "بسیار خوب امروز درس را شروع می کنیم ...

وقتی درس می داد مدام نگاهش روی من ثابت می ماند و بعد متوجه می شد و نگاه از من می گرفت من صاف و استوار به صندلی چسبیده بودم دیگر از او خجالت نمی کشیدمم تا جایی که می شد سعی کردم نگاهش نکنم ام هنگامی که نگاهمان بهم می افتاد نگاهم را می دزدیدم درس را زودتر تمام کرد و وقت ازاد داد

بچه ها به ارامی با هم پچ پچ می کردند من سرم را روی میز گذاشتم و با خودکارم بازی می کردم ژاله با نسرین که میز دوم نشسته بود صحبت می کرد من توی فکر بودم گاهی به مادرم فکر می کردم گاهی به خودم به او هم فکر می کردم نفهمیدم کی بالای سرم ایستاد

خانم ستایش اطلاع دارید مسابقه مشاعره هفته دیگر برگزار می شود

زود خودم را جمع و جور کردم و به تخته سیاه خیره شدم و با لحن سردی گفتم "نه خبر نداشتم "

روبه رویم ایستاد تا چاره ای جز نگاه کردن به صورتش نداشته باشم "تا چه حد امادگی دارید "

این بار خودکارم را لای کتابم گداشتم و گفتم "برای بردن در این مسابقه شرکت نمی کنم هر چقدر در توانم باشد سعی ام را می کنم "

با لج گفت "موفق باشی " از میزم فاصله گرفت

زنگ که به صدا در امد من نفس راحتی کشیدم

وقتی از محل همیشگی قرارمان رد می شدم جلوی پایم ترمز کرد اهمیت ندادم از ماشین پایین امد و گفت می رسانمت

با لحن خشکی گفتم ممنونم مزاحم نمی شوم دوست دارم این مسیر را قدم زنان طی کنم

شانه هایش را بالا انداخت و عصبی سوار شد و با سرعت از جلویم گذشت فکر کردم حقش بود

به خانه رسیدم از پله ها که بالا می رفتم صدای گرام بلند بود خواننده داشت می خواند در نیمه باز بود بی اختیار ایستادم و به ترانه گوش سپردم

از بوسه ای زنده ام کن ای امید زندگانی

وصلت جوانی فزاید ای مایه جوانی

چشمان عاشق فریبت خواند مرا نهانی

وقتی او را جلوی در نیمه باز دیدم دستپاچه شدم وبا عجله از پله ها بالا رفتم مسابقات مشاعره تا دور اخر پیش رفتم اما انجا دیگر نتوانستم با رقیبان قدر خودم به رقابت ادامه دهم رتبه سوم اوردن هم برای من تجربه خیلی خوبی بود که البته ان را مرهون تلاشهای بی دریغ فریبرز بودم

وقتی جایزه نفر سوم را به دتسم می داد با نگاه عمیقش قلبم را به تپش در اورد من هم با نگاه قدر شناسانه ای از زحماتش تشکر کردم اما کماکان رابطه سردی بین ما برقرار بود من بیشتر از او برای برقراری این رابطه اصرار داشتم جایزه ام یک ربع سکه بود که ان را به عنوان پس انداز به مادرم دادم

اردیبهشت از راه رسید و بیشتر کتابهای درسی رو به تمام شدن بود سر کلاسهای ادبیات به بهانه تمرین شطرنج حاضر نمی شدم دبیر ورزش به من گفته بود باید به عنوان جانشین المیرا که دستش در مسابقات بسکتبار شکسته بود در گروه شطرنج بازی کنم تمرین کنم و خودم را به مسابقات برسانم از من پرسید سر چه زنگهایی می توانم در کلاس شرکت نکنم من هم زنگ ادبیات و نگارش را پیشنهاد دادم سارا می گفت اقای بهتاش به قدری از غیبتهای بدون اجازه تو عصبانی است که پشت سر هم برایت صفر می گذارد و گفته به تو بگوییم جلسه بعد باید با اجازه او کلاس را ترک کنی

خنده ام گرفت این اواخر هیچ برخوردی با هم نداشتیم چه در خانه و چه در مدرسه فقط گاهی از دور همدیگر را می دیدیم

روز دوشنبه برگه های انتخاب بهترین دبیر بین دانش اموزان پخش شد

همه اقای بهتاش را شایسته این عنوان می دیدند همه بین سه انتخاب او را به عنوان انتخاب اول خود بر گزیدند انتخاب سوم من او بود بعضی ها فقط اسم او را نوشتند انتخاب دوم و سوم هم نداشتند

به خانه برگشتم هنوز توی پارکینگ بود می دانستم از قصد در پارکینگ مانده تا مجبور شوم به او سلام کنم سلام کوتاهی کردم و از پله ها بالا رفتم صدایم کرد بی انکه برگردم روی پله ایستادم امد و مقابلم ایستاد خیلی وقت بود این طور از نزدیک با هم برخورد نکرده بودیم

نگاهش به چشمانم بود اما هیچ نگفت می دانستم بیخودی معطلم کرده و حرفی برای گفتن ندارد با گفتن ببخشید با شتاب از پله ها بالا رفتم و خودم را به خانه رساندم

می دانستم با این کار تا چه حد باعث ناراحتی اش شده ام اما فکر می کردم حقش است مادر خواب بود لابد باز به خاطر کمرش دو سه قرص مسکن خورده بود و خوابش برده بود بیدارش نکردم اشتهایی برای خوردن غذا نداشتم دستی به سر و روی خانه کشیدم که تلفن زنگ زد ماریا بود حال من و مادر را پرسید و از دلتنگی اش گفت و از گرمای مفرط انجا می گفت منتظر مرخصی ده روزه ستار است تا به تهران بیاید بعدسلام رساند و خداحافظی کرد مادر یک ساعت بعد از امدن من از خواب بیدار شد کمی با اه و ناله از جا بلند شد

غذا خورده ای

نه منتظر بودم شما از خواب بیدار شوید حالتان خوب نیست

مثل اینکه اعصابش از جایی خرد بود صورتش را پر چین و چروک کرد و گفت "چی بگویم دختر پدرت بعد از مدتها زنگ زده و گفته فکرهایم را برای طلاق بکنم نمی تواند به این وضع ادامه دهد مرتیکه خجالت نمی کشد گفت می خواهم همین جا زن بگیرم

مادر اشکهایش را پاک کرد من هم زانوانم سست شد گفتم "راست می گویی مادر"

او بغض الود گفت " اره انجا که بودم دختر دایی بیوه اش خیلی بهش ابراز محبت می کرد بچه دار نمی شده شوهرش طلاقش داده دو سه بار به پدرت خرده گرفتم که چرا این قدر به تو سر می زند پدرت با لودگی گفت وقتی ادم از زن و بچه اش دل بکند به دیگر ی پناه می برد ....

مارد از جا بلند شد کمرش به خوبی راست نمی شد من مات و مبهوت روی صندلی خشکم زده بود یعنی حقیقت داشت ؟پدر می خواست زن بگیرد؟

مادر با دیده اشک الود به طرف اشپزخانه رفت و گفت به درک برود ازدواج کند همن به درد همان زنها می خورد من از سرش هم زیاد بودم فکر کرده به پایش می افتم و التماسش می کنم نمی داند از خدام است ماندانا بیا ناهار بخوریم

متفکرانه میز را چیدم بیچاره مادر ! معلوم نبود چه حالی دارد نتوانست غذا بخورد سرم داغ شده بود و کسی در دلم فریاد می زد مقصر تویی خودم این را می دانستم اما مادر سرزنشم نکرد

براي تمرين شطرنج بايد مي رفتم اما به اصرار ژاله ماندم تا مثلا از آقاي بهتاش اجازه بگيرم . در همان بدو ورود نگاهش به ميز سوم بود . با ديدن من احساس كردم رنگ چهره اش تغيير كرد .حاضر و غايب نكرد . خواست درس را شروع كند كه از جا برخاستم . متوجه شد و نگاهم كرد .

" اگر اجازه بدهيد من براي تمرين شطرنج بروم."

چشمانش رنگ خشم به خود گرفت وكدر تر شد . لحنش عتاب آلود بود ." من اجازه نمي دهم . نوبت امتحانات ثلث آخر نزديك است بهتر است تمام حواستان به درس و كلاس باشد ."

به ناچار نشستم . او درس را شروع كرد و من بي اعتنا به او سرم پايين بود و با خودكارم بازي ميكردم . كاري با من نداشت و تذكر نداد كه حواسم سر جايش نيست. به مادر فكر مي كردم كه ايم روزها هيچ حال خوشي نداشت . خوب حق داشت فكر نمي كنم براي تنبيه انصاف باشد كه پدر با كس ديگري ازدواج كند . از پدر ديگر خوشم نمي آمد . او منتظر فرصتي بود كه ماهيت خودش را نمايان كند . دلم به حال مادر سوخت . زنگ به صدا در آمد . هيچ كششي براي زنگ تفريح در خودم نمي ديدم . فريبرز همانجا پشت ميز نشسته بود و به من زل زده بود . انگار با نگاهش به من گفته بود كه بمان با تو كار دارم . عاقبت من و او در كلاس تنها شديم . از من خواست روي ميز اول بنشينم . نشستم و سرم را پايين انداختم . نگاهش مو شكافانه بود . انگار در نگاهم دنبال چيزي مي گشت .

" مي شود بپرسم اين ادا و اصولها براي چيست ؟ چرا سر زنگهاي من حاضر نمي شوي ؟ چرا با من حرف نمي زني ؟"

در پاسخش فقط آه بلندي كشيدم . چه ميدانست در دنياي من چه مي گذرد ؟ بي قرار و نا آرم بود . از جا برخاست و به موهايش چنگ انداخت . لحنش پريشان بود . " از رفتار و حرفهاي آن روز معذرت مي خواهم ."

هنوز سرم پايين بود . ناگهان با لحن گرفته اي گفت :" ماندانا با من ازدواج مي كني ؟"

دهانم از فرط تعجب باز ماند . دردرياي سبز و پر تلاطم نگاهمان عشق و ترديد و تعجب موج مي زد . نتوانستم ديگر نگاه سنگينش را تحمل كنم از جا برخاستم و با گامهاي بلند كلاس را ترك كردم . يعني بايد باور مي كردم . او از من تقاضاي ازدواج كرده بود ؟

مادر هم باورش نمي شد ." راست ميگويي ؟ توي كلاس ؟"

هيجانزده گفتم:" آره مادر . توي كلاس اما من هيچ جوابي بهش ندادم ." با تعجب و ناراحتي گفت :" چرا مگا ما همين را نمي خواستيم؟"

با ترديد گفتم:" نمي دانم . مادر احساس مي كنم اگر به او جواب مثبت بدهم در حقش ظلم كرده ام . "

با تشر گفت:" به مظلوميت هيچكس فكر نكن . فقط به فكر خودت باش . اين بهترين موقيت است نبايد آن را از دست بدهي ."

با ناراحتي گفتم :" ولي آخر مادر ! من...اگر او همه چيز را بفهمد چه ؟ آن وقت چطور مي توانم توي صورتش نگاه كنم ؟ وقتي بفهمد ما فريبش داديم..." از ياد اوري ان لحظه خون در عروقم يخ زد . نادر بي خودي تسلايم ميداد . خودش هم مي دانست ان روز در زندگي من وجود خواهد داشت .

" مهم نيست . شايد فقط يك سال از زندگي ات با تلخي و سردي بگذرد بعد از ان مجبور است به زندگي با تو بسازد." با بغض گفتم:" اگر روز بعد از عروسي خواست طلاقم بدهد چه ؟ "

مادر كمي فكر كرد و گفت:" كاري مي كنيم كه فكر طلاق را از سرش بيرون كند يا ينكه بعد از طلاق ما براي زندگي مشكلي نداشته باشيم ...مهريه را سنگين ميگيريم." بعد با اين فكر لبخند بر لب آورد .

مادر هيج به فكر من نبود . نمي خواست بفهمد در دل من چه مي گذرد؟ ساعتها به اين مسئله فكر كردم . توي اتاقم بودم . از فكر زيادي سردرد گرفتم . مادر بدون اينكه در بزند وارد اتاق شد و با خوشحالي گفت:" ماني فريبرز زنگ زد و گفت براي شام مي آيد بالا... فكر مي كنم همه چيز دارد به خودي خويد حل مي شود ."

پس از مدتي فكر كردن بي حوصله و كسل بودم . گفتم:" مادر من نمي تونم به او پاسخ مثبت بدهم . من به درد او نمي خورم . او لياقتش بيشتر از من است . خودم را از سر راهش كنا رمي كشم."

مادر عصباني شد و گفت:" بي خود مي كني . . كي گفته تو لياقتش را نداري ؟ از سرش هم زياد هستي ! اگر طلاقت بدهد ما چيزي را از دست نمي دهيم . با مهريه اي كه ازش مي گيريم..." با ديدن اشكهايم حرفش را ناتمام گذاشت و گفت:" پاشو گريه نكن . بايد به فكر شام باشيم . ببينم فريبرز چه غذايي را بيشتر از همه دوست دارد ؟"

وقتي جوابش را ندادم با غيض در را بست .

بي حال و غمگين از جا برخاستم . موهايم را شانه زدم . پيراهن يقه انگليسي قرمز پوشيدم و دامن مشكي. مادر گفت خيلي بهت مي آيد . زنگ كه به صدا در امد دلم ريخت . مادر در را باز كرد . موهايش برق مي زد انها را به يك طرف شانه كرده بود . پيراهن تابستاني آبي رنگي پوشيده بود كه با شلوار لي آب رنگش همخواني داشت . يك دسته گل زيبا هم در دستش بود كه وقتي آن را به دستم داد دست و پايم را گم كردم . گلداني از كمد در اوردم و گل ها را داخل ان گذاشتم . صدايش به گوشم مي رسيد. بر خلاف رفتار گذشته خوب و صميمي با هم صحبت مي كردند . چاي ريختم و با كشيدن نفس عميقي به اتاق نشيمن رفتم. نگاهش گرم و طولاني بود . وقتي با من حرف مي زد انگار خوش صدا ترين اوازها را در گوشم مي خواند . هر چند حرفهايش در مورد درس و امتحان و مدرسه بود .

پس از صرف شام فريبرز از من خواست كنار مادر بنشينم . كمي اين پا و ان پا كرد و بعد با خودش كنار امد . نفس عميقي كشيد و گفت:" من فكر هايم را كرده ام خيلي وقت است كه ماندانا را زير نظر گرفته ام . تمام رفتار ها و گفتارهايش را مو به مو بررسي كرده ام و به اين نتيجه رسيده ام كه دختري به متانت و وقار و پاكي ماندانا نديده ام ..."

دلم تير خورد . من باوقار و پاك بودم ؟ بيچاره فريبرز ! در مورد من چه فكري مي كرد ...

" ما مردان شمالي مهمترين ملاك انتخاب همسرمان پاكي و نجابت اوست . من از وقار و نجابت ماندانا خيلي خوشم امده و فكر مي كنم انتخاب ماندانا به عنوان همسر هيچ عيب و نقصي ندارد . البته مطمئن هستم در مقابل اين همه حجب و حيا من هم مي توانم همسر خوبي بريشان باشم..."

مادر گل از گلش شكفته بود . اما انگار من مرثيه مرگ مي شنيدم . فريبرز از كدام حجب و حيا حرف مي زد؟او در من چه ديده بود ؟ اگر بفهمد همه اين چيزهايي كه گفته است در مورد من پوچ و بي اساس است چه حالي پيدا مي كند ؟ نفهميدم مادر چه گفت . وقتي صدايم زد به خودم آمدم . فريبرز عميق نگاهم مي كرد . دستپاچه و رنگ به رنگ شدم .

مادر با لبخند معني داري گفت:" خوب نظرت را نگفتي ؟فريبرز جان منتظر شنيدن نظر تو هم هست."

بي درنگ گفتم:" بايد فكر كنم ." هر چند حرف من به مذاق مادر خوش نيامد اما فريبرز از آن استقبال كرد . " خوشحالم كه بدون تامل تصميم نمي گيري!" چند دقيقه بعد شب به خبر گفت و رفت . مادر ملامتم كرد كه چرا جواب مثبت را نداده ام و شرش را نكندم .

هر چند بيشتر فكر مي كردم بيشتر مي فهميدم كه لياقتش را ندارم . مادر به من خرده مي گرفت .

" تو چقدر حساسي دختر . خوب طلاقت داد كه داد دنيا كه به اخر نمي رسد . دست كم بعدش مي تواني به عنوان يك زن مطلقه دوباره ازدواج كني يا اگر هم نخواستي ..."

اشك از ديده فشاندم و به آرامي گفتم:" مادر من دوستش دارم" بعد سرم را پايين انداختم . مادر مثل مسخ شده ها نگاهم كرد . سرش را تكان داد و گفت:" مي فهمم ماني خودم از نگاهت همه چيز را خواندم . اين را هم مي دانم كه مثل قبل اين علاقه و عشق كودكانه و خام نيست . شايد فريبرز طلاقت ندهد و تو را ببخشد ... غصه نخور ماني همه چيز درست مي شود ."

از دلداري مادر نه تنها آرام نشدم بلكه بيشتر پريشان و بي قرار شدم ... من لايق فريبرز نبودم . من پاكي و نجابتم را از دست داده بودم ... من ...

رفتارش چه در مدرسه و چه در خانه بامن عوض نشده بود هیچ حرکت محبت امیزی هم از سوی او مشاهده نمی کردم . من و مادرساعتها با هم کلنجار می رفتیم و گاهی جلوی همدیگر کم می اوردیم اما مادر مثل همیشه توانست عقیده اش را بر من تحمیل کند و مرا وادار کرد که به خواستگاری فریبرز جواب مثبت بدهم .

هر چند دلم رضا نمی شد فریبرز را فریب بدهم و او را در مقابل عمل انجام شده قرار بدهم اما به خودم تلقین می کردم کاری که می کنم ریا و فریب نیست شاید مرا ببخشد واز طلاق دادن من صرف نظر کند .

ان شب فریبرز تمام شرطهای مادر را پذیرفت پانصد سکه طلا اگر چه رقم نجومی و باور نکردنی بود اما فریبرز پذیرفت و در مورد مبلغ شیر بها و طلا و وسایل دیگر هیچ اعتراضی نکرد و مادر به تجارت شیرینش فکر می کرد.و راضی به نظر می رسید اما من هر لحظه متاثرتر و غمگین تر می شدم.

فریبرز نگاهش مهربان تر از همیشه بود.از من پرسید "ماندانا نظرت در مورد عروسی چیه موافقی همه چیز را به بعد امتحانات موکول می کنیم "

هرگز فکرش را نمی کردم روزی با دبیر ادبیاتمان بنشینم و در مورد عقد و عروسی صحبت کنم اما او پسر دایی من هم بود....کمی با شرم گفتم هر طور خودتان صلاح می دانید دلم می خواهد به تحصیلم ادامه بدهم و دست کم دیپلم بگیرم

لبخند شیرینی گونه اش را چال انداخت و گفت برای ادامه تحصیل بیشتر از تو اصرار دارم مطمئن باش برای گرفتن لیسانس هم مشوق تو باشم و کمکت کنم

از ان همه سخاوت لبخند قدر شناسانه ای بر لب اوردم

مراسم نامزدیمان خیلی ساده و خودمانی برگزار شد خانواده خاله رویا تنها میهمانان ما بودند مادر حسابی گوششان را کشیده بود که در مورد نامزدی من بردیا حرفی از دهانشان بیرون نپرد

ارمینا که خودش با اقای بهزاد نامزد شده بود بازهم با حسادت و کینه نامزدی مان را تبریک گفت حلقه نامزدی را دست هم کردیم و به روی هم لبخند زدیم هر چندبه این نامزدی و ازدواج خوشبین نبودم اما نگاه پر از عشق فریبرز دلگرمم می ساخت

از من خواست در مدرسی کسی از نامزدی ما چیزی نفهمد وقتی با هم تنهای می شدیم حرفهای عادی همیشگی را می زدیم نه او از علاقه قلبی اش با من حرف می زد نه من می گفتم که عاشق نگاه مردانه اش هستم برایم خیلی عجیب بود ان وقتها هر وقت من و بردیا با هم تنها می شدیم ان قدر از عشق و علاقه و وفا سخن می گفتیم که تمام حرفهایمان شبیه هم و تکراری به نظر می رسید من این احساس و علاقه پنهانی را بیشتر دوست داشتم از نظر من ان علاقه هوسی اتشین بود که بهترین روزها وسالهای عمرم را در حریق نااگاهی سوزاند و تنهای خاکستری از خاطره های پوچ برجای گذاشت که من هربار از یاداوری اش شرمنده و پراندوه می شدم

راستی خیلی وقت بود از بردیا خبری نشده بود یعنی می شود دست از سر من بردارد یعنی می شود روی مرا فراموش کند

عاقبت پس از بررسی نظرات دانش اموزان مدرسه فریبرز بهتاش دبیر ادبیات و نگارش به عنوان دبیر نمونه سال معرفی شدو از طرف مسولان مدرسه به او لوح یادبودی تقدیم کردند روزی که بچه ها با علاقه برایش کف می زدند من با افتخار و ذوق نگاهش می کردم دلم می خواست همه بفهمند این دبیر نمونه نامزد و همسر اینده من است کاش می توانستم فریاد بزنم تا همه بدانند چقدر خوشحالم و سر از پا نمی شناسم

زنگ اخر که نگارش داشتیم کلاس را ارام کرده بودم نادیا مثل همیشه گل سرخی روی میز گذاشته بود با وجود اینکه دلم نمی خواست بعد از این کسی با دادن گل و نامه به نوعی توجه دبیر مورد علاقه ام را جلب کند اما با این کار نادیا مخالفتی نشان ندادم فریبرز وارد کلاس شد نگاهش به من دور از چشم بچه ها مهربان و پر علاقه بود

پشت میز نشست نگاهی به گل انداخت و خطاب به من گفت خانم ستایش من بعد روی میزم گل نبینم

خرسند از این گفته او نگاهی گذرا به چهره در هم فرو رفته نادیا کردم و گفتم بله اقای بهتاش دیگر تکرار نمی شود

وقتی درس را شروع کرد نفس بلندی کشیدم و از این تغییر رفتار او بی اندازه شادمان شدم هر گاه نگاهش به من می افتاد حالت چشمانش عوض می شد اما حالتها و رفتار موقرانه اش را حفظ کرده بود

جای همیشگی به انتظارش ایستاده بود سوارم کرد و نگاه پر محبتی به من انداخت حالم را پرسید بعد سرعت ماشین را کم کرد لحنش کمی گرفته بود گفت امروز دفتر بود که تلفن زنگ زد خودم گوشی را برداشتم جوانی خودش را نامزد تو معرفی کرد و گفت که از فرانسه تماس می گیرد من هم خیالش را راحت کردم و گفتم که دیگر به این مدرسه نمی ایی وقتی پرسید نشانی از تو داریم یا نه گفتم برای همیشه به ورامین رفته اند

نفسی را که در سینه حبس کرده بود با خیال راحت بیرون فرستادم و گفتم کار خوبی کردید باید به خانم مدیر و ناظم هم همین را بگوییم که اگر دوباره زنگ زد همه چیز را خراب نکنند

نگاهی به من انداخت و گفت من که هنوز سر در نمی اورم چرا اینقدر اصرار دارد خودش را نامزد تو معرفی کند

حرفی برای گفتن نداشتم چون سکوت من را دید اظهار نظر دیگری نکرد

به خانه که برگشتم با دیدن ماریا به وجد امدم یکدیگر را تنگ در اغوش گرفتیم و بعداز هم جدا شدیم و به هم زل زدیم معلوم هست چرا این همه وقت به ما سر نزدی دلمان برای تو او این شیرین توپولو تنگ شده بودبعد انالی را در اغوش گرفتم به نظرم خیلی با نمک تر از پیش شده بود ماریا دوباره گونه ام را بوسید و نامزدی ام را تبریک گفت

ناهار را با اشتهای فراوان خوردیم و بعد رودر روی یکدیگر نشستیم و مشغول صحبت شدیم

ماریا گفت باورم نمی شود فریبرز خودش پیشنهاد ازدواج با تو را داده باشد

مادر سینی چای را روی میز گذاشت و با لحن حزن الودی گفت بگذار یک خبر غیر مترقبه دیگر هم به تو بدهم پدرت امروز حکم طلاق غیابی را برایم فرستاد لابد تا حالا هم دختر دایی اکله اش را صیغه کرده و .... باقی حرفش را خورد بغض تلخی کرده بود من وماریا مبهوت مانده بودیم ماریا که این موضوع در تصورش نمی گنجید دستش را روی شانه مادر گذاشت و گفت راست می گویی مادر مگر می شود

مادر نگاه اندیشناکی به او کرد و سری جنباند "همه چیز از این مردها بر می اید هیچ وقت به انها اعتماد نکن " بعد اهی کشید و از جا بلند شد من و ماریا نگاهی پر از هول و هراس به هم انداختیم ماریا به شدت حیرت کرده بود مادر روی کاسه اش رشته پیاز داغ ریخت و ان را داد به دستم و گفت زنگ زدم انگار نبود گوشی را بر نداشت حالا برو ببین اگر هست او را بیاور بالا

از پله ها پایین رفتم هنوز هم قلبم هنگام دیدارش تند می تپید در را به رویم باز کرد تازه از حمام در امده بود به رویم لبخندی زند و مرا به داخل دعوت کرد

از خبر امدن ماریا خوشحال شد اش رشته را در بشقاب کشیدم و با دو قاشق به اتاق نشیمن برگشتم مشغول خوردن اش بودیم که پرسید مادرت با پدرت به توافق نرسید

اش رشته در دهانم تلخ شد و گفتم پدرم به این اسانیها روی خوش نشان نمی دهد

می خواهی پا در میانی کنیم

رنگ از رخسارم پرید نه اگر مادر از پس پدر بر نمی اید ما هم بر نمی اییم

اش خیلی داغ است بعد به نگاه معنی دارش لبخند زدم

پس از شستن ظرفها رو به او گفتم بیا برویم بالا ماریا از دیدنت خوشحال می شود

روی مبل لم داد و گفت اقای ستار هم امده

روبه رویش نشستم و گفتم نه بهش مرخصی نداده اند

می خواستم امشب ورقه ها را تصحیح کنم کمکم می کنی

ابرویم را بالا انداختم و گفتم بالا نمی ایی

هیچی نگفت و فقط نگاهم انداخت ناراحت و غمگین از جا بلند شدم و گفتم خیلی خوب هر طور راحتی تا دم در دنبالم امد هنوز منتظر بودم که بگوید می اید ولی او هیچ میلی برای امدن از خود نشان نداد حتی موقع رفتن خداحافظی سردی کرد و در را پشت سر خودش بست به خانه که برگشتم هنوز در این فکر بود که دلیل این رفتارش چه بود شاید هنوز هم به ان تلفن مشکوک فکر می کرد خوب حق داشت مادر و ماریا با هم پچ پچ می کردند مادر گاهی گریه می کرد گاهی دشنام می داد گاهی ارام می نشست

من در اشپزخانه بودم و برای انالی خیار پوست می کندم برای شام کوکوسبزی درست کردم میز را چیدم و ماریا و مادر را برای صرف شام صدا زدم زنگ به صدا در امد ضربان قلبم به اوج خودش رسیده بود صدای ماریا را شنیدم که می گفت به به فریبرز خان مشتاق دیدار شما خوش امدید

نفهمیدم چرا فاصله کوتاه اشپزخانه تا نشیمن را دویدم دسته گلی در دست داشت و اراسته و خوش لباس به من لبخند می زد برای انالی هم موز و شکلات و شیرینی خامه ای خریده بود

شام را در اشپزخانه خوردیم از سالاد کلم من با کلی تعریف فریبرز خورده شد پس از شام ماریا و فریبرز با هم گفت و گو نشستند فریبرز از وضع اب و هوای بم پرسید و کار ستارو چگونگی تسهیلات رفاهی من از امدنش خوشحال و راضی بودم نگاهش مغرورتر از همیشه بود می دانست چقدر خواهان این نگاه مردانه هستم

که گاهی نگاه مبهمی به سوی من روانه می کرد نفهمیدم معنی نگاهش چیست و از من چه می خواهد

من و ماریا مدت زیادی کنار هم نشستیم و در رابطه با موضوع نامزدی ام مفصل صحبت کردیم او به من حق داد از بابت پنهان کردن جریان نامزدی ام با بردیا احساس گناه و عذاب وجدان داشته باشم او رفتار مادر را تایید نمی کرد اما در مورد اینکه ایا باید واقعیت را هر چقدر زشت با فریبرز در میان بگذارم یا نه سکوت می کرد یا از جواب دادن طفره می رفت

قرار بود ماریا تا شروع تابستان پیش ما بماند مادر و پدر به طور غیابی از هم جدا شدند روزی که روی شناسنامه مادر مهر طلاق زده شد زار زار گریه کرد صدای گریه اش به قدری بلند بود کن فریبرز را به بالا کشانید و بر خلاف میل مادر حقیقت را برایش شرح دادم تا چند دقیقه هیچ نگفت متفکر نشست بعد نگاهی نافذ به من انداخت و با خداحافظی کوتاهی رفت

فصل امتحانات شروع شده بود و من با وجود تمام گرفتاریهای فکری و روحی با اصرار فریبرز با جدیت درس می خواندم فریبرز در تمام لحظه های سخت امتحانات کنارم بود و با حرفهایش راهنمایی ام می کرد اخرین امتحان را که دادم با خیالی راحت همراه او به خانه برگشتم انگار بار سنگینی را از روی دوشهایم برداشته بودند

ان شب فریبرز مرا قدم زنان تا رستوران برد

خوشحالی از اینکه از شر امتحانات خلاص شدی نه

خیلی فکر نمی کردم با این شرایط از پسشان بر بیایم این را مدیون شما هستم

هنوز هم شما خطابش می کردم رفتارش ایجاب می کرد که هنوز هم با تشریفات با هم حرف بزنیم

