Book

مقدمه(حتما بخونید)

خبر های جدید

قبل خوندن کتاب حتما و همه حتما بخونید

مهم!!!

فقط بغضَم نوشته!

پیامک

خاص!

عمرا بعضی ها بفهمن!

با جنبه ای بخون!

یادداشت های تلخ نویس

زیر پرچم ایران

سرگرمی

بهتره بدونید!

نظرات و پاسخ...

دانلود با موبایل!

پیشنهاد شما

درباره ی نویسنده

آپلود سنتر

شما نویسنده ی کتاب باشید!

دانلود نسخه های بعدی کتاب...

سایت ها و وبلاگ های حامی ما...

مقدمه(حتما بخونید)

مرداد ماه...

ebook cover

بنام خالق یکتا.

بدترین ها همیشه نصیب کسانی می شوند که قبلا به بهترین ها راضی نبودند...

با سلام خدمت دوستای گلم

دوباره این افتخار رو دارم که یه ماه دیگه هم خدمت شما عزیزان باشم.

این ماه هم منتشر شد.

از همتون ممنونم که همیشه حمایتم میکنید چه با پیام و چه با تماس هاتون.

از تک تک شما ممنونم.

منم سعی میکنم همیشه کتابی لایق شما عزیزان منتشر کنم.

از Rmis عزیز و بسیار هنرمند خیلی خیلی ممنونم که با طرح های زیباش جلوه ی خاصی به کاور کتاب بخشیده.

از این ماه به بعد سامانه پیامکی کتاب هم راه اندازی شد.

شما عزیزان میتونید از این پس پیام هاو نظرات رو به سامانه کتاب بفرستید.

البته اگه مشکل یا سوالی بود من در خدمتم و میتونید با شماره خودم تماس بگیرید.

شماره سامانه پیامکی ما:

30006442059580

خب دیگه حرف خاصی نمونده.

مصاحبه با من هم شهریور ماه که تولدم هست تو کتاب قرار داده میشه.

تاریخش هم 17 شهریور هست تبریک و کادو و... هم بود آدرس میدم خخخخخ

بازم ممنونم.

تا ماه بعد با سبک و قلمی جدید خدانگهدار همتون.

جهت اطلاع از تاریخ دقیق انتشار و دانلود کتاب های جدید فقط به سایت خودِ کتاب سر بزنید.

میتونید نسخه های قبلی کتاب رو نیز از سایت کتاب دریافت کنید.

www.Ebooksaman.vcp.ir

جهت انتقادات و پیشنهادات با شماره زیر در تماس باشید.

شماره تماس:

09356379847

سامانه پیامکی:

30006442059580

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

آیدی نیم باز:

Ebooksaman7

یاهو آیدی:

Ebooksaman

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

با تشکر:سامان نورالهی

خبر های جدید

مرداد

سلام مجدد

چندتا خبر کوچیک بدم و برم:

اول اینکه سامانه پیام کوتاه کتاب راه اندازی شد

30006442059580

از علیرضا ابراهیمی عزیز خیلی خیلی متشکرم که تو این زمینه خیلی زحمت کشید.

کتاب رُمانی ها که نسخه دوم مجموعه رمان ما میشه بعد انتشار کتاب با چند روز فاصله منشتر میشه.

عید فطر هم یه کتاب خیلی خیلی خوب تقدیمتون میکنم تا نگید عیدی ندادم.

خب اینم خبرهای جدید...

امیدوارم خوشحال کننده باشه.

راه های ارتباط با مدیر کتاب:

شماره تماس:

09356379847

سامانه پیامکی:

30006442059580

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

آیدی نیم باز:

Ebooksaman7

یاهو آیدی:

Ebooksaman

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

قبل خوندن کتاب حتما و همه حتما بخونید

مرداد

با سلام مجدید خدمت دوستان عزیز.

با توجه به پیش آمدن سوالات تکراری و بعضی بحث ها لازم دونستم تا این متن رو هر ماه با به وجود اومدن سوالات در مورد نسخه های متعدد کتاب به روزش کنم.

1-هیچ گونه عکسی از من نه تو کتاب و نه تو فضای مجازی(اینترنت و...) وجود نداره و به احتمال خیلی قوی هیچ وقت هم قرار نمیگیره.

2-تنها پروفایل من تو فیس بوک آدرسی هست که تو بخش های مختلف کتاب گفتم.

3-سن،محل سکونت،رشته و ... تو بخش نویسنده ی کتاب گفته شده.

4-اگه کسی خواست از مطالب کتاب استفاده کنه مخصوصا بخش خاص تنها با ذکر منبع یعنی (ماهنامه ی ایبوک سامان) مجاز هستش و در غیر اینصورت بنده رضایتی در قبال قرار گرفتن متن های من تو وبلاگ ها نداره.

5-من از این کتاب هیچ در آمدی کسب نمیکنم و جنبه ی مالی واسم نداره.

6-وقتی سوالی یا نظری دادین که نیاز بود جوابتون رو بدم یکم صبر داشته باشین بهتره،جای دوری نمیره،حداقل بذارید 30 ثانیه از پیامتون بگذره بعد واسم جبهه ی مغرور بودن بگیرید.

7-هر کسی که دوست نداره نظرش تو کتاب قرار بگیره اولش بگه.

9-هیچ نظری از کتاب حذف نمیشه(به غیر از اونایی که سر دعواشون منم)

10-هرکسی هر عقایدی داره واسه خودش محترم هستش لازم نیست همه مثل هم باشن و به یه نقطه ی خاصی برسن.

11-در مورد متن های کتاب بگم: من هر چی هستم واسه خودم هستم،شما سعی کن خوب باشی منو بیخیال.

12- جواب تلفن همه رو نمیدم،اگه حرفی دارین که باید با صحبت کردن بگید قبلش پیام بدین و بگین،پس وقتی زنگ میزنید تا شما نگید الو من نخواهم گفت الوووو :)))) فوت و گذاشتن آهنگ هم منم بلدم.

13-اطلاع رسانی در مورد تاریخ انتشار کتاب تنها از طریق سایت کتاب صورت میگیره،از طریق پیامک تاریخ دقیقی گفته نمیشه و معمولا جواب هم داده نمیشه.

14-آی دی های نیم باز و یاهو فقط واسه ارتباط با دوستان هستش،به کسی متن،نوشته،عکس و ... به هیچ عنوان ارسال نمیشه و درخواست نکنید.

15-به پیام های با این مضمون هم به هیچ عنوان پاسخ داده نمیشه:

تنها یک سلام خالی.

سلام چطوری زن و بچه چیکار میکنن :)))) .

حریم سلطان چی شد؟ کانال فلان ما قطع شده جریان از چی میتونه باشه؟

آخر این عمر گل لاله چی شد چرا دیگه پخش نمیشه

لامیا میمیره نه؟

شکست عشقی خوردی؟ طرف چطور بود و فلان.

تا حالا عاشق شدی؟ میدونی دوس داشتن چیه؟

یه پسر میتونه اینطور باشه؟ تو تقلبی نیستی؟

16- در مورد مطالب ارسالی هم بگم که دیگه مطالبی که بدون موضوع باشه و ارسال بشه تو کتاب قرار داده نمیشه چون تشخیص بخشش هم کلی وقت میخواد.

لطفا موقع ارسال موضوع اون متن رو هم بنویسید،و مهمترین نکته هم اینه که سعی کنید به هیچ قومی توهین نکنید چون در غیر این صورت مطالبتون قرار داده نمیشه. و اینکه هر مطلبتون جدا از ایمیل قبلی و با موضوع مخصوص خودش باشه

از ایمیلی که قبلا فرستادین برای مطلب جدید هم استفاده نکنید.

17-هر مطلبی میخواید بفرستید نیاز به سوال مجدد نیست،من قرار میدم.

18-برای هیچ کسی به هیچ وجه هیچ کد پیشوازی نه از طرف من و نه از طرف میثم عزیز دیگه ارسال نمیشه و نخواهد شد،لطفا و خواهشا در خواست نکنید.

کد پیشواز میخوایید با 700 تماس بگیرید چون اونا وظیفشون همین کار هستش و خارج از وظیفه ی من و دوستان هستش.

خبفعلا همینا به ذهنم رسید :)))) باید چک کنم دیگه چی گفتین.

در ضمن من مدیر کانال های ماهواره ای نیستم ها :)))))

سازنده ی فیلم هم نیستم

مدیر عامل ایرانسل و مسئول پیشواز ایرانسل و همراه اول هم نیستم و نیستیم.

خب دیگه همینا رو داشته باشید تا به مرور نکته های دیگه برسه...

راه های ارتباط با مدیر کتاب:

شماره تماس:

09356379847

سامانه پیامکی:

30006442059580

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

آیدی نیم باز:

Ebooksaman7

یاهو آیدی:

Ebooksaman

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

مهم!!!

92

عضو مخاطبان رسمی ایبوک سامان شوید...

باعضویت در سایت کتاب همراه همیشگی ما باشید...

دوستانی که در سایت عضو میشن میتونن از امکانات کامل سایت به همراه کتابی که به زودی برای افراد عضو شده قرار داده میشه استفاده کنند.

راه های ارتباط با مدیر کتاب:

شماره تماس:

09356379847

سامانه پیامکی:

30006442059580

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

آیدی نیم باز:

Ebooksaman7

یاهو آیدی:

Ebooksaman

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

فقط بغضَم نوشته!

فقط بغضِ نوشته!

مهدی نورالهی

سلام مجدد

اینجا هم که بخش خاص خودم هستش:)))

یکم حرف میرنم و بعد میریم واسه پخش کتاب.

اگه جایی از کتاب تند میرم و ناراحت میشید معذرت میخوام

اگه پیام میدین و من به دلایلی که تو قبل خوندن کتاب نوشتم نمیتونم دیگه جواب بدم،چون حجم پیام های شما دوستان خیلی بالاست

نمیرسم تک تک جواب بدم،اگه ببینم پیامتون واجب هست و باید جواب بدم خودم جوابتون رو میدم،مثل مشکل تو اجرای کتاب و...

اینا رو بیخیال...

واسه تولدم چی خریدین؟

تو جیب جا میشه؟

واقعا؟

بابا دمتون گرم خخخخخ

شوخی کردم

17 شهریور تولدم هستش

میریم تو 20

ایشالله به سلامتی خخخخ

دلیل تاخیر پخش هم خودم هستم چون خاص کتاب رو کامل نوشتم اما دیدم که خیلی قدیمی شده و نیاز هست یکم بیشتر روش کار بشه

به همین دلیل رو سایت زدم که تاریخش شاید جا به جا بشه.

دیگه خدارو شکر تموم شد دیگه میریم تا اول شهریور

فقط مجموعه ی رمان و عید فطر یادتون نره که تو سایت کتاب کتاب های جدید منتشر میشه.

دوستت تون دارم شدید

مچالهههههههههههههههههههههه و مچالههههه

سامان

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

Nimbuzz ID:

Ebooksaman7

سایت کتاب

www.Ebooksaman.vcp.ir

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

YahooID:EBOOKSAMAN

اینم نوشته ی ماه های پیش.

اردیبهشت!

تنها کسانی از من بخاطر بیان حقیقت ناراحت می شوند

که خود در دروغی بزرگ زندگی می کنند.

من به بیان حقیقت ادامه خواهم داد، هر چند باب طبع بعضی ها نباشد ... !

حالم بد است

حالم بد است ای مردم ،

از رفتارهایتان حالم بد است ،

از طرز رانندگی تان ،

از صف های صد شاخه تان ،

از هجوم تاتارگونه تان به جعبه خرما یا شیرینی خیرات شده ،

از برخورد و نگرش تان نسبت به جنس مخالف ،

از داشتن غیرتهای بی مورد راجع به خواهر و مادرتان و بی غیرتی محض راجع به عزیزان دیگران ،

از تحلیلهای سیاسی و اقتصادیتان در تاکسی ،

از رد و بدل کردن بلوتوث های غیر اخلاقی ،

از زیر پا گذاشتن حریم خصوصی دیگران ،

از آشغال ریختنتان در خیابان ،

از قابلیتتان برای تبدیل صحنه تصادف به محل قتل ،

از بی تفاوتی تان نسبت به خون های ریخته شده بر کف خیابان ،

از عملهای زیبائی ،

از یکی نبودن حرف و عملتان ،

از تعارف های بی موردتان ،

از غیبت کردنهای کثیرتان ،

از تغییر نظرهای یک ساعته تان ،

از بی تفاوتیتان نسبت به کودکان کار ،

از جو حاکم بر ورزشگاه هایتان ،

از مرگ بر گفتنها و درود فرستادنهای بی پشتوانه تان ،

از عشقهای یک شبه تان ،

از انتخاب دوست پسرتان بر مبنای نوع خودرو اش ،

از چاپیدن یکدیگرتان ،

از قسم ها و دروغهای بی حد و حصرتان ،

از بی مطالعه بودنتان ،

از تن دادن و دل ندادنتان ،

از ذوب شدنتان در فرهنگ بیگانه ،

از رفتارهایتان در پاتایای تایلند و آنتالیای ترکیه ،

از عدم رعایت نظافت شخصی تان ،

از فروختن شرفتان به قیمت یک سال محصولات شرکت ساندیس ،

از مدرک گرا بودنتان ،

از کلاس گذاشتنهای بی موردتان ،

از مصرف گرا بودنتان ،

از قسطی خریدن بنزتان برای فخر فروشی ،

از رقصیدنتان در مهمانی با روسری ،

از خوردن مشروب بعد از نماز و….

از کجا بگویم از چه بگویم که حالم بد است ،

خیلی هم بد است.

کلی نوشته داشتم کلی تو این تعطیلات نوشتم اما دیگه مثل قبل نمیشه همه حرف هارو تو کتاب زد.

کتابی که دست به دست میچرخه و به دست اونایی میرسه که برداشت های هزار رنگ از مطالب میکنن.

حتی از دلنوشته های من...

خیلی روزها خسته شدم از ادامه دادن

خیلی روزها از کنار رفتن از نوشتن کتابی که هیچ نفعی برای من نداره جزء تغییر رفتار بعضی هاکه ادعای خوب بودن میکنن و از خوبی فقط بعضی مسائل رو بلدن.

ادامه دادان تو شرایطی که آدم تخلیه روحی شده سخته...

چه شب هایی رو به خاطر این کتاب تا صبح بی خوابی نکشیدم تا به دست مخاطباش برسه...

چرا جای دور برم اون امیدی که باهاش شروع کردم رو دیگه ندارم...

امیدی که یک دفعه نابود شد...

اینا بهونه نیست ها...

اینه حرف دل هستش،

اما این تصمیم رو همینجا اعلام میکنم که آنقدر خواهم نوشت و خواهم گفت تا برسم به اونی که آرزوشو داشتم!

از همه ی عزیزانی که پیام دادان،عید رو تبریک گفتن،حال بیمار منو پرسیدن و تو بیماری که داشتم بهم امید دادن تشکر میکنم و مطمئن باشید که به خاطر شماها تا جایی که میتونم ادامه میدم.

کتاب شاید بعضی ماه ها به دلیل کم کاری من دیر منتشر بشه دیر یعنی همون هفته اول ها...

فراموش نمیکنم که با شما هستم و بدون شما نابود!

حمایت کردنتون امیدی هست واسه ادامه...

دوستون دارم تا ابد...

خدانگهدار

ميگويند بهار آمده و من نميبينم

عيد شده و من حس نميکنم

سال نو شده و همه چيز هنوز تکراري ست

شما را نميدانــــــــم

من که هنــــــــــوز

در غروبِ آخرين روزِ اسفند جا مانده ام . . .

09356379847

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

Nimbuzz ID:

Ebooksaman7

Yahoo ID:

Ebooksaman

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

مطالب ماه پیش:

ازم پرسید منبع نوشته هایت کجاست؟

گفتم زیاد دور نیست!

یـــک وجبـــیه بغضــــم!!!

بیا , بیا کمی سنگ صبور باش

بخند این دنیا ارزش ندارد غم بخوری

مهربان از چی بگوییم غم هایم اندازه تمام دنیا شده

از یک طرف دلم به حال پسری میسوزد که پدری مریض دارد

برای دختری میسوزد که در یک رابطه اشتباه باید صد بار ضربه بخورد

میسوزم از غمه دختری که فیلم عروسی میبیند و یاد مسافرش گریه میکند

میسوزم از پسری که عکس های لخت عشقش را هم دانشگاهیش نشان میدهد

آتیش میگیرم مردی را میبینم که وسع خرید یک فلافل ندارد باید نان خالی بخرد

میسوزم که کودکی ایرانی زیر باران فال میفروشد

بغض ته گلوم را درد میاورد وقتی همسر یک جانباز در مترو لواشک میفروشد

دلم میلرزد وقتی پیرزنی را میبینم برای ادامه زندگی باید هنوز چشمانش را فشار دهد تا لیف بافتنی ببافد و بفروشد

میسوزم وقتی پیرمردی کهن سال کمانچه میزند برای 200 تک تومانی

میسوزم وقتی باکره بودن یک دختر بازیچه دست دوستانش برای خنده میشود

اه ایزد بگذار نفس بگیرم و دوباره بگوییم

میسوزم وقتی به لوگو DC روی تیشرتم پلیس گیر میدهد ولی در فاصله 20 متری یکی مواد میفروشد خیلی راحت

دلم میگیرد وقتی اول یک رابطه با مدل ماشین و سایز سینه شروع میشود

مغزم تیر میکشد وقتی دختری خیال دارد عروسی کند و 3 ماه بعدش طلاق بگیرد تا آزادانه زندگی کند

گوشم سوت میکشد وقتی ندای یک دختر در تابستان فقط پوشیدن لباس خنکی است

ایزد اشک بده

چشمانم خیس میشود وقتی به اورژانس بیمارستان میروم پسری مریض دارد و دکتر که تازه از دهات آمد دارد با آیفونش بازی انگری برد میکند

چشمانم میسوزد وقتی حکم جابجایی 100 کیلو مواد کمتر از حکم یک شب مستی است.

چشمانم کم سو میشود وقتی میبینم عشق دیگری به من تیک میزند چون یک مدل ماشینم بالاتر است

چشمانم سیاهی میرود وقتی میبینم پسری برای ارضا شدن صد بار به یک دختر 18 ساله میگویید عشقم زنم مادر بچه ام

چشمانم دیگه خشک شد چه بگوییم

بخند ای مهربان این دنیا ارزش ندارد غم بخوری بخند...

ممنون از تمام کسانی که درک میکنن،از کسایی که باعث شدن با تمام سنگ اندازی دیگران برای پایان دادن به این کتاب به امیدشون ادامه بدم...

ممنون از کسانی که با امید و محبت هاشون باعث دلگرمی من در روزهایی که مچاله شده بودم شدن...

ممنونم از تمام کسانی که مطالبم رو اونطور که بود باور کردن و نه از روی اعتقاداتشون....

و ممنون از کسانی که انتقاد سازنده کردن و تخریب نکردن،در مورد شخصیت من زود قضاوت نکردن،...

یه مدتی هم به خاطر بیماری که دارم نیستم،اگه تو این مدتی که کنارتون بودم ازم بدی ای دیدید یا جواب پیامتون رو ندادم یا اگه ازم دلخور شدین به بزرگی خودتون ببخشید.

اگه تو مطالبم به کسی توهینی شده،اگه با خوندنشون خاطراتی رو که دوست نداشتین به یاد بیارین زنده شده ازتون باز هم معذرت میخوام.

از این نوشته من این برداشت رو هم نکنین که نسخه ی بعدی در کار نیست،من خودم نیستم اما کتاب واسه اردیبهشت و بعد از اون هم منتشر میشه،حتی اگه من نباشم این کتاب منتشر میشه چون پشت این کتاب خیلی ها هستن و من چه باشم و نباشم این کتاب هستش.

به هر حال حلالم کنید.

تا نسخه ی بعدی کتاب اگه زنده بودم و قلمی در کار بود که براتون بنویسم خدانگهدار.

چه زود سهم روزهاى خوب ...

“یادش بخیر” میشود ..!!

مثل همیشه مچالتونم;

ناجورررررررررررررررر

به این مطالب پایین دست نمیزنم تا اونایی که نسخه ی قبل رو نخوندن الان بتونن!

خب یکم از علایقم بگم:

بیشتر مواقع آهنگ بی کلام گوش میدم ولی کارهایی که توشون ساز پیانو و گیتار باشه رو بیشتر دوست دارم.

طرفدار استقلالم شدید 4 رو کسی یادش نمیره ها (-:

خخخخخخ

عکس خودمم تو کتاب قرار نمیدم چون دلیلی برای این کار نمیبینم.(دلایل خاص خودم رو دارم)

در مورد مطالبم هم بگم که هر چی مینویسم برای مخاطب خاصی نیست.اونایی که درد این مطالب رو کشیدن خوب درکشون میکنن!

اونایی که بعضی مطالب سنگین رو میخونن و تا حالا واسشون اتفاق نیوفتاده دوست دارم با خوندنشون سعی کنن با اینجور کارها فاصله بگیرن،اونایی هم که واسشون اتفاق افتاده سعی کنن دیگه سمتش نرن.

اون موقع هستش که باید به خودتون افتخار کنید،چون لیاقتتون بیشتر از اینجور آدم ها هستش.

اگه تو مطالبم بی ادبی ای وجود داره از همتون معذرت میخوام.

میدونم که درک میکنید و از مطالبی که مینویسم به راحتی رد نمیشید و درس عبرتی میشه واسه خیلی ها مون/تون.

دلیل اینکه خودمونی مینویسم و کتابی نمینویسم اینه که دوست دارم با مخاطب هام راحت باشم.

خب واسه این ماه بسته!

مــی خـواهـم داستـانـی از علاقــه ام بـه تــو را بنـویســم ؛

یکی بود ، یکی ...

بی خیال !

خلاصه اش میشود اینــکـه : دوستـــــــت داشتم اما نفهمیدی...

دوستون دارم شدید.

مُـــچالَتونَــــم

سامان

به این نوشته های پایین هم دست نمیزنم تا اونایی که نخوندن بخونن.

یکمی از خصوصیات خودم براتون بگم:

اسم و فامیلی رو که میدونید.

19 سالمه

رشته ی تحصیلیم هم حقوق هستش.

بیشتر مواقع شادم و شوخ.

تو رفاقت هم اگه رفیقم رفیق باشه هیچی واسش کم نمیذارم.

بعدش...

عاشق ساز پیانو هستم.

چی موند؟؟؟؟

آهان هیچی دیگه بسه.

بــه امـيـد روزی كــه تـمـام ِ اشـك هـا از سـر ِ "شـوق" بـاشـنـد . . .

دیگه تا ماه بعد...خداحافظ

این متن و دلنوشته کار داداشم مهدی هستش امیدوارم دوست داشته باشید.

حرفی برای گفتن ندارم حالم گرفته است.هوای سرد اینجا هم بدون او پراز سرماست

باید راهی پیدا کنم شاید سخته است ولی اما یه راهی باید پیدا کرد.

چگونه بگویم از این خانه ی ویران که دوباره با وجود او جان دوباره میگیرد

سخت است ولی امروز یه کاری خواهم کرد شاید راه خوبی نباشد ولی ساده ترین راه است

مرگ...

زندگی بدون ان کسی با نفس هایش هم جان میگیرم با اینکه از من دور است

جهان چگونه میچرخد؟

مگر میشود بدون او ادامه داد؟

مگر میشود فراموش کرد؟

نمیشود سخت است ولی دیگر باید یکی پایان دهد شاید به من شاید...

نمیشود به سادگی درک کرد از چه بگوییم.

چگونه بگویم وقتی احساس همدردی دیگران فقط تمسخر و اوج همدردیشان یه اخی ساده است

چگونه باید تحمل کرد؟

باید درد را به کی گفت؟

در روزهایی که خدا هم دگر به من گوش نمیکند.

با چه کسی باید صحبت کرد؟

کنار چه کسی باید اشک ریخت؟

از درد هایت بگویی از جدایی بین او وتو.

از تمام چیز هایی که میخواستی و بدست نیاورده از دست دادی.

از خودکشی که بارها انجام دادی اما...

از شب هایی پر از اشک است.

از بغض های شبانه.

از.................

تمام زندگی که در دوراهی میمانی.

تا کجا؟

تا کجا باید ادامه داد؟

خدایا کدام سیب را بخورم تا از این زمین برانی ام؟

دیگر تحمل ام تمام شده.

تمام میشوم.

ذره ذره اب میشوم...

به دادم برس خسته ام با چه کسی دردو دل کنم.

در این روز هایی که گریه هم مرا سبک نمیکند.

انقدر دردم سنگین است که...

ازچه بگویم؟

از جماعتی که فقط...

نمیدانم چگونه خودرا سبک کنم نمیدانم.

میخواهم از این دنیا بروم.

خسته ام خسته...

نه عاشق کسی هست،نه کسی رو دوست داره!

نظر یادتون نره...

09356379847

مهدی نوراللهی

پیامک

پیامک های ارسالی(شما)

پیامک

جملات قصار

مناسبتی

پیامک های ارسالی(شما)

توجه (سامانه پیامکی راه اندازی شد)

سری اول

سری دوم

سری سوم

سری چهارم

شما عزیزان میتوانید اس ام اس های خود را برای ما ارسال کنید تا در نسخه های بعدی در کتاب قرار بگیره.

برای ارسال لطفا به موارد زیر دقت کنید:

پیامک های غیر اخلاقی و خلاف عرف اجتماعی درج نخواهد شد .

اس ام اس های قومیتی و توهین آمیز درج نخواهند شد .

پیامک هاتون رو به زبان فارسی و املای صحیح ارسال کنید .

در صورت تمایل نام خودتون رو در آخر هر اس ام اس درج کنید .

در تمام پیامک هایی که ارسال میکنید اسم خودتون رو بنویسید،یکی درمیان کار نکنید.

شماره خودتونم آخر پیامک ننویسید که تو کتاب شماره حذف میشه پس الکی شارژ بیشتر مصرف نکنید این کتاب جای این کارها نیست!

اگر اس ام اس شما بدون مشخصات باشد برای قرار دادن در کتاب شماره تلفن شما را به شکل زیر قرار می دهیم.

مثال:09356379***

شماره جهت ارسال پیامک های شما:

30006442059580

منتظر پیامک های شما عزیزان هستیم.

با تشکر فراروان سامان نورالهی

Zahra Roustaie

گآهی دِلــَت نــِمیخوآهــَد . . .

دیــروز رآ بِه یآد بــیآوَری . . .

اَنگــیزه ای بــَرایِ فــَردآ هـَم نــَدآری . . .!!

وَ حآل هــَم کِه . . .

گآهی فــَقــَط دِلــَت میخوآهــَد . . .

زآنوهایــَت را تــَنگ دَر آغوش بــِگیری . . .

وَ گوشــِه ای اَز گوشــِه تــَرین گوشـِه ای کِه می شــِنآسی . . .

گریـــه کنی . . .

باید کسی را پیدا کنم که دوستم داشته باشد ،

آنقدر که یکی از این شب های لعنتی آغوشش را برای من و یک دنیا خستگیم بگشاید ؛

هیچ نگوید و هیچ نپرسد فقط مرا در آغوش بگیرد

بعد همانجا بمیرم تا نبینم روزهای آینده را …

روزی که دروغ میگوید ،

روزی که دیگر دوستم ندارد ،

روزهایی که دیگر مرا در آغوش نمی گیرد

و روزی که عاشق دیگری می شود

تمام آرزوی امشب من ، ندیدن فرداست …

ســـر درد …

حـالـت تـهــوع …

دل پـیـچــه …

کـسی چـه می دانـــد ؟؟!

شــایـد بــاردارم از غـصـه هــایـی کـه هــرشــب بـا مــن نـزدیـکـی می کـنـنـــد ….

چگونه استـــ حال من…

با غمـــ ها می سازمــــ…

باکنایه ها می سوزمــــــــــ…

به آدم هایی که مرا شکستند لبخند می زنمـــــــــ…

لبخندی تـــلخـــــــ….

خــــــــــداونــــــــــــــــــــدا…

می شود بگویی کجای این دنیـــــــــــــا جای من استــــــــ…

از تــــــــــــــو و دنـــیایی که آفـــــــــــریدی

فقط در اعماق زمینـــــ اندازه یه قـــــــبر

فقط یک قبـــــــــــــــر…

در دور تـــــــــــرین نقطه جــــــهانــــ می خــــــــــــواهمـــــــــ

خــــــــدایـــــا خــــــسته ام خــــــستهـــــــ…

لـعـنـتـــی

ایـــن چـه رسـمیـســت !!

پیــراهـنــش را مــن بـــرایـش خــریــدم …یـکی دیـگـه از تـن اش درآورد …..

کَم آوَرבه ام …!

خـבایـ ـا اَعـ ـصابٍ مَن

فاحـ ــشـﮧ نـ ــیست

کـﮧ روز وَ شَـ ـب

مورב تَجـ ـاوز قـَ ـرارَش میـבهند

دلـَم یـک تـَصـادُف جـدی می خواهـد!

پُـر سـر و صـدا،

آمبـولانـس ها سـَراسیـمه شـوند و

کــار اَز کــار بـــَــگـذَرَد…!

هر روز میمیرم

هر روز میشکنم

هر روز میگریم

هر روز میـ …

روزها تکراریست یا افعال من ؟!

خسته ام از این میـ … ها…

لحظاتی هست که هیچ چیز این زندگی قانعت نمی کند

و فقط و فقط نیاز به اندکی مردن داری !

گل گرفته ام تا اطلاع ثانوی در قلبم را ، لطفا نگوید کسی “دوستم داشته باش”

این یک قلم جنس را نداریم … تمام شد … من تعطیلم !

می خندم!

دیگر تب هم ندارم

داغ هم نیستم

دیگر به یاد تو هم نیستم

سرد شده ام

سرد سرد

نمی دانم

شاید…

شاید دق کرده ام!

کسی چه می داند…

از تـنـهــایـیـت دلـگیـــر نـبــاش !!

و هیـچ وقـت آن را بـا کـسی قـسمـت نکـن …

مــردم ایــن شـهـــر تـن هــا دادنـــد …

تــا تـنـهـــا نـمـــانـنـد .

خدایا

گله نمیکنم…

ولی کاسه ام را اینقدر خالی دیده ای

که هر چه خواسته ام را

در کاسه ام میگذاری!

در انتظار هيچكس نيستم....اما!!!

هنوز وقتي نويز موبايل رو اسپيكر مي افتد...

دلم ميلرزد!!!

شايد "تو "باشي..

مهران

رفته اي و من هر روز به موريانه هايي فكر مي كنم كه آهسته و آرام گوشه هاي خيالم را مي جوند!!! تا بي "خيال" نشده ام، برگرد...

مهران

تنها بودن قدرت مي خواهد...

و اين قدرت را كسي به من داد كه روزي مي گفت: تنهايت نمي گذارم!!!

مهران

دوستم !

پیراهنم را بزن بالا !

کمرم را دیدی ؟

نترس چیزی نیست . . . !

اینها فقط جای خنجرند ، من نفهمیدم در رفاقت چه شد !

“ تو مواظب باش

مهران

گفت :قول بده

گفتم چه قولی؟

گفت :که هر وقت یاد من افتادی بخندی.

رفت....

همه فکر کردن انقدرا هم دوسش نداشتم...

که فقط خندیدم...

که همش خندیدم...

رضاشهریاری

یاد اون شب هایی بخیر که تا صبح اس ام اس بازی میکردیم! و آخرش مینوشتی :کاش الان پیشت بودم!!!

رضاشهریاری

تو چه میفهمی از روزگارم...

از دلتنگی ام...

گاهی به خدا التماس میکنم...

خوابت را ببینم... میفهمی؟!!...

فقط خوابت را!!!

رضاشهریاری

معجزه اون اس ام اسیه که میتونه حال تورو تو ایکی ثانیه عوض کنه!!

رضاشهریاری

یادت باشد؛

من اینجا،

کنار همین رویاهای زودگذر،

به انتظار آمدن تو،

خط های سفید جاده را می شمارم...!

رضاشهریاری

آدم بعضی وقتا باید یه کشیده ی محکم به خودش بزنه!

و بگه :الااااااااااغ، نمیخوادت... اینقد خودتو کوچیک نکن!!

رضاشهریاری

مخاطب خاصم بهم گفت قشنگی اش به اینه که مال هم نشیم

مثل لیلی و مجنون

مثل شیرین و فرهاد

عزیزم میخوای بری واسه چی تاریخ رو زیرسوال میبری

بگو تکراری شدی تکراری تکراری

رضاشهریاری

یه مرداب برای بدست آوردن یه نیلوفر سالها می خوابه تا آرامش نیلوفرش بهم نخوره.

اگه کسی رو دوست داشتی برای داشتنش حتی شده سالها صبر کن

رضاشهریاری

عشق

نه پول میخواد...

نه زیبایی...

نه هیچ چیزه دیگه...

فقط دو تا ادم میخواد...

تاکید میکنم :آآآآآآآآدم میخواد..

رضاشهریاری

ﻋﺸﻖ ﻫﺎﯼ ﺍﻓﺮﺍﻃﯽ ﺑﻠﻮﻍ،

ﻋﺰﯾﺰﻡ ﻫﺎﯼ ﮐﻠﯿﺸﻪ ﺍﯼ،

ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﯽ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ

... ﻧﻤﯿﺨﻮﺍﻫﻢ...

ﺩﻟﻢ ﺗﻮﯾﯽ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﮑﻮﺗﻢ ﺭﺍ ﻣﻌﻨﯽ ﮐﻨﺪ...

رضاشهریاری

پرواز را دوست دارم

وقتی که از ارتفاعات لبانت

به عمق آغوشت سقوط میکنم

چه سقوط دلنشینی

راستی میدانستی

پرواز را تو یادم دادی...

رضاشهریاری

دلم را برایش حراج کردم....

رفت و گفت هیچ ارزانی بی علت نیست....

رضاشهریاری

شیرین بهانه بود... فرهاد تیشه میزد تا نشنود صدای مردمانی را که در گوشش می خواندند... دوستت ندارد

رضاشهریاری

زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست، آنقدر سیر بخند که غم از رو برود...

اگر خواستی غمهاتو داخل یک خرابه چال کنی، دنبال خرابه نگرد، خودم خرابتم...

قطار باید اسیر ریل بماند چون نتیجه آزادیش فاجعه خواهد بود، اسیرتم...

رضاشهریاری

طوریم نیست... خرد و خمیرم... فقط همین! کم مانده بی تو بمیرم... فقط همین! از هر چه هست و نیست گذشتم... ولی هنوز در مرز چشمای تو گیرم فقط همین!

رضاشهریاری

از ما گذشت... ولی ب دیگری موقتی بودنت را گوشزد کن" تا از همان اول فکری ب حال جای خالیت کند...

رضاشهریاری

عمیقترین دردزندگی نه... بزرگترین حماقت زندگی

دلبستن به کسی که میدونی به توتعلق نداره!

(حداقل باخودمون تارف نکنیم دیگه)

رضاشهریاری

یه وقتایی دلت میخاد یکی از پشت سر چشاتو بگیره و ازت بپرسه که من کی ام؟ تو هم دستاشو بگیری و بگی که هر کی هستی بمون....

رضاشهریاری

هی فلانی،

من زاده ی تنهاییم

خدا "تو " را برای " او " نگه دارد...

رضاشهریاری

دل میبندم به یک حباب، بعد... دل دل میکنم نترکد!

رضاشهریاری

هر بار می خواهم به سمتت بیایم

یادم می افتد

دلتنگی

هرگز بهانه خوبی برای تکرار یک اشتباه نیست.

رضاشهریاری

خیال نکن نباشی بدون تو میمیرم، گفته بودم عاشقم حرفمو پس میگیرم

خیال نکن نباشی کارم دیگه تمومه، لیلی فقط تو قصه ست جنون دیگه کدومه

رضاشهریاری

عزیزم چه زیبا اجرا میکنی

خط به خط تمام گفته هایم را

خواسته هایم را

هه!!!!!

اما

برای دیگری!

رضاشهریاری

کاش هرگز در محبت شک نبود

تک سوار مهربانی تک نبود

کاش بر قابی ک در جانو دل است

واژه تلخ خیانت حک نبود

رضاشهریاری

دلم برای بودن هایت هم تنگ میشود، نبودن هایت ک جای خود.(تقدیم به عزیزترین کسم )

رضاشهریاری

اهل پنهان کاری نیستم

اعتراف میکنم!

زمانی دل یکی را سوزانده ام!!

حالا

یکی یکی، دلم را میسوزانند..

رضاشهریاری

به سلامتی دختری که خنده و شوخی ها و لوس بازی هاش.....

فقط واسه عشقشه

با پسر غریبه شوخی نمیکنه، نمیخنده..

میدونه عشقش اذیت میشه با این کار...

رضاشهریاری

خیابان نیست که از همان جایی که امدی برگردی...

بفهم این لامصب اسمش "احساس" است...

رضاشهریاری

اینجا آرامگاه بغض های کهنه است. کمی سکوت! که اگربیدار شوند درد دارند لعنتی ها

رضاشهریاری

دست خودمان نیست که سر حرفمان نمی مانیم

ما بر روی زمینی زندگی میکنیم که هر روز خودش را دور می زند

رضاشهریاری

دیگه ب کشیدن سختی عادت کردم!! منو ب خودش معتاد کرده!!

رضاشهریاری

بدترین کاری که میتونه با دلت کنه اینه که باعث شه دیگه از بودن هیچ کس ذوق نکنی.....

رضاشهریاری

این دلنوشت ها...

نه.. نه... ببخشید!!

این دردنوشت ها..

نه دل نشین اند نه زیبا،

اینها فقط یک مشت

حرف زخم خورده ی بغض دارند

ک نشانی دردناک، از یک عشق ناکام دارند...

و تنها مخاطبش، غایب است!!

رضاشهریاری

درنانوایی هم ص ف یک دانه ای هاجداست؛

آری از دردجذام بدتراست؛..... تنهایی

رضاشهریاری

من دیوانه نیستم فقط کمی تنهایم همین!

چرا نگاه می کنی؟ تنها ندیده ای؟

به من نخند، من هم روزگاری عزیز دل کسی بودم

رضاشهریاری

همه رفتند از این خانه ولی غصه نرفت،

این یار قدیمی چه وفایی دارد

رضاشهریاری

وقتی میای صدای پات ازهمه جاده هامیاد/ای که تویی همه کسم بی تومیگیره نفسم

رضاشهریاری

اینایی که با هدفون تو گوش میرن بخوابن، این رویایی براشون نمونده که قبل از خواب بهش فکر کنن

اینا تنهان....

رضاشهریاری

ما آدم ها موجودات عجیبی هستیم.... وقتی میگیم تنهام بذار؛ یعنی بیشتر از همیشه به وجودت احتیاج دارم...!!!

رضاشهریاری

رفتنت...

نبودنت...

نامردیت...

هیچکدام نه اذیتم کرد نه واسم سوال شد... فقط یه بغض داره خفه ام می کنه...

چجوری نگات کرد که منو تنها گذاشتی؟؟؟

رضاشهریاری

درد دارد...

وقتی می رود...

و همه می گویند :دوستت نداشت...

و تو نمی توانی به همه ثابت کنی

که هرشب...

با عاشقانه هایش خوابت می کرد...

رضاشهریاری

گاهی سخت می شود...

دوستش داری و نمی داند

دوستش داری و نمی خواهد

دوستش داری و نمی آید

دوستش داری و سهم تو از بودنش

فقط تصویری است رویایی در سرزمین خیالت

دوستش داری و سهم تو

از این همه، تنهایی است

رضاشهریاری

صدا میکنم تو را این جانی که میگویی

جانم را می گیرد

نزن این حرفها را

دل من جنبه ندارد

رضاشهریاری

پسر به دختر :من بابام پولداره و۹۲سالشه اگه بمیره من پولدار میشم! همسر من می شی؟؟؟؟؟ دختر :نه.........چند روز بعد فهمید اون دختره شده مادر جدیدش.... پس بیاین بهم قول بدیم به هیچ دختری نگیم پدرمان پولداره داره می میره....

رضاشهریاری

یه سوال

عاقا مگه هوش سیاه فیلم ایرانی نیس؟؟؟؟

خب پس چرا توش عشق و عاشقی نداره؟

مسئولین رسیدگی کنن لطفاً

رضاشهریاری

آنقدر مرا از رفتنت نترسان

قرار نیست همیشه بمانیم

روزی همه رفتنی اند

ماندن به پای کسی معرفت می خواهد، نه بهانه

حالا می گویم، بلند می گویم

رفتی، به درک!

لیاقت ماندن نداشتی....!

رضاشهریاری

روزی زنی از یکی از حقوقدانان برجسته پرسید :تا کی می خواهید اجازه دهید مردان همسر دوم اختیار کنند، نمیخواهید جلوی این وضع را بگیرید؟

حقوقدان گفت :تا زمانی که زنان بپذیرند همسر دوم مردی که زن دارد نشوند.

رضاشهریاری

دقت کردین وقتی حقیقت رو می دونین، گوش دادن به دروغای طرف مقابل چقدر لذت بخشه؟!

رضاشهریاری

دختر بودن تاوان دارد...

بزرگ میشوی

عاشق میشوی

دل میبندی

تنت را برایش عریان میکنی

نه از روی هوس

بلکه از روی عشق

وقتی دلش را زدی میرود...

و تو میمانی و خودت...

آن زمان تو یک هرزه ای و او کمی دختر بازی کرده

رضاشهریاری

هیچوقت هیچکس ندانست

شاید؛

شیطان عاشق حوا بود که به آدم سجده نکرد...

رضاشهریاری

همیشه برایم سوال است:

اگر قرار بود

روزی او را نداشته باشم،

چرا خدا خواست

که دوستش داشته باشم؟!

رضاشهریاری

صدا و سیما در طی اقدامی مسرت بخش تصمیم به تاسیس بیست و یکمین

شبکه خود با عنوان "شبکه حلزون" گرفت.

این شبکه به منظور افزایش الانتویین و کلاژن و همچنین

کاهش خجالت از پوست به صورت بیست و چهار ساعته

اقدام به پخش تبلیغات "کرم حلزون" خواهد کرد :-):-)

رضاشهریاری

گفت:اینقدر سیگار نکش میمیری. گفتم:اگه نکشم میمیرم

گفت:اگه بکشی با درد میمیری. گفتم:اگه نکشم از درد میمیرم

گفت:هوای دودی جلوی درد رو نمیگیره. گفتم: هوای صاف جلوی مرگو میگیره؟

یه کم نگاهم کرد و گفت : بکش...

رضاشهریاری

کاش بعد از همه دلقک بازیهایم...

کسی می آمد ماسک را از روی صورتم بر میداشت!

میگفت... حالا از دردهایت بگو... من گوش میکنم!

رضاشهریاری

شوخی پسرا:

پسر ﺍﻭﻟﯽ :من ترمز ماشینشو میبرم یه کم دورِ هم بخندیم

پسر ﺩﻭﻣﯽ :ﺣَﻠﻪ ﺩﺍﺩﺍش: D

ﺷﻮﺧﯽ ﺩﺧﺘﺮﺍ:

دختر ﺍﻭﻟﯽ :ﻣﻦ خودکارشو ورﻣﯿﺪﺍﺭﻡ ﺗﻮ ﻧﮕﻮ ﺩﺳﺖ ﻣﻨﻪ

دختر ﺩﻭﻣﯽ :وﺍﺍﺍﯼ چه هیجانی!!!!!! ﺑﺎﺷﻪ ﻋﺰﯾﺰﻡ :((

رضاشهریاری

ساکت که میشینی میذارن پای جواب نداشتنت، عمرا بفهمن داری جون می کنی تا حرمت ها رو نگه داری...

رضاشهریاری

تجاوز یعنی دختری به خاطر نگاه هرزه تو، تو گرمای تابستون روسریشو تا پیشونی جلو بکشه

تجاوز یعنی تو و دوستات سر کوچه واساده باشین.. خانوم مجبور باشه یه کوچه رو دور بزنه تا شما مزاحمش نشین!

بله تجاوز به معنی زورکی هم آغوش شدن نیست...

رضاشهریاری

پدر من در اولین برخورد با نرم افزار گوگل ارت فرموندن

پسر زیاد زوم نکن شاید سر زن مردم باز باشه تو حیاط زشته

من :|

شرکت گوگل :|

گشت ارشاد:))

برنامه زلال احکام

رضاشهریاری

لاک پشت :هیچی از من کند تر نیست

حلزون :پس من اینجا هویجم?!

اینترنت اکسپلورر :خفه شید لطفن!!!

رضاشهریاری

در روز معمولی:

اولی :به اذان چه قدر مونده؟

دومی :من چه بدونم!

در ماه رمضان:

اولی :به اذان چی قدر مونده؟

دومی :۳ ساعت و ۱۶ دقیقه و ۱۹ ثانیه و ۳۵ صدم ثانیه!!

رضاشهریاری

مشترک گرامی! شما برنده یک عدد همسر شدید. جهت اطلاعات بیشتر به سایت:

شتر در خواب بیند پنبه دانه مراجعه فرمایید.

با تشکر، شرکت بشین تا بیاد!

رضاشهریاری

"شخصیت" من رابا"برخوردم" اشتباه نگیر؛"شخصیت من چیزیست که "من" هستم،امابرخوردمن بستگی داردبه اینکه"تو"کی هستی...

رضاشهریاری

من وته سیگار وپنجره ى نیمه باز

مانده ایم کدامیک برای سقوط مناسب تریم!

رضاشهریاری

عادتم داده خیال تو که یادم باشد یادم من هم نکنی باز به یادت باشم...

رضاشهریاری

کاش میشد اونی که رهات میکنه

واقعا جوابتو بده

که چی شد یهو از همه کسش تبدیل شدی به یه مزاحم که همش رو اعصابشی و انتظار داره ازت که چشماتو ببندی به روی همه احساست

رضاشهریاری

یه حقیقت خیلی باحال:

پسرا عاشق فوتبالن

دخترا عاشق بازیکنای فوتبالن..!

رضاشهریاریمتأسفانه یا خوشبختانه، نگاه کردن به پر شدن دانلود از نگاه کردن به منظره‌ی دشت‌های پیچیده در باد لذیذتر است

رضاشهریاری

رفتم بالای کوه داد زدم :با من ازدواج می کنی؟.. بعدش صدا اومد :با من ازدواج می کنی؟ بامن ازدواج می کنی؟ بامن ازدواج می کنی؟ با من ازدواج می کنی؟...

بعد چون آمادگی این همه خواستگارو نداشتم اومدم پایین ادامه تحصیل بدم....

رضاشهریاری

وقتی تو خیابون پشت سر هم سیگار دود میکنم، همه یجوری نگام میکنن ومیگن :جوون حیف شدش، ولی روزی که داشتم زار زار گریه میکردم، ینفرم با خودش نگفت :طفلی چی میکشه با غمش...

رضاشهریاری

در زندگی به هیچ کس اعتماد نکن

آیینه با تمام یک رنگیش

دست چپ و راست را

به تو اشتباه نشان می دهد...

رضاشهریاری

تو یادگار روزهایی هستی ک ن فراموش میشوند ن تکرار....

رضاشهریاری

همدیگر را فراموش نکنیم, شاید سالها بعد در گذر جاده هابی تفاوت از کنار همدیگر بگذریم و بگوییم آن غریبه چقدر شبیه خاطراتم بود!

رضاشهریاری

لیاقت می خواهد واژه ” ما ” شدن

لیاقت می خواهد “شریک ” شدن

تو خوش باش به همین “با هم ” بودن های امروزت

من خوشم به خلوت تنهایی ام

تو بخند به امروز...

من میخندم به فرداهایت...

رضاشهریاری

کاش تو قحطی شقایق، بشینیم توی یه قایق/بزنیم دل و به دریا، من و تو تنهای... تنها!

رضاشهریاری

خدایا من به عنوان بنده حاجتم را گفتم. تو خدایی!

امیدوارم اگر قرار به برآورده نشدنش هست از حکمت تو باشد تا بی لیاقتی من.

رضاشهریاری

کهنه فروش توکوچمون داد می زد کهنه می خریم

وسایل شکسته وخراب می خریم

بی اختیارفریاد زدم قلب شکسته ام می خری؟

گفت :که اگرارزشی داشت کسی اونو نمی شکست.

رضاشهریاری

خاطره ی حرفای کسی که دوس داری همیشه باهات میمونه اما حیف.......

رضاشهریاری

کمترین آرزویم اینست هرکز با چشمان مهربانت نامردی روزگار و آدمهایش را نبینی...

رضاشهریاری

آغوش گرمم باش، بگذار فراموش کنم لحظه هایی را که در سرمای بی کسی لرزیدم...

رضاشهریاری

سنگی که طاقت ضربه های تیشه سنگ تراش را ندارد

تندیس زیبایی نخواهد شد

ضربه های سنگین روزگار را تحمل کن

آینده برای توست

رضاشهریاری

دل در دست محبوبی گرفتار

و سر در کوچه باغی بر سر دار

از این بیهوده گردیدن چه حاصل؟

پیاده می شوم، دنیا نگهدار

رضاشهریاری

درگیر رویای توام، منو دوباره خواب کن

دنیا اگه تنهام گذاشت، تو منو انتخاب کن...

رضاشهریاری

آنقدر پیش این و آن ازخوبی های نداشته اش گفتم که... وقتی سراغشو میگیرند شرم دارم بگویم تنهایم گذاشت...

رضاشهریاری

تموم دلخوشی هامو گرفتن

بیا تا درد این روزام کم شه

یکی پیدا شه تو تردید دنیام

همونجوری که هستم عاشقم شه

رضاشهریاری

هر قدر رفاقت بکنم می ارزی اظهار صداقت بکنم می ارزی آنقدر عزیزی تو برایم ای دوست صدبار که یادت بکنم می ارزی تقدیم به دوست عزیزم علیرضاجون

رضاشهریاری

این چه رسمی است که تا عاشق هست

آسمان هست و زمان هست و شقایق هم هست

زندگی باید کرد!

زندگی چیزی نیست جز به هم ساختن ثانیه ها

و چه عاشق باشیم

چه نباشیم

زمان می گذرد......

رضاشهریاری

وقتی خدا می خواست تو را بسازد،

چه حال خوشی داشت!

چه حوصله ای!

این موها، این چشم ها،

خودت می فهمی...

من همه این ها را دوست دارم...

رضاشهریاری

اگه یه وقت دیدی تو یه اتاق تنگ و تاریک نشستی دیوارش خونیه صدای وحشتناکی هم میاد یه وقت نترسیا تو قلب منی دوست دارم

رضاشهریاری

شعبده نیست!

اصلن دَست مَن نیست.

چال کِه می افتد گونِه اَت،

بوسِه خودش بروز می کند...

رضاشهریاری

نوازشم کن نترس تنهاییم واگیر ندارد.

رضاشهریاری

بعضی ها هستن تو برخورد اول حسی بهشون نداری، بعدا همچین جایی تو دلتون پیدا میکنن که بیا و ببین، تازه میشن عزیز ترینت....

رضاشهریاری

خدایا مگر نگفتی هر زمان خسته شدی به من پناه بیاور

سالهاست خسته شدم و به تو پناه اوردم

مرا پناه ندادی؟

پس چرا خیانت کرد؟

رضاشهریاری

غم انگیز ترین جمله اینه که با شوق به کسی بگی دوسش داری اما اون با خونسردی بگه منم............

رضاشهریاری

ز درد عشق تو با کسی حکایتی که نکردم...

چرا جفای تو کم شد؟!

شکایتی که نکردم...رضاوعلیرضاازشهرکرد

ز درد عشق تو با کسی حکایتی که نکردم...

چرا جفای تو کم شد؟!

شکایتی که نکردم...

به دلم گفته ام:

با تمام شکستگی ات فراموش نکن این را که…

“روزی شادیش آرزویت بود”…

مهران

دوستم !

پیراهنم را بزن بالا !

کمرم را دیدی ؟

نترس چیزی نیست . . . !

اینها فقط جای خنجرند ، من نفهمیدم در رفاقت چه شد !

“ تو مواظب باش ”

مهران

نماز که می خوانم، فرشته های بالای سرم عزا می گیرند!

آخر، نمی دانند چه کنند!!!

نمی دانند "ایاک نعبد" را، جزء عباداتم بنویسند، یا جزء دروغ هایم؟!؟!؟!؟

آنها خوب می دانند، "او" را هم می پرستم!!!!!!!!!!

مهران

بعضی دردا مثل چایی می مونن ؛ با گذشت زمان سرد میشن ولی تلخیش از بین نمیره …

مهران

تماشاکن رفتن کسیو که بعد از این دیدنش ارزوته

تو خودتو به خواب زدیو نمی تونم از این خواب زومستونی بیدارت کنم

تو بزرگترین اشتباه زندگیم بودی که دیگه نمیخوام تکرارت کنم

یادته همش بهم میگفتی که فراموش کردن خیلی اسونه...

رضاشهریاری

ساعت چیست :اختراع غریبیست که مدام جای خالیت را به

رخ دلتنگیهایم میکشد....

رضاشهریاری

گفتم بیا...

گفت پاهایم یخ زده!

و من به پایش سوختم!

گرم شد...

رفت به سوی دیگری!رضاشهریاری

دختری سه ساله بود که پدرش آسمانی شد...

دانشگاه که قبول شد، همه گفتند :با سهمیه قبول شده!!!

ولی... هیچوقت نفهمیدند

کلاس اول وقتی خواستند به او یاد بدهند که بنویسد بابا!

یک هفته در تب سوخت...!!رضاشهریاری

میگن عشق کشکه

خب اخه لا مصب مگه نمیدونی زندگی آشه

خو اش و کشک باهم دیگه

بد می گم??????

رضاشهریاری

شادباش نه یک روزبلکه همیشه, بگذارآوازه شاد بودنت چنان درشهربپیچد که روسیاه شوندآنان که برسرغمگین کردنت شرط بسته اند.

رضاشهریاری

خداییش به زندگیامون دقت کردید؟؟؟؟ /

اینترنت

غذا

ماهواره

اینترنت

اینترنت

اینترنت

خواب

موافقاش کوشن؟؟؟؟؟؟

رضاشهریاری

همه دستا بالا نمیبینمتون

.+989352673***

.روم نميشه خدا رو صداكنم! بازم...من نميتونم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989394187***

.بدنم سرداست!گویاکسی دارد جام زندگی مراب سلامتی کسی دیگرمینوشد!.محدثه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989399883***

.<1+0=1> . to yek hasti va man sefr man basham ya nabasham to yek hasti vali agar TO NABASHI MAN HICHAM !..Kian*feal

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989399883***

.چه حماقتی!.مرا یاد نمیکند و بازمیخواهمش چه غروربی غیرتی دارم.Kian*feal

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989399883***

.گله نكن آدم برفي من اگر‎بت نزديكتر شوم،دل سوخته ام آبت ميكند.Kian*feal

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989385103***

.مهربانیت تضمین لحظه هاست،برای مهربانیت جوابی جز دوست داشتن ندارم...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989352673***

.درد من گناهاي وباوراي واعتقادات خودمه! ميگن: اينم شد درد،درد نكشيدي!؟ راست ميگن؟

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989352673***

.خيلي دوس دارم بدونم منشأ درد وغصه ومشكلات آدما چيه؟ پي شو بگيري ب چي ميرسي؟ شايد من اعتقادم غلطه ربطي ب دور بودن ازخدا نداره!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989352673***

.هميشه دوس داشتم بشم منجي!سوپرمن !زورو! بتونم ب همه كمك كنم ودل همه رو بي غم كنم اما ميدونم نميشه.دارم سعي ميكنم خودمو درست كنم شايد تونستم دل خدامو ي كوچولو شاد كنم! اماهنوزم روم نميشه صداش كنم..

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.{ نفسم }نفستو ميخواد.به نفست بگو {نفسمو} بخواد.اگرنفست {نفسمو} نخواد.به { نفسم }ميگم بند بياد..{نفسم از تبريز}..

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.{نفس} بده که برايت {نفس}{ نفس} بزنم.{نفس} به جز تو نخواهم برای کس بزنم .مرا اسير خود کردی دعايم کن .که آخرين{ نفس} را در اين قفس بزنم..{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.به سلامتی اونی که دست هر افتاده ای رو گرفت ، تا بلند شه ! اما وقتی خودش افتاد زير پا لهش کردند !!! {نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خدايا کاش کسی راکه قسمت ديگريست ، سرراهم قرار ندهی تا شبهاى دلتنگی اش برای من باشد و روزهای خوشش برای ديگری !!! {نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.به سلامتى اونايی که موندن زير آواری که يه روزی محکمترين تکيه گاهشون بود!!! {نفسم از تبريز} .

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.پايان حکايتم شنيدنی ست ....من عاشق او بودم ، و او عاشق او ... {نفسم از تبريز} .

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حرفش را ساده گفت : من لايق تو نيستم ، اما ! نميدانم ؟ خواست لياقتم را به من يادآوری کند ، يا خيانت خودش را توجيح!!! {نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.به سلامتى اونی که رفت و ديگه برنگشت!؟ آره منم ؟!که يه روزی ميگفتی نفسم ، آره منم نفسم}RR..{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.گاهی دلم ميخواد برم.....يه گوشه بشينم.....پشتم رابکنم به دنيا.....پاهام رو بغل کنم . وبلند بگم: من ديگه بازی نميکنم!!! {نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خيلى سخته که بخاطر کسی که دوستش داری ، همه رو از زندگيت خط بزنی ، بعدش بفهمى خودت توی ليستی بودی که اون بخاطريکی ديگه تو رو خط زده !!! {نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ديگر نمى گويم....." گشتم نبود نگردنيست".صادقانه بگويم.....،گشتم _بود_ولى "مال من نبود".بگذار _ديگرى_ بگرددلابدمال اوست! {نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.همیشه در ریاضیات ضعیف بودم,سالهاست دارم حساب میکنم چگونه من بعلاوه اون,شد فقط من....}{نفسم از تبريز} .

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.يادت باشه وقتى واسه کسى همه کس شدى.....اون کس بعدتو خيلى بى کسه....يابراى کسى همه کس نشو؛ يااگر شدى فکربى كسى هاش هم باش...؟ لطفا.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.دريابرای مرغابی تفريحی بيش نیست،.امابرای ماهی زندگیست، .پس برای اونی كه عاشقته ماهی باش نه مرغابی نفسم . .....{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.اگرروزی داستانم را نقل کردی بگو :بی کس بود،اماکسی روتنهانذاشت.دلشکسته بود،امادل کسی رونشکست.کوه غم بود ولی کسی رو غمگین نکرد وشاید بد بود ولی برای کسی بد نخواست نفسم ....{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ازکنارم ردشد،بی محلی اش آزارم نداداماشکستم وقتی که گفت: ندیدمت!!!.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.تازه فهمیدم که بازی های کودکی حکمت! داشت..زووووو .. تمرین روزهای نفس گیر زندگی .. الاکلنگ، تمرین دیدن بالا و پایین دنیا .. سرسره، تمرین سخت بالا رفتن و راحت پایین آمدن .. وگل یا پوچ، دقت در انتخاب!.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.فقط غروب جمعه نیست که "دلگیر" است!.کافیست"دلت" "گیر"باشه...{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.دستام بوی گل ميدادمنوبجرم چيدن گل محکوم کردندولی نگفتن شايدگلی کاشته بودم ؟؟؟.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خيلی سخته به کسی فکر کنی که به کسی ديگه ای فکر ميکنه ، تو ، توی خيالت داری با اون زندگی ميکنی ، ولی اون تو واقعيت با يکی ديگه!!!{نفسم از تبريز} .