نظرت در مورد تاریخ عقد و عروسی چیست دیشب ماریا می گفت تا اینجا هست می خواهد شاهد عقد و عروسی مان باشد

کمی رنگ به رنگ شدم و نفس کم اوردم من از عروسی به حد مرگم می ترسیدم کاش می شد همیشه با هم نامزد بودیم

صدایم زد کجایی حواست نیست

چرا داشتم فکر می کردم هر چه شما بگویید

نکند از ازدواج می ترسی

لبخند کم رنگی زدم و گفتم نه مگر ترس دارد به خودم گفتم برای تو ترس نه از قبض روح هم بدتر است

ماندانا هیچ وقت نظرت را در مورد من نگفتی نکند مجبور شدی

با شتاب گفتم نه این چه حرفی است که می زنید من همیشه به سادگی و صداقت شما غبطه می خورم قلب شما پالک و رئوف است بعد لب پایینم را گزیدم

از رستوران که بیرون امدیم نفس عمیقی کشید و گفت دوست دارم جشن عروسی ام را در شمال برگزار کنم البته اینجا مراسم عقد و عروسی را بسیار ساده و خودمانی برگزار می کنیم ولی در شمال با ابهت هرچه تمام تر و طبق اداب و رسوم خودمان جشن می گیریم

هوا گرم بود اما نمی دانم چرا مو بر تنم سیخ شده بود توی دلم گفتم همه چیز در همین تهران ختم می شود وبه شمال نمی کشد چه ارزوهای قشنگی در سر می پروارند کاش همه انها به خوبی و خوشی تحقق می یافت افسوس

چرا رنگ پریده به نظر می رسی نکند حالت خوش نیست

بی جهت انکار می کردم

درک می کنم اینهائ هیجانات پیش از ازدواج است جمعه همین مراسم را برگزار می کنیم تا از این همه اضطراب و پریشانی در بیایی

لحظه ای نگاهش کردم و دور از چشمش اهی کشیدم

مادر و ماریا اگر چه از برگزاری عقد و عروسی خوشحال بودند اما ان دو هم با دلهره و ترس دست و پنجه نرم می کردند به خصوص مادر که همیشه به جایی خیره می ماند و گاهی هم نگاهش بر چهره ام مات می شد

ماریا دلداریمان یم داد نگران نباشید همه چیز به خیرو خوشی تمام می شود وقتی خطبه عقد خوانده شود یعنی همه چیز تمام شده بعد خودش شانه هایش را بالا می انداخت

صبح روز جمعه ارمینا و خاله رویا به کمک مادر امدند و در و دیوار را تزئین کردند ماریا با سلیقه خودش سفره عقد را چید لباس سپیدی را که مادر برایم تهیه کرده بود پوشیدم استینهایش پفی بود و یقه اش باز زیر ارایش ملایم چهره ام رنگ پریده به نظر می رسیدم چشمانم در هاله ای از خوف و اضطراب فرو رفته بود

فریبرز ارام و خونسرد بود کت و شلوار سپید پوشیده بود و کراوات زرشکی زده بود وقتی کنارش نشستم بوی خوش اودکلنش مرا به عالمی دیگر برد عاقد مشغول خواندن خطبه عقد شد تنم می لرزید اما احساس خفگی می کردم خدایا مرا ببخش من به این جوان معصوم بد می کنم من مرتکب بزرگترین گناهان شده ام خدایا مرا ببخش

عروس رفته گل بچیند

خدایا خودت می دانی که قصداصلی من فریب او نیست می دانم با دلی سیاه و متعفن نمی توانم دوستش بدارم اما به بزرگی خودت قسم دوستش دارم و حاضرم تا اخر عمرم کنیز او باشم

عروس رفته گلاب بیاورد

خدایا کمکم کن خودم را از نو بسازم خدایا مهر مرا چنان در دلش ریشه دار کن که پس از رویارویی با حقیقت چاره ای جز بخشیدن من نداشته باشد خدایا به من جرات و شهامت ببخش تا پیش از اینکه همه چیز رو شود خودم ان روی سکه را به او نشان دهم خدایا مرا ببخش

مادر اهسته به پهلویم زد با صدایی که از احساس گناه می لرزید بله گفتم و اشک به دیده اوردم فریبرز با ارامش و متانت کنارم نشسته بود و به یقین از طوفان درونم بی خبر بود با بله فریبرز همن چند نفر دست زدند و مبارک باد گفتند

حلقه ازدواج به دست کردیم وبه هم زل زدیم چشمان فریبرز اندیشناک بود و چشمان من پر از گریز هیچ از مراسم بریدن کیک و هلهله اطرافیانم لذت نبردم گویه خطبه مرگ مرا خوانده بودند گویی باید تا ابد در گور زندگی دفن می شدم اری من گنه کار بودم

وقتی ما را تنها گذاشتند احساس اندوه و افسردگی در من شدت گرفت فریبرز دستم را در دست گرفت و ارام پرسید خیلی خوشحال به نظر نمی رسی به من نمی گویی چرا اینقدر گرفته ای

چه می توانستم بگویم سرم را پایین انداختم و هیچ نگفتم

او فکر می کرد احساس مرا درک می کند سکوت اختیار کرد تا با خودم خلوت کنم از کنارم برخاست و وری مبل نشست متفکرانه به من خیره شد به من که در گیر احساسات متناقضم بودم

باید همین حالا همه چیز را به او می گفتم مرگ یک بار شیون هم یک بار اما نه بگذار همه چیز به روال خودش پیش برود چه می گویی ان طور که بدتر است ان وقت هرگز تو را نخواهد بخشید اما چطور به او بگویم کاش راضی به این ازدواج نمی شدم ان وقت هرگز لازم نبود پیش او به گناه خودم اعتراف کنم کاش همین لحظه می مردم بی انکه او افکار و اندیشه اش نسبت به من عوض شود

پس از اینکه برای خوردن ناهار دور هم جمع شدیم خاله رویا از تاریخ عروسی ارمینا گفت و افزود مراسم عقد و عروسی در مهر ماه همان سال در اصفهان برگزار می شود ارمینا زیاد از حرفهای مادرش خرسند به نظر نمی رسید

فریبرز هم از انان خواست برای مراسم ما در شمال شرکت کنند وبرای سه روز بعد از انان دعوت کرد

نگاه معنی داری بین مادر و من و ماریا رد وبدل شد هر سه اه کوتاهی کشیدیم و به فکر فرورفتیم

وقتی من و فریبرز به طبقه پایین می رفتیم تمام تنم در التهاب می سوخت نیم ساعت دور از چشمان فریبرز با مادر جر و بحث کردم

امشب همه چیز را برملا می کنم تمام حقایق تلخ را افشا می کنم

تو غلط می کنی فاتحه ات خوانده است

فریبرز حقش است بداند با چه زنی ازدواج کرده است من فکرهایم را کرده ام در ضمن با مهریه سنگینی که شما گرفته اید دیگر نگران چه هستید

مادر از لحن پر ملامت من جا خورد و نتوانست واکنش دیگری نشان دهد پاکت عکسها را توی کیفم گذاشتم و بعد از رفتن خاله رویا با بدرقه چشمان پر اضطراب مادر و ماریا به خانه بخت رفتم

اتاق حجله اماده بود فریبرز کت و شلوارش را عوض کرده بود و لباس راحتی خانه پوشیده بود من لباسم را عوض نکرده بودم نگاه پر محبت فریبرز بر چهره ام تابید

نیم خواهی بخوابی

از لحن ارام صدایش کمی دلم از تاب و تب افتاد به چشمانش نگریستم ایا این چشمها پس از افشای حقیقت هم عاشقانه نگاهم می کند

هنوز در تردید و دو دلی سیر می کردم هنوز شهامت لازم را پیدا نکرده بودم من دوستش داشتم و باید حقیقت را به او می گفتم همین که تا حالا سکوت کرده بودم ظلم بزرگی در حق او مرتکب شده بودم کمی این پا و ان پا کردم از این صندلی به ان صندلی رفتم اب خوردم شربت نوشیدم چای خوردم و بعد بی قرار تر از قبل روی مبل نشستم

با دستان مهربانش دستهای یخ زده من را نوازش کرد "چرا خودت را باختی می خواهی با هم صحبت کنیم "

اهسته سرم را تکان دادم "فریبرز شاید شب زفاف برای هر دختر و پسری خوش یمن و مبارک باشد از اینکه من را شایسته همسری بیش از اینکه خوشحال باشم غمگینم تو قلبت پاک و دست نخورده است من انی نیستم که تو فکرمی کنی

چشمانش هر لحظه گشادتر می شدند من که نمی فهمم چه می گویی شاید بیش از حد هیجانزده هستی خودت را با این افکار ازار نده

بغضم را به سختی بلعیدم و گفتم نه بگذارید باید اعتراف کنم من لایق همسری شما نیستم من من نتوانستم ادامه دهم از فشار بغض داشتم خفه می شدم

برایم اب ریخت و سعی کرد ارامم کند ببین عزیز من به خودت فشار نیاور امشب بروبالا پیش خواهر و مادرت وضع روحی ات هیچ مناسب نیست

بیشتر شرمگین شدم مهربانی و سادگی او اراده مرا برای بر ملا ساختن حقیقت راسخ تر می کرد هر چند بغض کرده بودم و خوب نمی توانستم بگویم اما بریده بریده انچه را باید می گفتم گفتم و انچه را نتوانستم با نشان دادن عکسها کامل کردم

نمی دانم در قلبش چه می گذشت اما چهره اش لحظه به لحظه در هم رفت و نگاهش تیره تر گشت من نفس نفس می زدم و در انتظار شدیدترین برخورد ها بودم گاهی نگاه از عکس بر یم داشت و ناباورانه به صورت من زل می زد و دوباره با نفرت و انزجار عکسها را یکی یکی از نظر می گذراند من سبک شده بودم بار سنگینی را از روی دوشم برداشته بودم دیگر مهم نبود چه واکنش از خود نشان می دهد اما عاقبت اشتفشان فوران کرد عکسها را به زمین پرت کرد و با دستهایی مشت کرده به طرف اشپزخانه رفت دیوانه وار تمام ظرفهای چینی و کریستال را از قفسه ها بیرون اورد و بر کف اشپزخانه کوبید فنجانها پارچ و قوری هم از خشمش رد امان نماندند در حین شکستن عربده می کشید محکم به صندلی چسبیده بودم می دانستم به جای این شکستنیها باید مرا تنبیه می کرد تمام تابلوها را از روی دیوار کند و زیر پایش خرد کرد فریاد می زد مرا چه راحت به بازی گرفتید چه ساده و ابله بودم که نفهمیدم چه نقشه ای در سر دارید

به طرفم امد انگشت تهدیدش را به طرفم گرفت تو مادرت پیش خودتان گفتید چه ابلهی بهتر از فریبرز چه هالویی بهتر از فریبرز یک پسر دهاتی احمق برای سرپوش نهادن بر این ننگ خوب تله ای برای من گذاشتید گریه نکن خوب می فهمم زیر این چهره به ظاهر زیبا و معصوم چه بازیگر خوش نقشی را قایم کرده ای

بعد ليوانها را روي ميز محكم به ديوار كوبيد . صداي خرد شدنش همه جا منعكس شد .. چشمانش يك كاسه خون شده بود و رنگ چهره اش مثل گچ سپيد بود .

" تو امروز مرا از خودم بيزار كردي . از اينكه تا اين حد احمق و ابله بودم آره ! از سادگي و صداقت من سوء استفاده كرديد...نمي بخشمتان . مادر حقه بازت با دسيسه و ترفند تو را پيش من گذاشت تا شايد تسليم هوا و هوس شيطاني پشوم و تمام گناهان را بر گردن من بيندازيد ... برو از اين خانه بيرون . حالم از ديدنت به هم مي خورد . شب عروسي برايم آلبوم عكس مي آوري. بهتر از اين نمي شود ! گمشو از جلوي چشمانم دور شو."

به هق هق افتاده بودم . هرچند خودم را براي واكنش او آماده كرده بودم . اما براي من شكستن او از تحقير شدن خودم سختر بود . مادر و ماريا در آغو ش هم بين راه پله ايستاده بودند و رعب و وحشت از نگاهشان مي باريد . فريبرز نگاهي پر از انزجار و خشم به سويشان روانه كرد و گفت:" بفرماييد . اين هم دختر شما . آنقدر گستاخ است كه شب زفاف پرده از بي شرمي هاي خودش بر مي دارد . عكسهاي مبتذل خودش را نشان مي دهد ... به خدا اگر به او رحم نكرده بودم الان بايد سرش را بريده باشم! به روح پدرم خيلي بهش رحم كردم..."

در چشمانش آنقدر صلابت و اراده ديده مي شد كه من و مادر و ماريا فهميديم مي توانست اين كار را انجام دهد ... در حالي كه دستش به در چسبيده بود با همان فرياد پر غضبش رو به من گفت:" فردا همه چيز را تمام مي كنيم...همان بهتر كه شروع نشده تمام شود ."

وقتي در را محكم پشت سر خودش بست با صداي بلند گريستم . مرايا و مادر زير بغلم را گرفتند .و به زحمت مرا از پله ها بالا بردند

مادر سرزنشم کرد همین را می خواستی دیدی چه کار کرد

ماریا رو به مادر گفت شما را به خدا ولش کنید مادر مانی وضع خوبی ندارد

کاش فقط وضع خوبی نداشتم تمام تنم درد می کرد قلبم در هم فشرده می شد و گلویم می سوخت بر موهایم چنگ می انداختم و بردیا را لعن و نفرین می کردم می دانستم با او چه کرده ام با قلب بی ریا و بی الایش او اری خدای من حق دارد مرا نبخشد حق دارد فردا طلاقم بدهد من به او که بد نه که ظلم نه برایش فاجعه افریدم او را با یک دنیا ارزو در شب زفاف از خودم و از زندگی بیزار کردم نه مادر می توانست ارامم کند نه ماریا می توانست دلداریم دهد

هر کدام تا صبح گوشه ای چمباته زده بودیم و در انتظار فردا خواب از چشمانمان گریخته بود تنها انالی بود که پاک و معصومانه دیده زیبایش را به دست خواب سپرده بود کاش همه عمر چون کودکیمان پاک و بی الایش و معصوم بودیم مادر که گاهی ناله سر می داد و دوباره سرش را به دیوار می چسباند

نمی دانم که چشمانم برهم افتاد اما یادم است سینه خونین اسمان از گوشه پنجره نمایان بود با صدای انالی دیده از هم گشودم ماریا هنوز چرت می زد انالی را در اغوش کشیدم و ارامش کردم با دیدن جای خالی مادر و در نیمه باز وحشتزده به همراه انالی از پله ها پایین رفتم از لای در نیمه باز صدای جر و بحث ان دو را شنیدم

ما قصدمان فریب دادن تو نبود خودت پیشنهاد ازدواج به ماندانا دادی

صدای فریبرز ارام تر از شب پیش بود اما هنوز هم کینه توزانه بود

بله ولی می توانستید قبل زا خطبه عقد این حقیقت را بر ملا کنید چرا وقتی همه چیز تمام شد راستگو شدید

مادر نه علنی ولی سعی داشت او را از بابت طلاق و مهریه بترساند با طلاق که چیزی حل نمی شود مهریه ماندانا خیلی بالاست از پس پرداختش بر نمی ایی

فریبرز با لجاجت گفت اگر لازم باشد این خانه را اتش می زنم زیر قیمت می فروشم و مهریه را می پردازم حتی اگر لازم باشد زمین شمالم را هم بفروشم می فروشم

فکر می کنم مادر زیاد از این بابت ناراحت نشد به هر حال فکرهایت را بکن طلاق حق مسلم توست

مادر که از در بیرون امد با دیدن من تعجب کرد انالی را به دستش دادم و گفتم شما بروید می خواهم با او حرف بزنم

مادر انالی را بوسید و گفت یک ساعت است دارم با او حرف می زنم تا راضی شود و تو را ببخشد ولی اهل این حرفها نیست حتی مهریه سنگین تو هم نمی تواند جلوی تصمیممش را بگیرد بیا برویم بالا

سرم را تکان دادم و گفتم نه باید خودم با او صحبت کنم

شانه اش را بالا انداخت و به ارامی از پله ها بالا رفت

در هنوز باز بود و من بی انکه ضربه ای به در بزنم قدم به داخل گذاشتم او روی مبل پشت به من نشسته بود با صدای بسته شدن در به عقب برگشت نگاهش مثل دیشب سرکش و یاغی به نظر نمی رسید اما در برکه سبز نگاهش غم و اندوه شناور بود

خرده های ظرفهای شکسته را جمع کرده بود برگشت وبا صدای پر تحکم گفت امدی اینجا که چی مگر نگفتم نمی خواهم ببینمت

به خودم جراتی دادم و گامی به سوی او برداشتم وقتی مرا جلوی خودش دید از جا برخاست و با لحنی خشن گفت همین الان از اینجا برو بیرون خودت را برای رفتن به محضر اماده کن قبل از اینکه ناممان در شناسنامه هم نوشته شود باید خطبه عقد را باطل کنیم

اگر چه قلبم با هر کلمه ای که بر زبان می اورد زخم یم خورد اما هرگز از یاد نمی بردم که او حق دارد سرم را پایین انداختم و گفتم شما خیلی بیشتر از اینها حق دارید من خیلی به شما بد کردم حقش این بود که پیش از اینکه مراسم عقد برگزار شود واقعیت را به شما می گفتم ولی به من هم حق بدهید که اعتراف به این حقیقت تا چه حد سخت و کشنده وبد فریبرز خواهش می کنم مرا ببخش و فرصتی برای جبران در اختیارم قرار بده قول می دهم تا اخر عمر همانی باشم که تو می خواهی قول می دهم هر گز دست از پا خطا نکنم

مشت محکمی روی میز عسلی کوبید و با صدای بلند گفت ساکت کاری که تو با من کردی هیچ کس تا امروز نکرده بود تو همه امال و ارزوهایم را بر باد دادی عشق و علاقه و احساسم را به بازی گرفتی و مغرورانه به صدای شکستن وجودم گوش سپردی تو با هیچ تنبیهی نمی توانی تاوان شکست احساس و عاطفه ان را پس بدهی دیگر نمی توانم به زندگی کردن در کنار تو فکر کنم چون تو همه ارزوهایم را به باد دادی بروخودت را برای رفتن به محضر اماد کن جمله اخر را با لحنی حزن الود بیان کرد

دوباره روی مبل نشست و سرش را میان دستهایش گرفت جلوی پایش زانو زدم و التماس امیز گفتم خواهش می کنم به من فرصت بده طلاق پایان کار من و تو نیست من خودم فریب خورده بود باور کن به تمام مقدساتی که می پرستی قسم قصدم فریب دادن تو نبود چون دوستت داشتم فریبرز من دوستت دارم دوستت دارم و بعد به گریه افتادم

نخستین باری بود که به او می گفتم چقدر دوستش دارم در اینه شفاف نگاهش سایه کم رنگ عشقی عمیق هویدا شد چند دقیقه به چشمان نادم و پر از خواهش من نگاه کرد و نمی دانم چرا از سکوت او قلبم به تپش افتاده بود

وقتی سکوت را شکست و گفت باوجود اینکه سزاوار بخشش و گذشت نیستی ولی از طلاق صرف نظر می کنم اما انتظار یک زندگی عادی را نداشته باش

هاج و واج نگاهش می کردم یعنی باید باور کنم که مرا بخشیده است و از طلاق دادن من صرف نظر کرده است

از اینجا دیگر خوشم نمی اید حتی از شغلی که دارم هم دیگر راضی نیستم می خواهم برگردم به دیار خودم تو هم اگر می خواهی با من زندگی کنی باید همراهی ام کنی باید همانطور باشی که من می خواهم حق دیدن پدر و مادر و خواهر و فامیلت را هم نداری تا اخر زندگیمان هیچ رابطه زناشویی هم نخواهیم داشت خوب فکرهایت را بکن در واقع این زندگی تنبیه تدریجی تو محسوب می شود این را هم بخاطر داشته باش که هیچ وقت این برنامه عوض نخواهد شد اگر فکر می کنی می توانی به این نوع زندگی عادت کنی همین فردا ترتیب رفتنمان را می دهم در غیر این صورت برای رفتن به محضر مشکلی ندارم

اگر چه شرایط زندگی که شرح داده بود سخت و غیر ممکن به نظر می رسید اما چون دوستش داشتم نمی خواستم این فرصت را از دست بدهم هر چند طلاق و جدایی به نظر من از ادامه این نوع زندگی بهتر بود

لبخند اشک الودی تحویلش دادم و گفتم من فکرهایم را کرده ام هر جا بروی و هر طور بخواهی خواهم بود تشکر می کنم از اینکه فکر طلاق را از سرت دور کردی

لحظه ای نگاهش در نگاهم ثابت ماند بعد نفس عمیقی کشید و وقتی که مرا اماده رفتن دید گفت به مادرت بگو به فکر خانه ای برای خودش باشد اینجا را در اسرع وقت زیر قیمت خواهم فروخت

چه کسی گفته باید خوشحال باشم مگر چه اتفاق خوبی در زندگی من افتاده بود

چه می گویی در مقایسه با شب پیش من امروز خیلی خوشبخت بودم

مادر و ماریا نا باورانه به دهان من چشم دوختند

راست می گویی مانی تو بهش چی گفتی

با افتخار گفتم قبول کرد

مادر بر خلاف انتظارم ملامتم نکرد و گفت کار خوبی کردی مانی من از ته قلبم ارزو می کردم او تو را ببخشد حالا مهمه نیست که ما را می بینی یا نمی بینی وقتی در کنار او باشی همین کافی است خوب می دانم تا چه حد دوستش داری

حرفهای مادر مرا به گریه انداخت ولی مادر اخر شما چی تکلیف شما چه می شود

مادر اشکهایش را پاک کرد و گفت خدا بزرگ است

ماریا پس از کمی فکر کردن لبخند زنان گفت مادر را با خودم می برم ستار خیلی خوشحال می شود چون از دست نق زدنهای من راحت می شود

معلوم بود مادر از پیشنها ماریا خوشحال است اما به روی خودش نیاورد

نه مزاحم شما نمی شوم عاقبت جایی برای من پیدا می شود

ماریا مادر را در اغوش کشید وبا اصرار گفت خواهش می کنم قبول کنید مادر هم من دیگر تنها نیستم و هم شما باور کنید ستار از من هم خوشحال تر می شود

مادر نگاهش به من بود گفت باشه ماری ممنونم که به فکر من هستی بعد سر در اغوش ماریا گذاشت و گریه کرد

روز بعد سمساری امد و تمام لوازم خانه زیر قیمت خرید مادر فقط از فروش دستگاه بافندگی اجتناب کرد توضیح داد نه نمی خواهم سربار کسی باشم با این ماشین می توانم احتیاجاتم را بر اورده کنم

وقتی اسباب و اثاثیه را توی ماشین می گذاشتند همگی به ارامی اشک می ریختیم می دانستیم تک تک ان وسایل جزیی از زندگیمان است که این چنین به حراج گذاشته شده است

ماریا و مادر با پرواز عصر می رفتند هنگام خداحافظی هیچ کداممان نتوانستیم کلمه ای برزبان بیاوریم با اینکه خوب می دانستیم این شاید اخرین دیدار عمرمان باشد اما نتوانستیم ان طور که باید از هم خداحافظی کنیم

عاقبت میان بغض و گریه مادرم سرم را بر سینه فشر د گفت تو را به خدا می سپارم و دعا می کنم خدا هر لحظه مهرت را در سینه فریبرز افزون کند

خوب می دانستم مادر هیچ وقت نمی خواست سربار کسی باشد اما امروز تسلیم سرنوشت شده بود

مارد شاید در حق تو بد کرده باشم اگر طلاق می گرفتم مجبور به رفتن نبودی

مادر اشک می ریخت و به ارامی زیر گوشم گفت ان وقت چطور می توانستم هر روز شاهد افسردگی و ماتم تو باشم من که خوب می دانم تا چه حد فریبرز را دوست داری نگران من نباش زندگی ات را بساز هر کداممان در گذشته اشتباهاتی را مرتکب شده ایم که امروز باید به خاطرشان تنبیه شویم باید سعی کنیم دیگر هیچ اشتباهی نکنیم

دوباره با گریه همدیگر را در اغوش فشردیم دلم می خواست بیشتر نگاهشان کنم تا سیر شوم اما راننده اژانس جلوی در انتظارشان را می کشید

با هق هق و نادله دل از همدیگر کندیم انالی را بوسیدم و همه را به خدا سپردم هرگز چشمان غمزده مادر و ماریا را از یاد نخواهم برد دستی که برای خداحافظی بالا اورده بودم تا مدتها پس از رفتن ماشین بی حرکت در هوا مانده بود اشک در نگاهم خشکیده بود ایا من اشتباه کرده بودم ایا می توانستم دوری از انان را تحمل کنم

خانه فروش رفت ما هم چمدانهایمان را بسته بودیم فریبرز اهمیتی به ناراحتی من نمی داد هنگام رفتن نگاه عمیقی به سرتاسر خانه انداختم و گفتم خداحافظ لحظه های غمگین و خداحافظ پدر که ترکمان کردی و زندگی دیگری برگزیدی خداحافظ مهبد بازیگوش و شیطان خداحافظ ماریا مادر هرگز فراموشتان نخواهم کرد

وقتی از پله ها پایین می رفتم نیروی عجیبی وادارم کرد به عقب برگردم مادربزرگ بود که برایم دست تکان می داد با بغض و گریه گفتم خداحافظ مادر بزرگ این تاوان سکوت تلخ و ننگین من است

ماندانا پس چرا نمی ایی

خداحافظ مادربزرگ اینجا دیگر کسی مزاحم تو نمی شود اسوده باش

ماندانا به شب برمی خوریم زود باش دیگر

اشکهایم را پاک کردم و تلو تلو خوران از پله ها پایین رفتم چشمانم هیچ جا را نمی دید برای اینکه از پله ها پرت نشوم محکم به دیوار چسبیدم خدایا هیچ وقت چنین روزی را در زندگی ام پیش بینی نمی کردم چقدر از این خانه با سکوت دهشتناکش بیزار بودم

رهسپار جاده ای بودیم که ما را با زندگی تازه ای پیوند می داد اما کسی پشت سرم اب نریخت در طول راه چشمانم را روی هم گذاشته بودم و بی انکه به اطرافم توجهی نشان بدهم چرت می زدم چقدر این رفتن با مسافرت نوروزیمان فرق می کرد ان وقت فریبرز با شور و احساس در طول راه برایم اواز می خواند و با هم مشاعره می کردیم اما امروز او مثل غریبه ای به رانندگی و جاده می اندیشید و من به جدایی و رفتن فکر می کردم در طول راه چندید بار حالم بدشد و او مجبور شد ماشین را نگه دارد نگران نگاهش بودم اما لبانش مهر خاموشی خورده بود

ننه ملوک و مارجان به استقبالمان امدند فریبرز به زبان محلی در مورد من توضیحی به اناان داد لابد جریان ازدواجمان را برایشان شرح داده بود که ان طور مات و مبهوت به من زل زده بودند

چمدانها را در دست گرفت و به طرف ساختمان رفت من هم دنبالش دویدم شب بود و خستگی راه به تنم نشسته بود مارجان برایمان نیمرو درست کرد و مقابلمان گذاشت گاهی زیر چشمی به من نگاه می کرد و گاهی به فریبرز اشتهایی برای خوردن نداشتم

فریبرز که لقمه بزرگی برای خودش درست کرده بود و کفت چرا دست به کار نمی شوی

نگاهش کردم و گفتم گرسنه نیستم می خواهم بخوابم

لحنش نوعی دستور محسوب می شد غذایت را بخور بعد به فکر خواب باش

به ناچار و بی میل دو سه لقمه کوچک بر دهان بردم از بس بالا اورده بودم دلم درد می کرد

مارجان و ننه ملوک با درک خستگی ما زود خداحافظی کردند و رفتند پس از جمع کردن سفره منتظر حرفی از جانب او بودم

فهمیدم باید جدا از او بخوابم همان جا به پشتی لم داده بود و فکر می کرد وقتی متوجه سنگینی نگاه من شد سرش را بلند کرد و نگاه استفهام امیزش را به دیده ام پاشید چیه کار داری

لبخند حزن الودی بر لب اوردم و گفتم نه شما نمی خوابید

پاهایش را دراز کرد و کمی کش و قوس رفت و گفت به من چه کار داری تو برو بخواب

اهسته شب بخیر گفتم و به اتاقم رفتم همه چیز سرجای خودش بود حتی تل سپیدی که انجا جا گذاشته بودم هنوز روی میز بود به ارامی روی تخت خزیدم و دعا کردم هر چه سریع تر بخوابم اما مگر خوابم می برد این سومین شب زندگی مشترکمان بود اما چه زندگی ای من با پای خود و به میل خود به شکنجه گاه امده بودم مادرم را به خدا سپردم و خودم را به فریبرز گمان نکنم به من خیلی سخت بگذرد شاید نرم نرمک دلش به سمت من کشیده شود خدایااز تو می خواهم دل او را به سوی من بکشانی

صبح که از خواب بیدار شدم افتاب نصفی از مسیرش را پیموده بود با عجله تختم را مرتب کردم و از اتاق بیرون امدم او پرده ها را کشیده بود و لباس مرتبی به تن داشت سلامم را به ارامی پاسخ گفت و امروز چون خسته بودی تا این وقت روز خوابیدی از فردا پیش از طلوع افتاب بیدار می شوی حالا برو برای خودت صبحانه اماده کن

می دانستم نباید متظر باشم مارجان و ننه ملوک برایم سفره پهن کنند من دیگر مهمان نبودم با لج به اشپزخانه رفتم و از یخچال مربای بهار نارنج و کره حیوانی را برداشتم از او پرسیدم شما صبحانه خوردید

کارد اشپزخانه را ازکشو بیرون اورد و گفت اره با ننه ملوک خوردم با حرص استکان را توی نعلبکی گذاشتم نگاهی به من انداخت ولی هیچ نگفت وقتی از اشپزخانه بیرون می رفت گفت صبحانه ات را که خوردی بیا توی اتاقم با تو کار دارم

تنهایی صبحانه خوردن به من نچسبید مدام به فکر فرو می رفتم چای دوباره سرد شد و من ان را عوض کردم خدایا یعنی طاقت این زندگی را دارم می دانم خیلی زود کم می اورم

پس از شستن ظرفهای صبحانه دستهایم را خشک کردم و به طرف اتاق فریبرز رفتم در زد و با صدای او با قدم به اتاقش گذاشتم همه جا مرتب بود پشت میز تحریر چوب گردو نشسته بود و چندین برگه و دفتر و کتاب مقابلش قرار داشت روی صندلی نشستم و منتظر ماندم تا یاد من بیفتد عاقبت دست از کار کشید دستهایش را روی میز در هم گره کرد و نگاه نه چندان پر مهری به من انداخت لحنش هم دست کمی از نگاه سردش نداشت ببین ماندانا من و تو باید به یک زندگی غیر عادی در کنار هم عادت کنیم شاید اگر از هم جدا می شدیم وضع زندگیمان بهتر بود اما در طایفه ما طلاق کار خیلی منفوری است من هم نمی خواستم سنت شکن این ایین مقدس باشم پس تو مجبور هستی با این زندگی خودت را وفق دهی دوست دارم زبان محلی را خیلی زود یاد بگیری و به زبان ما صحبت کنی کارهای معمول خانه را از مارجان و ننه ملوک بیاموز رفته رفته باید تمام کارها را خودت انجام دهی

من خط کش روی میز را با حرص و لج به چپ و راست می چرخاندم کاغذ را از توی کشو در اورد و نشان من داد بخوان ببین چی نوشته

با کنجکاوی خواندم دهانم از فرط حیرت و تعجب باز مانده بود دعوت رسیم اموزش و پرورش از فریبرز برای تدریس در کالج تهران بود کاغذ را از دستم گرت و با لبخند پر حسرتی گفت من دیگر به تدریس و ارتقای شغلی فکر نمی کنم پس از کاری که با من کردی بسیاری از ارزوهایم را کنار گذاشتم

بعد نامه را در مقابل چشمان بهت زده ام پاره کرد و در سطل زباله انداخت خیره به چشمانم ادامه داد با پول فروش خانه قصد دارم زمینهای کشاورزیمان را پس بگیرم مقداری هم می گذارم در بانک ببینم از برنج کاری چیزی می دانی یا نه

نمی دانم چرا خوشحال بنودم برایم قابل درک نبود که چطور حاضر شد کار کردن روی زمین را به تدریس در بهترین کالج کشور ترجیح بدهد اه اندوهباری کشیدم و در پاسخ به چشمان منتظرش گفتم چیزی نمی دانم با خونسردی گفت یاد می گیری و از نگاه پر غیظ من گریخت از جا بلند شد و گفت خیلی خوب برو ببین ننه ملوک یا مارجان کاری ندارند کمک کنی

غمگین وافسرده بلند شدم اهمیتی به ناراحتی من نداد لحظه ای مقابلش ایستادم واکنشی به ناراحتی من نشان نداد از مقابلش گذشتم و با گامهای بلند به طرف خانه گلی پیش رفتم

هوا صاف و افتابی بود مارجان برنج پاک می کرد

سلام مارجان کمک نمی خواهی به زبان محلی پاسخ گفت گیج و منگ گفتم نفهمیدم دوباره به زبان محلی حرفهایش را تکرار کرد و از مقابلم گذشت و به طرف حوض اب رفت پس فریبرز کار خودش را کرده بود لابد از انان خواسته بود که با من فارسی صحبت نکند

مارجان نگاهی به من انداخت فهمید منظورش را درک نکردم بلند شد و از انباری جارویی برداشت و به دستم داد تازه فهمیدم معنی کلمه ساجه جارو است و مشغول جارو شدن شدم به این فکر می کردم که چرا اینجا هستم چرا طلاق نگرفتم و خودم را تسلیم این زندگی پرنکبت کردم

بعد از تمام شدن جارو به طرف ننه ملوک رفتم او بادمجان سرخ می کرد پس از سرخ کردن انها را با سبزی مخصوص پر کرد و در دیگ چید و کمی اب رویشان ریخت

چی درست می کنی

ننه ملوک لبخند زد و برایم توضیح داد ولی من نفهمیدم چه گفت بعد دیدم با مارجان در مورد گوجه فرنگی حرف می زنند

پرسیدم گوجه ندارید

هر دو نگاهم کردند و خندیدند با عجله به خانه برگشتم و با برداشتن پول و سبد از خانه بیرون رفتم فریبرز را سر راهم ندیدم لابد رفته بود دنبال زمین می دانستم بازار کجاست دفعه پیش همراه فریبرز کلی خرید کرده بودیم تمام راه تا بازار را قدم زدم با دیدن گوجه های تازه به وجد امدم مقداری گوجه فرنگی خریدم و به میوه های تازه دیگر نگاه کردم با دیدن الوچه و گیلاس و الو زرد به هوس افتادم که از هر کدام مقداری بخرم و به خانه ببرم رفت و برگشتم یک ساعت طول کشید ننه ملوک و مارجان با نگاهی بیمناک به من زل زده بودند چشمانم به فریبرز افتاد که خشمگین و غضبناک نگاهم می کرد

اب دهانم خشک شد چرا این طوری نگاهم می کند همان جا کنار در ورودی خشکم زد فریبرز به طرفم امد چهره اش در هم بود از لحن عتاب امیزش نزدیک بود اشکم در بیاید

کجا رفته بودی

صدایم می لرزید رفته بودم گوجه ...

حرف توی دهانم ماسید فریاد زد کی به تو گفته سرخود به بازار بروی و خرید کنی بعد با همان سرعت لگد محکمی به سبد زد و محتویاتش به زمین پخش شد احساس کردم بیشتر از گوجه ها دل من بود که له شد انگشتش را به نشانه تهدید به طرفم گرفت و گفت بار اخرت باشد که بدون اجازه من سرخود از خانه بیرون می روی

فهمیدی."اشكم سرازير شده بود ." بله فهميدم." بعد حسرت آميز به گوجه فرنگيها چشم دوختم." حالا برو گمشو نمي خواهم ببينمت."نگاهي پر درد به مارجان و ننه ملوك انداختم و بعد دوان دوان به سمت خانه رفتم.به چه حقي در مقابل آن دو نفر اين گونه با من صحبت كرد؟ مگر من چه كار كرده بودم؟ رفتم تا برايش گوجه فرنگي بخرم. با صداي باز شدن در سرم را از روي تخت برداشتم و به طرف در برگشتم . نگاهش همچنان غضبناك بود." زود باش دست و رويت را بشور موقع ناهار است." از جا بلند شدم و روبه رويش ايستادم . ديگر گريه نمي كردم آرام گفتم:"من كه كار بدي نكرده بودم.فكر كردم گوجه ندارند خوب من كه زبان شما را نمي فهمم . چه ميدانستم.." با بي حوصلگي گفت:" نمي خواهد براي من توضيح بدهي . باغ ما خياي بزرگ است. با كمك ننه ملوك و مارجان يكگوشه از زمين را شخم بزن وگوجه و بادمجان و سيب زميني و پياز بكار."در مقابل حيرت من افزود:"فكر مي كني شدني نيست . ازهمين فردا بايد شروع كني البته مارجان فقط مي تواند كمكت كند." آه از نهادم بر آمد . همين را كم داشتم كه صيفي جات بكارم.

دست و رويم را شستم . وقتي از اتاق بيرون رفتم پرسيد:" ماندانا ناهار چي داريم؟" به پشتي لم داده و نگاهش به من بود .

"ننه ملوك بادمجان شكم پر درست كرده است." با خونسردي نگاهم كرد و گفت:" خوي تو چي درست كرده اي؟" كمي گيج گفتم:"مگر من بايد ناهار درست كنم . فكر كردم با ننه ملوك و مارجان غذا مي خوريم مثل دفعه قبل." از جا بلند شد و عصباني گفت": آنوقت تو اينجا مهمان بودي اما حالا نيستي . بايد ياد بگيري كه چطور مستقل زندگي كني ... فهميدي؟" وقتي فهميد به اندازه كافي مرا ترسانده آرام شد و دوباره روي زمين نشست."تخم مرغ كه داريم نيمرو درست كن." من كه دنبال فرصتي براي فرار بودم با سرعت به سمت آشپزخانه رفتم . سفره را پهن كردم و به انتظارش نشستم . نگاهي به نان ها انداختو گفت:" اين كه بيات شده است يادت باشد از همين امروز طريقه پخت نان تنوري را ياد بگيري ." لقمه اي نان و تخم مرغ قروت دادم.احساس كردم نياز مبرمي به /اب ئارم و چون آب روي سفره نبود با عجله به سمت آشپزخانه رفتم. يك ليوان آب را سركشيدم.تازه نفسم سر جاي خودش برگشت.وقتي برگشتم نگاهي به پارچ و ليوان انداخت و گفت:" تا همه چيز را سر رفته نچيدي پاي سفره نشين."از آن همه عيب و ايرادي كه از كارهايم مي گرفت عصبي شده بودم اما همه را به خاطر سپردم . پس از خوردن ناهار سفره را جمع كردم و ظرفه را شستم. همانجا روي زمين چزتي زد . نگاهش كردم . خوا بود . زيبا و جذاب.خدايا اين مرد خوش قيافه و مغرور شوهر من بود اما من حق ندارم از گرماي پر مهر تنش بهره مند شوم و سر بر آغوش مردانه اش بگذارم.و احساس آرامش و امنيت كنم. حق نداشتم از لب هاي خوش تركيبش حرفهاي محبت آميز و عاشقانه بشنوم . به آرامي به طرفش رفتم . كنارش نشستم و موهاي پريشان روي پيشاني اش را پس زدم. دلم مي خواست بر سيماي مردانه و مغرورش بوسه اي بزنم . اين هوس شيرين وادارم كرد كه فرصت را از دست ندهم . خم شدم و به آرامي لب هايم را به گونه اش نزديك كردم .

هنوز لبم به پوست لطيف صورتش نرسيده بود كه ديده از هم گشود . شرمگين و وحشت زده خودم را كنار كشيدم . با شگفتي نگاهم كرد .. چاره اي جز فرار نديدم و به اتاقم رفتم و در را محكم پشت سرم بستم . قلب بي امام مي تپيد ... خنده دار بود مثلا زن و شوهر بوديم و من از بابت قصد بوسيدن او اينطور شرمزده شده بودم .با ياد نگاه پر از حيرتش آرام آرام به خواب رفتم

بيلچه دسته بلندي كه مارجان به آن "بلو" مي گفت در دستم بود . روي خطي كه مارجان نشانم مي داد زمين را كندم. البته زمين سفت و سخت نبود و احتياجي به زور آزمايي نداشت . يك ساعت از شروع كارم مي گذشت . اگر چه خسته به نظر مي رسيدم و بازوانم درد مي كرد اما پيشرفت كار به قدري لذت بخش بود كه دلم مي خواست تماما باغ را زير و رو كنم.

پنج رديف بيست متري را تمام كردم و سنگ و كلوخ ها را گوشه اي ريخته بودم . مارجان گفت براي امروز كافي است.براي استراحت به خانه برگشتيم. وقتي فريبرز برگشت سري به باغ زد و كار من را ارزيابي كرد . اگرچه رضايتش را بروز نداد اما من نگاه سبزش را خوب مي شناختم . ننه ملوك ناهار ترشي اسفناج درست كرده بود . من با دقت همه چيز را زير نظر داشتم . اگرچه خورشت را تند درست كرده بودند اما برنج دمي مارجان خيلي خوشمزه بود . پس از ناهار براي اينكه طرز تهيه آن را فراموش نكنم در دفترچه يادداشت روزانه آن را نوشتم . فريبرز نگاهي به دفترچه انداخت . لبخند محوي روز لبانش نشست اما هيچ اظهار نظري نكرد.

روز بعد در رديف هاي كنده شده و آب خورده نشا گوجه فرنگي و بادمجان كاشتيم. به توصيه فريبرز مارجان فقط نظاره گر تلاش من بود .

مارجان به زبان محلي چيزي گفت . فهميدم مي گويد بقيه كار را بگذار براي عصر . ساعت يازده بود و بايد غذاي تازه اي را ياد مي گرفتم . ننه ملوك اشكنه مي پخت . سيب زميني ها را برايش پوست كندم . او ضمن كار برايم توضيح هم ميداد كه متاسفانه نمي فهميدم چه مي گويد . اشكنه غذاي خيلي سختي نبود. /ان روز هوا گرم بود و ما دسته جمعي زير درت گردو ناهار خورديم.

فريبرز صبح زود از خانه بيرون ميرفت و موقع ناهار برميگشت . خيلي كم با من حرف ميزد فقط پاسخ پرسشهايم را ميداد . وقتي از خريد زمين ده هزار هكتاري اش صحبت مي كرد چهره ننه ملوك لحظه به لحظه شاداب تر به نظر مي رسيد! فريبرز هيچوقت با من به زبان خودش صحبت نمي كرد . هميشه فارسي حرف مي زد . نمي دانستم چرا در مورد حرف زدن خود سختگيري نمي كرد . وقتي از گرماي هوا كاسته شد دوباره بلو را در دست گرفتم و به كندن زمين مشغول شدم . آفتاب كه غروب كرد عرق ريزان روي چمنها نشستم و نفسي تازه كردم . نگاهي به رديفهاي كاشده انداختم و لبخندي از سر رضايت زدم . باورم نمي شد با دستهاي خودم كشت كنم . فكر كردم اگر مادر اينجا بود چه واكنشي نشان ميداد . يا اگر آرميني مي ديد چه ؟لابد از اينكه فريبرز او را به عنوان همسر انتخاب نكرده بود خدا را شكر مي كرد .

پس از پايان كار به خانه برگشيم . حمام گرم و من با حوله و يك دست لباس به حمام رفتم . پس از حمام خيلي سر حال و قبراق به اتاقم رفتم تا كمي استراحت كنم . فريبرز در اتاقش بود و اهميتي به رفت و آمد من نشان نداد .

روي تخت نشستم و فكر كردم . چقدر شيوه زندگي ام با قبل فرق كرده است . كجا فكرش را مي كردم كه روي زمين را شخم بزنم و كشت كنم ؟ يعني راستي اين من بودم و فريبرز همان دبير خوش پوش و خوش قيافه بود كه تمام دختران مدرسه در انتظار ساعت كلاس او لحظه شماري ميكردند ؟ چقدر همه چيز عوض شده بود . آه مادر دلم برايت تنگ شده است . كاش مي توانستيم يادي از هم كنيم.

شلوار را تا زانو بالا زده بودم مارجان روسری ام را پشت سرم گره زد و استینهایم را هم بالا کشید ننه ملوک خیلی به فریبرز اصرار کرد که داخل زمین نشا کاری نشوم ولی او با سرسختی هرچه تمام تر وادارم کرد تا مثل مارجان و عمه کبوتر و چند زن کارگر دیگر لباس بپوشم

وقتی پای برهنه ام را در زمین گلی و پر از اب گذاشتم احساس چندش اوری به من دست داد احساس کردم زمین خیس خورده زیر پایم لیز می خورد عمه کبوتر نگاه تمسخر امیزی به من انداخت چیزی به زنهای دیگر گفت و بعد با صدای بلند همه خندیدند

مارجان گفت مواظب نشاها باش لگدشان نکن فقط ببین دستم را چطور روی زمین می کشم

از فکر اینکه باید دستم را در ان زمین و اب گل الود میان نشاها بکشم و علفهای هرز را با دستانم جمع کنم منزجرتر شدم از گوشه و کنار شالیزار صدای غورباقه ها به گوش می رسید

دستهایم را میان نشاها که فاصله کمی از هم داشتند به حالت نوازش روی زمین کشیدم مارجان حرکاتم را زیر نظر داشت و راهنمایی ام می کرد مارجان خیلی در وجین کردن مهارت داشت خیلی زود از من فاصله گرفت قطعه کوچک مرزبندی شده دیگری مشغول کار شد ناگهان احساس کرم روی ماهیچه پایم را زنبور گزید جیغ بلندی کشیدم و پایم را به زحمت از زمین گلی بیرون اوردم با دیدن جانور کوچک سیاهرنگی که به پایم چسبیده بود داد و فغانم بلند تر شد مارجان و زنهای دیگر سرشان را بلند کردند و به من خیره شدند

مارجان داد زد چی شده ماندانا

اشکم در امده بود هرچقدر پایم را تکان دادم ان جانور بی ریخت از پایم کنده نشد همان موقع دست مردانه فریبرز با یک تلنگر کوچک ان جانور موذی را به زمین پرت کرد

هنوز گریه می کردم نگاهی به چشمانم انداخت ملامت و دلسوزی در چشمان سبزش توام می درخشید ارام گفت تا به حال زالو ندیده بودی وقتی به بدن بچسبد خون انسان را می مکد خیلی هم پرحرص و طمع است چون انقدر خون می مکد تا بترکد

از خنده تمسخر امیز زنهای کارگر سرم را پایین انداختم فریبرز دلش به حالم سوخت نگاه از نگاه من برنداشت و گفت باید به حرف ننه ملوک گوش می دادم زود است تو وجین کردن را یاد بگیری ولی خوب تجربه بدی نبود از زمین بیا بیرون و استراحت کن بهتر است به ننه ملوک در پختن غذا کمک کنی

از خدا خواسته دنبالش رفتم قورباغه پهن و بزرگی درست از وسط پایم جهید و باعث شد جیغ بلند دیگری بکشم و نگاه عتاب الود فریبرز را متوجه خودم کنم

ننه ملوک برنج را خیس کرده و مشغول سرخ کردن مرغ بود از من خواست تا سیب زمینی پوست بکنم فریبرز با شوهر عمه کبوتر کنار کلکی زمین صحبت می کرد هر از چند گاهی همزمان به طرف یکدیگر برمی گشتم از نگاهش دلم می لرزید

ننه ملوک طرز درست کردن مرغ با گردو را به من یا داد که پر از اویه و فلفل بود اب برنج را هم زیر نظر او اندازه گیری کردم و روی اجاق گذاشتم بعد سری به باغی که درست کرده بودم زدم فریبرز کارگر گرفته بود تا درو باغ را برایم نرده کوبی کند سبزیها یواش یواش سبز می شدند بوته های گوجه فرنگی و بادمجان هم بزرگ شده بودند در حضور فریبرز قلبم به تپش افتاده انگار شوهرم نبود و هنوز دبیر ادبیاتم بود

چه احساسی داری

از نگاه کردن به چشمهایم طفره می رفت یک احساس خوب

می دانی چند وقت است اینجایی

بازهم نگاهش کردم بیست و دو روز

روی زمین نشست و گفت می خواهی برگردی تهران

چون نگاهش به من نبود نگاهش کردم و با کمی مکث گفتم برای چه می پرسید

در ان لحظه نگاهمان در هم گره خورد و گفت فکر می کنم از اینکه طلاق نگرفتی و این زندگی را انتخاب کردی پشیمان شده ای دست کم امروز توی زمین این احساس به تو دست داد اینطور نیست

کنارش نشستم و با قلوه سنگی بزرگ بر سنی کوچک کوبیدم سنگ ان طرف تر پرید پس پشیمانی به همین زودی به سراغت امد

با شتاب گفتم نه نه این یک احساس زودگذر بود فقط یک لحظه از دلم گذشت

با لحن پر حسرتی گفت من از همین احساسات زود گذر می ترسم از هوسهای کوتاه و موقت

نمی دان قصدش به رخ کشیدن گناهان گذشته ام بود یا حرف دل خودش بود دلم شکست سر به زیر انداختم دیگر هیچ حرفی نزد سر به زیر انداخت و به طرف ساختمان رفت همان طور که دور شدنش را نگاه می کردم فکر کردم چطور می توانم قلب یخ زده اش را اب کنم و کاری کنم که دوباره عاشقم شود

خورشید که وسط اسمان رسید کارگران از زمین بیرون امدند و خود را برای نهار اماده کردند عمه کبوتر که به من رسید گفت خوب به بهانه زالو از زیر کار در رفتی

نگاه سردی به او انداختم وبی اعتنا سفره را روی فرش دوازده متری زیر درخت گردو پهن کردم فریبرز همراه شوهر عمه کبوتر روی ایوان ناهار می خوردند نگاه حسرت امیزی به ان دو نفر انداختم و با ارزوی اینکه کاش جای شوهر عمه کبوتر بودم کنار مارجان نشستم برنج خیلی خوب از اب در نیامده بود ولی برای بار اول خوب بود اب مرغ پر از گردو انار خشک اسیا شده بود که خیلی خوشمزه و اشتها اور بود اگرچه خیلی از حرفها را متوجه نمی شدم اما فهمیدم که در مورد گرمای هوا و وضع نشاها صحبت می کنند

گاهي هوا شرجي مي شد و گاهي يك باران از دماي هوا كم مي كرد . بوته هاي گوجه فرنگي و بادمجان به بار نشسته و سير و پياز ها هم سبز شده بودند . بوته هاي سيب زميني هم چيزي تا برداشت فاصله نداشت. سبزيها فوق العاده خوب از آب در آمده بودند . هر روز براي ناهار سبدي سبزي تازه مي چيدم . فريبرز هر زوز كه سر سفره سبزي تازه مي ديد نگاهي به من مي انداخت و براي تشويق و تشكر از من تربچه سرخ كوچكي را بر مي داشت و به دهان مي گذاشت .( مسخره...)

پاييز از راه رسيد و درختان رفته رفته رنگ آميزي شدند . از ننه ملوك ياد گرفتم چطور مرباهاي مختلف درست كنم .

همراه مارجان با سطلي در دست از ميان كوچه باغها گذشتيم . مارجان از بوته هاي خاردار تمشك مي چيد و من هم به تبعيت از او تمشك ها را از بوته ها جدا مي كردم و در سطل مي ريختم . مارجان در حين چيدن برايم حرف مي زد . ديگر زبن محلي برايم نامفهوم نبود و كم و بيش حرفهايش را مي فهميدم اما نمي توانستم خودم به زبان آنها صحبت كنم.

" دقت كن تمشك هاي رسيده را بچيني ...ببين اين يكي چقدر درشت است! سطل من پر شده است بيا سطل تو را هم پر كنم . راستي كار خوبي نكردي بدون اجازه با من آمدي ... فريبرز عصباني مي شود."

دو سه دانه تمشك به دهان گذاشتم و از طعم شيرين آنها لذت بردم و گفتم:" نه ناراحت نمي شود چون ب تو آمده ام بيرون." با ديدن اسب سواري كه به سويمان مي آمد هر دو دست و پايمان را گم كرديم . با نزدك شدن اسب سوار هر دو با تعجب نگاهي به يكديگر انداختيم . اسب سوار كسي نبود جز فريبرز ! نگاه غضبناكش زهره مارجان را تركاند و بعد مو بر تن من سيخ كرد. " كي بهت اجازه داده براي چيدن تمشك دنبال مارجان را بيفتي؟"

مزه تمشكها در دهانم زهر شد . گفتم:" شما نبوديد تا اجازه بگيرم." بي اهميت به حرفهي من با فرياد بلندي مارجان را توبيخ كرد." مگر بهت نگفته بودم بي اجازه من هيچ جا نمي رويد." وقتي مارجان سرش را پايين انداخت و لبش را به دندان گزيد دلم برايش سوخت. " مارجان تقصيري نداشت من اصرار كردم..." از ترس نگاه خشم آلودش به حرفهايم ادامه ندادم . رو به مارجان گفت:" ننه ملوك باهات كار داشت بهتر است زودتر بروي!"

مارجان سطل تمشك را در دست گرفت و پ به فرار گذاشت . فريبرز از اسب پايين آمد افسار اسب را در دست گرفت رو به من با لحن خشكي گفت:" بهتر است خشكت نزند راه بيفت." زير چشمي نگاهش كردم و همگام با او راه افتادم . وقتي چهره اش ارام تر به نظر رسيد به خودم جرات دادم و گفتم :" چرا از بيرون آمدن من تا اين حد بدتان مي آيد؟"

" براي اينك دلم نمي خواد برايت خواستگار پيدا شود ." از حركت ايستادم و با بهت نگاهش كردم ." خواستگار؟"

در آن لحظه هر دو رو در روي هم ايستاده بوديم . لبخندي زد و گفت:" آره چون من به كسي نگفتم ما با هم ازدواج كرده ايم." شگفتي ام مضاعف شد و پرسيدم:" چرا ؟"

چشم در چشمم دوخت و گفت:" براي اينكه آنوقت بايد يك زندگي عادي را پيش بگيريم... خنده دار اينكه بچه دار هم بشويم."

صدايم را شنيدم كه بي اراده پرسيدم :" پس به آنها چه گفتيد؟" " گفتم پدر و مادرت را از دست دادي چون كسي را نداشتي با خودم آورمت اينجا اما قصد ازدواج با تو را ندارم."

احساس كردم براي راه رفتن پاهايم سست شده است . آه كوتاهي كشيدم و خيره به چشمان مغرورش فكر كردم چه خيالي در سر دارد. " پس يعني تا آخر عمر كسي نبايد بفهمد كه ...كه...ما با هم..."

خيلي قاطع گفت:" از نظر من ازدواج ما يك موضوع منتفي شده است . حالا لازم نيست قاضي و دادگاه حكم طلاق مار ا صادر كند. جدايي فقط به معني دور شدن نيست بلكه به معني از هم رها شدن هم هست . من به كلي از و دل كندم... طلاق عاطفي تلخ تر از طلاق دادگاهي است."

اينها را گفت و با چند گام از من فاصله گرفت . من همچون موجودي مسخ شده بي حركت ايستاده بودم . حتي پلك هم نمي زدم . چه خوش خيال و ساده بودم كه فكر مي كردم مي توانم روزي دلش را نرم كنم و به سمت خود بكشانم . او براي هميشه از من دل بريده است . حتي حاضر نيست مرا به عنوان همسرش به ديگران معرفي كند . آه خدايا! من چه قدر بدبختم!

" چرا ماتت برد بيا." مي رفتم و پاهايم را به دنبال خودم مي كشيدم . هنوز گيج بودم و حال خودم را نمي فهميدم . دو بار نزديك بودبخورم زمين.

" حواست كجاست اين چه وضع راه رفتن است؟" چرا طلاق نگرفتم؟

" ماندانا كجايي مواظب چاله ها باش ."

او هيچ وقت نظرشه نسبه به من عوض نمي شود . كاش طلاق مي گرفتم.

" ماندانا ببين چي كار كردي تمام لباسهايت گلي شد."

نگاهي به سر و وضع خودم انداختم و بعد با نفرت به چاله پر از آب گل آلود چشم دوختم . لحنش هم عتاب آلود بود هم دلسوزانه . " مهم نيست برويم خانه عوضش كن . وقتي راه مي روي جلوي پايت را نگاه كن."

نفهميدم چطور خودم را تا خانه رساندم . لباسم را عوض كردم و روي تخت ولو شدم . فكر كردم و فكر كردم و فكر كردم. بعد گريه كردم و ناله كردم و سردرد گرفتم.

مادر ! كاش با هم مي مانديم كاش نمي رفتي و من نمي آمدم اينجا كاش طلاق مي گرفتم كاش ... مادر ... مادر ...كاش!

مدتي گذشت و به اين نتيجه رسيدم گريه هيچ فايده اي ندارد . بايد تسليم زندگي مي شدم . شايد خدا خواست تاوان گناهم را اين گونه پس بدهم . فريبرز را دوست داشتم و سعي كردم فكر كنم هنوز دبير و شگرد هستيم. آري بايد روابطمان را در همين حد نگه مي داشتيم

وقتي دختر هاي همسن خودم را ديدم كه با روپوش دسته دسته به طرف مدرسه مي رفتند دلم مي خواست من يكي از انان بودم و به جاي نشستن روي سبزه ها و عصه خوردن روي نيمكت مي نشستم و درس مي خواندم . شاليها جمع شده بودند و سير و پياز پر محصول از آب در آمده بودند . فريبرز فكر تدريس را براي هميشه از سرش بيرون كرده بود چون از ديدن بچه مدرسه اي ها نگاهش پر حسرت نمي شد و آه نمي كشيد . همه چيز خيلي سريع عوض شده بود . دلم براي خواندواده ام تنگ شده بود . گاهي كه باران مي باريد و رعد و برق مي زد با ديدن اشباح و خوابهاي آشفته جيغ مي كشيدم و خودم را به در و ديوار مي زدم .

هواي هميشه باراني شمال را دوست داشتم چون فريبرز مجبور بود در خانه بماند و جايي نرود . وقتي در خانه بود گوشه اي مي نشست و به من زل مي زد من با خوشحالي در روزهي باراني برايش يك غذاي شمالي خوشمزه درست مي كردم .

پرتقالها رسيده بودند . فريبرز از من خواست همراه مارجان و كارگرها پرتقال بچينم . يك روز سرد زمستاني بود . خودش هم لباس گرم پوشيده بود و كار مي كرد . نمي دانم جرا با وجود اين همه كارگر باز ما مجبور بوديم كار كنيم .پرتقال چيدن كار سختي بود . بايد از نردبان بالا مي رفتيم تا به شاخه بلد درخت برسيم و بعد از ميان تيغ ها پرتقال را بچينيم . چندين بار تيغ به دستم فرو رفت .

عمه كبوتر زخم زبان مي زد. " آخر تو را چه به پرتقال چيدن ! معلوم نيست پرتقال مي چيني با تيغ ها را ..." فريبرز در پاسخ او گفت:" همه از اول بلد نيستند كاري را انجام دهند بلد مي شوند!" عمه كبوتر دماغش را بالا كشيد و گفت:" مارجان را نگاه كن چالاك و با عرضه اس." بعد كلي قربان قد و بالايش مي رفت و مارجان تا بنا گوش سرخ مي شد.

عمه كبوتر شگردش اين بود كه مارجان را هميشه به رخ من و فريبرز بكشد اما مارجان زياد از تعريف هاي عمه اش خوشش نمي آمد و يك جوري تو ذوق عمه اش مي زد . من و مارجان خيلي به يكديگر عادت كرده بوديم . او بر خلاف شناخت قبلي ام دختر بي ريا و ساده اي بود و كم كم رولبطش با من گرم و صميمي تر شد.