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خيلی سخته دلت گير کنه به قلاب ماهيگيری که دلش ماهی نميخواد ، و فقط برای تفريح اومده ، ماهيگيری !!!!.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.سخته نبودن کنارآدمايی که اگر کنارشونم باشی دلت براشون تنگ ميشه ، ! مهربانم RRR هر کجا هستی جايت سبز ولبانت پرخنده باد ، و مرا همين بس که يادت هستم ، مثل ديروز....مثل امروز....تا فردا !!!.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.

.حسین جباری از نظرآباد: خدا رو میخوام نه واسه اینکه باشم یا برم،خدا رو میخوام نه واسه روزای تلخ آخرم،خدا رو میخوام نه واسه اینکه ازش چیزی بخوام،خدا رو میخوام نه واسه سکه،سکو یا مقام،خدا رو میخوام که فقط"تو رو نگه داره برام" {.}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حتي کفش هم اگرتنگ باشدزخم ميکند،واي به وقتي که دل تنگ باشد.(برياازكرمانشاه)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989383218***

.به قول سهراب:.من اگر هر از چندگاهى از تو يادى نكنم...."مى شكنم" ...!.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.به سلامتیه کسی که اگه همه باشن و اون نباشه انگاری هیچکس نیست... Ho3ein Jabari,Nazar Abad

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.بیز ایكی'میز ده یارپاق اولساق؛.پاییز فصلینده من سندن تئز یئره دوشه'جه'یم تاسن دوشنده سنی اؤزقوجاغیماآلام...{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.بیز ایكی'میز ده یارپاق اولساق؛.پاییز فصلینده من سندن تئز یئره دوشه'جه'یم تاسن دوشنده سنی اؤزقوجاغیماآلام...{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.گجلرتك اوتوروب تك قالاسان عالمي وار،اوگچن گونلره تك آغلاياسان عالمي وار،منده بيرگون بوتون عاشيقلرايچينده ياشاديم،عاشيقين گوز ياشينا آغلاياسان عالمي وار.تقديم به آقا سامان.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989136075***

.گاهي انقدر دلتنگ کسى مى شوي که اگربفهمد،ازنبودش خجالت مى کشد...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989136075***

.دکتر!پای نسخه ام بنویس"ملاقات ممنوع"بگذارتنهایی ام دلیل پزشکی داشته باشد!

.+989390087***

.سرم خاک كف پاى رفيق است.. دلم مجنون صحراى رفيق است .. بهشت ارزانى خوبان عالم .. بهشت من تماشای رفيق

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989364892***

.ميشه تو بخش استون اين حرف منو درج کنين ممنون ميشم:سپهر خيلي نامردي،من خيلي دوست داشتم ولي...هيچوقت نميبخشمت

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.این روزهابیشترازهرزمانی دوست دارم خودم باشم!! دیگرنه حرص بدست آوردن رادارم ونه هراس ازدست دادن!!هرکس مرامیخواهد، به خاطرخودم بخاهد!مسلم اززاهدان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ببین چقدرعمرم براش کوتاه بودکه بهم میگفت ¥گلم¥مسلم اززاهدان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.آمدنت رادوست دارم بر عکس نفسم!مسلم اززاهدان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.تو که رفتی.من باز هم چشم به راهم.شاید کفشهایت جاده را برگردد.من، باز هم میمانم.مسعود

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ساكتم!!!نه اينكه دردي نيست... حنجره اي نمانده براي فرياد(حلیمه دماوندی ازمازندران)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.این دنیای کوچک و هفت میلیارد آدم! یعنی تو باور میکنی؟ شمرده ای؟ جز سیاستمدارها دیده ای کسی آدم بشمرد؟ باور نکن، نارنجی! باور نکن سبز آبی کبود من، همه دنیا فقط توئی، و برخی دوستان، بقیه تکراری اند ....سحر از رودبار

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.کفشات رودربیاد،جدی میگم کفشات رودربیار!.چرا؟.آخه توتوی یک سرزمین مقدسی!.آره شک نکن توتوی قلب منی!..عباس فاطمی ازمشهد.تقدیم ال...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.من زانوهایم را درآغوش گرفته بودم،وقتی توبرای آغوش دیگری زانو زدی....شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.کاش میدانستم چه کسی سرنوشت رابرایم بافته؟آن وقت به اومیگفتم آنقدریقه راتنگ بافته ای که بغض هایم رانمیتوانم قورت دهم....شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.زندگى دفترى ازخاطره هاست!يك نفردردل شب يك نفردردل خاك يك نفرهمدم خوشبختى هاست !يك نفرهمسفر سختى هاست!چشم تا بازكنيم عمرمان ميگذرد!ما همه همسفرو رهگذريم! آنچه باقيست فقط خوبى هاست. .شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حسین جباری از نظرآباد،21 ساله:آن کس را که دوست داشتم آدم با گذشتی بود،حتی از من هم گذشت...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.Ho3ein Jabari,Nazar Abad,Karaj: برایم دعا کن،اجابتش مهم نیست نیاز من به آرامشی است که بدانم تو به یاد منی... 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.همه حواسم را جمع میکنم تا خیالت را کم کنم،اما تمام یادت در من ضرب میشود و من تقسیم میشوم در تو... میبینی عجب دنیای بی حساب و کتابی ست؟

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حسین جباری از نظرآباد: امشب تولد منه اما تو نیستی،شمع و ستاره روشنه اما تو نیستی،دوستام همه کنارمن"تنها تو نیستی"(24 مرداد تولدمه)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ماهي گيردلش سوخت!.اين بار ماهی بود ک از تنــهايی قلاب را رها نميـکرد....{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.پرنده ايی كه رفت بگذاربرود.هوای سردبهانه است هوای ديگر به سردارد. .{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خيلی سخته تو هق هق گريه هات { نفس } کم بياری ، اونوقت عشقت به يکی ديگه بگه {{{ نفس }}}.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.چقدرسخته به اونیکه دوسش داری " بال وپر بدی " ولی وقتی پریدن رو ياد گرفت " به عشق یکی دیگه بپره...!!!.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.وقتی ديررسيدم و با ديگری ديدمت . فهميدم که گاهی هرگز نرسيدن بهتر از دير رسيدن است!!!.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.وقتی به يکی زيادى تو زندگيت اهميت بدی ! اهميتتو تو زندگيش از دست ميدی !!! به همين راحتى .{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.تقديم به اونايی که خاطراتشون شده روياشون !!!تقديم به اونايى که تو زندگيشون يکی بود و بايکی ديگه رفت!!!تقديم به نفسم.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خيلی سخته دلت گير کنه به قلاب ماهيگيری که دلش ماهی نميخواد ، و فقط برای تفريح اومده ، ماهيگيری !!!!.{نفسم از تبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.می دونی چرا شیشیه جلوی ماشین انقدر بزرگه ولی آینه عقب انقدر کوچیکه؟ چون گذشته به اندازه آینده اهمیت نداره. بنابراین همیشه به جلو نگاه کن و ادامه بده.شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.بر آنچه گذشت آنچه شکست، انچه نشد، آنچه ریخت حسرت مخور! زندگی اگر آسان بود با گریه شروع نمیشد!.شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.اگرپروانه ای درتاری بیفتدکه عنکبوتش سیرباشد،تازه قصه زندگی آغازشده است...چون نه میتواندپروازکندونه میتواندبمیرد..شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.بازباران!امااین باربی ترانه/گریه های بی بهانه/میخوردبرسقف قلبم/ویادم آردروی ماهت/باورت شایدنباشد/که دلم تنگ است برایت.... .شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.گاهي وقتش نميرسد.گاهي از صبر خسته مي شوي.گاه منتظري که بيايد.گاهي دلت براي...قديمها تنگ مي شود.گاهي رابطه ها شکل عوض مي کنند .يا در گذشته !!يا در اينده!!.چه فرقي ميکنند!!!بيچاره حالمان که مدام خراب ديروز وفردا ميشود.شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.کاش تلخی های زندگیم کمی الکل داشت؛شایدمستم میکردودردرا نمیفهمیدم(برياازكرمانشاه)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989380671***

.به غضنفر ميگن خبر داري اينترنت اومده تو روستا؟ ميگه به جهنم، بزار بياد هممون رو بخوره!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989148929***

.زندگی هنگامه فریاد هاست،سرگذشت در گذشت یادهاست،زندگی تکرار جان فرسودن است،رنج ما تاوان انسان بودن است.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.عشق یعنی پاک ماندن در فساد،اب ماندن در دمای انجماد،در حقیقت عشق یعنی سادگی،در کمال برتری افتادگی.(هادی از تبریز)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.این روزها شیر هم راضیه با دمش بازی کنن ولی با دلش نه!(هادی از تبریز)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989351494***

.میترسم... میترسم که بازی تمام شود! لحظه دیدار دستانم راپنهان میکنم مبادابفهمی همه چیزم راباختم... مریم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989115928***

.سلام چطورکسی میتونه اینطورتوکتاباش بنویسه وقتی۲س داشتنوتجربه نکرده؟!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989352673***

.گاهی تو ….گاهی یاد تو ….گاهی هم غم تو ….آخر این “تو” کار مرا تمام می کند!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989115699***

.مادیگه بدبختی رو بوسیدیم وگذاشتیم کنارحالاول نمیکنه هی میگه بوس بده

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989115699***

.آقاسامان رمانات خیلی کمه آخه یه ماهوفقط دوتارمان خوب مگه میشه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.چه بی تابانه میخواهمت!!ای دوریت آزمون تلخ زتده به گوری!!،،؛؛؛«شاملو».هانیه.گرگان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989352673***

.چقد سخته دلت واسه ي بار شنيدن صداش لك بزنه وبخواي بهش بزنگي اما يهو يادت مياد ك قول دادي ديگه هيچوقت مزاحمش نشي

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989397834***

.هرچه مغرور تر باشـــــي ، تشنه ترند براي با تو بودن... و هرچه دســـت نيـــافتنـــــي باشي،بيشتر به دنبالت مي آيند...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989397834***

.صد سال ره مسجد و میخانه بگیری / عمرت به هدر رفته اگر دست نگیری بشنو از پیر خرابات تو این پند / هر دست که دادی به همان دست بگیری

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989137183***

.این دنیای لعنتی عشق هم دارد؟!.مگر نمی بینی نام مجنون را روی بیدی گذاشته اند که با هر هوسی میلرزد...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989351494***

. پيامی ازطرف خدا: "امروز همه مساﺋلت را به من بسپار,من آنها را حل میكنم! تنها آرام باش وشاد زندگى كن,اينگونه بيشتر دوستت دارم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خدايا خط و نشان دوزخت را برايم نكش،جهنم تر از دنيايت سراغ ندارم...آذر از تهران

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989148855***

.سلام.پيامكاتون تكراريه موضوع بندي هم نشده

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989137975***

.سلام،قسمت خاص و فقط بغضم نوشته خیلی عالیه،در کل کتاب خوبیه خسته نباشید

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989140770***

.سلام من ميخواستم نظرمودرموردمتني که توبخش عمرابعضي ها بفهمن بگم.من کاملأ بااين متني که نوشتين موافقم حرف حق رو ميزنين مادرسته ايراني هستيم اسممون تو جهان پيچيده اماعملأ توخودکشورمون هيچ کاري انجام نمي ديم يعني به ظاهراوليم اما درباطن که نگاه کني اول که نيستيم هيچ آخرم نيستيم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حسین جباری از نظرآباد کرج: اشکهایم شور شده اند مگر چقدر نمک بر زخمم پاشیدی و رفتی؟که اضافه اش از چشمانم بیرون می ریزد!!؟

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.می گویند سری که درد نمی کند دستمال نمی بندند،اما سرمن درد میکند برای دستی که مال تو باشد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989352673***

.بیا برای یك بار هم ک شده دست ب خلاف بزنیم...! من اندوه تو را می دزدم... تو تنهایی مرا...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حسین جباری از نظرآباد،کرج: (.) اگه میگم دوست دارم دلم میخواد یقین کنی/دل بدی و دل منو پادشه زمین کنی/اگه میگم دوست دارم نه اینکه شعر نو میگم/حرفای قلب خستمو تو یه کلام به تو میگم دوووست دااارم

.حسین جباری از نظرآباد: آرزوی من این است یا شوی فراموشم یا که مثله غم هر شب گیرمت در آغوشم؛ آرزوی من این است مثل لیلی و مجنون،پیروی کنیم از عشق این جنون بی قانون...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حسین جباری از نظرآباد،کرج: خدا رو دوست دارم واسه اینکه تورو بهم داده،خدا رو دوست دارم چون عاشق بودنو یادم داده، خدا رو دوست دارم چون عاشقا رو خیلی دوست داره،خدا رو دوست دارم چون عاشقو تنها نمی زاره...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989169128***

.سلام امیدوارم دربهترین حال باشیدچهارماهه کتابتون رومیخونم وخیلی راضیم امیدوارم موفق بشید

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989148929***

.دل نده...به ادم ها دل نده!!!تو که از خدایشان عاشقتر نیستی...!!!اینان خدای خود را به نیمه نانی میفروشند و تو را به نیمه شبی...!!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989148929***

.میشود روز برسد و بیایی مرا در اغوش بگیری...بخواهم گله کنم بگویی هیس.کابوسهایمان تمام شد...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989148929***

.ادمی غرورش را خیلی زیاد شاید بیشتر از تمام داشته هایش دوست میدارد حالا ببین اگر خودش غرورش رو به خاطر تو نادیده بگیرد،چقدر دوستت دارد!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989197818***

.دخترکبریت فروش رادیدم درکنارخیابان ازاو پرسیدم:کبریت هایت کو؟ گفت:کبریت هایم را کسی نخرید الان ازفرط گرسنگی تن میفروشم،خریداری؟

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989148929***

.از کسی که دلش گرفته دلیل ناراحتیش را نپرسید.....ادمها وقتی نمیتوانند دلیل ناراحتیشان را بگویند دلشان میگیرد.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حکایت دوستانم ومن،حکایت برکه است و ماه!"دور از من و در دل من" دنیز

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.گجه لر تک اوتوروب، تک قالاسان عالمی وار . او گئچن گونلره، تک آغلایاسان عالمی وار . من ده بیر گون بوتون عاشیق لر ایچینده یاشادیم . عاشیقین گؤز یاشینا آغلایاسان عالمی وار."دنیز از ارومیه"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989137183***

.خوش بحالت حوا,آدمت آنقدر آدم بود که هوای حوای دیگری به سرش نزند...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989137183762

.خوش بحالت حوا,آدمت آنقدر آدم بود که هوای حوای دیگری به سرش نزند...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989137183***

.قله قاف که سهل است،من قله کاف و لام و نون و واو را هم بخاطرت فتح میکنم..اما تو با تمام دخترانگی ات مرد باش....اگر سراغ نگاهت را گرفتند بگو که واگذار شده...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989390252***

.برعكس پولهايم زندگيم گوشه دارد؛همانجا كه هميشه تنها مينشينم .*(مهدي قلعه كاهي-تربت جام-روستاي حسين آباد كلالي)*

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989390252***

.رو برگ يك گلابي/با يك مداد آبي.هزار دفعه نوشتم/دوستت دارم حسابي.*(مهدي قلعه كاهي-تربت جام-روستاي حسين آباد كلالي)*

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989189664***

.خدایاحواست هست صدای هق هقم ازهمان گلویی میادکه توازرگش بهم نزدیکتری(برياازكرمانشاه)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.بیچاره سنگ!!! که ازدست کودک رهاشد! به سوی قنارى نميداند دل كودك را بشكند یا دل قناری .{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.اولین سرمشق زندگی ام فراموش نکردن آنهاییست که همیشه برایم عزیزند.*(مهدي قلعه كاهي-تربت جام-روستاي حسين آباد كلالي)*

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.دستهای خالی من دخیل دل پاکت مرادرلحظات زیبای رمضان نه به بهای لیاقت بلکه به رسم رفاقت دعاکن.*(مهدي قلعه كاهي-تربت جام-حسين آبادكلالي)*

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ازخوانندگان عزيزايبوك سامان براي قبوليم درارشد كه اوايل شهريور اعلام ميشه تو اين ماه عزيز التماس دعا دارم.*(مهدي قلعه كاهي-تربت جام)*

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989364660***

.گفته باشم من دردمی کشم،تواماچشمانت راببند!سخت است بدانم می بینی وبی خیالی!!پریا

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989385189***

.گاهی پروانه هاهم اشتباه عاشق میشوند.بجای شمع....گردچراغهای بی احساس خیابان میمیرند...!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989385189***

.تومخاطب نبودی که خاص شوی....خاص بودی که مخاطب شدی!!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388346***

.ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺩﻟﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺴﯽ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺭﻭﺣﺶ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﺘﻨگی ﺧﺒــﺭ ﻧﺪﺍﺭﻩ

.+989304105***

.مچاله کرد،شکست،خط زد... خلاصه راحت شد...! ارث پدرش که نبوددل من بود... 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989394187***

.می بینی؟.خوب نگاه کن….لعنتی!.این ویرانکده آثار باستانی نیست….منم....(محدثه)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989394187***

.وقــتــی تــوحــرفــهــایــم رانــمــیــخــوانــی چــه تــفــاوتــی دارد،.کـه حـــرف دلـــم را بـنـویـسـم یـا ازبـــغـــل دســـتـــی ام کـپـی کـنـم!.‏(محدثه)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.قطره بارون ممكنه کوچک ديده بشه امايک گل تشنه هميشه منتظر باريدنشه!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989304105***

.سلام .بخش باجنبه ها محشر بود.ممنون

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388346***

.واست شام آوردم <==@==@== يه سيخ گوجه  خودتونم كه جيگريد !!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.طناب را به كردنم انداختن.كفتن اخرين ارزويت؟كفتم؛ديدن عشقم.كفتن؛خسته است. تاصبح برايت طناب بافته......محدثه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.دوستان خوب همانند گلهای قالیند، نه انتظار باران را دارند و نه دلهره چیده شدن، دائمی اند و ماندگار، مناسبتها تنها بهانه ایست تا از بهترینها یاد کنیم..{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.تا حالا دقت کردین شانس ی باردرخونه آدم و میزنه وبد شانسی دستشو ازرو زنگ بر نمیداره وبدبختی هم که کلا کلید داره!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.فقط غروب جمعه نیست که "دلگیر" است!.کافیست"دلت" "گیر"باشد...{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.دستام بوی گل ميدادمنوبجرم چيدن گل محکوم کردندوليی نگفتن شايدگلی کاشته بودم !!!.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

. تا.یادی هست.من بیاد توام....مگر..آن روز که نه منی باشد.نه یادی..{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.اين روزا خراب هر كي باشي...، فكر ميكنه تاريخ مصرفت گذشته!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989351494***

.خیال کن روزگارم رو ب راهه..!خیال کن رفتیودلم نمرده..!خیال کن مهربون بودیوقلبم..!کنارتو ازت زخمی نخورده..!خیال کن هیچی بین مانبوده..!خیال کن خیلی ساده داری میری..!خیال کن بیخیال بیخیالم..!شاید اینجوری آرامش بگیری..!گذشتی ازمنوساکت نشستم..!گذشتی ازمنودیدی ک خستم..!تو یادت رفته که توی چ حالی..!کنارت بودمو زخماتو بستم...... مریم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.گاهی مثل باران بايد باريد، زندگی بخشيد، طراوت داد...... و رفت!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خودت ميدونی ، ميدونم دليل رفتنت چی بود!!!.اما ميتونستی نری ! چرا ميگی قسمت نبود!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ميدونی سخت ترين لحظه توی زندگی چيه؟.وقتی بفهمی برای کسی که تمام زندگيته ، فقط يه تجربه ای !!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خدایا لج نکن قبول کن،حق باشیطان بود آدما قابل پرستش نبودند!.زهرا-تهران

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989197068***

.لعنت به خیابانی که درآن فروختن  مواد آزاد است، اماگرفتن دستان عشقت جرم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989385189***

.يه وقتايى آدم انقدر تنهاست که آرزو داره يکى صداش کنه....حتى اشتباهى

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989304105***

.از تشییع جنازه میایم.. دلم را با تمام ارزوهایش زنده به گور کردم..!!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989304105***

.دلم به حال پسرک سوخت.....وقتی گفتم کفش هایم راخوب واکس بزن.....گفت:خیالت راحت مثل روزگارم سیاهش ميکنم!!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.این روزها جای خالی تو را با عروسکی پرمیکنم،همانند توست مرا دوست ندارد،احساس ندارد،اما هر چه هست دل شکستن را بلد نیست..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.تـــــنـهانشسته ام....اماتنهانيستم!."يــــادت".امان تنهايی نمیدهد! .‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.خدای من ، .مردم همه شکر نعمت های تو را میکنند ؛ .اما من ، .شکر بودنت ؛ .تو نعمت منی . ..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.سخت است حرفت را نفهمند، .سخت تر این است که حرفت را اشتباهی بفهمند، .حالا میفهمم، که خدا چه زجری میکشد .وقتی این همه آدم حرفش را که نفهمیده اند هیچ، .اشتباهی هم فهمیده اند. .¤دکتر علی شریعتی¤ . ‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.نزدیکانم را مرور میکنم تا خاموشیم نشان فراموشیم نباشد..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.روزگار با ما خوب تا نکرد ...اما ؛دمـَش گـــرم ما را خوب تا کرد....‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.گاهی آنکه سراغی از تو نمیگيرد دلتنگ ترين است براى ديدنت و از شکاف چشمانش به نبودنت خيره میشود،نامهربان نيست گرفتار است..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.آرزوی آسمانی را دارم که بارانش فقط برای شستن غمهای عزیزانم ببارد....‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.چه خوشخیال است...،.فاصله را میگویم!به خیالش تو را از من دور کرده،ولی نمیداند که تو جایت امن است...اینجا میان قلبم....‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.کاش تلخی زندگی کمی الکل داشت!.شاید مستمان میکرد و درد را نمیفهمیدیم.!.‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.هر کس روشنی دهد عاقبتش "دار" است،سقف خانه راببین،اعدام دسته جمعي چراغهاست.."قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.پروردگارا:.به خواب دوستانم آرامش،.به بیداریشان آسایش،.به زندگیشان عافیت،.به عشقشان ثبات،.به مهرشان وفا،.به عمرشان عزت،.به رزقشان بركت،.و به وجودشان صحت،.عطا بفرما..‏ * *آمین* *.‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.باد با چراغ خاموش کاری ندارد،.اگر در سختی هستی بدان که روشنی....‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.نامه ای از من اگر سویت نمی آید مرنج،.هر چه را من مینویسم اشک پاکش میکند.."قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.به من که میرسی به جای سلام فاتحه ای بخوان و رد شو..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.دفتر سرنوشت من پر از تکرار واژه های تنهاییست،.کاش تقدیر برگی از شادی با نام تو برایم ورق زند..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989333444***

.یه گل برات فرستادم، برگشت پیشم. گفتم: چرااومدی؟ گفت: اونی كه دیدم، اینقدرگل بودکه خجالت کشیدم بگم منم گلم!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.دل،عشق پر از رنگ و ریا دوست نداشت/یک لحظه تو را ز من جدا دوست نداشت/ای آینه دار خلوتم باور کن/اندازه من کسی تو را دوست نداشت..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.فاصله ها دروغ اند وقتی محبت تو از دور احساس میشود..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.میدونی بن بست زندگی کجاست؟.جایی که نه حق رسیدن داری نه توان فراموش کردن..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.هیچوقت برای تنهایی خودم گریه نکردم.دلتنگ آنهایی شدم که تنهایم گذاشتند!.‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.روزها میگذرد!...و این زندگی همانی میشود که تصورش نبود....‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.سخت است بغض داشته باشی،بغضت راهیچ آهنگی نشکند،جزصدای کسی که دیگر نیست..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.ضربه ی آخر را " خدایم" زد!.آن زمان که برای رفتنش استخاره کردم و "خوب" آمد!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.چه زخم هایی به دلم خورد تا یاد گرفتم که هیچ نوازشی بی دردنیست..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.او‎ ‎دروغگــــو‎ ‎نبود؛.من حواسم پــــرت بود؛.گفته بود‎ ‎دوستـــم دارد‎ ‎بی انــــدازه؛.خوب که فکر میکنم تازه میفهمم (بی اندازه) یعنی "هیـــــچ" ...!.‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.وقتی به کسی به طورکامل و بدون هیچ شک و تردیدی اعتماد میکنید در نهایت دونتیجه کلی خواهیدداشت:.شخصی برای زندگی،.یا.درسی برای زندگی..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.از زندگی درد کشیدیم و از درد درس آموختیم..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.به سادگی رفت،نه اينكه دوستم نداشت!نه،.فهميد خيلی دوستش دارم!.‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.باورم نیست آنکه ساده تر از آب بود،مرا آتش زد!.‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.بازهم پستچی پیرمحله مانیامد!.شاید خانمان عوض شده!.آری من مطمئن میگویم تو هر شب برایم نامه مینویسی..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.چه تلخ محاکمه میشوند پاییز و زمستان که برای جان دادن به درخت،جان میدهند و چه ناعادلانه کمی آن طرف تر همه چیز به نام بهار تمام میشود‎!‎.‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.سه چیز را با احتیاط بردار:.قدم،قلم،قسم!.سه چیز را پاک نگهدار:.جسم،خیال،لباس!.سه چیز را آلوده نکن:.قلب،زبان،چشم!.اما سه چیز را هیچوقت فراموش نکن:.خدا،مرگ و دوست خوب..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.تو همان شقایق معروف سهرابی..‏"تا تو هستی زندگی باید کرد...".‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.اولین سرمشق زندگی ام فراموش نکردن انسانهایی است که دوستشان دارم..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.دل قشنگت رو هیچوقت درگیر آه نکن،.بذار آه سهم کسایی باشه که دلت رو میشکنن..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.پاهایم را که در آب میزنم ماهی ها جمع میشوند،.شاید اینها هم فهمیده اند که یک عمر طعمه روزگار بودم..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.سرسری رد شو و زندگی کن!.اصلا دقت نکن،دقت...دق ت میدهد..‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388109***

.دلم آنقدر خسته و شکسته است که می خواهم گوشه ای پشت به دنیا زانو هایم را بغل کنم و بگویم:خدایا...من دیگر بازی نمی کنم! باخته ام....‏"قاصدک تنها از نهبندان"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989302791***

.غیرتت کجاست ؟! زمانی ک معشوقه ات از تجاوز تنهایی رنج میکشد ... ب جای درکش ، ترکش کردی !!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989302791***

.روزگاری مورچه ای رامسخره میکردم که عاشق تفاله چای بودحال کسی نیست مرامسخره کندکه عاشق آشغالی بیش نبودم!(زیباازتهران)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989302791***

.گفتی دهانت بوی شیر میدهد و رفتی... اهای عشق من امشب دهانم بوی مشروب و سیگار و دورغ میدهد بر میگردی؟

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989302791***

.وقتی رفت...گفت:توراهم میبرم!باخوشحالی گفتم:کجا؟گفت:ازیادم...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989302791***

.مدام میگفت خیالت تخت،من وفادارم!!! ومن چ ساده لوحانه خیالم راتخت کردم...تختی برای عشق بازی اوبادیگری...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989302791***

.گفت دعاکنی میاد..گفتم اونیکه بادعا بیاد به نفرینی میره!!خواستی بیای بادعای من نیا،بادل خودت بیا...!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.دلم نه عشق ميخواهد نه دروغهای قشنگ... نه ادعای بزرگ نه بزرگ های پر ادعا... دلم يك فنجان چای داغ ميخواهد و يك دوست كه بشود با او حرف زد و بعد پشيمان نشد...!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.واژه ی دوستت دارم برای عظمت و شکوه قلب مهربانت چقدر بی رنگ است وقتی تو سرچشمه ی تمام خوبی ها هستی!!!.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

."فراموش شدنى نيستند آنانكه باخط عشق بر قلبمان معرفت را حك كرده اند حتی اگر دورند بايد بدانند عزيزترينند..{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خدایایادت هست؟دستشوگرفتم آوردم پیشت گفتم من فقط اینومیخوام,گفتی این نه بهتر ازاین رابرات گذاشتم کنار.پامو کوبیدم زمین گفتم من همین رومیخوام....آروم توی گوشم گفتی آخه اون ازمن قول یکی دیگه روگرفته.مهران

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.سالهاست که برچوبه دار زندگي آويزانم اما افسوس که نه از آزادی خبریست نه از کشيدن صندلي... فاطمه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.میگن سیگار به آدم آرامش میده!کاش یکی پیدا میشد بتونه قد یه نخ سیگار باشه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.حس اون سیگار رو دارم که همه جا حرف از ترک کردنشه …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.یک نخ سیگار کشیدم … هرکس دید گفت: چه نقاش زبردستی!!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.درست است که شهریور است اما من بهمن میکشم و قلبم تیر …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.از آن روز که رفته ای، کارت شارژ ها را سیگار می خرم و با خیابان ها و تنهایی ها حرف می زنم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.سیگار دود می کنم تا یادم بماند من احمق بیشتر از این ریه های سوخته ام دوستت داشتم …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.بعضی آدما باید مثل پاکت سیگار برچسب هشدار داشته باشن تا فراموش نکنی که دوست داشتنشون از درون نابودت می کنه …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.فقط دلم می خواست تو دوستم داشته باشی حتی به اندازه ی کـشیدن یک نخ سیگار …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.جاسیگاریم را گم کرده ام … تو ندیدیش؟ .خودش مهم نیست … زیرش دردهایم را قایم کرده بودم …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.سیگارت را پشت دست من خاموش کن؛ بگذار این داغ نشانی باشد برای دیگر دل نبستن ها!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.همیشه دو نخِ آخر سیگارت رو پشت به پشت بکش تا سیگارِ آخر زیاد تنهایی نکشه …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.عادت ندارم سیگارم را با آتش دیگران روشن کنم! .دلم با آتش دیگران سوخت برایم کافی بود …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.دوستی گفت: .به آتش میکشی پولت را برای سیگار؟ .گفتم: پولم!؟!؟! .من خودم را به آتش کشیده ام برای او …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.سیگار یه درس خوبی به من داد: .به پای کسی بسوز که نفسشو خرجت کنه …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.تو سیگار رو خاموش کن تا بگم .چطور میشه با گریه هم دود شد .چطور میشه با خنده هم زخم خورد .چطور میشه با عشق نابود شد …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989355248***

.یک فنجون پر قهوه .یک صندلی لهستانی نو که جیر جیر نمی کنه .یک سیگار سالم روشن نشده .یه کافه روشن روشن .و ذهنی خالی از تو …

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388346***

.ما که وزنی نداریم خدایـا ، پس چرا بـه دل دیـگـران سـنـگـیـنی مـیـکنیم؟

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.آدمای دلتنگ وقتی خیلی بهشون خوش میگذره میخندند! یهو سرشونو برمیگردونند اونوری یکم ثابت میشن یواش یواش چشاشون پر از اشک میشه..{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.نعمتهای آسمان همیشه برف و باران ونور نیست !؟گاهی خداوند دوستانی را بر ما نازل میکند از جنس آسمان به زلالی باران به سفیدی برف و روشنایی نور(مثل شما).{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ب اندازه ی دیوونه های دیوونه خونه دیوونه وار دیوونتم دیوونه....!!!مریم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.اون یه دونه یوسفی که برگشت به کمعان استثنابود..تو غمتو بخور..مریم

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خدایاخسته شدم بسکه آرزوکردم ودیگران بهش رسیدن...!!!..عباس فاطمی ازمشهد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.دختری به کورش گفت:من عاشقتم..کوروش گفت:لیاقت شمابرادرم است که ازمن زیباتره وپشت شماایستاده..دخترک برگشت ولی هیچ کس راندید..کورش گفت:اگرعاشقم بودی به عقب نگاه نمیکردی..عباس فاطمی ازمشهد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.گاهی عمیقامیخواهم ماهی باشم!.ماهی حافظه اش هشت ثانیه است.بی هیچ خاطره ای......عباس فاطمی ازمشهد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.گفت دیگه به دردهم نمیخوریم وبایدازهم جدابشیم.ولی نمیدونست که من اونوبرای دردهایم نمیخوام...یعنی اون منوواسه ی درداش میخواست!!؟؟..عباس فاطمی ازمشهد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.این شب هاتنهابه این می اندیشم.که مگرمن تراچقدردوستت داشتم.که خوشبختیت تنهاآرزویم بود....حتی بدون من.....عباس فاطمی ازمشهد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.گل اگر خشک شود گلدانش میماند.دوست اگرجداشود خاطره اش میماند..عباس فاطمی ازمشهد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989396439***

.زیباترین گل رادردست راستت وخوشبوترین گل رادردستت چپت بگیر!.میدونی من کدومشونو میخوام؟...خوب معلومه دیگه:من وستی یوباهیچ گلی دیگه ای عوض نمیکنم......عباس فاطمی ازمشهد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ازخدا چيزی رابرايت می خواهم كه جز خدا در باور هيچ كس نگنجد...فرشید از اصفهان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.رازدوست داشتن هرچيزدرك اين جمله است: شايدروزي از دست برود.فرشید از اصفهان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.تو را به خدا سپردم؟ .خودم را به دلتنگی هام ؟.خدا خودش ميداند، چطور مواظب تو باشد.دلتنگی هايم هم خوب بلدند چطور تو را هی به ياد من بياورند!!!نفسم.{نفسم از تبريز}.

.حسین جباری از نظرآباد: به او بگوئید نگران شبهایم نباشد،قرصهایم،لرزش دستانم،همه هستند تنها نیستم...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.هميشه دلتنگی به خاطر نبودن شخصی نيست ! گاه به علت حضور کسی در کنارت هست که حواسش به تو نيست !!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حسین جباری از نظرآباد،کرج: آخه عمری که بی تو بگذره چرا ثانیه هاشو بشمارم،من بدون تو از تموم لحظه هاش بیزارم...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.{ نفسم } شايددليل ، زنده بودنم باشد، ولی بی شک تو تنها دليل همين نفسی { نفسم }.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.روزهايی که ميبينمت { نفسم } ميگيرد، و روزهايی که نيستی دلم ....اما تو باش ! تحمل اولی آسانتر است !!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.يادت هست ، خيالت هست ، خاطراتت هست ، فقط کمی جای تو خاليست ! نمی آيى؟؟؟ آخه خيلی وقته منتظرم.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

کاش.روزهای دلتنگی من مثل دوست داشتن های تو کوتاه ميشد!. کاش.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.يه غمی هست که فقط بچه های آخر درکش ميکنن!!!.کم و کمتر شدن آدمهای سرسفره .{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.هميشه با کسی درد و دل کن که دو چيز داشته باشه ؟.يکی درد ديگری دل !!! غير از اين باشد، ميخندد به تو.{نفسم ازتبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.هميشه با کسی درد و دل کن که دو چيز داشته باشه ؟.يکی درد ديگری دل !!! غير از اين باشد، ميخندد به تو.{نفسم ازتبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.اگه گذشته بهت زنگ زد ، بزار بره رو پيامگير!!! چون حرف تازه ای برای گفتن نداره .{نفسم ازتبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.نيمه گمشده را بيخيال لطفا ، اگر سهم تو بود که گم نميشد!!! همين نيمه ای که هستی را پيدا کن......{نفسم ازتبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388346***

.وقتی لبخندبه دنبال جایی میگردد آرزو میکنم لبانت آن نزدیکی باشد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989152262***

.آقا سامان كتاباتون محشره بخدا!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.بزرگترين درد دنيا اينه که ببينی اونی که تا ديروز درد تو را ميکشيده ، داره درد ميکشه !.اون يه نفر ......{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.مادر ! هرگز بهشت را زير پايت نديدم ، زير پای تو آرزوهايی بود که از آن گذشتی ....به خاطر من !!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.مرا ببخش : اگر به تو پيله کرده ام قدری طاقت بياوری پروانه ات ميشوم ، {نفسم}.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989138042***

.زیرخود خط کشیدم که مهم شوم...فکرکردند غلط املایی ام...پاکم کردند.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خسته درحبس زمینم،ماه من یه نگاهی،یه پیامی ویاسخنی گو وشادم کن....عباس فاطمی ازمشهد.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.آخرین بارى که ازته دل براى رفتنت گريه کردم گفتى:تمامش کن...ازآن روزبه احترامت چنان ازته دل ميخندم که گاهى فراموشم ميشودرفته اى....{نفسم از تبريز}

.مدادرابرداشتى...طرح مرا ، نه آنگونه که هستم..,همان گونه که ميخواستى کشيدى..,تمام بهانه ى رفتنت اين بود که عوض شده ام..,مدادرابرميدارم طرح توراهمانگونه که هستى ميکشم..,ميتوانى بروى..{نفسم}.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.سعی نکن بفهمی کدوم ستاره ازهمه قشنگتره.سعی کن بفهمی برای کی زیباترین ستاره ای....عباس فاطمی ازمشهد

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989138042***

."ناشنوا باش "وقتی همه از محال بودن آرزوهایت سخن میگویند؛؛

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.هيچ وقت نفهميدم ، چرا درست همان کسی که فکر ميکنی ، با همه فرق داره يک روز مثل همه تنهات ميگذاره!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خيلی سخته يکی رو دوست داشته باشی و بدونى اونم خيلی دوستت داره ، اما نتونی بهش برسی ..خيلی سخته بخاطر اطرافيان مجبور بشی ازش فاصله بگيری..خيلی سخته پنهونی دوسش داشته باشی {خيلی سخته} .{نفسم ازتبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.به بعضی ها بايد گفت نگران چی هستی ؟؟؟.ناراحتيت چيه؟؟؟.دنيا که به آخر نرسيده !!.من نشد ، يکی ديگه .....تو که عادت داری عزيزم!!!!!!.{نفسم ازتبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.خدايا !!! ازت دلگيرم؟؟؟.. گفته بودی حق انتخاب داری.... پس چرا ؟ انتخابم کنارم نيست .{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.چقدر ساده بودم !!! برايم تب نکرد ، ولی من برايش مردم.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.هنوز دلخوشم به خدانگهدارش .....اگرنميخواست برگردد، اصراری نبودخدامرانگه دارد!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989137183***

.لعنت به خیابان هایی که فروختن"مواد" در آن آزاد است اما گرفتن "دستان" کسی که دوستش داری در آن جرم است...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.دريک لحظه تمام شد,اورفت...دوکلمه اى که معنى زندگى ام رابراى هميىشه تغييرداد.......{نفسم از تبريز}..

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989383218***

.دير فهميدم مخاطب "خــاص" من متعلق به "عــام" بود..... مثل فندكى كه سيگار چـنــديـــن نفر را روشن ميكند.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.باهمه ى وجودت دلتنگشى,شمارش روهم ميگيرى امادکمه ى سبزروفشارنميدى چون ميدونى اون پيش ازاين حرفافراموشت کرده!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.گیتار زندگیت را به دست نامردان نده که نامردان آهنگ جدایی را خوب بلدن!!!.{نفسم ازتبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.يواشکى دلتنگش باشى خيلى بهترازاينکه بهش بگى وجوابى نگيرى.....{نفسم ازتبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.عادت چه طعم تلخی داردوقتی آن راباعشق اشتباه میگیری...معصومه-زاهدان

.+989371288***

.عادت چه طعم تلخی داردوقتی آن راباعشق اشتباه میگیری...معصومه-زاهدان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.طناب رابه گردنم انداختندگفتند:آخرین آرزویت؟گفتم:دیدن عشقم گفتند:خسته است تاصبح برایت طناب بافته..معصومه-زاهدان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.چه سنگدل است سیری که گرسنه ای رانصیحت میکندتادردگرسنگی راتحمل کند.معصومه-زاهدان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.فقط پلی بودم برای عبورت فکرتخریب من نباش!به آخرکه رسیدی دست تکان بده خودم فرومیریزم!!معصومه-زاهدان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.ارزانترازآنچه فکرش رابکنی بودی..امابرای من گران تمام شدی.معصومه-زاهدان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989148929***

.از کسی که دلش گرفته دلیل ناراحتیش را نپرسید.....ادمها وقتی نمیتوانند دلیل ناراحتیشان را بگویند دلشان میگیرد.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989148929***

.مثل ان مسجد بین راهی تنهایم.هر کس هم که میاید مسافر است میشکند......هم نمازش را و هم دلم را.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989148929***

.میخواهم بروم یک گوشه بنشینم و پشتمو بکنم به دنیا و پاهایم را بغل کنم و بلند بلند بگم:من دیگر بازی نمیکنم خسته ام!!!!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حسین جباری از نظرآباد،کرج: درد من از چشمانی بود که به من اشک هدیه میداد و به دیگران چشمک...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.هرزگاهى درياهوس ميکنه به ساحل سرى بزنه,براش مهم نيست که ساحل دستشوميگيره يانه,مهم اٽبات وفادارى درياست.{نفسم از تبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.حسین جباری: . آرزو می کنم: زندگی مال تو....مرگ مال من راحتی مال تو....گرفتاری مال من شادی مال تو.....غم مال من همه چی مال تو ولی تو مل من...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.وقتى آدم خاطره هاش زيادميشه,ديواراتاقش پرازعکس ميشه,ولى هميشه دلش برااون کسى تنگ ميشه که نميتونه عکسش روبه ديواربزنه!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.توزندگى دنبال کسى نباش که بتونى باهاش زندگى کنى,دنبال کسی باش که بدون اون نتونى زندگی کنى!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989130606***

.سیگارشومیذاره زیرلبش و بهم میگه:آتیش داری داداش؟بهش میگم:توجیبام که نه اما... تودلم پره. به کارت میاد؟ دلم خونه.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989388346***

.اين پيام براي سالار دل هاست پس براي كسي نفرست چون فقط خودت سالاري .

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.بر انچه گذشت.انچه شکست.انچه نشد.حسرت نخور.زندگی اگر اسان بود با گریه اغاز نمی شد.......‎ ‎‏"دنیز"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.+989354011***

.زندگی یک اثر هنریست ، نه یک مسئله ی ریاضی.بهش فکر نکن ، ازش لذت ببر...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.قدر سکوتم را در بهار نگاهت دریاب که به اندازه سکوتم به یادت هستم....شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.زندگى دفترى ازخاطره هاست!يك نفردردل شب يك نفردردل خاك يك نفرهمدم خوشبختى هاست !يك نفرهمسفر سختى هاست!چشم تا بازكنيم عمرمان ميگذرد!ما همه همسفرو رهگذريم! آنچه باقيست فقط خوبى هاست. شيوا از اروميه

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.برگرد.....يادت را جاگذاشته ای نميخواهم عمری به اين اميد باشم که برای بردنش برميگردی؟؟؟.{نفسم از تبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.وقتی به عقب برميگردی ، متوجه ميشی که جاى بعضيا ، الان که تو زندگيت خالی نيست هيچ ،،،،،اون موقعشم زيادی بوده.!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.اين قدر مرا از رفتنت نترسان ماندن کنار من لياقت ميخواست ! نه بهانه !!! ميخواهی بروی برو ... بلند ميگويم به درک که رفتی!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.اين قدر مرا از رفتنت نترسان ماندن کنار من لياقت ميخواست ! نه بهانه !!! ميخواهی بروی برو ... بلند ميگويم به درک که رفتی!!!.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.وقتی به عقب برميگردی ، متوجه ميشی که جاى بعضيا ، الان که تو زندگيت خالی نيست هيچ ،،،،،اون موقعشم زيادی بوده.!!!.{نفسم ازتبريز}

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.رفته ای ؟؟؟بعضی ها بهش ميگن قسمت اما من تازگيا بهش ميگم!!! به درک.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

.هرچند نميدانم خوابهايت را باکه شريک ميشوی ، اما هنوز شريک تمام بيخوابی های من تويی؟نفسم.{نفسم ازتبريز}.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

پیامک

عاشقانه مرداد 92

ارسال شده توسط محمد حسین ج

ارسال شده توسط محمد حسین ج

ارسال شده توسط محمد حسین ج

جالب و خنده دار ماه رمضان

مخصوص روزهای بارانی

خیانت و نامردی

عاشقانه و رمانتیک

تنهایی و فراقت

تریپ خسته و نا امیدی

مخصوص صبح به خیر گفتن

شب بخیر

عاشقانه و محبت آمیز

مخصوص خداوند

با تمام احترامی که برا “شما” قایلم اما “تو” رو دوست دارم . . . !

.

.

.

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم / اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم / یا تَنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

خاموش مکن آتش افروخته ام را / بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم . . .

.

.

.

امشب قرص هایم آلزایمر گرفتند ، یادشان رفته که خواب اورند نه یاد آور . . .

.

.

.

چرا دیوونگی نسبت به حساب نمیاد؟

مثلا بگن تو چه نسبتی باهاش داری؟ منم بگم دیوونشم . . .

.

.

.

باور کن ، “من” تنهاترین ضمیر دنیاست و “او” خوشبخت ترین ضمیر دنیا !

چون “تو” را دارد

.

.

.

گناه شکستن روزه های امسال هم

پای تو … این رمضان

هر روز باید ، غم تو را ”بخورم” . . .

.

.

.

جزئیات ِ چشمهایت

کلیات ِ زندگی ِ من است . . . !

.

.

.

خوشبختی یعنی

در خاطر کسی ماندگاری که لحظه های نبودنت را با تمام دنیا معامله نمیکند . . .

.

.

.

جلوی کوه داد بزنی “محبت” بر میگردد “محبت” !

تو از سنگم کمتری ؟

.

.

.

ﻗﻬﻮﻩ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ

ﭼﺎﯼ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﯿﺪ ﻭ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ

ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺑﻮﺩﻡ، ﺩﻝ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ

ﺍﻭ ﻧﻤﮏ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﻧﻤﮑﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ

ﺣﺎﻝ، ﺍﻭ ﻫﺴﺖ ﻻﯾﻖِ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ

ﻻﯾﻖِ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﺁﺩﻣﻬﺎﯼ ﭘَﺴﺖ

ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﺴﺖ ﺍﺯ ﻣِﯽ ﻭ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﺑﺪﺳﺖ

ﺯﯾﺮﺳﯿﮕﺎﺭﯾﻢ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟!

ﯾﺎﺩﻡ ﺁﻣﺪ، ﻟﻌﻨﺘﯽ ﺁﻧﺮﺍ ﺷﮑﺴﺖ!

ﭘُﺮ ﺯِ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﺏ ﻋﮑﺲ.. ﺭﺍﺳﺘﯽ

ﻋﮑﺴﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﯾﺎﺩﺕ ﻫﺴﺖ؟؟

ﺍﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﮑﺴﺖ . . .

.

.

.

نه به دیروزهایی که بودی فکر می کنم

و نه به فرداهایی که “شاید” بیایی …

می خواهم امروز را زندگی کنم

خواستی باش ، نخواستی نباش

.

.

.

عشق ِ ما

شبیه عکسی‌ست

که دست عکاس ،‌ بر اثر یک “اشتباه” می لرزد

و عکس برای همیشه

تار می افتد !

.

.

.

این روزها عشق را با دست پس می زنند و با پا پیش می کشند !

حیف از عشق که زیر دست و پاست . . .

.

.

.

گونه هایت را برای دست هایم می خواهم

پیشانی ات را برای لب هایم

خودت را برای زندگی ام

می بینی ؟

برای خودم هیچ نمی خواهم !

.

.

.

لاف می زدم که فراموشت خواهم کرد !

کجایی که ببینی این روزها توبه ی من از گرگ ها هم مرگ تر است …

.

.

.

من از تمام آسمان یک باران را میخواهم

از تمام زمین یک خیابان را

و از تمام تو …

یک دست که قفل شود در دست من

.

.

.

برای کشتن کسی که توی دلت زندست باید روزی هزار بار بمیری….

.

.

.

بـــرای یک ماه

نبودنــــت را سکوت می کنــم

سحر با یک عکس

افطار با یک خاطره . . .

.

.

.

مـردنَــم را آرزوستــــ اگـــر آرامگــاه ِ ابـَـدی آغــوش ِ تــو بـاشــد . . .

.

.

.

چه کسی برای عشق ما شعر اتل متل خواند !

که پایت را به این راحتی از زندگیم ورچیدی ؟

.

.

.

سهم من از تو

دلتنگی بی پایانیست

که روزها دیوانه ام میکند

شب ها شاعر…

.

.

.

شب

آغازِ داستانِ غم انگیزی ست

که پایان اَش

ارتباطِ مستقیمی

با چشمانِ “تو” دارد،

لطفا

زودتر

بیدار شو !

.

.

.

ایبوک سامان

عشق های امــروزی

بی نام

قابل انتقال به غیر

و معاف از احساس میباشند . . .

.

.

.

چه داستان غریبیست داستان زندگی!

دستی که داس را برداشت همان دستیست که گندم را کاشته بود . . .

.

.

.

می گویند:

خوش به حالت!

از وقتی که رفته حتی خم به ابرو نیاوردی…!

نمی دانند بعضی دردها

کمر خم می کنند، نه ابرو…!

.

.

.

آنقدر زیبا عاشق شده ای که آدم لذت میبرد… از این همه خیانت . . .

.

.

.

آهای مردم

عاشقش نشوید

به اندازه هممه تان عاشقی کردم برایش . . .

.

.

.

دلم را

به روی عالم و آدم بسته ام

مگر ” دلبستگی ” همین نیست؟

.

.

.

یه مرتبه اى از عشق هست که دو طرف

در اون هزینه هایى که به خاطر هم پرداخت کردنُ یکى یکى میشمارن

بعد از این مرحله دیگه هیچ چیز مثل سابق نمیشه . . .

زیباترین سلام ها از عمق جانم، به زیباترین آفریده خدا

که به رسم جاده ها از اودورم، ولی به رسم دل، با او هیچ فاصله ای ندارم . . .

.

.

.

گاهی میان بی رحمی هایت محبت کنی بد نیست . . .

نگذار روزی که جدا شدیم

خجالت زده ی خاطره هایم باشی . . .

.

.

.

طناب را به گردنم انداختند . گفتند : آخرین آرزویت ؟

گفتم : دیدن عشقم

گفتند : خسته است ، تا صبح برایت طناب بافته . . .

.

.

.

فراموش کردن عزیزان بی احترامی به قانون خاطره هاست

ارادت مرا هر روز در سر رسیدت تیک بزن . . .

.

.

.

ﺩﻧﻴﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﺑﻌﻀﻲ ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﻫﺎ ﺧﻮﺩﺷﻮﻥ ﻳﻪ ﺩﻧﻴﺎﻥ! ﻣﺛﻞ ﺗﻮﻭﻭ

.

.

.

می گن شکستنی رفع بلاست ، ای دل کمی تحمل کن ، شاید “حکمتی” باشد . . .

.

.

.

هر وقت دلم گرفت لبخند میزنم به یاد کسی که برای لبخندش بارها دلم گرفت . . .

.

.

.

نفس ، شاید دلیلی باشد برای زندگی

اما بی شک “تو” بهانه ی آنی . . .

.

.

.

چهار فصل کامل نیست!

هوای تو

هوای دیگری ست . . .

.

.

.

عادت چه طعم تلخی دارد وقتی آن را باعشق اشتباه میگیری . . .

.

.

.

دارم تقویم زندگیمو ورق میزنم

روزای با تو بودن یه طرف

روزای دیگه م برن به جهنم !

.

.

.

آدم عشقشو یادش نمیره !

فقط یاد میگیره راجبش کمتر حرف بزنه ، بهش کمتر فکر کنه ، دلش کمتر تنگ بشه !

.

.

.

تو را می خواهم و دانم که هرگز

به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمان صاف و روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

.

.

.

می خوابم تا فراموش کنم رفته ای ولی صبح تنهایی بیدارم میکند . . .

.

.

.

از یه بچه بپرسی من رو چندتا دوست داری و دستاش رو تا جایی که میتونه باز کنه و بگه اینقدر !

.

.

.

وقتی میشکنم خوب تماشا کن

شاید روزی به دنبال تکه هایم بگردی . . .

.

.

.

زندگی کردن من مردن تدریجی بود / آنچه جان کند تنم ، عمر حسابش کردم . . .

.

.

.

بساط کرده ام

و تمام نداشته هایم را

به حراج گذاشته ام …

بی انصاف چانه نزن

حسرت هایم …

به قیمت عمرم

تمام شده !

.

.

.

دلم ز نازکی خود شکست در غم عشق / وگرنه از تو نیاید که دل شکن باشی . . .

.

.

.

راندی زبرت مرا و خوارم کردی

از درگه خویش برکنارم کردی

چون برگ گلی که درکف باد افتد

بازیچه دست روزگارم کردی

.

.

.

تنها گنجی که جستجو کردن آن به زحمتش می ارزد

دوست واقعیست و تو بهترین گنجی . . .

.

.

.

لحظه لحظه، دم به دم، ساعت به ساعت خواهمت

گر خوشم یا ناخوشم، در هر دو حالت خواهمت

گر زبانم را به جرم خواستنت بیرون کشند

در آن زمان ای یار، من با اشاره خواهمت

.

.

.

آدم باید یه ” تو ” داشته باشه که هر وقت از همه چی خسته و نا امید

بود بهش بگه

مهم اینه که تو هستی

بیخیال ِ دنیا

.

.

.

تو می خواستی بشی “سنگ صبورم” …

تو شدی “سنگ” و من هنوز “صبورم”

.

.

.

اینقدر اتاقم کوچیکه که وقتی خودم تو اتاق باشم دیگه جایی برای تو نیست !

فقط میتونی بیای تو آغوشم

.

.

.

بیشعورترین موجود دنیا این دل منه !

روزی هزارتا دلیل و منطق براش میارم آروم میشه ، بازم دم دمای شب که میشه هی ازم میپرسه چرا …

.

.

.

هیچ چیز سـختر از این نیست که منـطقـی فــکر کنــــی

وقتــی احساسـاتت دارن خـــفــت میـکنـن . . .

.

.

.

دلم عجیب تنگ شده برای تمام لحظه هایی که دلت عجیب برام تنگ می شد…!

.

.

.

دل به هر کی دادی از سادگی دادی

زندگی تو پای دلدادگی دادی

هر جا که دیدی چراغی پر فروغه

تا بهش رسیدی فهمیدی دروغه

.

.

.

از تن خشک شاخه ها توقع جوانه نیست / اسب نفس بریده را طاقت تازیانه نیست . . .

.

.

.

راه بدی را انتخاب کرده بودم برای نگه داشتنت!

صداقت ؛

مهربانی ؛

زیاد به “تو” توجه داشتن ؛

و خیلی حماقت های دیگر …

این روزها ، هرچه خائن تر باشی ،

دوست داشتنی تری …

.

.

.

ساده بودم که تو را ساده تجسم کردم

بعد لبخند تو با گریه تبسم کردم

آشنا با همه پنجره های شهرم

چون توراپشت همین پنجره ها گم کردم

.

.

.

ایبوک سامان

عاشق که میشوی…

مواظب خودت باش

شبهای باقیمانده عمرت

به این سادگیها نخواهند گذشت….

.

.

.

برای همه خوب باش

آنکه فهمید، همیشه کنارت خواهد بود

و آنکس که نفهمید، روزی دلش برای خوبیهایت تنگ میشود

.

.

.

پشت تلفن مرا جوابم کردی / گفتی به سلامت و خرابم کردی

یک مرتبه من تمامِ قد لرزیدم / آن دم که مرا شما خطابم کردی

بغضی به نواحی ی گلویم چرخید / وقتی که غریبه ای حسابم کردی

گفتم که دلیل رفتنت آخر چیست؟ / گفتی که خداحافظ و آبم کردی

یک لحظه صدای بوق ممتد آمد / گفتم که الو، ولی جوابم کردی . . .

ارسال شده توسط محمد حسین ج

آسمان نیستم که هر پرنده سهمی از من باشد

من آن پرنده ام که سهم آسمانش را از چشمان “تو” میخواهد . .

*

*

*

*

خدایا چه حکایتیست عده ای راه میروند که غذایشان هضم شود

ما میدویم که گرسنه نمانیم…

*

*

*

*

شما نور جهانید

هیچ کس چراغی روشن نمی کند تا نورش تنها گوشه ای را روشن کند

بلکه آن را بر روی پایه ای قرار می دهد تا خانه ای را روشن کند.

*

*

*

*

کنارم نیستی و من دلم تنگ میشه هر لحظه

خودت می دونی عادت نیست فقط دوست داشتن محضه

*

*

*

*

به قلبم نشستی نگفتم چرا، دلم را شکستی نگفتم چرا

یکی خواب شبهای من را ربود، چو دیدم تو هستی نگفتم چرا

*

*

*

*

خدا را چه دیدی؟

یک روز بیشتر

ساعتی

لحظه ای

با من بمان

شاید خنده ای پشت لب هایت

قطره ای پشت پلک هایت جا مانده باشد …

*

*

*

*

سرم را روی شانه ات بگذار تا همه بدانند

“همه چیز”

زیر سر من است!

*

*

*

*

(دروغگو دشمن خداست)

قربونت برم خدا چقدر دشمن داری!

*

*

*

*

تو می خواستی بشی “سنگ صبورم” …

تو شدی “سنگ” و من هنوز “صبورم”

*

*

*

*

هیچ چیز سـختر از این نیست که منـطقـی فــکر کنــــی

وقتــی احساسـاتت دارن خـــفــت میـکنـن . . .*

*

*

*

*

برای همه خوب باش

آنکه فهمید، همیشه کنارت خواهد بود

و آنکس که نفهمید، روزی دلش برای خوبیهایت تنگ میشود

*

*

*

*

زیباترین سلام ها از عمق جانم، به زیباترین آفریده خدا

که به رسم جاده ها از اودورم، ولی به رسم دل، با او هیچ فاصله ای ندارم . . .

*

*

*

*

فراموش کردن عزیزان بی احترامی به قانون خاطره هاست

ارادت مرا هر روز در سر رسیدت تیک بزن . . .

*

*

*

*

ﺩﻧﻴﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﺑﻌﻀﻲ ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺸﻪ ﺑﻌﻀﻲ ﻫﺎ ﺧﻮﺩﺷﻮﻥ ﻳﻪ ﺩﻧﻴﺎﻥ! ﻣﺛﻞ ﺗﻮﻭﻭ

*

*

*

*

می گن شکستنی رفع بلاست، ای دل کمی تحمل کن، شاید “حکمتی” باشد . . .

*

*

*

*

هر وقت دلم گرفت لبخند میزنم به یاد کسی که برای لبخندش بارها دلم گرفت . . .