وقتي سال تحويل شد در خلوت نشستم و ساعتي اشك ريختم . فريبرز مقابل تنگ ماهي نشست و به آن زل زد . مارجان و ننه ملوك در فكر تدارك شام بودند كه لابد مثل سال پيش سبز پلو ماهي شكم پر بود .

با شنيدن صداي در زود اشكهايم را پاك كردم . فريبرز به آرامي به طرفم آمد و نگاهي عميق به چهره ام انداخت و گفت:" گريه مي كردي؟" دماغم را بالا كشيدم . " بلند شو از اتاق بيا بيرون دوست داذم شام عيد دست پخت تو باشد."

نگاهش كردم و نگفتم كه من هم دوست داشتم شب عيد كنار خانواده ام باشم . " فريبرز من طاقت اين زندگي را ندارم شايد باورت نشود كه چقدر اين زندگي برايم سخت ... خواهش مي كنم كاري بكن." نگاهي بي تفاوت به من انداخت و بدون هيچ حرفي از اتاق بيرون رفت و من فهميدم نبايد منتظر هيچ تغيير و تحولي از جانب او باشم.

زمان مي گذشت و همه چيز برخلاف آرزوهاي من پيش مي رفت . تيم جار سبز شده بود . ( تيم جار : جايي كه تخم نشا را در آنج پرورش مي دهند و براي كاشتن در زمين آماده مي كنن.) و كارگرها مشغول جمع كردن بودند . اين بار بر خلاف سال گذشته چكمه ساق بلندي به پا كردم و داخل زمين رفتم . مارجان و عمه كبوتر كنار من روي مرز نشسته بودند . ننه ملوك كه در طرف راست من نشسته بود در دسته كردن نشا ها استاد بود . در همان حال خطاب به عمه كبوتر گفت :" ديشب فريبرز در مورد ازدواج با مارجان با من صحبت كرد و از من خواست تا نظر مارجان را هم بپرسم ... خيلي هم اصرار دارد تا جمع كردن شالي مراسم عروسي برگزار شود..."

نشا ها يكي يكي از دستم افتاد . انگار زالو به قلبم چسبيده بود . آن را مي مكيد. زمين كارگرها دور سرم تاب خورد . همان جا روي زمين گل آلود نقش بر زمين شدم . صداهاي درهم و گنگ به گوشم مي رسيد ." بيچاره يك دفعه جني مي شود!"

مارجان برايم آب قند درست كرد . ننه ملوك توي صورتم آب پاشيد اما صداي فريبرز تاثيرش براي به هوش آمئن من بيشتر از آب فند بود ." چي شده ننه ملوك ! از عمه كبوتر شنيدم ماندانا يك دفعه غش كرده و افتاده توي گل." از ميان پلكهاي نيمه بازم چهره ي نگران او را ديدم . از خودم پرسيدم: ديگر چرا نگران حال من هستي؟ تو كه شب قبل از دختر ديگري خواستگاري كردي ... مگر نگفته بودي مارجان شرايط ازدواج با تو را ندارد ... پس حالا چرا...

وقتي با هم تنها شديم او رو به رويم نشست . سبزي چشمانش به من مي گفت همه چيز امكان پذير است . هر دو به يكديگر نگاه كرديم.

" چرا حالت بد شد؟" "براي اينكه ننه ملوك به عمه كبوتر گفت شما از مارجان خواستگاري كرديد."

" خوب اين غش كردن داشت ؟!"

" نداشت؟!" از اينكه درست شنيده بودم بغض كردم و اشك به ديده آوردم . او ... او چطور تا اين حد خونسرد بود؟ " دير يا زود اينكار را مي كردم."

" چرا مگر ما با هم ازدواج نكرديم ؟ پس چرا مي خواهي با مارجان ازدواج كني ؟"صدايم مي لرزيد بضغضم را به زور فرو دادم . از جا بلند شد و به طرف پنجره رفت . " مي خواهم با مارجان عروسي كنم و يك زندگي عدي را آغاز كنم (نامرد)زندگي كه هرگز با تو نمي توانم داشته باشم." بلند شدم و به سمتش رفتم و گتم:"چرا ... چرا به خاطر گذشته ام آينده ام را خراب مي كني ؟ من كه دوستت داشتم سعي كردم هماني باشم كه تو مي خواهي . پس چرا..پس چرا..."

به گريه افتادم . به طرفم برگشت . رنگ چهره اش تيره شده بود و حالت چشمانش عوض شده بود . " يادت رفته با من چه كردي ؟ من براي تو طعمه اي بيش نبودم . طعمه اي كه به وسيله آن خودت را از ننگ و بدنامي نجات بدهي! شب عروسيمان را به ياد مي آوري . به خاطر داري چطور مرا در خود شكستي ؟ اگر يادت رفته بگدار من ياد آوري كنم."

با صداي بلند داد كشيدم:" خواهش مي كنم بس كن . باشد ازدواج كن . حق من همين است . آره ! من يك بار اشتباه كردم و بايد چندين هزار بار تنبيه بشوم ولي شما هم يادتان باشد وقتي كسي با شهامت به اشتباشه اعتراف مي كند نبايد سركوبش كرد چون يك بار فريب خورده . شما حق داري من به شما بدكردم . پس شما چه فرقي با من مي كنيد ؟ چرا گناه گذشته مرا امروز تلافي ميكني؟ به خدا اين حق من نيست..."

بعد لبه تخت نشستم و هق هق گريه سر دادم . با لحن عصبي رو به من گفت:" فكر نكن با اين اشكها و حرفها مي توان مرا نرم كني . تو همان شب رحم و شفقت را از قلبم گرفتي . مي خواهم با تو همان كاري را بكنم كه با من كردي. من با مارجان ازدواج مي كنم هرچند اين ازدواج به نوعي تنبيه قلب منم هست كه ديگر اينقدر ساده و خوش باور نباشد" با سرعت از اتاق بيرون رفت و در را محكم پشت سرش خودش را بست . از آن روز تا روز عروسي در لاك خودم فرو رفتم .

شلهي جمع شد و مراسم خرمن كوبي به پايان رسيد . ننه ملوك جهاز مارجان را تهيه مي كرد و فريبرز سفارش گوشت و مرغ مي داد. من هم گاهي به كمك ننه ملوك مي رفتم . خنده دار بود كه در تهيه جهاز زن همسرم من هم سهم داشتم. مارجان سر از پا نمي شناخت . عمه كبوتر كيفش كوك بود . من و فريبرز مثل هميشه از نگاه هم در گريز بوديم.

" ماندانا اين ملحفه براي بستر حجله چطور است ؟"

" خوب است ننه ملوك خوب است ." و بعد آهسته قطرا اشكي از ديده فرو ريختم و در دل گفتم خيلي خوب است . از اين بهتر نمي شود . عروسي شوهرم است . چرا گريه مي كنم ؟ چرا نمي خندم ؟ خنده دار است !

" ماندانا فكر مي كني ابروهاي مارجان پيوسته بماند بهتر است يا وسط بروانش را بردارم."

" نمي دانم عمه كبوتر در هر دو صورت خوب است." بلند شدم و از نگاه پرغيظ عمه كبوتر گذشتم . سينه به سينه فريبرز جلوي در متوقف شدم .نگاهش نكردم . در دستش دسته گلي زيبا بود . " كجا مي رفتي مي خواهم اين دسته گل را برايم تزئين كني." با غيظ از كنارش رد شدم و خودم ا به باغ رساندم.

تمام خشم و غضبم را روي بوته هاي گوجه فرنگي و بادمجان و سير و پياز خالي كردم و در همين حين فرياد مي زدم:" باغ نمي خواهم ... برويد به جهنم ... برويد به جهنم."

نمي دانم مارجان كي از راه رسيد . محكم مرا در آغوش كشيد و گفت:" چه كار ميكني ماندانا ! به اين زبان بسته ها چه كار داري؟ بيا ... بيا برويم."

دستم را از مين بازوانش رهانيدم و نگاه پر كينه اي به چشمان مهربانش انداختم و گفتم:" ولم كن ! چه كار به من داري ؟ بگذار به حال خودم باشم."

با تعجب نگاهم كرد و بعد از كنرم رفت. عاجزانه نگاهي گذرا به بوته هاي لگد كوب شده انداختم و با عجز و پشيماني روي زمين نشستم و اشك ريختم.

چقدر براي اين زمين زحمت كشيده بودم . فريبرز مي خواهي عروسي كني ؟ پس من چي؟ من برايت به حساب نمي آيم؟ فريبرز ! به خدا قسم بامن بد كردي . دل من امروز كبود است . مي خواست رنگ باز كند اما تو له اش كردي ...

باشد عروسي كن !

عروسي كن !

ولي يادت باشد يادم مي ماند كه چطور مرا در گور آرزوهايم دفن كردي

ماندانا میوه ها را شستی ریختی توی ابکش

بله ننه ملوک سبزیها هم تمام شدند

دستت درد نکند ننه جان انشاءالله عروسی خودت

عروسی خودم

ماندانا که باید عروس خودم شود

عمه کبوتر ریسه رفت و ننه ملوک از فرط خنده صورتش پر از چین و چروک شد با دیدن اسفندیار که نگاهش به من بود چندشم شد عمه کبوتر رو به فریبرز که تازه از راه رسیده بود با ذوق گفت به ننه ملوک گفتم که ماندانا عروس خودم است

فریبرز زیر چشمی به من نگاه کرد و من بی اعتنا روبرگرداندم

بیخود از این وعده ها به خود ندهید دختر عمه من قصد ازدواج ندارد

بله معلوم است که قصد ازدواج ندارد فقط مردها حق دارند چند زن بگیرند و جلوی چشم زنهایشان عروسی راه بیاندازند کی گفته مردها حق دارند چند زن بگیرند

ماندانا حواست کجاست

وسایلت را جمع کردی بیاوری اینجا

چی وسایل

فریبرز رفته بود و ننه ملوک نگاهش به من بود اره دیگر تمام وسایلت را جمع کن باید جهیزیه مارجان را در ان اتاق بچینند تو قرار است با من زندگی کنی

با شما اینجا اوه نه

از این خانه گلی با سقف چوبی اش که هر ان ممکن بود سر ادم بریزد با طاقچه های عریض و پنجره های کورش بدم می امد تمام دیوارها ترک برداشته بود هر چقدر جارو می زدی انگار نه انگار

ماندانا اسفندیار را ندیدی

من چه می د انم اسفندیار کجاست پسر شماست سراغش را از من می گیرید

وای چه بی ادب مگر من چه گفتم

بعد زد پشت دستش و لبش را ور کشید دوان دوان خودم را به ساختمان رساندم باید وسایلم را جمع می کردم مارجان کاسه ها و قابلمه ها را در قفسه ها می چید بی انکه از من چیزی بپرسد برایش توضیح دادم که باید وسایلم را جمع کنم باید پیش ننه ملوک زندگی کنم

لبخند زنان گفت اگر از ان خانه گلی خوشت نمی اید با فریبرز صحبت می کنم که همین جا...

به طرف اتاقم رفتم نه لازم نیست

در حالی که لباسها و وسایل دیگرم را جمع و جور می کردم این چندمین جابجایی من در طول این مدت است این جا بمانم که چه شاهد زندگی عادی شما باشم و حسرت بخورم ان خانه گلی شاید ارامشش بیشتر از اینجا باشد

در باصدا باز شد با دیدن فریبرز حرکاتم در جمع کردن وسایلم رنگ غیظ و خشونت به خود گرفت

داری اتاق را تخلیه می کنی

اره دارم تخلیه می کنم نمی بینی

درچمدان را بستم و چشمهایم را روی هم گذاشتم رفتنیها باید بروند

از جا برخاستم امد روبه رویم ایستاد صدایش گرفته بود غصه نخور برای تو هم شوهری پیدا می شود

از شوخی اش بغضم ترکید اما اجازه ندادم اشکهایم بریزد

به سر باغ بیچاره ات چه بلایی اوردی

حوصله اش را پیدا کنم دوباره از نو می سازمش

ماندانا

بله

در نگاهمان غم کهنه ای سوسو می زد احساس کردم او هم بغض کرده است چیزی نگفت و از اتاق بیرون رفت اشکم در امد مدتی تنها و به دور از هیاهوی عروسی روی تخت نشستم و گریستم خدا لعنتت کند بردیا ببین چه به روز من اوردی

وسایلم را در یکی از سه اتاق خانه گلی چیدم به اطرافم نگاه کردم اگر برق می رفت این خانه مثل گور می شد

چند بالش دور تا دور اتاق چیده شده بود که به عنوان پشتی استفاده می شد یک تخته فرش شش متری و یک موکت ابی فرش اتاق بود گوشه دیوار هم یک چوب لباسی بود و چند لباس و چادر از ان اویزان بود بخاری هیزمی هم گوشه راست اتاق قرار داشت مادر خدا را شکر که قرار نیست همدیگر را ببینیم والا با دیدن من در این اتاق حتما دق می کردی

تو اینجایی ماندانا بیا برویم سفره عقد را بچینیم عاقد بعد از ظهر می اید

باشد امدم

سفره منجوق دوزی شده سپیدی در هال پهن بود دور تا دور اتاق را با کاغذ کشی تزئین کرده بودند سفره عقددر خانه دست چپی عمه کبوتر بود

ماندانا به نظر تو چند تخم مرغ رنگی باید در سفره عقد گذاشت

نگاهی به تخم مرغهای رنگی در دست رخسار کردم و گفتم همه خوش رنگند

به سلما در چیدن میوه ها رد ظرف کمک کردم سه برگ پرتغال توی کاسه اب انداختم و جلوی اینه گذاشتم به یاد سفره عقد خودم افتادم قلبم به هم فشرده شد وقتی کار تمام شد به همراه دیگران از اتاق بیرون امدم

ماندانا بیا دخترم بیا تا با سابیدن قند بر سر عروس و داماد بختت باز شود

فریبرز به سرفه افتاد چادر سپیدی بر سر انداخته بودم با صورتی سرخ و گلگون جای رخسار را گرفتم وقتی قندها را می ساییدم خیلی خودم را نگه داشتم که گریه ام نگیرد

گریه شگون نداردمراسم عقد شوهرم است نه فکر کن مراسم عقد پسر دایی ات است مارجان بله داد همه هورا کشیدند من به ارامی از اتاق بیرون رفتم که شاهد بله دادن فریبرز نباشم روی سبزه ها رودر روی باغ ویران شده خودم نشستم و به فکر فرو رفتم چرا بی صدا گریه می کنی تو باید داد و فریاد راه بیاندازی تا همه بفهمند با تو چه کار می کندهمان مرد مغرور همان که امروز داماد می شود اه فریبرز این حقش نبود تو به بدترین شکل ممکن از من انتقام گرفتی کاش می توانستم از اینجا بگریزم چطور می توانی بعد از این به چشمهای من بنگری به چشمهای من که به امید بخشایش چشمهای بی رحمت خشک شدند

ماندا خانم شما اینجایید

اسفندیار ماندا صدایم می کرد به طرفش برنگشتم ولی پرسیدم چه کارم دارید

همه منتظر شما هستند فریبرز گفته تا شما نیایید کیک را نمی برند

خواستم بگویم به درک نبرند این عقد و عروسی توی سرش خراب شود

اما نگفتم از جا برخاستم بی حس و ناتوان انگار تمام زور و توانم را از من گرفته بودند بسیار خوب برو بگو دارم می ایم

او رفت و من به ارامی دنبالش رفتم

رخسار کارد تزئین شده را به من داد و گفت ماندانا برقص و کارد را به طرف عروس و داماد ببر

چه می گوید رقصم نمی اید مگر عروسی ننه ام است که باید برقصم

فریبرز نگاهی به کارد و بعد نگاهی به من انداخت اسکناسی لای دستم گذاشت و کارد را از من گرفت اسکناس نو و تا نشده از لای انگشتانم لغزید و به زمین افتاد کیک برش خورد درست مثل قلب من

بعد از گرفتن عکسهای یادگاری همه عروس و داماد را تنها گذاشتند ومن جلوتر از همه

چندین دیگ بزرگ روی اتش هیزم در زمین برداشت شده بود چندین زن درشت اندام و کار بلد چادر به کمر بسته بودند و دور و بر دیگها می رخیدند وقتی از مقابل دیگها می گذاشتم به داخل هر یک سری کشیدم سه دیگ برنج و دو دیگ مرغ تدارک دیده بودند رخسار توضیح داد فسنجان درست می کنند در دو دیگ هم گوشت بریانی بار شده بود با تاریک شدن هوا لامپهای رنگین سر تا سر باغ روشن شد و چراغ امید قلب من خاموش شد

ساز و دهل جمعیت زیادی را دور خودش جمع کرده بود زنهای زیادی با لباسهای رنگی و در حالی که هر یک طبقی پر از برنج را که روی ان کله قند تزئین شده و یک بسته چای و روغن و میوه چیده شده بود بر سر داشتند و جلوی جمعیت عرض اندام می کردند و هر یک قصد داشتند جمعیت را متوجه طبق پر و رنگینش بکند به ردیف به طرف انباری می رفتند و طبق را تحویل می دادند چون تا به حال این مراسم را ندیده بودم برایم جالب بود چند نفر از جوانها در حال رقص محلی بودند و ند نفر در حال کشتی گرفتن چون هوا خوب بود مراسم در باغ برگزار می شد

جوان تر ها کار پذیرایی را به عهده گرفته بودند جلوی هر سه نفر یک طبق می گذاشتند شامل یک دیس برنج دو نوع خورشت سالا و برانی و سبزی بود دو سه نفر دیگر هم برای مهمانها اب می اوردند بعد از اقایان نوبت به خانمها رسید

همراه رخسار روی تخت نشسته بودیم و شام می خوردیم فرببرز کت و شلوار سرمه و پیراهن ابی روشن و کراوات البالویی به تم داشت با دیدنش قلبم تند تند زد و نگاهش بر من ثابت ماند و پرسید چیزی کم و کسر نداری

رخسار گفت همه چیز روبه راه است اقا داماد

خسته به نظر می رسی ماندانا

با زهم رخسار جواب داد ماندانا امشب حسابی زحمت کشیده از من هم بیشتر کار کرده خوب دیگر عروسی پسر دایی اش است و باید از خودش مایه بگذارد

فریبرز همچنان خیره نگاهم می کرد و با بغضی که در گلو داشتم نمی توانستم لقمه ام را پایین دهم رخسار چشمکی زد و گفت ماندانا امشب کلی خواستگار پیدا کرده بعد از عروسی باید پذیرایی خواستگارهای جورواجور باشی اقا داماد

فریبرز هنوز نگاهش به من بود خنده ای بغض الود کردم و گفتم شنیدی رخسار چه گفت یک عالمه خواستگار پیدا کردم

لبخند محزونی روی لبش نشست از این بابت خوشحالی

ظرف غذا را توی طبق گذاشتم و دوان دوان به طرف حوض اب رفتم هیچ کس ان دور و بر نبود اب را باز کردم و صورت خیس از اشکم را شستم دوباره قلبم تند می کوبید

او مقابلم ایستاده بود ارزوی چنین عروسی را برای خودمان در سر داشتم ...

هنوز بغضم به کلی فرو نشسته بود خوب به ارزویتان رسیدید

دستش را توی اب حوض فرو برد و با لحنی غمگین و نگاهی اندیشناک گفت ارزویم تو بودی سیبی توی حوض افتاد و اب به سرو صورتمان پاشید فریبرز نگاه نافذ و غمگینش را دوباره به نگاهم دوخت و کمی بعد رفت من ماندم و قلبی که در سینه پر پر می زد و صدایش که در گوشم پژواک می کرد ارزوی من تو بودی

خوب با پسر دایی ات خلوت کرده بودی ها

ولم کن رخسار بیا برویم کمک زنها ظرفها را بشوریم

مهمانها که با خوردن شام قوایی تازه پیدا کرده بوند دسته جمعی می رقصیدند پیرزنها که چادر به کمر بسته بودند با دستمال رنگی چرخ می خوردند پس از شستن ظرفها جوانها کار پذیرایی را با چای و میوه ادامه دادند ماندانا اگر این مراسم برای تو برگزار می شد چقدر عالی بود نه ان وقت همه به حالت غبطه می خوردند و تو چقدر به خودت می بالیدی

کمی ان طرف تر از حلقه مردها زنها دور هم حلقه زده بودند و می رقصیدند مارجان لباس قرمز رنگی به تن داشت و ارایش صورتش خیلی تند و غلیظ بود اگر ارمینا اینجا بود و او را می دید کلی متلک می انداخت و می گفت لپهای مارجان را با ماتیک قرمز کرده بودند و از بس به چشمانش سرمه زده بودند از هم باز نمی شد

عمه کبوتر دست روی دست من گذاشت و گفت حالا دست بزنید من و عروسم با هم برقصیم

هر چقدر سعی کردم دستانم را از دستانش در بیاورم بی فایده بود زور دستان قوی اش چند برابر من بود همه با دست زدن مرا تشویق به رقصیدن می کردند با لباس چین دار بلندی که بر تن داشتم که به قول رخسار جان می داد برای قر دادن ولی برای رقصیدن کم اورده بود من چرا باید برقصم مگر عروسی من است عروسی شوهرم است شما بودید می رقصیدید اگر شوهرتان را داماد ببینید می پرید و چشم عروس را در می اورید موهایش را چنگ می زنید و می کنید حالا انتظار دارید برقصم

شاباش شاباش خسیس نباش

شاباش شاباش بریز بپاش

یک صدا دست می زدند و اواز می خواندند عمه کبوتر و رخسار دستهایم را تکان می دادند و مرا دور خودشان می رقصاندند چند نفری پول به پایم ریختند

احساس کردم سرم گیج می رود زود خودم را کنار کشیدم

نوبت به مراسم حنابندان رسید یکی از نوعروسان فامیل عروس با قاشق حنا را روی اسکناس کف دست عروس می گذاشت بعد ان را می پیچید و لای جمعیت پرتاب می کرد از ان طرف هم یکی از تازه دامادها یا به عبارتی ساقدوش داماد همین کار را برای داماد انجام داد

عاقبت ساعت یک بعد از نیمه شب مراسم به اتمام رسید اقوام دور مجلس را ترک کرده بوند و همسایه ها و اقوام نزدیک ماندند تا کارهای مانده را روبه راه کنند دو سه نفر از خانمها هم برا ی ناهار فردا مرغ سرخ می کردند

من خسته و خواب الود به همراه رخسار خانه را جارو می کردیم بعد حیاط را از پوست پرتغال و سیب و شیرینی گاز زده و برنج تمیز کردیم مارجان هم لباسش را عوض کرد و ظرف می شست فریبرز را ندیدم اسفندیار می گفت سرش درد می کرده به اتاقش رفته

مارجان می خواست جارو را از دستم بگیرد بده به من تو خسته شدی ماندانا تمام روز را کار کردی برو بگیر بخواب فردا هم همین قدر کار داریم

نمی دانم چرا احساسم نسبت به مارجان عوض نشده بود نه از او متنفر بودم نه به او حسادت می کردم او قلبش پاک و پرمهر بود بیچاره او که خبر نداشت شوهرش زن دارد

نه تو هم خسته ای فقط حیاط مانده است

او ارام نمی گرفت رفت سراغ دخترها تا در خشک کردن ظرفهای کمکشان کند دلم پیش فریبرز بودالان چه حالی داشت

نزدیک صبح بود که سرم را روی بالش نهادم رخسار ومارجان در دو طرفم دراز کشیده بودند رخسار در حالی که با موهایم بازی می کرد گفت ماندانا خیلی تو را دوست دارم نه به خاطر اینکه زیبایی یا از شهر امدی به خاطر اینکه خودت را نمی گیری خیلی زود با ادم می جوشی و خودمانی می شوی

مارجان دنباله حرفهای دختر عمه اش را گرفت و گفت ماندانا چه بخواهد چه نخواهد هر کسی را تحت تاثیر قرار می دهد از نظر شکل و قیافه هم کپی فریبرز است من هم ماندانا را دوست دارم از وقتی که او با ما زندگی می کند احساس می کنم همه چیزمان عوض شده

مختصر و مفید تشکر کردم رخسار دستم را گرفت و گفت بیا سه نفری به هم قول بدهیم که همیشه با هم دوست باشیم و به هم نارو نزنیم

مارجان هم دست دیگرم را گرفت و گفت همیشه مثل خواهر کنار هم باشیم و از هم کینه ای بدل نگیریم

هر دو دستهایم را همزمان فشار دادند گریه ام گرفت و گفتم من هم شما را دوست دارم قول می دهمم همیشه با شما بمانم و هیچ وقت نارو نزنم شما خیلی خوب هستید

سر در اغوش مارجان گریه سر دادم ان دو نفر فکر می کردند من به یاد پدر و مادر از دست داده ام گریه می کنم زیاد هم بیراه فکر نمی کردند من به یاد همه چیزهایی که از دست داده بودم گریه می کردم

افتاب هنوز طلوع نکرده بود که بیدارمان کردند با وجودی که دو ساعت بیشتر نخوابیده بودیم همان دو ساعت خستگی را از تنمان بیرون اورده بود

سفره را روی ایوان پهن کردیم که صبحانه بخوریم فریبرز سر و صورتش پف کرده بود معلوم بود دیشب اصلا نخوابیده است

سلام مرا بی پاسخ گذاشت و به نگاهی کوتاه اکتفا کردگونه های مارجان با دیدن فریبرز تا بناگوش سرخ شد فریبرز رو به روی من نشست ننه ملوک همراه یکی دو زن دیر نان تنوری درست کرده بودند سفره صبحانه مفصلی چیده بودند فریبرز گاهی به ظرف پنیر رنده شده خیره می شد گاهی نگاهش به نگاه من مات می شد

فقط یک استکان چای شیرین خورد و زودتر از همه از سر سفره بلند شد

ماندانا جان بیا این ظرف نان و پنیر را ببر برای فریبرز بچه ام خسته است اشتها ندارد

اگر چه دلم نمی خواست با او رودرو شوم اما سینی را برداشتم و به طرف او رفتم که روی تخت نشسته بود و به باغ ویران شده ام نگاه می کرد سینی را مقابلش گذاشتم انگار متوجه من نشده بود مسیر نگاهش را دنبال کردم و همراه با کشیدن نفس عمیقی گفتم به هیچی فکر نکنید مارجان دختر پاک و معصومی است به طور حتم زن زندگی ات می شود

نگاهش بی روح بود امروز مامور زخم زبان زدن به من هستی با لبخند شانه هایم را بالا انداختم با بی حوصلگی گفت نمی خواهد تظاهر به خوشحالی بکنی حالت را می فهمم

از گوشه چشم نگاهش کردم و گفتم از کجا می دانی چه حالی دارم

برای اینکه من هم حس و حال تو را دارم

این بار نه از گوشه چشم که با تمام وجود به هم نگاه کردیم

صدای ساز و دهل می امد بوی غذاهای خوش طعم همه جا می پیچید و اشتهای ادم را باز می کرد داماد از حمام برگشته بود اصلاح کرده و مرتب خدای من چقدر با کت و شلوار سپید از همیشه برازنده تر به نظر می رسید

ننه ملوک با اسپند به استقبالش رفت همه به ترتیب بر سرش نقل می ریختند بعد از نهار مردم هدایای نقدی شان را تقدیم کردند لباس عروسی بر تن مارجان می لغزید موهایش را دور سرش جمع کرده بودند همین باعث شده بود گونه های گود رفته اش بیشتر نمایان شود

گوشه ای نشسته بودم و به رفتن عروس و داماد به حجله نگاه می کردم همه از کوچک و بزرگ پشت سرشان کف می زدند و اواز می خواندند هوا تاریک شده بود نتوانستم شام بخورم رخسار دستی روی شانه اما زد و کنارم نشست

کجایی خوشگله عروسی هم تمام شد می بینی همه رفتند فقط ما ماندیم حیاط را نگاه کن انگار قوم تاتار ریختند اینجا....

رخسار به جای حرف زدن بلند شو با ماندانا کمک کنید حیاط را جارو کنید

من و رخسار به روی هم لبخند زدیم

وقتی سر بر بالش گذاشتم انگار کامیون سنگینی از روی من رد شده بود ومن له شده بودم حتی نتوانستم به فریبرز و مارجان فکر کنم بیهوش شدم

ازخواب که بیدار شدم ننه ملوک و عمه کبوتر کنار دیگی که روی اتش قل میخورد نشسته بودند وگفت وگو میکردند.سلام کردم و به طرف حوض رفتم و دست ورویم را شستم.نگاهم بی اختیار به سوی پنجره ی اتاق خواب عروسو داماد پرکشید از پشت پرده ی تور سایه ای را دیدم که بی شک کسی جز فریبرز نبود.

رخسار هم بیدار شده بود.پرسیدم:رخسار چی روی اتش قل می زند؟

رخسار ابی به دست و رویش پاشید. گوشه ی روسری اش و یقه ی پیراهنش هم خیسشده بود.بعد با زیر دامنش صورتش را خشک کرد وگفت:کاچی درست میکنند ما روز بعد از عروسی یعنی روز پاتختی رسم داریم کاچی بپزیم که به کاچی مخصوص عروسی معروف است خیلی هم خوشمزه است وطرفدار هم زیاد دارد.

روی تخت نشستم عطر خوشی به مشامم می رسید.ننه ملوک با ملاقه کاچی را در ظروف مخصوصی که عمه کبوتر به ترتیب جلو میبرد میریخت.من و رخسار هم سفره را پهن کردیم.هنوز نمی دانستم ان مایع غلیظ طلایی رنگ که رخسر می گفت کاچی است خوشمزه است یا نه.

با امدن اسفندیار و پدرش وخاله شوکت که خواهر ننه ملوک بود همه منتظر عروس وداماد شدند.نمیدانم چرا اینقدر دلم می تپید.

رخسار با ارنجش به پهلویم زد وگفت:عروس وداماد را نگاه کن!

وقتی همه به افتخار ورودشان کف می زدند من شرمگین وسر به زیر به گلهای رنگین سفره خیره شدم.مارجان چادر سپید سر کرده بود ولباس صورتی پوشیده بود.وقتی ارایشش پاک شده بود فرقی با گذشته اش نداشت.متوجه نگاه سنگین فریبرز شدم که روبروی من نشسته بود گونه هایم سرخ شدند.نمیدانم چرا بی جهت اعصابم خرد بود.کاچی خوشمزه بود اما من نتوانستم بیشتر از چند قاشق بخورم.

-ماندانا بخور کاچی قوت دارد.

-خوردم عمه کبوتر.

فریبرز لب به کاچی نزده بود.ساکت بود وارام چای مینوشید ان هم پشت سر هم تا جایی که به یاد اوردم هفتمین چایش را سر کشید.مارجان یک بشقاب پر کاچی خورد و دوباره بشقابش را به طرف ننه ملوک گرفت.رخسار سر به سر برادرش میگذاشت و ریز میخندید

از جا بلند شدم و به طرف تخت رفتم. روی تخت نشسته بودم که عمه کبوتر صدا زد:بیا ماندانا جان بیا با اسفندیار سبد ظرفها را ببر توی اشپز خانه رخسار هم بعد از خوردن صبحانه اش به کمکت ماید.

نگاه پر اکراهی به اسفندیار انداختم که به انتظار من ایستاده بود. برگشتم و یک طرف سبد سنگین پر از ظرف را گرفتم.دسی بر طرف دیگر سبد چسبید.این دست را می شناختم.نگاه کوتاهی به سویش روانه کردم که عمه کبوتر با خنده گفت:نه تازه داماد!شما بنشین صبحانه ات را بخور!بگذار داماد اینده هم خودی نشان بدهد.

فریبرز بی اعتنا به حرفهای عمه کبوتر واصرار اسفندیار سبد را بلند کرد.سبد سنگین بود اما او تمام وزن سنگین سبد را به طرف خودش کشانده بود.وقتی سبد را روی زمین اشپز خانه گذاشتیم صاف در چشمان هم نگاه کردیم. اونگاهش دردمند وشرمگین بود ونمن نگاهم بی پروا ونافذ.دلم میخواست به نوعی عقده ی دلم را بیرون بریزم.

من شهممتش را داشتم وشب عروسی پرده از راز زندگی ام برداشتم شما چی؟نتوانستید راز زندگیتان را با مارجان در میان بگذارید نه؟

لحظه لحظه چهره اش رنگ می باخت. دستی به موهایش کشیدو با نگاهی پر استیصال نگاه حق به جانب مرا دنبال کرد.

با شنیدن صدای پا زودتر از اشپز خانه بیرون امدم.ننه ملوک و عمه کبوتر به اتاق حجله رفته بودند تا همه چیز را مورد بررسی قرار دهند.رخسار سفره را جمع می کرد و اسفندیار تکیه بر درخت گردو زده بود و به فکر فرو رفته بود.

کنار مارجان نشستم و به او تبریک گفتم.خجالت کشید وسرش را پایین انداخت.اشک در چشمانم جمع شده بود لبخند زدم واز کنارش گذشتم.

باران میبارید وبچه ها با چتر به طرف مدرسه پر میکشیدند.دیگر از باران خوشم نمی امد چون مجبور بودم توی اتاق پشت پنجرهبنشینم و انتظار بکشم.انتظار بیرون امدن فریبز از خانه ولی روزهای بارانی از خانه بیرون نمی امد.ننه ملوک لوبیا چیتی پاک می کرد. بعد از عروسی از فریبرزدور شده بودم. شام وناهار را من درست میکردم وننه ملوک میگفت دستپخت ت و از مارجان هم بهتر شده است اما چه فایده مارجان زن زندگی فریبرز بود.اما من چه؟

حوصله ام سر رفته ننه ملوک مارجان هم که از خانه اش بیرون نمی اید.

ننه ملوک لبخند زد وگفت:تازه عروس وداماد هستند نباید هم از خانه بزنند بیرون.تو هم اگر حوصله ات سر رفته بیا ولوبیا خیس کن.

راست میگفت اگر سرگرم کاری میشدم کمتر حوصله ام سر می رفت.پس از خیس کردن لوبیا جارو را برداشتم واتاق را جارو زدم.ن.ک جارو خورد به پای ننه ملوک ویک متر به هوا پرید وغر زد:دختر جان مواظب باش جارویت خورد به من.

با تعجب نگاهش کردم.یعنی خوردن نوک جارو به او این هم عصبانیت وغر زدن داشت؟صدای فریبرز راشنیدم که گفت:ننه ملوک می ترسد که با خوردن نوک جارو به بدنش عمرش کم شود.

ننه ملوک دوباره غر زد:خوب کم میشود ننه دروغ که نیست.

نگاه مشتاقم را به چشمان فریبرز دوختم و بی اهمیت به اعتقادات خرافی ننه ملوک به رویش لبخند زدم.

-ننه ملوک مارجان با شما کار داشت گفت وقتی می روید نخ و سوزن هم با خودتان ببرید.

باشد ننه تو هم این ظرف ماست را با خودت ببر.عمه کبوتر برای شما فرستاده

ننه ملوک فس فس کنان شیشه حاوی نخ وسوزن را برداشت و از خانه بیرون رفت.پس از رفتن اوفریبرزبا گستاخی گفت:تو چرا به ما سر نمیزنی؟

جارو کردن را تمام کردم وگفتم:شما چرا نمیگذارید زنتان یادی از دوستان قدیمی بکند؟

پوزخندی زد وگفت:متاسفانه مارجان از بغل من جم نمی خورد فقط منتظر است لب وا کنم واز او تقاضای چیزی کنم.

با غیظ گفتم:خوب اینکه خیلی خوب است. خوش به حال شما!وپشت پنجره ایستادم وگفتم:پس این باران کی میخواهد بند بیاید.

او ظرف ده کیلویی ماست را برداشت وبا گفتن کاری نداری اعلام رفتن کرد.با بغض وخشم به طرفش برگشتم.خواستم بگویم بیشتر بمان من هم باید سهمی از با تو بودن داشته باشم اما بی فایده بود.او مثل دندانی پوسیده برای همیشه مرا از ریشه کنده و دور انداخته بود.وقتی رفت تا چند دقیقه خیره به جای خالی اش اشک ریختم.

دلم هوای مادر کرده بود.نمی دانستمدر چه حالی است و چه کاری میکندباران هنوز میبارید چقدر از هوای بارانیو ابری دلم میگرفت.پس این خورشید کجا رفته؟چرا در نمی اید؟دلم پوسید بس که توی خانه ماندم.

خیره به قطره های درشت باران پاییزی به یاد خاطره ای دل انگیز اهست تکرار کردم:

یکی را دوست میدارم

ولی افسوس که او هرگز نمی داند

نگاهش میکنم شاید

بخواند از نگاه من

که او را دوست میدارم

ولی افسوس او هرگز

نمیخواند

یکی را دوست میدارم...

به برگ گل نوشتم من که او را دوست میدارم

ولی افسوس او گل را

بر گردن کودکی اویخت

تا او را بخنداند

یکی را دوست میدارم..

یکی را دوست....

عمه کبوتر اخرین بار باشد که به عنوان خواستگار به اینجا می ایید.ماندانا نیامده اینجا شوهر کنی فهمیدی؟

ننه ملوک سعی داشت پادرمیانی کند.چرا ناراحت میشوی پسرم؟خوب در خانه ای که دختر دم بخت باشد محال است خواستگاری پیدا نشود. ماندانا جوان است زیباست.اسفندیار هم که جوان خوبی است و از بچگی با هم بزرگ شدید بگذار ببینم جواب خود ماندانا چیست؟

فریبرز با چهره ای برافروخته وگلگون فریاد زد:لازم نکرده!همین که گفتم ماندانا شو هر نمیکند...والسلام.

نگاه ولحنش به قدری تحکم امیز بود که همه خاموش وبی صدا نگاهی بین همدیگر رد وبدل میکردند.اسفندیار ناراحت وخشمگین از اتاق بیرون رفت.فریبرز زیر چشمی نگاهش به من بود.مارجان استکانهای خالی را از جلوی مهمانهجمع کرد.عمهکبوتر کمی این پا و ان با کرد بعد رو به من با لحنی ارام پرسید: نظر خودت چیست ماندان؟

نگاهی به فریبرز انداختم و با لبخندی محزون گفتم:نظر من هم همین است روی حرف پسر دایی ام حرف نمیزنم.من قصد ازدواج ندارم.

گلویم در هم فشرده شدو صدا به زحمت از ان در می امد.فریبرز نفس اسوده ای کشید و با نگاهی به معنای رفع زحمت کنید خواستگاران را ترغیب به رفتن کرد.عمه کبوتر عصبانی و دلخور از جا برخاست.چادرش را پشت کمرش گره زد وگفت:باشد. من که میدانم چه کسی را زیر سر داری فریبرز ولی باید بگویم پسر کربلایی حسن سرش به تنس نمی ارزد. بیخودی این طفل معصوم را جلوی گرگ نیانداز.

فریبرز با پوزخند گفت:پسر کربلایی حسن اگر جرات دارد پا پیش بگذارد تا قلم پایش را خرد کنم.

پس از رفتن مهمانانننه ملوک کلی با فریبرز بحث کرد اینکه پای خواستگار را از خانه نباید برید دختر دم بخت باید شوهر کند وگرنه کم کم دیگر خواستگار برایش پیدا نمیشود و....

فریبرز از خانه بیرون زد.لابد خیلی برایش سخت بود که برای همسرش خواستگار پیدا شده است. حقش بود.چطور توانست جلوی چشمان من عروسی راه بیاندازد؟اصلا باید میگفتم می خواهم عروسی کنم تا دلش بسوزد.

مارجان به روی من که کنج اتاق نشسته بودم لبخند زد وگفت:فریبرز حق دارد اسفندیار لایق تو نیست

از سادگی مارجان خوشم امد بغلش کردم وبوسیدمش.پس کی لیاقت مرا دارد مارجان؟

خندید و گفت:یکی مثل فریبرز. البته من هم لیاقت فریبرز را نداشتم.هنوز هم باور نمیکنم که با من ازدواج کرده است.

نیشگونی از صورت استخوانی اش گرفتم وگفتم:این طوری حرف نزن تو دختر خوبی هستی فریبرز باید از خدایش باشد که...

مارجان چرا پولور مشکی ام را نشسته ای؟مگر نگفته بودم که...

با دیدن من و مارجان که دراغوش هم بودیم به حرفهایش ادامه نداد.مارجان با ترس گفت:ای وای! ببخشید یادم رفت.همین الان میشورمش.بعد زیر گوشم اهسته گفت:از پوشیدن این پولور سیر نمیشود شب باید بشورمش تا صبح بتواند بپوشد.

پس از اینکه مارجان رفت نگاهی به فریبرز انداختم ولبخند زنان گفتم: چرا خواستگارم را رد میکنید؟ترشیده می شوم روی دستتان میمانم ها!

از شوخی ام خوشش نیامد سگرمه هایش در هم رفت وگفت:بهتر است با من از این شوخی ها نکنی!چون حال وحوصله اش را ندارم.

خوب کاری کردی به اسفندیار جواب رد دادی!هی بهش گفتم برادر جان ماندانا برایت تره هم خرد نمیکند اما مگر گوش داد اسفندیار باید با یکی مثل خودش ازدواج کند نه گلی مثل تو...

وای رخسار!یک جور حرف میزنی انگار اسفندیار برادرت نیست.

مارجان سینی چای را جلویمان گذاشت وگفت:رخسار حرف حق را میزندتو لیاقتت بیشتر از این حرفهاست.

از لطف ومهربانی هر دو تشکر کردم.

در مدت کوتاهی سه چهار تا خواستگار پا پیش گذاشتند که ننه ملوک از ترس الم شنگه ی فریبرز همه را جواب کرد.

مارجان چند بار حالش به هم خورده بود وننه ملوککه گل از گلش شکفته بوداو را به دکتر برد.حیاط را جارو زدم و روی ایوان زیر افتاب دلچسب پاییز نشستم.اواخر اذر ماه بود دلم نمیخواست به این فکر کنم که چرا حال مارجان به خورد ننه ملوک خوشحال به نظر میرسید.باغ چنان مرا مسخ کرده بود که متوجه حضور فریبرز در کنارم نشدم.

به چی فکر میکنی ماندانا؟

به خودم امدم ام نگاهش نکردم .به پدر شدن توفکر می کنم.

دستش را روی دستم گذاشت.این نخستین تماس دستهایمان بعد از عروسی او بود.مثل یک دختر بچه ی نابالغ گر گرفتم.

از این بابت ناراحتی؟

گلویم می سوخت.

نه!شما می خواستید یک زندگی عادی داشته باشید از این بابت خوشحالم.

صورتم را بر گرداندم تا شاهد فروریختن اشکهایم نباشد.سرم را به طرف خودش برگرداند .اشکهایم را با نوک انگشتهایش پاک کرد و اهسته گفت:پس برای چی گریه میکنی؟

دیگر به هق هق افتاده بودم به سمت باغ دویدم تا روح سبز باغ خاطر پریشان مرا ارامش بخشد.

پس چرا گریه می کنم؟نمی فهمی؟نمیفهمی دوستت دارم ولی هر لحظه باید تو را متعلق به دیگری بدانم.نمی فهمی راه سختی را برای تنبیه من برگزیدی.آه چه زود گذشت ان روزها که در کنار هم بودیم.کاش مادر به این زودی از ورامین بر نمیگشت.کاش هیچ وقت از من خواستگاری نمیکردی....

ننه ملوک ومارجان برگشتند.ننه ملوک از فرط خوشحالی چندین بار صورت مرا بوسید و گفت:ننه جان مانتانا.مارجان حامله است.مارجان حامله است.

بر گونه ی مثل لبو سرخ شده مارجان بوسه ای زدم و به او تبریک گفتم. فریبرز هیچ واکنشی نشان نداد.سوار ماشین شد و بیرون رفت.تا ظهر برنگشت.

ننه ملوک حرفهای دکتر را مو به مو برای من شرح داد.

دکتر گفت نباید زیاد کار کند بارسنگین بلند کند.گفته باید غذای مقوی بخورد تا از این لاغری در بیاید.راستی مانتانا تو باید برایش خواهری کنی و کمکش باشی.مارجان هم مثل تو کسی را ندارد.خدا پدر مادرت را بیامرزد.

به روی مارجان که نگاهم میکرد لبخند زدم.

از فردا تمام کارهای مارجان را من انجام میدادم حتی نمی گذاشتم تختوابش را مرتب کند.ملحفه صورتی را با حسرت روی تخت پهن میکردم وبر جای خواب فریبرز با اندوه دست میکشیدم و بوسه می زدم.در اتاق خوابشان کنار عکس کودکی خودش عکس کودکی مرا هم میخ کرده بود.شاید مارجان فکرش را هم نمیکرد که یکی از عکسها متعلق به دوران کودکی من باشد.

مارجان را کنار بخاری نشاندم و خانه را جارو زدم.یکی از غذاهای مورد علاقه ی فریبرز را درست کردم و یک غذای مقوی هم طبق برنامه ی غذایی دکتر برای مارجان درست کردم.

مارجان مبادا دست به ظرفها بزنی.خودم می ایم وظرفها را برایت می شورم...بگو جان ماندانا ظرفها را نمیشورم؟

اشک به دیده اورد وگفت:تو خیلی خوبی!از یک خواهر هم دلسوز تری بیشتر از این خجالتم نده.

دستی روی سرش کشیدم وگفتم:گریه نکن عزیزم!برای بچه خوب نیست . من باید بروم الان دیگر فریبرز پیدایش میشود.تو هم تا امدنش استراحت کن.

بعد هم مي رفتم به كمك ننه ملوك. خانه جارو زده را دوبره جارو مي زدم و كمي ادويه و نك به غذا اضافه مي كردم. پس از ناهار و اطمينان از خواب نيمروزي فريبرز به خانه شان مي رفتم و ظرفهايشان را مي شستم . براي شب خوراك لوبيا يا آبگوشت بار مي گذاشتم و براي مارجان هم عصرانه فرني درست مي كردم.

مارجان هر روز تپل تر و گرد تر از قبل مي شد. در عرض يك ماه ده كيلو وزن اضافه كرد. تمام چالهاي گردن و صورتش پر شده بود . براي من كم و بيش خواستگار مي آمد و با مخالفت شديد فريبرز شكست خورده بر مي گشت.

با مارجان هررزو به راهپيمايي مي رفتيم چون دكتر گفته بود برايش خوب است . هررزو همراه رخسار و مارجان تا حاشيه جنگل انبوه پيش مي رفتيم و با خواندن شعر و اواز بر مي گشتيم.

دوباره درختان سبز شدند و شگوفه دادند و گلها چشم گشودند و به زندگي لبخند زدند. اين دومين سال نو پس از ازدواجم بود . فريبرز به عنوان عيدي به من يك چك داد . با ديدن رقم قابل توجه اش با چشمان فراخ گفتم:" با اين پول چه كار بايد بكنم؟" لبخند زد و گفت:" هر كاري كه دوست داري."

اما من هيچ كار خاصي در نظرم نبود. من كه هرروز كارهاي مارجان و ننه ملوك را انجام مي دادم . تمام لباسهايي را كه با خودم از تهران روزي به همراه زباله ها به آتش كشيدم و براي هميشه با گذشته ام خداحافظي كردم.مثل زنان دور و برم لباس مي پوشيدم و تا انجا كه مي شد به زبان خودشان صحبت مي كردم.

يك روز در زير زمين با ننه ملوك رب مي پختيم كه صداي مارجان را شنيدم كه مرا به كمك مي طلبيد. وقتي رفتم ديدم قصد داشت كپسولي پر را از انباري به خانه ببرد. كلي سرزنشش كردم." تو با اين حال و روزت مي خواست كپسول به اين سنگيني را بلند كني؟" " براي تو هم سنگين است بگذار كمكت كنم." زورم به كپسول نمي رسيد اما هرطور بود ان رابلند كردم و كشان كشان از پله ها بالا بردم . از شدت درد پهلوهايم لبم را به دندان گزيدم اما به روي خودم نياوردم . وقتي كپسول را برايش وصل كردم و با كپسول خالي از پله ها پايين رفتم از شدت درد نتوانستم فاصله كوتاه پله تا انباري را پيش بروم . زانويم سست شد و روي زمين افتادم . مارجان محكم به صورتش زد . " اي واي ! خدا مرگم بدهد . چي شده ماندانا؟"

در همان حل كه نفس نفس مي زدم گفتم:" چيزي نيست الان خوب مي شوم." اما هر كاري كردم نتوانستم كمرم را راست كنم . مارجان ننه ملوك را صدا زد . ننه ملوك و مارجان مرا به اتاقم بردند. كمرم به شدت درد مي كرد. ننه ملوك مارجان را سرزنش كرد و بعد هم مرا ." نگفتي يك دختر جوان چطور مي تواند كپسول بلند كند ؟ لابد نافت افتاده . فريبرز كجاست تا به دكتر برسانيمت." رخسار هم امده بود و يك قرص مسكن به خوردم داد. وقتي فريبرز آمد دلم لرزيد. " چي شده ؟ چرا گريه مي كني مارجان ! چيه رخسار!كسي جواب مرا نمي دهد ؟" مارجان بغضش تركيد و همه چيز را برايش شرح داد .

صداي فرياد فريبرز بلند شد." شما زنها هميشه خودسر و خودخواه هستيد !( چه پررو ! مرتيكه بي غيرت اصلا به زن حاملش كمك نمي كنه تازه غرم مي زنه . اه اه .) كي گفته كپسول را بلند كني؟" در ديده ي پر ملامتش نگراني و علاقه هم برق مي زد . با درخشش اين برق قوت گرفتم . كنارم نشست و گفت:" كمرت درد مي كند ." چشمانم را بستم و باز كردم. سرش را تكان داد و گفت:" دستي دستي خودت را به چه روزي انداختي . بيا ننه ملوك كمكش كنيد تا بگذارمش توي ماشين . بايد به دكتر نشانش بدهيم."

كمي بعد سوار ماشين شده بودم . يكريز مرا به باد انتقاد گرفته بود ." چرا به فكر خودت نيشتي؟ فكر كردي نمي دانم تمام كارهاي خانه را تو انجام مي دهي ؟ نمي گذاري مارجان دست به سياه و سپيد بزند . شده مثل بادكنك كه هر لحظه امكان دارد بتركد . حالا هم كه كپسول را بلند كرده اي . اگر نقصي پيدا كني چه ؟ من چه خاكي به سر خودم بريزم." من در لذت شيريني به سر مي بردم . دوست داشتم هرچه بيشتر سرزنشم كند . چون سرزنشش بوي عشق مي داد بوي علاقه مي داد.

" پولي كه به عنوان عيدي بهت دادم چه كار كردي؟ فكر كردي نمي دانم قرض دادي به سلما تا دار قالي به پا كند؟ چه قصدي از اين كارها داري ؟ مي خواهي مهر پشيماني را روي پيشاني ام پررنگ تر كني ؟ مي خواهي هر روز خدا به خودم لعنت بفرستم كه چرا...چرا...تو را از دست دادم؟"

فريبرز بغض كرده بود من هم همينطور.

دكتر پس از معاينه تاكيد كرد چند روز استراحت كنم و داروها را طبق دستور مصرف كنم.آمپولها را هم سر وقت تزريق كنم. تا چند روز در اتاق بستري بودم. اگر مارجان و رخسار و سلما تمام وقت كنارم نبودند از بيكاري دچار افسردگي مي شدم. پس از مصرف مرتب دارو ها عاقبت توانستم كمرم را صاف كنم و از بستر بيرون بيايم. فريبرز مرتب در خلوت به من هشدار مي داد كه به فكر سلامتي خودم باشم.

دوباره باغ را كندم و نشا گوجه فرنگي و بادمجان و پياز و سير و سيب زميني كاشتم . من اين زندگي را دوست داشتم و ديگر كمتر به ياد خانوده ام مي افتادم و در فراموشي اختياري به سر مي بردم. مارجان شكمش به قدري بالا آمده بود كه نمي توانست راه برود. عمه كبوتر مي گفت اگر ماندانا به مارجان نمي رسيد معلوم نبود چه بر سرش مي آمد.

اواخر ارديبهشت درد به سرغ مارجان آمد و او را روانه بيمارستان كرد. هيچ فكر نمي كردم هوويم زايمان كرده بلكه فكر مي كردم خواهرم فارغ شده است .

دخترش وقتي به دنيا آمد چهر كيلو نيم وزن داشت . گرد و تپل وبد و لپهايش سرخ بود . وقتي بچه را آوردند من و ننه ملوك لباس به او پوشانديم. به آرامي صورتش را بوسيدم و او را به طرف فريبرز بردم . در آن لحظه نه قصد نارحتي اش را داشتم و نه اينكه لخواهم او به حالم دل بسوزاند . گفتم:"مبارك باشد فريبرز خان! بچه اول اگر دختر باشد زندگي بركت پيدا مي كند . مي بيني چقدر خوشگل است شكل مادرش است . بغلش كن و به او خوشامد بگو."

فريبرز با نگاهش پر اشك نوزاد را از دست من گرفت و به گونه هايش فشرد . در آن لحظه فقط من مي دانستم فريبرز چرا گريه مي كند . حال عجيبي داشتم . مرجان كه مثل بادكننكي خالي از باد روي تخت افتاده بود دستم را فشرد و گفت:" از تو ممنونم ماندانا . خيلي به تو مديونم."

صورتش را بوسيدم و براي اينكه اشكهايم سرازير نشود از اتاق بيرون رفتم

مراسم شب پنج را خیلی مفصل برگزار کردند.هرکس در مورد نام بچه نظری می داد.یکی می گفت عذرا نام مادر فریبرز را رویش بگذارید.یکی دیگر نامی مذهبی را مناسب میدید.نوبت من که رسید گونه اش را بوسیدم وبا خنده گفتم:چون فصل زیبای بهار به دنیا امده به نظر من بهار خیلی بهش می اید...البته انتخاب نام بچه حق پدر مادرش است.

بعد از من نوبت فریبرز رسید که نوزاد را در اغوش بگیرد.او هم نرم ولطیف بوسیدش وگفت:من بهار صدایش می زنم.

همه کف زدند و از اینکه نام انتخابی من مورد توجه فریبرز و مارجان قرار گرفت سر از پا نمی شناختم.

چهل روز پس از تولد بهار نوبت به وجین زمینها رسید.سرپرستی کارگرانرا من به عهده گرفتم چون مارجان نمیتوانست مثل سالهای گذشته خودش سر زمین بیاید.ننه ملوک هم ان روزها حال خوشی نداشت.

عمه کبوتر در حالی که از من عقب افتاده بود با خنده گفت:یادش به خیر!من هم وقتی دختر بودم این طوری چالاک در وجین ونشا از همه جلو می زدم.

عمه کبوتر یادش رفته بود دو سال پیش به همراه کارگران دیگر دستم انداخته بود ومارجان را به رخ من می کشید.یاد حرفهای شب گذشته فریبرز افتادم که از من خواسته بود فقط از دور مواظب کارگران باشم تا از زیر کار در نروند و من با سر سختی جلویش ایستادم وگفتم:من به میل خودم به زمین می روم و این کار را دوست دارم.

به مارجان کمک می کردم تا بچه اش را تر وخشک کند.در بچه داری خیلی بی تجربه بود و به راستی کمکهای به موقع من به دادش رسید.

به رخسار در شستن قالی هایش کمک می کردمو به سلما در رج زدن قالی.دلم می خواست به همه کمک کنم و به نوعی برای همه مثمر ثمر واقع شوم.

از خانه عمه کبوتر بر میگشتم که فریبرز جلویم را گرفت وگفت:کجا بودی؟

هنوز هم وقتی می دیدمش مثل ان وقتها دلم می تپید.

به رخسار و عمه کبور کمک می کردم.

با عصبانیت گفت:

چند بار بگویم دلم نمی خواهد به کسی کمک کنی!چرا به فکر خودت نیستی؟

به رویش لبخند زدم وگفتم:مگر کمک کردن چه عیبی دارد؟

پریشان به نظر می رسید حتم داشتم مارجان ننه ملوک از حمام برنگشته اند که این گونه وسط حیاط به بازویم چسبیده بود.

ببین ماندانا!دلم میخواهد مثل گذشته بشوی به همان شکل که بودی همان ماندانایی که تعطیلات نوروزش را همراه پسر دایی دبیرش به شمال امده بود...

نمیفهمیدم چه می خواهد بگوید بنابراین منتظر ماندم تا بیشتر توضیح بدهد.

ببین من در شهر برایت خانه میگیرم.به همه میگویم تو بر میگردی پیش خواهرت اما تو می روی خانه ای که من برایت تهیه میکنم.قول می دهم گذشته ها را جبران کنم ...قول می دهم.

مدتی به هم چشم دوختیم.پیشنهادش بدین معنی بود که گذشته ها را فراموش کرده و میخواهد با من یک زندگی عادی را شروع کند.نمی دانم چرا خنده ام گرفت.دستهایش را پس زدم وگفتم:نمیتئانم قبول کنم .من این زندگی را همین طور که هست دوست دارم الان مدتهاست نه کابوس می بینم نه دچار تخیلات می شوم.چرا می خواهی دوباره همه چیز را از من بگیری؟بگذار همین که هستم بمانم.باور کن ماندانایی که الان همه می شناسند دوست داشتنی تر ومفید تر از ماندانای گذشته است.

در چشمانش سوسویی از اشک دیده می شد.

چرا نمی خواهی اشتباهاتم را جبران کنم؟

بغض الود ودرد مند نگاهش کردم وبا صدایی که می لرزید گفتم:برای اینکه من ومارجان قول دادیم که دوست باقی بمانیم وبه هم نارو نزنیم.انگاه از مقابلش گذشتم وخودم را به اتاقم رسانیدم.

دیر به یاد من افتادی فریبرز!حالا که تمام خواسته های قلبی ام را در گور ارزو ها یم کفن کردهام این صدا که بوی عشق می دهد مثل مر ثیه ای است بر مزار ارزو هایم...مرا به حال خود بگذار...مرا به حال خودم بگذار...دلت به حالم نسوزد من اینگونه راحتم ...راضی ام.

اواخر شهریور ننه ملوک قصد داشت خانه را گلکاری کند.من که سالهای گذشته شاهد این کار بودم خودم خاک مخصوص وپهن چهارپایان را با اب مخلوط می کردم وجوراب کهنه ای را به دستم می کردم و این خاک مخلوط شده را نرم روی تمام دیوارهای خانه کشیدم.

کارم یک روز تمام طول کشید. ننه ملوک نماز شب را خوانده بود که من هم از کارم فارغ شدم.

خسته نباشی ننه جان.خدا عمرت بدهد.خودم هم به این خوبی نمی توانستم گلکاری کنم.

وقتی دست ورویم را شستم وبه خانه برگشتم ننه ملوک رو به قبله دراز کشیده بود.صدایم زد ومرا کنارش طلبید.نمی دانم چرا صورتش به نظرم مهتابی می رسید.کنارش زانو زدم و با خنده گفتم:چیه ننه.شام نخورده دراز کشیدی

دستم را میان دستان مرتعش و نا توانش فشرد وگفت:ننه حال خوشی ندارم مواظب مارجان و بهار باش.مثل یک خواهر همیشه در کنارش باش. خیالم از بابت مارجان راحت است چون خواهر خوبی مثل تو دارداما دلم به حال تو می سوزد.نمی دانم چرا فریبرز نمی گذارد تو شوهر کنی!

خندیدم و گفتم:ول کنید این حرفها را ننه جان!الان برایت از ان شامیها درست می کنم که دوست ارید.

بعد بی توجه به مخالفتهای او به طرف یخچال رفتم.یک بسته گوشت چرخ کرده بیرون گذاشتم.وقتی به طرف ننه ملوک برگشتم او بی حرکت به گوشه ای خیره شده بود.صدایش زدم جوابم را نداد.چندین بار صدایش زدم اما بی فایده بود....سرم را به سرش چسباندم و با هق هق گریه چشمان بازش را بستم.