*

*

*

*

نفس ، شاید دلیلی باشد برای زندگی

اما بی شک “تو” بهانه ی آنی . . .

*

*

*

*

چهار فصل کامل نیست!

هوای تو

هوای دیگری ست . . .

اس ام اس افسردگی

چیـزی نمیـخـوآهَم جـز . . .

یـکــ اتــآقِ تـآریک

یـکـ مـوسیقـے بے کَلآم

یـکـ فنجـآن قهـوه بـهـ تَلخـی ِ زهـر !

وَ خـوآبـے بـه آرآمـے یـکــ مـَرگ هَمیشـگـے

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

چقدر این سربالایی ها ادامـــــــه دارند ؟

من از زندگی که هیچ . . پاهایم از من شکایت دارند

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

خدا میشود بلیطم را پس بگیری . . . ؟

مقصد را اشتباه آمدم . . اینجا را نمی خواهم

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

از این دنیا شرمنده ام که واردش شدم

ای کاش درب خروجی هم داشتی . . . خسته ام

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

ماهی در برکه و برکه تهی از آب

دانه در کویر و کویر تشنه

پرنده در قفس و آسمان در انتظار او

شب در کمین روز خفته

چشمها بسته

همه خسته ، همه بی کس

شهر پر از زندان در بسته

امید ناامیدان روزنی است از نور

غافل از آنکه روزن را نیست طاقت آن نور

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

رسیده ام به حس برگی که میداند بادازهرطرف که بیاید

سرانجامش افتادن است

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

زمان گذشت بدون توجه به چیزهای کوچکی که کم هم نبودند

چیزهای کوچکی که حداقل می توانستند تحمل کردن زندگی را آسان تر کنند

گاهی فرصت نبود

گاهی حوصله

و من خیلی دیر این را فهمیدم

خیلی دیر

هر چند که شاید هنوز هم پشت این همه سیاهی

کسی ، چیزی پیدا شود که نام من را از یاد نبرده باشد

دیگر سوسوی هیچ چراغی امیدوارم نمی کند

دیگر گرمای دستی دلم را به تپیدن وا نمی دارد

میروم تا در تاریکی راه خود را پیدا کنم

که به چراغهای نورانی و دستهای گرم دیگر اعتمادی نیست

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

خالی تر از سکوتم …

انبـوهــی از ترانـه

بــا یـاد صبـح روشـن اما …

امیـد باطل

شب دائـمی ست انـگار …

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

دیگر بهار هم سرحالم نمیکند

چیزی شبیه معجزه زلالم نمیکند

آه ای خدا مرا به کبوتر شدن چکار

وقتی که سنگ هم رحم به بالم نمیکند

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

دلم به کما رفته

برای مردنش دست به دعا شوید

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

پیراهنم را اتو می زنم

کفش ها را دستمال می کشم

زندگی اما

مرتب نمی شود…

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

صــداے تپـش هـاے قلبمــ رو میشنوم

ولـے

هیچـ علاقه اے به زندگـے کردטּ توشـ نیستـــ

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

همـچـون ساعـت شنی شــده ام

کــه نـفــس هـای آخـرش را مـیـزنـد

و الـتـمـاس مـیـکــنــد

یـکـی پـیـدا شـود و بـرش گــردانـد

مــن هــم …

نه …! !

لـطــفـا بـرم نـگــردانـیـد ! ! !

بــگـذاریــد تــمام شــوم …

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

صبحی کـــه بجـــای عـــشق با سیـــگار شروع بـــشه . . .

یــــک شــــــروع دوبـــاره نیــــست

امـــــتداد پایان اســــت

بــــــرای کــــسی که دیــگر امــــیدی بـــه ادامه نـــدارد !!

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

گاهـــی احساس میڪنَمــ روی دَستـــــ خـدا مــانده اَمــ

خَســتہ اَش ڪَردمـــــ خــودَش هَــم نــمــیــدانـــــــد با مَن چــہ ڪــنَــد؟

ο.ο.ο.ο.ο.ο.οاس ام اس افسردگیο.ο.ο.ο.ο.ο.ο

شانس یکبار در خونه آدم رو میزنه…

ولی بد شانسی دستش رو از رو زنگ ور نمیداره…

بدبختی هم که کلید داره هر وقت بخواد رسما میاد تو !

اس ام اس نیش دار

هیــس !

کــــمی آرامــــتـــر تنـــــها شــــو

بی صـــــدا تــــر بـــشــــکــــن

آهــــســــتــــه تـــر سراغـــــش را بگـــــیـــــر

مـــمــــکــن است بــــیـــدار شــــود

وجــــــــدان نــــــداشتــــــه اش !

.

.

.

به بعضیا باید گفت یه برنامه بذار دیگه نبینمت . . .

.

.

.

یاد گرفتم

دستانم اینبار که یـــخ کرد

دیگر دستانت را نگیرم

آستین هایم از تو با ارزشتر و ماندنی ترند

.

.

.

مثل لیوانی شده ام که لبه اش پریده باشد!

تشنه که شدی مراقب باش !

عجیب وحشی ام…

.

.

.

آب نریختـــــم که برگردی

آب ریختـــــم تـــا پاک شود

هر چه رد پای توست ، از زنـــدگیـــ ام…!

.

.

.

چـه تـجـارت نـاشـیـانه ای بـود

آن هـمـه نـازی کـه مـن از تـو خـریـدم . . .

.

سایر جملات کوبنده و تیکه دار در ادامـــه مطلب

.

.

چشم هایت وقتی دروغ می گویی زیبا تر می شوند…

اگر می خواهی زیبا ترین باشی

همیشه به من بگو دوستت دارم …!!

.

.

.

مشکل از جایی شروع میشه که …

دلتنگ کسی باشی که نیست،

حوصله کسی رو نداشته باشی که هست …

.

.

.

خوب که فکر می کنم

می بینم گاهی یک شکلات ِ مغزدار

بیشتر میچسبد

تـــــا

عاشقانه های این عاشق های تو خالی !

(بروزترین ها دات کام)

.

.

.

من خودم را به تو تقدیم کردم و تو مرا به هیچ فروختی …

چه معامله ی پایاپایی …

.

.

.

بعضیا کاری باهات میکنن که یادآوری تمام لطف هایی که در حقشون کردی …

به شدت از خودت متنفرت میکنن !

www.berooztarinha.com

.

.

.

این روزها به هرکی پر و بال بدی به جای اینکه باهات پرواز کنه ، واست دم در میاره …

.

.

.

هــــی فلانـــــــــــــــــــــــــــــی…

عاشقـــــــانه های مــــرا بـــه خـــــودت نگیـــــر،

مخـــــاطب مــــن، معشـــــوقـــه ایــست کـــه وجـــودش را به دنیـــــایی نمیـــــدهــــم…

.

.

.

لقمــــه بزرگتر ازدهانت بودم

برای همین بودکه مرا خرد میکردی

تا انـــدازه شوم

.

.

.

بـلافـاصـله پـس از مـرگـم …

مـرا بـه خــاکــ نسپـاریــد؛

دوسـتـانــم عادتـــ دارنــد کـه…

دیــــر بیــاینـــــد…

.

.

.

خواستے دیگـــه نباشے ،

آفرین … چــــه با اراده !

لعنَت به دبستانـے که تو از درسهاش ،

فقط تصمیــم کبــر ے رو آموختـــے …

.

.

.

اِلتِمــــــــاس مــــــالِ دیـــــــروز بــــود

مـــــــالِ وَقتـــــــی بـــود ڪــــﮧ ســـــــاده بودم

اِمــــــــروز میــــــخــــوای بـــِــری ؟؟؟

هیــــــــــــــس !!!

فَقَطــ ” خــُـــداحــــــــــافِظـــ …

www.berooztarinha.com

.

.

.

پیاز هم که خرد میکنی برایش اشک میریزی !

از پیاز هم کمتر بودم ، مرا خرد کردی و خندیدی …

.

.

.

بعضیا هیچی نیسن به جز ۴ حرف :

ا د ع ا

.

.

.

یه سری آدما هستن که اگه تو زندگیت نبودن،

الان داشتی با خیال راحت نفس می کشیدی …

.

.

.

کاش از همان روز اول میدانستم که “دوستت دارم” تکه کلام توست

.

.

.

یــه وقتایـــی یــه کسایـی رو تـــــو زندگیــمـون راه میدیم

که نــنــه بـابـاشون تــــو خــونـــه بـــه زور راشـــون میــــدادن…

.

.

.

بعضی ها هستن وقتی به ما میرسن با کلی اعتماد به نفس میگن:

“من با بقیه فرق دارم و مثل همه نیستم”

بعد معلوم میشه تنها فرقشون اینه که از بقیه خیلی بدترن …

.

.

.

می گفت : پای رفتن نـدارم … راست می گفت !!! بـــا ســر رفـــــت …

.

.

.

چشمانم را می بندم

نقابت را بردار

بگذار صورتت هوایی بخورد!

.

.

.

مخاطبهای امروزی رو هرچی بیشتر خاص کنی؛

بی خاصیت تر میشن…

.

.

.

این جماعت می گفتن

اشک هایت را

خرج رفتنش نکن

راست می گفتن

بی من

تو

مفت هم نمی ارزی

.

.

.

بزرگترین اشتباه ما این است که :

گاهی‌ آدم‌ها رو ؛

بسیار طولانی تر از چیزی که لیاقتش را دارند ،

در زندگی‌مان نگاه می‌داریم …

.

.

.

وقتی چند تا کوتاه فکر

معنی محبت و دل سوزی رو

از عشق و علاقه تشخیص نمیدن

وضع بهتر از این نمیشه ..!

.

.

.

دنیا مثل شهربازی شده ، جایزه بازی با آدما ، یه عروسک دیگست !

.

.

.

عزیزم چه زیبـا اجرا میکنـی

خط به خط تمام گفتــــه هایم را

خواســـته هایم را

هه !!!!!

امـــــا

برای دیگری!

.

.

.

دلت را خوش نکن به این “دوستت دارم”ها …

تمامشان تاریخ مصرف دارند …

www.berooztarinha.com

.

.

.

سهمیه هوای من هم برای تو …

برای نفس نفس زدن در آغوش او لازمت میشود !

.

.

.

روزی فکر میکردم هدیه ای هستی از طرف خدا

اما امروز فهمیدم تقاص اشتباهاتم بودی …

.

.

.

اگه تو روت خندیدم به خاطر این بود که نخواستم تو روت بالا بیارم ، اینو بفهم !

.

.

.

هرکی ازم سراغت رو میگیره نمیگم وجود نداری ، میگم وجودش رو نداشتی … !

.

.

.

این روزها اگه کسی گفت : “من عاشقتم” … بپرس : تا ساعت چند ؟

.

.

.

لیـــاقــت مــی خواهــد

بـــودن در شعــر هـــای دختــریــــ کهــــ

بـــــا تمامــــ عشقــش نبـــودنـــت را اشکــــ مــی ریـــزد

تعجـــب نکــــن !!

در بی لیـــــاقتی تـــو شکـــی نیـــست

اینجـــا دلیـــل بــودنـــت میـــان بغــــض هــــایـــم

خــریتـــــ خـــودم اســـت نـــه لیـــاقــــت تــــو …!

محبت تو را می پذیرم بی آنکه دغدغه فردا داشته باشم؛

چون می دانم فردا بیش از امروز دوستت خواهم داشت

::

::

خیلی دوستت دارم ، ده تا !

مثل روزهای کودکی مان !

عمیق ، پاک و بسیــار …

::

::

تا زمانیکه به عمق واقعی انسانها پی نبرده ای

دوستشان نداشته باش

زیرا عمیقترین زخمها زخم خنجر کسی است

که با تمام وجود دوستش داشتی

::

::

من بلد نیستم دوستت نداشته باشم

بلد نیستم حرف دلم را نگویم

حتی بلد نیستم نگویم می خواهمت وقتی می خواهمت

بلد نیستم نخندم وقتی باتوم

حتی اخم کنم وقتی ناراحتم

من هیچ کار مهمی را بلد نیستم جز دوست داشتن تو

::

::

شمــردن بلــد نیستــم ،

امــا تا دلت بخــواهد دوست داشتــن بلــدم ،

یک وقتهــایی هــم می شــود که

یکــی را ، دو بــار دوست داشتــه باشــم …

::

::

من از عهد آدم تو را دوست دارم

از آغاز عالم تو را دوست دارم

چه شب ها من و آسمان تا دم صبح

سرودیم نم نم ، تو را دوست دارم

::

::

نمی‌دانم تا کی دوستم داری

هرجا که باشد

باشد

هرجا تمام شد

اسمش را می‌گذارم

آخر خط من

باشد؟

::

::

تو را بیشتر از تعطیلی مدرسه دوست دارم !!!

::

::

می ترسم کسی نه خودت را،

که دوست داشتنت را از من بگیرد !

::

::

گفــتنِ “دوستــــت دارم ” نظر لــــطــــــفـــم نبود !!

نظرِ دِلـــــــم بود …

::

::

آنقدر دوست داشتنى هستى ،

که ایستاده هم به دل مى نشینى . . .

::

::

“دوستت دارم”پریشان شانه میخواهی چه کار ؟

دام بگذاری اسیرم دانه میخواهی چه کار ؟

تا ابد دور تو میگردم بسوزان عشق کن

ای که شاعر سوختی پروانه میخواهی چه کار ؟

::

::

گفتند «دوستدارم» چند بخشه ؟

گفت : کارش از روستا و بخش و شهر و کشور گذشته !

«یه دنیاست»

::

::

اگر دوست داشتن ِ تو

را فریاد بزنم

تاب نمی آورد این کوه ِ مقابل!

::

::

اگه نهایت دوست داشتن درقطره ی باران است

من دریا را تقدیمت میکنم . . .

::

::

مـــوهـــایـــم ..

که یـکدسـت ..

هـــمرنـــگ ِ دنــــدانـــهـایــــم شـد !

بـــــاز هــــم ..

بـــــا عـشق ..

می نویـسم :

دوستـــت دارم …

::

::

“دوستت دارم” هایت را به کسی نگو

نگه دار برای خودم

من جانم را

برای شنیدنش

کنار گذاشته ام . . .

::

::

چیزی در کلامم نیست

جز دوستت دارم هایی

که واژه نیستند

مثل دم در پی بازدم

حیاتم را رقم می زنند

::

::

فرقی ندارد …

شرق یا غرب …

شمال یا جنوب …

من تو را به هر جهت دوست دارم هنوز

::

::

دوست داشتن به تعــــداد دفعات گفـــــتن نیست !

حسی است ؛

که باید بــــــی کلام هم لمــــــس شود …

::

::

اسراف می کنم در دوست داشتنت

خدا

اسراف کنندگان ِ عاشق را

دوست دارد…!

تو برو ، من هم برای اینکه راحت بروی میگویم : باشد ، برو خیالی نیست …

اما کیست که نداند بی تو تنها چیزی که هست خیال توست !

.

.

غمگینم همانند پرنده ای که به دانه های روی تله خیره شده و به این فکر میکند که چگونه بمیرد ؟ گرسنه و آزاد یا سیر و اسیر …

.

.

خیلی سخته خواب کسی رو ببینی که دیگه نمی تونی تو واقعیت ببینیش …

.

.

غمگینم مثل مرده ای که توان تسلی دادن به بازماندگانش را ندارد !

.

.

ﻣﻦ ﻫﻢ ﮐﺎﻧﺪﯾﺪﺍ ﺷﺪﻡ ولی

ﻧﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﯿﺰﯼ

ﻧﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺴﺘﯽ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﯽ

ﻣﺮﺍ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺑﻪ ﻣﯿﻠﯿﻮﻥ ﻫﺎ ﺭﺍﯼ ﻧﯿﺴﺖ !

کافی است ﺗﻨﻬﺎ ﺗــــﻮ ﻣﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﯽ ؛ ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺖ

ﺑﯿﺎ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ ﭘﯿﺮﻭﺯﻡ ﮐﻦ …

.

.

از همه آشناترم رفت و دیگه منو نخواس

فرصت گفتن نداد حتی برای التماس

.

.

خواستم آرزوهایم را به رخ روزهایم بکشم دیدم تو با روزها دست به یکی کرده ای ؛ آنها خودت را دارند و من فقط حسرتت را ؛ زبانم بند آمد !

.

.

از تو گفتن سوزش چشم می آورد و از تو نگفتن تورم گلو …

.

.

سخت است ببازی تمام احساس پاکت را و هنوز نفهمیده باشی اصلا دوستت داشت ؟

روزگار با ما خوب تا نکرد ، ما را خوب “تا” کرد …

.

.

اونی که سکته ی قلبی کرده مُرده

اونی که سکوت قلبی کرده مُرده تر …

.

.

روزها رفتند و من دیگر ، خود نمیدانم کدامینم

آن من سرسخت مغرورم یا من مغلوب دیرینم ؟

بگذرم گر از سر پیمان ، میکشد این غم دگر بارم

می نشینم شاید او آید ، عاقبت روزی به دیدارم

(فروغ فرخزاد)

.

.

ﻳﻪ زمانی ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﻳﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﯼ ﺑﻮﺩ ؛ ﻣﺜﻞ ﺍﻻﻥ ﻧﺒﻮﺩ ﻛﻪ ﻧﻌﻤﺖ باشه !

.

.

ساده ی ساده از دست میروند همه ی آن چیزها که سخت سخت به دست آمدند !

.

.

قلبم بوی کافور میدهد ؛ شب به شب در آن مرده شورهـا آرزویی را غسل می دهند و کفن می کنند …

.

.

ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻱ ﺑﻴﺎﻳﻲ ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻱ ﺩﻟﻢ ﺭﺍ ﺭﻧﮓ ﻛﻨﻲ ؟ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺍﺗﺎﻕ ﺩﻟﻢ یک ﺭﻭﺯ ﺁﻓﺘﺎﺑﻲ ﺑﻜﺸﻲ ﻛﻪ ﻧﻮﺭ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺗﺎ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﺗﺎﻕ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ …

ﺭﺍﺳﺘﻲ ﻣﻦ ﺭﻭﻱ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﻫﻢ یک ﺧﻨﺪﻩ ﻣﻲ ﺧﻮﺍﻫﻢ ، ﻧﺮﺥ ﺧﻨﺪﻩ ﻛﻪ ﮔﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ ؟

.

.

هرکه آید گوید :

گریه کن ، تسکین است

گریه آرام دل غمگین است

چند سالی است که من میگریم

در پی تسکینم

ولی ای کاش کسی می دانست

چند دریا بین ما فاصله است

من و آرام دل غمگینم

.

.

دنیا دنیای ریاضیست …

وقتی عشق را تقسیم کردند و تو خارج قسمت من شدی !

.

.

من و تو به رویاهایمان تنها یک رسیدن بدهکــاریم …

.

.

یادم می آید گفته بودی ساده و کوتاه نویسی را دوست داری

تقدیم به تو …

ساده و کوتاه تنها همین ۲ کلمه : برگرد ، غمگینم …

.

.

نه صدای تو می آید

نه صدای قلبم

ما چه عاشقانه مرده ایم !

.

.

کار من سخت تر از آنی شده که تو فکر میکردی عاشقت شدن دست من نبود که فراموش کردنت دست من باشد ؛ پس بیخود هی نگو “عادت میکنی”

.

.

سیگار را ترک می کنی می گویی : برای سلامتی مضر است !

حالا من از تو می پرسم : عشق من چه ضرری داشت که ترکم کردی ؟

.

.

هر روز خاکستر میشوم و فردا ققنوسی جدیدم !

.

.

مهم نیست که تو با من چه میکنی ، بیا ببین “برای تو” من با خودم چه میکنم !

.

.

عاقبت من شد سرنوشت جناغ ، همه سر شکستنم شرط بسته اند …

.

.

کاش میشد در غروب آفتاب

بی صدا با سایه ها کوچید و رفت …

.

خیلی سخته که برای دیگران مثل کوه استوار باشی اما تو خودت آروم آروم بشکنی …

.

.

خب مردمان حسود چرا ساکت ایستاده اید ؟ بروید به کارهایتان برسید ، نگران نباشید ؛ او دیگر خیال بازگشتن ندارد !

.

.

انسان فقط از جنگ ، زلزله و سیگار نمی‌میرد ؛ انسان روزی از لبخند‌هایی که نمیزند و اشکهایی که نمیریزد خواهد مرد !

.

.

همه پناهم پشت فاصله هاست !

.

.

من به سوختن عادت دارم ، کبریتو بنداز و برو …

.

.

کسی چه می داند شاید دست هایت را در جیبم جا گذاشته ای که همیشه در میان آن به دنبال چیزی میگردم !

.

.

وقتی “رفتی” تا آخر “برو”

وقتی “ماندی” تا آخر “بمان”

این تن خسته است از نیمه رفتن ها ، از نیمه ماندن ها …

.

.

به شوقِ پرواز بغل میگیرم آرزوهایم را …

.

.

ماههاست فراموشش کرده ام ؛ خاطراتش را هم …

ولی نمی دانم دستانم چرا هنوز به نوشتن نامش ذوق میکنند ؟!

.

.

این کلمات از نبودنت می آیند !

.

.

ﺩﻟﻢ ﻟﮏ ﺯﺩﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﯾﮑﺒﺎﺭ ﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﯿﺒﺎﺭﺩ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺧﯿﺎﻟﻢ ﮐﻪ ﻧﻪ ، ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻡ ﺑﺎﺷﯽ …

.

.

سالهاست که دیگر فرهاد چایش را تلخ مینوشد …

.

.

یک حرف یک زمستان آدم را گرم نگه می دارد …

و بعضی اوقات هم یک حرف یک عمر آدم را سرد می کند …

حرف ها چه کارها که نمی کنند !!!

.

.

ﻳﻜﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻮﺍﻱ ﺍﻳﻨﺎﯾﻲ ﻛﻪ ﺍﻟﮑﯽ ﺯﯾﺎﺩ ﻣﯿﺨﻨﺪﻥ ﻭ ﻣﻴﺨﻨﺪﻭﻧﻦ رو ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ ، ﺍﯾﻨﺎ ﺗﻮ ﺗﻨﻬﺎﻳﺸﻮﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﺼﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﺭﻥ …

.

.

خدایا مگر بودن او در کنارم چقدر از جهانت را میگرفت ؟

.

.

سخت است اتفاقی را انتظار بکشی که خودت هم بدانی در راه نیست …

.

.

این همه نامه های مرا به آتش نکش ؛ خون بهای دل من زیاد است !

.

.

برای هر اتفاقی می توان پاسخی یافت جز برای رفتن های نابهنگام …

شاید رفتن خود پاسخ یک اتفاق است و هیچکس نمیداند جز آنکه رفته است !

.

.

آنهایی که حرف برای گفتن کم دارند ، درد برای نگفتن زیاد دارند …

.

.

خودمو بغل میگیرم و میگم : غصه نخور … شاید درست نشه ولی تموم که میشه !

.

.

بهار دارد مى آید ، ترسم اما از نرفتن سردى توست !

.

.

خلاصه بگویم ماجرا از آنجا شروع شد که در شب آرزوها من او را آرزو کردم و او عشقش را …

.

.

همه چیز آرام است ولی دل من استثناست …

.

.

همه چیز تقصیر تو نبود ، من هم مقصر بودم که احمقانه باور کرده بودم بودن در عین نبودنت را …

.

.

ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻗﺘﻲ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻲ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ ﮐﻨﻨﺪ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻲ ﻭ ﻏﺼﻪ ﻣﻲ ﺧﻮﺭﻱ ﮐﻪ ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻲ ﻭ ﻣﻲ ﺧﻨﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻲ …

.

.

بالای قبر خود نشسته ام ، زار میزنم :

چرا هر روز مرا می کشید ولی خاکم نمیکنید !؟!؟!

.

.

کاش انتظار به اندازه کشیدن یک نخ سیگار بود !

.

.

مثل “رعد و برق” هیچکس ما را با هم ندید !

.

.

تا تو را غرق در خاطراتت کنن :

یه آهنگ پیشواز …

دو خط شعر …

کمی هوای بهاری …

یک وجب پیاده رو …

یه جاده خلوت تو حوالی خونتون …

دو کلمه حرف …

بوی یه عطر خاص …

همه و همه کافیه برای اینکه تو چند ساعت وسط اتاقت دراز بکشی و خیره بشی به سقف ، یک آه بلند بکشی و توی دلت بگی : “سلامتی خودم و این همه صبرم” و صدای بارون بشه آرامش دهنده ترین آهنگ اون روزت …

من همیشه میخوام با جدیت خاصی روزه بگیرم

و این کار رو هم میکنم

ولی یه ندایی درونم میره خودش غذا میخوره :|

.

.

.

در روز معمولی:

اولی :به اذان چه قدر مونده؟

دومی :من چه بدونم!

در ماه رمضان:

اولی :به اذان چی قدر مونده؟

دومی :۳ ساعت و ۱۶ دقیقه و ۱۹ ثانیه و ۳۵ صدم ثانیه!

.

.

.

روزه داران گرامی، لطفا یک لیوان آب هویج بستنی را تصور بفرمائید

عرض دیگه ای ندارم، موفق و موید باشید !

.

.

.

آمد آن ماهی که نامش رمضان است

معده از آمدنش شدیدا نگران است !

.

.

.

خدایا یک ماه روزه میگیریم تا هال فقرا رو درک کنیم

یک ماهم کلی پول بده تا هال اغنیا رو درک کنیم !

.

.

.

درسته که ما روزه نمیگیریم

ولی دیگه اینقدر هم کافر نیستیم که اگه واسه افطاری جایی دعوت شدیم نریم !

منتظر تماس سبز شما هستیم !

.

.

.

روزه دار گرامی ، ضمن آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما

جهت رفاه حال اطرافیان و حتی حیوانات لطفا موقع سحر

۵-۶ بار مسواک بزنید !

با تشکر

.

.

.

آقا شله زرد ما چی‌ شد پس ؟

ماه رمضون داره تموم می‌شه

طرح یاد اوری به منظور پخش نذورات !

.

.

.

روایت داریم تو جهنم ۲۰ دقیقه مونده به افطار ساعتا وایمیسته !

.

.

.

یه ندایی درون شکمم می‌گه خیلی مونده تا اذان اذان اذان اذان اذان

اون اکو هم بخاطر خالی بودن شکمه !

.

.

.

ما فردا شب واسه افطار میایم خونتون

(ستادایجاد رعب و وحشت درماه رمضان) !

.

.

.

قدیما :هرکی روزه نبود باید می رفت یه گوشه ای یه چیزی میخورد بقیه نبیننش

الان : هر کی روزه است باید بره یه گوشه مزاحم غذا خوردن بقیه نشه!

.

.

.

مستحب است قبل از افطار دعای جوشن کبیر بخوانیم !؟

.

.

.

مامان حیف نون بهش میگه پاشو سحره

جیف نون هم بیدار میشه

و به خوبی و خوشی سحری میخوره !

شما مشکلی داری !؟

.

.

.

روزه داران عزیز تا پایان ماه مبارک رمضان فقط ۲۹ روز باقی است !

.

.

.

جمله عاشقانه غضنفر به نامزدش

دوستت دارم به اندازه همه اذون های مغرب ماه رمضون !

.

.

.

پیامبر اسلام فرمود هرکه روزه دار مومنی را افطار دهد ثواب ۱۰۰ حج بر او نوشته میشود

همچنان منتظر تماس شما هستیم !

.

.

.

برای خیلی ها ماه رمضان سی روز تمرین بازیگری در پیشگاه خداوند است !

.

.

.

یادتونه بچه بودیم تو مدرسه میگفتیم کیا روزن؟

واسه اثباتش زبونمون رو نشون میدادیم اگه سفید بود مورد قبول واقع میشد

.

.

.

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

آری افطار رطب در رمضان مستحب است !

.

.

.

در این شبهای عزیز و با برکت سر سفره افطار دستاتو بالا ببر و

برای رضای خدا همون جا نگهدار تا بقیه هم یه لقمه بخورن !

.

.

.

آخ یه لیوان شربت آب لیمو حال میده الان !

(ستاد افزایش اجر معنوی روزه داران )

.

.

.

خسته در حبس زمینم ، ماه من یادم کن

به نگاهی ، به پیامی ، سخنی شادم کن !

در این بیت شاعر چون روزه بوده ، فحش بد نداده بهت

وگرنه میخواسته بگه آخه گوسفند چندتا اس ام اس بده

تا افطار وقت بگذرونیم !

.

.

.

خدایا تو این ماه رمضونیه که ما گناه نمیکنیم

این دوتا فرشته رو شونه هامونم بیکارن

قربونت بگو یکم شونه هامو ماساژ بدن ، مرسی !

.

.

.

حلول ماه زولبیا بامیه!

ماه از زیر کار در رفتن به بهانه نیایش!

ماه خوردن ۴ وعده در ۲ وعده!

و ماه میهمانی خدا تو خونه های بنده خدا مبارک!

.

.

.

تابلو هلال احمر رو به غضنفر نشون میدن

میگن معنی این تو جاده چیه؟

میگه به ماه مبارک رمضان نزدیک میشوی !

.

.

.

آخرین خبر:

به دلیل استقبال بی نظیر شما مسلمانان عزیز

زمان اذان مغرب یک ساعت تمدید شد!

.

.

.

ای کسانیکه روزه نمیگیرید… حداقل افطار کنید…!

چون از قدیم گویند کار را آن کرد که تمام کرد!

.

.

.

هرچند که روزه است حاجی رمضان

تا خرخره می خورد حقوق دگران

یک ذره غبار اگر رود توی گلوش

از بابت روزه می شود دل نگران !

.

.

.

ماه رمضان بر تو ای دوست گلم که دم افطاری تخته گاز داری میری خونه مبارک باد !

جمعیت مبارزه با سوء تغذیه شدید !

.

.

.

باز ماه رمضان آمدست و روزه / رایگان گشت بلیط اتوبوس و موزه

باز در بند شدند لات و ابلیس و هبل / باز بلبل به چمن می فروشد غمزه

بعد افطار دلت گرد و قلمبه گردد / بس که خوردی کباب جوجه یکروزه

.

.

.

فرا رسیدن ماه زولبیا و بامیه

بیخوابی شبانه ، گرسنگی روزانه ، روز شماری ماهانه

پرخوری سحرانه ، افطاری شاهانه

و توقع آمرزش سالانه !

مبارک !

غلط کرده باران

حالا که مرا به تو بد عادت کرده

بی تو می بارد

روز و شب

بی خستگی

وقتی خودت نیستی،

باران هست

چقدر این دوست داشتن های بی دلیل...خوب است!

مثل همین باران بی سوال

که هی می بارد...

که هی اتفاق آرام و شمرده شمرده می بارد!!

با ابرها چه غصه‌ی پنهانی‌ست؟

این عصرِ چندشنبه‌ی بارانی‌ست؟

وقتی که می‌بُریم مدام از هم

این عشق نیست، چاقوی زنجانی‌ست

آمدن را

از باد و باران بیاموز

رفتن را

از دل ِ من.

باران که می بارد تمام کوچه های شهر پر از فریاد من است که می گویم: من تنها نیستم, تنها منتظرم

پنجره ی باران خورده ات را باز کن

چند سطر پس از باران

چشمهایم را ببین که هوایت دیوانه شان کرده

دلم برایت تنگ است

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه میلغزد ، ولی باران نمیدانند که من دریایی از دردم ، به ظاهر گرچه میخندم ولی اندر سکوتی تلخ میگریم

اندکی عاشقانه تر زیر این باران بمان ابر را بوسیده ام تا بوسه بارانت کند

بغضهای مرطوب مرا باور کن ، این باران نیست که میبارد ، صدای خسته ی قلب من است که از چشمان آسمان بیرون میریزد

مثل باران چشمهایت دیدنی است ٬ شهر خاموش نگاهت دیدنی است. زندگانی معنی لبخند توست ٬ خنده هایت بی نهایت دیدنی

اگر میدونستی چقدر دوستت دارم ... برای اومدنت بارون رو بهانه نمیکردی ، رنگین کمان من

در حسرت موجم ، باران کفافم نیست. درمان درد من ، باران ِ نم نم نیست

باران

یا

دوشِ آب،

چه فرقی می‌کند؟

وقتی عاشقی

زیرِ هیچ‌کدام

آواز نخواند...

کاش وقتی آسمان بارانی است ، چشم را با اشک باران تر کنیم

کاش وقتی که تنها میشویم ، لحظه ای را یاد یکدیگر کنیم . . .

میدانم که می مانی و از قلبم بیرون نمیروی. پس لااقل باران را بهانه کن. دارد باران می آید

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما ،

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

باز باران ، بی طراوت ، کو ترانه؟! سوگواری ست ،رنگ غصه ، خیسی غم ،

می خورد بر بام خانه ، طعم ماتم . یاد می آرم که غصه ، قصه را می کرد کابوس ، بوسه می زد بر دو چشمم گریه با لبهای خیسش.....

چشمهای من از دوریت کنون مثل آسمان بارانیست ابرها میبارند و آرام میشوند اما چشمهایم می بارند و بیقرار تر میشوند

کاش تا ابرها آرام نشده اند بیایی

باز باران آمد

از هوا یا ز دو چشم خیسم؟

نیک بنگر!

چه تفاوت دارد...

خدا ابر رو به گریه میاره تا گلها بخندن، پس هر وقت بارون آمد یادت نره بخندی...

علم ثابت کرده که شکر در آب حل میشه ، پس هیچ وقت زیر بارون نرو ، چون شیرین ترین دوستم را از دست می دم

باران که می بارد تو در راهی از دشت شب تا باغ ِ بیداری

از عطر عشق و آشتی لبریز با ابر و آب و آسمان جاری

تا عطرِ آهنگ تو می رقصد..... تا شعر باران تو می گیرد........

همواره تنهاییم

در جمع یاران هم

در یک کویر خشک

در زیر باران هم

باران رحمت خدا همیشه می بارد, تقصیر ماست که کاسه هایمان را بر عکس گرفته ایم!

قطره بارون ممکنه کوچک دیده بشه ٬ اما یک گل تشنه ٬ همیشه منتظر باریدنشه , یک اس ام اس ممکنه ساده برسه ٬ اما قلب فرستندش خیلی به یادته

چه سنگین گذشت عصر بارانی ام

گویی نوازش نمی کرد، باران صورتم را

گریه ام، فریادم، تنها سکوتی بود

تا حرفهایم

در بستری از بغض بخوابند

حس میکنم روی صورتم دنیا چکه میکند

حس میکنم قطره قطره, نم نمک عاشقم میکنی

بارون که میبارد هوا تر میشود تا تو چشمک بزنی

بارون که میبارد باز با ترانه یا باز بی ترانه من عاشق تر گریه میکنم و رو به آسمان فریاد میزنم

دوستت دارم

وقتی دلم برات تنگ می شه میرم پشت ابرها زار زار گریه می کنم ، پس یادت باشه هر وقت بارون میاد دل من برات تنگ شده

باران از راه رسید ، عشق را دوباره در مزرعه ی خالی تنم پروراند ، زندگی را در آسمان آبی چشمم حس کرد ، ناگهان پایییز عشقم از راه رسید ، آری رفت ولی هنوز قلبم برای اوست

روزای بارونی قطره های بارون رو بشمار ، اگه بند اومد روی رفاقت من حساب کن ، نه کم میاد و نه بند میاد

زیر باران با یاد تو میروم ، به دنبال جای پای تو ، تو را می پرستم من شبانه ، برای لحظه های شادمانه ، برای با تو بودن صادقانه ، می آیم من به پیشت عاشقانه ، به تو دل بستم من شاعرانه ، اما افسوس از درک زمانه ، چه زیباست راز زمانه ، اگر زندگی باشد یک ترانه

مرا چه باک ز باران

که گیسوان تو چتری گشوده اند

مرا چه باک ز مرگ

که بوسه های تو پیغام های قیامند

بدرودهای تو

تکرارهای سلامند

مانند باران، اگر دلتان لرزید، بغضتان ترکید، کسی اینجا محتاج دعاست، اگر یادتان بود باران گرفت دعایی به حال من بیابان کنی

تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد

و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم

تو می ایی و من گل می دهم در سایه چشمت

و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم

بارون و دوست دارم هنوز ... چون تو رو یادم میاره. حس می کنم پیشه منی ... وقتی که بارون می باره.

بارون بهونه است ، اسمون نمی تونه اشکاشو نگه داره ...

بر سرم

چتر گرفت؛

به تماشا

ایستادند

باران و رهگذران

باران. در گلوی من ابر ِ کوچکی ست میشود مرا بغل کنی؟ قول میدهم گریه کم کند

نیمکت چوبی کهنه نم گرفته زیر بارون ، زیر سقف بی قرار شاخه های بید مجنون ، ابر بی طاقت پاییز مثل من چه بی ستارست ، مثل من شکسته از این نامه های پاره پارست

یادگاری واسه بارون ، آرزوهایی که خاک شد / وقتی رفتی زیبا ، انگار روح از تنم جدا شد

توی زندگیت بارون نباش که فکر کنند با منت خودتو به شیشه میکوبی ، ابر باش که منتظرت باشند که ببیاری

عشق لالایی بارون تو شباست ، نم نم بارون پشت شیشه هاست ، لحظه شبنم و برگ گل یاس ، لحظه رهایی پرنده هاست ، لحظه عزیز با تو بودنه ، آخرین پناه موندن منه

وقتی ناله های خرد شدنت زیر پای بارون نوای دل انگیزی شد چه فرقی می کند برگ سبز کدام درختی

با رفیقت مثل چتر رفتار نکن که هر وقت بارون بند اومد ، فراموشش کنی !

زیر سایبون چشمات تو شبستون نگاهت ، یه جایی گوشه اشکات مچ عشقتو میگیرم ، بین پاییز و زمستون انتظار و نم بارون ، میون نامهربونی تا بخوای برات میمیرم .

میدونی چرا بارون از پشت شیشه قشنگ تره ، چون بدون اینکه خیس بشی احساسش میکنی ، مثل دیدن گریه کسی که خیلی دوستش داری ، همینطوره مگه نه

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ایی در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم

تو این دو روز زندگی ، شبیه من فراوونه

یه لحظه چشماتو ببند ، گذشتن از من آسونه

این تو نیستی که مرا از یاد برده ای

این منم که به یادم اجازه نمیدهم حتی از نزدیکی ذهن تو عبور کند

صحبت از فراموشی نیست ، صحبت از لیاقت است !!!

همیشه درد از دیگران است

گاهی از نبودنشان

گاه از بودنشان

در خیالم پشت سرت آب ریختم نه برای اینکه برگردی ، تا پاک شود هرچه رد پای توست از زندگی

جالب است که انسانها دو چشم دارند ولی با یک چشم به دیگران می نگرند

و جالب تر اینکه انسانها یک چهره دارند اما دورویی می کنند

نمیتونم ببخشمت ، دور شو برو نبینمت

تیکه ای بودی از دلم ، گندیدی و بریدمت

این که هر بار سرت با یکی گرم باشد دلیل بر ارزشت نیست

آنقدر بی ارزشی که خیلی ها اندازه تو هستند

در آغوش خودم هستم

من خودم را در آغوش گرفته ام ! نه چندان با لطافت و نه چندان با محبت

اما وفادارِ وفادار

چه قدر تلخ شده ای !!!

آنقدر که حتی وقتی صدایت را می شنوم احساس می کنم دیگر دلم برایت نمی لرزد

درست متر کن ! آدم ها هم قد خودشان اند ، نه هم قد تصورات تو

من ، تو : ما

یادت هست ؟

ولی تمام شد

حالا چی ؟ تو ، او : شما

من هم به سلامت

فکر می کردم تو همدردی ، اما نه ! تو هم دردی

خدایا

در انجماد نگاه های سرد این مردم ، دلم برای جهنمت تنگ شده است !

هرگز نگو که دوست داری ، اگر حقیقتاً بدان اهمیت نمی دهی

درباره احساست سخن نگو ، اگر واقعا وجود ندارد

هرگز دستی را نگیر وقتی قصد شکستن قلبش را داری

هرگز نگو برای همیشه وقتی می دانی که جدا می شوی

هرگز به چشمانی نگاه نکن وقتی قصد دروغ گفتن داری

هرگز سلامی نده وقتی می دانی که خداحافظی در پیش است

قلبی را قفل نکن وقتی کلیدش را نداری

به کسی نگو که تنها اوست وقتی در فکرت به او خیانت میکنی

میدونی وقتی واست پیام نمیدم یعنی چی ؟

یعنی پیامی در حد مرامت ندارم با مرام !

هوای فاصله سرد است ، من از کلاف دلم برایت خیال گرم می بافم

خواستی دیگه نباشی ، آفرین ، چه با اراده

لعنت به دبستانی که تو از درس هایش فقط تصمیم کبری را آموختی . . .

بوسه‌” بهترین سرقتِ دنیاست

چون هم دزیدیش حال میده

هم پس دادنش . . .

یاد تو حس قشنگی است که در دل دارم

چه تو باشی چه نباشی “نگهش میدارم” . . .

همه چیز زود شروع شد

عاشقی

دلتنگی

رفتن تو …

اما نمیدانم چرا تمام نمیشود ؟

عشق تو در من . . .

تو چنان زیبا شده ای میان شعرهایم

که گمان نکنم خودت هم بدانی

این که داری می خوانیش

خودِ تویی . . .

نشود خوش دلم از نامه و پیغام کسی

توسن سرکش طبعم نشود رام کسی

آن که دربند تعلق نبود خاطر ماست

که نه دربندکسی هست و نه در دام کسی

حالا که رفته ای

ساعتهــــا به این می اندیشم ، که چرا زنــــده ام هنـــوز ؟

مگـه نگفتـــه بــودم بی تــــو میمیرم ؟

خدا یادش رفته است مرا بکشــــد

یا تــــــو قرار است برگردی ؟

قشنگ ترین کنسرت دنیا

صدای نفس نفس زدن تو در آغوشم بود . . . !

دستهایت ، تنها بالشی است که وقتی سر بر او دارم ، کابوس نمی بینم . . .

قهوه چشمان توست

تیره ، تلخ

اما آرامبخش و اعتیاد آور . . .

کلاغ جان!

قصه من به سر رسید

سوار شو !

تو را هم به خانه ات می رسانم . . .

انصاف نیست دنیا آنقدر کوچک باشد که آدم های تکراری را

روزی هزار بار ببینی و آنقدر بزرگ باشد

که نتوانی آن کس را که دلت میخواهد حتی یک بار ببینی . . .

قهر که می کنی

بی حواس ترین آدم روی زمین می شوم

آنقدر که

دست نوشته هایم را توی یخچال پیدا می کنم

بشقاب غذای دست نخورده ام را در کتابخانه . . .

دلم به بهانه ندیدنت گریست

بگذار بگرید و بداندهر چه خواست همیشه نیست . . .

پنداشتی گذشته مرد ؟

آن بوسه ها چو دانه های الماس در گوشواره از یادم آویزان است . . .

در زندگی گفتن دو چیز بسیار سخت است

اولین سلام

و آخرین خدا حافظی . . .

مانند شیشه ‘شکستنم’ آسان بود

ولی دیگر به من ‘دست نزن’ ، این بار ‘زخمی ات’ خواهم کرد . . .

بسیار تماشایی و آراسته ای / از رونق ماه آسمان کاسته ای

انگار نه انگار که ما را دیدی / از روی کدام دنده بر خاسته ای !؟

رسم ” خوب ” ها همین است

حرف آمدنشان شادت می کند

و ماندنشان

با دلت چنان می کند

که هنوز نرفته

دلتنگشان می شوی . . .

یه جهان قاصدک ناز به راحت باشد / بوی گل ، نذر قشنگی نگاهت باشد

خداوند شب و روز تمام لحظات / پشت و پناه تو عزیزم باشد . . .

آمدم امشب به میخانه تمنایت کنم

می نمیخواهم بیا ساقی تماشایت کنم

بی قرارم ساقی از میخانه بیرونم مکن

کرده ام می را بهانه تا تماشایت کنم . . .

دوستت دارم

این تعارف نیست

زندگی من است . . .

از بس خوابت را دیده ام دیگر نمی گویم “خوابم می‌‌آید”

می‌گویم “یـــــــارم می‌‌آید” وعده ی ما همان رویای‌ همیشگی . . .

بر لبم کس خنده ای هرگز مدید الا مگر

در میان گریه بر احوال خود خندیده ام . . .

اگر چه عاشق برفم بهار هم خوبست

بدان به خاطر تو انتظار هم خوبست

دلم به خلوت تابوت رفت دلتنگم

ولی برای دل من مزار هم خوبست . . .

همیشه درد از دیگران است ، گاه از نبودنشان ، گاه از بودنشان . . .

همیشه داشتن ” بهترین ها ” به آدم غرور خاصی میده

من مغرور ترینم ، چون تو بهترینی . . .

یک شب خیال چشم تودیدیم به خواب

ز آن شب دگر، به چشم ندیدیم خواب را . . .

بی وفا!!

ایـن روزهـا نـه مـجـالـی

بـرای دلـتـنـگـی دارم

و نـه حـوصـلـه ات را..

ولـی بـا ایـن هـمـه،

گـاه گـاهـی دلـم هـوای تـو را مـیکـنـد . . .

بنویسید به دیوار سکوت

عشق سرمایه هرانسان است

بنشانید به لب

حرف قشنگ حرف بد وسوسه شیطان است

وبدانید که فردا دیر است

اگر غصه بیاید امروز

تا همیشه دلتان درگیر است

پس بسازید رهی را کنون

تا ابد سوی صداقت برود

و بکارید به هر خانه گلی

که فقط بوی محبت بدهد

با پای دل قدم زدن آن هم کنار تو / باشد که خستگی بشود شرمسار تو

در دفتر همیشه ی من ثبت می شود / این لحظه ها عزیزترین یادگار تو

اه چه شود اگر شبی بر لب من نهی لبی / تا به لب تو بسپرم، جان به لب رسیده را . . .

یه بغل گل های لاله ، سبدی پر از ستاره

می فرستم واسه دوستم ، که دلش مثل بهاره . . .

دلم را مبتلایت کرده بودم

خودم را خاک پایت کرده بودم

ندانستم بی وفا هستی وگرنه

همان اول رهایت کرده بودم !

ترا در طبیعت بکر چون یاس

و در افکارم از احساس

در انزوای تنهایی بی حد

ترا در شبانه ی لبخند

تا صبح دور

و به اندازه ی یک جرعه خدا

دوستت می دارم

ای ثانیه ها مرا تب آلود کنید / سرتاسر خانه را پر از عود کنید

چشمان حسود کور ، عاشق شده ام / اسفند برای دل من دود کنید . . .

بزرگ راهای مهندسی ساز

ما را به هم نمی رسانند

عشق با قوانین بیگانه است

از بیراهه ها بیا

برای دیدن کسی که

عمریست دوستت دارد!!!

در نبودت شعر گل ماتم شود / قامت یاس و اقاقی خم شود

روح من هر دم تو را خواند ولی / در حضورت آتش جان کم شود . . .

تو از دردی که افتادست بر جانم چه می دانی؟

دلم تنها تو را دارد ولی با او نمی مانی

تمام سعی تو کتمان عشقت بود در حالی

که از چشمان مستت خوانده بودم راز پنهانی . . .

چشم من چشمه ی زاینده ی اشک

گونه ام بستر رود

کاشکی همچو حبابی بر آب

در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود . . .

قلبم گرفت عزیزم از بس که بی وفایی

تنگ غروب گم شد الماس آشنایی

خواستی ردم کنی تو یک جوری که نفهمم

یک لحظه باورم شد که من چقدر نفهمم !

روز روشن میره باز شب میرسه

غم میاد به هر دری سر میزنه

مگه میشه چشامو هم بزارم

وقتی غم قلبمو خنجر میزنه . . .

من آن ابرم که می خواهد ببارد / دل تنگم هوای گریه دارد

دل تنگم غریب این در و دشت / نمی داند کجا سر می گذارد . . .

دلم را پیش خود پابند کردی / ولی گفتی تو یک دنیای دردی

غرورم را شکستی بی تفاوت / برو فکر کن همیشه خیلی مردی . . .

حال “من” دیدن دارد وقتی کسی حال “تو” را میپرسد …

آسوده باش دل من ،

دیگر تو را به کسی نخواهم داد …

کسی که تصمیم می گیرد و عمل نمی کند به خود نیرنگ می زند

تو می دانی آن ها که از چشم می افتند دقیقا کجا می افتند ؟

چندیست دنبال خودم می گردم …

کوچک که بودم ترس بزرگ من ، سیاهی بود …

حالا که بزرگ شده ام از کوچکی ام در سیاهی چشمانت میترسم !

به من گفتی “تو سخترین لحظه ها کنارتم”

دریغ از اینکه سخت ترین لحظه ها رو خودت برام رقم زدی !!!

بیا از قلمرواَت دفاع کن ، دارند فتحم می کنند غـــم ها …

حقیقت دارد !

کافی ست چمدان هایت را ببندی تا حاضر شوند هـمه برای از یاد بردنت !

آنکه بیشتر دوستت میدارد ، زودتــــر …

ﻣﻦ ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻼﻏﯽ ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ، ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺎﻏﻤﺎﻥ ﺗﺒﺮ ﺍﺳﺖ !

همه ی زندگیم بود ولی هیچ جای زندگیم نبود …

به پندار تو : جهانم زیباست ، جامه ام دیباست ، دیده ام بیناست ، زبانم گویاست ، قفسم هم طلاست ، به این ارزد که دلم تنهاست

اما چه رنجی است لذت ها را تنها بردن و چه زشت است زیبایی ها را تنها دیدن و چه بدبختی آزار دهنده ای است تنها خوشبخت بودن ، در بهشت تنها بودن سخت تر از کویر است . (دکتر علی شریعتی)

تو برو پیچک من ، فکر تنهایی این قلب مرا هیچ مکن ، رو پیشانی من چیزی نیست ، غیر یک قصه پر از بی کسی و تنهایی

وسعت درد فقط سهم من است ، باز هم قسمت غم ها شده ام ، دگر آیینه ز من با خبر است ، که اسیر شب یلدا شده ام ، من که بی تاب شقایق بودم ، همدم سردی یخ ها شده ام ، کاش چشمان مرا خاک کنید ، تا نبینم که چه تنها شده ام

این روزها که می گذرد

یک ترانه تلخ

قصه ی تنهایی های مرا می سراید

سمفونی گوش خراشی است

روزهاست پنبه دگر فایده ندارد

......باید باور کنم

تنهایم

چرا غم ها نمی دانند که من غمگین ترین غمگین شهرم ، بیا هی دوست با من باش که من تنهاترین تنهای شهرم

منم تنهاترین تنهای تنها

اسمتو می نویسم روی شن ها

باد میاد اسمتو پاک میکنه

کارم شده در این صحرای غمها

نکنه خدا نکرده سفر بهت بسازه ، عوض کنه هواتو آب و هوای تازه ، نکنه خدا نکرده یادت نمونه اشکام ، یادت بره چه خستم یادت بره چه تنهام

من به تنهایی یک چلچله در کنج قفس ، بند ، بندم همه در حسرت یک پرواز است ، من به پرواز نمی اندیشم ، به تو می اندیشم ، که زیباتر از اندیشه یک پرواز است

برو ولی اینو بدون هر جا باشی دوست دارم ، هنوز برای دیدنت رو رویاهام پا میزارم ، دل منو شکستی وقتی تنهام گذاشتی ، کاش می دونستم که تو هیچوقت دوسم نداشتی

خدایا عاصی و خسته به درگاه تو رو کردم

نماز عشق را آخر به خون دل وضو کردم

دلم دیگر به جان آمد در این شبهای تنهایی

بیا بشنو تو فریادی که پنهان در گلو کردم

در آن لحظه که به شدت احساس تنهایی میکنی ، مطمئن باش که یکی برای دیدنت لحظه شماری میکنه

سالها بگذشته از میلاد من

کی یکی مردانه باشد یاد من

منو یک تنهایی و یک شمع روشن

خدایا نکند باد بیاید

هیچگاه عشق به همدم را پاینده مپندار و از روزی که دل می بندی این نیرو را نیز در خویش بیافرین که اگر تنهایت گذاشت نشکنی و اگر شکستی باز هم نا امید نشو ، چرا که آرام جان دیگری در راه است . (ارد بزرگ)

خدایا عاصی و خسته به درگاه تو رو کردم

نماز عشق را آخر به خون دل وضو کردم

دلم دیگر به جان آمد در این شبهای تنهایی

بیا بشنو تو فریادی که پنهان در گلو کردم

در تمام عمرم جز تنهایی و تفکر و غم و عشق ، سرگرمی ای نداشته ام !

پناهم می دهی امشب ؟ میان آب و گل رقصان ، میان خار و گل خندان در آن آغوش نورانی ، پناهم می دهی امشب ؟ دل و دین در کف یغما و من تنها در این هنگام روحانی ، پناهم می دهی امشب

چه کسی می داند که تو در پیله ی تنهایی خود تنهایی ؟ چه کسی می داند که تو در حسرت یک روزنه در فردایی ؟ پیله ات را بگشا تو به اندازه ی یک پروانه زیبایی

تحمل تنهایی از گدایی دوست داشتن آسانتر است ، تحمل اندوه از گدایی همه ی شادی ها آسانتر است

در این دنیا که حتی ابر ، نمی گرید به حال ما ، همه از من گریزانند ، تو هم بگذر از این تنها

خداوندا تو تنهای منم تنهای تنها ، تو یکتایی و بی همتا ولی من نه یکتایم نه بی همتا ، فقط تنهای تنهایم و محتاج نگاه تو

اگه با تنهایی و غم تموم بشه عمرم

بدون که تو رو فراموش نمیکنم عمرا

زندگی چون قفس است ، قفسی تنگ پر از تنهایی ، و چه خوب است دم غفلت آن زندان بان ، و سپس بال و پر عشق گشودن ، بعد از آن هم پرواز

اگه یه وقت تنها شدی اینو بدون که خدا همه رو بیرون کرده تا خودت باشی و خودش

تنهایی دردناک است ، اما در سکوت و تنهایی است که همه چیز شکل میگیرد و در زندگی ما لحظه هایی هست که تنها کار ما باید انتظار کشیدن باشد

تمام جاده های جهان را به جستجوی نگاه تو آمده ام ، پیاده ، این تو و این پینه های پای من ، حالا بگو در این تراکم تنهایی ، مهمان بی چراغ نمی خواهی??

همه ی خودم را مال تو کرده ام

چقدر دنیای تو بزرگ است

هنوز از تنهایی سخن می گویی

چقدر کم هستم!

با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه تاریکی

من به تنهایی این دل مشکوکم !

یا دلکم دل نیست ٬ یا آن که در دل است ٬ اهل دل نیست

برایم زندان ساختی با این بی وفایی

خسته ام از این زندان از این تنهایی

حسرت به دل ماندم که روزی بیاید

که دهد مرا از این زندان رهایی

بهشت نیز در تنهایی دیدنی نیست . دانته

همواره تنهایی ، توانایی به بار می آورد . ارد بزرگ

تنهایی یعنی اینکه وقتی برات اس ام اس میاد ، مطمئن باشی که از طرفه ایرانسله !

منو یک تنهایی و یک شمع روشن … خدایا نکند باد بیاید . . .

شبا فکر و خیال تو چرا خوابم نمی گیره

نه تنها لحظه هام حتی تموم خونه دلگیره

حالا که شب به شب رفت و توام تنهایی سر کردی

توی تنهایی می پوسم نمی ذارم که برگردی

دعا کن دلم بوی باران بگیرد

و این درد جانسوز درمان بگیرد

دعا کن دلم رنگ آیینه گردد

و تنهایی از عشق پایان بگیرد

دیگر سوسوی هیچ چراغی امیدوارم نمی کند

دیگر گرمای دستی دلم را به تپیدن وا نمی دارد

میروم تا در تاریکی راه خود را پیدا کنم

که به چراغهای نورانی و دستهای گرم دیگر اعتمادی نیست

.

.

.

خالی تر از سکوتم …

انبـوهــی از ترانـه

بــا یـاد صبـح روشـن اما …

امیـد باطل

شب دائـمی ست انـگار …

.

.

.

دیگر بهار هم سرحالم نمیکند

چیزی شبیه معجزه زلالم نمیکند

آه ای خدا مرا به کبوتر شدن چکار

وقتی که سنگ هم رحم به بالم نمیکند

.

.

.

دلم به کما رفته

برای مردنش دست به دعا شوید

.

.

.

پیراهنم را اتو می زنم

کفش ها را دستمال می کشم

زندگی اما

مرتب نمی شود…

.

.

.

صــداے تپـش هـاے قلبمــ رو میشنوم

ولـے

هیچـ علاقه اے به زندگـے کردטּ توشـ نیستـــ

.

.

.

همـچـون ساعـت شنی شــده ام

کــه نـفــس هـای آخـرش را مـیـزنـد

و الـتـمـاس مـیـکــنــد

یـکـی پـیـدا شـود و بـرش گــردانـد

مــن هــم …

نه …! !

لـطــفـا بـرم نـگــردانـیـد ! ! !

بــگـذاریــد تــمام شــوم …

.

.

.

صبحی کـــه بجـــای عـــشق با سیـــگار شروع بـــشه . . .

یــــک شــــــروع دوبـــاره نیــــست

امـــــتداد پایان اســــت

بــــــرای کــــسی که دیــگر امــــیدی بـــه ادامه نـــدارد !!

.

.

.

گاهـــی احساس میڪنَمــ روی دَستـــــ خـدا مــانده اَمــ

خَســتہ اَش ڪَردمـــــ خــودَش هَــم نــمــیــدانـــــــد با مَن چــہ ڪــنَــد؟

.

.

.

شانس یکبار در خونه آدم رو میزنه…

ولی بد شانسی دستش رو از رو زنگ ور نمیداره…

بدبختی هم که کلید داره هر وقت بخواد رسما میاد تو !

.

.

.

چیـزی نمیـخـوآهَم جـز . . .

یـکــ اتــآقِ تـآریک

یـکـ مـوسیقـے بے کَلآم

یـکـ فنجـآن قهـوه بـهـ تَلخـی ِ زهـر !

وَ خـوآبـے بـه آرآمـے یـکــ مـَرگ هَمیشـگـے

.

.

.

چقدر این سربالایی ها ادامـــــــه دارند ؟

من از زندگی که هیچ . . پاهایم از من شکایت دارند

.

.

.

خدا میشود بلیطم را پس بگیری . . . ؟

مقصد را اشتباه آمدم . . اینجا را نمی خواهم

.

.

.

از این دنیا شرمنده ام که واردش شدم

ای کاش درب خروجی هم داشتی . . . خسته ام

.

.

.

ماهی در برکه و برکه تهی از آب

دانه در کویر و کویر تشنه

پرنده در قفس و آسمان در انتظار او

شب در کمین روز خفته

چشمها بسته

همه خسته ، همه بی کس

شهر پر از زندان در بسته

امید ناامیدان روزنی است از نور

غافل از آنکه روزن را نیست طاقت آن نور

.

.

.