از دست دادن ننه ملوک از فقدان مادر بزرگ هم دردناک تر بود.او در لحظه ی مرگش نگران حال و روز من بود. چه راحت وسبکبال رو به قبله دراز کشیده بو و چه عاشقانه لحظه ی کوچکش را درک کرده بود.

وقتی ننه ملوک را به خاک سپردند تمام عقده ها وغم های کهنه ی دلم سر باز کرد.من با فریاد وناله همه را تحت تاثیر قرار دادم.این مردم چه می دانستند در دل من چه می گذرد؟چه می دانستند ننه ملوک تمام امید وارزو های از دست رفته ی مرا به من باز گردانده بود و دوباره همراه خودش در گور کفن کرده بود....رخسار شانه هایم را می مالید و دلداری ام می داد.

این قدر غصه نخور وگریه نکن!ننه ملوک عمر با عزتی داشت.

تنها چیز با ارزش ننه ملوک جانمازش بود که ان را به من دادند.از ان پس تمام نمازهای واجب را سر موقع می خواندم

يك سال از فوت ننه ملوك مي گذشت . اگرچه بدون حضور او در تنهايي و سكوت دلگير خانه هميشه اشكم در مي آمد اما رفته رفته خودم را عادت دادم كه بايد مثل هميشه به پيش آمدهاي زندگي خو بگيرم . بهار راه افتاده بود و روي سبزه ها تاتي تاتي مي كرد .( چه بچه بد قدمي بود اين بهار...) به پيشنهاد فريبرز يك دار قالي كوجك در اتاق برپا كردم و ساعتهايي چند از روز را در سكوت به گره زدن رجهاي قالي مشغول بودم . هربار كه نيش چاقو دستم را زخمي مي كرد اشكم در مي آمد و بهانه هاي كهنه ام را با ريختن اشك تازه مي كردم .

" ماندانا تو استعدادت خيلي بيشتر از من است . من ز بچگي پشت دار قالي بزرگ شدم اما نمي توانم به اين مهارت و استادي گره بزنم ." . " ماندانا همي چيزش با بقيخ فرق دارد . حيف كه اينجا مردي لايق او پيدا نمب شود." رخسار در دنباله ي حرف سلما و مارجان افزود :" گاهي فكر مي كنم ماندانا با اين همه مهرباني شايد فرشته اي باشد كه خدا او را برايمان فرستاده ." هر سه خديدند . هميشه بعد از ظهر ها وقت بيكاري كنارم مي نشستند و با هم اختلاط مي كردند . من هم ضمن رج زدن قالي در گفت و گوهايشان شركت مي كردم.

يك شب در اثر باد شديد برق قطع شد . من زودتر از هميشه فتيله فانوس را پايين كشيدم و به رختخواب رفتم . بعد سرم را ميان دستهايم گرفتم و گريستم آن هم به حال بدبختيهاي خودم . خوب مي دانستم تنها يك تماس كفي است تا زندگي ام را از اين رو به آن رو كند. آن وقت محال بود بتوانم ديگر او را متعلق به ديگري بدانم ... محال بود بتوانم اينطور راحت آرام و بي دردسر زندگي كنم ... چرا حالا به ياد من افتادي فريبرز ؟ حالا كه تمام ميل و اشتياق و غرايزم را با خاطرات گذشته ام دفن كرده ام .

او به طرفم آمد. سرم را در آغوش گرفت و موهايم را نوازش كرد ." مرا ببخش ماندانا . قصد ناراحت كردن تو را نداشتم ... اين طوري گريه نكن . باشد مي روم . همين الان مي روم." بعد سرم را بلند كرد . بر پيشاني ام بوسه زد . خداي من ! اين نخستين بوسه اي بود كه او به من تقديم مي كرد . اشك آلود و دردمند نگاهش كردم . صورتم را نوازش كرد نم اشك چشمان او را هم برق انداخت . لب باز كرد تا چيزي بگويد اما منصرف شد و شتابزده از اتاقم بيرون رفت . من در سياهي شب سايه اي ديدم كه سر به كوچه باغها زد . تا صبح در فكر و خيال سر كردم.

با شنیدن صدای مارجان به حیاط رفتم یک روز خنک اواخر شهریور بود بهار جلوی پای مادرش یم دوید او را در اغوش کشیدم و رو به چهره پریشان مارجان گفتم چی شده چرا رنگت پریده

مارجان رنگش مثل گچ سفید شده بود نمی دانم فریبرز کجا رفته نصفه شب بیدار شدم و دیدم توی جایش نیست تا حالا هم برنگشته هیچ سابقه نداشت شب جایی برود و تا صبح برنگردد

سعی کردم ارامش کنم ناراحت نباش هر جا که رفته باشد دیگر پیدایش می شود بیا برویم با هم صبحانه بخوریم

بهار با گفتن بابا جون من و مارجان را مجبور کرد که به سمت پرچینها نگاه کنیم

فریبرز با ظاهری اشفته و چشمانی قرمز و پف کرده جلوی رویمان ظاهر شد

بهار به اغوشش پرید مارجان به سمتش رفت و گفت کجا بودی فریبرز دلم هزار راه رفت

فریبرز نگاهش به من بود با لحنی گرفته و مغموم گفت معذرت می خواهم دلواپستان کردم

هنوز نگاهش به من بود من فکرهایم را کردم امسال دوباره تدریس را از سر می گیرم از این همه بیهودگی و بیکاری خسته شده ام

نمی دانم من بیشتر خوشحال شدم یا مارجان این خیلی خوب است فریبرز اصلا بیخودی رهایش کرده بودی اما حالا که تصمیمت را گرفتی این کار را بکن

فریبرز نگاهش به من بود تا من اظهار نظری بکنم اما سر بزیر انداختم و به طرف حوض اب رفتم مارجان دست بهار را گرفت و به طرف ساختمان رفت عکس فریبرز را توی اب دیدم

هنوز هم از بابت دیشب از دست من عصبانی هستی

لبخند محوی زدم و گفتم نه من شب گذشته را در تاریخ زندگی ام به حساب نمی اورم

دستش را به اب زد از اینکه به فکر تدریس افتادم خوشحال نیستی

چیزی نگفتم مشتی اب به طرفم پاشید من به خاطر تو تدریس را رها کردم و حالا به خاطر تو ان را شروع می کنم ماندانا نگاهم نمی کنی

از پس اشکهای شفافی که در نگاهم موج می زد نگاه عاشق و مهربانش را دیدم که به من زل زده بود ماندانا شاید باورت نشود که چقدر دوستت دارم حتی از ان موقع که ارزوی ازدواج با تو را داشتم بیشتر

با بغض گفتم خواهش می کنم با من از عشق و علاقه نگو نگذار از خودم ضعفی نشان دهم

نه تمامش نمی کنم من یک عالمه حرف نگفتنی دارم که تو باید می شنیدی و تو را از شنیدنش محروم کردم هیچ وقت خودم را نخواهم بخشید از یاد نخواهم برد که چگونه روح زندگی را از تو گرفتم چطور توانستم از گذشته ات نگذرم و این گونه زندگی را به کامت تلخ کنم کاش از من طلاق می گرفتی بدین ترتیب بهترین سالهای عمرت را بیهوده تلف نمی کردی

باد خنکی وزیدن گرفت روسری ام افتاد و موهایم روی صورتم پریشان شد اشتباه نکن بهترین سالهای عمرم بیهوده تلف نشده است من به این زندگی تعلق دارم خودم را این گونه دوست درایم و به زندگی غیر از این حتی فکر هم نمی کنم و از این بابت بیاد ممنون شما باشم که در عوض چیزهایی که از من گرفتید چیزهای باارزشی به من بخشیدید

از جا بلند شم صدایم زد این بار مطمئن بودم که گریه می کند اما برنگشتم تا شاهد شکستن غرور مردانه اش باشم ماندانا هنوز هم فرصت جبران خطاهای گذشته را از من می گیری

گره روسری ام را سفت بستم و قاطعانه گفتم کسی که خودش در فکر جبران خطاهای است به جبران خطای دیگری فکر نمی کند من هنوز نتوانستم نیمی از گذشته ام را جبران کنم بگذار به حال خودم باشم خواهش می کنم

با اغاز سال تحصیلی و رسید مدارک صلاحیت تدریس فریبرز از سوی اموزش و پرورش تهران در یکی از مدارس پسرانه شهر کار تدریس را از سر گرفت من هم پس از فروش قالیچه 4 متری به فکر یک قالیچه شش متری افتادم بهار هر روز بزرگتر می شد و من روز به روز فراموشکار تر

رابطه بین من و فریبرز از همیشه سردتر بود از ان شب به بعد سعی کردم هرگز رو در رو با او قرار نگیرم و پیش از خواب در اتاقم را چفت می کردم و با اطمینان به خواب می رفتم

طوری به زندگی جدیدم خو گرفته بودم که انگار همین گونه زاده شده بودم نه به مادر فکر می کردم نه به پدر و نه به هیچ کس دیگر حتی بردیا هم در اعماق سیاه ذهن من به یک نقطه کوچک و ریز تبدیل شده بود

فقط گاهی که در لابه لای لباسهایم گردنبند مروارید مادربزرگ به چشمم می خورد دلم می گرفت و صحنه وحشتناک مرگ او چون کابوس از مقابل چشمانم می گذشت زمانی که نگاهم بر دو حلقه ازدواج می افتاد به یاد ازدواج ناکامم می افتادم یکی از حلقه ها را فریبرز با نهایت انزجار و بی رحمی به من پس داده بود

اینها تنها پیوند کم رنگ من با گذشته بود که سعی می کردم وقتی دنبال لباس می گردم نه گردنبند مروارید را ببینم نه دو حلقه زرد را

وقتی بهار شش ساله شد و کم کم خودش را برای رفتن به مدرسه اماده یم کرد خبری بین همسایه ها پخش شد یک تهرانی به اسم سراج باغ و خانه دست راستی مان یعنی منزل دوستم سلما را یک جا خریده وقتی که سلما برای خداحافظی نزد من امد از فرط اشتیاق و هیجان زبانش بند امده بود و می گفت اقای سراج زمین ما را به سه برابر قیمت روز از ما خرید حتی زمین کشاورزی مان را هم حالا با این پول می خواهیم برویم تهران کاری که عمویم دو سال پیش کرد هرچند دلم برایت تنگ می شود ماندانا اما هیچ وقت فراموشت نمی کنم

بیست و شش بهار از عمرم می گذشت و در این سن و سال به تجربه ای بس عظیم دست یافته بودم برایم خیلی عجیب بود که چرا یک تهرانی حاضر شده است از بین همه زمینهای انجا که می توانست به قیمت کمتری از مالکانش بخرد حاضر شده است چندین برابر ارزش واقعی ان باغ را بپردازد

به هر حال سلما و خانواده اش یک هفته بعد اسباب کشی کردند و برای همیشه از ما خداحافظی کردند ورفتند.من هم هر بار پشت دار قالی مینشستم به یاد او قطره اشکی از گوشه چشمانم فرو میریخت.

روزی رخسار به من گفت:شانس است دیگر!به همه ادمها که رو نمیکند.حالا یکی پیدا شده و حاضر شده زمین وباغ بی ارزش انها را چندین برابر قیمت بخرد و انها که خواب تهران هم نمیدیدند الان انجا دارند یک نفس راحت می کشند.

از حسادت احمقانه رخسار خنده ام گرفت.رخسار هنوز ازدواج نکرده بود یا به قول عمه کبوتر بختش هنوز باز نشده بود.

مارجان در حالی که موهای طلایی بهار را شانه می زد گفت:می گویند این اقای سراج قیافه خیلی وحشتناکی دارد تمام صورتش را ریشی سیاه وانبوه پوشانده است.موهایش را هم پشت سرش بسته است.

رخسار خندید وگفت:لابد موهایش را می بافد....ماندانا...چرا چیزی نمیگویی؟ول کن این نخ و چاقو را... کمرت درد نگرفت؟

نمیدانم چرا تمام فکر وذهنم را ماهیت مرموز سراج پر کرده بود.

یک روز که برای چیدن تمشک به همراه مارجان ورخسار به کوچه باغهای اطراف رفته بودیم سگ سیاه رنگ گرگ نمایی دنبالم کرد.من با جیغ پا به فرار گذاشتم که با سر محکم به سینه مردی بلند قامت با سر وصورتی پوشیده از مو برخوردم وبا وحشت بر جای خشکم زد.سگ با صدای فریاد صاحبش زوزه ای کشید وارام شد.من هنوز نفس نفس می زدم وبه زحمت توانستم بگویم متشکرم.

از چشمان روشن مرد برقی جهیدکه تمام تنم را به رعشه انداخت.او با تفنگ شکاری اش همراه سگ وحشی اش از مقابلم گذشت.مارجان ورخسار سراسیمه واشفته از خم کوچه نمایان شدند.

چی شد ماندانا؟ان سگ وحشی کجاست؟

هر دو مسیر نگاه مرا در تعقیب ان مردمرموز وسگ شکاری اشدنبال کردند.

اشتباه نکنم همان اقای سراج است.موهایش را ببین.انگار از موهای من هم بلند تر است.

بیا برویم ماندانا.روز ما را خراب کرد برگردیم خانه!امروز روز خوبی برای چیدن تمشک نیست.

تا شب از یاداوری ان برق مرموز مو بر تنم سیخ می شد.مارجان با اب و تاب فراوان ماجرای تعقیب سگ را برای فریبرز شرح داد.انن شب روی تخت زیر درخت گردو سفره پهن کردیم وشام میخوردیم.فریبرز زیر چشمی نگاهم کرد وگفت:خوب! اتفاقی برایت نیفتاده که ماندانا.

نگاهش نکردم وگفتم:نه صاحبش ارامش کرد.

روبرویم نشسته بود نمی خواستم نگاهش کنم و با دیدن موهای سپید شقیقه اش دلم بگیرد.ان شب هم به اصرار شام دور یک سفره نشسته بودیم.

یک هفته بعد وقتی همراه مارجان که از خیاطی بر میگشتیم فریبرز را دیدم که به همراه اقای سراج در باغ قدم می زند.هر دو سلام کردیم.نگاه اقای سراج روی چهره ی من ثابت ماند.کمی دستپاچه سرم را پایین انداختم.فریبرز مرا به انواع دختر عمه اش به او معرفی کرد.بعد رو به مارجان گفت اقای سراج شام مهمان ما هستند.ترتیب یک شام خوشمزهرا بدهید.

من و مارجان نگاهي رد و بدل كرديم و به ناچار به طرف آشپزخانه رفتيم. مارجان گوشت چرخ كرده بيرون گذاشت و يك مرغ درشت هم از فريزر بيرون آورد . من هم در حال خيساندن برنج غر مي زدم:" با اين قيافه پر مويش تازه شام هم مهمان ماست . شوهر تو هم حوصله دارد!"

دور يك سفره جمع شديم آقاي سراج فقط نگاهش به من بود . من معذب و شرمگين مرتب در جايم جا به جا مي شدند . فريبرز متوجه نگاهاي خيره آقاي سراج شده بود از ين رو سعي داشت توجه اش را نسبت به غذاي هاي روي سفره جلب كند. سراج هيچ ميل و اشتياقي براي خوردن غذا از خود نشان نمي داد . خيلي زود دست از غذا كشيد و به پشتي تكيه داد و با صداي زمخت و دورگه گفت:" ماندانا خانم نبايد اهل اين طرفها باشند نه ؟"

فريبرز نيم نگاهي به من انداخت و برايش توضيح مختصري داد . آقاي سراج با آنم نگاه نافذ و براقش همچنان به من زل زده بود و چيزي زير لب زمزمه كرد . فريبرز رنگ به رنگ شد و رگ گردنش متوم شد. با نگاهي غضب آلود به من اشاره كرد از جا بلند شوم و آنجا را ترك كنم. من هم از خدا خواسته اطاعت كردم و از خانه بيرون زدم . شب مهتابي قشنگي بود . اما هوا كمي دم كرده بود . آبي به سر رويم پاچيدم و به اتاقم رفتم و پشت دار قالي نشستم . خداي من ! چقدر از چشمان عسلي و براق آقاي سراج بدم آمده بود . بيشتر از نگاه گشتاخانه اش منزجر شدم .

صداي تشكر و خداحافظي بلندشد . چه زود رفع زحمت كرد . از پشت پنجره شاهد رفتنش بودم . فريبرز نسبت به چند ساعت پيش سرد و خشك با او خداحافظي كرد و شب به خير گفت.

بيرون آمدم تا به مارجان در جمع و جود كردن خانه كمك كنم. فريبرز هنوز در حياط بود و زير لب غرولند مي كرد . با ديدن من صدايش را بلند كرد و گفت:" نزديك بود كنترل خودم را از دست بدهم و با اردنگي او را از اين خانه بيرون كنم . بي شرم گستاخ!" فكر كردم شايد از دست من هم عصباني باشد همانجا كنار حوض آب ميخ شده بودم. نگاهي به من انداخت و گفت:" مارجان سفره را جمع كرده است . تو برو بخواب."در سكوت نگاهش كردم.چنگي بر موهايش انداخت و با گمهاي بلند به طرف ساختمان رفت . چرا دلم گرفته بود؟ چرا اشكم سرازير شد و گلويم مي شوخت؟ چرا فريبرز از دست من عصباني بود ؟ خوابم نمي برد پشت دار قالي نشستم و پشت سر هم گره زدم. اعصابم خرد بود . نيش چاقو انگشت زخمي مرا دوباره خراشيد . اهميت ندادم . فريبرز ... آقاي سراج ... آه لعنت به اين زندگي ! لعنت به اين دار قالي ... لعنت به خودم ... به خودم ...

پس از كوپه كردن برنج هاي درو شده چون چند روزي هوا بد بود كار خرمن كوبي را به تعويق انداختيم . يك روز از كانون بانوان هنورمند خانه دار نامه اي برايم رسيد . شگفت انگيز اين بود كه به عنوان زن نمونه برگزيده شده بودم.

مارجان و رقصار دورم مي رقصيدند و هورا مي كشيدند و فريبرز با نگاهي تحسين اميز و علاقه مند به من زل زده بود . خودم هم باورم نمي شد كه اين حقيقت داشته باشد.

روز دوشنبه از من دعوت كرده بودند تا براي دريافت جايزه و به جا اوردن مراسم سپاس و قدر داني به همره خانوده به كانون برويم . وقتي همسايه ها خبردار شدند روي پا بند نبودند . دسته دسته به ديدارم مي آمدند و به من تبريك مي گفتند . روز بعد كه همراه مارجان به كانون رفتيم تمام همسايه ها را آنجا ديدم . پشت تريبون خانمي قد بلند كه روسري قشنگي بر سر داشت سخنراني كرد. بعد از انجام مراسم معمول آن خانم نام مرا خواند و در ادامه افزود:" خانم ماندانا ستاشيش در طرح و رنگ قالي از خود ابتكار و ذوق خارالعاده اي نشان داده است همچنين ايشان به زنان جوان در بر پايي دار قالي چه از حيث مالي و چه از نظر راهنمايي و ارشاد كمكهاي شاياني كرده اند كه جا دادر از ايشان تقديرو تشكر به عمل بياوريم. خانم ماندان ستايش در باغداري هم با اصول و شيوه هاي سنتي اما با ذوق و سليقه چشمگير با پرورش انواع صيفي جات علاوه بر تامين نيازهاي روزمره توليداتشان را براي فروش روانه بازار كرده اند ..."

مارجان به پهلويم زد و با خوشحالي گفت:" ديدي چقدر معروف شدي ! حالا فكر مي كني جايزه ات چه باشد؟"

براي رفتن به پشت تريبون قلبم تند كوبيد . اما تمام هيجان و احساسم را با كشيدن نفس عميقي سرپوش نهادم و پشت تريبون راحت و آرام ايستادم . پس از سلام و تشكر از كانون زنان هنرمند توضيحاتي مختصر در مورد كارهايم نگاه مشتاق و پرمهرم در ميان جمعيت به گردش در اوردم و به چهره مهربان فريبرز چشم دوختم. " من تمام اين پيشرفت ها را مديون پسر دايي شجاع خودم آقاي فريبرز بهتاش هستم كه مرا باور كرد و به استعدادهاي من بها داد . او بود كه از من يك بانوي هنورمند ساخت . ( اه حالا چه نوني به هم غرض مي دن ... نه به اونكه فريبرز مي خواست بكشتش نه به حالا كه مهربون نگاش مي كنه و آقا تازه بعد از يه بچه شش ساله عاشق شده . اي بابا .) من با اجازه از تمام از تمام دست اندر كاران اين كانون مي خواهم اين جايزه رابه كسي كه مرا با دنياي تازه و ارزشمندي آشنا ساخت هديه كنم ." ( و به اين ترتيب فريبرز شد بانوي نمونه...)

وقتي همه كف مي زدند من بعض كرده بودم . فريبرز از جا بلند شد و براي دريافت هديه به كنارم آمد . وقتي از مراسم بر مي گشتيم همه مي گفتند:" ماندانا اين هديه حق تو بود حيف شد كه داديش به فريبرز !" مارجان خنديد و گفت:" شب كه فريبرز خوابش برد خودم مي روم و از گنجه درش مي آورم و مي دهمش دست تو."

فريبرز فقط نگاهم مي كرد آن طور كه خواهانش بودم . سر كوچه كه رسيديم ديديم جمعيت زيادي ته كوچه به اين طرف و آن طرف مي روند . اسفنديار جلو دويد جلو دويد و با چهره اي رنگ پريده آب دهانش را قورت داد و گفت:" فريبرز خان ... نمي دانم كدام پدر نامردي... آتش زد." فريبرز گفت:" واضح حرف بزن بينم چي شده ؟"

اسفنديار به دودي كه از پشت درختها بلند مي شد اشاره كرد و گفت:" نگاه كنيد ! يكي تمام كپه هاي برنج شما را آتش زده ! پدر نامردها ... از آن همه يزي به جز خاكستر باقي نما نده ."

هديه ز دست فريبرز افتاد و چنان به سمت زمين دويد كه انگار ترمزش بريده است . رفته رفته جمعيت به دنبال فريبرز به طرف زمين كشيده شدند . در باغ مجاور باز شد و ماشين اقاي سراج بيرون آمد . نگاهم به نگاه پر كينه آقاي سراج افتاد كه از گوشه چشمانش به قلبم زخم مي زد .

با گامهاي بي جان به باغ رفتم . بوي دود برنج سوخته تمام كوچه را پر كرده بود . فريبرز روز زمين نشسته بود و زادنو در بعل گرفته بود . مارجان طوري ضجه مي زد كه انگار كسي مرده است . من هم روي زمين زانو زدم و به بي رحمي قلبي كه اين كار را كرده لعنت و نفرين فرستادم.

دو هفته در ماتم و غم گذشت و تلاش ماموران پليس هم براي روشن كردن مسئله به جايي نرسيد . وقتي كسي حوصله نداشت به حال درختان باغ دل بسوزاند من به سرغشان رفتم . خاك زير درختها خيس بود و بوي نفت و بنزين و مواد شيميايي مي داد . بيچاره درختها! به حاي آب از نفت و بنزين سيراب شده بودند. به سمت فريبرز كه روي تخت چمپاته زده بود رفتم و كنارش نشستم . به گوشه اي خيره بود . " بيچاره درختها ى به جاي آ لز بنزين سيراب شده اند."

تعجب كردم كه او چطور موجه شده است ." پس شما مي داشننتيد" نگاخم كرد و پوزخندي شد . " مثل اينكه كسي به سختي از ما كينه به دل گرفته است . بايد بفهمم چه كسي پشت اين بازي ناجوانمردانه پنهان است

فربيرز با هيچ كس حرف نمي زد و من و مارجان تنهايي با هم پيرامون برنج هاي سوخته و درختان خشك شده گفت و گو مي كرديم. گاهي هم رخسار به ميز گرد ما اضافه مي شد!

" كجا بودي بهار مگر بابات بهت نگفت بي اجازه جايي نروي ؟" بهر كه درست شكل مارجان بود موهاي طلايي اش را پشت سرش بافته بود و يك تل سپيد هم بر سر گذاشته بود . عشوه اي آمد و گفت:" جايي نرفته بودم رفتم ته باغ. يك آقايي از پشت نرده ها به من سلام كرد و گفت من آقاي سراج هستم بعد اين گردنبند خوشگل را داد به من."

" كوببينم ... واي...اين گردنبند را از كجا آوردي؟" داشتم خمير درست مي كردم و حواسم به ورز دادن آن بود . نيم نگاهي به گردنبند زمردي انداختم كه مارجان در دستش آن را باز و بسته مي كرد . لحن مارجان عوض شد . اين بار با نكوهش با بهار برخورد مي كرد ." تا نگويي اين گردنبند را از كجا آورده اي مي برم توي انبار مي اندازمت و در را ببه رويت باز نمي كنم."

بهار گريه سر داد و در حالي كه با مشتهايش بر سر چشمانش مي ماليد گفت:" به خدا راست گفتم مامان ! اين را آن آقاهه به من داد ." بعد گريه كنان به طرف باغ رفت. مارجان رو به من با لحن پرترديدي گفت:" يعني راست گفته؟ چرا بايد آقاي سراج يك گردنبند با ارزشي مثل اين را به يك دختربچه بدهد !" با خنده گفتم:" شايد بدل است خواسته خوشحالش كند."

مارجان گردنبند را از دستش آويزان كرد و گفت:"نه ! فكر نمي كنم بدل باشد نگاه كن..." با ديدن زمرد سبز كه زير شعاع خورشيد برق مي زد چشمانم از فرط حيرت بيرون زد .گردنبند را از دست مارجان قاپ زدم . هرقدر بيشتر به آن خيره مي شدم بيشتر از حس و حال مي افتادم. به ياد مادربزرگ افتادم ...اين گردنبند را خيلي دوست داشت و فقط در مهماني هاي مخصوص از آن استفاده مي كرد. در حالي كه گردنبند را در دستم مي فشردم به فكر فرو رفتم ... اين گردنبند دست آقاي سراج چه مي كند؟

آه ! آن چشمان روشن و دريده آن كينه بي پايان كه در نگاه شوريده اش برق انداخت ... نه ... برديا ... اشتباه نمي كنم ! آن چشمان وحشي فقط متعلق به يك نفر مي تواند باشد... آن يك نفر كه مرا به تباهي كشاند...

" به چي فكر مي كني ماندانا بدل نيست كه؟"احساس گنگ و ترسي بي امان بر دلم چنگ انداخت ... او اينجا چه مي كند ؟ با نام ساختگي سراج چه خيالي در سرش مي پروراند ... كاش تمام افكارم خيال خامي بيش نباشد . " اصل نيست بدل است ."

گردنبند را به مارجان ندادم فقط گفتم:" به فريبرز چيزي نگو ... خودم به او پس مي دهم و تذكر مي دهم اين بدلي جات را به ننه اش بدهد ." مارجان خيالش راحت شد و نفس بلندي كشيد و گفت:" پس اصل نيست ... خدا را شكر." نمي دانم ديگر چرا خدا را شكر مي كرد . بعد بلند شد و سراغ بهار رفت. تا بعد از ظهر دلم مثل سير و سركه مي جوشيد . عصر وقتي همه به خواب نيمروزي رفته بودند من با چهره اي مصمم آهسته به ته باغ رفتم .

ماشين او در پاركينگ بود . پس خبر مرگش در خانه است . سگ سياه و وحشا اش به تنه درخت زنجير شده بود و با ديدن من پارس كرد . با انزجار زير لب گفتم:" آفرين سگ كثيف! الان صاحب از تو پست ترت خبردار مي شود ."

" چيه گرگي ؟! چه وقت پارس كردن است؟" موهاي مشكي اش را باز كرده بود . نگاهي به اين سوس نرده ها انداخت . با ديدن من لبخند موذيانه اي بر لب آورد و آهسته به طرف نرده ها گام برداشت . قلبم از دهانم بيرون زد . خداي من! خودش بود . همان چشمهاي دريده همان چشمهاي وحشي بي حيا .

" سلام ماني من عاقبت آمدي." لحنش هنوز هم چندش آور و منزجر كننده بود . ( بيچاره ! خوب چي بگه ؟)

نگاهي به پشت سرم انداختم . سكوت بود و سكوت . جراتي پيدا كردم و آهسته گفتم:" تو اينجا چه كار مي كني ؟ باز چه خوابي ديدي؟" خنديد:" بيا اين طرف تا همه چيز را برايت بگويم." صداي رخسار را شنيم كه مرا به نام صدا مي زد . وحشتزده گفتم:" بايد بروم." سرش را تكان داد و گفت:" باشد بعد از نيمه شب منتظرت هستم."

با سرعت تمام دويدم و از پشت به رخسار رسيدم. " سلام . كجايي تو ؟ يك ساعت است صدايت مي زنم."در حالي كه همراه او از پله ها بالا مي رفتم نفسي تازه كردم و گفتم:" چه كارم داشتي؟"

" هيچي ! از بيكاري حوصله ام سر رفته بود . مي دانستم تو هم به خواب نيمروزي عادت نداري اين بود كه آمدم پيش تو ... قالي ات تا كجا پيش رفته؟"

در را باز كردم و با اشاره به قالي گفتم:" تا اينجا." آن روز از مصاحبت رخسار لذت نبردم .فكرم سر جاي خودش نبود . " نظرت چيه ماندانا؟"

" در مورد چي ؟"

" اي بابا يك ساعت است دارم با آب و تاب برايت جريان خواستگاري پسر كربلايي حسن را تعريف مي كنم تازه مي گويي در مورد چي؟"

رخسار باورش هم نمي شد كه حتي يك كلمه از حرفهايش را نشنيده ام. آن روز تا غروب و بيدار شدن مارجان رخسار برايم پر حرفي كرد . وقتي مارجان آمد زياد سر حال به نظر نمي رسيد . كمي دمق بود و مثل هميشه سر به سر رخسار نمي گذاشت.