رسیده ام به حس برگی که میداند بادازهرطرف که بیاید

سرانجامش افتادن است

.

.

.

زمان گذشت بدون توجه به چیزهای کوچکی که کم هم نبودند

چیزهای کوچکی که حداقل می توانستند تحمل کردن زندگی را آسان تر کنند

گاهی فرصت نبود

گاهی حوصله

و من خیلی دیر این را فهمیدم

خیلی دیر

هر چند که شاید هنوز هم پشت این همه سیاهی

کسی ، چیزی پیدا شود که نام من را از یاد نبرده باشد

میفرستم مهربان بر محضر تو یک پیام تا که هم جویای احوالت شوم هم داده باشم یک سلام! صبح روز آدینه ات بخیر و شادی

سلام من

به آن پرند سپیده وشادمان

که در سپیده با نسیم

ترانه ساز می شود

صبح زیبات بخیر

صبحت بخیر عزیزم ، برات چایی بریزم؟!

گولت زدم عزیز جون ، تو که نیستی خونمون!!

خوب بیــــــــــد (صبحت بخیر عزیزم)

امیدوارم روزت رو با یه دنیا امید، یه بغل آرزو

و یه عالمه انرژی مثبت شروع کنی…

صبح نازت بخیر

سلام

صبحت زیبا چرا من هر صبح خودم را در آینه تو سبز میبینم

و تو خودت را در آینه من آبی

بیا برویم باورمان را قدم بزنیم

تا شانه های خیابان خیال کنند

جنگل و دریا بهم رسیده اند . . .

سلام ای دل نورانی خورشید، ای نگاه آبی آسمان، ای شکوه آفرینش!

سلام ای وسیع جاری، ای پهنه نور باران، ای طراوت بی کران

روزت به خیر باد

سلام من

به هر چه وبه هر کــــسی که با سحر

تمام جسم و جان او پر از نماز می شود

به تو سلام می کنم کنار تو می نشینم

و در خلوت تو شهر بزرگ من بنا می شود .

سلام من

به پیچکی که صبح دست سبز او

به سوی آسمان بی کران دراز می شود

سلام من

به آن پرند سپیده وشادمان

که در سپیده با نسیم

ترانه ساز می شود

سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا برجاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

سلام به قاصدک های خبر رسان که محکوم به خبرند و سلام به شقایقهایی که محکوم به عشقند و سلام به تو که محکوم به دوست داشتنی.

سلام ،

ببخشید ما داشتیم تو کوچه اس ام اس بازی میکردیم

یکی از سلاما افتاد تو خونتون ! میشه پسش بدین !؟؟

ما منتظریم !

صبح زیبایت بخیر ، ای گل شاداب من. دیشب از عطر تو شد ، رؤیای رؤیا خواب من.

صبح بخیر اى ستاره ی بیدار!

چشمِ مراغرق در تلاءلو خود کن.

با پرنده ی صبح

شروع شد

تابید ، نور شد

و سپاس گفت

صبح

پرنده را بیدار کرد

شعر خواند ، آواز

نور آمد ، یار بیدار شد

صبح بخیر خورشید من

شب به خیر عزیزِ من ، خوابای خوب ببینی

بری از دامنِ شب ، گُل تازه بچینی

ای کاش دوباره صبح بشه دوباره مهمونت کنم

با گفتن صبحت به خیر گلها را قربونت کنم

شب به خیرعزیزِم

تمام رویای من این است که در رویای شبانه ی تو

جایی داشته باشم…

تا شبی رویایی از آن من شود

شبت رویایی

شب

یعنی پایان با تو بودن

ای کاش میشد شب نیز جلودارمان نبود

در انتظار شب های با تو هستم

شب خوبی داشته باشی

شب های با تو بودن یعنی همه چیز را داشتن . . .

حالا که با من هم نیستی مشکلی نیست خوب بخواب . . .

شب برات اس ام اس زدم که بگم:

دنیام تاریکه مثل شب، تنهام مثل ماه ، کوچیکم مثل ستاره

اما دوستت دارم اندازه آسمونی که اندازه نداره . . .

شب شده، برات نردبون گذاشتم تا بری سر جات ماه من!

امیدوارم امشب که میخوابی قشنگترین و بهترین آدم دنیا رو تو خواب ببینی

ولی سعی کن بهش عادت نکنی چون من هر شب نمیتونم بیام به خوابت !

شبت به خیر

خورشید خاموش ، ستاره روشن

آسمان آبی خاموش ، آسمان سیاه روشن

همه چیز اماده ست که توی خواب امشب

تو رو توی رویاهام ببینم

بهانه بیدار شدنم ، شبت به خیر

بخواب قشنگترین یار منو از خواب غفلت کردی بیدار

لالایی کن بخواب معنی عشقم الهی بمونی تو سرنوشتم

لالایی کن شبت به خیر عزیزم تمام عشقمو به پات میریزم

عزیزم خواب و بیدارت قشنگه شب من بی تو و بی آب و رنگه . . .

بخواب ای نازنینم ، مهربونم . . .

خوابای رنگی بیبینی خواب دلتنگی نبینی شبت به خیر

ای مهربون خوب بخوابی عزیز جون

این پیام از من خوابالو ! برای یک آدم خوابالو در زمان

خوابالودگی ، ارسال شده است !

لطفا خوب بخوابید ، شب خوش !

عشق من ، ای آیه ی مکرر آرامش میخواهمت هنوز ، آری هنوز هم دریای آرزو

در این دل شکسته ی من موج می زند ، راهی به دل بجو !!!

ماهیان روی خاک ، ماهیان روی آب / وقت مردن ، ساحل و دریا چه فرقی میکند ؟

یاد شیرین تو بر من زندگی را تلخ کرد / تلخ و شیرین جهان اما چه فرقی میکند ؟

میگن شبا فرشته ها از آرزوی آدما ، قصه میگن واسه خدا

خدا کنه همین شبا گفته بشه قصه ی تو واسه خدا

ترسم آخر ز غم عشق تو دیوانه شوم / بیخود از خود شوم و راهی میخانه شوم

آنقدر باده بنوشم که شوم مست و خراب / نه دگر دوست شناسم نه دگر جام شراب.

یک آسمون گل قشنگ تقدیم یک نگاه تو ، این دل تنهای غریب فدای روی ماه تو..

بر لب دریای حسرت کلبه ای دارم قدیمی / از تمام دار دنیا دوستی دارم صمیمی

اگر از خدمتت دورم ز دل شرمندگی دارم ولیکن از صمیم قلب تو را من دوست دارم

چه فرقی میکند مهره ی سیاه باشم یا سفید

چشمانت با اولین حرکت ماتم میکند !

هر آنچه خواستم نیامد به دست / چون که بیگانه بودم به این دنیای پست

پی آب بودم کوزه به دست / چون که آب یافتم ، کوزه شکست

نام زیبای تو را در کتیبه ای از جنس عاطفه حک خواهم کرد

و عکس قشنگت را در قابی از جنس عشق میگذارم

تا همه بدانند تو سلطان جان من و فاتح دلم هستی

از این به بعد من از دوست شر نخواهم دید / سفر به خیر تو را من دگر نخواهم دید

دگر برای کسی درد دل نخواهم کرد / دگر ز دست خودم دردسر نخواهم چید

عشق خالی بودن از معیارهاست / یا گذشتن از کنار سارهاست

عشق آتش بس ندارد جان من / آنکه آتش میزند بر قلبهاست

چون زلف توام جانا ، در عین پریشانی / من چشم تو را مانم ، تو اشک مرا مانی / من خاکم و من گردم ، من اشک و من دردم / تو مهری و تو نوری ، تو عشقی و در جانی .

چنان که از قفس هم دو یاکریم به هم / از آن دو پنجره ما خیره میشدیم به هم

به هم شبیه ، به هم مبتلا ، به هم محتاج / چونان دو نیمه ی سیب که هر دو نیم به هم .

امید نگاهت ، ایستادن روی شانه هایت ، سر نهادن گونه های زیبایت را ،

بوسه دادن مرا ، خوش تر از این آرزویی است

رفتی و ندیدی که چه محشر کردم / با اشک ، تمام کوچه را تر کردم

وقتی که شکست بغض تنهایی من ، وابستگی ام را به تو باور کردم

ساعتو نمیشه فهمید ، اگه بی تو سپری شه . طاقت دوری ندارم ، نمیتونم مگه میشه ؟

وقتی تنهاییم دنبال دوست میگردم ، وقتی پیدایش کردیم دنبال عیبش میگردیم ، وقتی از دستش دادیم دنبال خاطراتش میگردیم و باز هم تنهاییم . . .

از عشق گفتم ، گفتی میدونم . از غم گفتم ، گفتی میدونم . از دلتنگی میگم که نمیدونی . . .

از اینجا تا همیشه ، غمم تموم نمیشه . بگو که عشق منی ، آخه مگه چی میشه ؟

لحظه جدایی از تو ، لحظه اومدن غم ، بعد رفتنت عزیزم ، جون میدم تو دست ماتم .

نامت در خاطر من ، یادت در فکر من و مهرت در قلب من نقش بسته است . . .

محوش نکن .

بعضیا با غصه پیرن ، بعضیا با غم رفیقن . . .

بعضیا از بس عزیزن از دلها نمیرن .

آن کبوتر که لب بام شما پر زد و رفت . . . دل من بود که به شما سر زد و رفت

در کنار ساحلت من قایقی شکسته ام . . . تو همان ساحل عشقی که بهت دل بسته ام .

هر گاه شادم ، یاد تو غمگینم می کند . هر گاه غمگینم ، یاد تو شادم می کند . پس هر دو را دوست دارم ، چون حکایت از تو می کند .

تا کسی رخ ننماید ز کسی دل نبرد ، دلبر ما دل ما برد و ز ما رخ ننمود .

سودای دلم قسمت هر بی سر و پا نیست ، خوش باش که یک لحظه دلم از تو جدا نیست .

چه شد ای پنجره ی عشق چرا بسته شدی

شاید از همنفسی با دل ما خسته شدی

اگر قرار باشد من هم مثل ژول ورن دور دنیا را در هشتاد روز بچرخم ، ترجیح میدهم دور تو بچرخم ، چون تو دنیای منی .

تو دنیا سه تا فرشته هست : اولی داره به یتیما غذا میده دومی داره به مردم کمک میکنه سومی که من خیلی دوسش دارم داره این اف رو میخونه

الهی من فدای تو / چه کار کنم برایه تو

اگه تو این بیابونا / خاری بره به پایه تو

من صفرم، تو دویی

با تو بیستم، بی تو نیستم

غم جدا شدن از تو در دل نحیفم زخمها بوجود آورد.

آه، نمیدانم با این زخمها چه کنم…

چه دعا بهتر از این: گریه ات از سر شوق

خنده ات از ته قلب، نشود هیچ غروبت غمناک

آهای ناز نمکدار، منم عاشق تب دار

ببین دل تو دلم نیست، واسه لحظه دیدار

دلت که گرفت ، دیگر منت زمین را نکش

راه آسمان باز است ، پر بکش

او همیشه آغوشش باز است ، نگفته تو را میخواند ؟

اگر هیچکس نیست ، خدا که هست . . .

.

.

.

خوشا آن بنده با عهد و پیوند / که دارد بازگشتی با خداوند

به کام خویش اگر چندی رود راه / چو باز آید نیاز آرد به درگاه . . .

.

.

.

اون لبخندی که برای پنهان کردن دردت میزنی ، لبخند خداست به بنده اش

اون لبخندی هم که پشتش خدا باشه ، تمام مشکلاتو حل میکنه . . .

.

.

.

خدا تلفن ندارد ، اما من با او صحبت میکنم

فیسبوک ندارد ، اما من دوست او هستم

توییتر ندارد ، اما من او را دنبال میکنم . . .

.

.

.

با خدا دعوا کردم باهم قهر کردیم فکر کردم دیگه دوسم نداره

رفتم تو رختخواب چند قطره اشک ریختم و خوابم برد

صبح که بیدار شدم مامانم گفت نمیدونی از دیشب تا صبح چه بارونی میومد . . .

.

.

.

تمام خوبی ها را برایت آرزو می کنم ، نه خوشی ها را

زیرا خوشی آن است که تو می خواهی

و خوبی آن است که خدا برای تو می خواهد . . .

.

.

.

نیایش یعضی از ما ادم ها با خدا

و درخواست از او برای حضور در زندگیمان

مانند شیطنت بچه هایی است که در می زنند

و…..

فرار می کنند

.

.

.

(ایبوک سامان)

زمانبندی خدا بی نظیر است ، نه هیچگاه دیر نه هیچگاه زود

کمی بردباری می طلبد و ایمان بسیار ، اما ارزش انتظار را دارد . . .

.

.

.

یکی از فرق های انسان با خدا این است که انسان تمام خوبیها را با یک بدی فراموش میکند

ولی خدا تمام بدیها را با یک خوبی فراموش میکند . . .

.

.

.

قربون خدای بزرگم برم که اگه خطا کنم

نهایت قهرش بین دو اذانه

دوباره صدام میکنه ، خدا عشق است . . .

.

.

.

دوست خدا بودن یونیفورم نمی خواهد ، فقط یه دل پاک و زلال کافیست . . .

.

.

.

×××××××××××××<الله>×××××××××××××

اینو براتون فرستادم تا بندازین گردنتون تا همیشه نگهدارتون باش . . .

.

.

.

ﻫﻤﻴــــﺸﻪ ﺳــﺮﻡ “ﺑﺎﻻﺳــﺖ” ، ﭼــﻮﻥ ﺑــﺎﻻ ﺳــﺮﻡ “ﺧﺪﺍﺳــﺖ”

.

.

.

خداوندا

گرفتار آن دردم که تو درمان آنی ، بنده آن ثنایم که تو سزای آنی . . .

.

.

.

خداوندا

دنیای آشفته ی درونم را که تنها از نگاه تو پیداست ، با لالایی مهربان خود ، آرام کن

تا وجود داشتن و بودن را به زیبایی احساس کنم . . .

.

.

.

پروردگارا

بیشتر می جوئیم و کمتر می یابیم

وقتی تو را در نظر نداریم . . .

.

.

.

بهترین مطالب در مورد خدا

میگن شبا فرشته ها

از آرزوی آدما

قصه میگن واسه خدا

خدا کنه همین حالا

رویای تو هرچی باشه

گفته بشه پیش خدا

.

.

.

هر صبح پلکهایت فصل جدیدی از زندگی را ورق می زند

سطر اول همیشه این است : خدا همیشه با ماست . . .

پس دوست عزیز بخوانش با لبخند

.

.

.

پروردگارا . . .

مهارت مراقبت از آنچه را که به ما بخشیده ای

در قلبمان بکار زیرا ما در از دست دادن استاد شده ایم . . .

.

.

.

جواب آزمایش الهی مون ، درست در نمیاد

اگر عمری از حرام و لقمه اش ناشتا نباشیم . . .

.

.

.

شک دارم که خالق دانه های انار

زندگی مرا بی نظم چیده باشد . . .

.

.

.

از خدا برگشتگان را کار چندان سخت نیست

سخت کار ما بُوَد کز ما خدا برگشته است . . .

.

.

.

الهی

همنشین از همنشین رنگ می گیرد، خوشا آنکه با تو همنشین است . . .

.

.

.

خدایا تو میدانی آنچه را که من نمیدانم

در دانستن تو آرامشیست و در ندانستن من تلاطمها

تو خود با آرامشت تلاطمم را آرام ساز . . .

.

.

.

به خاطر بسپاریم که

همراهی خدا با انسان مثل نفس کشیدن است

آرام، بی صدا، همیشگی . . .

.

.

.

الهــــی

چون در تــــو نگریـم شاهیـــم و تــــاج برســـر

وچون به خــــود نگیریـم، خاکیــــم و خاک برســــر . . .

.

.

.

وقتی چشم امیدتان به خدا باشد و باور و ایمان قوی داشته باشید:

هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که راست نباشد

هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که پیش نیاید

هیچ چیز آنقدر عجیب نیست که دیر نپاید . . .

.

.

ﺷﻌﺎﻉ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻴﺖ ﺭا ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺯﻳﺎﺩ ﻛﻦ ، ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻛﻪ ﺭﻭﺯﻱ ﺑﺘﻮاﻧﻲ ﻫﻤﻪ ﺭا ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺩﻫﻲ

ﺁﻥ ﻭﻗﺖ ﺗﺎ ﺧﺪا ﻓﺎﺻﻠﻪاﻱ ﻧﻴﺴﺖ . . .

.

.

.

خدایا

خواستم بگویم تنهایم

اما نگاه خندانت مرا شرمگین کرد

چه کسی بهتر از تو

.

.

.

کار خدا نشد ندارد ، او خوب می داند چطور در و تخته را به هم جور کند

خواسته هایت را به او بسپار ، او حتما راهی برای رسیدن ، به تو نشان خواهد داد . . .

.

.

.

خدایا مرا ببخش

که همواره در گرفتاری هایم ؛ دنیا را از تو خواسته ام

الهی دستانی عطا کن که تو را برایم از تو بخواهد . . .

.

.

.

خدایا به تنهاییت قسم ، ما را به انچه که قسمتمان نیست عادت نده

.

.

.

زَهر است عطای خلق هرچندکه دواباشد

حاجت ازکی طلبی جایی که خداباشد . . .

.

.

.

خدایا شکرت که مرا از تمام وابستگی ها می رهانی و ترس از دست دادن را از من دور کردی

و چنان روحم را بزرگ کردی که دلبسته باشم نه وابسته . . .

.

.

.

وقت دعا خجالت نکش ، نگو من گناهکارم و صدامو نــمیشنوه

اونـی که اون بالاست بیشتر از اونی که تو فکر میکنی هــــواتـو داره . . .

.

.

.

آرامش چیست؟ نگاه به گذشته و شکر خدا

نگاه به آینده و اعتماد به خدا

نگاه به اطراف و جستجوی خدا

نگاه به درون و دیدن خدا

لحظه تان سرشار از بوی خدا!

.

.

.

شک نکن

درست در لحظه ی آخر ، در اوج توکل و در نهایت تاریکی

نوری نمایان می شود ، معجزه ای رخ می دهد

خدا از راه می رسد . . .

.

.

.

روزهایی بدی در زندگی آدم می رسد، که هیچ کسی حتی نمی پرسد

“خوبی؟ “

برای چنین روزهای بدی، نیاز به یگانه مهربانِ دلسوزی داری

به شرطی که در روزهای خوب فراموشش نکرده باشی و نامش چه زیباست. . .

“خدا”

جملات قصار

مرداد 92

سخن بزرگان

گاهی وقت ها “سکوت” بهترین حرف و “نبودن ” بهترین حضور است . . .

.

.

.

کسانی هستند که از خودمان می رنجانیم

مثل ساعت هایی که صبح، دلسوزانه زنگ می زنند

و در میانِ خواب و بیداری، بر سرشان می کوبیم

بعد می فهمیم که خیلی دیر شده . . .

.

.

.

هنر انسانهای بزرگ این است که

به دشواری کار نمی اندیشند

بلکه به عظمت آنچه خواهند یافت فکر میکنند . . .

.

.

.

ســه چـــیـز خــیـلی ســـخـت اسـت :

فــــــولاد

الــــمـاس

و خــــویــشـتن شــنـاسی . . .

.

.

.

ﺣﺘﯽ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﻮﻗﻊ ﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . . .

.

.

.

مــرا بــــرای دزدیــدن تـکـه نـانـی بـه زنـدان بـردنـد

و پـانـزده سـال در آنـجـا هـر روز یـک قـرص نـان کـامـل مـجـانـی خـوردم

(ژان وال ژان – بینوایان)

.

.

.

اگر میخواهی عسل به دست آوری ، به کندو لگد نزن . . .

( از کارنگی)

.

.

.

اگرمغزخالی همچون شکم خالی سروصدا میکرد ، جهان اکنون تعریف دیگری داشت . . .

.

.

.

اگر وجود خار در گل مایه اندوه ماست

وجود گل در کنار خار باید مایه شادی ما باشد . . .

.

.

.

درخشان ترین تاجی که مردم بر سر می نهند

در آتش کوره ها ساخته شده است . . .

(چارلی چاپلین)

.

.

.

به هیچکس و هیچ چیز در این دنیا وابسته نباش

حتی سایه ات در زمان تاریکی تو را تنها می گذارد . . .

.

.

.

قـــــطـره هـــای کــــوچـک آب

اقـــــیـانــــوس بــــزرگ را مـــی ســازنـــد

دانـــــه هـــای کــــوچــک شـــن

ســــاحــل زیــــبـا را . . .

لـــــحـظه هـــای کـــــوتاه

شـــــایـــد بـــی ارزش بــــه نــــظـر بــــرســـنـد ، اما …

.

.

.

در سخن گفتن ، نه فروشنده باش ، نه خریدار . . .

.

.

.

همیشه تفاوت آنچه را که بدست می آوری و آنچه را که سزاوارش هستی را بدان . . .

.

.

.

خواندن بی اندیشه بیهوده است

و اندیشه بدون خواندن خطرناک . . .

.

.

.

منت کشی بی دلیل از هر کسی

به او جرأت قهرهای بی دلیل را خواهد داد . . .

.

.

.

خـــــشـم ، بـــا دیــــوانــگی آغــــاز مـی شـود و بـــا پــــشـیمـانـی پـایـان مـی پــذیــرد . . .

.

.

.

موفقیت ؛ مجموعه ای از تلاش های کوچک روزانه است . . .

.

.

.

می دانی چه موقع از روی دوچرخه می افتی؟

زمانی که رکاب زدن را فراموش کنی

زندگی نیز اینگونه است . . .

.

.

.

عکس‌های قشنگ، دلیل بر زیبایی تو نیست

ساخت دست عکاس است

درونت را زیبا کن که مدیون هیچ عکاسی نباشی

“مرحوم خسرو شکیبایی”

.

.

.

حـــکایـت زنـــدگی مـا شـده مــثـل دکــمـه ی پـــیـراهـن

اولــی رو کـه اشــتـبـاه بـــسـتی ،

تــا آخـــرش اشـــتـبـاه مـــیـری !

بــــدبـخـتـی ایــنـه کـه ؛

زمــانی بـه اشـــتـبـاهـت پـــی می بـری کـه رســیـدی بـه آخــــرش . . .

.

.

.

دانستن جرم کمی نیست

وقتی که…

بدانی و عمل نکنی…

بدانی و بگذری…

بدانی و نادیده بگیری…

بدانی و بشکنی…

.

.

.

سپیده که سر بزند

در این بیشه زار خزان زده ، شاید گلی بروید

مانند گلی که در بهار روییده

پس به نام زندگی

هرگز مگو هرگز

.

.

.

رویاهای کوچک را آرزو نکن

زیرا برای تکان دادن قلبت به اندازه کافی قدرت ندارند . . .

.

.

.

وقتے قهرمان جهان شدم

آنگاه فهمیدم که باید بیشتر خم شوم

تا مدال قهرمانے را به گردنم بیاویزند . . .

(جهان پهلوان غلامرضا تختی)

.

.

.

ایبوک سامان

فاصله از بهشت تا به خشت، خوردن یک سیب بود

و از اینجا تا بهشت؛ نخوردن صدها سیب

افسوس از سقوط . . .

.

.

.

خودبینی، دیدن خود نیست

خودبینی، ندیدن دیگران است . . .

(گیله مرد)

هیچ کدام از ما با “ای کاش”، به جایی نرسیده‌ایم . . .

.

.

.

همیشه ۲۵ درصد از یک سهم بزرگ

خیلی بهتر از ۱۰۰ درصد از یک سهم کوچکه

( دیالوگ فیلم بیلیارد باز )

.

.

.

یکی از بالاترین مدارجی که می توان به آن رسید

بی نیازی از تعریف و تمجید دیگران است . . .

.

.

.

بسیاری ترجیح می دهند بدبخت باشند، و مردم آن ها را خوشبخت بدانند

تا خوشبخت باشند و مردم آن ها را بدبخت بدانند . . .

.

.

.

موزیک ، تنها زبانی است که جمله طعنه آمیز وجود ندارد . . .

.

.

.

تکیه بده

اما به شانه هایی که اگر خوابت برد سرت را زمین نگذارد . . .

.

.

.

به کدام اطمینان میکنید ؟

گوشی که شاید دروغ بشنود

یا

چشمی که همیشه حقیقت را خواهد دید . . . ؟

.

.

.

هرگز به خاطر از دست دادن چیزی در زندگی غمگین نباش

چرا که وقتی برگی از درخت می افتد ، برگی جدید آماده جایگزین شدن خواهد بود . . .

.

.

.

اگر توی ذهنتون کاری در نظر دارید

همین الان انجام بدید

گاهی اوقات

“بعد” ، میشود ”هرگز” . . .

.

.

.

در زندگی به هیچ کس اعتماد نکن

آیینه با تمام یک رنگیش

دست چپ و راست را

به تو اشتباه نشان می دهد . . .

.

.

.

هواپیماهایی که روی زمین هستند را هیچ خطری تهدید نمیکند

اما برای این منظور ساخته نشده اند

گاهی اوقات برای رسیدن به هدف باید خطر کرد . . .

.

.

.

همه چیز به شما بستگی دارد

فردا ، روز تازه ای است که در آن اشتباهی وجود ندارد . . .

.

.

.

یک جمله کوتاه ولی ارزشمند

به قلب خودتون اعتماد نکنید

چون خود قلب در سمت راست نیست . . .

.

.

.

مردم می گویند، ” آدم های خوب را پیدا کنید و بدها را رها کنید.”

اما باید اینگونه باشد، ” خوبی را در آدم ها پیدا کنید و بدی آن ها را نادیده بگیرید. ”

هیچکس کامل نیست

.

.

.

ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ، ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ

ﻓﻘﻂ ﺷﻠﻮﻏﺶ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ

ﮔﻨﺠﺸﮏ ﻫﺎﯾﯽ

ﮐﻪ ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺷﺎﺧﻪ ﭘﺮﯾﺪﻥ

ﻋﺎﺩﺗﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ . . .

.

.

.

یکی از ذکرهای هفت روز هفته :

“مرنج و مرنجان”

.

.

.

بخشش کنید، اما نگذارید از شما سوء استفاده شود.

عشق بورزید، اما نگذارید با قلبتان بد رفتاری شود.

اعتماد کنید، اما ساده و زودباور نباشید.

حرف دیگران را بشنوید، اما صدای خودتان را از دست ندهید . . .

.

.

.

قلبت را آنقدر ازعاطفه لبریز کن که اگر روزی افتاد و شکست

همه جا عطر گل یاس پراکنده شود

.

.

.

“زمان” وفاداریه آدما رو ثابت میکنه نه “زبان” . . .

.

.

.

ایبوک سامان

مرد ترین آدمهایی که تو زندگیم دیدم

اونایی بودن که بعد اشتباهشون گفتند :معذرت میخوام . . .

.

.

.

به چه می نازی ؟

مقصدت خاک است . . .

.

.

.

زمانی می آید که سکوت خیانت است . . .

(مارتین لوتر کینگ)

.

.

.

وقتی حرف راست میزنید

فقط انسان هایی از دستتان عصبانی می شوند

که تمام زندگیشان بر دروغ استوار است . . .

.

.

.

گاهی لب های خندان بیشتر از

چشم های گریان”درد”می کشند . . .

.

.

.

“پایِ “معرفت میاد وسط

“دستِ “خیلیا کوتاه میشه . . .

.

.

.

اگر به میهمانی گرگ میروی سگت را همراهت ببر . . .

Send By: Mohammad Shabani

به ياد داشته باشيد كه خوشبختي انسان به مقام يا دارايي او بستگي ندارد، خوشبختي، تنها به انديشه ي او بستگي دارد. دیل کارنگی

حيات آدمي در دنيا همچون حبابي است در سطح دريا. جان راسكن

دنيا يكسره صحنه بازي است و همه بازيگران آن به نوبت مي آيند و مي روند و نقش خود را به ديگري مي سپارند . ویلیام شکسپیر

به جاي آنكه به تاريكي لعنت بفرستيد يك شمع روشن كنيد. کنفسیوس

اميد دارويي است كه شفا نمي دهد، اما درد را قابل تحمل مي كند. مارس آشار

انسان همچون رودخانه است؛ هر چه عمیق تر باشد ، آرام تر و متواضع تر است. منتسکیو

ايستاده مردن بهتر از زانو زده زيستن است. آلبر کامو

ابرهاي غارتگر ديرزماني پيروز نخواهند ماند، دير زماني صاحب آسمان نخواهند بود و اختران را تنها به ظاهر در كام خود فرو مي برند. والت ویتمن

امواج خروشان سطح اقيانوس هرگز سكون و آرامش اعماق آن را بر هم نمي زند. ويليام جيمز

چاپلوسها تنها، همانند دوست هستند. همانطوري كه گرگ ها به سگ ها شباهت دارند. مارک تواین

بشري كه حق اظهار عقيده و بيان انديشه خود را نداشته باشد، موجودي زنده به شمار نمي رود شارل دو مونتسكيو

از آن زمان كه متوجه عواقب نگراني شده ام، اگر همه ثروتم را نيز از دست بدهم هرگز نگران نخواهم شد؛ آنچه را كه مي توانم انجام مي دهم و بقيه را به خدا مي سپارم جي.سي.بني

در وجود هر يك از ما خائني بنام خودخواهي وجود دارد كه فقط در برابر تملق و چاپلوسي نرم مي شود. پل والري

اگر شب کسی را در حال گناه دیدی، فردا به آن چشم نگاهش نکن، شاید سحر توبه کرده و تو نمی دانی حضرت علی(ع)

قومي خدا را به اميد پاداش نيايش مي‌كنند. اين عبادت بازرگانان است. گروهي از روي ترس، بندگي مي‌كنند. اين نوع بندگي مخصوص بردگان است. مردمي خدا را از باب سپاس نعمت‌‌هاي او ستايش مي‌كنند. اين روش آزادگان است. امام حسین(ع)

انسان به واسطه ضربان قلبش زنده نیست،حیات او به غذا و خوراک وابسته نیست،او به لطف خدا زنده است. جی پی واسوانی

در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می‌کنند اما برای حسینی که آزاده زندگی کرد٬می‌گریند. علی شریعتی

انسان تنها زمانی حق دارد به انسانی دیگر از بالا به پائین بنگرد که ناگزیر است او را یاری رساند تا روی پای خود بایستد. گابریل گارسیا مارکز

سازشکار به مانند کسی است که به تمساح غذا می‌دهد، با این امید که خودش آخر از همه خورده شود... وینستون چرچیل

جبران خلیل جبران می گوید، روحم را هفت بار سرزنش کردم :

1.بار اول وقتی که تلاش کردم با سوء استفاده از ضعیف,خود را ارتقاء دهم.

2.بار دوم وقتی که پیش کسانی که می لنگیدند,وانمود می کردم که چلاقم.

3.بار سوم وقتی که موقع انتخاب به جای سختی,راحتی را انتخاب کردم.

4.بار چهارم وقتی که اشتباه کردم و خودم را با اشتباهات دیگری تسلی دادم.

5.بار پنجم وقتی که به خاطر ترس رام شدم و بعد با صبر و حوصله ادعا کردم که قوی هستم.

6.بار ششم وقتی که جامه هایم را بالا نگه داشته بودم تا با خاک زندگی برخورد پیدا نکند.

7.بار هفتم وقتی که سرود ستایس خداوند را می خواندم و آن خواندن را عملی پرهیزکارانه در نظر گرفتم. جبران خلیل جبران

وقتی انسان ببری را بکشد،نامش را تمرین مردانگی میگذارند.ولی وقتی ببری انسان را بدرد نام اینکار را توحش و آدمخواری می نهند،تفاوت جنایت و عدالت هم در قاموس بشر از این بیشتر نیست. جرج برناردشاو

زندگی بی نهایت شادتر بود اگر در 80 سالگی به دنیا می آمدیم و به تدریج به 18 سالگی می رسیدیم. مارک تواین

آیا حقیقت دارد که پیش از بدنیا آمدن ما دنیا را اداره می کرد؟

آیا درست است که خداوند پس از آنکه ما دنیا را ترک کردیم آنرا همچنان اداره می کند؟

پس چطور است به خدا اجازه بدهید وقتی شما در این دنیا هستید او آنرا ادره کند. جی پی واسوانی

توکل به خدا چون راه رفتن روی سیم شل است .

تردید و ترس سبب می شود که تعادل و توازن را از دست بدهید و به ورطه تنگدستی و محدودیت بیفتید .

البته اشکالی ندارد چون توکل به خدا نیز مانند سیرک بازی تمرین می خواهد .

مهم نیست که چند بار شکست بخورید ، دیگر بار برخیزید و از نو آغاز کنید .

چندی نخواهد گذشت که توازن و تعادل برایتان به صورت عادت در خواهد آمد .اسکاول شین

مناسبتی

پیامک تبریک تولد

اس ام اس به سلامتی !

عیدقربان

روز عرفه

شهادت امام محمد باقر

سالروز ازدواج حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س

اس ام اس با موضوع خداوند

پاییزی

ولادت امام علی النقی(ع)

تبریک عید غدیر

مخصوص محرم

محرم ۹۱

اس ام اس امام زمان

خداوند

پیامک تبریک تولد

اس ام اس و جملات زیبای تبریک تولد

الفبا برای سخن گفتن نیست / برای نوشتن نام توست اعداد

پیش از تولد تو به صف ایستاده اند

تا راز زاد روز تو را بدانند

تولدت مبارک

.

.

.

متن زیبا و رسمی تبریک تولد

زبان ما قاصر است از شکر نعمت تولد و حس بودن شما

در روز تولدت سر بر زمین سائیده و از درگاه حضرت حق نهایت سپاس خود را بجا آورده

و برایت سالهای سال عمر با عزت و برکت خواستاریم .

باشد که بقاء عمرت با عزت و سربلندی و توام با خدمت باشد . . .

.

.

.

پیامک تولد

امشب چه شبی روشن و زیبا و مصفاست / احسنت، به این جشن دل انگیز که برپاست

گویا که گلی پای نهاده ست به گیتی / کز فرّ و شرف، آبروی جمله ی گلهاست . . .

تولدت مبارک

.

.

.

متن تبریک تولد

تو یک تولدی شدی به قلب زخمی ام ببین / که با تو من ظهور شدم احیا شدم مثل نگین

عزیز مبارکت باشه امروز روز تولدت / این قلب خسته منه بردار برو ما خودت . . .

.

.

.

اس ام اس عاشقانه تبریک تولد

جشن میلادت را به پرواز می روم

دراین خانگی ترین آسمانِ بی انتها

آسمانی که نه برای من

نه برای تو

که تنها برای “ما” آبیست . . .

.

.

.

متن عاشقانه تبریک تولد

امروز روز توست و من

تمام دلتنگیهایم را

به جای تو

در آغوش می کشم

چقدر جایت میان بازوانم خالیست

تولدت مبارک

.

.

.

جدیدترین اس ام اس های تبریک تولد

صدای یک پرواز

فرود یک فرشته

آغاز یک معراج

و شروع یک زندگی

تولدت مبارک

.

.

.

متون زیبا برای تولد

این هدیه ی آسمانی چشمانت / دلبسته به شمعدانی چشمانت

ای عشق تولدت مبارک ، قلبم / تقدیم به مهربانی چشمانت . . .

.

.

.

شعر تولد

وجود زیبایت وارد به دنیا میشود / هدیه سالروزش این آوا میشود

عاشقی چون من بی پروا میشود / در شعر تولد غرق رویا میشود

اینگونه سالی دگر ازعمر تو آغاز میشود

تولدت مبارک

.

.

.

جملات زیبا برای تولد

سالروز زمینی شدنت مبارک . . .

راستی از ونوس و مریخ چه خبر !؟

.

.

.

روزی که به دنیا آمدی هرگز نمیدانستی زمانی خواهد رسید

که آرامش بخش روح و روان کسی هستی که با بودن تو دنیا برایش زیباتر است

بهانه ی زندگیم تولدت مبارک

.

.

.

تو هیچی کم نداری

برای همه چیز من بودن

تولدت مبارک

.

.

.

زادروزت شیرین، پرعشق و نورآفرین باد.

قهقهه هایی آسمانی و آرامش زلال زندگی را برایت آرزو دارم . . .

.

.

.

زمین در انتظار تولد یک برگ ، من در حال شمارش معکوس

صفر همیشه پایان نیست گاهی آغاز پرواز است

تولدت مبارک

.

.

.

از یک نگاه تو رنگم پریده است، قربان آن شوم که تو را آفریده است

عزیزم تولدت مبارک

.

.

.

تقدیم به کسی که شکفتن هیچ گلی زیباتر از لبخند او نیست

جشن میلادت بهترین بهانه برای فکر کردن به تو و به یاد آوردن خوبی هایت است

سالروز تولدت مبارک

.

.

.

امشب که شب تولدته بهترین ها رو آرزو کن

من هم از خدا همون بهترین ها رو برات آرزو مندم

تبریک دست خالی مرا باسخاوت بی حدت بپذیر

(تولدت مبارک)

.

.

.

هدیه ای از آسمان برای؛

روز تولدت رسید.

و دیدم هیچ چیز

گلم را

جز عشق

لایق نیست.

تولدت مبارک

.

.

.

تولدت مبارک

ای گل گلدون من

هزار سال زنده باشی

بسته به تو جون من

این هدیه تولد

پیشکش چشمای تو

نازگل زیبای من

چشام زیر پای تو .

.

.

.

سالروز تولد قشنگت را با رقص سفید برف ها همچون سفیدی دلت

بر اسمان قلبمان جشن می گیریم و صمیمانه فصل شکفتنت را تبریک می گوییم

.

.

.

آرزو می کردم که درجشن میلادت تک ستاره آسمان چشمانت باشم

تا در آغوشت طولانی ترین شبم را تقدیمت کنم

و درکلبه انتظارت بوسه هایم را میهمانت !

تولدت مبارک

.

.

.

گل من تولد تو تولد من است، من تمام طول سال بیدار مانده ام

که مبادا روز تولد تو تمام شود، و من در خواب بمانم و نتوانم به تو بگویم

تولدمان مبارک!

.

.

.

امروز تولد توست و بهترین زمانی که خدا میخواست مرا با هدیه ای شاد کند.

آری درست است این هدیه قبل قبل از وجود خودم از آسمان آمده ولی مهم

این است که از آن دل من بوده . . .

تولدت مبارک

.

.

.

دوبیتی تبریک تولد

از همان روزی که پای تو به این دنیا رسید

غصه هایم یک به یک از قلب و جانم پر کشید

روز میلاد تو دنیا یک صدا خندیده بود

اسمان در مقدمت باران گل باریده بود

تولدت مبارک

.

.

.

میلاد تو شیرین ترین بهانه ایست که می توان با آن

به رنجهای زندگی هم دل بست

و در میان این روزهای شتابزده عاشقانه تر زیست.

میلادتو معراج دستهای من است

وقتی که عاشقانه تولدت را شکر می گویم

.

.

.

میلادت ای عزیز تر از جـان خجسته باد

در مقـدمت غــزل به ترنم، نشسته باد

تولد تو مــــبارک! بروی تو

دروازه های غم به چنین روز بسته باد!

.

.

.

امروز روز توست…..روز میلادت

دنیا تبسم کرده است امروز با یادت

امروز بی شک اسمان ابی ترین ابیست

چرخ و فلک همچون دلم درگیر بی تابیست

تولدت مبارک

.

.

.

عزیز دلم تولدت را تبریک می گویم و دعاگویم مزرعه ی زندگی ات

همواره پر از محصول موفقیت و بردباری باشد . . .

.

.

.

‘* ‘ .* . ‘ * . ‘ *.’ .’

*شب .’ .’ * . ‘ .’

* . *’ تولدتون *

.پر.’” . ; ستاره ‘ ‘

.’ ‘ * ‘ .’ .* ‘. ‘ .*

‘ .’ * .باد.’. *.’* ,

سلامتی رفیقی که تو رفاقت کم نزاشت ولی کم برداشت تا رفیقش کم نیاره

.

.

.

سلامتی مداد پاک کن که به خاطر اشتباه دیگران خودشو کوچیک میکنه . . .

.

.

.

به سلامتی اون دلی که هزار بار شکست ولی هنوزم شکستن بلد نیست . . .

.

.

.

به سلامتی اونایی که تو اوج سختی ها و مشکلات

به جای اینکه تَرکمون کنن درکمون می کنن . . .

.

.

.

سلامتی اونایی که

درد دل همه رو گوش میدن

اما معلوم نیس خودشون کجا درد دل میکنن . . .

.

.

.

به سلامتی اون رفتگری که تو این هوا داره به عشق زن بچش

کوچه و خیابون رو جارو میزنه که یه لقمه نون حلال در بیاره . . .

.

.

.

سلامتی اونایی که تو این هوای دو نفره با تنهاییشون قدم میزنن . . .

.

.

.

به سلامتی اونهائی که دوست دارم رو درک می کنند

و اونو به حساب کمبودهات نمی ذارن . . .

.

.

.

به سلامتی اونی که باخت تا رفیقش برنده باشه . . .

.

.

.

به سلامتی همه باباهایی که

رمز تموم کارتهای بانکیشون شماره شناسنامشونه !

.

.

.

به سلامتی کسی که هنوز دوسش داری

ولی دیگه مال تو نیست . . .

.

.

.

سلامتی مادر

که وقتی غذا سر سفره کم بیاد

اولین کسی که از اون غذا دوس نداره خودشه . . .

.

.

.

به سلامتی همه اونایی که خطشون اعتباریه ولی معرفتشون دایمیه!

.

.

.

به سلامتی اونایی که به پدر و مادرشون احترام میذارن و میدونن تو خونه ای که

بزرگترها کوچک شوند؛ کوچکترها هرگز بزرگ نمیشوند . . .

.

.

.

به سلامتی مادر که بخاطر ما هیکلش به هم خورد !

.

.

.

به سلامتی کسی که دید تو تاکسی بغلیش پول نداره

به راننده گفت :پول خورد ندارم مال همه رو حساب کن….!

.

.

.

به سلامتی بیل!

که هرچه ‌قدر بره تو خاک، بازم برّاق‌تر می‌شه . . .

.

.

.

به سلامتی سیم خاردار!

که پشت و رو نداره

.

.

.

به سلامتی اونی که بیکسه، ولی ناکس نیست . . .

.

.

.

به سلامتی اونایی که

چه عشقشون پیششون باشه چه نباشه

چشمشون مثل فانوس دریایی نمی چرخه . . .

.

.

.

به سلامتی حلقه های زنجیر

که زیر برف و بارون میمونن زنگ میزنن ولی هم دیگه رو ول نمیکنن . . .

.

.

.

گل آفتابگردان را گفتند:

چراشبها سرت را پایین می اندازی؟

گفت :ستاره چشمک میزند، نمیخواهم به خورشید خیانت کنم

به سلامتی همه اونایی که مثل گل آفتابگردان هستند . . .

.

.

.

به سلامتی همه ی اونایی که مارو همین جوری که هستیم دوس دارن . . .

.

.

.

بسلامتی اون دختری که حاضر زیر بارون خیس بشه ولی‌ سوار ماشین هیچ پسری نشه . . .

.

.

.

به سلامتی کسی که وقتی بردم گفت :

اون رفیق منه

وقتی باختم گفت :

من رفیقتم . . .

.

.

.

به سلامتی کسی که بهش زنگ میزی…..خوابه

ولی واسه این که دلت رو نشکنه

میگه:خوب شد زنگ زدی….باید بیدار میشدم . . .

.

.

.

به سلامتی‌ اون بچه‌ای که شیمی‌ درمانی کرده همه ی موهاش ریخته

به باباش میگه بابا من الان شدم مثل رونالدو یا روبرتو کارلوس؟

باباش میگه قربونت برم از همه اونا تو خوش تیپ تری . . .

.

.

.

به سلامتی‌ اون پسری که وقتی‌ تو خیابون نگاهش به یه دختر ناز و خوشگل میفته

بازم سرشو میندازه پایین و زیر لب میگه: اگه آخرشم باشی‌

انگشت کوچیکهٔ عشقم هم نیستی . . .

.

.

.

به سلامتی اونایی که

چه عشقشون پیششون باشه چه نباشه

چشمشون مثل فانوس دریایی نمی چرخه . . .

.

.

.

به سلامتی دریا که همه با لبش خاطره دارن !

.

.

.

به سلامتی همه اوونایی که

دلشون از یکی دیگه گرفته

ولی برای اینکه خودشون رو آروم کنن

میگن بخاطره غروب پاییزه . . .

.

.

.

بسلامتی با ارزش ترین پول دنیا “تومن”

چون هم تو هستی توش، هم من . . .

.

.

.

به سلامتی اونایی که اگه صد لایه ایزوگامشون

هم بکنن بازم معرفت ازشون چیکه میکنه . . .

.

.

.

سلامتی اونایی که دوسشون داریم و نمیفهمن !

آخرشم دق میدن مارو !

.

.

.

سلامتی همه کلاس اولی ها که تازه امسال یاد میگیرن سلامتی درسته نه صلامتی!

.

.

.

بسلامتیه اون پسری که خواست آدم بشه

ولی یه دختر اومد تو زندگیش و نذاشت

همیشه پای یک زن در میان است !

.

.

.

سلامتیه دوست نازنینی که گفت:

قبر منو خیلی بزرگ بسازین…. چون یه دنیا ارزو با خودم به گور میبرم !

.

.

.

سلامتی پسر بچه های قدیم که پشت لبشونو با ذغال سیاه می کردن

که شبیه باباهاشون بشن

نه مثل جوونای امروز ابروهاشونو نازک می کنن که شبیه ماماناشون بشن !

.

.

.

به سلامتی مهره های تخته نرد که تا وقتی رفیقشون تو حبس حریف به احترامش بازی نمی کنن !

عیدقربان، جشن رهیدگی از اسارت نفس و شکوفایی ایمان و یقین

بر همه ابراهیمیان مبارک باد . . .

در وصف تو ای گل مرا جانی هست / یادم آمد گذر از نفس نشانی هست

به وقت سرور و مستی ات، سالها / در عید سعید قربان شادمانی هست

عید قربان بر همگان میارک باد

عید قربان آمدومن هم شدم قربانیت

گرچه من دعوت ندارم آمدم مهمانیت

مفلسم آهی ندارم در بساطم ناگزیر

این دل صد پاره و چشمان تر ارزانیت . . .

عیدقربان ، جشن رهایی ازاسارت نفس وشکوفایی ایمان ویقین

عیدسرسپردگی و بندگی بر شما مبارک . . .

اتمام حجت کردم

طاقتم طاق شده

درد فراق وصل تو را می طلبد

این عید قربان ، قربان تو می شوم . . .

عید قربان با نماز و عبادتش، با ذکر و دعایش

با قربانى و صدقات و احسانش

بسترى براى جارى ساختن مفهوم عبودیت و بندگى است . . .

ز اسماعیل جان تا نگذری مانند ابراهیم

به کعبه رفتنت تنها نماید شاد شیطان را

کسی کو روز قربان، غیر خود را می کند قربان

نفهمیده است هرگز معنی و مفهوم قربان را . . .

بگذر از فرزند و جان و مال خویش

تا خلیل اللّه ِ دورانت کنند

سَر بِنه بر کف، برو در کوی دوست

تا چو اسماعیل، قربانت کنند . . .

عید قربان، یعنى فدا کردن همه «عزیزها» در آستان «عزیزترین»

و گذشتن از همه وابستگى ها به عشق مهربان ترین . . .

عید قربان، جلوه‌گاه تعبد و تسلیم ابراهیمیان حنیف است

و فصل قرب مسلمانان به خداوند در سایه عبودیت . . .

عید قربان، عید شرافت بنى آدم است و کرامت انسانى اش

جشن رها شدن از قید پدرانى است که جان فرزند خویش را نذر قربان گاه ها مى کردند . . .

چه خوب شد عرفه دلبرم صدایــم کرد

خدا به خاطر ارباب این عطایـــم کرد

چه منتی که در این روز معرفت،اربـاب

به خوان نعمت العفو خود گدایــم کرد . . .

خداوندا ؛ به قربان خداییت

درسته کار و فرمان خدایییت

ولیکن درک حکمت کار من نیست

ببخشایم به عرفان خداییت

روز عرفه، روز عرفان، روز شناخت و روز عید عارفان گرامی باد . . .

پروردگارا!

هر دلی که از عرفه بویی برده باشد، صدای چینش خشت های تکامل را در روح خویش می شنود.

در عرفه دعای تکامل ما را پذیرا باش . . .

پیامک روز عرفه

روز عرفه، بر عارفان حق، آنان که از خیمه وجود خویش بیرون می آیند

و با آتش شوق و اشتیاق وصال، به دعا و نیایش متوسل می شوند، خجسته باد . . .

عرفه، از آنجا جان می گیرد که «من عرفه نفسه، عرف ربّه»

پس به خود بنگر تا خدا را در تک تک یاخته هایت حس کنی . . .

عرفه، روزی به زیبایی شب قدر است و دریایی به وسعت بخشش الهی.

اگر دل به این دریا زدی ما را هم یاد کن . . .

دوست دارم که به درگاه خدا گریه کنم

دست بردارم وباحال دعا گریه کنم

در شب قدر نکردم عمل مقبولی

حال بنشینم وبرجرم وخطا گریه کنم

عرفه آمدومحزون وخجالت زده ام

دوست دارم که به مانند گدا گریه کنم . . .

در روز عرفه که سجاده ای به وسعت هستی گسترده است

پیمان ببندیم به خدا تا اندازه ای امیدوار باشیم

که جرأت گناه کردن پیدا نکنیم و از او تا اندازه ای

بترسیم که از رحمت او ناامید نشویم.

پروردگارا! آن کس که به سوی مخلوقی حرکت کند، خود را به امید بخشش آماده می کند.

پس امروز من به امید عفو و دوستی تو آماده شده ام و از درگاهت،

رحمت و کرامت درخواست می کنم. این عرفه را روز عفو و تقرب ما قرار ده . . .

امروز روز رحمت وعرفان ونور است

امروز روز بخشش و فیض حضور است

امروز روز اشک وآه وراز باشد

امروز درهای محبت باز باشد . . .

بار الها، در این روز عرفه، بر محمد و آل او درود فرست و امید مرا

ناامید مگردان، ای خدا، ای آن که حاجت حاجت مندان بر تو پنهان نیست

و ای آن که هرچه ببخشی از خزانه تو کم نمی شود . . .

لب ها ترنم با طراوت دعا به خود گرفته و چشم ها امان خود را از بارش توبه،

از دست داده اند. پروردگارا عرفات توبه ما را پذیرا باش . . .

دل، بی قرار روح عرفات؛ یعنی حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام ، است

و این صحرای عرفات است که با کلمات روح بخش دعای امام حسین علیه

السلام و اشک عاشقان او بر دامن خود اجابت را نقش می کند . . .

خداوندا در این روز عرفه ، از درگاه خویش ما را مران

ای خدای مهربان بر من روزی حلال را وسعت بخش و جسم و دینم را سلامت بدار

و خوف و وحشتم را به آرامش و انس مبدل کن و از آتش جهنم رهایم ساز . . .

عرفه، راه فراگیری تعلیم و تربیت و درخواست بهترین های معنوی را

با دعا و نیایش بر ما ارزانی داشته است، بیا عرفه را با جان و دل بیاموزیم . . .

تسلیت باد شهادت جان گداز بنیان گذار نهضت علمی علوی

و شکافنده علوم الهی، حضرت امام محمد باقر علیه السلام . . .

پنجمین حجّت و هفتم معصوم / بابى اَنْتَ که گشتى مسموم

اى فداى حق و قربانى دین / کرده یک عمر نگهبانى دین

شهادت امام محمد باقر(ع) تسلیت باد

بقیع حالا سومین گوهر بی بدیل خود را در آغوش می گیرد.

گوهری که نور سینه اش راه بین زمین و آسمان را کوتاه تر کرده است.

شهادت حضرت باقرالعلوم علیه السلام تسلیت باد . . .

به غربت علی و خاندان او سوگند

امام ما ز جهان رفت با دلی مغموم

هماره قصه مظلومی‌اش به خاک بقیع

بود ز غربت قبرش برای ما معلوم . . .

تنت از درد و الم کاسته شد

تا که دین قامتش آراسته شد

اى ز آغاز طفولیت خویش

بوده در رنج و غم و درد، پریش . . .

نزد حق یافته فیض دیدار

جسم تو خفته و روحت بیدار

خود تو مظلومى و قبر تو خراب

دیده دهر ازین غصه پر آب . . .

امروز وارث داغ های کربلا با تنی مسموم

از یادآوری خاطرات تلخ کودکی اش رها خواهد شد.

شهادت امام باقر علیه السلام تسلیت باد . . .

گریند در عزای تو پیوسته مرد و زن

سوزند از برای تو هر روز خاص و عام

گاهی به دشت کرب و بلا بوده ای اسیر

گاهی به کوفه بر تو شد ظلم، گه به شام

راحت شدی ز جور و جفای هشام دون

آن دم که گشت عمر تو را از زهر کین تمام

داریم حاجتی که ز لطف و عنایتی

بر قبر بی چراغ تو گئیم یک سلام

تسلیت باد شهادت مظلومانه باقر علم اولین و آخرین، صابر روزگار تلخ اموی

حضرت امام محمدباقر علیه السلام . . .

شیعه را دل ز عزایت شده داغ

که بود قبر تو بى شمع و چراغ

ظلمِ این امتِ دور از ادراک

کرده یکسان حَرمت را با خاک . . .

کرده خون خاطرت اى شمع ولا

محنت واقعه کربوبلا

کربلا دیده اى و کوفه و شام

اى شهید از اثر ظلم هشام . . .

شهادت امام محمد باقر علیه السلام ، چشمه جوشنده علم و حکمت

بر شیعیان حقیقت جوی او تسلیت باد . . .

از عدو ظلم و شرارت دیده

چون پدر رنج اسارت دیده

خار در پا و رَسَن در بازو

رفته اى با اُسرا در هر سو . . .

قدر این گوهر یکدانه ندانست فلک

که غریبانه به زیر لحدش مدفون کرد

مى رود اشگ غم از چشم ملایک

شعر جانسوز تو چون چشم ملک جیحون کرد . . .

فلک امان ز تو و ظلم بی نهایت تو

ز بدو خلقت عالم همیشه عادت تو

به پیروان فرامین قادر متعال

همیشه بغض و حسد کینه و عداوت تو . . .

پنچمین حجت حق حضرت باقر که خدا

بهر او خلقت این دایره گردون کرد

گشت مسموم جفا از اثر زهر ولید

شیعیان را به جهان غمزده و محزون کرد . . .

آسمان اشک غم از دیده ما بیرون کرد

دل ما را ز غم و غصّه لبالب خون کرد

هر دلى رسته ز غم بود، به غم کرد دچار

هر سرى لاف زد از عقل و خرد مجنون کرد . . .

فرا رسیدن سال روز شهادت پنجمین قافله سالار شیعیان پارسا

الگوی بینش و پرهیز، حضرت امام محمّد باقر علیه السلام

بر تشنگان معرفت دوست تسلیت باد . . .

برو کسب فضیلت کن چو مردان خدا اى دل

ز بحر دانش بى منتهاى حضرت باقر

اگر گردد شفیع ما بنزد خالق یکتا

بهر هر دردى شفا بخشد دعاى حضرت باقر . . .

شهید شد ز جفای هشام آن مولا

ز زهر تعبیه در زین که آب شد جانش

غریب اوست که در موسم زیارت حج

مدینه و آن همه زائر که هست مهمانش . . .

بقیع کعبه قدس چهار معصوم است

چهار نور خدا می دمد زدامانش

یکی است حضرت باقر آز آن چهار امام

که داغ او زده آتش به قلب یارانش . . .

شهادت امام محمد باقر(ع) تسلیت باد

فرا رسیدن سال روز شهادت مظلومانه وارث علم و عصمت و ولایت

حضرت امام محمّد باقر علیه السلام بر تشنگان عدالت و معنویت تسلیت باد . . .

سلام ما به بقیع و بقاع ویرانش

برآن حریم که باشد ملک نگهبانش

سلام ما به بقیع آن تجسم غربت

گواه بر سخنم تربت امامانش . . .

سوزد دلم ز داغ غم باقر العلوم

آن کس که کشته ره و عشق و عقیده است

از غربت و مصیبت آن حجت خدا

نخل بلند قامت هستی خمیده است . . .

فرا رسیدن سال روز شهادت پنجمین ستاره فروزان منظومه امامت و ولایت

حضرت امام محمّد باقر علیه السلام بر رهروان ایمان و معنویت تسلیت باد . . .

از بس که داغ بر دل زهرا نهاده اند

خون جگر ز چشم پیمبر چکیده است

گلچین روزگار که دستش شکسته باد

از باغ اهل بیت گلی تازه چیده است . . .

سال روز پیوند مظهر احسان و جود با دردانه زیور عالم

یاس آل محمد صلی الله علیه و آله مبارک باد . . .

چشمی ندیده در زمین در هر زمان مانندشان

خورشید و مه تبریک گو بر وصلت و پیوندشان

شادی زهرا و علی پیداست از لبخندشان

لبخندشان دارد نشان از خاطر خرسندشان . . .

امشب علی در خانه خود شمع محفل می برد

کشتی عصمت ، نا خدا را سوی ساحل می برد

مشکل گشای عالمی، حل مسائل می برد

انسان کامل را ببین ، با خود مکمل می برد . . .

بزمی که حق آراسته الحق تماشایی بُوَد

جبریل مأمورست و فکر مجلس آرایی بود

میکال از عرش آمده گرم پذیرایی بود

چشم کواکب خیره گر از چرخ مینایی بود . . .

امشب خدا لطف نهان خود هویدا میکند

امشب تفاخر فرش بس بر عرش أعلا میکند

امشب دو تا را جفت هم ، از صنع یکتا میکند

یعنی علی ماهِ رخ زهرا تماشا میکند . . .

اینک دست مقدس فاطمه علیها السلام

در دست بی کران علی علیه السلام

حلاوت هلهله فرشتگان را لمس می کند

و شور کبریایی افلاکیان را برمی انگیزد . . .

از بهر این ساعت زمان لحظه شماری کرده است

وز بهر این وصلت زمین نابردباری کرده است

چشم فلک شب تا سحر اختر شماری کرده است

ایوب دهر از شوق امشب، بی قراری کرده است . . .

سال روز پاک ترین، زلال ترین، شادترین و مقدس ترین پیوند هستی مبارک باد . . .

امشب به ملک اهل دل مولی الموالی ، والی است

بر سینه غم دست رد زن، شب موسم خوشحالی است

شام سیه بختی شد و روز همایون فالی است

کوثر،کنار ساقی کوثر علیّ عالی است . . .

فاطمه علیها السلام

امانتی بود که خدا به محمد صلی الله علیه و آله سپرده بود

و او هیچ امانت داری را پس از خویش، بهتر از علی علیه السلام سراغ نداشت.

امشب زشادی هر وجودی خویش را گم کند

گردون تماشای زمین با چشم اَنجُم می کند

دریای لطف سرمدی ، بی حد تلاطم می کند

اهل زمین را آسمان غرق تَنَعُّم می کند . . .

فرا رسیدن روز ازدواج

روز ارج نهادن به پیروی از سنّت و سیره پاک نبوی صلی الله علیه و آله ، فرخنده باد . . .

ای ساقی کوثر کنار خود بهشتی رو ببین

قامت قیامت را نگر طوبا ببین مینو ببین

زین پس هلال خویش را در آن خَم ابرو ببین

هم روز را در چهره او ، هم شب را در آن گیسو ببین . . .

فرا رسیدن روز ازدواج، روز تأکید بر کامل کردن نیمه دیگر دینداری

بر زنان و مردان تقواپیشه و مطیع امر الهی خجسته باد . . .

فرا رسیدن سال روز پیوند ملکوتی و مبارک

حضرت علی علیه السلام و حضرت فاطمه زهرا علیها السلام

این الگوهای صحیح ازدواج معنوی، بر شما پیروان

منش و بینش معصومین علیهم السلام خجسته باد

خدای من “بهشتی ” دارد، نزدیک ، زیبا ، بزرگ

و به گمانم “دوزخی ” دارد ، کوچک، بعید

و در پی دلیلی ست که ببخشد ما را

گاهی به بهانه یک دعا . . .

متن زیبا در مورد خداوند

آرزو کن

گوشهای ” خدا ” پر است از آرزو و دستهایش پر از معجزه

شاید بزرگترین آرزوی تو کوچکترین معجزه ی ” خدا ” باشد . . .

یافته هایت را با باخته هایت مقایسه کن

اگر ” خدا ” را یافتی هر چه باختی مهم نیست . . .

به ” خدا ” گفتم : تو را چگونه میتوانم ببینم , ” خدا ” گفت :

تو من را نخواهی دید اما کسی را برات گذاشتم که نیمی ازمن است

” مادر “

دلم گرم خداوندیست که با دستان من ، گندم برای یاکریم خانه میریزد

چه بخشنده خدای عاشقی دارم که میخواند مرا با آنکه میداند گنهکارم

دلم گرم است ، میدانم بدون لطف او تنهای تنهایم برایت من ، خدا را آرزو دارم . . .

خدایا

گاهی تو را بزرگ می بینم و گاهی کوچک

این تو نیستی که بزرگ می شوی و کوچک

این منم که گاهی نزدیک می شوم و گاه دور . . .

مواقع شادی ، ستایش “خدا”

مواقع سخت ، یافتن “خدا”

مواقع آرام ، پرستش “خدا”

مواقع دردناک ، اعتماد به “خدا”

و در تمامی مواقع تشکر از ” خدا ” را فراموش نکن . . .

خداوندا تو را سپاس

هر که به من میرسد بوی قفس میدهد

جز تو که پر میدهی تا بپرانی مرا . . .

ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ می ﮐﻨﯽ ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﻧﺸﺴﺘﻪ

ﻭ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺶ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﯿﮕﯿﺮﯼ . . .

شکر که خدا هست و او جبران تمام دلتنگی ها و مرهم تمام زخمهاست

هر وقت دلت خواست

مهمانش کن در بهترین جایی که او می پسندد

در قلبت و به دستان خالی ات نگاه نکن

تو فقط خانه ی دلت را برایش نگهدار ، اسباب پذیرایی با اوست . . .

خدایا

یا نوری بیفکن یا توری

ماهی کوچکت از تاریکی این اقیانوس می ترسد . . .

تنها یک سقوط است که جاذبه زمین مسئول آن نیست

و آن فرو افتادن در برابر پروردگار است . . .

الهی

سکوتم را نبین، دستانی خالی و دلی پر از گناه دارم

آن را پر کن و این را خالی . . .

در لحظه دلشکستگی ، دلت را به ” خدا ” بده

او بهترین مونس است

همیشه برای تو وقت دارد و هیچ گاه دل تو را نمی شکند . . .

پروردگارا

شادی امروزم را به خاطر نادانی دیروزم ازدست دادم

نادانی امروزم را بگیر تا شادی فردایم را از دست ندهم . . .

” خدایا ” مرا به چرایی خویش آگاه کن

تا بر چیستیه هر آنچه که دارم و بر نیستی هر آنچه که ندارم ننازم و ننالم . . .

در لحظه عاشقی ، خالق عشق را در نظر داشته باش

باید از عشق زمینی به عشق آسمانی رسید . . .

خدا آن حس زیبایی است که در تاریکی صحرا

زمانی که هراس مرگ میدزد سکوتت را

یکی همچون نسیم دشت میگوید “کنارت هستم ای تنها”

دلیل تنهاییم را تازه فهمیدم

وقتی محبت کردم و تنها شدم ، وقتی دوست داشتم و تنها ماندم

دانستم

باید تنها شد و تنها ماند تا ” خدا ” را فهمید . . .

میخوانمت در بلندی که خودت بلند ترینی

میخوانمت به مهربانی که خود مهربان ترینی

میدانمت به رحمتت که خودت رحیم ترینی

میدانمت به بزرگی که خودت بزرگترینی

همه این میخوانمت ها و میدانمت ها بهانه ای هست تا بگویم

” خدایا ” دوستت دارم

نداشته ها و تنهایی های کوچک با چیزها و آدمهای کوچک پر میشوند

نداشته ها و تنهایی های خیلی خیلی خیلی بزرگ ، فقط با ” خدا “

” خدایا ” تو را عاشق دیدم و غریبانه عاشقت شدم

تو را بخشنده پنداشتم و گنه کار شدم

تو را وفادار دیدم و بی وفایی نمودم ولی هر کجا که رفتم سرشکسته بازگشتم

تو را گرم دیدم و در سردترین لحظات به سراغت آمدم

اما…

تو مرا چه دیدی که همچنان بخشنده و توبه پذیر و مشتاق بنده ات ماندی ؟

” خدا ” فقط کسی رو به لبه ی پرتگاه زندگیش می رسونه

که میدونه قدرت پرواز رو داره

مشکلات زندگی دلیل پرواز است . . .

” خدا ” برنامه ی زیبایی برای زندگی شما دارد ، نگذارید که شیطان آن را زشت کند . . .

پاییز آمدست که خود را ببارمت

پاییز لفظ دیگر”من دوست دارمت”

بر باد می دهم همه ی بود خویش را

یعنی تو را… به دست خودت می سپارمت

پاییزت پر از رگبار آرزوهای قشنگ

اولین لحظه های پاییزت از نم نم باران خوشرنگ

و من آرزومند آرزوهایت . . .

نه بهار با هیچ اردیبهشتی

نه تابستان با هیچ شهریوری

ونه زمستان با هیچ اسفندی

اندازه پاییز به مذاق خیابانها خوش نیامد

پـائیز مــهری داشـت کـه بـــَر دل هـر خیـابان مـی نشست . . .

میان همهمه ی برگهای خشک پاییزی

فقط ما مانده ایم که هنوز از بهار لبریزیم

برای من که دلم چون غروب پاییز است

صدای گرم تو از دور هم دل انگیز است . . .

یک پنجره از ابر بهارم لبریز

لبریزتر از غم غروب پاییز

در محکمه ام نوشت دنیا روزی

تبعید به غربت جنوب پاییز . . .

بیا ای همنشین سرد پاییز / به آواهای شب هایم درآمیز

بیا ای رنگ مهتاب بلورین / تو شعری تازه در من برانگیز . . .

آغاز فصل حساسیت، عطسه، آویزانی دماغ

یادآوری وحشت از شروع درس و مشق، آنفولانزا، پنی‌سیلین

خاطراتی که باید فراموش شود و نمی‌شود، فکر، خیال

و هزاران پدیده‌ی قشنگ دیگر مبارک باد !

برگ های پاییزی

سرشار از شعور ِ درخت اند

و خاطرات ِ سه فصل را بر دوش می کشند

آرام قدم بگذار ….

بر چهره ی تکیده ی آن ها

این برگها حُرمت دارند..

درد ِ پاییز ،درد ِ ” دانستن ” است

بهترین قسمته پاییزو زمستون

بیرون آوردن لباسای گرم و پیدا کردن پول از توی جیباشونه !

براى همه پاییز با مهر شروع میشه

اما پاییز زندگى من

جایى شروع شد که مهر تو تموم شد . . .

از پاییز

مهرش برای تو

برگ ریزش برای من

پاییز مبارک

عمر ما عاقبت ای دوست بسر خواهد رسید

باد پاییز ندانی بی خبر خواهد رسید

گل نباشیم اگر گلشن چو خارستان کنیم

بعد ما خار فراوان به ثمر خواهد رسید . . .

پاییز فصل آمدن شکوفه ها نیست

پاییز فصل سبز شدن درختان نیست

پاییز فصل جیک جیک گنجشکان نیست

پاییز فصل با تو بودن است

در هوای بارانی اش تو را در اغوش میگیرم

تا بهترین خاطره ی من از یک روز بارانی شود

بی قراری هایم ، پاییز می خواهد و چشم های عاشقت

نگاهت را از من نگیر

این پاییز را عاشقم باش، لطفاً . . .

من از شما گفتن تو بدم می آید

عزیزم مرا سرد خطاب نکن

این پاییز میخواهم تا افتادن آخرین برگ

با تو دیوانگی ها کنم . . .

سومین فصل سال یعنی من / آرزوی محال یعنی من

یک غزل عاشقانه یعنی تو / مثنوی های لال یعنی من . . .

نیمکت چوبی کهنه نم گرفته زیر بارون

زیر سقف بی قرار شاخه های بید مجنون

ابر بی طاقت پاییز مثل من چه بی ستارست

مثل من شکسته از این نامه های پاره پارست . . .

تنهایی

نامِ دیگر پاییز است

هرچه عمیق‌تر

برگ‌ریزانِ خاطره‌هاتْ بیش‌تر . . .

ما را چه به مهتاب که ما تیره و تاریم

در موسم پاییز ، چونان ابر بهاریم

محبوبه و مینا به کجا ای گل مریم

ما بذر نداریم که یک لاله بکاریم . . .

دوباره پاییز…

اما نه ((فصل خزان)) زرد!

دوباره پاییز…

اما نه فصل اندوه و درد!

دوباره پاییز…

فصل زیبای سادگی…

دوباره پاییز، موسم شدید دلدادگی!

پاییزت قشنگ

و امان از این بوی پاییزی و آسمان ابری

که آدم نه خودش میداند دردش چیست و نه هیچ کس دیگر

فقط میداند که هرچه هوا سردتر میشود

دلش آغوش گرم میخواهد . . .

باز پاییز است، اندکی از مهر پیداست

حتی در این دوران بی مهری باز هم پاییز زیباست

مهرت قشنگ ٬ پاییزت مبارک . . .

غم انگیز است پاییز

و غم انگیزتر

وقتی تو باشی وُ

من برگ‌ها را با خیالَ‌ت

تنها قدم بزنم . . .

(اس ام اس کردی پاییز)

چنی غمگین،چنی دلگیر پاییز گلومه بغض غم میگیره پاییز

غروبی سیر ا داغش گیره کردم که گلباخی ا باغا میره پاییز . . .

بـهــــار مـــن! بــپــذیــرم بــه شــعـر پـایـیــزی

غــزل غـــزل بــه فــدایت اگـرچــه ناچـیز است

هنــوز بــوی تـــو دارد هـــوای شــعــر و غـــزل

خوشـا که شعـر تو هـمـچون شکـوفه نوخیز است

هی پاییز

ابرهایت را زود بفرست

شستن این گرد غم از دل من چندین پاییز باران میخواهد . . .

بـــــاران غم پاییز است

بــــاران نم اشک چشمه ی پاییز است

این سیل که میبینی روان است به هر سوی

اشـــــک غـــم عشق دل دیوانــــــــه ی پاییز است

پاییز منم که هر روز چهره ی زردم را

با سیلی دروغهایت

سرخ می کنم

تا هرگز نفهمی

آنکه بهار سبزم را

به خزان نشاند تو بودی . . .

پاییز

فصل رسیدن انارهای سرخ است

و انار

چه دل خونی دارد

از رسیدن . . .

شاخه با ریشه خود حس غریبی دارد

باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد

غنچه شوقی به شکوفا شدنش نیست

با خبر گشته که دنیا چه فریبی دارد . . .

دلم برای پاییز خودم تنگ شده

دل پاییزی خودم

کاش اشکی بود دلم را میشست

این روزها آسمان دلم آنقدر ابریست

که پاییز هم برای آمدنش استخاره میکند

پاییز را دوست دارم

بخاطر شب های سرد و طولانی اش

بخاطر تنهایی و دلتنگی های پاییزی ام

بخاطر پیاده روی های شبانه ام

بخاطر بغض های سنگین انتظار

بخاطر اشک های بی صدایم

بخاطر سالها خاطرات پاییزی ام . . .

همره باد سر پاییزی سرنوشت من و و تو گشته جدا

رهسپاری عشق من اکنون میسپارم تو را به دست خدا . . .

لوع ستاره‏ تابناک ولایت، خورشید عدالت، فرزند ایمان، مهبط انوار رحمان،

مفسر بزرگ آیه‏ های قرآن، حضرت امام علی النقی(ع) تهنیت باد.

امشب ای دل، مرا شب شادی است / در کف ما برات آزادی است

باب رحمت ز هر طرف شد باز / شب میلاد حضرت هادی(ع) است . . .

ز سوی عرش رحمن، نوید شادی آمد

بشارت ای محبان، امام هادی آمد

کجایی یابن زهرا بده عیدی مارا

که روح عشق و ایمان امام هادی آمد . . .

ای نور خدا امام هادی / وی مکتب عشق را منادی

ای در کف تو لوای قرآن / وی مجری آیه های قرآن

در اوج طلوع روشنائی / آیینه ی پاک حق نمائی . . .

مژده اى دل که دلربا آمد

دلربایى گره گشا آمد

محنت و درد و غم فرارى شد

شادى و رحمت و صفا آمد

ولادت امام هادی(علیه السلام) مبارک باد

میلاد امام پاکی و روشنایی، ستاره‏ی راهنمای بشریت،

گنجینه‏ی ارزشمند کرامت، قله‏ی بلند فضیلت،

گلبرگ درخت رحمت، برگزیده‏ی خداوند سرمد، حضرت امام هادی (ع) تهنیت باد.

امروز که دل قرین شادیست

میلاد تو ای امام هادی است

میلاد تو برهمه مبارک

بر مهدی فاطمه مبارک . . .

مژده ز میلاد ولى عشر / هادى دین زاده ‏ى خیرالبشر

مژده ز میلاد على النقى / هادى دین نوگل باغ تقى . . .

ولادت امام هادی(علیه السلام) مبارک باد

ولادت دهمین گلبرگ آسمانی، آیینه‏ی عصمت، هادی امّت،

اسوه‏ی مجد و شرافت، نای پرخروش ولایت، ناخدای کشتی هدایت

حضرت امام هادی (ع) بر پیروان ولایت خجسته باد.

سبط نبى میر همه متقى

شبل على بحر نقاوت نقى

شاه عشر هادى جن و بشر

هادى دین، زاده ‏ى خیرالبشر

ولادت امام هادی(علیه السلام) مبارک باد

شمس هدى پادشه بحرو بر / هادى دین، زاده ‏ى خیرالبشر

مژده ز میلاد شه ملک دین / نور خدا سرور اهل یقین . . .

ولادت امام هادی(علیه السلام) مبارک باد

محور دین، عروه ‏ى اهل یقین

حجت حق، مظهر جان آفرین

شد به جهان ماه رخش جلوه گر

هادى دین، زاده‏ ى خیر البشر . . .

ولادت امام هادی(علیه السلام) مبارک باد

ای دوست بیا که وقت شادی آمد / هم عزت و هم نور الهی آمد

بر خلق خدا رحمت حق نازل شد / فرزند تقی امام هادی آمد . . .

ولادت امام هادی(علیه السلام) مبارک باد

چشم و چراغ آل فاطمه آمد

دست گل جواد الائمه آمد

بانگ منادى آمد تبارک اللَّه

موسم شادى آمد تبارک اللَّه

ولادت امام هادی(علیه السلام) مبارک باد

میلاد دهمین منظومه کهکشان هستى

طلایه‏ دار پاکى و هدایت، امام على ‏النقى (ع) گرامى باد.

امام هادى آمد تبارک اللَّه / مژده ز سوى خدا بر همه آمد

وجه خدا در زمین چهره گشوده / ماه امام جواد جلوه نموده

ولادت امام هادی(علیه السلام) مبارک باد

میلاد باسعادت پاکیزه ‏ترین خلق خدا، معدن لطف و صفا، گستره‏ی عظیم ولایت،

پناه درماندگان، امام علی النقی(ع) بر عاشقان سیره‏ اش مبارک باد.

ای نور خدا امام هادی / وی مکتب عشق را منادی

ای در کف تو لوای قرآن / وی مجری آیه های قرآن

در اوج طلوع روشنائی / آیینه ی پاک حق نمائی

ولادت جد برگوار امام زمان-عج، تبریک و تهنیت

امشب ای دل، مرا شب شادی است

در کف ما برات آزادی است

باب رحمت ز هر طرف شد باز

شب میلاد حضرت هادی(ع) است

ولادت دهمین پیشوای پرهیزکاران بر شما مبارکباد . . .

میلاد نور مبارک

امام هادی(ع) : ” هرکس بذر خوبی بکارد، شادمانی درو می کند.”

همیشه شادمان باشید.

ز سوی عرش رحمن، نوید شادی آمد / بشارت ای محبان، امام هادی آمد

کجایی یابن زهرا بده عیدی مارا / که روح عشق و ایمان امام هادی آمد

ای گوهر بحر آفرینش/ وی چشم و چراغ اهل بینش

همنام علی مرتضایی/ سرتا به قدم خدانمائی

امروز که دل قرین شادیست/ میلاد تو ای امام هادی است

میلاد تو برهمه مبارک/ بر مهدی فاطمه مبارک . . .

ای آفتاب عالمیان هادیا (ع) سلام

ای نور چشم هاشمیان هادیا (ع) سلام

ای چارمین علی (ع) خدا یا علی (ع) مدد

ای مقتدای فاطمیان هادیا (ع) سلام

ولادت دهمین پیشوای پرهیزکاران بر شما مبارکباد.

ولادت دهمین گلبرگ آسمانی، آیینه‏ی عصمت، هادی امّت،

اسوه‏ی مجد و شرافت، نیای انسانیتنای پرخروش ولایت، ناخدای کشتی هدایت

حضرت امام هادی علیه‏السلام بر پیروان ولایت خجسته باد

طلوع ستاره‏ی تابناک ولایت، خورشید عدالت، فرزند ایمان، پدر دریای بی‏پایان،

مهبط انوار رحمان، مفسر بزرگ آیه‏های قرآن، حضرت امام علی النقی علیه‏السلام تهنیت باد

میلاد امام پاکی و روشنایی، ستاره‏ی راهنمای بشریت

گنجینه‏ی ارزشمند کرامت، قله‏ی بلند فضیلت، گلبرگ درخت رحمت

برگزیده‏ی خداوند سرمد، حضرت امام هادی علیه‏السلام تهنیت باد

میلاد باسعادت پاکیزه‏ترین خلق خدا، معدن لطف و صفا، موج بلند دریای رسالت

گستره‏ی عظیم ولایت، پیشوای «متوکل» ستیز، پناه درماندگان،

حضرت امام علی النقی بر عاشقان سیره‏اش مبارک باد

خجسته میلاد بزرگ مشعل‏دار هدایت

حضرت امام هادى علیه‏السلام بر پویندگانِ راه حق مبارک باد . . .

میلاد دهمین منظومه کهکشان هستى، طلایه‏دار پاکى و هدایت

امام على‏النقى علیه‏السلام گرامى باد . . .

از فرش تا عرش، امتدادِ فرشته است و نور … مدینه

چشم به راهِ طلوعِ دهمین خورشید، لحظه‏ها را می‏شمارد . . .

ز سوی عرش رحمن، نوید شادی آمد

بشارت ای محبان، امام هادی آمد

کجایی یابن زهرا بده عیدی مارا

که روح عشق و ایمان امام هادی آمد

گلــی از گلشن طــه به جهان رو کرده

که جهــان را ز صفا جنّت رضوان کرده

نور چشمان جواد است، بُوَدْ نام علی

که خدایش ز شرف، ناطق قرآن کرده

اوصاف علی به هر زبان باید گفت / این ذکر به پیدا و نهان باید گفت

در جشن ولی عهدی مسعود علی / تبریک به صاحب الزمان باید گفت

عید غدیر خم مبارک باد

از ولایت عهدی حیدر، خدا تاج شرف

بار دیگر بر سر زهرای اطهر می زند

در حریم ناز و عصمت زین همایون افتخار

فاطمه لبخند بر سیمای شوهر می زند

عید غدیر خم مبارک باد

( من کنت مولا فهذا علی مولا )

حلول عید ولایت و امامت را که به شکرانه ی تکمیل دین و تتمیم نعمت همگان

با عرشیان و فرشیان است ، محضر شما و همه ی شیعیان

تبریک و تهنیت عرض می نمایم

دوبیتی عید غدیر

گفت پیـغمبر به یــارای سخــن / پیک رب العالمین آمد به من

گفت حیدر را خدا این تحـفه داد / بر همه خلق جهان فضلش نهاد

گشت داخــل از یقین زوج بتول / در ولایــت با خداونــد و رسول

عید غدیر خم بر شما مبارک

ای ز شطرنج حقیقت گـــشتــه مات / کیش خود را کــن رها بنــگر حیــات

از عـــلی و آل او جـــو درد عــشــق / جفت شش آورده حق، در فرد عـشق

آب و رنگ باغ، آب و گل، علی است / صورت آییــنه کــامل عـلی اســـت . . .

متون آماده عید غدیر

رسیده هجده ذی حجه و قلب نبی شاد است

غدیر آمد، امیرالمؤمنین اینک به بالای سریر آمد

بود دست نبی در دست او و تاج رحمتش بر سر

بتهای ظلم و جور امروز از اوجش به زیر آمد . . .

عید غدیر خم مبارک باد

ای دل دوباره گل کن امشب علی ، امیر است

بر آستان جانان آیینه ی غدیر است

آیینه ی محمد، مردی زجنس قرآن

شیرخدا ولی شد آن کوه عشق و ایمان . . .

اشعار عید غدیر

عید است و غدیرش، علی والا است، علی / دل تشنه عدل است و او دریاست، علی

جشن است و مبارک، علی گشته است، ولی / دنیا همه را شادی که مولا است، علی

عید غدیر خم مبارک باد

من یک مسلمانم ولى را مى‏شناسم

مولا على مولا على را مى‏شناسم

مهر على را تا ابد در سینه دارم

در سینه از مهر على گنجینه دارم . . .

عید غدیر خم مبارک باد

آحاد ملک چو سجده بر آدم کرد / بر نام علی و شوکت خاتم کرد

در روز غدیر خم نه تنها آدم / بر قامت مرتضی فلک سر خم کرد . . .

عید غدیر خم مبارک باد

گرفت پرچم اسلام را على در دست

از این گزیده، زمین و زمان به خود بالید

به یمن فیض ولایت، شراب خمّ الست

به عشق آل على از غدیر خم جوشید . . .

عید غدیر خم مبارک باد

مهر تابان ولایت شد نمایان در غدیر / باز بخشید این بشارت، خلق را جان در غدیر

از طواف کعبه امروز آن که برگردد، یقین / حج او مقرون بود با عهد و پیمان در غدیر . . .

عید غدیر خم مبارک باد

در فصل خطر امیر را گم نکنید

آن وسعت بی نظیر را گم نکنید

تنها ره جنت از علی میگذرد

ای همسفران غدیر را گم نکنید . . .

عید غدیر خم مبارک باد

در خانه دل نوشته با خط جلی / کین خانه بنا شد به تولای علی

در داخل این خانه چو نیکو نگری / هم مهر محمد است و هم مهر علی . . .

عید غدیر خم مبارک باد

گفت پیغمبرص که بعد از من على / رهبر خلق و امام است و ولى

پس بخوانید اى قدح نوشان خم / آیه الیوم اکملت لکم . . .

تو آن عاشق ترین مردی که در تاریخ می گویند

تو آن انسان نایابی که با فانوس می جویند

تمام باغ ها در فصل لب های تو می خندند

تمام ابرها در شط چشمان تو می مویند . . .

آمد غدیر و شیر خدا شد اماممان / در راه او فدا بنماییم جانمان

عیــد غــدیر آمده بــیـعت کنیم مــا / بـا وارث غدیــر امام زمانمان . . .

غدیر روز اثبات امامت ائمه طاهرین (علیهم السلام) بر شیعیان حضرت مهدی مبارک باد.

امروز تنها وارث غدیر حضرت مهدی (علیه السلام) است.

خدایا لذت دیدارش را بر ما ارزانی دار

سالگرد غدیر یادآور تجدید بیعت با فرزند غدیر، حضرت مهدی می‌باشد.

تجدید بیعت مبارک

به روز غدیر خم از مقام لم یزلی / به کائنات ندا شد به صوت جلی

که بعد احمد مرسل به کهتر و مهتر / امام و سرور و مولا علیست علی

عید غدیر خم مبارک

تقدیر غدیر به امر خدای غدیر و به دست فرزند غدیر رغم خواهد خورد.

خدایا در ظهورش تعجیل فرما

زیر لوای علی صف کشیده ایم / چشم انتظار مهدی آل محمدیم

غدیر خجسته باد

با طلوع خورشید ولایت در غدیر شیطان فریاد نا امیدی کشید.

خدای را امید که در این غدیر با طلوع خورشید ظهور، فریاد مرگ شیطان در جهان بپیچد.

خدایا به حق شاه مردان / مرا محتاج نامردان مگردان

فرا رسیدن عید غدیرخم بر عاشقان آن حضرت مبارک

دلا امشب به می باید وضو کرد / و هر ناممکنی را آرزو کرد

عید غدیر مبارک

چون نامه ی اعمال مـرا پـیـچیدند / بردند به میزان عمل سنجیدند

بیش از همه کس گناه ما بود ولی / آن را به محبت علی بخشیدند

عید غدیر خم مبارک

هان! ای مردمان! علی را برتر بدانید

که او برترین انسان از زن و مرد بعد از من است

هرکه با او بستیزد و بر ولایتش گردن ننهد نفرین و خشم من بر او باد.

(خطبه ی غدیریه)

عید غدیر خم مبارک

خورشـیـد شکـفـته در غدیر است علی

بـاران بـهــار در کویــر است عـلی

بر مسند عاشقی شهی بی همتاست

بر ملک محمدی امیر است علی

عید غدیر خم مبارک

ما زین جهان از پی دیدار می رویم، از بهر دیدن حیدر کرار می رویم

درب بهشت گر نگشایند به روی ما، گوییم یا علی و ز دیوار می رویم

عید غدیر خم مبارک

مدح علی و آل علی بر زبان ماست

گویا زبان برای همین در دهان ماست

عید غدیر خم مبارک

باز محرم رسید، این من و گریه‎هایم / رفع عطش می‎کند، فرات اشک‎هایم

باز محرم رسید، دلم چه ماتمزده / کسی میان این دل، خیمه ماتم زده

فرا رسیدن ماه محرم تسلیت باد

محرم ماه الفت با جنون است / چراغ کوچه هایش بوی خون است

محرم حرمت خون است و خنجر / تلاطم می کند حنجر به حنجر . . .

باز محرم رسید، شدم چه حیران و مست

از این همه عاشقی، دوباره‎ام مست مست

باز محرم رسید، شهر سیه‎پوش توست

دل، نگران رنج خواهر مظلوم توست

سلام من به محرم، محرم گل زهرا / به لطمه‌های ملائک به ماتم گل زهرا

سلام من به محرم، به تشنگی عجیبش / به بوی سیب زمین غم و حسین غریبش

هر جا که می‌روم ز غمت دیده پر نم است / هر ماه من ز داغ تو ماه محرم است

عمری گریستم که موظف به گریه‌ام / گر نُه فلک به گریه شود باز هم کم است

دمید روح غم اندر تن مه غم عالم

تو نوحه سر بده چون شد عزای اشرف آدم

لباس تیره به تن کن، ز داغ نوحه تو سر کن

که گشته ماه عزا و دوباره گشت محرم

رعرش مجلس غم ارباب عالم است / مشکى بپوش اى دل شیدا محرم است

غش کرد فاطمه به خدا محتشم بس است / باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

هنگام محرّم شد و هنگام عزا، های

برخیز و بخوان مرثیت کرببلا، های

پیراهن نیلی به تن تکیه بپوشان

درهای حسینیه ی دل را بگشا، های

الا ای عاشقان دیگر، غم عالم نمایان شد

دگر غمها ز داغ او، برایم سهل و آسان شد

ز چشمم اشک می ریزد، ز قلبم خون عاشورا

سبوی عین و شین و قاف، به روی دست مستان شد

ارباب صدای قدمت می آید / هنگامه اوج ماتمت می آید

ما در تب داغ و غم تو می سوزیم / هفت روز دگر محرمت می آید

باز در خاطره‌ها، یاد تو ای رهرو عشق / شعلة سرکش آزادگی افروخته است

یک جهان، بر تو و بر همت و مردانگی‌ات / از سر شوق و طلب، دیدة جان دوخته است

محرم شد از غم نگاهم گرفت

به سوزانترین اشک، آهم گرفت

شکست در گلو بغض سوزان من

و عطر حسین روح و جانم گرفت

فرا رسیدن ماه محرم تسلیت باد

در محرّم، مردمان خود را دگرگون می کنند / از زمین آه و فغان را زیب گردون می کنند

گه به یاد تشنه کامان زمین کربلا / جویبار دیده را از گریه جیحون می کنند

ما مصیبت زده ی کرب و بلاییم حسین

بال و پر سوخته ی آل عباییم حسین

بسکه خون دل از این دیده ز غمهای تو رفت

همنشین لب دریای بکاییم حسین

عمر دنیا نرسد چون به عزاداری تو

تا قیامت ز غمت عقده گشاییم حسین

دل را اگر از حسین بگیرم چه کنم / بی عشق حسین اگر بمیرم چه کنم

فردا که کسی را به کسی کاری نیست / دامان حسین اگر نگیرم چه کنم

خبر آمد ز مهی بوی خدا می آید / ماه داغ دل ما غرق نوا می آید

دل ببازید عزیزان که زمان الم است / ماه اشک و الم و کرب و بلا می آید

خواهم ز خدا که بی ولایم نکند / غرق گنهم ولی رهایم نکند

یک خواسته دارم از تو حسین / در هر دو جهان از تو جدایم نکند

دوباره فصل غم اومد

ماه اشک و شبنم اومد

شهر ما مشکی به تن کرد

عاشقا محرم اومد

سالها گفتیم ما از کربلا

از شهید عشق و میدان بلا

از غمش بر سینه و بر سر زدیم

بوسه بر گهواره اصغر زدیم

باز هم گفتیم: مظلوما حسین

بی کس و بی بال و پر، تنها حسین

آقا سلام برغزل اشک ماتمت / بر مسجد و حسینیه و روضه و دمت

چندی گذشت در غم هجران اشک تو / پرمی کشید دل به هوای محرّمت

حلال جمیع مشکلات است حسین / شوینده لوح سیئات است حسین

ای شیعه تو را چه غم ز طوفان بلا / آنجا که سفینه النجات است حسین

شمیم عاطفه در کوچه ها رها شده است

دوباره هر شب من رنگ کربلا شده است

وزیده در همه جا عطر سیب حضرت عشق

قسم به ساحت گریه قسم به ساحت عشق

اردوی محرم به دلم خیمه به پا کرد

دل را حرم و بارگه خون خدا کرد

فرا رسیدن ماه محرم تسلیت باد

از زمین تا آسمان آه است می دانی چرا؟

یک قیامت گریه در راه است می دانی چرا؟

بر سر هر نیزه خورشیدی ست یک ماه تمام

بر سر هر نیزه یک ماه است می دانی چرا؟

فرمانده کل کائنات است حسین

معنای نماز و صلوات است حسین

ای آنکه برات کربلا می خواهی

در دست کرامتش برات است حسین

غم ِ زهرا مرا سوز درون داد / دم ِ حیدر به من شور جنون داد

حسین آمد به زخم دل نمک ریخت / مرا با شور عاشورا در آمیخت

کاش بودیم آن زمان کاری کنیم / از تو و طفلان تو یاری کنیم

کاش ما هم کربلایی می شدیم / در رکاب تو فدایی می شدیم

منزلگه عشاق دل آگاه حسین است

بیراهه نرو ساده ترین راه حسین است

از مردم گمراه جهان راه مجویید

نزدیکترین راه به الله حسین است

اشکم ز هجر روی تو خوناب شد حسین

مویم ز غصه رشته ی مهتاب شد حسین

هر جا کنار آب نشستم ز داغ تو

از بس که سوختم جگرم آب شد حسین

جانسوز تر ز داغ تو دیگر کسی ندید

خورشید هم ز داغ تو در تاب شد حسین

محرم شد و دلها شکست

از غم زینب، دل زهرا شکست

باز محرم شد و لب تشنه شد

از عطش خاک، کمرها شکست

آب در این تشنگی از خود گذشت

چله به خون شد دل صحرا شکست

قاسم و لیلا همه در خون شدند

این چه غمی بود که دنیا شکست

فرا رسیدن ماه محرم تسلیت باد

سلام ما به محرم، به غصه و غم مهدی

به چشم کاسه خون و به شال ماتم مهدی

سلام ما به محرم، به شور و حال و عیانش

سلام ما به حسین و به اشک سینه زنانش . . .

التماس دعا

دلم دریاچه ی غم شد دوباره / قد آیینه ها خم شد دوباره

صدای سنج و دمام اومد از دور / بخون ای دل محرم شد دوباره . . .

عالم ، همه خاک کربلا بایدمان

پیوسته به لب ، خدا خدا بایدمان

تا پاک شود ، زمین ز ابنای یزید

همواره حسین ، مقتدا بایدمان . . .

محرم آمد و دلها غمین شد / غم و عشق وبلا با هم اجین شد

حسین آماده بهر جانفشانی است / دوباره فاطمه قلبش حزین شد . . .

ضریح تو داره عطر گل یاس

نوازش های دستت میشه احساس

کی میدونه آقا پر میشه شاید

شبا سقا خونه ات با مشک عباس . . .

محرم ماه آن عبدخدا

محرم اسرار آن هستی فزا

محرم ماهی که در آن ریختندند

میان کربلا خون خدا . . .

عرض تسلیت به مناسبت فرا رسیدن ایام محرم

جانـت بـه کــویــر تفتــه دریـا بخشید / هفتاد و دو گل ، به متن صحرا بخشید

بـــا جلـــوه ی کــربـلای عـاشـورایی / خـون تــو بـه رنگ سرخ معنا بخشید . . .

پیراهنی از زخم، به تن دوخته است

این رسم، ز حضرت غم آموخته است

ای سـرو تمــاشاییِ ایــمان، عبـاس!

دل، شعله به شعله، در غمت سوخته است . . .

چشمان زمین دوباره تر خواهد شد

ماه از سر شب بدون سر خواهد شد

تاریخ دوباره به خودش می لرزد

شق القمری بزرگتر خواهد شد . . .

این نیزه مرا به عشقتان میدوزد / در عمق وجود شعله می افروزد

امسال اگرچه در زمستانم باز / از بردن اسم تو لبم می سوزد . . .

فریاد حسین را شنیدیم همه / از کوفه به سوی او دویدیم همه

رفتیم به کربلا ولی برگشتیم / از شمر امان نامه خریدیم همه . . .

محرم در حریم کربلاتندیس شد

محرم همره نام حسین تقدیس شد

محرم با حسین اشک است وخون

محرم با حسین دشت جنون

خود را چو ز نسل نور می نامیدند

رفتند و به کوی دوست آرامیدند

سیراب شدند زآن که در اوج عطش

آن حادثه را به شوق آشامیدند . . .

دو دیده اشک، باران است ، محرم / ز سوگ ، جمله یاران است ، محرم

جهان می بارد ، اشک ، داغ یاران / ز ظلم ، نابکاران است ، محرم . . .

محرم باز هم نوبت توست / که بگشایی تمام خاطراتت

ز ایامی که در آن بود شیون / گهی نالیدن و گه سر بریدن . . .

تـا هست جهــان شـور محــرم باقیست

این جلوه ی جان در همه عالـم باقیست

ازنـالـه ی نـیـنــوای یـاران حسـیـن

همواره به لب زمـزمه ی غم باقیست . . .

تا قیامت ز قیام تو قیامت برپاست

از قیام تو پیام تو عیان است هنوز

همه ماه است محرم ، همه جا کرب و بلاست

در جهان موج جهاد تو روان است هنوز . . .

آغاز محرم و ایام سوگواری حسینی تسلیت باد

.

.

.

خیمه ماه محرم زده شد بر دل ما / باز نام تو شده زینت هر محفل ما

جز غم عشق تو ما را نبود سودایی / عشق سوزان تو آغشته به آب و گل ما . . .

.

.

.

تا بال و پر عشق به جانم دادند / در وادی عاشقان مکانم دادند

گفتم که کجاست کعبه اهل ولا / درگاه حسین را نشانم دادند

ایام سوگواری حسینی تسلیت باد

.

.

.

دلم مست و لبم مست و سرم مست

بخون ای دل که صبرم رفته از دست

بخون ای دل محرم اومد از راه

بخون اجر تو با عباس بی دست . . .

عرض تسلیت به مناسبت امام سوگواری امام حسین(ع)

.

.

.

عالم ، همه خاک کربلا بایدمان

پیوسته به لب ، خدا خدا بایدمان

تا پاک شود ، زمین ز ابنای یزید

همواره حسین ، مقتدا بایدمان . . .

یا حسین

.

.

.

جدیدترین اس ام اس های محرم

گویند “می” نمی شود از راه گوش خورد

من “یا حسین” می شنوم مست می شوم . . .

آغاز دهه محرم تسلیت باد

.

.

.

ما سینه زنان رسم جنون باب نمودیم

جان و سر خود هدیه به ارباب نمودیم

از عمق درون ناله و فریاد نمودیم

با سینه زدن زلزله ایجاد نمودیم . . .

.

.

.

تـا هست جهــان شـور محــرم باقیست

این جلوه ی جان در همه عالـم باقیست

ازنـالـه ی نـیـنــوای یـاران حسـیـن

همواره به لب زمـزمه ی غم باقیست . . .

.

.

.

فانوس اشک هایتان را روشن کنید ، ماه غریبی شهید نینواست .

فرارسیدن ماه محرم تسلیت باد

.

.

.

خلائق خاک بر سر جملگی زاری کنید

محرم ماه خون آمد عزاداری کنید

ز خاک نینوا فریاد می خیزد چنین

حسینم یار می خواهد، وفاداری کنید . . .

.

.

.

دلم دریاچه ی غم شد دوباره / قد آیینه ها خم شد دوباره

صدای سنج و دمام اومد از دور / بخون ای دل محرم شد دوباره . . .

.

.

.

ای آن که غمت مسئله آموز من است

شور غم تو در دل پرسوز من است

روزی که حسین! بر تو من گریه کنم

سوگند به تو که بهترین روز من است . . .

ایام سوگواری حسینی تسلیت باد

.

.

.

همواره تجّسم قیام است حسین (ع)

در سینة عاشقان ، پیام است حسین (ع)

در دفتر شعر ما ، ردیف است هنوز

دل چسب‌ترین شعر کلام است حسین (ع)

.

.

.

مُحرّم، خیمه ای است که محبان خاندان نور در آن

به شراب طهور اشک و عزا دعوت شده اند . . .

فرارسیدن ماه محرم تسلیت باد

.

.

.

محرم آمد و دلها غمین شد غم و عشق وبلا با هم اجین شد

حسین آماده بهر جانفشانی است دوباره فاطمه قلبش حزین شد . . .

.

.

.

متون ویژه آغاز محرم

تا دل ز غم تو گشت بی تاب حسین

این چشم تهی نگشت از آب حسین

عمری است نیازمند این درگاهم

یک لحظه گدای خویش دریاب! حسین . . .

ایام سوگواری حسینی تسلیت باد

.

.

.

متن تسلیت محرم

عطری که از حوالی پرچم وزیده است

ما را به سمت مجلس آقا کشیده است

از صحن هر حسینیه تا صحن کربلا

صد کوچه بازکنید محرم رسیده است . . .

.

.

.

ماه اشک های بی اختیار، ماه غمبار اسیران

ماه فریادهای خونین و ماه طنین، مؤید صحرای عشق

بر شما عاشوراییان تسلیت باد . . .

.

.

.

هم عشق حسین، معنی زندگی است

هم گریه بر او کمال سازندگی است . . .

.

.

.

جانـت بـه کــویــر تفتــه دریـا بخشید

هفتاد و دو گل ، به متن صحرا بخشید

بـــا جلـــوه ی کــربـلای عـاشـورایی

خـون تــو بـه رنگ سرخ معنا بخشید . . .

.

.

.

محرّم، زیباترین نگارخانه در قلب هستی است

که زمین و آسمان و ملک و ملکوت و عرش و فرش را شگفت زده کرده است

.

.

.

آنان که به گوش دل شنیدند تو را

رفتند و به پای دل رسیدند تو را

آن کوردلان که بر دلت تیر زدند

دیدند تو را، ولی ندیدند تو را . . .

ایام سوگواری حسینی تسلیت باد

آمد بهار و حیف که ما را بهار نیست

وین جرعه ها به کام دلم خوش گوار نیست

گفتم بهار آمد و پر شد جهان ز گل

دیدم که یار نامد و گفتم بهار نیست . . .

.

.

.

درد ما را خداوند دوا خواهد کرد / بر ظلمت ما شمع عطا خواهد کرد

فردا همگی به چشم خود می بینیم / شمع با چشم جهان بین چه ها خواهد کرد

.

.

.

خدارا یک نگاهی سوی ما کن

ز چنــگ نفس امــاره رهــا کن

کرم کن مهدیـا در خدمت خود

نصیـــب و روزی ما کـربـــلا کن . . .

.

.

.

حدیدترین اس ام اس های مهدوی

لعنت به عــدو که روح تــقوا را کشت

ایمان و کمال عشق و معنا را کشت

بـــازآ و بگیــر انتقــامی سنگین

از آنکه ز راه ظلم زهرا را کشت . . .

.

.

.

اشعار مهدوی ۹۲

می نویسم که شب تار، سحر می گردد

یک نفر مانده از این قوم، که برمی گردد…

التماس دعای فرج

.

.

.

متن مهدویت

امسال بهار بی تو آغاز نشد

امسال گذشت و باز اعجاز نشد

کِیْ سین سلام بر لبت می شکفد

عید آمد و سفره دلم باز نشد!

.

.

.

اس ام اس امام زمان ۹۲

هر راه بجز راه تو کج خواهد شد

بی لطف تو آسمان فلج خواهد شد

ما منتظران اگر بخواهیم همه

امسال همان سال فرج خواهد شد

.

.

.

پیامک مهدوی ۹۲

تو هر زمان که بیایی بهار خواهد بود….

مجال شادی بی اختیار خواهد بود….

خوش آن زمان که برآید به یک کرشمه دو کار……

یکی ظهور امامو یکی شروع بهار….

تعجیل در فرج آقا ۳ صلوات

.

.

.

اس ام اس مهدوی ۹۲

بیمار گشته است قلوب از عیوب ما

دانیم گشته سد دعاها، ذنــــوب ما

یا غــافر الذنوب گناهان ما ببخش

وانگه رسان ظهور طبیب قلوب ما

اللهم عجل لولیک الغریب الفرج

.

.

.

دوبیتی ۹۲ امام زمان

گفتم شبی به مهدی، اذن نگاه خواهم!

گفتا که من هم از تو، ترک گناه خواهم!

گفتم که ای امامم، از ما چرا نهانی؟!

گفتا به چشم محرم همواره آشکارم!

.

.

.

ازفکرگناه پاک بودن عشق است

ازهجرتوسینه چاک بودن عشق است

آن لحظه که راه می روی آقاجان

زیرقدم تو خاک بودن عشق است

.

.

.

نه لب گشایدم از گل، نه دل کشد به نبید

چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسید

بیا که خاک رهت لاله زار خواهد شد

ز بس که خون دل از چشمِ انتظار کشید

.

.

.

خدا کند که بهار رسیدنش برسد

شب تولد چشمان روشنش برسد

چو گرد بر سر راهش نشسته ام شب و روز

به این امید که دستم به دامنش برسد

.

.

.

خدایا در فراغش ناله تا کی

به سینه داغها چون لاله تا کی

خدایا رازها در پرده تا کی

زغیبت قلبها ازرده تا کی

بنال ای دل بگو با شور و فریاد

… … که یا مهدی جهان پر شد ز بیداد

کجایی ای گل زهرا کجایی

تو ای مهر افرین لطف خدائی

.

.

.

EbookSaman.vcp.ir

یا رب زغمش تا چند اشکم ز بصر آید

بنشسته سر راهش ، شاید ز سفر آید

تا چند بنالم زار شب تا سحر از هجرش

کوکب شِمُرم هر شب ، شاید که سحر آید

.

.

.

اگر عصری ست یا صبحی تو آن عصری تو آن صبحی

اگر مهری ست یا ماهی تو آن مهری تو آن ماهی

دل مصر و یمن خون شد ز مکر نابرادرها

یقین دارم که تو آن یوسف افتاده در چاهی

.

.

.

وقتی میان نفس و هوس جنگ می شود

قلبم به چشم هم زدنی سنگ می شود

آقا ببخش بس که سرم گرم زندگی است

کمتر دلم برای شما تنگ می شود

یا مهدی

.

.

.

ما را به یک کلاف نخ آقا قبول کن

یـا ایّهـا العــزیز! أبانـا! قــبول کن

آهی در این بساط به غیر از امید نیست

یـا نـاامیدمــان ننـمـا یـا، قـبـول کن

.

.

.

بیا ای یوسف زهرا گره بگشا ز کار ما / که از وصلت رسد جانا به پایان انتظار ما

بیا تا یوسف کنعان شود همچون زلیخایت / فدای روی زیبایت که برد از دل قرار ما

.

.

.

یوسف شود، آن کس که خریدار تو باشد

عیسی شود، آن خسته که بیمار تو باشد

.

.

.

عمری در آرزوی وصال تو سوختیم

با یاد آفتاب جمال تو سوختیم

ما را اگر چه چشم تماشا نداده اند

ای غایب از نظر به خیال تو سوختیم . . .

دلی دارم که رسوای جهان است / گرفتار بتی ابرو کمان است

نگاهم سوی طاووسی بهشتی است / که نامش مهدی صاحب الزمان است . . .

به امید ظهورش

.

.

.

دوبیتی امام زمان

از میان اشک ها خندیده می آید کسی

خواب بیداری ما را دیده می آید کسی

با ترنم با ترانه با سروش سبز آب

از گلوی بیشه خشکیده می آید کسی . . .

اللهم عجل لوییک الفرج

.

.

.

پیامک امام زمان

گفتم به مهدی بر من عاشق نظر کن /گفتا تو هم از معصیت صرف نظر کن

گفتم به نام نامیت هر دم بنازم / گفتا که از اعمال نیکت سرفرازم . . .

.

.

.

شعر در مورد امام زمان

آه می کشم تو را , با تمام انتظار

پر شکوفه کن مرا , ای کرامت بهار

در رهت به انتظار , صف به صف نشسته اند

کاروانی از شهید , کاروانی از بهار . . .

.

.

.

اس ام اس روز جمعه و امام زمان

باز هم جمعه شد و غصّه ی من تازه شده / درد این بی خبری بی حد و اندازه شده

باز هم جمعه شد و چشم به ره مانده شدم / باز از دوری تو خسته و درمانده شدم

.

.

.

پیامک های جدید با موضوع امام زمان

یارب آن یوسف گمگشته به من باز رسان

تاطرب خانه کنی بیت حزن باز رسان

ای خدایی که به یعقوب رساندی یوسف

این زمان یوسف من نیز به من باز رسان . . .

.

.

.

الا ای عطر دین ما کجایی؟ / شه خضرا نشین ما کجایی؟

مذاب کوره ی آهنگرانم / به یادت جمعه ها در جمکرانم . . .

.

.

.

با این دل ماتم زده آواز چه سازم /بشکسته نی ام بی لب دم ساز چه سازم

در کنج قفس می کشدم حسرت پرواز /با بال و پر سوخته پرواز چه سازم . . .

.

.

.

دلم ز هجر تو در اضطراب می‌افتد

بسان زلف تو در پیچ و تاب می‌افتد

شبی که بی‌توام، ای ماه انجمن آرا!

دلم ز هجر تو از صبر و تاب می‌افتد . . .

.

.

.

ساعات عمر من همگی غرق غم گذشت / دست مرا بگیر که آب از سرم گذشت

مانند مرده ای متحرک شدم بیا / بی تو تمام زندگی ام در عدم گذشت . . .

.

.

.

دوباره جمعه گذشت و قنوتِ گریان ماند

دوباره گیسوی نجوای ما پریشان ماند

دوباره زمزمه ی کاسه های خالی ما

پس از نیامدنت گوشه ی خیابان ماند . . .

.

.

.

در آتش رهایم، خدا شاهد است / به غم مبتلایم، خدا شاهد است

شب است و دل و بیکسی وایِ من / به درد آشنایم، خدا شاهد است . . .

اللهم عجل لولیک الفرج

.

.

.

فقط گفتی به ما پرواز ، پرواز / در زندان غیبت کی شود باز؟

بدون تو چگونه پرگشاییم؟ / برای هر عمل هستی سر آغاز . . .

.

.

.

ای اف به این زمانه و ای اف به روزگار

تا کی شکست ، خرد شدن ، بغض ، انتظار

تقویمها نبود تو را ناله میکنند

در سالهای ساکت و بی روح و مرگبار . . .

.

.

.

مرا به غیر تو نبود پناه مهدی جان

که من گدایم و هستی تو شاه مهدی جان

در انتظار تو شاها گذشت عمر عزیز

نگشت حاصل من غیر آه مهدی جان . . .

.

.

.

آقا نگاهت جای آهو هاست، می دانم

دستان پاکت مثل من تنهاست، می دانم

آقا دلت در هیچ ظرفی جا نمی گیرد

جای دل تو وسعت دریاست ، می دانم . . .

.

.

.

کاش از لطف شبی یاد ز ما می‌کردی / یاد از عاشق افتاده ز پا می‌کردی

کاش بیمار فراقت که ز پا افتاده / با نگاه ملکوتی تو دوا می‌کردی . . .

یا صاحب الزمان

.

.

.

زمین دلتنگ و مهدى بیقراراست‏ / فلک شیدا، پریشان روزگار است‏

دلا، آدیـنه شد، دلبر نیامد / غروب انتظارم سرنیامد . . .

.

.

.

رزو دارم بیایی مژده ی سبز بهارم

ای تمام آرزویم ای همه دار و ندارم

آرزو دارم بیایی در دل تاریک غم ها

ای جمالت روشنای خلوت شب های تارم . . .

دلت که گرفت، دیگر منتِ زمین را نکش

راهِ آسمان باز است ، پر بکش . . .

.

.

.

جملات زیبا با موضوع خداوند

ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ ﺧﺎﻟﻘﻲ ﺩاﺭﻡ

ﭼﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺧﺪاﻱ ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺩاﺭﻡ

ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮاﻧﺪ ﻣﺮا ، ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﻴﺪاﻧﺪ ﮔﻨﻪ ﻛﺎﺭﻡ . . .

.

.

.

EbookSaman.vcp.ir

او همیشه آغوشش باز است، نگفته تو را می‌خواند

اگر هیچکس نیست، خدا که هست . . .

.

.

.

متن با موضوع خداوند

خداوند امید شجاعان است ، نه بهانه ی ترسوها . . .

.

.

.

خدا مرحم تمام دردهاست

هرچه عمق خراشهای وجودت بیشتر باشد

خدا برای پر کردن آن بیشتر در وجودت جای میگیرد . . .

.

.

.

اس ام اس در مورد خداوند

توهدفی ، من دنبال توام

تو معبودی ، من عبد توام

توعشقی ، من عاشق توام

تو نوری ، من شب پره توام

تو بال باش ، من پرنده ام

تو ارباب باش ، من برده ام

تو همراه باش ، من رونده ام

تو ناز باشی ، من نیازم

تو آوازباشی ، من یه سازم

خدایا فقط باش ، که بی تومی بازم . . .

.

.

.

خداوندا

مرا غرض ز نماز آن بود که پنهانی

حدیث درد فراق تو با تو بگذارم

وگرنه این چه نمازی بود که من باتو

نشسته روی به محراب و دل به بازارم . . . ؟

.

.

.

ﻧﮕﺮاﻥ ﻓﺮﺩاﻳﺖ ﻧﺒﺎﺵ

ﺧﺪاﻱ ﺩﻳﺮﻭﺯ و اﻣﺮﻭﺯﺕ , ﻓﺮﺩا ﻫﻢ ﻫﺴﺖ

ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪا . . .

.

.

.

می خواستم دستان خدا را بگیرم

ندا آمد: دستان افتاده ای را بگیر . . .

.

.

.

به آنان که در زمین اند رحم کن

تا کسی که در آسمان است به تو رحم کند . . .

.

.

.

عهدی را که در طوفان با خدا می بندی در آرامش فراموش نکن . . .

.

.

.

“عشق و محبت” ردپای خدا در زندگیست

امیدوارم زندگیت پر از ردپای خدا باشد . . .

.

.

.

نگذارید صدای دنیا شما را از شنیدن صدای ” خدا ” باز دارد . . .

.

.

.

دوبیتی در مورد خدا

ای انسان، قدر خود را بدان؛ به حدی گرانی ، که فقط خدا توان خریدت را دارد

پس خود را به قیمت حسرتی تلخ، به تاراج مده . . .

.

.

.

چتر نمیخواهم

میخواهم باران رحمتت را با همه ی وجودم احساس کنم

زندگیتان سرشار از رحمت خداوند باد . . .

.

.

.

شعر با موضوع خدا

خدایا کمکم کن تا درهایی که به سویم میگشایی ندانسته نبندم

و درهایی که به رویم میبندی به اصرار نگشایم . . .

.

.

.

www.EbookSaman.vcp.ir

هرگز نیکی و بدی یکسان نیست

بدی را با نیکی دفع کن، ناگاه خواهی دید

همان کس که میان تو و او دشمنی است

گویی دوستی گرم و صمیمی است . . .

(آیه ی ۳۴ سوره فصلت)

.

.

.

پیامک با موضوع خداوند ۹۲

خدای را باید شناخت

که اوست دهنده بی منت

اگر همه بستانند او بدهد

و چون او بدهد کَس نتواند بستاند . . .

.

.

.

متن کوتاه در مورد خدا

تمام غصه های دنیا رو میشه با یک جمله تحمل کرد :

خدایا میدانم که میبینی . . .

.

.

.

جدیدترین اس ام اس ها با موضوع خداوند

چه چیز جز بخشندگی ام باعث شد تا مرا که می بینی خودت را بگیری ؟

(انفطار ۶)

.

.

.

اس ام اس جدید خداوند ۹۲

خدا آن حس زیبایی ست که در تاریکی صحرا

زمانی که هراس مرگ می دزدد سکوتت را

یکی همچون نسیم دشت میگوید

کنارت هستم ای تنها . . .

و دل آرام میگیرد

.

.

.

خدای من

نه آن قدر پاکم که کمکم کنی و نه آن قدر بدم که رهایم کنی

میان این دو گمم

هم خود را و هم تو را آزار میدهم

هر چه قدر تلاش کردم نتوانستم آنی باشم که تو خواستی

و هرگز دوست ندارم آنی باشم که تو رهایم کنی

آنقدر بی تو تنها هستم که بی تو یعنی “هیچ” یعنی “پوچ”

خدایا هیچ وقت رهـــایم نکن . . .

.

.

.

متن زیبا با موضوع خدا

آتشی نمى سوزاند “ابراهیم” را

و دریایى غرق نمی کند “موسى” را

مادری،کودک دلبندش را به دست موجهاى خروشان “نیل” می سپارد

تا برسد به خانه ی فرعونِ تشنه به خونَش

دیگری را برادرانش به چاه مى اندازند

سر از خانه ی عزیز مصر درمی آورد

مکر زلیخا زندانیش می کند ، اما عاقبت بر تخت ملک می نشیند

از این “قِصَص” قرآنى هنوز هم نیاموختی؟!

که اگر همه ی عالم قصد ضرر رساندن به تو را داشته باشند

و خدا نخواهد ، نمی توانند

او که یگانه تکیه گاه من و توست

پس ؛

به “تدبیرش” اعتماد کن ،

به “حکمتش” دل بسپار ،

به او “توکل” کن ؛

و به سمت او “قدمی بردار” ،

تا ده قدم آمدنش به سوى خود را به تماشا بنشینی

خاص!

بخونید...

مرداد ماه 92

اگه دیگران فکر می کنند من آدم عجیب و غریب و غیرقابل پیش بینی ای هستم ......

دلیلش این است که: اعمال و باورهای من با اصول آنها ( به فرض این که اصولی داشته باشند) سازگاری ندارند ...

انسانها افکار و اعمالی را که با تفکرات خودشان مطابقت ندارد را ، عجیب و قریب

می نامند !!!!

هرچیزی تو این بخش مینویسم و جمع میکنم حرف حقیقت هستش،اغراق نیست.

اگه جای اونی که با این متن ها یاد خودش میوفته بودین نمیگفتین اغراق هستش.

تویی که با خوندن این متن ها و این کتاب ها سر تا پات میسوزه از حسودی و لطف مخاطبین این کتاب ب من که چرا به من اینقدر لطف دارن،این کتاب رو دیگه نخون.

انقدر هم بسوز که از بین بری،به کوری چشم شما چندتا حسود هم که شده این کتاب رو تموم نمی کنم انقدر می نویسم و از دوستان گلم مطلب می گیرم و از بزرگ ها استفاده می کنم تا حق اونایی رو که امثال شما ها خوشگل خوردین رو بگیرم.

و در آخر شخصیت من هرچیزی هست ب خودم مربوط میشه تویی که فک می کنی خوبی سعی کن خوب تر بشی،من از حرف کم نمیارم،انقدر زبون دارم که جواب آدم هایی که می خوان جلوی پیشرفتم رو بگیرن رو خیلی خوشگل بدم.

اگه تو جوابم ادب رو به جا میارم و مثل بعضی ها به صورت طلبکارانه صحبت نمیکنم نشونه ضعفم نیست،دارم انسانیت رو بهت یادآوری میکنم.

اگه به کسی بر خورد معذرت

فنا منا شدیم رفت ب پای اونی که نمی خواد آدم بشه.

تا ماه بعد خدافظ همه...

"سامان"

09356379847

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

Nimbuzz ID:

Ebooksaman7

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

سلام دوستای گلم و مخاطب های مهربون ایبوک سامان میخوام یکم گله کنم ﺍﺯ بعضی عزیزان.