" چيه مارجان؟خوابيدي براي ما ناز مي كني." مارجان موهاي بهار را باز كرده بودو مي خواست دوباره آنها را ببافد. " فريبرز حواسش اينجا نيست . سر كوچكترين موردي با من بحث راه مي اندازد. هنوز اعصابش سر جايش باز نگشته . مي دانيد كه امسال كلي به ما ضرر رسيد . دلم به حالش مي سوزد . هيچوقت او را اينگونه غمگين و افسرده نديده بودم."

تحت تاثير نارحتي مارجان گفتم:" ناراحت نباش!خودم با او صحبت مي كنم!" مارجان نگاهي به من انداخت و سرش را كج كرد و انديشناك به نقطه اي خيره شد.

شب جمعه بود و مارجان همره بهار و عمه كبوتر سر مزار ننه ملوك مي رفتند من هم به دلايلي از همراهي با آنان معذور بودم .

فريبرز از خانه بيرون آمد . باد پاييزي مي وزيد ولي او تنها يك پيراهننازك پوشيده بود . به طرف باغ رفت. رو به درختان خشكيده و زمين لخت پر علف به كلكي پشت داد . آهسته به طرفش رفتم انگار مرا نديد . چنان در خودش غرق بود كه وقتي صدايش كردم يكه خورد . نگاه خيره اي به من انداخت و گفت:"كارم داشتي؟"

رو به رويش قرار گرفتم و گفتم:" اگر حوصله نداري..." دستش را بالا آورد و گفت:" نه ! براي تو هيچوقت بي حوصله نيستم ... بيا نزديكتر." رفتم جلوتر . دستم را ميان دستانش گرفت و فشرد . قلبم لرزيد و گونه هايم گر گرفت .

" مي بيني اينجا چه قدر خشك و بي روح شده است ؟درختان را نگاه كن . انگار دچار قحطي شده اند در حالي كه يك نهر بزرگ از باغ مي گذرد ... امسال سال بدي براي من بود."

ناگهان مرا به طرف خودش كشيد و آن يك وجب فاصله را هم از بين برد . چقدر نگاهش محزون و دلشكسته بود طوري نگاهم كرد كه گويي نخستين بار است مرا مي نگرد . هنوز دستم را در ميان دستانش مي فشرد. آهي از سينه بيرون داد و گفت:" كاش هيچوقت بر نمي گشتم اينجا. ماندانا... خودت هم نفهميدي با من چه كردي . من اين سالها با اين درد سوختم و ساختم . هميشه تو را كنار خودم مي ديدم و خودم را از تو دور ! مي فهمي چقدر دوستت دارم؟"

چنان دچار هيجان شده بود كه تمام رگهاي صورتش متورم شده بود . گره روسري ام را باز كرد و دستي بر موهايم كشيد . هنوز از تماس دستش با بدنم احساس شرم مي كردم .

" مي داني مرا شرمنده كردي... ماندانا من بيشتر از تو تنبيه شدم بيشتر از تو اذيت و آزار ديدم! اين هم مصيبت تازه اي بود كه خداوند مرا بدان دچار كرد... تا دوباره به اين فكر كنم كه با تو چه كردم؟!"

اشكم در آمده بود هرگز او را چنين نااميد و پريشان نديده بودم.

" اينقدر ناراحت نباش . همه چيز را از نو شروع مي كنيم تا بهار فاصله اي نيست . زمين را از نو سبز مي كنيم بدخواهان ما همين را مي خواستند كه ما شكست بخوريم ولي ما نمي گذاريم اين طور شود... مگر نه؟"

قطره اشكي از گوشه چشمانش به روي دستم غلتيد . پشت دستم از هرم نفسهايش سوخت . با بازشگت مرجن و بهار من به اتاقم رفتم اما ديگر دلم به كر نمي رفت

بعد از شام با کمک مارجان سفره را جع کردیم فریبرز به بهار دیکته می گفت و گاه گاهی با نگاهش مرا مجذوب خود می کرد نگاهم به ساعت بود و هر لحظه درانتظار خاموشی و خواب بودم

مارجان شب چره اورد سیب و انار و خیار سیبی برای فریبرز پوست کند ولی فریبرز از خوردنش امتناع کرد مارجان سیب را به بهار داد و متوجه نشد که فریبرز سیبی را که من پوست کنده بودم از دستم قاپید

عمه کبوتر امروز می گفت می خواهند برای اسفندیار بروند خواستگاری

فریبرز زد توی ذوقش و گفت خوب بروند به ماچه

مارجان نگاهش کرد و گفت عمه کبوتر می خواست ما را دق بدهد ولی من هم خوب حالش را گرفتم و گفتم از اول هم برای اسفندیار باید سراغ همین دخترها می رفتید و ان بیچاره را چند سال ازگار معطل نمی کردید بعد خودش با صدای بلند خندید

مارجان در عرض این چند سال خیلی شکم اورده بود و گرد و تپل شده بود و وقتی می خندید شکم برجسته اش بالا و پایین می پرید

نگاهی به ساعت انداختم و گفتم من می روم بخوابم

فریبرز نگاهم کرد و چیزی نگفت بهار صورتم را بوسید و خداحافظی کرد و رفتم نمی توانستم بنشینم و ارام بگیرم ده بار رفتم زیر پتو ولی طاقت نیاوردم و امدم بیرون رفتم پشت پنجره چرا می روم مگر او همانی نیست که روزی تو را به خاک سیاه نشانده

دستی روی پنجره کشیدم نصف شبی انجا می روی که چه اگر فریبرز بفهمد نیم گوید انجا رفتی برای چه مگر با او چه کار داری مگر او همانی نیست که روزی لکه ننگ را روی پیشانی ات داغ کرد و رفت خارج

تمام چراغها خاموش شدند

نرو ماندانا معلوم نیست چه نقشه ای بر ایت کشیده است شاید می خواهد مثل همان وقتها تو را بازی بدهد ان طور که دلش می خواهد و ان وقت تو می مانی با ننگی تازه ولی من برای معاشقه نمی روم من دلباخته فریبرزم تا ابد عشق حقیقی زندگی ام فریبرز است و بس من از بردیا متنفرم حتی فکر می کنم مرگ هم نمی تواند انتقام او را از من بگیرد فقط می روم ببینم چه کارم دارد چرا برگشته است چرا اتش به خرمن ما کشیده است

ساعت از یک نیمه شب هم گذشت حالا دیگر همه در خواب خوش رفته اند پیراهن گلدار دور چینم را پوشیدم و روسری سرخم را پشت سرم گره زدم به ارامی در را گشودم پاورچین پاورچین از پله ها پایین رفتم و در پناه تاریکی باغ گم شدم

جالب بود که نه از تاریکی باغ خشکیده می ترسیدم نه از صدای زوزده شغال و سگ مو بر تنم سیخ می شد در چوبی بسته بود و بردیا روی ایوان نشسته بود متوجه من شد از ایوان پایین پرید

در را باز کرد و در ان تاریکی فقط چشمانش بود که برق می زد نگاهم کرد همان طور که سالها پیش به من خیره می شد دستم را گرفت به هر زحمتی که بود خودم را از چنگالش رهانیدم

کار خوبی کردی که امدی اه مانی عزیزم چقدر این لحظه را ارزو داشتم که این طور تنها رودروی هم بایستیم بیا برویم اینجا خوب نیست شاید پسر دایی سنگدلت ما را با هم ببیند

دستم را گرفت و مرا دنبال خودش داخل ساختمان برد تمام دکوراسیون خانه عوض شده بود همه جا مبل چیده بود چند تخته فرش اعلا هم روی زمین پهن بود نه خدمتکاری بود نه باغبانی فقط خودش بود وسگ وحشی اش

هنوز هم از دیدنش تمام تنم به رعشه می افتاد به خصوص که حالا تمام صورتش را انبوهی از ریش پوشانده بود روی مبل نشستم برایم از ان نوشیدنی مخصوص خودش ریخت ساعت دو بود از سکوت چندش اور نیمه شب بیزار بودم از صدای داروگها و جیرجیرکها

به رویم لبخند زد و گفت خوب تعریف کن

لیوان نوشیدنی را روی میز عسلی گذاشت و همراه با نفس عمیقی گفتم گفتنی ها پیش شماست

لیوان را تا ته سرکشید و گفت من اگر بگویم فقط باید از دلتنگیهایم بگویم وقتی زنگ زدم مدرسه به من گفتنداز انجا رفتی باور کن دیگر حال خودم را نفهمیدم مادر خیلی کار کرد تا توانست این همه سال من را انجا بند کند تا اینکه دیگر دوام نیاوردم و برگشتم ایران رفتم سراغ خاله رویا برایم تعریف کرد که با پسر دایی دبیرت ازدواج کردی و من فهمیدم که چه کسی مرا از شنیدن صدایت محروم کرده است نشانی سر راستی هم از شما نداشتم اما خوب خواستن توانستن است و زود پیدایت کردم بخور تا گرم شوی

از نوشیدن امتناع کردم و گفتم خیلی وقت است معده ام از خوردن نوشیدنی ها افتاده است خوب از نقشه فرارت بگو چطور توانستی دو روز مانده به عروسی فرار کنی

دوباره برای خودش نوشیدنی ریخت همه اش نقشه مادرم بود فکر می کرد هر ان ممکن است جریان قتلها لو برود

ادامه نداد با اکراه نگاهش کردم چقدر خودم را نگه داشته بودم تا حرفی بر خلاف میل او برزبان نیاورم دوباره همه غمهایم زنده شد دلم می گفت تنها موجودی که در دنیااز وجودش چندشم یم شود همین موجود کثیف است

امد و روبرویم ایستاد چشمانش از نوشیدن زیاد سرخ و پر اب شده بود خوب تو چطور توانستی ازدواج کنی

من عاشق فریبرز شدم

خوب می دانستم تا چه حد این جمله اعصابش را بهم می ریزد و این را هم می دانستم که ممکن است کینه فریبرز در دلش چرکین شود و دوباره دست به عمل جنون امیزی بزند روی همین اصل تصمیم گرفتم این بار برایش نقش بازی کنم و او را هم به بازی بگیرم ولی متاسفانه او دوستم ندارد بعد از فهمیدن جریان نامزدی گذشته ام و ان ننگ سیاه حتی حاضر نشده مرا به عنوان همسرش به دیگران معرفی کند و دوباره ازدواج کرد

خندید جنون امیز قهقهه زد پس تو دوباره عاشق شدی همان طور که یک روز عاشق من شده بودی ببینم برای پسر دایی دبیرت هم تب کردی و روانه بیمارستان شدی اه کوچولوی نازم گفتم دور از من عاشق کس دیگری نشو

خواست مرا در اغوش بکشد که نگذاشتم خواهش می کنم خواهش می کنم ارام بگیر

تلو تلو خوران روی مبل نشست و همانطور که نفرت امیز نگاهش می کردم گفتم چرا کپه های برنج را اتش زدی چرا درختهای بیچاره را خشکاندی

پا روی انداخت خوب می دانستم تعادلش را از دست داده است این تازه اغاز بازی من و فریبرز است من تا نابودی کاملش کنار نمی نشینم البته اتش زدن خرمن ها و خشکاندن درختها یک تسویه حساب شخصی بود بابت دروغ تلفنی اش هنوز بازی اصلی شروع نشده است

باوجودی که هر لحظه دلم از هراس انتقام او فرو می ریخت اما سعی کردم تا انجا که می توانم به روی خودم نیاورم و ارام باشم کار خوبی می کنی در واقع این طوری انتقام مرا هم می گیری او سالهای زیادی از عمرم را تلف کرده حاضرم در این راه کمکت بکنم

خوب می شناختمش و می دانستم هر گونه مقاومت در برابرش او را سخت تر و سنگدل تر می کند پس باید با او مثل خودش برخورد می کردم نیشش تا بناگوش باز شد و برایم دست زد و گفت افرین دختر خوب تو مال من بودی و هستی و هیچ کس حق تصاحب تو را ندارد حالا هم دلم می خواهد چراغها را خاموش کنم

رنگم پرید اما نگذاشتم صدایم بیش از حد مرتعش شود نه این برنامه ها را بگذار برای بعد از پیروزی من باید بروم ولی دوست دارم نقشه ات را با من در میان بگذاری

از جا بلند شد و به طرف پنجره رفت دستهایش پشت سرش اویزان بود قدری پرده را کنار زد و گفت دسته چک فریبرز امروز توی مدرسه گم شد یا به عبارتی دزدیده شد با ان دسته چک می شد هزار فکرو نقشه به اجرا در اورد

ای بدجنس رذل همه کارهایت حساب شده است ولی فقط خودم باید به حسابت برسم با لبخند گفتم این عالی است دیگر چی

به طرفم برگشت چشمانش مثل چشمان سگ سیاهش یم درخشید اسناد و مدارک مهمش هم پیش من است به زودی تمام املاکش را از دست خواهد داد

وقتی قهقهه سر داد بر خلاف انچه در قلبم می گذشت همراهی اش کردم و خندیدم از ان دسته چک و اسناد استفاده نکنم من نقشه قشنگ تری برایش ریخته ام

دستم را گرفت و گفت چه نقشه ای

نگاهی به دستم انداختم پیش خودم گفتم یادم باشد دستهایم را سه بار زیر اب با سلام و صلوات اب بکشم این دستها متعلق به مرد زندگی ام فریبز است

فردا شب همه چیز را برایت مو به مو می شکافم من هم در بدجنسی دست کمی از تو ندارم حالا باید بروم فردا شب ساعت دو منتظرم باش

بعد دستم را کشیدم و بدون خداحافظی از خانه بیرون امدم باغ در سکوت رعب انگیز غوطه می خورد اهسته و با احتیاط از باغ گذشتم وقتی خودم را داخل اتاقم دیدم نفس راحتی کشیدم در حالی که هنوز نفسهایم منظم نشده بود در لگن اب ریختم و دستهایم را شستم وقتی زیر پتو رفتم به این فکر کردم که ایا رفتنم اشتباه بود نه از خدا می داند که چقدر فریبرز را دوست دارم نمی گذارم فریبرز اسیب ببیند

بردیااین بار نوبت من است ببین چگونه تو را بازی خواهم داد خوب کاری کردی امدی دست روزگار دوباره تو را در مسیر من قرار داد شاید تو همانی باشی که بودی اما من دیگر ماندانایی نیستم که تو را روزی می شناختی و از ضعفها و بزدلی اش سوء استفاده می کردی

من ماندانا هستم ماندانایی که عقده های زیادی توی دلش مثل یک غده سرطانی ریشه کرده است این غده را با هلاکت تو از ریشه خواهم کند بنشین و شاهد نمایش من باش

مارجان دسته چک مرا ندیدی؟توی کیف کوجکم بود.هر چقدر میگردم پیدایش نمیکنم.

خیلی دلم می خواست بگویم دسته چک تو را کدام حیوان پست فطرتی دزدیده است واو را از ان همه نگرانی در اورم اما خوب می دانستم که با این کار تمام نقشه هایم نقش بر اب می شود.بردیا کسی نبود که دم به تله کسی بدهد.

سفره را جمع کردم و برای شستن استکانها از مارجان پیشی گرفتم.مارجان لباس بهار را تنش کرد وگفت:من نمی دانم!تا به حال چشمم به دسته چک تو نیافتاده است...لابد بین وسایل خودت است.خوب بگردی پیدایش میکنی.

فریبرز با حالتی عصبی روی لبه پنجره نشست و گفت:لعنتی!اگر گم شده باشد چه؟اگر دست یک ادم ناحسابی بیفتد چه؟

زود وسط حرفش پریدم وگفتم:پس تا پیدا شدن دسته چک حسابت را مسدود کن.....زودتر به بانک اطلاع بده.

سرش را تکان داد و در حالی که نگاهم می کرد گفت:اره فکر خوبی است باید قبل از مدرسه به بانک سر بزنم.

وقتی کمی ارام تر به نظر می رسید من نیز دلم اندکی از تب و تاب افتاد.

رخسار خبر نامزدی خودش وبرادرش اسفندیار را همه جا پخش کرد.بیچاره سر از پا نمی شناخت.یادش هم نبود که روزی پسر کربلایی حسن به خاطر موهای فری و ریش بزی وچشمهای چپش یکی از موضهای شوخی و تمسخر او بود.

من در فکر نقشه ای برای شب بودم.می خواستم ذهن بردیا را از هدف اصلی اش پرت کنم اما چیزی به فکرم نمی رسید.هر چه فکر کردم بی فایده بود.

فریبرز دسته چکش را پیدا نکرد.ظهر برگشت هنوز اخمهایش توی هم بود.کمی از او دلجویی کردم وگفتم:ناراحت نباش پیدا میشود.

دور از چشمان مارجان دستم را گرفت واهسته گفت:خدا کند تو را گم نکنم.بعد چشمکی زد و من مبهوت مانده بودم که در ان شرایط چگونه می تواند با این لحن حرف بزند.

بعد از ظهر ان روز اتفاق بدی افتاد.

ماندانا بهار نیامده پیش تو؟

در تنور را برداشتم وگفتم:نه!اتفاقا برایش دو سه تا تتک گذاشتم.

از بعد از ظهر تا حال پیدایش نیست.وقتی بیدار شدم دیدم تو جایش نیست دلم شور میزند.

نانهای پخته شده رالای پارچه پیچیدم و گفتم:نگران نباش لابد با بچه ها رفته بازی.وقتی خسته شد خودش بر میگردد.

ولی شب شد و از بهار خبری نشد.فریبرز مارجان را تا ان جا که میتوانست به باد سرزنش و ملامت گرفت.مارجان گوشه ای نشسته بود و گریه می کرد.فریبرز همراه همسایه ها همه جا را زیر پا گذاشتند اما هیچ کس بهار را ندیده بود حتی بچه های هم سن و سال بهار هم از او خبری نداشتند.

فریبرز پلیس را در جریان گذاشت.ان شب چون همه بیدار بودند نتوانستم سراغ بردیا بروم.نگران بهار بودم.اگر افتاده باشد توی رود خانه چی؟یا چاه عمیق باغ عمه کبوتر!رخسار گفت خواهر پنج ساله اش توی همان چاه افتاد وخفه شد.

ماندانا....بهارم.

نه!رخسار این را گفت که بعد از ان جریان در چاه را بستند.

اينقدر اشك نريز مارجان ! خدا كه بهار را تنه نمي گذارد پيدا مي شود." اما خودم هم به حرفي كه مي زدم ايمان نداشتم.فريبرز از سر شب تا دو ساعت بعد از نيمه شب در باغ راه مي رفت و مدام بر موهايش چنگ مي انداخت و آه مي كشيد.

تا صبح روز بعد در بي خبري گذشت اما وقتي مارجان و فريبرز به اداره پليس رفتند با شنيدن صداي سگ به ته باغ كشيده شدم. برديا كنار در چوبي ايستاده بود و پيپ مي كشيد . تا مرا ديد پرسيد:"ديشب نيامدي؟"

" تفاق بدي براي بهار افتاده...بهار گم شده." با خنده گفت:" كم نشده بهار پيش من است." با بهت و وحست نگاهش كردم . گفتم:" پيش توست ؟ چرا؟با آن بچهكار داري؟ پدر و مادرش ار نگراني قبض روح شدند."

با كمال خونسردي گامي به سوي من برداشت و گفت:"بهار به عنوان تضميم همكاري تو با ابنجا مي ماند...كوچكترين خطايي از تو سر بزند بهار خزان مي شود."

وقتي قهقهه سر داد از شدت خشم و نفرت قلوه سنگي از روي زمين برداشتمو خواستم به طرفش پرت كنم كه انگشت تهديدش را به طرفم گرفتو گفت:" آرام باش كوچولوي من ! بهار فقط چند روز مهمان من است."

سنگرا انداختم و با لحن قاطعي گفتم:" بايد ببينمش همين حالا . از تو بعيد است كه تا حالا اذيتش نكرده باشي." در را برايم باز كرد و با لحن گشتاخانه اي گفت:" بيا عزيزم از ديشب تا حالا نتظرت هستم." وقتي از مقابلش رد مي شدم نگاه كينه توزانه به سمتش روانه كردم. بهار به ستون وسط زير زمين بسته شده بود . آن زالو صفت دهانش را با دستمال بسته بود.معلوم بود از بس گريسته آنطور از حال رفته است . از خودم بدم آمد. دستمال دور دهانش را باز كردم.خواستم دستهايش را هم باز كنم كه برديا نگذاشت." هي! چي كار مي كني دختر . تو كه نمي خواهي من اعصابم به هم بريزد."

بدجنس وحشي به من هشدار مي داد بهار به آرامي چشمانش را گشود با ديدن من اشكهايش سرازيز شد." تو اينجايي خاله ماندانا خيلي تشنه هستم دستهايم هم درد مي كند." بغض آلود دستي روي موهايش كشيدم و گفتم:" نترس خاله جان! من اينجا هستم الان برايت آب مي آورم." بي توجه به حضور برديا به سمت شير آب دويدم. در ظرفي برايش آب ريختم و به سراغش رفتم. تا ته آب را سر كشيد. خطاب به او گفتم:" تو حتي به يك بچه هم رحم نمي كني؟"خنده اي كرد و گفت:" فكر كردي مي تواني مرا به اين راحتي خر كني؟"

به طرفش برگشتم و دندانهايم را فشردم . چقدر دلم مي خواست دستهايم را دور گردنش حلقه كنم و چنان فشار بدهم كه چشمانش بزند بيرون .( الهي ! برديا كه خيلي ماهه! من كه عاشق شخصيتشم.)

" بگذار بهار برود اين بچه را داخل اين بازي مسخره نكن." دستمال را ار روي زمين برداشت و در حالي كه آن را دوباره دور دهان بهار مي بست گفت:" هنوز هم مثل گذشته احمق و ابله هستي. من قسمت اصلي نقشه ام را با تو در ميان نگذاشتم." نگاهم به بهار بود و هر لحظه از رنگ باختن چهره اش دلم زخم مي خورد.

" هدف اصلي من از ميان برداشتن توست...تو تنها شاهد من بودي و خطر بزرگي محسوب مي شوي!در ضمن بايد يادت مي ماند كه دور از من عاشق نشوي...حالا مهم نيست كه در اين ميان چند نفر ديگر هم قرباني بشوند!"

نتوانستم جلوي آتشفشان خشمم را بگيرم. اعصابم به هم ريخت و تفي توي صورتش پرت كردم . مئهايم را از پشت كشيد. بهار از ترس چشمهايش را بسته بود . روسري ام از سرم افتاد." مي داني كه چقدر از آزار تو لذت مي برم." چنگ وحشيانه اي روي صورتم انداخت ." اين زيبايي بايد از بين برود . اين چشمها...اين چشمها حيف است كه مال ديگري باشد."

تمام حرفها و حركتش جنون آميز بود . سعي داشت با چنگال به چشمان آسيب برساند و من تا آنجا كه مي توانستم مقاومت كردم ولي صورتم زخم عميقي برداشته بود و خون آمد. خداي من ! چه فكر مي كردم و چه شد ؟ ( بسكه احمق و ساده اي) خيال داشتم او را بازي بدهم ولي در عوض خودم به تله افتادم. چون از مقاومت من خسته شد سيلي محكمي به گوشم خواباند كه مرا نقش زمين كرد.

" سگ خوشگل من! كه گفتي عاشق فريبرز شده اي حالا من قلبت را از سينه در مي آورم تا عاشق هيچ سگ ديگري نشوي." بهار از شدت ترس شلوارش را خيس كرده بود و مي لرزيد دلم به حالش سوخت. داد كشيدم:" بي رحم! او را رها كن او هنوز بچه است . مرا كه در اختيار داري." نيشخند زد و گفت:" رهايش كنم كه برود و با پدرش پليس را به جانم بياندازد ؟ نه عزيزم! آنقدر ها كه فكر مي كني هالو نيستم . مي خواهم اينجا را به آتش بكشم و سه تايي جزغاله شويم...اما...اما قبل از آن مي خوام معشوقه ات را به خاك سياه بنشانم اول مي خواهم نابودي او را ببينم و بعد... سه تايي دود مي شويم و مي رويم هوا."

از قهقه جنون آميزش قلبم از دهانم بيرون زد.چه برسد به بهر كه تازه "بابا آب داد" را بلد شده بود. كنارش رفتم و نوازشش كردم." غصه نخور عزيزم ! ما نجات پيدا مي كنيم. اين اختاپوس را از بين مي بريم...اختاپوس نبايد زنده بماند...نبايد."

دهانم داغ شد و خون از دماغم بيرون زد . نگاه پرشررش را به جان خريدم . " اين مشت را به خاطر داشته باش و من بعد توي گوش كسي ورد نخوان !" بعد از زير بيرون رفت.

يك هفته در زير زمين حبس بوديم . تنها گاهي رحم مي كرد و نان خشكيده اي جلويمان مي انداخت. سهم خودم را هم بهار مي دادم او هنوز خيلي بچه بود و طاقت گرسنگي را نداشت. دست مرا هم از پشت به همان ستون بسته بود . هرروز زخم تازه اي روي صورتم مي انداخت .

" چشمانت را روزي در مي آورم كه اينجا را به آتش بكشم ... حالا لازمش داري... بايد شاهد بدبختيهايت باشي." شبها از سوز زخم هاي صورتم خوابم نمي برد ... با اين همه جبور بودم براي بهار قصه اي تعريف كنم تا او آرام بگيرد و به خواب برود.

اينقدر اشك نريز مارجان ! خدا كه بهار را تنه نمي گذارد پيدا مي شود." اما خودم هم به حرفي كه مي زدم ايمان نداشتم.فريبرز از سر شب تا دو ساعت بعد از نيمه شب در باغ راه مي رفت و مدام بر موهايش چنگ مي انداخت و آه مي كشيد.

تا صبح روز بعد در بي خبري گذشت اما وقتي مارجان و فريبرز به اداره پليس رفتند با شنيدن صداي سگ به ته باغ كشيده شدم. برديا كنار در چوبي ايستاده بود و پيپ مي كشيد . تا مرا ديد پرسيد:"ديشب نيامدي؟"

" تفاق بدي براي بهار افتاده...بهار گم شده." با خنده گفت:" كم نشده بهار پيش من است." با بهت و وحست نگاهش كردم . گفتم:" پيش توست ؟ چرا؟با آن بچهكار داري؟ پدر و مادرش ار نگراني قبض روح شدند."

با كمال خونسردي گامي به سوي من برداشت و گفت:"بهار به عنوان تضميم همكاري تو با ابنجا مي ماند...كوچكترين خطايي از تو سر بزند بهار خزان مي شود."

وقتي قهقهه سر داد از شدت خشم و نفرت قلوه سنگي از روي زمين برداشتمو خواستم به طرفش پرت كنم كه انگشت تهديدش را به طرفم گرفتو گفت:" آرام باش كوچولوي من ! بهار فقط چند روز مهمان من است."

سنگرا انداختم و با لحن قاطعي گفتم:" بايد ببينمش همين حالا . از تو بعيد است كه تا حالا اذيتش نكرده باشي." در را برايم باز كرد و با لحن گشتاخانه اي گفت:" بيا عزيزم از ديشب تا حالا نتظرت هستم." وقتي از مقابلش رد مي شدم نگاه كينه توزانه به سمتش روانه كردم. بهار به ستون وسط زير زمين بسته شده بود . آن زالو صفت دهانش را با دستمال بسته بود.معلوم بود از بس گريسته آنطور از حال رفته است . از خودم بدم آمد. دستمال دور دهانش را باز كردم.خواستم دستهايش را هم باز كنم كه برديا نگذاشت." هي! چي كار مي كني دختر . تو كه نمي خواهي من اعصابم به هم بريزد."

بدجنس وحشي به من هشدار مي داد بهار به آرامي چشمانش را گشود با ديدن من اشكهايش سرازيز شد." تو اينجايي خاله ماندانا خيلي تشنه هستم دستهايم هم درد مي كند." بغض آلود دستي روي موهايش كشيدم و گفتم:" نترس خاله جان! من اينجا هستم الان برايت آب مي آورم." بي توجه به حضور برديا به سمت شير آب دويدم. در ظرفي برايش آب ريختم و به سراغش رفتم. تا ته آب را سر كشيد. خطاب به او گفتم:" تو حتي به يك بچه هم رحم نمي كني؟"خنده اي كرد و گفت:" فكر كردي مي تواني مرا به اين راحتي خر كني؟"

به طرفش برگشتم و دندانهايم را فشردم . چقدر دلم مي خواست دستهايم را دور گردنش حلقه كنم و چنان فشار بدهم كه چشمانش بزند بيرون .( الهي ! برديا كه خيلي ماهه! من كه عاشق شخصيتشم.)

" بگذار بهار برود اين بچه را داخل اين بازي مسخره نكن." دستمال را ار روي زمين برداشت و در حالي كه آن را دوباره دور دهان بهار مي بست گفت:" هنوز هم مثل گذشته احمق و ابله هستي. من قسمت اصلي نقشه ام را با تو در ميان نگذاشتم." نگاهم به بهار بود و هر لحظه از رنگ باختن چهره اش دلم زخم مي خورد.

" هدف اصلي من از ميان برداشتن توست...تو تنها شاهد من بودي و خطر بزرگي محسوب مي شوي!در ضمن بايد يادت مي ماند كه دور از من عاشق نشوي...حالا مهم نيست كه در اين ميان چند نفر ديگر هم قرباني بشوند!"

نتوانستم جلوي آتشفشان خشمم را بگيرم. اعصابم به هم ريخت و تفي توي صورتش پرت كردم . مئهايم را از پشت كشيد. بهار از ترس چشمهايش را بسته بود . روسري ام از سرم افتاد." مي داني كه چقدر از آزار تو لذت مي برم." چنگ وحشيانه اي روي صورتم انداخت ." اين زيبايي بايد از بين برود . اين چشمها...اين چشمها حيف است كه مال ديگري باشد."

تمام حرفها و حركتش جنون آميز بود . سعي داشت با چنگال به چشمان آسيب برساند و من تا آنجا كه مي توانستم مقاومت كردم ولي صورتم زخم عميقي برداشته بود و خون آمد. خداي من ! چه فكر مي كردم و چه شد ؟ ( بسكه احمق و ساده اي) خيال داشتم او را بازي بدهم ولي در عوض خودم به تله افتادم. چون از مقاومت من خسته شد سيلي محكمي به گوشم خواباند كه مرا نقش زمين كرد.