اولش بگم که من تو این کتاب و ماهنامه حرفامو،ناراحتی هام رو و مشکلات بعضی از دوستان رو که به چشم میبینم رو می نویسم.

خیلی دوست داشتم این حرف هارو جای این کتاب یه جایی بگم که خیلی ها بشنون خیلی هایی که اصلا دسترسی به کتابم ندارن اونایی که خیلی ها حقشون رو خوردن

از پسر حاجی بگیر تا اونی که اسلام رو تو ریش خودش میبینه در صورتی که پاش بیوفته برداشتش از اسلام یه چیز دیگه میشه.

از اونایی که با یه جمله ی عربی همه رو میکشن زیر خودشون و فک میکنن با این یه کلمه عربی که خوند دیگه گناهش شسته میشه و گناهی در کار نیست.

من اومدم تو این کتاب بدون اینکه کسی منو بشناسه و منو ببینه راحت و بدون ترس حرفامو بزنم.

من دوست دارم در مورد هرچیزی که میبینم،درک میکنم،میشنوم صحبت کنم .

اونایی هم که در مورد من هزار تا حرف میزنن و میان در مورد من قضاوت های مختلف میکنن...

رو چه حسابی و با چه منطقی در مورد من اونطوری قضاوت میکنن؟

واسه اون عده واقعا متاسفم...!!!

این کتاب فقط واسه اونایی هستش که حرفامو،نوشته هامو درک میکنن،حس میکنن و میفهمن هستش.

اونایی که احساس میکنن دارم چرت مینویسم و خرافات میگم و بی انصافی میکنم میتونن از این نسخه دیگه کتابم رو دانلود نکنن،قبلی هارو هم پاک کنن.

از اونایی هم که همیشه هوامو داشتن و حمایتم کردن و نذاشتن حرف حق خاموش بشه خیلی ممنونم.

شما ها هستین که بهم واسه ادامه امید میدین.

من التماس نمی کنم که بهم پیام بدین و زنگ بزنید یا تشکر کنید،اونی که زحمات من و همکارام تو این کتاب رو ببینه خودش میدونه باید چیکار کنه نیاز به گفتن من نیست.

ببخشید که زیادی حرف زدم و درد و دل کردم.

دوست

سامان

تو آزادی میخواهی!

ولی آزادی فقط لخت گشتن در خیابان نیست

آزادی درست شدن جنده خانه و دیسکو نیست

آزادی راحتی گشت و گذار با دوست پسر و دختر نیست

آزادی آزاد شدن مشروب نیست

آزادی یعنی تو کافر هستی ولی به دین من احترام میگذاری!

آزادی یعنی تو مسیحی هستی ولی محرم از دمه هیت ما گذشتنی صدای ظبط را کم میکنی!

آزادی یعنی زن من با با شلوار جین تنگ به خیابان می آید تو نمیگویی جون بده بکنیم!

آزادی یعنی یکی در خیابان با حجاب بود چادر سرش بود تو تمسخرش نمیکنی

آزادی یعنی دو برادر یکی در اتاقش عکس شاه و دیگری در اتاق عکس خمینی!

آزادی یعنی من ریش میگزارم تو شش تیغ کن!

آزادی یعنی من پیکم را پر میکنم تو نمازت را سر وقت میخوانی

آزادی یعنی من طرفدار استقلال هستم و دوسال جام گرفته تو پرسپوليسي هستی و رنگ جام ندیده D:

احمق نباش عقاید مسخره ات را ترک کن!

آزادی یک کلمه است به وسعت علم و اندیشه و تفکر و جسم و روح و دین و عقاید و ......

امروز فهمیدم!!!

وقتی که بی خیالم ، چقدر خوشبختم.

وقتی بی خیالم دیگر نمیبینم...

دختر 12 ساله رو با اون آرایش عجیب که سعی میکنه بگه من 20 سالمه تا بتونه نظر پسری رو که میخواد جلب کنه.

وقتی بی خیالم دیگه نمیبینم...

خونه ای رو که 17 میلیارد قیمتشه و برای ساختش حق خیلی از مردم رو زیر پا گذاشته

و روی درش با خطی زیبا نوشته بسم الله الرحمن الرحیم!!!

وقتی بی خیالم دیگه نمیبینم...

مادری رو که به خاطر فقر خود سوزی کرد تا بدبختی بچه هاشو نبینه.

وقتی بی خیالم دیگه نمی شنوم...

مردی که گفت: من به جز محارمم به همه نظر دارم!

وقتی بی خیالم دیگه نمیبینم...

مردی رو که به خاطر هوسش با یه زن دیگه هم خواب میشه و زن و بچش رو به حال خودشون رها میکنه.

وقتی بی خیالم دیگه نمی شنوم که مادر و خواهر آن مرد به فکر ازدواج دوم برادرشان هستند چون از زن اولش خوششون نمیاد.

وقتی بی خیالم دیگه اون حاج آقا رو نمیبینم که تازه از حج اومده و دوستاش رو به هتل پارس دعوت کرده و نفری 10 میلیون پول میده.

عجب مرد با خدایی!!!

وقتی بی خیالم دیگه این افکار منفی رو ندارم!!!

و

خیلی خوشبختم....

کاش می تونستم اینطور باشم....

ای کاش....

مردانه که دلت بگیرد کدام زن میخواهد آرامت کند؟

مردانه که بغض کنی چه زنی توانایی آرام کردنت را دارد؟

مرد که باشی حق این ها را نداری...

مرد که باشی حق ات فقط در دل نگه داشتن است...

مرد که باشی از دور،نمای کوهی را داری،مغرور و غمگین و تنها...

مرد که باشی شب که دلت بگیرد یک نخ سیگار روشن میکنی و خودت را پشت دودش

پنهان می کنی....

دخترها با عشق اولشان انگار ساده تر هستند

ساده می پوشد، ساده می گیرد

نگاهش با شیطنت است

وقتی می خندد حقیقی است...

وقتی دیدی کم کم غلیظ آرایش می کند

لباس های پُر زرق و برق تری می پوشد

نگاهش توی عکس با غرور دوخته شده است

و به دوربین

بدان خنده هایش هم دیگر حقیقی نیستند

بدان از یک عشق عمیق گذشته است

و دیگر سادگی هیچکس چشمش را نمی گیرد

هیچ مرد معمولی ای را نمی پسندد

هیچ مرد معمولی ای را قهرمان فرض نمیکند

باید قهرمان باشی تا قهرمان ببیندت

چهار شانه باشی،قد بلند،با لباس های آنچنانی

دیگر رویایی ندارد برای مردی

دختر ها فقط با عشق اولشان ساده هستند

لطفا ساده ها را ساده نگه دارید...

.تقديم به تمام بانوان:

از هنگامی که خداوند مشغول خلق زن بود، شش روز می‌گذشت.

فرشته‌ای ظاهر شد و گفت: "چرا این همه وقت صرف این یکی می‌فرمایید؟"

خداوند پاسخ داد:

"دستور کار او را دیده‌ای‌؟

... باید دویست قطعه متحرک داشته باشد، که همگی قابل جای...گزینی باشند.

باید بتواند با خوردن قهوه تلخ بدون شکر و غذای شب مانده کار کند.

دامنی داشته باشد که همزمان دو بچه را در خودش جا دهد و وقتی از جایش بلند شد ناپدید شود.

بوسه‌ای داشته باشد که بتواند همه دردها را، از زانوی خراشیده گرفته تا قلب شکسته، درمان کند."

فرشته سعی کرد جلوی خدا را بگیرد.

"این همه کار برای یک روز خیلی زیاد است. باشد فردا تمامش بفرمایید."

خداوند گفت :

"نمی شود!!

چیزی نمانده تا کار خلق این مخلوقی را که این همه به من نزدیک است، تمام کنم.

از این پس می تواند هنگام بیماری، خودش را درمان کند،

یک خانواده را با یک قرص نان سیر کند و یک بچه پنج سال را وادار کند دوش بگیرد."

فرشته نزدیک شد و به زن دست زد.

"اما ای خداوند، او را خیلی نرم آفریدی."

"بله نرم است، اما او را سخت هم آفریده‌ام.

تصورش را هم نمی‌توانی بکنی که تا چه حد می‌تواند تحمل کند و زحمت بکشد."

فرشته پرسید :

"فکر هم می‌تواند بکند؟"

خداوند پاسخ داد :

"نه تنها فکر می‌کند، بلکه قوه استدلال و مذاکره هم دارد."

آن گاه فرشته متوجه چیزی شد و به گونه زن دست زد.

فرشته پرسید :

"اشک دیگر برای چیست؟"

خداوند گفت:

"اشک وسیله‌ای است برای ابراز شادی، اندوه، درد، نا‌امیدی، تنهایی، سوگ و غرورش."

فرشته متاثر شد:

"شما فکر همه چیز را کرده‌اید، چون زن‌ها واقعا حیرت انگیزند."

زن‌ها قدرتی دارند که مردان را متحیر می‌کنند.

همواره بچه‌ها را به دندان می‌کشند.

سختی‌ها را بهتر تحمل می‌کنند.

بار زندگی را به دوش می‌کشند،

ولی شادی، عشق و لذت به فضای خانه می‌پراکنند.

وقتی خوشحالند گریه می‌کنند.

برای آنچه باور دارند می‌جنگند.

آنها می‌رانند، می‌پرند، راه می‌روند، می‌دوند که نشانتان بدهند چه قدر برایشان مهم هستید.

قلب زن است که جهان را به چرخش در می‌آورد

زن‌ها در هر اندازه و رنگ و شکلی موجودند و می‌دانند که بغل کردن و بوسیدن می‌تواند هر دل شکسته‌ای را التیام بخشد.

کار زن‌ها بیش از بچه به دنیا آوردن است،

آنها شادی و امید به ارمغان می‌آورند. آنها شفقت و فکر نو می‌بخشند

زن‌ها چیزهای زیادی برای گفتن و برای بخشیدن دارند.

خداوند گفت: "این مخلوق عظیم فقط یک عیب دارد!"

فرشته پرسید: "چه عیبی؟"

خداوند گفت:

"قدر خودش را نمی داند . . .

از زمین و زمان بریده بودم!

از آدمای اطرافم متنفر بودم...

فکر میکردم دیگه کسی زیبا نیست

کسی دیگه پاک نیست....

که با هم بودن هایشان از سر دلتنگی نیست و از روی نیاز است!!!

که حرفهایشان حرف نیست....

قول هایشان قول نیست...

دوستت دارم هایشان بیخودیست...

و حافظه شان کوتاه مدت است...!!!

عشق هایشان پوچ است و در یک لحظه ی کوتاه به دست فراموشی سپرده خواهد شد!!!

شیطنت هایشان از روی سادگی نیست...

اشک چشم هایشان واقعی نیست...

تمساحی که اشک میریزد قابل اعتماد نیست...

گرمای دستت را نمی خواهند

پاکی نگاهت را نمی خوانند...

تا اینکه تو آمدی و کاری کردی که به تو اعتماد کنم!!!

.

.

.

و در آخر مُهر تاییدی زدی بر تمام افکاری که داشتم و رفتی....

و من

تنها و تنها به این دلخوشم که اشتباه نمیکردم...!!!!!!

در این شهر صدای پای مردمی است

که همچنان که تورا می بوسند

طناب دار تو را می بافند

مردمی که صادقانه به تو دروغ میگویند

و خالصانه به تو خیانت میکنند

و در این شهر هر چه تنهاتر باشی پیروزتری!!!

دختر چادری را میشناسم که سکس با چند مرد را خیلی دوس دارد

دختر باکره ای را میشناسم که با وازلین غوغا میکند

دختر حاج آقای را میشناسم که همیشه در حال سکس چت است

دختر قاضی را میشناسم که برای سکس پول میگیرد

و بلوندی را میشناسم که تا حالا دوست پسر هم نداشته , اهل مهمانی هم نیست فقط به روز آرایش میکند , لباس میپوشد!

و ما اسیر چشم هایمان هستیم و با نادانی در مورد همه قضاوت میکنیم!

فقر فرهنگ چیزیست که در جوامع اسلامی بیشتر دیده میشود!

زنانی که در آرزویی آزادی هستند و جامعه که به دلیل مذهب آزادی را گرفته

پس نتیجه اش میشود زنانی که با اجبار حجاب دارند ولی حجابی که بدتر مردان را به گناه و شهوت ترغیب میکند

زنی که کلا پوشیده باشد و چشم بند زده باشد

چشم هایش آنقدر مرد را میگیرد که مرد دنبال لحظه ایست که او را کامل ببیند!

روزی که ایران آزاد شود میدانم شب ها ایران پر خفاش شب میشود

مردانی که آنقدر حریص شده اند و زنانی که با دامن کوتاه بیرون می آیند

فاجعه بدتر از بوسنی را بازسازی میکند

ببین دختر جان...

پسر که باشی حتما تا حالا یکبار کم کمش دختر بهش خیانت کرده!!!

پسر که باشی حتما تا حالا واست پیش اومده که بعد از چند سال عشقت سر یه چیز کوچیک تنهات بذاره!!!

کلا پسر ایرانی که باشی حتما طعم خیانت رو چشیدی...

پسر که باشی دیگه گوشات پُر شده از جمله ی من تورو واسه خودت دوست دارم نه پولت و ماشینت و...

گوشات پُر شده از کلمه های دروغ (عجقم،عجیجم،نفسم) و ...

پسر ایرونی که باشی ته تفریحت میشه قلیون و تهش یه پیاده روی تو اتوبان ها...

پسرها کم غم و غصه ندارن

کم مشکل ندارن

فقط مرد بودنشون بهشون اجازه نمیده زیاد شکایت روزگار رو کنن و با اشک خودشونو خالی کنن!!!

دم همه ی مرد ها گرم که آزادیشون کمتر از زن ها نباشه بیشتر نیست....

تنها گرگها نیستند که لباس میش می پوشند

گاهی پرستو ها هم لباس مرغ عشق بر تن می کنند...

عاشق که شدی کوچ میکنند...

بوی گندم خیانت تمام شهر را گرفته...!!!

مردهای چشم چران

زن های خائن

دخترهای پول پرست

پسرهای شهوتی

پس چه شد؟

چیدن یک سیب و اینقدر تقاص؟

بیچاره آدم،بیچاره آدمیت...

با همه کس خوابیده بود

اما به خاطر چادر سرش

او را فرشته ی آسمانی می نامیدند....

از تنهاییت هیچ وقت دلگیر نباش...

و هیچ وقت آن را با کسی قسمت نکن!!!

مردم این شهر "تن"ها دادند

تا...

تنها نمانند!!!

درد یعنی مرور مسیج هایی که یه روزی

باورشان داشتی

و امروز

به دروغ بودنشان

ایمان آوردی....

به یعضی ها باید بگی:

عزیز دلم تو رو پاهای خودت نمیتونی وایسی.

چه برسه به حرفات....

آدم ها که عوض می شوند

از سلام و شب بخیر گفتنشان میشود این را فهمید !

از بوسه هایشان

از حرف ها و نگاه ها

از گودال های عمیقی که بین تو و خودشان می کَنند و تویَش را پُر از دلیل می کُنند....

می دانی نا مهربان؟

باران هم دیگر تورا به یادم نمی آورد!!!

مثل همین حالا که می بارد...

لابد داری زیر باران قدم میزنی؟؟؟

اصلا به من چه!!!

با هرکه هستی خوش بگذرد!!!

فقط...

چترت را فراموش نکن...

لباس گرم هم بپوش!!!

چه فرقی می کنه زن یا مرد بودن وقتی انسانیت نیست شده

وقتی دخترا بازیچه ی دست هوس پسرا شدن و بی بکارت میشن

وقتی دوست داشتن یه پسر عاشق به پول فروخته میشه

وقتی پول جای انسانیت رو میگیره

وقتی هرزگی هر دم به دقیقه مُد میشه!!!

از چه بنویسم؟

از آرزوهایی که نشکفته خزان زده شده اند؟

یا از تمام احساساتم که زیر پاشنه های بی توجهی تو...

تکه تکه شد...

آخر از چه بنویسم...

هرکسی که ساختن زندان انفرادی به ذهنش زده آدم خیلی جالبی بوده و خوب میدونسته چطور

با آدم ها بازی کنه...

یعنی درست تر اونه که میدونسته که آدم بزرگترین دشمن خودش هست!!!

لازم نیست اونو زیر شکنجه لت و پارش کنند...

بهترین راه این است که خودش رو با خودش تنها بذارن تا خودش دخل خودش رو بیاره...

همین...

عدالت از نظر ما یعنی...

دختری غصه ی چوب کبریتهای نفروختش رو میخوره!

مردی خورشید رو میخره تا با اون سیگارش رو روشن کنه!!

حالا اختلاف یعنی...

مردی برای اجاره خونش کلیش رو میفروشه!!!

بعد یه زن واسه زیبایی کلیه بدنش رو عمل میکنه!!!!

دنیای عجیبیه نه؟

یکی از یه طرف پول پارو میکنه و یکی اشکهاشو...

سرزمین من جایی است که

زن ها باید نجیب باشند و مردها می توانند هرزگی کنند

در غیر این صورت زن فاحشه است

و مرد آدمی با حقوق طبیعی مردانگی اش!!!

در سرزمین من هیچ کوچه ای و هیچ خیابانی به نام هیچ زنی نیست...

بن بست ها اما...

فقط زن ها را میشناسند انگار...

در سرزمین من...

سهم زن ها از رودخانه ها تنها پل هاییست که پشت سرشان خراب شده اند...

اینجا نام هیچ بیمارستانی مریم نیست...

اینجا زمین است

حوا بودن تاوان سنگینی دارد...

شهر من اینجا نیست !اینجا…آدم که نه!آدمک هایش , همه ناجور رنگ بی رنگی

اند!و جالب تر !اینجا هر کسی هفتاد رنگ بازی میکندتا میزبان سیاهی دیگری

باشد!.شهر من اینجا نیست!اینجا…همه قار قار چهلمین کلاغ رادوست می

دارند!و آبرو چون پنیری دزدیده خواهد شد!.شهر من اینجا

نیست!اینجا…سبدهاشان پر است ازتخم های تهمتی که غالبا “دو زرده” اند!.من

به دنبال دیارم هستم,شهر من اینجا نیست…شهر من گم شده است!..

گناهی که پشیمانی بیاورد ٬ بهتر از عبادتی

است که غرور بیاورد

من رقص دختران هندی را از نماز پدر و مادرم بیشتر

دوست دارم چون آنها از روی عشق می رقصند و اینها از

ترس نماز می خوانند!!!(دکتر شریعتی)

هيچ وقت شغل كسي رو مسخره نكن...

هيچ وقت قيافه كسي رو مسخره نكن...

هيچ وقت نداشته ها و ايرادهاي كسي رو مسخره نكن...

چون اون خودش از من و تو خيلي بهتر مي دونه در داشو...

تو اگه يه بار اون كمبودها و ايرادها رو ديدي اون هر لحظه با اين دردها

داره زندگي مي كنه...

بايد از خجالت آب شد وقتي كه گريه كسي بشه خنده من و تو...

هرزه یعنی مادرش دست در دست کودکش و چشم در چشم مرد غریبه...

پدرش پا به پای همسرش و دل در گرو اندام زن همسایه...

این بود که کودک یاد میگیرد با "تو" باشد و به "او" فکر کند...

من در کش.ری زندگی میکنم ک مردم آنقدر خسته اند از کار روزانه که تو

اوتوبوسو مترو میشینن و حال ندارن بلند شن تا جاشون بدن بع اون پیری ک

تموم خستگیای دنیا رو دوششه!!؟

من در کشوی زندگی میکنم ک راننده تاکسیها به دست یه دختر بچه هیوده هیژده

ساله رحم نمیکنن!!؟

من در کشوری زندگی میکنم ک پدرها چون روشون نمیشه به بچه هاشون بگن پول

ندارم برات فلان اسباب بازیرو بخرم نصفه شب میره خونه ک بچش خواب باشه و

صبحم زود زود میره!!؟

من در کشوری زندگی میکنم ک همه به عربها فحش میدهند و آنهارا میپرستند!!؟

من در کشورری زندگی میکنم ک اسمش ایران است!!؟

هر وقت دختری رو با دروغ هات فریب دادی قبل از اینکه بگی چقدر احمق بود

زیر لب به خودت بگو

چقدر من آشغالم،آشغال...

دلتنگی یعنی چی؟

دلتنگی یعنی اینکه بشینی با یادش به خاطراتت فکر کنی...

اونوقت یه لبخند بیاد رو لبت

ولی چند لحظه بعد...

شروع اشک های لعنتی...

سلامتی کسایی که آرامش دیگران براشون مهمتر از برطرف کردن تنهایی خودشونه

و دلی رو برای خوش گذرونیشون به بازی نمی گیرن...

وقتی "شما" جرات دوست داشتن "او" را نداشته باشید

دیر یا زود سر و کله ی یک شجاع پیدا خواهد شد!!!

من نسل کوروشم که من مانده ام و ماهیانه 45 هزار تومان یارانه!!!

من از نسل ستار خان و باقر خانم که فقط ترافیک خیابان هایش برایم باقی مانده...

از دریای کاسپین فقط ویلاهای ساحلی اش مانده!!!

از خلیج فارسش فقط رای گیری هایش!!!

از آذربایجانش برایم جوک هایش مانده...

از سکه های دوره ی هخامنشی برایم ریال ماند

از آزادی بیان،برایم دیوار های دستشویی های عمومی باقی ماند!!!

چه بودیم و چه شدیم کوروش...

دردم این است که درکت به دردم نمیرسد!!!

آدم ها

میشه ازتون یه خواهش بکنم؟

سر جدتون به خاطر فرار از تنهاییِ لحظه ای،هر غلطی نکنید.

قسمتون میدم اون لحظه ای که تنهایی بهتون فشار میاره،گوشی رو برندارین و اس بدین!

زنگ نزنین!

ایمیل ندید!

سرتون رو یه نیم ساعت به موزیک و فیلم و هرچی گرم کنید

یادتون میره بخدا

اصلا پاشین برین یه دور بزنین و نفس عمیق بکشین و برگردین

شما رو به هرکی میپرستین و نمیپرستین قسم میدم...

به خاطر این لحظه های زودگذرتون،دیگرون رو درگیر نکنین...

لطفا،خواهشا،التماسن...

از جوانمردي فقط ايستگاهش مانده،ايستگاه بعد علي آباد...

کشوری که میگن در آن تماشای کُشتی مردان زنان را شهوتی میکند...و در آن

پیتزا دسیسه غربی ها برای ترویج غرب گرایی خطاب میشود...پس حتماً زنی که در حال خوردن پیتزا ، کُشتی نگاه کند ، یک فاحشه است...

فاحشه کسی ست که همبستر بزغاله هم میشود ....اما در فکر ازدواج با دختر باکره است..

چه قدر ساختگي و تصنعي است که کسي بگويد:

مي خواهم با تو کاملا روراست باشم !

من به تو دروغ نمي گويم !

چه دليلي دارد که چنين حرفي بزنيم؟

روراستي نيازي به مقدمه چيني ندارد.

روراستي خودش را نشان خواهد داد.

بايد بر پيشاني ات نوشته شده باشد? بايد در چشم هايت برق بزند? مثل عاشقي که با يک نگاه به مکنونات قلبي معشوق پي مي برد.

بايد بوي خوش راستي و صداقت از تو به مشام ديگران رسد.

روراستي دروغين همچون فرو کردن خنجري در پهلوي ديگران است.

هيچ چيز زشت تر از دوستي ساختگي گرگ مآبانه نيست.

آز آن پرهيز کن !

کسي که واقعا خوب و صادق و خيرخواه باشد از نگاهش معلوم است و همه قادر به تشخيص آن هستند.

سعي کن امروز اينگونه باشي :

منتظر " باش ، اما " متوقف " نباش !

" تأمل " کن ، اما " معطل " نکن !

" صبور " باش ، اما " بي خيال " نباش !

" سرسخت " باش ، اما " لجباز " نباش !

" ساده " باش ، اما " ساده لوح " نباش !

" جسور " باش ، اما " گستاخ " نباش !

" شتاب " کن ، اما " شتابزده " عمل نکن !

بگو " آره " ، اما نگو "حتما " !

بگو " نه " ، اما نگو " هرگز " !

اين پسرايي که تا يه دختر ميبينن نمکدون ميشن و شروع ميکنن

بهترين دوستاشونو مسخره ميکنن!

آدمو ياد جدال کفتارهاي نر براي تصاحب ماده ها تو راز بقا ميندازن!

به سلامتيِ اوني که ديگه اسمش تو ليستت نيست...

اما تا حرف اول اسمشو اون بالا ميزني

هنوز اولين اسميه که ظاهر ميشه...

مـن بـدم . . . تـو خـوب بـــاش . . .

ديگــر ، سراغـم را نـگـيـر

خـودم را جـايي در اين زندگــي گــُم کرده ام

دنبالـــــم نگرد . . . پـيـدايـم نـمـيـکـني

نـفـس بـکـش . .

به جـاي من هـم اگر تـوانستي مهربـــــاني کن

و بـعـد از مـن ، شـبـهـا بـه سـتـاره ام لـبـخـنـد بـزن

و مـاه کـه کـامـل شد ، از جــانـب مـن آرزويـي کـن

خودت هم منت بر سرم بگذار

و فـرامـوش کـن که زمـاني بـوده ام

خـودم نـيـز ، چـنـيـن خواهـــــم کرد

آدمها بر دو قسم اند

يا مادر زادي گرگ به دنيا مي آيند و يا بره متولد مي شوند!!

گرگ ها هميشه گرگ مي مانند

ولي بره ها يا در نهايت تبديل به گوسفندي تمام عيار مي شوند

و يا ياد مي گيرند که چگونه گرگ شوند!

قسمت جالب ماجرا اينجاست که گرگ بره زاده حريص ترو خون ريز تر از گرگ گرگ زاده است،

زيرا که او از روي عقده و حقارت و کينه و نفرت ميدرد و گرگ زاده تنها به حکم عادت!

مـــرد خوب...

بايد لااقل يک قصـه آرام بلـد باشه ...

براي وقــت هايي که عشـقش بي قــراره و نمي خواد از بي قراري هـاش حرف بزنه...

براي وقــــــت هايي که عشـقش لـج مي کنه, بــهانه مي گـــــيره, بغـض مي کنه, قـهر مي کنه...

بــراي وقت هايي که عشـقش بچه ميشــــه...!!!

آدم ها باید توی زندگیشان پای خیلی چیزها بایستند.

پای حرف هایی که می زنند، قول هایی که می دهند،

اشتباهاتی که می کنند،

احساساتی که بروز می دهند،

نگاه هایی که از عمق جان می کنند،

نوازش هایی که با سرانگشتانشان می کنند،

دوستت دارم هایی که می گویند،

زندگی هایی که می بخشند،

عشق هایی که نثار می کنند.

قولهایی که میدهند ،

...

آدم ها باید توی زندگیشان پای انتخاب هایشان بایستند.

زندگی مواجهه ی ابدی آدم هاست با انتخاب هایشان!!!

فــــَــــــنا رفـــــــــــــــــــتگانی بیش نیسیـــــــــــم!!!

تظاهره اینکه صــــــــاف راه میریم..

همین که پایمــــــــــــــــان برسد خانه....

از هم متلاشی میشیم...

وای به حـــــال مــــــــــخ

که دیگر حتی ذکر فاتحه هم پنجشنبه شب هــــا بعد از

شـــــــــــــــــــــــام به یادش نمی آورد....

تدفیـــــــــــن تلخیست...

بی سرو صدا انجام شد....

فقط کِــــرم های باطن می فهـــــمند!

... طعمِ مـــــــــان چه اســـــت...

نـــــوش جانشان !!!

در ایران همه چیز بد است! ولی یک چیز است که خیلی بدتر است!

تجاوز! البته تجاوز به کودکان!

در ایران به دلیل تربیت های خانوادگی و ترس ها وقتی به کودکی تجاوز میشود کودک از ترس کتک ها و تنبیه ها به خانواده چیزی نمیگویید و این مشکل بزرگ جامعه ماست!

مانند همان دختر بچه 13 سال که چون زیبا بود طعمه شد!

مانند آنی که همسایه که قرار بود مواظبش باشد ...

مانند دیگری که فامیلش به بهاته شهربازی بردن ....

داستان ها خیلی غم انگیز است

مانند پدری که میگفت من 15 سال زحمت نکشیده ام که یکی دیگر استفاده کند خودم و پسرم استفاده میکنیم . انگاری حرف از اسباب بازی و حیوان باشد!

هرزه ترین هرزه ها هم باشی

باز مردی هست که عاشقت شود

این از حماقت مردان نیست این از قلب ساده شان هست

که هنوز قدرت عشق را باور دارند

که هنوز فکر میکنند یک هرزه هم میتواند پاکترین زن دنیا باشد

کدام پسر فهمید . . . ؟؟؟؟؟؟؟؟

چقدر سخت است نگاه مردان بر باسن و سینه هایت باشد و تو خود را به ندانستن بزنی و مسیر را ادامه دهی!!

وقتی که از تمام خوشی هايت گذشتی و زندگی ات را وقف فرزندانت کردی ،

وقتی که آنها را به آرزو های کوچک و بزرگشان رساندی ،

وقتی که ديگر از جوانيت چيزی باقی نماند تا به پايشان بريزی ،

آنوقت مي توانی در خانه سالمندان رسم روزگار را تحسين کنی...

اسطوره مقاومت نه جرومینو است نه چه‌گوارا

اسطوره مقاومت دختران کشور من هستند

که همه چیز برایشان جرم است

ولی باز مقاومت میکنند...

چه دلپذیراست

اینکه گناهانمان پیدا نیستند............

وگرنه مجبور بودیم

هر روز خودمان را پاک بشوییم............!

شاید هم می بایست زیر باران زندگی می کردیم !!

و یا شاید هر روز به جایی دیگر میرفتیم برای پنهان شدن ....!

و باز دلپذیرو نیکوست اینکه دروغهایمان

شکل مان را دگرگون نمی کنند و یا علامتی در صورتمان نمی گذارند .........!!

چون در اینصورت حتی یک لحظه همدیگر را به یاد نمی آوردیم..!!

و باید دائماً بدنبال برداشتن علامتها می بودیم.......!

و بسیار دلپذیرتر این است که وقتی به راحتی در مورد دیگران قضاوت میکنیم ،آنها واژگون نمی شوند ،وگرنه هیچکس روی پاهای خودش راه نمی رفت از قضاوتهای ما .....!

خدای رحیم و ستار ! تو را به خاطر این همه مهربانی ات سپاس!!!

تا ماه بعد و خاصی دیگر خدافظ

سامان نورالهی

1392/05/01

عمرا بعضی ها بفهمن!

تیر ماه 92

در مکتب ایرانی دیدن موی سر زنهای خارجی و بیگانه از تلویزیون حلال است

ولی زنهای هموطن و خودی حرام!

در مکتب ایرانی سرود ملی مقدسه،

ولی دیدن آلت موسیقی که سرود با آن نواخته شده حرامه!

در مکتب ایرانی، هنری مثل موسیقی و رقص حرام است

ولی افیونی مثل تریاک حلال!

در مکتب ایرانی کشورهای مسیحی و یهودی خداپرست، دشمن و کافرند،

ولی کشورهای کوبا و روسیه و چین کمونیست، برادرند!

در مکتب ایرانی خنده و رنگهای شاد جلفه، ولی گریه و رنگ سیاه متانت!

در مکتب ایرانی، روزهایی که مردم دنیا تعطیلند ما کار میکنیم و روزهایی که مردم دنیا کار میکنند ما تعطیلیم!

در مکتب ایرانی صورت نامرتب و لباس و ظاهر دلگیر کننده داشتن، ارزشه، ولی صورت اصلاح شده و زیبایی و خوش تیپی ضد ارزش!

در مکتب ایرانی فقر و پابرهنگی فضیلته، ولی رفاه و ثروت رذیلت!

در مکتب ایرانی هر کجا که بخواهیم خصوصی سازی بکنیم و از مردم پول بگیریم و نفع داشته باشیم، اسمش رو میگذاریم "غیر انتفاعی!"

در مکتب ایرانی اسم بانکداری رو میگذارن "بدون ربا" ولی بالاترین رباها رو از مردم میگیرن!

مکتب ایرانی چیز جدیدی نیست ، از همان زمانهای قدیم، پدرانمون اسم کچل رو میگذاشتن زلفعلی!

در مکتب ایرانی اسم پروژه فراری دادن مزاحمین رو میگذارن "فرار مغزها"!

در مکاتب دیگه، مُبلغهای دینی روابط جنسی رو برای خودشون حرام میدونن ولی برای بقیه مردم حلال، اما در مکتب ایرانی روابط جنسی برای مُبلغ دینی حلاله ولی برای بقیه مردم حرام!

در مکتب ایرانی کثیفترین گناه دنیا (دروغ) عادیه ولی دست دادن دختر و پسر غیر عادی!

در مکتب ایرانی قبل از اینکه خبر مهمی رو پخش کنن، اول تکذیبش میکنن!

در مکتب ایرانی به خاطر تقدس بکارت، بعد از اینکه پسر از دوست دختر خودش دور میشه، چون نمیتونه تا 30 سالگی باهاش ازدواج کنه، یا عقده ای میشه، یا برای ارضای نیازهای اولیه اش، دست به دامن فاحشه های خیابون میشه. اصلا ولش کن، کی گفته 15 تا 30 سالگی اوج توانایی استفاده از لذت جنسیه؟ - در مکتب ایرانی مهم این نیست که در داخل، چقدر فساد غوغا میکند، مهم این است که ظواهر مکتب در جامعه رو حفظ کنیم، و مهم اینست که کشورهای دوست، در خارج در مورد ما چه فکرمیکنند! چون اگر ظواهر رو حفظ نکنیم نمیتونیم ادعای رهبری مکاتب جهان رو داشته باشیم!

راستی خبر دارین در دنیا یک کشوری هست که بستن روسری برای همه مردها اجباریه و اگه مردها سر و بدنشون رو با پارچه نپوشونن توسط پلیس دستگیر میشن؟! آیا شما جرات و تمایل دارین به عنوان توریست با همسرتون به اون کشور سفر کنین؟ یا بخواهین تو اون کشور سرمایه گذاری کنین؟

تعجب نکنین، اون کشور،کشور خودمونه با مکتب ایرانی، منتها از زاویه دید بقیه مردم جهان!

در مکتب ایرانی دختری که دنبال همسر مناسب میگرده، و در موقعیتی هست که به زیباییش نیاز داره، حق نداره موهای صورت و کرک سبیلش رو قبل از ازدواج برداره!

در مکتب ایرانی توی مراسمها (عروسی، مهمانی یا مذهبی)، خانمها خودشون رو به شدت آرایش میکنن، ولی نه برای مردها بلکه برای خانمهای دیگر! (اشتباه نکنین، اونها همجنسباز نیستن!) -

در مکتب ایرانی مشابه سایر مکاتب، خدا به نفع این مکتب مصادره شده، جمله مشترک همه مکاتب اینه: - خدا با ماست، نه با 200 تا دین و مذهب و فرقه دیگر موجود در جهان!

کی گفته؟! - بابام! - در مکتب ایرانی فاحشه خونه ها رو با افتخار جمع کردیم ولی نمیدونیم چرا برای زنمون از محل کار تا منزل صد تا بوق میزنن؟! نکنه بعضی وقتها غیرت زیاد بی غیرتی میاره؟! ولش کن ظواهر جامعه مهمتره!

در مکتب ایرانی پلیس مخصوص مجرمان رانندگی (مجرمانی که جان انسانها را تهدید میکنند)، اسلحه ندارد، ولی پلیس مخصوص کنترل پوشش موی سر و جدایی دختر از پسر، اسلحه دارد، چون این برای ظواهر جامعه خطرناکتر است!

در مکتب ایرانی رمز بالا رفتن از هرم قدرت، حفظ ظواهر هست، نه صداقت. برای همینه که فقط ریاکارها میتونن از اون بالا برن! - مکتب ایرانی بالاترین آمار صدقه جهت دفع بلا در دنیا رو داره، ولی نمیدونم چرا هم فقر غوغا میکنه و هم آمار تصادفات و تلفات جاده های ایران ده برابر میانگین جهانیه؟! - در مکتب ایرانی همه میگن علم بهتر از ثروته، ولی در عمل همه دنبال ثروتند نه علم! - اون قدیما، چند نفر اومدند و بتها رو شکستند و گفتند خدا را بپرستید، ولی بعد از مرگشون، در مکتب ایرانی، ما قبر خود اونها رو بت کردیم و پرستیدیم! میگن خدا از رگ گردن به ما نزدیکتره، شاید ما، بین خودمون و رگ گردنمون نیاز به يك نفر واسطه داریم! حتماً همینطوره!

در مکتب ایرانی جمعه ها عاشقانه منتظر آمدن کسی هستیم که اگه بیاد، اولین کسانی که ازش اُردنگی میخورن خودمونیم!

در مکتب ایرانی، یک انسان برای ارضای نیازهای اولیه و ابتدایی خودش، باید جلوی مرگ معلق وارو بزنه و حتی از مطرح کردنشان هم خجالت بکشه! - در مکتب ایرانی اسم خرافه رو میگذارن فرهنگ، و اسم فرهنگ رو میگذارن ابتذال! - کی میگه استدلالهای تمثیلی ضعیفترین نوع استدلاله؟ ما پایه های استوار بنای عظیم مکتب ایرانی خودمان را بر روی همین تمثیلها و شعرها و شعارها بنا نهاده ایم، مثلاً: "اگر برهنگی تمدن است، پس حیوانات متمدن ترند!" و یا "اگر غیرت از ایمان است، پس خروسها مؤمن ترند!" و یا ... - در مکتب ایرانی نزدیک شدن دختر و پسر به همدیگر جهت شناخت، قبل از ازدواج، عیب است ولی جدا شدنشان با دو تا بچه بعد از ازدواج عیب نیست! - و در نهایت اینکه مکتب ایرانی چیز بدی نیست، تنها بدی آن، کلمه "ایران" درون این مکتب میباشد که اگر آن را برداریم و با چیز دیگری جایگزین کنیم، مثل بقیه مفاهیم، برای مسئولین دلسوز کشور قابل تحملتر خواهد شد و خواهند فهمید که این مکتب همان بچه 32 ساله خودشونه! آیا هنوز هم فکر نمی کنید مکتب ایرانی یک مکتب جدید و مستقل از سایر مکاتب است؟

و در آخر:

اين اشتباه تو نيست که درک نميکني و نميفهـــمي ... !!

اشتباه منه که " توقـــع " دارم بفهمي!!!!

09356379847

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

Nimbuzz ID:

Ebooksaman7

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

با جنبه ای بخون!

توجه!

باجنبه ای ها!!

2

مطالب ارسالی دوستان

دوستان گلم توجه کنید که مطالب این بخش صرفا برای شوخی میباشد و قصد توهین به کسی رو نداریم.

لطفا به دل نگیرید...(اگه با جنبه هستید و ظرفیت بالا) بخونید!

نظرات خود را در مورد این بخش با ما در میان بگذارید.

09356379847

با تشکر

سامان نورالهی

از بعضیا میپرسی اسم بچه تونو چی گذاشتید ؟

یه چیزی میگن که مجبور میشی بعدش بپرسی به سلامتی حالا دختره یا پسر !؟

.

.

.

لقمان را گفتند ادب از که آموختی؟

گفت: از بی ادبان

گفتند: قبل از اینکه ادب بیاموزی از کجا تشخیص دادی اونا بی ادبن؟

گفت: خب دیگه خفه شین !

.

.

.

تا حالا دقت کردین کسایی که خروپف میکنن ، زود تر خوابشون میبره !؟

.

.

.

گاهی انقد تو کارام “دس دس” میکنم

که یهو اطرافیانم پا میشن شروع میکنن رقصیدن !

.

.

.

امسال نمایشگاه کتاب نرفتم ، خودم تو خونه سیب زمینی سرخ کردم خوردم !

.

.

.

مامان بقیه : صبح شده پاشو دیگه

مامان من : صبح شده بخواب دیگه !

.

.

.

کنترل تلوزیون ما به درجه ای از عرفان رسیده

که اگه باتری هاشو هم دربیاری ولی چند بار بزنی پشتش بازم کار میکنه !

.

.

.

ﻧﯿﻤﻪ ﯼ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﯼ ﻣﻦ ﺗﻮﻗﻊ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺍﺯﺕ ﺍﻻﻥ ﭘﯿﺪﺍ بشی

ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺎ ﺑﮕﻮ ﺍﮔﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﺩﻣﺎ ﺑﺮﺍﺕ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻣﻦ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﺪﻧﺴﺎﺯﯼ ﻧﺮﻡ !

.

.

.

فقط یه ایرانی میتونه صبح جمعه ساعت ۶ با هزار مشقت و برنامه ریزی قبلی

پاشه بره بیرون حلیم بخوره ، پارک بره ، ورزش هم کنه

بعد ساعت ۹ برگرده خونه بگیره تا ظهر بخوابه !

.

.

.

تو آمریکا اگر تو جاده و بین راه ماشینت خراب بشه

یا گیر یه قاتل شکنجه گر میوفتى یا یه دختر جذاب و اتفاقن مجرد بهت کمک میکنه

حد وسطم نداره !

.

.

.

عاقا من نمیدونم چه حکمتیه هروقت که من گشنمه

فرق یخچالمون با کمد، فقط چراغ توشه!

حالا کافیه من مریض بشم اشتهام کور بشه

از تخم طوطی آمازونی بگیر تا شتر بریون در این گنجیده میشه !

.

.

.

تو خونمون از ترس مامانم طوری فرهنگ سازی شده

که همه با لیوان میرن دم یخچال ولی پارچو سر می کشن

و خیلی آروم میان لیوان میزارن سر جاش و میرن

.

.

.

این کانال سه هم با این سریالاش !

یارو چشاش سبز آبیه ، چشمای لعیا زنگنه هم سبزه

بعد معلوم نیست این دو تا بچه چشم قهوه ای به کی رفتن !

زدن تو کاسه کوزه ی قوانین وراثت

.

.

.

اعتراف میکنم دخترا فرشته ان

ما پسرا هم آدمیم

دخترا ; سجده رو نمی‌بینم چرا !؟؟

زود باشید ، سرییییییع!!

.

.

.

عمق اشتیاق امت روزه دار به روایت تاریخ

- اوه اوه!۲ ماه دیگه ماه رمضونه

- بدبختی ۱ ماه باید روزه بگیرم

- ای بابا تازه ۲ روزه ش گذشته

- بالاخره نصفش رفت! افتاد تو سرازیری

- لامصب مگه این ۴ روز آخر میگذره؟

- خیلی حیف شده که ماه رمضون تموم شد :|

.

.

.

ساقه طلایی به قدری جاذب رطوبته ، که پیشنهادم اینه در ابعاد بزرگ درست کنن

توی خونه های شمال آویزون کنن ، گلوم کویر میشه وقتی میخورمش !

.

.

.

فقط یه ایرانی میتونه پیتزا رو با دوغ ، نوشابه رو با آبگوشت ، سبزی رو با کوکوسبزی

و کالباس رو با نون سنگک بخوره!

.

.

.

مـــــن اگــــه یـــــه نفــــــر دیگــــه بودمــــو ، خــــــودمـــو می دیـــدم

عـــــاشقــــش می شــــدم بی شـــــک :|

ولی شمــــاهـــــا انــــگار نـــه انگــــــار !

خجــــالت نمی کشیــــد واقعــــاً !؟

.

.

.

سه نوع دور داریم:

اونی که دستت بهش نمی رسه

اونی که چشمت بهش نمی رسه

اونی که فکرت هم بهش نمی رسه

.

.

.

اسپری خریدم روش نوشته مخصوص دفع حشرات مزاحم

الان تازه فهمیدم که یه سری حشراتم هستن که مراحمن

حالا موندم واسه اونا چی بخرم که اذیت نشن !

.

.

.

خدابیامرز بخشى از آرامش زندگیشُ مدیون به تو چه هایى بود

که قبل از همه به خودش میگفت !

.

.

.

سخت ترین قسمت شنیدن یه شوخى بى مزه اون قسمتیه که

نگاهت میکنن تا عکس العملتُ ببینن !

.

.

.

دقت کردین تو این یه ساعت مونده به افطار اینقدر طول میکشه که

اگه برنامه ریزی کنی میتونی توش ازدواج کنی بچه دار هم بشی !

.

.

.

ایبوک سامان

ﺣﻮﺻﻠﻢ ﺳﺮ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺯﻧﮓ ﺯﺩﻡ ۱۱۸

ﮔﻔﺘﻢ :ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﺩﯾﺴﻮﻥ ﺭﻭ ﻟﻄﻒ ﮐﻨﯿد

ﺍﻭﻧﻢ ﯾﻪ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺩﺍﺩ

ﺁﻗﺎ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺯﻧﮕﯿﺪﯾﻢ

ﯾﮑﯽ ﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﮔﻔﺖ ﺗﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﻓﺎﺭﺍﺑﯽ ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﯿﺪ؟

.

.

.

سر کلاس تنظیم خانواده ، استاد گفت :

کسی اینجا متاهله ؟یکی از بچه ها گفت : من !همه یه جوری برگشتن نگاش کردن ،

در این حد که طرف گفت :

خب باشه طلاقش میدم

.

.

.

فقط یه ایرانی میتونه

وقتی میخواد بره عروسی در به در دنبال یکی بگرده که کراواتشو براش گره بزنه !

.

.

.

شیوه خرید کوکا کولا در شیراز

سلام کــاکو، کوکــا کولام داری؟

- ها کــاکو. کوکــام هَس . هــــــمون جُو وردار

- کو؟ ایکه کــاکــائوئه کاکو !

- نه کاکو، پشتِ کــاکــائوا کوکــان

.

.

.

مراقب باشید

یک درصد دغدغه میتونه گند بزنه به نود و نه درصد آرامش !

.

.

.

تو زندگی یه دردهایی هست که فقط با خوابیدن جلوی کولر خوب میشه !

.

.

.

توصیه بابام به من موقع رانندگی

سر کوچه ها یواش تر بپیچ ؛

شاید یکی بی شعورتر از تو پیدا شد که از اونور بیاد :|

.

.

.

فقط یه کودک ایرانی وقتی میره تو صف نونوایی هرچی صبر می‌کنه می‌بینه همش آخره صفه!

.

.

.

عربها هم مدام به هم گوشزد میکنن : عربی را فاس بداریم !

گاهی کسی را دوست داریم اما او نمیفهمد

گاهی کسی ما را دوست دارد اما ما نمیفهمیم

خلاصه یه مشت نفهم دور هم جمع شدیم تشکیل اجتماع دادیم !

.

.

.

پشه ها قبل از اینکه لامپ اختراع بشه دور چی جمع میشدن؟ خب برن همونجا

.

.

.

عینک نمی زد که نگن عینکیه

یه روز چاله ی جلوی چشمش رو ندید و خورد زمین؛ از اون روز به بعد چلاق صداش میزنن !

.

.

.

یکی از فانتزیام اینه که خواهرم اسمش سحر باشه

توی ماه رمضون صداش کنیم

سحر، سحره

تا سحره پاشو سحری بخور سحر !

.

.

.

هربار به خودم میگم امشب یه شام سبک میخورم

ولى یه ندایى از اعماق وجودم خودش زنگ میزنه پیتزا سفارش میده !

.

.

.

مرد براى هضم دلتنگیاش عجالتن این یه لقمه رو هم میزنه تا بعد ببینیم چى میشه !

.

.

.

یکی از سخت ترین کارای این دوره و زمونه اینه که

بدونی چه جوری با یه بچه رفتار کنی که بهت فحش نده !

.

.

.

دنیاى مزخرفیه ، دو ساعت به موج و ساحل فکر کنى انگار نه انگار

اما دو دقیقه که به مورچه فکر کنى، تمام تنت شروع میکنه به خاریدن !

.

.

.

اونایی که روزه سکوت میخان بگیرن ، سحر بیدار میشن سر و صدا میکنن !؟

.

.

.

ستار اولین بارى که میخواسته به ریشش مدل بده گفته چه مدلى اصلاح کن؟!

.

.

.

با این روزای بلند شهر رمضان نیس که دیگه !!! استــــانِ رمضانه

.

.

.

ملّت Love میترکونَن؛ ما از این پلاستیک حبابدارا… :|

.

.

.

دختره مهریه ش رتبه کنکورش نباشه صلواااااااااااااااااات … !

.

.

.

تو خونه شما هم کاربرد توری پنجره اینه که نذاره پشه ها از خونه برن بیرون!؟

.

.

.

ایبوک سامان

بابای من جلوى تلویزیونى که کنترلش دستش نباشه نمیشینه

اصن غرورش اجازه نمیده !

.

.

.

ﺍﮔﺮ ﺩﯾﺪﯼ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﺑﺮﺩﺭﺧﺘﯽ ﺗﮑﯿﻪ ﮐﺮﺩﻩ

ﺳﺮﯾﻊ ﺑﯿﺎﺭﯾﺪﺵ ﮐﻨﺎﺭ ﯾﻬﻮ ﮔﻼﺑﯿﯽ ﭼﯿﺰﯼ

ﻣﯿﺨﻮﺭﻩ ﺗﻮﺳﺮﺵ ﭼﺎﺭﺗﺎﻓﺮﻣﻮﻝ ﺑﻪ ﻓﯿﺰﯾﮏ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﯿﮑﻨﻪ

ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻣﯿﺸﯿﻢ|:

.

.

.

پسرا که به پارک دوبل خانوما میخندین

تا حالا فوتبال بازی کردنشونو دیدین ؟ اون دیگه ته خندس

.

.

.

به بعضیا باید گفت:

عزیزم…

از دستت هر کاری بر میومد انجام دادی….

حالا نوبت پاهاته…

گور تو گم کن…!

.

.

.

کاش فرستادن اس ام اس چندین مرحله داشت مثلا :

۱- فرستادن ۲- میخوای بفرستی ؟ ۳- بفرستم ؟ ۴- دارم میفرستما !!!

۵- پشیمون نیستی ؟ ۶- بازم فکر کن ! ۷- بفرستم ؟

۸- دیگه دارم میفرستما !!! ۹- فرستادم ! ۱۰- فرستاده شد !

اگه این گزینه ها بود حداقل آدم اشتباه اس نمیداد …

.

.

.

ﺷﻮﻫﺮﯼ ﯾﮏ ﭘﯿﺎﻣﮏ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﮐﺮﺩ:

ﺳﻼﻡ . ﻣﻦ ﺍﻣﺸﺐ ﺩﯾﺮ ﻣﯿﺎﻡ ﺧﻮﻧﻪ. ﻟﻄﻔﺎً ﻫﻤﻪ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯼ ﮐﺜﯿﻒ ﻣﻦ ﺭﻭ ﺑﺸﻮﺭ

ﻭ ﻏﺬﺍﯼ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻼﻗﻪ ﺍﻡ ﺭﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻦ.

ﻭﻟﯽ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﻧﯿﻮﻣﺪ!

ﭘﯿﺎﻣﮏ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ:

ﺭﺍﺳﺘﯽ! ﯾﺎﺩﻡ ﺭﻓﺖ ﺑﻬﺖ ﺑﮕﻢ ﮐﻪ ﺣﻘﻮﻗﻢ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﺧﺮ ﻣﺎﻩ

ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ ﺑﺮﺍﺕ ﯾﻪ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺑﺨﺮﻡ.

ﻫﻤﺴﺮ:

ﻭﺍﯼ ﺧﺪﺍﯼ ﻣﻦ ! ﻭﺍﻗﻌﺎً؟

ﺷﻮﻫﺮ :

ﻧﻪ، ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻢ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻢ ﮐﻪ ﭘﯿﻐﺎﻡ ﺍﻭﻟﻢ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﺖ ﺭﺳﯿﺪﻩ !

.

.

.

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ :

ﺯﻧﺪﮔﯽ ﭼﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﺪ؟

ﺟﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺗﺎﻗﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻡ،

ﺳﻘﻒ ﮔﻔﺖ : ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺑﻠﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ!

ﭘﻨﺠﺮﻩ ﮔﻔﺖ : ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﮕﺮ!

… … ﺳﺎﻋﺖ ﮔﻔﺖ : ﻫﺮ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺖ!

ﺁﻳﻴﻨﻪ ﮔﻔﺖ : ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻛﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﺁﻥ ﺑﻴﻨﺪﻳﺶ!

ﺗﻘﻮﻳﻢ ﮔﻔﺖ : ﺑﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺵ!

ﺩﺭ ﮔﻔﺖ : ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻫﺪﻑ ﻫﺎﻳﺖ ﺳﺨﺘﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫُﻞ ﺑﺪﻩ ﻭ ﻛﻨﺎﺭ ﺑﺰﻥ!

ﺯﻣﻴﻦ ﮔﻔﺖ : ﺑﺎ ﻓﺮﻭﺗﻨﯽ ﻧﻴﺎﻳﺶ ﻛﻦ!

ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ، ﺗﺨﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﮔﻔﺖ : ﻭﻟﺶ ﮐﻦ ﺑﺎﺑﺎ ﺑﮕﯿﺮ ﺑﺨﻮﺍﺏ !!

.

.

.

بعد از کلاس به دختره گفتم جزوه تون رو بدید کپی کنم

کپی بسته بود بهش گفتم من وسیله دارم تو شهر میرم

شمام بیاید که جزوه رو کپی کنم، اونم گفت میشه دوستام هم بیان ؟

من گفتم شرمنده ماشین من کوپه هستش فقط واسه ۲ نفر هستش !

یهو یه نیش خند زد بعد رفت پیش دوستاشو پچ پچ کرد اومد که بریم

تو راه هی سوال میپرسید که اسمتون چیه و ….

دوستاش به فاصله چند قدم قبل از ما میومدن

تا رسیدیم درب دانشگاه و رفتیم نزدیک ماشین

وقتی در وانتو باز کردم قیافه این بشر دیدنی بود یهو دوستاش شروع کردن به خندیدن

منم یهو زدم زیر خنده دختره هم ۲-۳ تا فحش داد جزوشم نداد رفت پیش دوستاش :|

منم کف زمینُ گاز میزدم )

.

.

هنگامی که یک قطره بیرون می آید…

اول با خط چشم “Lancome” و…

و ریمل مژه “Dior”… مخلوط میشود…

پس از آن هنگامی که پایین می آید و به گونه میرسد…

با “Chanel blusher” و “Estee Lauder Foundation” … مخلوط میشود…

و در صورت لمس لب ها، با رژ لب “Clinique” و… مخلوط میشود….

این به این معنی است که یک قطره است به ارزش حــــــداقل $۶۰

با دلار ۳۵۰۰ هم بگیری ۲۱۰ هزار تومن . تازه اگه اینا رو خودش زده باشه .

اگه رفته باشه آرایشگاه همین میشه دو برابر یعنی برو رو۵۰۰ هزار تومن .

پس عقل حکم میکنه باهاش راه بیای !

.

.

.

مصاحبه برای استخدام

مصاحبه کننده :

در هواپیمائی ۵۰۰ عدد آجر داریم، ۱ عدد آنها را از هواپیما به بیرون پرتاب میکنیم. الان چند عدد آجر داریم ؟

متقاضی : ۴۹۹ عدد !

مصاحبه کننده :

سه مرحله قرار دادن یک فیل داخل یخچال را شرح دهید.

متقاضی :

مرحله اول: در یخچالو باز میکنیم – مرحله دوم: فیلو میذاریم تو یخچال – مرحله سوم: در یخچالو میبندیم !!

مصاحبه کننده :

حالا چهار مرحله قرار دادن یک گوزن در یخچال را توضیح دهید !

متقاضی :

مرحله اول: در یخچالو باز میکنیم – مرحله دوم: فیلو از تو یخچال در میاریم

مرحله سوم: گوزنو میذاریم تو یخچال – مرحله چهارم: در یخچالو میبندیم !!

مصاحبه کننده :

شیر واسه تولدش مهمونی گرفته، همه حیوونا هستن جز یکی. اون کیه ؟

متقاضی :

گوزنه که تو یخچاله !!

مصاحبه کننده :

چگونه یک پیرزن از یک برکه پر از سوسمار رد میشود ؟

متقاضی :

خیلی راحت، چون سوسمارا همشون رفتن تولد شیر !!

مصاحبه کننده :

سوال آخر. اون پیرزن کشته شد، چرا ؟

متقاضی : امممممممم، نمیدونم، غرق شد ؟

مصاحبه کننده :

نه، اون یه دونه آجری که از هواپیما انداختی پائین خورد تو سرش مرد !!! شما مردود شدین، نفر بعدی لطفا :|

صدا و سیما در طی اقدامی مسرت بخش تصمیم به تاسیس بیست و یکمین

شبکه خود با عنوان “شبکه حلزون” گرفت.

این شبکه به منظور افزایش الانتویین و کلاژن و همچنین

کاهش خجالت از پوست به صورت بیست و چهار ساعته

اقدام به پخش تبلیغات “کرم حلزون” خواهد کرد

.

.

.

یه ضرب المثل چینی هست که هنوز اصلش نیومده هر وقت اومد بهت میگم !

.

.

.

توجه کردین هر وقت همه خوابند و میخواید کاری رو بی سر و صدا انجام بدهید

حتی ماهی توی آکواریوم هم مثل فیل نعره می کشه؟

.

.

.

از دید دخترا : شوهر چیز مزخرفی است مگر آنکه پیدا شود !

.

.

.

ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﻡ ﺑﺨﺖ ﺑﻪ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﺸﻦ :

ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭﻝ

ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ

ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﻴﭻ ﻓﺮﻗﻲ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻥ

ﭼﻮﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩﺷﻮﻥ ﺧﻴﻠﻲ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩ

ﺗﻮ ﻳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺟﺎ ﻧﻤﻴﺸﺪﻥ

ﺑﻪ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻘﺴﯿﻤﺸﻮﻥ ﮐﺮﺩﯾﻢ !

.

.

.

میدونی بزرگ شدن یعنی چی ؟

یعنی سوژت واسه خنده کم میشه !

.

.

.

لامصـــب بعضیا ﺑﺎ ﻋﯿﻨﮏ ﺁﻓﺘﺎﺑﯽ ﻋﯿﻨﻪ ﻫﻨﺪﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻥ

ﻋﯿﻨﮑﻮ ﺑﺮ ﻣﯿﺪﺍﺭن ﺍﺻﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻪ ﺁﺩﻡ ﻟﻪ ﻣﯿﺸﻪ :|

.

.

.

کودک درونم تا آخر تیرماه بهم مهلت داده خواسته هاش رو بر آورده کنم

وگرنه منو میزاره خونه سالمندان !

.

.

.

زنگ زدم مدرسان شریف!!

گفت : بله ، بفرمایید

گفتم : مدرسان شریف :|

گفت : بله ، درسته امرتونو بگید

گفتم : مدرسان شریف :|

گفت : مسخره کردین؟:/

گفتم : مدرسان شریف.

گفت دیگه مزاحم نشید :|

گفتم : مدرسان شریف

حقشونه کصااافطاااایکم بفهمن ما چی میکشیم :|

.

.

.

به مجرد خونه اجاره نمیدن

به مجرد مسکن مهر نمیفروشن

به مجرد وام ازدواج نمیدن

یه دفه به مجرد زن هم ندید هم خیال خودتونو راحت کنید هم خیال ما !

.

.

.

هر وقت یکی یه جوک خیلی بیمزه براتون تعریف کرد الکی بلند بلند بخندین

وگرنه فکر میکنه متوجه نشدین جوکشو تکرار میکنه و بیشتر حالتونو بهم میزنه !

.

.

.

تا حالا دقت کردین

که همیشه سلیقه اون کسی که کنترل تلویزیون دستشه با تو ۱۸۰ درجه فرق داره ؟

.

.

.

انسان کلاً موجودیه که وقتی خرش از پل بگذره همه چی یادش میره

اونی هم که اینو قبول نداره خرش هنوز روی پله !

.

.

.

ﻣﺎ ﺩﻣﺎﻍ ﻓﺎﺑﺮﯾﮑﯿﺎ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎﯾﯽ ﺍزﺩﻣﺎﻏﻤﻮﻥ ﺩﺳﺘﺮﺳﯽ ﺩﺍﺭﯾﻢ

ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﻣﺎﻍ ﻋﻤﻠﯽﻫﺎ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﭘﺎﮎ ﮐﻦ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﺮﺳﯽ ﻧﺪﺍﺭﯾﺪ ))

.

.

.

پسره ۱۱ سالشه استاتوس گذاشته اگه بابام برام آیفون نخره شب خونه نمیرم !

من تو اون سن یه عینک شنا داشتم

وقتی میرفتم حموم تشتو آب میکردم با کله میرفتم توش و ساعت ها به شادی میزیستم

.

.

.

یکی از پیچیده ترین آدرس دادنا

دادن آدرس به کسیه که داره پشتتو میخارونه هست :|

.

.

.

از قسمتای خوب تنها رندگی کردن اینه که ته دیگاتو یه هیچکس نمیدی !

.

.

.

یه پتوی مستطیل شکل دارم

بعضی وقتا از عرض میوفته رو پام اصابم خراب میشه هی باید Rotate ـش کنم !

.

.

.

مزدور چیست؟

نوعی موز هست که در مناطق دور یافت میشود !

.

.

.

ﺑﻪ ﮐﺎﻓﻪ ﭼﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ

ﻧﮕﺎﻩ ﺳﻨﮕﯿﻨﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ :

ﺯﺭ ﻧﺰﻥ ﺑﺎﺑﺎ ﺍﯾﻨﺠﺎ ۲ ﻫﻔﺘﺲ ﺍﻓﺘﺘﺎﺡ ﺷﺪﻩ !

.

.

.

عشق ۲ حالت داره عشق مادر به فرزند و عشق خدا به بنده

بقیه ش تاثیرات هورمونیه !

.

.

.

بعضی آهنگها به درد این میخورن

که بریزی توی فلشت و توی ماشین همش ردشون کنی

تا برسی به آهنگ مورد علاقت !

.

.

.

فقط یه ایرانی میتونه صدها هزار تومان بده میز ناهار خوری بخره

ولی در آخر روز زمین غذا میل کنه !

.

.

.

ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺗﻔﺮﯾﺤﺎﺕ ﺩﻭﺭﺍﻥ

ﮐﻮﺩﮐﯿﻢ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﯾﻪ ﻣﮕﺲ ﻣﯿﮕﺮﻓﺘﻢ ﺑﻬﺶ

ﻧﺦ ﻣﯽ ﺑﺴﺘﻢ ﺑﻌﺪ ﯾﮑﯽ ﺩﯾﮕﻪ ﻫﻢ ﻣﯿﮕﺮﻓﺘﻢ

ﺑﺎﻟﻬﺎﺷﻮ ﻣﯿﮑﻨﺪﻡ ﻣﯿﺒﺴﺘﻤﺶ ﺍﻭﻥ ﺳﺮ ﻧﺦ, ﺑﻌﺪ ﻣﮕﺲ

ﺳﺎﻟﻤﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﯾﮑﯽ ﺭﻭ ﺑﮑﺴﻞ

ﻣﯿﮑﺮﺩ ﻣﯿﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ |:

ﻻﻣﺼﺐ ﺻﺤﻨﻪ ﯼ ﭘﺮﺍﺣﺴﺎﺳﯽ ﺑﻮﺩ

.

.

.

بعضیا هم هستن اینقد ماهن که میخوای هی نگاشون کنی

چیه؟

چرا زل زدی به من؟

.

.

.

ایبوک سامان

اگه میدونستی چقد برام مهمی کلاه ایمنی میذاشتی سرت میرفتی بیرون !

.

.

.

آیا میدانید چه کسی اولین بار ماست رو کشف کرد

آیا میدانید چه کسی اولین بار آن را با خیار قاطی کرد

آیا میدانید چه کسی به آن گردو و نعنا را افزود

لامصب خیلی حال میده ، هرکی بوده دمش گرم !

.

.

.

کسایی که اول رابطه بهت میگن بی احسـاس

همون لعنتی هایی هستن که

وقتی عاشقت کردن ، آخرش بهت میگن یه کم منطقی باش :|

.

.

.

دوسـتـای واقـعـی پشت سر هم حـرف نـمیـزنـن

جمع میشن با هـم پشت سر بـقیـه حرف میـزنن !!

( از کتاب اصول زن بودن – جلد ۸ – پـاورقی صفحه ۲۰۱۳ )

.

.

.

دقت کردین دو جا جاذبه زمین هیچ شمرده شده یکیش تو خارج از جو زمینه

یکی دیگشم تو کارتون فوتبالیستهاس !!

.

.

.

به سلامتی مادری که اگـه ۱۰۰ تـا پـریز خالی هم باشه

برا وصل کردن جاروبرقی ، گوشیه تو رو از شارژ در میاره !

.

.

.

باز کردن ســـــر حرف

گاهــــی اوقات از باز کـــردن گاوصنـــدوق بانــک هــم سخــــت تره :|

.

.

.

یکی از مشکلات دوران تحصیل اینه که وقتی گرسنت میشه نمیتونی درس بخونی

وقتی هم که سیر میشی نمیتونی درس بخونی

ولی مشکل اصلی تر اینه که حد وسط نداره ، یا گرسنه ای یا سیر !

.

.

.

نمیدونم چه رمزیه لامصـــب

بعضیـــــا میگن “عزیــــــزم” انگار فحــش دادن

ولی بعضیا به آدم میگن “دیوونـــــه” انگار دنیـــا رو به آدم دادن

.

.

.

یعنی ﻣﻮﻧﺪﻡ ﭼﯽ ﺑﮕﻢ :|

یه ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺗﻠﻔﻨﯽ ﺩﺍﺭﻡ .. ﻫﯽ ﺯﻧﮓ ﻣﯽ ﺯﻧﻪ ﻣﻦ ﻓﺤﺸﺶ ﻣﯽ ﺩﻡ…

ﺳﺮﯼ ِ ﺁﺧﺮ ﮐﻪ ﻓﺤﺸﺶ ﺩﺍﺩﻡ ، ﺍﺱ ﺍﻡ ﺍﺱ ﺯﺩه

ﮐﺎﺭﯼ ﻧﮑﻦ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﻪ ﺯﻧﮓ ﻧﺰﻧﻤﺎﺍ !

.

.

.

ﺯﻥ ﻫﺎ ﺍﺻﻦ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﻧﯿﺴﺘﻦ!

ﻓﻘﻂ ﯾﻪ ﮐﻢ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯿﺨﻮﺍﻥ

ﯾﮑﻤﯽ ﻫﻢ ﻋﺸﻖ

ﻭ ﯾﮑﻤﯽ ﻫﻢ ﭘﻮﻝ

ﻭ ﯾﻪ ﮐﻤﯽ ﻫﻢ ﺗﻌﺮﯾﻒ

ﯾﻪ ﮐﻤﯽ ﺗﻔﺮﯾﺢ

ﯾﻪ ﮐﻤﯽ ﺧﺮﯾﺪ

ﯾﮏ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺗﺮﺟﯿﻬﺎ ﺑﺎﻻﯼ ۴ ﻣﯿﻠﯿﺎﺭﺩ

۲ ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻪ ﺗﻮ زعفرانیه

ﯾﻪ ﻭﯾﻼﯼ ۵۰۰۰ﻣﺘﺮﯼ ﺗﻮ ﺷﻤﺎﻝ

ﻭ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺮﺩﺍ ﺳﺮ ﺩﺭﻧﻤﯿﺎﺭﻳﻦ!

:|

به بعضیا باید گفت : کم پیدایی الحمدالله !

.

.

.

این که بعضی وقتا با خودم تو خونه حرف میزنم خیلى عجیب نیست

ولى اینکه گاهى وسطاش میخندم زیاده رویه دیگه نه ؟

.

.

.

من اگه همین الانم زلزله بیاد

با باقیمونده غذایی که لای دکمه های کیبوردم هست میتونم یه ماه زیر آوار زنده بمونم !

.

.

.

امروز صبح که از خواب بیدار شدم اولین سوالی که برام پیش اومد این بود که من کجام !؟

یه کم که دقت کردم فهمیدم مامانم اتاقمو تمیز کرده

.

.

.

تنها فایده ای که زاویه پرتاب تو فیزیک داشت

این بود که تو

Angry birds

تبدیل ب ابر قدرت شدم

.

.

.

این همه پولی که دادم روزنامه خریدم تا کار پیدا کنم اگه جمع کرده بودم الان برج العربی رو خریده بودم !

.

.

.

فرق بین مردای قدیم و جدید:

قدیمترها لحن مردها:

گستاخی مکن زن!! طعام را بیاور

امــا اکنون :

عسلم امشب ظرفا نوبت منه یا تو

.

.

.

یارو با عصبانیت میره خونه به زنش میگه تمام پردا های خونه رو بکن

زنش همه پرده ها رو میکنه

اصغر میگه بشین حالا دو کالام بی پرده با هم حرف بزنیم

.

.

.

یارو ﻣﻲ ﺯﻧﻪ ﺗﻮ ﮔﻮﺵ داداشش

داداشش ﻣﻴﮕﻪ : ﺍﺯ ﻋﻤﺪ ﺯﺩﻱ؟

ﻣﻴﮕﻪ : ﺁﺭﻩ

داداشش ﻣﻴﮕﻪ : شانس آوردی ، ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻼً ﺣﺎﻝ ﻭ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺷﻮﺧﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘم

.

.

.

بعضی وقتا بد نیست لب بالاییت رو با لب پایینت آشنا کنی

و دهن گرامیتو ببندی

قابل توجه بعضی ها

.

.

.

بعضی از آقایون هم هستن با گفتن این جمله که

“والا هرچی زشت تر باشی شانست بیشتره”

خودشون رو در دسته بد شانس ها جا میدن

تا از زشتی تبرئه بشن

.

.

.

این روزا فقط میشه به عزرائیل اعتماد کرد

چون حداقلش اینکه قصد و نیتش مشخصه !

.

.

.

هیچوخ اونقدر شـــاخ نشو که فقط جنبه‌ی تزئینی پیدا کنی…

اونوقته که میبُرنت، آویزونت می‌کنن بالا طاقچه

از ما گفتن بود

.

.

.

در یخچال رو باز کردم

یه پشه در حالی که داشت فحش می‌داد ازش خارج شد ! :|

.

.

.

ما زیاران چشم یاری داشتیم ، یاران هم متقابلا از ما چشم یاری داشتن

ما منتظر اونا ، اونا منتظر ما

.

.

.

ﻣﺎ ﺯ ﯾﺎﺭﺍﻥ ﭼﺸﻢِ ﯾﺎﺭﯼ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ

ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺩﮐﺘﺮ ﭼﻨﺪﺗﺎ ﻗﺮص ضد ﺗﻮﻫﻢ ﺩﺍﺩ ﺧﺪﺍﺭﻭ ﺷﮑﺮ ﺍﻻﻥ ﺑﻬﺘﺮﯾﻢ

.

.

.

آیا میدانستید تعداد زوج یا فرد بودن آدمهای کره ی زمین به من بستگی داره ؟

.

.

.

یه پیژامه دارم اینقدر راحته که وقتی تنم میکنم هر ۵ دقیقه یبار نگاه میکنم ببینم پامه یا نه

معاوضه با زمین یا خودرو

.

.

.

بـــــه جــــای ایـــنــکـــه لــبــتــــ رو ” پــــرتــــز ” کـــنــی مــــغـــزتـــو پُـــرِ ” تــــز ” کـــن

.

.

.

یه ضرب المثل چینی هم داشم که افتاد شکست متاسفاته :|

.

.

.

انقدر تبلیغ کِــــرِم حلزون رو پخش کردن که آدم هر وقت حلزون می بینه دوست داره بره یه امضا ازش بگیره

.

.

.

دختره متولد ۸۲ نوشته :

“از تنها بودنم راضی نیستم اما خوشحالم که با خیلی ها نیستم …”

اونوقت ما تا ۱۰سالگی برا هلیکوپتر بای بای میکردیم که چراغ بزنه واسمون !

.

.

.

حساب کنید قیافه دخترای دوران حافظ و سعدی چه جوری بوده

که خال کنج لب یار آپشن محسوب می شده!

.

.

.

رسم رفاقـــــــــــت اینه که

با رفیـــــق پیرشــــــــــــى

نه اینکه وســـــــــــط راه از رفیـــــق سیرشـــــــــــــى

.

.

.

به یکی میگن برو خبر مرگ پدر همسایه رو بده

طرف میره در میزنه میگه بابات خونه است

پسر مرده میگه نه شب می یاد.

طرفم میگه حالا بشین تا بیاد! )

.

.

.

ظالم باشی بهت میگن حیوون! مظلوم باشی میگن حیوونی‌‌

.

.

.

داداش دوستم رفته مسافرت ماشینشو یه هفته داده دست دوستم باشه

اونوقت داداش من وقتی می ره بیرون شلوارکشو قایم می کنه که نکنه من بپوشمش!

.

.

.

اعتراف میکنم زمان مدرسه دبیرم بهم گفت:

از کلاس برو بیرون، تو با کارات به ساحت مقدس کلاس توهین میکنی.

منم هرهرهر خندیدم و با اعتماد به نفس گفتم: شما انقدر بی سوادی به ساعت میگی ساحت :دی

.

.

.

الان تو اخبار میگه ۳۴۰۰۰ نفر تو امریکا خودشون نمیدونن ایدز دارن :|

یارو خودش نمیدونه تو از کجا میدونی؟ :|

.

.

.

بابام : میخوام این ترم معدلت ۱۸ بشه !

من : باشه ! من این ترم معدلم ۲۰ میشه !

بابام : شوخی میکنی… !؟

من : خودت سر شوخی رو باز کردی

.

.

.

سعی کنین خودتون باشین و اگه اینی که الان هستین خودتونه ، سعی کنین خودتون نباشین !

.

.

.

بیخودی صدای گاو درنیار!

من و تو خیلی وقته دیگه “ما” نیستیم..

.

.

.

طرف می ره خواستگاری واسه پسرش. پدر عروس می گه:

آقازاده دانشگام میرن؟ طرف می گه: مسافر گیرش بیاد چرا که نه!

.

.

.

ایبوک سامان

به هر حال بررسی که می کنم می بینم تنها کسی که به من نخ داد، قرقره بود

.

.

.

یعنی با این شانسی که من دارم اگه دختر به دنیا میومدم

تو جهل عربستانی ها به دنیا میومدم زنده به گورم میکردن.. :|

.

.

.

من اگه دیرتر از اون ساعتى که میخوام بیدار بشم اعصابم خورد میشه دوباره میگیرم میخوابم

.

.

.

یکی فانتزی های فرهنگیم اینه که دوست دارم یه فیلم بسازم

که توش کاپیتان با صدایى آروم و به غایت مودبانه به ملواناش میگه لطفا لنگرها رو بکشید

.

.

.

رسیدم توی کوچه مون ، دیدم یه خانومی داره ماشینش رو بین دوتا ماشین دیگه پارک می کنه….

جای پارک خیلی کم بود و بنده خدا حسابی کلافه شده بود….

وایستادم و فرمون دادم بهش ، « بیابیاااا، خب!حالا فرمون رو کامل برگردون!خوبه خوبه، خاموش کن.»

بعدش هم بدون اینکه منتظر تشکر خانومه بشم راه افتادم برم

که دیدم خانومه صدا کرد و گفت دستت درد نکنه ، زحمت کشیدی!!!!

گفتم خواهش می کنم ، کاری نکردم…

گفت : دانشمند! من داشتم از پارک در می اومدم…

ازین سوتی های ضایع ندیم جلو خانومااا صلواااات

ﺑه یارو ﻣﯿﮕﻦ ﺯﻭﺭﺕ ﺑﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﻣﻴﺮﺳﻪ؟

ﻣﻴﮕه ﺁﺟﺮ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﺎﺷﻪ ، ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ !

.

.

.

یارو تصادف میکنه بی هوش میشه میبرنش بیمارستان

بعد از یه مدت به هوش میاد میگه : مثله اینکه تو بهشتم ؟!

زنش میگه : کوری نمیبینی نشستم کنارت !؟ :D

.

.

.

خـــاطــرات هـمـه دخــتـرا شـبــیـه بـه هـمـه

فـقـط اسـم پـسـراش بـا هـم فـرق مـی کـنـه !

.

.

.

رفیقم میخواد بره حج

بهش میگم سوغاتی برامون چی میاری ؟

میگه اگه جریان ول کردن مغازه ها موقع نماز واقعیت داشته باشه

واسه همه تون همه چی میارم !

.

.

.

زیر دستاتونُ راضی نگه دارید

یه قانونی هست که میگه :

یه آبدارچی وقتی که باهات قهر میکنه ، چایی‌تو قطع نمیکنه ، توش میش*اشه !

.

.

.

قبلنا می‌گفتن مرد باید ایستاده بمیرد یا با گلوله سربی توی سینه

مردای امروزم زیر موچین و بوتاکس و پروتز و عمل بینی‌ جون ندن خیلیه !

.

.

.

یارو توی مغازۀ شیرینی فروشی مشغول کار شد

زنش گفت : ببینم وقتی تنها هستی هوس نمی کنی به شیرینی ها ناخونک بزنی ؟

خیلی جدی گفت : نه اینکار دزدیه

فقط روی شیرینی ها رو لیس می زنم !

.

.

.

ﺩﻭﺳﺘﻢ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﺳﻮﺳﯿﺲ ﮐﺎﻟﺒﺎﺱ ﺩﺍﺭﻩ

ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻣﯿﮑﺮﺩ،ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﯾﻪ ﺩﺧﺘﺮﻩ ﺍﻭﻣﺪ ﺗﻮ ﻣﻐﺎﺯﻩ

ﮔﻔﺖ : ۵۰۰ ﮔﺮﻡ ﮊﺍﻣﺒﻮﻥ ﻣﺮﻍ ﻣﯿﺨﻮﺍﻡ

ﺩﻭﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﯿﮑﺸﯿﺪ ﺩﺧﺘﺮﻩ ﭘﺮﺳﯿﺪ :

ﺧﯿﺎﻟﻢ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺷﻪ ﮐﻪ کیفیتشﺧﻮﺑه ؟

ﺩﻭﺳﺘﻢ ﮔﻔﺖ: ﺑﻠﻪ ، ﺑﺮﺍ ﺧﻮﺩﻣﻮﻥ ﺗﻮ ﺧﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯿﺒﺮﻡ

ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺖ ﺷﺪ ۷۰۰ ﮔﺮﻡ ، ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﻩ ؟

تو خونه ما هرگز نرسیدن بهتر از دیر رسیدنه

دیر که میشه لامصب بابام با شاتگان، مامانم با اره برقی انتظارمو میکشن !

.

.

.

لعنت به اون پشه ای که همه جارو ول میکنه

مستقیم میره تو سوراخ بینی دستی میکشه دور میزنه میاد بیرون

اینا از بن لادنم وحشی ترن !

.

.

.

خیلی جالبه

مانیتورمو تمیز کردم

انگارهمتون رفتید حموم !

.

.

.

یارو تو باشگاه یه ساعت پیدا میکنه میگه : این ساعت آبی زیمنس مال کیه ؟

یه آقایی میگه مال منه

غضنفر میگه نشونی شو بده. یارو میگه :آبی زیمنس !

میگه : دهه ! اینا رو که خودم گفتم داداش ! تو اصلا بگو ساعت چنده؟!

.

.

.

بعضیام هستن فک می کنن کین ، نه عموو !

من اسم تورو که می شنوم یه هفته بد شانسی میارم

چه برسه بخوام در موردت حرف بزنم !

.

.

.

آیا می دانید زبان ایرانی مختصرترین زبان دنیاست؟

مثال: معال جمله ی «میری سریع این کار رو انجام میدی و برمیگردی» یک کلمه است.

«اومدیا»!

.

.

.

ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻛﺎﺭﻯ ﻛﻪ ﺗﻮ ﺑﭽﮕﻰ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺧﻮﺩﻡ ﻳﺎﺩ ﺑﮕﻴﺮﻡ

ﻧﺎﺧﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻨﺪ ﺍﻭﻝ ﺍﻧﮕﺸﺘﻢ ﺟﺰﺀ

ﻧﺎﺧﻦ ﺣﺴﺎﺏ ﻣﻰ ﻛﺮﺩ:|

.

.

.

یه خانم دارم ماااااااااااااااااااااااااااااااااه

دست پخت عالی ، کدبانو ، پر احساس ، زیبا …

حجابش که ۲۰ اِ …

خوش اخلاق و اهل فکر و …

خلاصه کم از خانمی هیچی کم نداره …

فقط مشکل اینه که :

دقیقاً نمی دونم کیه و کجاست …

ولی عاشقشم ، خدا حفظش کنه

.

.

.

نشستم قلک دلمو شکوندم،تهش همش چند تا دلخوشی بود

.

.

.

دقت کردین !؟

این منبع موثق دهن لق‌ ترین آدمیه که تا الان دیدم :دی

.

.

.

شماهم وقتی میخواید ببینید یکی خوابه و داره نفس میکشه یا نه

به جای اینکه صداش کنید

نگاه شکمش میکنید ببینید بالا و پایین میشه یا فقط من اینجوریم !؟

.

.

.

میدونین چرا باباها تو زمستون گرمشونه تو تابستونم سردشونه !؟

اگه شماهم یه بار برین قبض ها رو پرداخت کنین

کل تنظیمات بدنتون بهم میخوره

.

.

.

ما یه بار دعوامون شد پسره با موتور افتاد دنبالمون

با دمپایی ابری میزد شیشه ماشین رو بشکونه :|

.

.

.

رفتم الکتریکی محلمون گفتم: زنگ درمون خرابه

یاروگفت: برو میام درست میکنم

هرچی منتظر شدم نیومد

رفتم مغازش میگم چرا نیومدی؟

میگه اومدم هر چی زنگ زدم هیچکس درو باز نکرد :|

.

.

.

پسرداییم تا حالا لب به سیگار و قلیون نزده

بعد از اینکه تو عشقش شکست خورده

رفته الکترو اسموک (Electro Smoke) خریده میکشه!

آخه آدم انــــــقدرررر هـمـوژنـیـزه؟! :•|

.

.

.

امشب سر به موضوع الکی که حق با من بود با بابام حرفم شد

بابام هم میخواست معذرت خواهی کنه

هم غرورش نمیذاشت

طی یه حرکت انقلابی رفت کولر و روشن کرد !

.

.

.

با کلی شوق و ذوق رفتم خونه ، می گم پدر جان استادمون گفت

بین همه ی کلاس ها، من بالاترین نمره رو گرفتم. می گه: ببین دیگه بقیه چقدر خنگن :|

.

.

.

آدم باس یه رفیق داشته باشه ، شبای امتحان بزنگه بهش بگه :

چند صفحه خوندی؟

اونم بگه :چیووووو؟؟؟؟

تا یه کم دلش گرم شه!

.

.

.

دقت کردین وقتی مهمون میاد

آشغال ریزه های روی قالی چقدر به چشم میان و بزرگ میشن؟!

اصلا میان جلو سلام واحوالپرسی میکنن

.

.

.

بدترین چیز اون خنده ی اجباری برای حفظ آبرو بعد از یه زمین خوردن وحشتناکه

.

.

.

ﻧﻤﺮﻩ ٢٠ ﻛﻼﺳﻮ: ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻡ!

ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﻮﺷﻮ ﺣﻮﺍﺳﻮ: ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻡ!

ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﺷﻬﺮ ﭘﺮﻳﺎ

ﺍﻭﻥ ﻛﻪ ﺟﺎﺵ ﺗﻮ ﻗﺼﻪ ﻫﺎﺳﻮ

ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺗﺎ ﻟُﺪﻓﻦ

.

.

.

دیشب سوار پورشه ام شده بودم

و توخیابون دور میزدم باهاش

یهو یکی پرید جلو ماشین تا خواستم ترمز کنم

پام گرفت به لحاف و پاره شد!

.

.

.

واسه فلش در میذارن که آدم گمش کنه

وگرنه چه خاصیتی داره !؟

.

.

.

ﺑﺎ ﯾﮑﯽ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩم

ﭘﺮﺳﯿﺪ : ﺭﺍﺳﺘﯽ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﭼﻪ ﻣﺎﻫﯽ هستی ؟؟

ﻣﻦ : خرداد ^-^

ﺭﻓﺖ :|

ﮔﻔﺘﻢ : ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺮﯼ ؟

ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﻟﯿﺎﻗﺘﺘﻮ ﻧﺪﺍﺭﻡ

ﯾﻪ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺁﺩﻣﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻣﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪﯾﻦ خرداد ! ^-^

.

.

.

اعتراف می کنم:

زمان بچگی وقتی برق می رفت روی زنگ همه همسایه ها چسب نواری می چسبوندیم

حالا شما زمان اومدن برق رو تصور کنین!

.

.

.

دیدید این فیلمارو که بچه گم میشه وقتی پدر مادرش پیداش میکنن

نیم ساعت تو بغل همدیگه گریه میکنن

والا ما که بچه بودیم گم که میشدیم

بعد از اینکه پیدامون میکردن نیم ساعت کتک میخوردیم :|

.

.

.

یارو میره دکتر دستشو محکم تکون میده

میگه آقای دکتر من اینجوری میکنم درد میگیره ، دکتره میگه نکن !

.

.

.

پسره ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎﺵ ﻣﯿﮕﻪ :

ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﻦ ﺑﺪﻩ

ﺑﺎﺑﺎﺵ ﻣﯿﮕﻪ ﭼﯽ ؟

ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﻦ !

ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﯼ ﻭﺍﺳﻪ ﭼﯽ ؟

ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻭﺯﯼ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﻦ ﻣﯿﮕﯿﺮﻥ

ﺑﺎ ﻫﻤﻮﻥ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻣﻦ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﯿﺎﻥ

ﺍﻭﻧﻮﻗﺖ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﭘﻮﻧﺼﺪ ﺗﻮﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﯼ ؟

ﺑﺎﺑﺎﯼ ﻣﻦ ﺳﯿﺼﺪ ﺗﻮﻣﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯿﺪﺍﺩ ﮐﻪ

ﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻡ ﺩﻭﯾﺴﺖ ﺗﻮﻣﻦ ﺑﺪﻡ !

ﺑﯿﺎ ﺣﺎﻻ ﺍﯾﻦ ﺻﺪ ﺗﻮﻣﻦ ﺭﻭ ﺑﮕﯿﺮ

ﭘﺴﺮﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﺮﺩ ﺩﯾﺪ

ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺗﻮﻣﻨﯿﻪ ! :دی

مطالب ارسالی دوستان

هادى كاتبى

وحید از بازرگان

ارسال شده توسط محمد حسین ج

در ذهن دخترا و پسرا چه چیزی می گذرد؟!

خاطرات خنده دار

**

اول دبيرستان يادمه يبار رفته بودم تو يكى ازدستشويى هاى مدرسه. رفيقم هم بعدمن اومد ميخواست منوبترسونه اما دسشويى را اشتباه گرفته بود يكى ديگه از دسشويى اومدبيرون يدفعه پريدجلوش بلندگفت پق

بدبخت داشت سكته ميكرد.

من كه اومدم بيرون ديدم داره معذرت خواهى ميكنه.

درس عبرت بشه واسه بقيه!!

**

سوم راهنمايى كلاس علوم بود من و رفيقم ميزجلو بوديم. معلم داشت درس ميداد هيچكدوممون حال درسو نداشتيم من رو انگشتم و رفيقم رو پاكنش داشتيم آدمك ميكشيديم كه يدفعه معلم ديدمون.

گفت خدا شفاتون بده اين روانگشتش اون يكى رو پاكن دارن نقاشى ميكشن.

هيچى ديگه همه خنديدن كلا ضايع شديم.

**

بچه يكى از فاميلاى دورمون تو مدرسه بوده معلمشون رفته سروقتش گفته مشقاتو بذارروميزببينم.

اينم دست كرده توكيفش گفته شانست بگه نوشته باشم!

ارسالى از هادى كاتبى از فريدونشهر

خاطرات واقعى و خنده دار

***

يبار تواتوبوس بودم شب بود بغل دستيم يه آدم مسن بودكه خوابيده بود.گرسنم شد يه ويفرداشتم بازكردم كه بخورمش يه گازكوچيك بهش زدم يه صداى خرپ كوتاه داد يدفعه آقاهه بيدارشد گفت آقا يه كم يواشتر

منو ميگى دهنم چهارطاق وامونده بود

آخه آدمم اينقده حساس؟

***

ديدين هندزفرى ميذاريم خودمون بلندحرف ميزنيم،

يبارتوخوابگاه يكى ازبچه ها هندزفرى گذاشته بود صداشم تا ته زيادكرده بود بعد داشت بادوس دخترش اس ام اس بازى ميكرد بلندبلند ميگفت و مينوشت بعد جوابشم كه براش ميومد بلندميخوندش.

يعنى ما كلا توجريان حرفاشون بوديم.

***

سركلاس بازاريابى بوديم استاد داشت درمورد خريدلباس واينكه ايرانيا خيلى بيش ازاندازه نيازشون لباس ميخرن حرف ميزد.يه دفعه خواست مثال بزنه به يكى ازدختراى جلوى كلاس اشاره كرد وگفت مثلا شماچندتا مانتودارى؟

دختره بيچاره قرمزشد نميدونست عدد بالابگه يا پايين درهرصورت ياپيش استاد ضايع ميشد يا پيش رفيقاش.

خلاصه استاد بدجورگذاشتش تومنگنه

آخرشم نتونست جواب بده

استادم گفت اينقد زياد داره كه روش نميشه بگه.

***

يه بارهم منتظر سرويس بوديم همين كه اومد سوارشديم چندتا دختراون جلو نشسته بودن يدفعه راننده گازداد منم با تمام سرعت رفتم سمت عقب هركارى كردم نتونستم خودمونگه دارم فكر كنم اگه شيشه عقب اتوبوس نبود ازته اتوبوس پرت ميشدم بيرون.

***

ارسالی از وحید از بازرگان

کی میگه گوزیدن عیبه؟ نه اصلا هم عیب نیست! تریلی و کامیون به اون بزرگی میگوزن براشون عیب نیست اونوقت واسه ما که دویست برابر کوچکتریم عیبه؟؟! :|

**

از غضنفر میپرسن: سه تا حیوان درنده نام ببر؟ میگه: گرگ، پلنگ ، ببر. چیه؟ خب راست گفته دیگه!:))) مثل اینکع غضنفر هم آدمه هااا حیوون که نیست!

**

یادش بخیر، بچه که بودیم، باطری چراغ قوه که تموم میشد؛ هکش میکردیم و اون قیر داخلشو استخراج میکردیم و مثل آدامس میجویدیم! انقد خلاق بودیمااا :|

**

دقت کردین همیشه خانم های جوون و خوشجیل موشجیل توی ماهواره وسایل تبلیغ میکنن؟؟! تا مدتها پیش فکر میکردم همه ی اون وسایلا مال خود خانمه هست ، دلم میخواست هی سفارش بدم :)))

**

شما هم وقتی میرین دستشویی بعد اتمام کار شیر آب رو باز میکنین تا آفتابه پر بشه بعد به خودتون میگین تا آفتابه پر بشه من باید شلوارمو بکشم بالا و تمام دکمه ها و کمربندمو ببندم؟؟ یا فقط من اینجوریم؟!

**

شیر آب ما هم دنده ای هست، یکم که بازش میکنی صدای خشنی درمیاره،این یعنی اینکه توی دنده یک هست و زیاد گاز میدیم، بعد یکم دیگه که باز میکنی صداش کمتر میشه، این یعنی اینکه موتورش هنوز هم یکم زور میکشه، بعد میذاری دنده سه صداش قطع میشه، آره همینه (تکنولوژی)تکنالوجی

**

بیچاره دخترا وقتی میرن دستشویی باید کل شلوار رو بکشن پایین، ولی پسرا میتونن با کشیدن یه زیپ کارو تموم کنن!!

**

مادرم فکر میکنه پرنده ها آدمن! نفرینشون میکنه، فحش میده که چرا میان تو حیاط میرینن!! :|

**

فیلمبردار که زن باشه، همه خواهند رقصید! ضرب المثل سال 92

**

یه روز رفتیم عروسی یکی از فامیلامون، مهموناشون خیلی زیاد بودن، فیلمبردار جشن عروسی هم یه دختر جوون بود، اونم چه دختری!! خلاصه پیر و جوون و مرد و زن و بچه و کچل و مودار و مجرد و متاهل و بی پول و پولدار ...حتی خود من، همه و همه دست به دست هم دادیم و بکوب و تمام وقت رقصیدیم.نه واسه اینکه نظرشو جلب کنیم هااا نه نه اصلا! فقط بخاطر اینکه نوار فیلم خالی نیفته و هدر نره رقصیدیم. نبودین که ببینین !!

پس نتیجه میگیریم: فیلمبردار که زن باشه همه خواهند رقصید! ضرب المثل سال 92.

**

((فعلا همین قد بود آقا سامان گل، بازم برای تو و مخاطبانت مطالب خنده دار مینویسم، امیدوارم تونسته باشم جوک های خوب و جالبی رو گفته باشم

پیامک عاشقانه ، سخنان فلسفی هم مینویسم، در آینده اونا رو هم میدم بذاری توی کتابت))

بازم ببین هر کدوم از جوک ها رو قبول نداشتی یا نکته غیر اخلاقی داشت و یا جالب و خنده دار نبود رو قرار نده!

مچاله ی جناب آلی وحید

پیامک خنده دار و .....

طرف نوشته بود که

من یه گوگل واسه مغزم لازم دارم یه آنتی ویروس هم واسه دلم

یکی کامنت گذاشته بود:

پس یه فتوشاپ هم واسه قیافت بذار!

بد‌ترین ضربه‌ای که دخترا میخورن خیانته اما بد‌ترین ضربه‌ای که یه پسر می‌خوره

زمانی که می‌فهمه سیستمش بازی مورد علاقشو ساپورت نمی‌کنه

لذتی که توی باز و بسته کردن درِ باتریِ کنترل تلویزیون موقعِ تماشای تلویزیون هست،

توی تماشای خود تلویزیون نیست

یکی از بزرگترین حسرتام مال وقتیه که میرم خونه ی کسی واسش کیک خامه ای میبرم!

بعدش تا آخر مهمونی منتظر میشم بلکه یه تیکشو بیاره با چایی بخوریم ولی نمیاره

تصمیم گیری برای خاموش کردن لپتاپ از مهمترین تصمیماتی که آدمی در طول روز میگیره

فقط یه ایرانی میتونه اینو باور داشته باشه که اگه جفت راهنمای ماشین و روشن کنه

مجازه تو اتوبان دنده عقب حرکت کنه

دوس داشتم الان تو یه پیاده روی سنگفرش باشم

با اونی که دوسِش دارم … به سمت تهه خیابون در حرکت باشیم

اما خداییش مغازه نباشه که از خرید خیلی بدم میاد

ای که از کوچه معشوقه ما می گذری..!!

هان؟

قوربون دستت همین پلاستیک عاشقلامونم بزار سر کوچه..

به دوستم اس میدم میگم تولدت مبارک…

میگه مرسی عزیزم تولد تو هم مبارک!

جوونا دارن از دست میرن به خدا

این داورا وقتی بازی به وقتای اضافه میکشه اضافه حقوق میگیرن؟

اینم دغدغه ی جدید دخترا …

ماه رمضون، ماه مهمونی خداست! وای حالا من چی بپوشم؟

…

سه دزد بزدزد رفتن بزدزدی یه دزد بزدزد دو بز دزدید

دو دزد بزدزد یه بز دزدیدن، یه دزد بزدزدبه دو دزد بزدزد گفت من

که یه دزدبزم دوبز دزدیدم اونوقت دو دزدبزدزد یه بزدزدیدین؟!

ما دماغ فابریکا با انگشت به جاهایی از دماغمون دسترسی داریم که

شما دماغ عملی ها با گوش پاک کن هم دسترسی ندارید!!

غودا چیست؟

کلمه ای ک بروسلی با گفتنش زورش ۳ برابر میشد.

زن یارو ازش میپرسه عزیزم اگه بخواى به درصد بگى چقدر دوسم دارى چند درصد میگى؟

میگه ۹۷ درصد

زنه میگه اون ۳درصد واسه چیه؟

میگه اون مالیات بر ارزش افزوده ست!

…

پیش خودمون بمونه، گفتم به شما بگم که من هم زن دیگه ای گرفتم

اگه شما هم زن دیگری میخواهید بگیرید، براى شما هم هست.

هم زن های برقی پارس خزر

3 تا دروغ هست که تو زندگی زیاد میشنوی:

عاشقتم …

تا آخر عمر باهات میمونم …

دیفرانسیل و انتگرال یه روزى به دردتون میخوره!

لذتی که تو شیش آوردن منچ هست توکیش ومات کردن شطرنج نیست!

خدایا هیچ جوونی رو از در هیچ یخچالی ناامید برنگردون.

فقط یه ایرانی میتونه

شامپو رو تو یه هفته تموم کنه

و تهش رو با آب قاطی‌ کنه

و یک ماه بیشتر استفاده کنه … !!!!

یکی از بدی‌های هدفون اینه که همش فکر می‌کنی دور و ورت داره یه اتفاقی میفته که تو ازش خبر نداری!

یکی از بدی های سایلنت گذاشتن گوشی هم اینه که

همش فک میکنی اس ام اس اومده میری نگاه میکنی میبینی هیچ خبری نیست!

همش با خودت درگیری

گیرم برم آمریکا واسه زندگی!

بهترین جاش اصلا!

تو بگو بهترین شرایط!

فقط کافیه تو آمریکا برق بره بعد برق که بیاد هیشکی تو صلوات فرستادن منو همراهی نکنه!

بغضم میگیره

اومدم به مامانم میگم یه معلم جدید اومده هرکی آزموناشو زیر ۵۰ بزنه، عین سگ میزنتش

اگه چند بارهم این طوری بشی میبرتت تو یه اتاق درو قفل میکنه و…

اصن مامانم از خوشحالی اشک تو چشاش جم شد

یه جور میگن ما دهه شصتی ها دهه شصتی ها انگار با ماموت میرفتن مدرسه و رو کتیبه درس میخوندن

والا

۷۷۷ سه تا ۷ داره

زمستونا خیابونا برف داره

صابون که به دست بزنی کف داره

ایرانو ای جوری نبین نفت داره

نونوایی محلمون صف داره

اهنگای قدیمی دف داره

کاملا تست شده

اگه آب ریختین: رو فرش در کمال خون سردی یه چیزی مثل بالش پیدا میکنید و

میزارین روش تا خودش خشک بشه…

نمک ریختین: دیگه خودتون بهتر میدونین … با دست پخش میکنین…

فلفل ریختین: چون بو میده اول ۲ لیوان آب میریزین روش بعد بالش میزارین…

اگه ظرف یا ماهیتابه سوزوندین جزغاله شد: میندازین یه جای دور… و

در صورت پرسش مادرتون مبنی بر اینکه این ماهیتابه تفلون تازه خریدم کو؟؟ اظهار بی اطلاعی میکنین…

هسته میوه به غیر از زرد آلو: پرتاب تو حیاط

فعلا همینا رو یاد بگیرین بسه…

اینجانب اینقدری از نگاه های زیر چشمی مامانم میترسم از حمله آمریکا نمیترسم!

ﻣﻦ ﻣﯿﺪﻭﻧﻢ ﺍﮔﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﯾﻪ ﺭﻭﺯِ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﺑﻮﺩ الان ساعت ۸ شب بود

اما چون ماه رمضان هست هنوز ظهر نشده!!

آیا می دونستین که از بالا ترین فضیلت ها در ماه رمضان افطاری دادن است؟

منتظر تماس شما هستم

برای اینکه توی زحمت نیوفتین آدرس چند تا رستوران هم بلدم

رفیقم میخواد بره حج

بهش میگم سوغاتی برامون چی میاری؟

میگه اگه جریان ول کردن مغازه ها موقع نماز واقعیت داشته باشه

واسه همه تون همه چی میارم!

ﺗﻮﯼ ﯾﻪ ﭘﯿﺠﯽ ﯾﻪ ﺳﻮﺍﻝ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ:

ﺭﻭﺯﻩ ﺗﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﺎ ﭼﯽ ﺑﺎﺯ ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟!

ﮐﺎﻣﻨﺖ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﯾﺎﻓﺘﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﻮﻃﻨﺎﯼ ﻋﺰﯾﺰﻣـــﻮﻥ ﺑﻪ ﺷﺮﺡ ﺯﯾﺮ ﺑﻮﺩ:

ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻍ

ﺑﺎ ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ

ﺑﺎ ﺍﻓﻄﺎﺭ …

ﺑﺎ ﺁﭼﺎﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ

ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ

ﺑﺎ ﮐﻠﯿﺪ

ﺑﺎ ﺷﺎﻣﭙﻮ ﮔﻠﺮﻧﮓ

ﺑﺎ ﺍﻧﺒﺮﺩﺳﺖ

ﺍﺻﻼ ﻧﻤﻴﺒﻨﺪﻳﻤﺶ ﻛﻪ ﺑﺨﻮﺍﻳﻢﺑﺎﺯﺵ ﻛﻨﻴﻢ!

ﺑﺎﺯ ﻧﻤﯿﺸﻪ، ﺳِﻔﺖ ﺑﺴﺘﻤﺶ

ﺑﺎ ﻣﺮﻍ، ﺩﻝ ﻫﻤﺘﻮﻧﻢ ﺑﺴﻮﺯﻩ

ﯾﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯿﮑﻨﯿﻦ؟

ﺑﺎ ﺑﯿﺴﮑﻮﯾﺖ ﻣﺎﺩﺭ

ﻫﻤﭽﯿﻦ ﻣﻠﺖ ﺧﺠﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﺩﺍﺭﯾﻢﻣﺎ!!!

تازه امروز هفتم ماه رمضونه، حالا عید بود الان سیزده‌بدر بودا؟

خربزه که سهل، ما نارنگیم میخوریم منتظر لرزشیم

به سلامتیه زمانی که تو آرایشگاه مردونه فقط مو کوتاه میکردن!

شیوه خرید کوکا کولا در شیراز

سلام کــاکو، کوکــا کولام داری؟

- ها کــاکو. کوکــام هَس . هــــــمون جُو وردار . .

- کو؟ ایکه کــاکــائوئه کاکو!!!

- نه کاکو، پشتِ کــاکــائوا کوکــان

عزیزان روزه دار این مژده رو بدم

که فقط ۲۴ روز به پایانه ماه رمضان مونده. دیدید چه زود گذشت؟

”ﺏَ ﺭَ ﺏَ ﺏ ” ﭼﯿﺴﺖ؟

ﻫﻤﻮﻥ ﺑﺮﻭ ﺑﺎﺑﺎﯼ ﺧﻮﺩﻣﻮﻧﻪ

ﺍﯾﻨﻮ ﺩﺭ ﭘﺎﺭﻩ ای ﻣﻮﺍﻗﻊ ﺑﺎ ﺩﻫﻨﯽ ﮐﺞ، ﻭﺍﺳﻪ ﺗﻀﻌﯿﻒ ﺭﻭﺣﯿﻪ ﻃﺮﻑ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﯿﺒﺮﻥ!

ﭘﯿﺮﺯﻧﻪ ﺍﻭﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﺍﺭﻭﺧﻮﻧﻪ

ﮔﻔﺖ ﻧﻨﻪ ﺟﻮﻥ ﻟﮑﻪ ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﯾﻦ؟

ﺩﺧﺘﺮﻩ ﺑﺎ ﮐﻠﯽ افاﺩﻩ ﮔﻔﺖ ﻧﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ

ﭘﯿﺮﺯﻥ ﻫﻢ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﺧﻮﺏ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﯾﻦ

ﺍﮔﻪ ﺩﺍﺷﺘﯿﻦ ﺑﻪ ﺍﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﻏﻮﻧﺖ ﻣﯿﺰﺩﯼ

یارو ﻣﻲ ﺯﻧﻪ ﺗﻮ ﮔﻮﺵ داداشش

داداشش ﻣﻴﮕﻪ : ﺍﺯ ﻋﻤﺪ ﺯﺩی؟

ﻣﻴﮕﻪ : ﺁﺭﻩ

داداشش ﻣﻴﮕﻪ: شانس آوردی، ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻼً ﺣﺎﻝ ﻭ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺷﻮﺧﻲ ﻧﺪﺍﺷﺘم

این روزا فقط میشه به عزرائیل اعتماد کرد

چون حداقلش اینکه قصد و نیتش مشخصه!

یه ضرب المثل چینی هم داشتم که افتاد شکست متاسفاته

یک بسته کامل قرص پشه کش تو اتاقم دود کردم

طوری که اجسام اتاقم از فاصه ۱۱ سانتی متری قابل رویت نیستن

بازم این پشه ه میاد کنار گوشم صدای هیلیکپتِر درمیاره

یاد بروس ویلیس تو جان سخت افتادم!

دیدین اوشین دمپایی ابری رو با جوراب می پوشه؟

بیاد تو ایران سوژه عالم و آدم می شه!

خبر فوری:

به دلیل استقبال فوق العاده شما روزه داران عزیز

زمان اذان مغرب ۲ ساعت تمدید گردید!

بابام رفته هویج خریده میگه عَقلت که ناقصه، مغزتم که کار نمیکنه

بگیر این هویجو کوفت کن که حداقل چشمات برای تقلب کار کنه!

همین که خداوند سیستم صوتی وزوز پشه مگس رو

روی گنجشک و بلبل و کلاغ پیاده سازی نکرده جای شکرگذاری داره!

اگه قرار شد دوباره دهخدا زنده بشه باید بره تو تانزانیا این کارو بکنه

چون اگه تو ایران زنده بشه با شنیدن کلمه هایی مثل عجیجم، عجقم

قلفونت و … سکته مغزی میکنه

الان پشه اومد بهم گفت:

سلام، نیشت بزنم؟

گفتم نه عزیزم مرسی…

گفت خواهش میکنم و رفت

پشه ها چه با ادب شدن!

یه ضرب المثل چینی هست که هنوز اصلش نیومده هر وقت اومد بهت میگم!

یکی از مشکلات دوران تحصیل اینه

که وقتی گرسنت می شه نمی تونی درس بخونی

وقتی هم که سیر می شی نمی تونی درس بخونی

ولی مشکل اصلی تر اینه که حد وسط نداره

یا گرسنه ای یا سیر …

قربون مادری که اگـه ۱۰۰ تـا پـریز خالی هم باشه

برا وصل کردن اتو گوشیِ تو رو از شارژ در می آره

ملت ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﺳﺎﻝ ﻣﯿﺮﻥ اروپا ﮐﻪ ﻭﯾﺰﺍﺷﻮﻥ ﺑﺎﻃﻞ ﻧﺸﻪ

ﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﯾﻪ ﺗﻤﺎﺱ ﺍﺯ ﺧﻂ ﺍﯾﺮﺍﻧﺴﻠﻤﻮﻥ ﻣﯿﮕﯿﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﻧﺴﻮﺯﻩ …!!!

تو این سریال مادرانه دختره شبیه جُزامیاس، باباش میگه اومدنی پایین آرایشتو پاک کن

یه بار با یه بنده خدایی دعوام شد در حد بزن بزن!!!

بعد یهو دیدم وسط دعوا نشست شروع کرد خندیدن

گفتم واسه چی میخندی؟؟

گفت چرا وقتی مشت میزنی مثل این فیلم هندیا صداشم در میاری؟

بچه که بودم یه همسایه داشتیم،

یه دختر هم سنو ساله من داشتن:

اسمش “نهال” بود.

الان فک کنم برا خودش درختی شده…

لقمان را گفتند ادب از که آموختی؟

گفت: از بی ادبان

گفتند: قبل از اینکه ادب بیاموزی از کجا تشخیص دادی اونا بی ادبن؟

گفت: حرف مفت نزنید دیگه.

مثلث برمودا:

لپ تاپ، اینترنت، تخت

عمرا بتونی از توش بیای بیرون، تا حالا موردی مشاهده نشده

رفتم جیگرکی یارو برگشته میگه نونم می خوای؟

میگم قبلنا سوال نمیکردی همین طوری میذاشتی

میگه نه الان وضع فرق کرده نون جدا دونه ای ۵۰۰ تومن!

خوب شد بازم کرایه سیخو ازم نگرفت

یارو میره انگلیس راننده تاکسی می شه

ازش می پرسن سختت نیست فرمون سمت راسته؟

می گه نه فقط بعضی وقتا حواسم نیس تف می کنم تو صورت مسافر بغلی!

روز تولد بابام با کلی ذوق و شوق پولامو جمع کردم و یه ساعت مچی بهش کادو دادم

برگشته میگه ممنونم پسر گلم ولی احتیاجی به این کارا نبود

همین که سعی کنی تو زندگیت آدم باشی برای من با ارزش ترین هدیه س …

یکی دکتر میشه

یکی مهندس میشه

منم درس عبرت میشم واسه بقیه

از این بوگیرهای توالت که اسانس کاپوچینو و یا قهوه داره اصلا نخرید،

چون وقتی که میرید کافی شاپ تا براتون قهوه و یا نسکافه میارن، خاطرات زنده می شه!

روز انتقام نزدیکه . . .

یه روز میاد که یخچال میاد در اتاقمونو هی باز میکنه، هی میبنده . . .

ﺁﻫﺎﯼ خانومی ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭﻩ ﺩﺭ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻫﻤﺴﺮ ﻣﻦ ﺑﺸﯽ:

ﻫــﯿـﭽــﯽ ﺧﻮﺷــﺎ ﺑﻪ ﺳﻌﺎﺩﺗﺖ

ﺩﯾـﮕــﻪ ﺍﺯ ﺧـﺪﺍ ﭼـــﯽ ﻣــﯽ ﺧـــﻮﺍﯼ؟

ﭼـﯿﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩﯼ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻩ؟؟!

ﺧـــﺪﺍ ﺷﺎﻧﺲ ﺑﺪﻩ ..

ﻭﺍﻻ ﻣـــﻔﺖ ﻣـــﻔﺖ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺷﺪﯼ ﺭﻓﺖ

آقا شله زرد ما چی‌ شد پس؟

ماه رمضون داره تموم می‌شه

طرح یاد آوری به منظور پخش نذورات!

…

روایت داریم تو جهنم ۲۰ دقیقه مونده به افطار ساعتا وایمیسته!

…

یه ندایی درون شکمم می‌گه خیلی مونده تا اذان اذان اذان اذان اذان

اون اکو هم بخاطر خالی بودن شکمه!

…

قدیما: هرکی روزه نبود باید می رفت یه گوشه ای یه چیزی میخورد بقیه نبیننش

الان: هر کی روزه است باید بره یه گوشه مزاحم غذا خوردن بقیه نشه!

…

روزه داران عزیز تا پایان ماه مبارک رمضان فقط ۲۸ روز باقی است!

…

جمله عاشقانه یارو به نامزدش

دوستت دارم به اندازه همه اذون های مغرب ماه رمضون!

…

پیامبر اسلام فرمود هر که روزه دار مومنی را افطار دهد ثواب ۱۰۰ حج بر او نوشته میشود

همچنان منتظر تماس شما هستیم!

…

برای خیلی ها ماه رمضان سی روز تمرین بازیگری در پیشگاه خداوند است!

…

یادتونه بچه بودیم تو مدرسه میگفتیم کیا روزن؟

واسه اثباتش زبونمون رو نشون میدادیم اگه سفید بود مورد قبول واقع میشد

…

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

آری افطار رطب در رمضان مستحب است!

…

در این شبهای عزیز و با برکت سر سفره افطار دستاتو بالا ببر و

برای رضای خدا همون جا نگهدار تا بقیه هم یه لقمه بخورن!

…

آخ یه لیوان شربت آب لیمو حال میده الان!

(ستاد افزایش اجر معنوی روزه داران)

…

خسته در حبس زمینم، ماه من یادم کن

به نگاهی، به پیامی، سخنی شادم کن!

در این بیت شاعر چون روزه بوده، فحش بد نداده بهت

وگرنه میخواسته بگه آخه … چندتا اس ام اس بده

تا افطار وقت بگذرونیم!

…

آخرین خبر:

به دلیل استقبال بی نظیر شما مسلمانان عزیز

زمان اذان مغرب یک ساعت تمدید شد!

…

تبلیغ حیف نون برای حجاب در ماه رمضان!

“به زلفانت بیاموز که بیرونش ارزش دیدن ندارد”

…

فرا رسیدن ماه زولبیا و بامیه

بیخوابی شبانه، گرسنگی روزانه، روز شماری ماهانه

پرخوری سحرانه، افطاری شاهانه

و توقع آمرزش سالانه!

مبارک!

…

به حیف نون گفتن نماز میخونی؟

گفت عادت ندارم

گفتن روزه چی؟

گفت طاقت ندارم

گفتن چرا سحر و افطار میخوری؟

گفت اونقدرا هم که کافر نیستم!

…

روزه داران گرامی، لطفا یک لیوان آب هویج بستنی را تصور بفرمائید

عرض دیگه ای ندارم، موفق و موید باشید!

ارسال شده توسط محمد حسین ج

☺در تنهایی به چه چیز فکر می کنن؟

دختر: یعنی میشه فوق تخصص پزشکی بگیرم و زحمتام به حدر نره

پسر: یعنی میشه پزشکی دانشگاه تهران قبول شم و اونجا یه دختر پولدار تور کنم و با پول باباش یه بنز آخرین سیستم بگیرمو با رفقا بزنیم بریم کنار دریا!

☺تو خیابون تنها راه میره سرش هم پایینه…

دختر: مهم نیست تو چه رشته ای داره تحصیل می کنه اما تو فکره که در مورد همه رشته ها تقریبا عالم شه.

پسر: اگر رشته تحصیلیش تجربی باشه همش داره در مورد ریز به ریز اجزای بدن ملت فکر میکنه.

و اگه ریاضی باشه معادله ان (N) مجهولی رو ذهنی حل می کنه و زمان بندی

☺تو مغازه لباس فروشی…

دختر: دنبال زیباترین لباس میگرده که از خریدش راضی باشه قشنگ چرخشو میزنه و بعد خرید میکنه آخرشم از چیزی که خریده چندان راضی نیست چون دنبال بهتریناست و دیدش مثه پسرا کوته نیست که به کم قانع هستن.

پسر: لباسای زشت رو سریع انتخاب میکنه که سری برسه سر قرار نکنه دیر کنه و طرف بره آنقدر که یادش میره بقیه پولشو پس بگیره

☺ وقتی از یکی بدشون بیاد…

دختر: سعی میکنه طرفو نبینه یا بی محلش میکنه

پسر: تمام تلاششو میکنه آبروی طرفو ببره و ضایعش کنه.

☺ وقتی با دوستاش تو خیابون راه میره …

دختر: می چسبن به هم تازه بعضیهاشون هم دست همو می گیرن با صدای آروم غیبت می کنن یا در مورد لوازم آرایش جدیدی که خریدن حرف می زنن یا در مورد درس و فعالیت های علمی بحث میکنن.

پسر: با ۲۰ سانت فاصله کنار هم حرکت میکنن و در مورد مسایل بی خود بحث می کنن

☺ اگه بعد از مدتی هم رو ببینن…

دختر: تا همدیگرو میبینن یه احوالپرسی گرمی میکنن بعدشم آمار بقیه رو از همدیگه میگیرن که از حال دوستای دیگشون با خبر شن (انقدر که مهربونن)

پسر: مهم نیست چند وقته هم دیگرو ندیدن فقط با یه سلام و خوبی بعدشم میگن خداحافظ (انقدر که بی احساسن)

☺ وقتی می رن کتابخونه…

دختر: دنبال کتابای باحال میگرده که پر از هیجان باشه و جدیدترین کتابهای علمی که همیشه بروز باشه.

پسر :تو لیست کتابا کتابای مثلا علمی رو پیدا میکنن و بعد ریز به ریز مطالعش میکنن و اگه چیزیم ازشون بپرسی مثه بلبل جوابتو میدن

یا فقط رمان عشقی میخونن

☺ وقتی بحث درس و کنکور میاد وسط…

دختر: روزی ۵ ساعت درس میخونه و آخرش یه رشته ی خوب جای خوب قبول میشه و سعی میکنه درس رو به خدمت خودش در بیاره (ماشالاه هوش دخترا زیاده)

پسر: روزی ۲۹ ساعت مطالعه میکنه و آخرشم گند میزنه بعد میگه من میخوام برم سربازی مرد و چه به درس و مشق میخوام در خدمت جامعه باشم

☺ وقتی می خوان ورزش کنن…

دختر: با یه لباس راحت میان پارک یکم تند راه میرن تا هوای پارک رو استشمام کنن بعدشم میرن باشگاه و با تمرین خودشونو ورزیده تر میکنن

پسر: خودشو میکشه که تیپ بزنه بعدش میره تو پارکا ول میچرخه

این مطلب کاملا غیر واقعی و صرفا برای خنده بود!

یادداشت های تلخ نویس

مرداد ماه 1392

انقضای خاص بودنت به پایان رسید...

دیگر به تو فکر نمی کنم!!!

گناه است...؟؟!!

چشم داشتن به مال غریبه ها...

به من حق بده؛

در این ماه رمضان،

سر افطار...

با همه نخوردنهایم،روزه گرفتنهایم...

باز...

میل به خوردن نداشته باشم!!!

این بغض ها که تو به خورد من می دهی...

سیرسیرم می کند!!!

آنها که میروند وطن فروش نیستند

آنها که میمانند عقب مانده نیستند

آنهایی که میروند ، نمیروند آن طرف که مشروب بخورند

آنهایی که میمانند ، نمانده اند که دینشان را حفظ کنند

همه آنهایی که میروند سبز نیستند

همه آنهایی که میمانند پرچم به دست ندارند

آنها که میروند ، یک ماه مانده به رفتنشان غمگین میشوند. یک هفته مانده میگریند و یک روز مانده به این فکر می کنند که ای کاش وطن جایی برای ماندن بود

آنها که می مانند ، می مانند تا شاید روزی وطن را جایی برای ماندن کنند.....