" سگ خوشگل من! كه گفتي عاشق فريبرز شده اي حالا من قلبت را از سينه در مي آورم تا عاشق هيچ سگ ديگري نشوي." بهار از شدت ترس شلوارش را خيس كرده بود و مي لرزيد دلم به حالش سوخت. داد كشيدم:" بي رحم! او را رها كن او هنوز بچه است . مرا كه در اختيار داري." نيشخند زد و گفت:" رهايش كنم كه برود و با پدرش پليس را به جانم بياندازد ؟ نه عزيزم! آنقدر ها كه فكر مي كني هالو نيستم . مي خواهم اينجا را به آتش بكشم و سه تايي جزغاله شويم...اما...اما قبل از آن مي خوام معشوقه ات را به خاك سياه بنشانم اول مي خواهم نابودي او را ببينم و بعد... سه تايي دود مي شويم و مي رويم هوا."

از قهقه جنون آميزش قلبم از دهانم بيرون زد.چه برسد به بهر كه تازه "بابا آب داد" را بلد شده بود. كنارش رفتم و نوازشش كردم." غصه نخور عزيزم ! ما نجات پيدا مي كنيم. اين اختاپوس را از بين مي بريم...اختاپوس نبايد زنده بماند...نبايد."

دهانم داغ شد و خون از دماغم بيرون زد . نگاه پرشررش را به جان خريدم . " اين مشت را به خاطر داشته باش و من بعد توي گوش كسي ورد نخوان !" بعد از زير بيرون رفت.

يك هفته در زير زمين حبس بوديم . تنها گاهي رحم مي كرد و نان خشكيده اي جلويمان مي انداخت. سهم خودم را هم بهار مي دادم او هنوز خيلي بچه بود و طاقت گرسنگي را نداشت. دست مرا هم از پشت به همان ستون بسته بود . هرروز زخم تازه اي روي صورتم مي انداخت .

" چشمانت را روزي در مي آورم كه اينجا را به آتش بكشم ... حالا لازمش داري... بايد شاهد بدبختيهايت باشي." شبها از سوز زخم هاي صورتم خوابم نمي برد ... با اين همه جبور بودم براي بهار قصه اي تعريف كنم تا او آرام بگيرد و به خواب برود.

برديا ده روز است كه مارا در اينجا زندني كردي . پس چرا اينجا را به آتش نمي كشي و خلاصمان نمي كني ؟ به خدا خسته شدم." رو به رويم ايستاد . موهايش را مثل همان وقتها كوتاه كرده بود و صورتش را هم از ته تراشيده بود . انگار چرخ زمان از چهره ي او گذر نكرده بود . هيچ فرقي با چند سال پيش نداشت. " حق داري به من التماس كني كه اينجا را به آتش بكشم چون اگر خودت را در آينه ببيني سكته مغزي خواهي كرد من زيبايي ات را گرفتم فقط از آن همه خوشگلي چشمهايت باقي مانده است كه آن هم به موقع به حسابشان مي رسم."

از درد زخمهاي صورتم به ناله و فغان رسيده بودم." چرا برديا ؟ مگر من با تو چه كردم؟ سه قتل پشت سر هم مرتكب شدي و من لب از هم نگشودم و دم فرو بستم! چه كار خواستي بكنم كه نكردم... به خدا خسته شدم...هر كاري بگويي مي كنم فقط از اين وضع نجاتم بده... به خدا مردم..."

وقتي اشكهايم را ديد دستهايم را از هم گشود . ناباورانه نگاهش كردم . يعني دلش به رحم آمده بود؟ صدايش مثل نعره يك شير زخمي در گوشم زنگ زد:" پس گفتي هركاري بخواهم انجام مي دهي؟" سرم را تكان دادم و حرفش را تاييد كردم.

" بسيار خوب با من بيا."بعد دستم را گرفت و مرا دنبال خود كشاند . نگاه پر هراس بهار را تا دم در بدرقه كردم مرا روي مبل پرت كرد چشمهايش مثل آن وقتها دريده به نظر مي رسيد." زودباش خودت را آماده كن." خوب مي دانستم هر نوع مقاومتي در وقابلش همه چيز را خراب مي كند.

او نگهي به يكي از درها انداخت و صدا زد :" مادر ... بيا بيرون!" چند لحظه بعد چهره در هم شكسته خانم رزيتا در ميان بهت و ناباوري من مقابل ديدگانم ظاهر شد. آه خداي من! چقدر از اين زن زيبا كه پس از گذشت سالها اين گونه رنگ پريده و پريشان شده بود متنفر بودم. به ياد تاريخ عروسي ام افتادم كه اين زن زيبا و دغل باز آن را به تاريخ مصيبت و در به دري مبدل كرد.

خانم رزيتا اكنون رو در روي من با فاصله چند متري ايستاده بود . چقدر دلم مي خواست به آن گردن سپيدش چنگ بيندازم . نگاهم بي اختيار به مجسمه سنگي روي ميز افتاد . برديا لبخند كريهش را مثل هميشه تكرار كرد. " زود باش عزيزم مي خواهم مادرم شاهد يكي شدن ما باد." شيشه نوشيدني را برداشت ." ول بايد گرم شويم."

خانم رزيتا همچنان هم چنان در سكوت نگاهم مي كرد و من يك چشمم به مجسمه سنگي بود و يك چشمم به برديا كه محتوي ليوان را سركشيد. خانم رزيتا مثل مترسكي بي روح سر جايش خشكيده بود . من دو گام به سمت ميز و مجسمه برداشتم . برديا بي جهت قهقهه سر داد .يك گام ديگر. خانم رزيتا هم نگاهم بر مجسمه سنگي غلتيد . دو گام ديگر.

صداي خانم رزيتا هم زمن با تماس دستم با مجسمه سنگي به هوا برخاست." برديا مواظب باش!" برديا سرش را دزديد مجسمه به سينه اش برخورد كرد و نقش زمين شد. خانم رزيتا به طرف من آمد و من به طرف اسلحه شكاري برديا رفتم كه از ديوار آويزان شده بود و تازه به دام چشمان هراسناك من افتاد . من ديگر آن ماندانا نبودم همان كه مي ترسيد زود رنگ مي باخت و تسليم مي شد ... من يك پلنگ زخمي بودم. برديا اسلحه را كه در دستم ديد خنديد و مادرش رنگ به رخسار پريده اش نماند.

برديا از زور ناتواني لبخند زد." احمق كوچولو آن اسباب بازي را بگذار كنار! هنوز انقدر بزرگ نشدي كه به روي كسي اسلحه بكشي ... آن هم به روي من !"

با نهايت انزجار و ولع ماشه راكشيدم."سالها بود كه نتظار چنين روزي را مي كشيدم مي داني تو و مادر به اصطلاح با تمدنت با من چه كرديد ؟ سالهاست كه يك روز خوش به خودم نديدم . خانواده ام از هم متلاشي شد و من در گذشته سياه خودم زنداني شدم... اوه... چيه خانم رزيتا ؟ چرا مي لرزي؟نكند فكر مي كني حقيقت نيست كه اين طوري پس از سالها دوري از تو استقبال كنم ... تو گناهكار تر از پسر رواني و ديوانه ات هستي ... مي توانستي همان روزها به من بگويي كه پسر دردانه ات در عشقمارگريت فرانسوي نكام ماند و عقلش را از دست داد ... ( آخي ...) آره...اين كم لطفي از تو بود مقصر تويي... مي خواستي من نقش معشوقه را براي پسرت بازي كنم و از تمام وجودم برايش مايه بگذارم ...چيه؟ چرا خفه خون گرفتي... لابد داري مرا با ماندانايي كه ميشناختي مقايسه مي كني... نه جانم... آن ماندانا مرد ... اين كه مي بيني روح مانداناست كه آمده از شما انتقام بگيرد."

خانم رزيتا به طرف من آمد." بچگي نكن ماندانا ما آمديم تو را با خودمان ببريم ... باور كن فقط به خاطر همين برگشتيم."

صداي شليك گلوله تا چند لحظه در فضاي خانه پيچيد. آن گلوله قلب دغل باز خانم رزيتا را از هم دريد . برديا همچون ديوانه اي مست تلو تلو خوران از جايش برخاست . چشمانش به جسم بي جان مادرش افتاد . " تو چه كار كردي ابله ... به حسابت مي رسم..."

تحت تاثير فشار حاصل از قتل خانم رزيتا اشكي از ديده فشاندم و با صدايي كه مي لرزيد گفتم:"اين من هستم كه به حسابت خواهم رسيد."

ديگر نه كابوسي مي بينم و نه دچار خيالات موهوم مي شوم ... قلبم تسكين يافته است . نگاهي به پاكت نامه اي كه در دستم بود انداختم . اين نامه را مادر دو سال پيش برايم فرستاده بود . با وجودي كه تمام كلماتش را حفظ بودم اما گويي براي اولين بار است كه آن را مي گشايم . اشك چشمان درد كشيده مرا هاشور زد .

به ياد چشمان از حدقه در آمده مادربزرگم اولين گلوله را در پايش شليك كردم . ناله كنان روي زمين زانو زد هنوز از درد به خودش مي پيچيد به ياد الهام و كاوه و تمام بازي هايي كه سر من در آورده بود طرفش گرفتم. " تو بايد مي مردي تو را بايد همان سالها مي كشتم و نمي گذاشتم مرا زنده زنده در خودم دفن كني!" چقدر برايم لذت بخش بود . وقتي دو كاسه چشمان وحشي اش را پر آب ديدم . پرسيدم:" درد مي كشي؟ دارم مي بينم ... مي هم تمام اين سالها درد كشيدم مهم نيست كه به جرم كشتن تو و مادرت بالاي دار بروم ... مهم اين است كه لكه ننگي مثل تو را براي هميشه از دامن روزگار پاك كردم."

آخرين گلوله شليك شد وبردياي وحشي و سركش براي هميشه در آرامش فرو رفت . تفنگ از دستم افتاد . تازه فهميدم كه چه كرده ام . آري من تازه به خودم آمدم .

نفسم به شماره افتاده بود . اشكهايم زخم صورتم را نيشتر مي زد . نگاهم در چهره بي روح خانم رزيتا ضيافتي را مي ديد كه در آن با ملاحت و زيبايي چشمگيري مقابلم ايستاد و گفت:" حالت چشمانت را هيچ وقت فراموش نمس كنم.

قلبم در سينهپر پر مي زد . از بيرون صداي در هم جمعيت شنيده مي شد . به سراغ بهار رفتم.

" كجايي خاله ماندانا؟ اين صداها مال چي بود؟"

در حالي كه دستهايش را مي گشودم آهسته گفتم:" اختاپوس وحشي را با تفنگ از پا در آوردم حالا بيا برويم ... بابا و مامان منتظر ما هستند!"

دست بهار توي دستم سنگيني مي كرد ناي حركت در پايم نبود . نمي دانم اين احسس ندامت و عذاب وجدان بود كه قلبم را در هم مي فشرد يا گرسنگي و ضعف بود كه با برداشتن هر گام گويي جانم به لبم مي رسيد . وقتي از در چوبي گذشتم آن طرف همسايه ها را ديدم كه جمع شده بودند . با ديدن من و بهار چشمهايشان خيره ماند .صداي نجوايشان را مي شنيدم.

" ببين ماندانا ه چه ريختي در آمده."

" بيچاره طفل معصوم انگار شاهين و عقاب به جانش افتاده."

بهار با ديدن پدر و مادرش دستم را رها كرد و در آغوششان فرو رفت . " بابا آن آقاهه خيلي ما را اذيت كرد !نگاه كن صورت خاله ماندانا را چه كار كرد؟"

يكي داد زد:" پليس را خبر كرديم." فريبرز با بهت و حيرت نگاهم مي كرد . گامي به سوي من برداشت . هرگز آنطور با حسرت نگاهم نكرده بود . مدارك را به سمتش گرفتم. با لحني گرفته و بي حال گفتم:" بگير فريبرز ! من انتقام خودم را گرفتم . آن زالوي كثيف را آن اختاپوس بي رحم را با دستهايم خودم كشتم..." بعد سرم را پايين انداختم و به دستهايم زل زدم. فراموش كرده بودم كجا هستم و جمعيت دورم حلقه زده اند.

" با همين دستها ! برديا همان كه خودش را آقاي سراج معرفي كرد... نمي داني لحظه مرگش با چه لحني التماسم كرد ... فريبرز راحت شدم...تقاص خودم ا از او گرفتم ... تقاص تو را هم ... برنجهاي سوخته ... دختان خشكيده ... و بهار معصوم را..."

بعد با اشاره به آن سوي باغ با گريه و بغض ادامه دادم:" برويد نگاهش كنيد ببينيدش ... او هماني بود كه من با دينش جان مي باختم و از ترس قلبم مي ايستاد اما الان هيچ آزاري به من نمي رساند ديگر نمي تواند به من آسيبي برساند."

دستم را روي صورتم فشردم ." او به خيالش زيبايي را از من گرفت اما ابله بود كه نفهميد ديگر زيبايي براي من اهميتي ندارد ... فريبرز ... مي دانم با اين قيافه هيچكس دلش نمي آيد به صورتم نگاه كند ... اما تو نگاهم كن...ببين چقدر خوشبخت هستم . هرگز تا اين حد قلبم آرام نگرفته بود..."

فريبرز براي نخستين بار جلوي دهه چشم دستانم را گرفت و در حالي كه شانه هايش از باران چشمانش مي لرزيد گفت:" تو چه كار كردي ماندانا ؟ آن بي رحم چرا تو را به اين حال و روز انداخت؟ چرا خبرمان نكردي تا خومان به حسابش برسيم ؟ اين دستها حيف بود ... حيف بود كه بهه خون كثيفي آلوده شود ."

سرم را تان دادم و گفتم:" نه ... نه ! اين يك حساب شخصي بود. برديا به حق خودش رسيد ... بهار خيلي اذيت شد..."

با شنيدن صداي آژير پليس جمعيت به تكاپو افتاد . مارجان در آغوشم كشيد و با گريه گفت:" الهي فدايت شوم ماندانا! به چه روزي افتادي؟"

سرش را از روي سينه ام برداشت و بالبخند گفتم:" همه چيز تازه درست شده است ... شما نمي دانيد او با من چه كرده بود."

با آمدن ماموران پليس فريبرز مقابلم ايستاد و گفت:" ماندانا تو هيچي نگو ... ما ما گوييم همه در قتل او دست داشتيم ... باشد."

لبخند محزونيبر لب آوردم و آرام آرام به طرف پليس رفتم . دستهايم را براي دستبند زدن بلند كردم . در ان لحظه قلبم چنان آرم شده بود كه انگار درون سينه ام وجود نداشت .

مامور پليس بر دستهايم دستبند زد . صداي گريه جمعيت را مي شنيدم. نمي خواستم نگاهم به نگاه پر ترحم كسي بيفتد . جمعيت هم پاي من راه افتاد . از پشت مرا صدا زد. برگشتم و ديده اشك آلودم را به طرفش چرخاندم . مي دانستم چقدر برايش سخت است كه در ان لحظه بر خودش مسلط بماند اما من از نگاهش ناگفته هايش را شنيدم .

وقتي ماشين راه افتاد بغضم تركيد . به عقب برگشتم فريبرز جلوتر از همه به دنبال ماشين مي دويد .

آه فريبرز! ديدي چه آسان همه چيز از هم پاشيد ؟ آن وقت كه در كنار هم بوديم از هم مي گريختيم .حالا كه از هم دور مي شويم دلهايمان به سوي هم پر مي كشد . مي دانم جاي من اينجا خالي مي ماند ... براي هميشه ... اما جاي شما در قلب من هيچ وقت خالي نمي ماند ...

دوستتان دارم ... بيشتر از همه تو را ... و نمي دانم تو هم بيشتر از همه من را دوست داري...

بگذار همه چيز را به قانون واگذار كنيم ... فراموش نكن من قلبم را براي هميشه در اين ديار سبز و خرم و ميان آدمهاي ساده و زحمتكشش جا مي گذارم ... قلبم آرامشي پيدا كرده كه در اين چند سال هرگز لحظه اي طعم آن را نشچشيد .

دادگاه در تهران تشكيل شد . وكيل من زني بود به نام سميرا يوسفي . " چقدر اين اسم براي من آشناست ؟"

" فكر كن ببين ما كجا همديگر را ديديم؟"

" نمي دام با اين فكر خراب هيچي يادم نمي آيد . انگار با پاك كن ذهنم را پاك كرده اند."

" كمي بيشتر فكر كن ... دبيرستان انديشه يادت نيست؟دبير اديات آقاي بسطامي يادت مي آيد چطور با احساس شعر مي خواند؟"

به جايي آن سوي ميله ها خيره شدم ." يادم آمد... تو سميرا يوسفي هستي؟ همان كه روز يد رقابت با من پيروز شد و به كالج رفت ...همان خودت هستي." بعد نگاهش كردم . او هم نگاه اشك آلودش را در نگاه من گره زد ." كاش به حاي من تو به الج مي رفتي."

دستش را فشردم و تاثر گفتم:"هر چيزي لياقت مي خواهد. تو شايسته رفتن به كالج بودي. من معتقدم هركسي به آنچه لياقت دارد مي رسد . ليقت من هم اين بود ."

" غصه نخور. من از تو دفاع مي كنم." با ترديد نگاهش كردم و گفتم:" دفاع از كسي كه مرتب قتل شده ؟"

سميرا نفس بلندي كشيد ." بهتر است همه چيز را اول به خدا و بعد به من واگذار كني.

آن روز در حضور فريبرز و مارجان و چند تن از همسايه ها كه در دادگاه حضور داشتند در جايگاه با شهامت تمام جريانات و اتفاقي را كه چند سال پيش بر من گذشته بود مو به مو براي چندمين بار شرح دادم. هميشه از حقيقت واهمه داشتم . از سرزنش و ملامت ديگران به خاطر اين سكوت كثيف مي هراسيدم . اما آن روز بر خلاف انتظارم در نگاه كسي حتي ابر بيزاري هم سايه نينداخت ... وكيل من ... دوست و رقيب دوران تحصيلي ام تا آنجا كه توانست از من و حق من دفاع كرد...

براي من راي دادگاه مهم نبود ... من جرمي مرتكب شده بودم و بايد محكوم مي شدم . گه گاهي كه نگاهم به چشمان شفاف و زلال فريبرز مي افتاد آمشي عجيب در وجودم رخنه مي كرد آخ فريبرز ... كاش مي دانستي چقدر دوستت دارم.

قاضي راي نهايي را خواند: بنابر اظهارات شاهد جعفر معيني صاحب رستوران پاليز مبني بر در جريان بودن قتل كاوه تهراني پسردايي مقتول ... و نيز شواهد اهل محل براينكه مقتول با نام مستعار سراج باغ مركبات آقاي فريبرز بهتاش را خشك كرده و خرمن برنجشان را به آتش كشيده است و هم چنين با يه جا ماندن آثار جراحت و شكنجه بر صورت متهم و اظهارات بهار و شكنجه ده روزه اين دو نفر در زير زمين خانه مقتول خانم ماندانا ستايش از اتهام قتل برديا تبرئه مي شود... و به سبب قتل مادر مقتول گناهكار شناخته شده و دادگاه او را به حبس ابد محكوم مي دارد...

چيزي شبيه ظرف چيني درونم شكست . احساس كردم صداي اين شكستن تمام سالن را فرا گرفت .وقتي سالن خالي از جمعيت شد سميرا جلوتر از همه رودرويم ايستاد . در چشمانش نم اشك سوسو ميزد و چانه اش مي لرزيد ... آه ... رقيب سابق من ... به خاطر من بغض كرده بود .دستم را روي شانه اش گذاشتم و با محبتي كه از نگاهم تراوش مي كرد گفتم:" تو خيلي خوب از من دفاع كردي ... ديديكه به جاي اعدام به حبس ابد محكوم شدم ... تو خيلي بيشتر از توانت از خودت مايه گذاشتي ..."

سميرا در آغوشم كشيد و من بي آنكه اشك بريزم در سكوت به صداي گريه اش گوش سپردم . بهار عروسكش را به من داد وگفت:" خاله ماندانا ... بگير ... من ديگر بزرگ شده ام ... مال تو..."

مارجان صورتم را بوسيد وگفت:" هميشه به ديدنت مي آييم ماندانا ... اخ نمي داني ... از همين حالا ... جاي خالي تو ... توي آن خانه گلي به دلم خنجر مي زند ...هميشه عطر نان تنوري تو آنجا زنده است ... ما چه دوستان خوبي براي هم بوديم ... نه !"

دستش را فشردم و گفتم :" آره ..هيچ وقت به هم نارو نزديم." مارجان خودش را كنار كشيد و فريبرز مقابلم ايستاد . نمي دانم چه در نگاهش بود كه قلب مرا هميشه به تپش وا مي داشت . به نظر مي رسيد سكوتش شكستني نيست . عاقبت صداي گرفته و بغض آلودش در گوشم طنين انداخت .

" دوستت دارم ماندانا ... آن عكسهاي لعنتي را هم پاره كردم ... اميدوارم مرا ببخشي ..."

همراه با لبخندي سرد با دو مامور زن از سالن دادگاه بيرون رفتم

سلام ماندانا حالت چطوره است؟"

نگاهم از روي برف پيري كه بر موهايش نشسته بودسر خورد و توي بركه سبز چشمانش افتاد و همراه با آه عميقي گفتم:" خوبم ! اينجا در عوض همه چيزهايي كه از آدم مي گيرد به او آرامش و صبر عجيبي مي بخشد... همبنديهاي تازه ام مثل خودم نيستند . بعضي شان دل پرخوني دارند ... بهار چه مي كند؟"

" بهار اخرين ترمش را مي گذراند . طفلي درگير امتحانات بود والا با مادرش به ديدنت مي آمد." لبخند كجي زدم و گفتم:" مارجان خوب است ! از وقتي كه دوباره بچه دار شده به ديدنم نيامده..."

فريبرز سرش را پايين انداخت و با لحن شرم اميز گفت:" ماندانا دخترشلوغ و پر سر و صدايي است مادرش نمي توان يك لحظه او را تنها بگذارد ... مي داني ماندانا ديگر از كوچه باغ سكت و خلوت آنجا خبري نيست همه جا خيابان كشي شده و رفت آمد ماشينها امان آدم را مي برد ..."

هر دو مكث كرديم . فريبرز نام دختر دومش را ماندانا گذاشته بود . وقتي سنگيني نگاهم را ديد سرش را كه پايين انداخته بود بلند كرد . نمي توانستم خوب حرف بزنم . دستخوش احساسات پيچيده اي بودم كه قلبم را در هم مي فشرد .

" فريبرز اينجا توي زندان پيچيده لست كه در بم زلزله هولناكي اتفاق افتاده است و خيلي هم كشته بر جاي گذاشته ." لحظه اي بغض خفه ام كرد . فريبرز با آن نگاه نافذش با من فهماند كه از جدا كردن من و خانواده ام پشيمان است.

" شايد مادر و خوارم آنالي و ستار همراه بيچاره هاي ديگر زير آوار مانده اند . خيلي دلم مي خواهد كمكي مي كردم ولي حيف ... نه ! گريه نكن تو حق داشتي مرا از آنها دور كني . از دست تو نارحت نيستم . " از گوشه روسري ام حلقه هاي ازدواجمان را در اوردم و به سمتش گرفتم و گفتم:" چند سال پيش از مارجان خواستم اسنها را برايم بياورد . مي خواهم اينها را از طرف من در صندوق كمك به زلزله زده ها بياندازي . فقط همين حلقه هاي با ارزش براي من باقي مانده است..."

فريبرز اشكهايش را پاك كرد و به حلقه ها چشم دوخت .

" هميشه بايد بهترين و با ارزش ترين چيزها را بخشيد ... من بايد بروم ... امروز توي بند چه ها مرسم دعا برپا مي كنند براي شادي روح از دست رفته ها و سلامتي وصبر بازمانده هاي زلزله بم ..." گلويم مي سوخت . به زحمت توانستم از جا برخيزم . پشت به او ايستدم تا ديگر اشكهايم را نبيند .

" هيچوقت راز اين حلقه ها را براي كسي به خصوص مارجان فاش نكن ! بگذار همه چيز همينطور كه هست باقي بماند ... سلام را به همه برسان خدحافظ!"

وقتي از در گذشتم او هنوز آنجا نشسته بود . برگشتم و با ديه اي غم بار به او نگريستم . سيل اشك روي چاله هاي ريز و درشت صوت كنده شده ام جاري شد . حلقه ها را در دستهايش فشرد و بوسه اي بر آنها زد . در سلول باز شد و من از مقابل نگهبان گذشتم .

" ماندانا اين دعا را بخوان . اگر با صوت بلدي كه چه بهتر."

" ماندانا دعا مي كنيم كه مادر و خواهرت و بچه اش سلامت باشند."

" ماندانا عروسكت افتاد برش نمي داري..."

" ماندانا حواست كجاست ؟ با كي ملاقات كردي كه اينطور منگ شدي؟"

روي آخرين برگ دفتر خاطراتم نوشتم :همه را دوست دارم چه آنها كه از دست رفتند . چه آنها كه باز مانده اند! حتي پدرم كه روزي ار ما دل كند و به سراغ ديگري رفت ... فكر مي كنم حتي خودم را هم دوست دارم ...

سلام دختر بي نوايم

باور كن همين چند روز پيش از طريق خاله رويا فهميدم كه چه اتفاقي براي تو افتاده است . دخترم ميدوارم مادر گناهكارت را ببخشي... اگر مي دانستم زودتر از اينها برايت نامه مي نوشتم و از حالت با خبر مي شدم . آه چه بگويم... مرده شور اين زمان و بخت بد من و تو را ببرد ... سالهاي بيخبري از تو مثل موريانه به جانم افتاده بود. فقط اميدوار بودم كه قلب بي رحم فريبرز تو را ببخشد و اين همه فلصلهو بي خبري از بين برود ... آه ... ماني ...ماني...ماني ... اينقدر غم توي دلم تلمبار شده است كه دارم مي تركم ... چرا اين همه سال هيچ خبري از خودت به ما ندادي ... مگر فريبرز چه در حقت كرده بود كه تا اين به شروطي كه پيش پايت گذاشته بود پايبند بودي ؟

الهي فداي ان چشمان سبز و مهربانت مادر...هرگز فكر نمي كردم آنقدر شهامت پيدا كني كه از يك قاتل جاني انتقام بگيري... اما كاش ديگر دستت را به خون مادر گناهكارش آلوده نمي كردي ... آه ماني جان!مي دانم آنفدر پشت آن ميله هاي آهني غم و اندوه داري كه من ديگر اجازه ندارم از غمهاي خودم بريت بنويسم . فقط همين را بگويم كه ستار ديگر از وجود من در خانه اش خسته شده است . روزي صد باز با ماري بي چاره بي خود و بي حهت دعوا راه مي اندازد و من با گوشهاي خودم مي شنوم كه به ماري مي گويد : اين پيرزن غرغرو فضول را بفرست خانه سالمندان...

راستي برايت يك پولور خوشرنگ بافته ام ... آن را حتما برايت پست مي كنم . باوركن به قدري ناتوان شده ام كه دو ماهي طول مي كشد تا ان پولور را تمام كنم .

غم بيچارگي تو... بدجوري دلم را چنگ مي زند . تا حالا فقط دلم براي مهبد پرپر مي زد اما حالا ... اين دل صاحب مرده ...روزي هزار بار از غصه تو دق مرگ مي شود و دوباره ان مي گيرد ...ماني ... اين سرنوشت را ما خودمان رقم زديم.يادت است چقدر براي آن مهماني ها سر و دست مي شكستيم. تازه مي فهمم كه همه از حماقت بود از جهل و ناداني. والا دختر زيبايي مثل تو نبايد توي سلول تنهايي خودش بي هيچ اميد به رهاييروي ديوار خطخطي كند.

اگر روزي ستر دلش به رحم آمد به ملاقاتت خواهيم آمد... ماني ... گاهي فكر مي كنم چون پشت سرت آب نريخته ام اينگونه بختت سياه و خاكستري شد ... مرا ببخش مادر ... تو هم اگر توانستي عهدت را با فريبرز بشكني برايم نامه بنويس ... برايت دعا مي كنم دخترم ... دعا مي كنم كهآنجا بهت سخت نگذرد .

مادرت

خم شدم و عروسك اهدايي بهار را از روي زمين برداشتم ... صداي دعاي دسته جمعي در تمام راهرو پيچيد ... عروسك و نامه را زير بالش روي تخت دوم گذاشتم و از در سلول بيرون رفتم.

پایان

دعوت به همکاری...

مطالعه کنید

با سلام

از نویسنده هایی که استعداد نوشتن رمان و یا داستان کوتاه دارند می توانند برای قرار گرفتن رمان و داستان هایشان در این کتاب با شماره زیر در ارتباط باشند.

30006442059580

Ebooksaman@Gmail.com

facebook..com/Ebook.saman

www.Ebooksaman.vcp.ir

Yahoo ID: EbookSaman

Nimbuzz ID: Ebooksaman7

سامان

تهیه کننده گان

توسط

سازنده و مدیر کتاب: سامان محل سکونت: تهران

انتخاب کننده رمان ها و ناظر کتاب: خانم حسینی

طراح کاور و کارهای گرافیکی کتاب: Rmis Design

لطفا با نظرات خود ما را در هرچه بهتر شدن کتاب یاری فرمایید. 30006442059580 Ebooksaman@Gmail.com facebook..com/Ebook.saman www.Ebooksaman.vcp.ir Yahoo ID: EbookSaman Nimbuzz ID: Ebooksaman7 کاری از گروه ایبوک سامان

دانلود کتاب های ما...

download

شما دوستان عزیز میتوانید نسخه های بعدی این کتاب را از سایت های زیر دریافت کنید.

www.Mihandownload.com

و سایت گروه ما که می توانید کارهای دیگر ما را نیز از سایت زیر دریافت نمایید:

www.EbookSaman.vcp.ir

ایمیل کتاب:

EbookSaman@gmail.com