دلم آسمان “جمعه” است ، می گیرد و نمی بارد !

آخرش یک اعلامیه ترحیم چاپ می کنم با عکسی دونفره و برای کسانی که هیچوقت نمی فهمند به زبان ساده توضیح می دهم آن که خاک کردید اوست ؛ آن که مرده است منم …

خدایا آدم گِلی هایی که ساختی , سنگ شده اند...

باران بی فایده است ، ابراهیم را برگردان !

مـن شـانـه هـاي تـو را مـي خـواهـم و

خـيـابـان هـاي خـواب هـايـم را . . .

خــــدایــــآ؛

ایــن روزهــآ روی زمــیــن

حــآل هــمــگــی مــآ خــوب اســت !

امــآ تــو بــاور نــکــن ...

گـريـه را اگـر مـي شـد کُـشـت

مـي کُـشـتـم

کـه تـو آنـقـدر نـخـنـدي بـه چـشـمـان خـيـس مـن !

و مـن

نـکـوبـم سـرم را بـه ديـوار سـادگـي مُـدام

کـه چـرا عـاشـقـت شـدم ؟

چـرا ؟!

آقـاي وزيـر ؛

بـايـد بـروي بـمـيـري !

تـمـامِ جـادّه هـا را هـم اگـر صـاف کـنـي ،

او ديـگـر بـرنـمـي گـردد ... !

تنــــهایی رو در تـــــنهایی تـــــجربه كنی بهتـــر از اینــه

كه تنـــــهایی رو

در كنـــار یكـــی دیگه تـــــجربه كنی ...!

اين روزها آدمها "به دست هم" پير ميشوند نه "به پاى هم"...

همه حساب و کتاب ها جور بود،

وفور نعمت و گشایش رزق.

اما کاسب خوشحال نبود!

...................................

در انبار گردانی اخیر فهمیده بود که:

دلش روی دستش مانده است!

دیگر خسته شده بود.

تصمیم گرفت به خل بازیهایش خاتمه بدهد ...

...اما به خودش خاتمه داد !

...........................................

خودش را نشناخته بود ...

او خل بود !!!

نمیدانم دل من نازک است یا نگاه تو تیز! هرچه نگاه به تو میدوزم بند دلم پاره میشود...

دوستت دارم

میپرسی : چقدر ؟ از کِی ؟

چه سوال هایی میکنی آبی ِ آسمانی من !

مگر تو

میدانی اولین قطره باران کِی بر روی زمین مینشیند ؟

یا هنگام ِ بهار

درختان ، با چه ذوقی از خواب زمستانی بر میخیزند

و

به سمت آینه میروند ؟!

يـک لـحـظـه خـواسـتـم ؛

چـون کـودکـي کـه نـاشـيـانـه دسـت در آتـش فـرو بَـرَد ،

خـواسـتـم تـو را . . .

بهـانه هم اگــر می گیری

بهانه ی مـــرا بگیــر

من تمــام ِ خواستن را وجــب کرده ام

هیچ کس به اندازه کافــی عاشــق نیست

هیچ کس !

هیچ کس به اندازه ی من

عـاشـــق ِ تــو نیست ...

تــــــــو رفتــــــــــه ای و

مـــــــــــن مدت هــــآســت با او زندگــــــــی میکـــــــنم...

ایرادی نـدارد ..

برو!

به خیـــــآلــت حســـــــودی کـــن ..!!

دلـتـنـگـی

دلـتـنـگـی

دلـتـنـگـی

ایـن بـی قـراری مـزمـن دامـن گـیـر

ایـن مـرگـنـمـای بـی پـایـان نـفـس گـیـر

دایـه ی مـهـربـان تـر از مـادر شـده !

آغـوش گـشـوده بـلـعـیـده مـرا

درسـت از سـاعـتـی کـه رفـتـی ..

نـخـواهـمـش کـی را بـایـد بـبـیـنـم ؟!

روزهایی که می بینمت نفسم میگیرد ...

و روز هایی که نیستی , دلم ...

اما

تو باش ... تحمل اولی اسان تر است

!!

چقدر تلخ شده ای ...

آنقدر که حتی وقتی صدایت را می شنوم

احساس میکنم دیگر دلم نمیلرزد

!!

روزی می رسد که در خیال خود ؛

جای خالی ام را حس کنی !

در دلت با بغض بگویی : " کاش اینجا بود " ....

اما ....

من دیگر به خوابت هم نمی آیم ... !!!

خستــ ـــــ ــهـ ام از حرفــ ــ ـ هـــ ـاییــ ـــ

کـــــهـ ـ زندهــ ـ بهــ ـ گور شــ ــ ــ ـد

در گـ ـ ــورستـــ ـان دلـــ ـــ ـــ ـــ ــم ...!!!

ساﻋﺘﻬﺎ ﺯﯾﺮ ﺩﻭﺵ ﻣﯽ ﻧﺸﯿﻨﯽ ﻭ ﺑﻪ ﮐﺎﺷﯽ ﻫﺎﯼ ﺣﻤﺎﻡ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﯼ !

ﻏﺬﺍﯾﺖ ﺭﺍ ﺳﺮ ﻣﯿﺨﻮﺭﯼ !

ﻧﺎﻫﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﺼﻔﻪ ﺷﺐ !

ﺻﺒﺤﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺷﺎﻡ!

ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯾﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﻤﯽ ﺁﯾﻨﺪ. ..

... ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻗﯿﭽﯽ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ !!

ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺁﻫﻨﮓ ﺗﮑﺮﺍﺭﯼ ﮔﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ !

ﺷﺒﻬﺎ ﻋﻼﻣﺖ ﺳﻮﺍﻟﻬﺎﯼ ﺫﻫﻨﺖ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻤﺮﯼ ، ﺗﺎ ﺧﻮﺍﺑﺖ ﺑﺒﺮﺩ

ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺁﺩﻣﯽ ﻣﯿﺴﺎﺯﺩ ، ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺒﯿﻪ ﺁﺩﻡ ﻧﯿﺴﺖ ...

محـــکم تر از آنم که برای تنــها نــبودنم

آنچه که اســـمش را غــرور گذاشته ام

برایت بــه زمیـــن بکوبــم

احـســاس من قیمتــی دارد

که هرکس ارزش آن را ندارد...

همه ی حواسم را جمع میکنم

تا خیالت را کم کنم

اما...

تمام یادت در”من” ضرب میشود

و “من” تقسیم میشوم در “تو” …

می بینی ؟

عجب دنیای بی حساب و کتابی ست ؟

وَ چه زیبـآست، پُشت ِ پـآ زَدَن به آن هـآیی که تو رآ رَنجآندَند!

وَ چه خوب اَست، گآه گآهی دروغ بگویی بـه دِلَت وَ نگذآری که بدآند، بی نهآیَت تَنهآست . .

برگــــــــــــــــــــرد

نه بـخـآطر ِ من . . .

دل ِ بچـه هـآی ِ خیـــآلَـم برآی ِ

بـآبــآ تنگـــــــــــــ شده

هیچ وقت دلِ اونایی که

گریه شون بی صداست رو نـشکنیـد

این آدما هیچکسُ ندارن که اشکاشونُ پاک کنه...

بین تمام آنـــــلاین ها

جای تـــــو همیشه خالیستـــــــــ

می بینی؛

تو حتی در دنـــــــــــــیای مجازی هم

مرا چـــشم به راه می گذاری!!

یکی بود

یکی نبود

در خود مانده ام

میان این

بود و نبود

...

ﻣﻦ ﺑﯽ ﺩﻟﯿﻞ ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﻣﯿﺸﻮﺩ ...

ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﻧﮕﯿﺮ ﻏﺮﯾﺒﻪ !!

ﺭﺍﻫﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻭﻭﻭ

تشنه که باشی

سراب هم تماشایی میشود

حتی در خیال

خوب نگاهم کن

نه به سراب می مانم

نه به خیال

همه هیچم هیچ

...

سرفه هایم صدای خرده شیشه میدهد

فکرکنم دلم شکسته...

بعضی وقتا هم من هستم ...

تو هستی ....

اما قسمت نیست !

بعضی وقتا از شدت دلتنگی

گریه هیچ ...

دلت می خواهد های های بمیری

اینجا تا پیراهنت را سیاه نبینند

باور نمی کنند چیزی از دست داده باشی

صبحی کـــه بجـــای عـــشق با سیـــگار شروع بـــشه . . .

یــــک شــــــروع دوبـــاره نیــــست

امـــــتداد پایان اســــت

بــــــرای کــــسی که دیــگر امــــیدی بـــه ادامه نـــدارد !!

دآشـــــتــ از تـــنــهــآییــ اشــ بــرآیــمــ میگــفـت

امـــآ صـــدایــ بــوقــ پــــشــــتـ خــطــیش امــآنــشــ را بــریــدهـ بــــود...

شب خوابیدی تو تخت خوابتو هی ول میخوری ...

بعد گوشیتو برمیداری و مینویسی

« خوابم نمی بره »

سرد میشی ...

بغض میکنی ...

خرد میشی ...

وقتی که می بینی هیچکسو نداری که اینو واسش بفرستی.........

خدایا !

اون دنیا اگه خواستی گناه های یواشکی مون رو نشون بدی

لطفا گریه های یواشکی مون رو هم نشون بده ...

خیـلی دَرده. . . .

کارت به جایی برسه که تمام دلداری دور وبـریات بـشه یـه جمله:

"با خدا که نمیتونی بـجـنـگی دخـتر مـیتونـی؟؟؟"

باید یه آمپول ضد هاری هم تو بچگی به آدما بزنن

که وقتی بهشون محبت میکنی هار نشن پاچتو بگیرن ...

اگــــه یه روزی یکـــــی بهت گفت دوستت دارم

بدون داره حرف مفت میــــزنه

مگــــه نفـــر قبلـــــی هـــم همینـــو نگفـــته بود

کجـــــاست حالا ...

سخت یعنیـــــــــ :

بعد از 3 مــآه زنگ بزنی بهـ کسی کهـ یهـ زمانی لیلی و مجنون بودین ...

وسط حرفاش بگهـ :

اممممم ... راستی اسمت چی بود ... ؟

سرد است...

اما سرما نمي خورم !

تو نگران نباش...

کلاهي که سرم گذاشته اي تا گردنم را پوشانده است

گهگاه می زند به سرم دَرد دل کنم،

با یک نوار خالی کاسِت...

تَمام روز!

آدم زرنگ در این دوره و زمـانه کـیـست؟

همون لاشی ِسـابـقـه ...

گاهــی اوقــات مجبــــوریـم بپذیــــریـم که بــرخی آدمهـــا...

فقــط میتـــونن در قلبمــــان بماننــد نه در زندگیمــــان

این روزها

تشنه ی شنیدنم مدام ...!

بعضی صدا ها را می نوشم انگار

مثلصدای باران

مثل صدای دریا

و صدای تو...

که ماورای تمام پژواک های زمینی ست

دل آدمی برای نوشتن بهانه می خواهد ....

و برای ننوشتن بهانه ها ...

وقتی هیچکدام نباشد ...

سکوت تنها واژه ایست که تورا و بودنت را...

انکار نمی کند ...

در زمين عشقي نيست كه زمينت نزند، اسمان را درياب! تا نباشد اين جدايي ها، كس نداند قدر ياران را، كوير خشك مي داند، بهاي قطره باران را

ایــــن روزها همه احتـــرام مرا نـگه میــدارند..

ببیـن دوری تـو چقـدر باعـث میــشود پیر به نظـر بــرســـم..!!

وقتی همــه بهت بگـن که..

" تو هم خـدا رو داری "

مـــــی تونی

بــــفهمی چقدرتنـــــــهائی.....!!!

خیلـــی وقته که بــرای دیــدن تــو ،

اول بـایـد چشمهـایــم را ببـنــدم …

در ویترین زندگی به عروسکی که مال تو نیست نگاه نکن !

چون باعث میشه وسوسه بشی و همون عروسکی هم که داری از دست بدی

دلم یک دنیا تنهایی میخواهد با یک عالمه تو، و تمام گوشه کنارهای قلبت...

عمریست خودم را به خریت زده ام، دلم برای آن روی سگم تنگ شده...

گفتـــم، حتمــا خــیری.....

استخـــاره نکــردم.....

برون نمی رود از خاطرم خیال وصالت...

اگرچه نیست وصالی ولی خوشم به خیالت...

چقدر دلم تمام شدن می خواهد

از آن تمام شدن هایی که بشود نقطه سر خط

و آنگاه دیکته تمام شود!

و من دیگر آغاز نشوم...

زبان استخوان ندارد ولي به راحتي استخوان ميشکند

مـــن کـوه شــده ام....

دیـــگر به هیچکــس نمیرســـم......

خارپشتی شده ام که تیغ هایش دنیای امنی برایش ساخته اما

حسرت نوازشی عاشقانه تا ابد ، بر دلش مانده است...

دلم برای خودم سوخت وقتی شما صدایم کردی !

روزی اگر نبودم تنها آرزوی ساده ام این است که زیر لب بگویی : “یادش بخیر”

در "انتخاب واحد" زندگی ؛ "صداقت" پیش نیاز

همه ی درسهاست...!

لعنت به کسی که خیلی دوسش داری

ولی فکر میکنه آویزونشی ...

یه تلنگر هم کافی بود برای اینکه بشکنم ! بهرحال ممنون از مشتت!

--------------------------------------------------------------------------------

این بار که عاشــق شــدم

دوســـتت دارم رو اصــلأ به زبــون نــمیــآرم

قربون صدقه رفتن که هیــچـی !

نگرانیامــم بـــروز نــمیـدم

وقتی حالش خوب نبود باهاش صحبت نمیکنم و آرومش نمیکنم،بجاش میگم برو یه دوش بگیر بهتر میشی..

باهــاش زیاد بیرون نمیرم تا اگه جدا شدیم خیابونای شهر عذابم ندن

به چشماش خیره نمیشم تا دلم گیر چشماش نشن

سعی میکنم وقتی داره خودشو برام لوس میکنه بحثُ عوض کنم تا صداش که یادم اومد دیوونه نشم

وقتی خواست قسم بخوره که تنهام نمیذاره،انگشتمو میذارم رو لبش و میگم لازم نیست قسم بخوری ،حرمت خدارو نشکون

من تجربه کردم

تاوان اعتماد به بعضیا یه عمر پشیمونیه...

همیشه که درد جسمی نیست

یه وقتایی هم هست

که روحی از پا در میای ...

حالم حال بچه ایست که باذوق به کوچه رفت...اما کسی بازیش نداد!

میخواهم که بازیم دهند....غافل از آنکه بازیم داده اند....

یه چیزی بپرسم؟ دیوونگی هم نسبت حساب میشه ...

مثلا یکی ازم بپرسه چه نسبتی با تو دارم

و من بگم: دیووووونشــــم.

خدایا از اولم باهامون حال نکردی

سیب بهونت بود ...

دلم براش تنگ شده ...

خیلی بهش فکر میکنم ...

میگن اگه از اعماق وجودت بهش فکر کنی

اونم اون زمان داره بهت فکر میکنه ...

خدایا یعنی داره بهم فکر میکنه ؟

میگن به هر چی بخندی سرت میاد

ولی من که به دلتنگی کسی نخندیدم

درد دلهایت را به هیچکس نگو

چون یاد میگیرند

چگونه درد به دلت بیاورند

همه جا هستی

در نوشته هایم

در خیالم

در دنیایم

تنها جایی که باید باشی و ندارمت

کنارم است

بدتر از دست های آلوده هم وجود دارد

دست های شسته از همه چیــــز...

قبل از اینکه به کسی بگی دوستت دارم

خوب فکراتو بکن

شاید چراغی در دلش روشن کنی

که خاموش کردنش به خاموش شدن او بیانجامد...

نـه بـــحـــث مـی کـنـــم ! نـه تـوضـیــــح مـی خـــواهــم !

نـه تـوضـیـح مـی دهـــم ! نـه دنـــبـال دلـیـل مـی گـردم !

فـقـط مـی بـیـنـــم ،

سـکـوت مـی کـنـم و فـاصـلـه مـی گـیـرم…. !!!

میدونی چرا میگن" دلت دریا باشه"

وقتی یه سنگو تودریا میندازی

فقط برای چند ثانیه اونو متلاتم میکنه

وبرای همیشه محو میشه

ولی اون سنگ تا ابد ته دل دریا موندگاره

وسعی می کنم مثل دریا باشم

فراموش کنم سن... که به دلم زدن

با اینکه سنگینی شونو برای همیشه روی سینه ام حس می کنم.

دُنیای ِ من شده بودی

در کتاب ها خوانده بودم

روزی تمام ِ دنیا خواهد لرزید

امّا درهیچ صفحه ای ننوشته بودند

روزی دنیا بلند می شود

کُت اش را می پوشد

و

می رود .

این روزها از کسی نپرس شیری یا روباه

این روزها همه گرگن یا لاشخور

حـــتـــــــی دیــــگر نمیـــخواهـــــم آرزویــت باشــم

آرزو مــــیـــــکـنــم او آرزوی تـــو باشــــــــــد

و آرزوی او دیــــــــــــگری . . .

وقــ ـــتی که نیستی

با دیدن هـــ ـر صحنه ی عاشقانه ای

احســ ـــاس یک پرانتز را دارم

کـه همه ی اتفاقات خوب خارج ازآن اتفاق می افــتد

چِقَدر سخته وقت تو هِق هِق گِریه هات نَفَس کَم بیاریــو

عِشقِت به یکی دیگه بگه نَفَس

میگن دلتنگی اخرش دوست داشتنه پس بخاطر همه ی دلتنگیهام دوستت دارم.

سرانجام یک عشق نافرجام

یکــی بــــــــــــــــــــــــ ــــود

یکـــی . . . . . . نابـــــــــــود…!

به مردم این شهر نگو : غلامتم.....

باور میکنند

میفروشنت..!!!!

چه حس بدی داره با تمام وجودت یکی رو دوست داری

ولی اون برای دیدن قلبت بخواد دکمه های لباست رو باز کنه.....

کاش یه روز خدا از اسمون

بیاد پایین و بگه:بیا دیوونم کردی،اینم اونی که می خواستی...

یعنی میشود روزی برسد و بیایی مرا در اغوش بگیری

بخواهم از تو گله کنم

تو بگویی،هیسسسسسسسسسس

همه ی کابوس هاتمام شد....

هر روز نبودنت را بر روی دیوار خط میکشم ، ببین این دیوار دیگر جایی برای خط زدن ندارد !

خوش به حال تو که خودت را راحت کردی و یک خط کشیدی تنها ،آن هم روی من …

مــرگــ وقتــي نـيستــــ کــه درقـبـرمـيگـذارنــدتـــ

مـرگـ آنــ لـحــظـه ايستــــ کـه مـيفهــمـــي

کـســي کــه دوستــش داري

"دوســتــــتــــــ نــــــــــــــــــــــــ ـــــدارد"

سيگار را ترك كرده ام و از روزگار ميكشم . روزي روزگار را هم ترك خواهم كرد

یه حــرف هایـی هسـت که

حتـی اگـه دهــن لـق تریــن آدم دنیــا هم باشــی ،

نـمی تونـــی به کســـی بگــی ...!

آدمــای تـــنـها

آدمــای ســـختگــــیری نیســــــتن

فقــــــــــط ،

آدم " ســـخت " گـــــــیر میارن...!

--------------------------------------------------------------------------------

گلـوم از بغـض میسـوزهـ

بَسَـم نیستــ خدا ؟!

نميدانم دل من نازك است يا چشمان تو تيز !؟ هرگاه نگاه به تو ميدوزم بند دلم پاره ميشود ...

اون خـــره بـــود تو کـــلاه قرمـــزی …

دو روز که تحویلـش گرفتـن از فـرداش اومـد گفتـ مـن اسبـم !

بعــضی از آدمـا هـــم همینـــن …

گاهی اوقات دلم میخواهد خرمایی بخورم و برای خود فاتحه ای بفرستم ؛

شادیش ارزانی کسانی که رفتنم را لحظه شماری میکردند !

تنهایــی ..

هــمان مــرگ اسـت ..

کــه رو در بایستــی دارد !‬

خلوتـــمــ ....!

مثــل امامــ ــزاده ای که مدتــ ـــهاست

دیگر نمیتــ ـوانـــد شفـــا بــدهـ ـد . .

مسافرترین آدم دنیا هم

دست خطی می خواهد که بنویسد برایش

” زود برگرد “

طاقت دوری ات را ندارم…

بغض آخرین دیدارمان را پلک نمی زنم ، می ترسم دنیا را سیل ببرد !

یکی بود که اونم رفت …

کاش از اول غیر از خدا هیچکس نبود !

--------------------------------------------------------------------------------

بعضـــى اتفاق هاى خــوب اونقدر ديـر مى افـتن كه

بايد رو به آسمـون كـرد و گفت وقتــش گذشــت،

مـال خــودت.

گـــ ــاهــــی

دلم بــرای زمـــ ـانی

کــه نمیشناختمت تنـــگ می شود.......

زیر پرچم ایران

خاطرات سربازی(مرداد1239)

خاطرات سربازی ات را بگو!

امروز بسیاری از جوانان به دنبال معافیت از سربازی و به دیگر سخن فرار از سربازی هستند، اما بعضی از جوانان، تا در محفلی دوستانه می نشینند شروع می کنند ساعتها از خاطرات دورانی صحبت می کنند که گروهی دیگر به شدت از تجربه آن گریزانند.

خاطرات سربازی‌ات را بگو!

به راستی، بیائید از زاویه ای دیگر از نگاه این دو گروه، به این دوران بنگریم:

خاطرات سربازی ات را بگو:

یکی می گوید:

سال‌ها پیش سرباز بودم زاهدان،‌ البته كمی دورتر از زاهدان یا شاید بشود گفت كمی دورتر از كمی دورتر. پاسگاهی بود در یك دشت كه گیاه‌های خودرو یا علف هرز گاهی مجال رشد یافته بود و گاهی هم نه. این پاسگاه در كنار جاده بود.

یعنی وقتی از زاهدان راه می‌افتادی به سمت جنوب وقتی كوه‌ها و تپه‌های جاده را ول می‌كردی و می‌خوردی به این دشت تا انتهای دست كه دوباره می‌خورد به كوه‌ها و تپه‌ها، فقط یك ساختمان به چشم می‌خورد و آن هم ساختمان پاسگاه بود، پاسگاه سمت راست جاده بود و در مقابل آن هم در فاصله محسوسی با پاسگاه چند سیاه‌چادر بود از چند خانواده كه مجموعه قوم و قبیله‌ای می‌شدند در كناره یكی دو حلقه چاه آب و یكی دو تك درخت. شب‌هایش هم پر از ستاره بود و اگر نگهبان پشت بام بودی بام آسمان جای سرگرمی‌ات می‌شد و دنبال كردن ستاره در آن آسمان شب و سكوت و سكوت و سكوت. (حالا این‌قدر هم رویایی نبود،‌ هر روزش ماهی و هر ماهش سالی گذشت، ‌اصلا انگار زمان آنجا مرده بود از بس كه سكوت داشت، ‌ولی خب چه می‌شود گفت، ‌آدمی از هر چه فاصله می‌گیرد، دوستش ‌دارد. حتی سربازی در آن پاسگاه دور یا شاید دورتر از آن با همه خاطرات) آنجا برق نبود البته آب هم نبود. یعنی آب را باید می‌رفتیم از سر همان یكی دو حلقه چاه سیاه چادر‌ها با سلام و صلوات برمی‌داشتیم و برق را هم كه از جایی نمی‌شد برداشت. فانوس هم نداشتیم، ‌چراغ قوه كه قربانش،‌ شیشه اكسپكتورانت را گازوئیل می‌كردیم و یك فتیله و این می‌شد منبع نور برای... فكر می‌كنید چند نفر؟ بله بیشتر از 30 نفر. البته دروغ نگوییم فانوس بود آن هم یكی كه در اتاق فرماندهی بود. از این شیشه‌های شربت سینه هم یكی دوتای دیگر هم بود در توالت و....

همه آنهایی كه دوره سربازی رفته‌اند از سختی این دوره سخن می‌گویند اما این سختی‌ها سال‌ها بعد خاطره‌هایی می‌شود كه البته معمولا با كمی چاشنی اغراق می‌توان از آنها برای پر كردن وقت و گرم كردن محفل‌های دوستانه و خانوادگی استفاده كرد

آستانه غروب قبل از این‌كه سربازان پاسگاه وظیفه اصلی‌شان را انجام دهند، یعنی كمین كردن یا قرار گرفتن در مكانی كه احتمال می‌رفت اشرار یا قاچاقچیان از آنجا محموله رد كنند و ما باید با آنان درگیر می‌شدیم... البته هر شب یك جا می‌رفتیم. بله آستانه غروب قبل از این‌كه سربازان پاسگاه وظیفه اصلی‌شان را انجام دهند، انواع بازی‌های سرگرم‌كننده می‌كردند، در آن تاریكی كه همه منبع نور همان شیشه بود دوستی داشتم كه عموما با من بازی می‌كرد و همیشه هم برنده می‌شد. این را هم بگویم اولین شبی كه رفتیم كمین،‌ من بودم با یك پتو سربازی و هوا تا جایی كه می‌توانست سرد بود. اولین باری بود كه رفته بودم كمین، ‌آسمان شب بالای سرم این‌قدر كه گفتم خوشگل نبود، عین فحش بود چراكه نمی‌گذاشت صبح شود. سرما به مغز استخوانم زده بود و مثل سگ دور از جان شما می‌لرزیدم. گرگ و میش طلوع وقتی همه داشتند بازمی‌گشتند من مثل جنین توی خودم فرو‌رفته بودم. یخ زده بودم نمی‌توانستم بلند شوم، ‌بچه‌ها داشتند می‌رفتند كه سوار ماشین شوند و كسی یادش نبود من هم هستم و من نمی‌توانستم بلند شوم. واقعا یخ زده بودم. حتی نمی‌توانستم داد بزنم، نمی‌دانم كدام‌یك از بچه‌ها صدایم را شنید و گفت: «اه یه بدبختی رو جا گذاشتیم» و برگشتند و من را همان‌طور فرو رفته در خود و یخ زده بردند پشت وانت انداختند. البته آنها سربازهای قدیمی بودند و كیسه خواب داشتند. از شب‌های بعد من با هشت تا پتو می‌رفتم كمین و هرچه لباس داشتم هم می‌پوشیدم.

خاطرات سربازی‌ات را بگو!

دیگری می گوید:

من از سربازی خاطره ندارم، حیف...

وقتی به من گفتند از سربازی بنویس، گفتم كسی كه سربازی نرفته است چطور باید از سربازی بنویسد. بعد به خودم نگاه كردم و دیدم آنها حق دارند به من زنگ بزنند و بگویند از خاطره‌های سربازی بنویسم.

آنها پیش خودشان فكر كرده‌اند كه مرد است و دوره سربازی‌اش. حتما وقتی گفتم كه سربازی نرفته‌ام پیش خودشان گفته‌اند: ای داد بیداد، همین است كه اینقدر حساس است و تا می‌گوییم بالای چشمت ابروست، ناراحت می‌شود.

نگو كه، سربازی نرفته و مرد نشده است. با وجود همه این حرف‌ها موضوع اصلی كه سربازی نرفتن من و خاطره نداشتن از دوره خدمت زیر پرچم است به قوت خود باقی است.

حقیقت این است كه می‌خواهم از سربازی نرفتن و حسرت خاطره‌های سربازی نداشتن بنویسم.

حالا همیشه وقتی به عقب برمی‌گردم و به سال‌های از دست رفته نگاه می‌كنم، بعد از پایان دوره تحصیلم، انگار چیزی كم دارم.

همه آنهایی كه دوره سربازی رفته‌اند از سختی این دوره سخن می‌گویند اما این سختی‌ها سال‌ها بعد خاطره‌هایی می‌شود كه البته معمولا با كمی چاشنی اغراق می‌توان از آنها برای پر كردن وقت و گرم كردن محفل‌های دوستانه و خانوادگی استفاده كرد.

من و امثال من كه به سربازی نرفته‌ایم وقتی نوبت خاطره‌های شیرین و تلخ سربازی می‌شود، باید سكوت كنیم.

هر چقدر هم كه از خاطره‌های دوران نوجوانی و جوانی و شلوغ كاری‌ها و شیطنت‌هایمان بگوییم، باز هم انگار یك چیز خیلی مهم را برای تعریف كردن و پز دادن از دست داده‌ایم. امثال من حرفی برای گفتن نداریم و درك نمی‌كنیم كه در سرما و گرما كشیك دادن با پوتین و لباس سربازی و اسلحه و فانسقه یعنی چه؟ نمی‌فهمیم وقتی می‌گویند چند ماه زیر آفتاب سوزان نقطه صفر مرزی كشیك دادن و آماده‌باش بودن یعنی چه.

مجبوریم با حسرت به حرف‌های آنهایی كه خدمت كرده‌اند گوش بدهیم. حتی نمی‌توانیم سر دربیاوریم كه چه بخشی از خاطرات سربازی رفیقمان خالی‌بندی است.

بعضی وقت‌ها فكر می‌كنم سربازی نرفتن یعنی انگار یك جایی از زندگی مردانه‌ات را نقطه چین گذاشته‌اند. وقتی به من گفتند از سربازی بنویس، گفتم كسی كه سربازی نرفته است چطور باید از سربازی بنویسد. آن وقت بود كه فكر كردم خاطره نداشتن از دوره سربازی خودش یك خاطره بد است. حیف!

ما نمی‌دانیم ترس از اضافه خدمت خوردن یعنی چه. نمی‌دانیم بعد از چند ماه آموزش نظامی و سینه‌خیز رفتن با اسلحه و میدان تیر و كلاغ پر، رفتن به مرخصی چه طعمی دارد حتی نمی‌توانیم بفهمیم یعنی چه وقتی می‌گویند در فلان پادگان، فلان گروهبان و فلان سركار استوار حال سرباز‌های صفر كیلومتر را می‌گرفت و بعد، از سرباز جدیدی كه به همان پادگان رفته می‌پرسند راستی فلان سركار استوار هنوز همانجا هست یا نیست.

بعضی وقت‌ها فكر می‌كنم سربازی نرفتن یعنی انگار یك جایی از زندگی مردانه‌ات را نقطه چین گذاشته‌اند. وقتی به من گفتند از سربازی بنویس، گفتم كسی كه سربازی نرفته است چطور باید از سربازی بنویسد. آن وقت بود كه فكر كردم خاطره نداشتن از دوره سربازی خودش یك خاطره بد است. حیف!

سرگرمی

رمان و داستان کوتاه

موسیقی

ورزشی

بیوگرافی و مصاحبه

فرهنگ و هنر

سبک زندگی

بهداشت،زیبایی و مد

آشپزی

مسافران آسمان

تاریخ و تمدن،آداب و رسوم

فال و طالع بینی

تـست هـوش

ورود آقایان ممنوع

کد پیشواز

رمان و داستان کوتاه

وفای به عهد

پدر خوب

اسانسور

داستان کوتاه

وفای به عهد

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

وقتی رسیدم خونه هوا دیگه تاریک شده بود. همین که وارد هال شدم طبق عادت همیشه از همون جا داد زدم:

سلام من اومدم.

هیچ صدایی نیومد. یه راست رفتم تو آشپز خونه . رو در یخچال یه کاغذ بود. دست خط خواهرم یهدا رو شناختم از بس

که این دختر کج و کوله مینوشت!

.راحیل ما رفتیم خونه مامان جون.

آخ که چه خري ام من. کلاس استاد بنائی رو دودر کرده بودم که خیر سرم مثلاً زودتر بیام برم زیارت قبولِ مکه مامان

جون. امروز صبح رسیده بود منم بخاطر اینکه دیگه نمیتونستم کلاس زبان رو جیم بزنم نتونسته بودم برم فرودگاه،

چون شک نداشتم که ایندفعه استاد رشیدي از کلاس پرتم میکنه بیرون .آخه من نمی دونم این استاد رشیدي با این قد

کوتولش اینم فامیله که رو خودش گذاشته. به یاد خونه مامان جون افتادم. سریع لباسامو عوض کردم و راه اُفتادم.

حدود یک ساعت بعد دم خونه مامان جون بودم . همون طوري توي ماشین نشسته بودم، نمی دونستم علیرضا هم هست

یا نه. علیرضا پسر دوم دایی خسرو بود همیشه با علیرضا خیلی رفیق بودم با اینکه شش هفت سالی از من بزرگتر بود

اما همیشه بازیهامون، شیطنتهامون وحتی کتک خوردنامونم باهم بود آخه ما دوتا خیلی شر بودیم. مامان جون همیشه

میگفت:" اگه تن شما دوتا به خاك برسه، گناه کبیره کردین" .البته علیرضا بیشتر وقتا جور منم میکشید آخه بلاخره

من دختر بودم و یه مقدار بیشتر در امان بودم. اما حدوداً از چهار سال پیش این علاقه و دوستی جاشو به تنفر داد به

طوریکه که الهام دختر خالم به شوخی میگفت: ما دو تا وقتی هم دیگه رو میبینیم تنفر از چشامون، مثل نور از نورافکن

،میزنه بیرون. حالا هم مثل جن و بسم ا... هستیم هرجا میریم یا جاي منه یا علیرضا . هیچ کس دلیل این تنفر رو نفهمید

حتی چند مرتبه اطرافیان هم پرسیده بودند ولی خود منم نمیدونستم، فقط وقتی شونزده سالم بود یه دفعه رفتار علیرضا

تغییرکرد خیلی باهام سرد شده بود. بقیه هم متوجه تغییر رفتارش شده بودند چون فقط با من اینطوري بود. یه روز بعد

wWw . 8از اینکه کلی باهاش کلنجار رفتم صاف صاف زل زد تو چشامو بهم گفت:

ازت متنفرم

وارفتم . یعنی واقعاً این علیرضا بود که اینطوري با من حرف میزد. لرزش و بغض تو صدام کاملاً معلوم بود:

-یعنی چی ؟

علیرضا :یعنی ازت متنفرم، یعنی حالم ازت بهم میخوره ، یعنی دیگه دلم نمیخواد چشمم تو چشت بیفته ، یعنی دیگه...

همینطوري داشت داد میزد. صورتش سرخ شده بود باورم نمیشد این حرفها داره از طرف علیرضا به من گفته میشه

.شاید هرکس دیگه اي بود، اما علیرضا .آخ که تو اون لحظه قلبم داشت از جا کنده میشد. خرد شدم . بانگاهی که حالا

بارونی بود و من هیچ طوري نمیتونستم کنترلش کنم، رو بهش کردم:

-بسه. خفه شو.

همین. از همون وقت منم مثل سنگ شدم و تنفر تو وجودم ریشه دووند. حقم نبود به جرم نکرده، اینطوري خرد و

تحقیر بشم. هرچه فکرکردم دلیل این همه انزجار رو نفهمیدم. من هیچ کاري نکرده بودم حتی هروقت اگه کسی

مزاحمم میشد یا ادعاي عشق و عاشقی میکرد علیرضا در جریان بود و همیشه مثل یه دوست کمکم میکرد و به قول

خودش باهم سرشونو میکوبیدیم به طاق. اما بعد از اون روز دیگه هیچی مثل سابق نشد. علیرضا داغونم کرد. از اون به

بعد تا حالا دیگه حتی یک کلمه باهم صحبت نکردیم.آخرین باري که دیدمش عید نوروز پارسال خونه مامان جون بود

که اونم همین که ما اومدیم به یه بهانه اي خداحافظی کرد و رفت. وقتایی هم می اومد خونه ما که من نبودم.

وقتی به خودم اومدم نزدیک به نیم ساعت بود که غرق در خاطرات تلخ گذشته شده بودم. بازم تنفر همه جونمو گرفت.

مشتمو کوبیدم رو فرمون

ازت متنفرم علیرضا، متنفرم.

با یه نفس عمیق دستمو روي زنگ فشار دادم. خدا کنه فقط علیرضا نباشه. بعد از چند دقیقه صداي منصور پسر خالم از

تو آیفون اومد:

بله؟

-بله و مرض. درو بازکن بچه قرتی در عوض علف جنگل زیر پام سبز شد.

صداش با خنده همراه بود:

-برو وقتی باادب شدي برگرد، ببینم میتونم کاري واست بکنم یا نه.

و گوشی رو گذاشت. حرصم دراومده بود باز از این عادتهاي خرکی اومد سراغم. دستمو گذاشتم روي زنگ و

همینطوري نگه داشتم. هنوز چند ثانیه نگذشته بود که در باز شد. این شد یه چیزي! همینطوري که از حیاط رد میشدم

داد زدم:

-جوجو ، تو هنوز نمیدونی با من کسی نمیتونه در بیفته . به قول شاعر:

هرکی با راحیل خوشگله دراُفتاد وراُفتاد!

منصور اومد رو تراس. داشت میخندید:

-سلام . بابا بذار برسی بعد دلقک بازیتو شروع کن.

حالا دیگه رسیده بودم بهش. یه لنگه کفشمو درآوردم. اُفتادم دنبالش .منصورم وقتی دید هوا پسه پا گذاشت به فرار.

-اي سلامو کوفت، اي سلامو زهرماري، اي حصبه، اي وبا. من یه دلقک بازي به تو نشون بدم که حظ کنی.

-تو باز شروع کردي؟

مامان بود. مثلاً میخواست نشون بده که عصبانیه ولی خدا میدونه که چقدر خودشو کنترل میکرد که نخنده.

-سلام بر مادر گرام. ماشاا... هزارماشاا... من هر دفعه شما رو میبینم که از دفعه قبل خوشگلتر میشین. بزنم به تخته...

نگام چرخید به سمت منصور

-کله تو بیار جلو فعلاً دوتا علی الحساب بزنم به کله تو تا بعد.

٥دایی خسرو:پدر سوخته تو هنوز نیومده شروع کردي

-به به جناب فرهمند کبیر.سلام قربان چه عجب که ما شمارو زیارت کردیم. اي کاش از خدا یه چیز دیگه خواسته

بودم. ماشاا... هزارماشاا... شما هم که مثل خواهرتون هرچی میگذره جیگرتر میشین. ببینم جناب شما قصد ازدواج

ندارین؟

دایی خسرو: مگه کسی میتونه حریف تو آتیش پاره بشه. بیا ببینم.... و دستاشو از دو طرف باز کرد. به حالت بچگی

پریدم تو بغل دایی. آخ که چقدر این دایی یکی یه دونه رو دوست داشتم.

مامان :داداش لوسش میکنی؟

دایی :عزیز دلمه.

با دایی و مامان رفتیم تو پذیرایی. با یه نگاه فهمیدم علیرضا نیست و یه نفس آسوده کشیدم. پریدم طرف مامان جون

مامان جون قربونت برم زیارت قبول.

مامان جون خدا نکنه .... و بعد در حالیکه سعی میکرد منو که مثله کوآلا بهش چسبیده بودم از خودش جدا کنه، با یه

لحن طلبکارانه گفت:

خوبه خوبه. خودتو لوس نکن. دختره خرس گنده.

-تو رو خدا مامان جون این ابراز احساساتتون منو کشته..............یه خورده شیطون شده بودم.

-ببینم واسه من که دعا کردین؟

مامان جون: واه معلومه. من واسه همتون دعا کردم.

-نه منظورم همون دعاي مخصوصه.

مامان جون: دعا مخصوص دیگه چه صیغه ایه؟

با یه حالت زار گفتم:

بابا همون که به این جمله اشاره داره: شاید این جمعه بیاید شاید...... و پشتش یه آه کشیدم

یه دفعه صداي خنده بلند شد. مامان جون که گیج شده بود گفت:

نخندین ببینم این خیر ندیده چی میگه.

الهام: مادر جون منظورش اینه که واسش خواستگار بیاد.

مامان جون :واي دختر این حرفا چیه میزنی. خوبیت نداره حالا اگه یکی بفهمه چی میگه. زمون ما اگه یکی بهمون حرف

خواستگار میزد میشدیم عین لبو، استغفرا... بیا برو حیا کن.

همه داشتن میخندیدن منم راه افتاد برم بیرون. مامان جون با همون حرص همیشگیش گفت:حالا کجا داري میري؟

-خوب دارم میرم حیا کنم دیگه

خلاصه با شوخی و خنده باهمه احوال پرسی کردم. هنوز ننشسته بودم که علیرضا اومد تو. فکر میکردم بیمارستان باشه.

یه لحظه نگاش اُفتاد به من. عضلات صورتش منقبض شد و نگاش بازم پر از تنفر. خود منم حالی بهتر از اون نداشتم .

میدونستم همه حرکاتمونو زیر نظر دارن. سریع نگاهشو به جهت مادر جون تغییر داد.

علیرضا :خوب اگه کاري ندارین من دیگه برم.

مامان جون: حرف رفتنو نزن که ناراحت میشم. میخوایم شام دور هم باشیم. بعد از چند وقت همه دور هم جمع شدیم.

میدونستم روي صحبتش به طرف من و علیرضاست. امروز واقعاً همه دور هم جمع بودیم. دایی خسرو با زندایی مهوش

،یاسر پسر بزرگتر دایی به اتفاق همسر مهربونش نازنین. خاله ماندانا و همسرش عمو جلال، منصور،الهام،خاله کتایون

وعمو مصطفی وسارا و خونواده چهار نفري ما.

علیرضا خیلی آروم اومد رو یه مبل که فاصله اش با من زیاد بود نشست. همه ساکت بودند. تو این یه سال فرقی نکرده

بود فقط فکر میکنم درصد تنفرش بیشتر شده بود. احساس خفگی میکردم.کاش میشد یه طوري از این وضعیت نجات

٧پیدا کنم. رو کردم به مامان جون

-ببینم بقیه کی میان واسه زیارت قبول؟

مامان جون :خودمونی ها که اومدن بقیه هم که دیگه از فردا صبح فکر میکنم بیان.

دوباره سکوت شد انگار کسی نمیخواست این سکوت لعنتی شکسته بشه. اي خدایا چه طوري میتونم فرار کنم. تا حالا

چند بار بقیه خواسته بودن که ما دوتا رو باهم روبرو کنند ولی هربار یه چیزي مانع شده بود. انگار این دفعه موفق شده

بودند و مامان جون نقش اصلی رو داشت. مامان جون رو کرد به من:

-قربونت برم بلندشو این ظرف شیرینی رو از تو آشپزخونه بیار. علیرضا مادر تو هم قربون دستت این بشقابها رو

بچین.

بدون هیچ حرفی رفتم سمت آشپزخونه. سرم داشت منفجر میشد. صورتمو به مدت چند دقیقه زیر آب سرد گرفتم.

فکر میکردم داره از صورتم بخار بلند میشه. بلاخره ظرف شیرینی رو برداشتم و رفتم بیرون. باز همون سکوت عذاب

آور. خیلی آروم ظرف رو دور میگردوندم. هرلحظه ضربان قلبم بیشتر میشد وقتی شیرینی رو جلوي منصور گرفتم با

خنده گفت:

ایشاا... شیرینی عروسی

شاید اگه هر موقع دیگه اي بود کلی سربه سرش میگذاشتم ولی حالا فرق میکرد. بدون هیچ جوابی به بقیه هم تعارف

کردم. مطمئن بودم همه متوجه سکوت و وضعیت غیر عادي مجلس هستند ولی انگار هیچکس قصد نداره این حالتو به

هم بزنه. آخرین نفر علیرضا بود ظرف رو گرفتم جلوش. از خشم وتنفر تمام تنم میلرزید. بدون هیچ حرفی یه تکه

برداشت. منم سریع ظرف رو برگردوندم چون بیشتر از این طاقت ایستادن نداشتم. کاش اصلاً قلم پام میشکست ولی

نمیومدم. تو همین موقع صداي زنگ تلفن همراهم، فرشته نجاتم شد. سریع رفتم بیرون. بعد از چندتا نفس عمیق

بلاخره جواب دادم:

٨---بله؟

غزاله: خبر مرگت کجایی که دو ساعت طول میکشه تا این بی صاحاب مونده رو جواب بدي؟

خندم گرفته بود. خدا میدونه که چقدر این دختر شیطونو که همیشه خدا عصبانیه و با آدم سرجنگ داره رو دوست

دارم. یه دختر چشم قهوه اي و لب قلوه اي، با یه صورت نسبتاً سبزه و بانمک که عصبانیتش چهرشو بانمک تر میکرد.

با غزاله توي دانشگاه آشنا شدم الان دو سالی میشد که باهم دوست بودیم ولی حتی از خواهرم یهدا هم بیشتر دوسش

داشتم و همیشه و همه جا باهم و پشت هم بودیم، به طوریکه تو دانشگاه بهمون میگفتن دوقلوهاي افسانه اي. با صداي

جیغ غزاله به خودم اومدم:

-معلومه کدوم گوري رفتی؟

-اي بابا واسه چی داد میزنی پرده گوشم پاره شد. همین جام خوب.

غزاله :اي بمیري پس واسه چی، هرچی میگم جوابمو نمیدي؟

-تو فکر بودم. حالا بنال ببینم چه مرگته؟

غزاله :بعد از سه ساعت فک زدن تازه میگه لیلی زن بود یا مرد؟ میگم خبر مرگت بلند شو بیا خونه ما.

-خونه شما چه خبره؟

غزاله: چم چاره مرگ. بیا اینجا بهت میگم. تا نیم ساعت دیگه اومدیا.

و تماسو قطع کرد. عجب خریه این بشر. حالا بگو اگه میگفتی میمردي. تو دلم آشوب شده بود. آخه سابقه نداشت

غزاله یه دفعه زنگ بزنه و بگه سریع برم خونشون. همین که وارد اتاق شدم . مامان مهلت نداد:

کی بود؟

-هیچی، غزاله بود نمیدونم چش شده بود فقط گفت سریع برم خونشون.... خیلی تند خداحافظی کردم و بدون اینکه به

کسی مهلت مخالفت بدم ، راه افتادم سمت خونه غزاله اینا.

نگام به چشمهاي خیس از اشک فرانک بود. وقتی میومدم احتمال هرچیزي رو میدادم، بجز این. همینکه رسیدم دم

خونه غزاله بدون زنگ زدن در باز شد. بدون معطلی رفتم داخل. فرانک روي مبل نشسته بود و آروم آروم گریه

میکرد. به غزاله نگاه کردم اونم تو چشاش پر از سؤال بود. نشستم کنار فرانک ودستاي ظریفشو تو دستام گرفتم.

-قربونت برم چی شده؟..........یه دفعه زد زیر گریه. سریع سرشو گرفتم تو بغلم . هق هق گریه اش تو فضا پیچیده بود.

-الهی فدات شم. واسه چی اینطوري گریه میکنی؟

ولی اون بدون جواب همینطوري گریه میکرد. درحالیکه موهاشو نوازش میکردم بهش مهلت دادم تا خودشو سبک کنه.

فرانک یکی از دوستاي من و غزاله بود. زیاد با کسی گرم نمیگرفت و تو دانشگاه فقط با منو غزاله دوست بود. دختر

آروم و مرموزي بود. از زندگیش هیچی نمیدونستیم بجز اینکه تک فرزنده و پدر و مادرش هرکدوم دنیاي خودشونو

دارند و اکثر وقتها جدا از هم زندگی میکنند. فرانک همینطور گریه میکرد ولی از شدت اولیه گریش کم شده بود. کم

کم آروم شد بعد سرشو بالا آورد و با یه لبخند غمگین گفت:

-معذرت میخوام که ناراحتتون کردم، دست خودم نبود، دیگه از غصه دلم داشت میترکید.

-عیبی نداره، دوستی واسه همین وقتهاست دیگه. حالا بهتر شدي؟

فرانک :آره ممنونم. راستش اول میخواستم بیام پیش تو، ولی بعد یادم اُفتاد که غزاله گفته بود مامان باباش رفتن

اصفهان، واسه همین اومدم اینجا.

غزاله :خوب کردي اومدي.

معلوم بود که حسابی کنجکاو شده که ببینه چه خبره، اینو از پاهاش که اونا رو بی وقفه تکون میداد فهمیدم.هروقت

عصبی و کلافه میشد همینکارو میکرد.

غزاله :حالا ببینم چی شده ، که اینطوري آب غوره میگیري؟

دوباره فرانک زد زیر گریه. به غزاله چشم غره رفتم. حداقل نذاشت این دختر آروم بشه بعد فضولیش گُل کنه. فرانک

میون گریه گفت: مامان بابام از هم جدا شدن.

غزاله که معلوم بود انتظار چیز دیگه اي رو داشته با عصبانیت گفت : همین. واسه همینه دو ساعته که آبغوره گرفتی؟

فرانک با تعجب به صورت عصبانی غزاله نگاه میکرد. خوب طفلک غزاله هم حق داره، مامان باباي این قبلاً هم دست

کمی از آدم هاي طلاق گرفته نداشتند، منتها حالا فقط رسمی شده بود. رو کردم به فرانک:

-خوب بابا غزاله هم راست میگه دیگه، این ننه باباي تو قبلاً هم وضعشون بهتر از این نبود، که تو بخواي حالا اینطوري

زار بزنی.

فرانک :یعنی شما دوتا میگین من بیخودي دارم گریه میکنم؟

غزاله: هم بیخودي، هم اینکه با این کارت، دست هرچی دیوونه اس از پشت بستی.

-خوب فرانک جون حتماً خسته اي بهتره فعلاً بري استراحت کنی تا بعد ببینیم چی پیش میاد.

به دنبال حرف من غزاله هم بلند شد وبه طرف فرانک اومد:

-بیا بریم اتاقتو بهت نشون بدم. فرانک بدون هیچ حرفی بلند شد و با غزاله همراه شد. چقدر غمگین بود بود. حال

خودمم بهتر نبود باز این سردردهاي مزاحم کلافم کرده بود. بلاخره بعد از کلی زیرورو کردن کابینت ها یه قرص

مسکن پیدا کردم. داشتم قرصو میخوردم که غزاله اومد:

-ببینم بازم سرت درد میکنه؟

-آره... خوابید؟

غزاله :فکر نکنم با این حالیکه داره بتونه بخوابه. به نظرت دیوونه نیست؟ اون باید پیش بینی یه همچین روزي رو میکرد.

-چه میدونم، من که جاي اون نیستم... قرص خواب دارین؟

غزاله: آره فکر میکنم داشته باشیم.

چند لحظه بعد با قرص خواب و یه لیوان آب پشت در اتاق بودم. چندتا تقه به در زدم.

-بله؟ .... آروم درو باز کردم و رفتم داخل. لبه تخت نشستم

-هنوز نخوابیدي؟

فرانک: نه

-بیا اینو بخور، حداقل کمک میکنه چند ساعتی بدون فکر بخوابی.

چند دقیقه بعد آروم از اتاق خارج شدم. اَه این سردرد لعنتی هم که انگار نمیخواد خوب بشه. علیرضا خدا لعنتت نکنه

که منو به این حال و روز انداختی. قبل از هر چیز یه راست رفتم سراغ تلفن و خیال مامانو راحت کردم.

غزاله :خوابید؟

-آره ولی به سختی

غزاله :امشب که اینجا هستی ؟

-آره، پس من چی داشتم به مامانم میگفتم؟

غزاله: تو رو خدا گیر نده. ببینم راستی تو چته از وقتی اومدي حال و هوات مثل قبل نیست؟

-هیچی بی خیال.

غزاله: بازم علیرضا ؟

-آره، امروز وقتی رفتم خونه مامان جون اونجا بود..... و بعد کل ماجرا رو گفتم.

غزاله: بلاخره که چی ؟ بابا چرا نمیشینین مثل دو تا آدم حسابی حرف بزنین، ببینین مشکلتون چیه ؟

-غزاله خواهش میکنم بس کن. تو که از همه چی خبر داري. تا حالا بیشتر از هزار بار شده که با خودم گفتم یعنی من

چیکار کردم که علیرضا یه دفعه از اینرو به اونرو شد ولی هرچی فکر میکنم کمتر به نتیجه میرسم. نه تا حالا با پسري

دوست بودم، نه قراري گذاشتم که اون دیده باشه و بعد دچار سوء تفاهم شده باشه، نه بهش بی احترامی کردم نه هیچ

کار خطاي دیگه اي، باور کن دیگه مغزم کار نمیکنه. اصلاً من دارم میرم بگیرم بخوابم. شب بخیر.

غزاله :شب تو هم بخیر

بلاخره بعد از کلی فکر کردن و غلت زدن به خواب رفتم.

با صداي بوق ماشین هاي پشت سري به راه افتادم. چه زود چراغ سبز شد. کاش زودتر برسم خونه. این ترافیک هم

شده قوز بالا قوز. واي که سرم داره منفجر میشه. بلاخره هفت خوان طی شد و رسیدم خونه. هنوز پامو تو اتاق نذاشته

بودم که یهدا جلوم سبز شد.

سلام راحیل خانم خوش گذشت؟

همیطوري به حالت طلبکاري دستاشو به کمرش زده بود و نگام میکرد. هیچ وقت با یهدا رابطه خوبی نداشتم همش یه

سال از من بزرگتر بود، ولی مدام میخواست دستور بده و رئیس بازي در بیاره که من اهلش نبودم. اخلاقش درست مثل

دختر خالم سارا بود. هردوشون فیس و افاده از سر و روشون میریخت. کلاس گذاشتن که دیگه تو خون هر دوتاشون

بود. مدام هم دنبال خرید و آرایش و از این برنامه ها بودن، چیزایی که من یکی اصلاً اهلش نبودم.

آره خوش گذشت. ببینم گفته باشم اصلاً حوصله کل کل با تو یکی رو ندارم. پس مثل بچه آدم راهتو بگیر برو، یه

وقت دیدي یه چیزي بهت گفتما.

یهدا تو غلط میکنی.... اونقدر عصبی و کلافه بودم که حد نداشت. این سردرد لعنتی هم کلافه ترم میکرد.

دهنتو میبندي یا خودم واست جمش کنم؟.... از صداي فریاد من مامان سراسیمه اومد تو هال. یهدا که رنگش شده بود

مثل گچ. آخه هیچ وقت سابقه نداشت اینطوري عصبانی بشم و داد بکشم.

مامان چه خبرته داد میکشی؟

تورو خدا راحتم بذارین.... گریه ام گرفته بود ولی غرورم بهم اجازه گریه کردن نمیداد. سریع اومدم تو اتاقم و اون

وقت اشکام سرازیر شدن. همش تقصیر مامانه، اگه بهم گفته بود علیرضا هم اونجاست محال بود برم. بعد هم مامان

جون با این فکر بکرش. بدتر از اون هم فرانک با اون حال زار. خدایا دارم دیوونه میشم. نمیدونم چه مدت گذشته بود

که صداي در اتاقم بلند شد. برگشتم دیدم مامانه. اومد روي صندلی کنار اتاق نشست و زل زد بهم. رومو به طرف پنجره

بر گردوندم. باد پاییزي صورتمو نوازش میکرد.

پنجره رو ببند سرما میخوري

سردم نیست

مامان خونه غزاله جه خبر بود؟

هیچی دوستم فرانک اومده بود. حالش زیاد خوب نبود واسه همین دیشب همون جا موندم.

مامان از خونه قهر کرده؟

نه، اصلاً پدرو مادرش خونه نیستن که طفلک بخواد از کسی قهر کنه. فقط از هم جداشدن.

مامان کیا ؟

خوب پدر مادرش دیگه........ مامان سري به نشانه افسوس تکون داد

مامان ببینم خودت بهتري؟

آره بهترم. از یهدا هم از جانب من عذر خواهی کنین. نمیخواستم سرش داد بکشم دست خودم نبود.

مامان امروز کلاس نرفتی؟

نه حوصله نداشتم

مامان اینطوري فقط خودتو داغون میکنی. چرا شما دوتا نمیگین بینتون چی گذشته، شاید فقط یه سوء تفاهم پیش

اومده.

تورو خدا بس کنین. چرا شماها نمیخواین بفهمین بین منو علیرضا هیچی نبوده؟ لابد به خیال خودتون فکر کردین ما

دو تا عاشق هم بودیم ولی بعد به دلایلی این عشق تبدیل به نفرت شده، حالا مثلاً دوباره میخواین هرطور شده ما دوتا

رو به هم جوش بدین؟ نه مادر من. مادوتا فقط دوست بودیم که این دوستی بخاطر رفتار علیرضا از بین رفت. حالا هیچ

کدوم نمیتونیم اون یکی رو تحمل کنیم. تا حالا اینا رو بیش از هزار بار گفتم ولی انگار شما نمیخواین حرفهاي منو باور

کنین.

مامان باور کن دیروز وقتی حالت چهره هاتونو میدیم نزدیک بود پس بیفتم.

مامان خواهش میکنم تمومش کنین.

مامان خیله خب حالا. ببینم ناهار چی درست کنم؟

قیمه بادمجون

مامان باشه. تو هم زودتر بیا پایین.

آخه بگو دختر اگه نیم ساعت کمتر میخوابیدي قرار بود بمیري. واي واي، مطمئنم استاد ارجمند سر کلاس

رام(راهم)نمیده. اینقدر بدم میاد این جوجه فکلیهایی رو که دم به دقیقه میخوان کلاس بذارن استاد دانشگاه میکنن.

آخه یکی نیست بگه بچه تو هنوز دهنت بوي شیر میده تو رو چه به استاد شدن.شیطونه میگه یه دونه بزنم همچین تو

ملاجش که دیگه واسه من قانون وضع نکنه. شیطونه غلط کرد حالا وقتی سر کلاس رات (راهت) نداد و ضایع شدي

میفهمی دنیا دست کیه . دیگه گریه ام گرفته بود.

همینطوري با خودم غرغر میکردم و راهرو دانشگاهو طی میکردم که یه دفعه محکم با یه چیزي برخورد کردم. مطمئن

بودم اگه تو اون لحظه اون مرد جوون بازومو نگرفته بود پخش زمین شده بودم. نامروت عجب هیکلی هم داره اصلاً یه

اپسیلون هم تکون نخورد. همینطوري بربر نگاش میکردم. اونم مثل اینکه داشت با خودش دودوتا چهارتا میکرد که

این دیوونه دیگه کیه. تازه یاد موقعیتم افتادم و حرصم دراومد. استاد ارجمند الهی که خدا از سر تقصیراتت نگذره که

اول صبحی این یه مثقال گوشت تن منو نلرزونی. همینطوري بازوي منو گرفته بود. با حرص بازومو از میون پنجه هاي

قویش بیرون کشیدم

آقا حواستون کجاست؟

اي واي مثل اینکه یه چیزي هم طلبکار بودم. ولی اون با خونسردي هرچه تمام گفت:

ببخشید که با کله اومدم تو شکم شما..... بعد به نشونه احترام کمی سرشو خم کرد.... با اجازه .... ورفت.

اي خدا خفت کنه راحیل که باز گند زدي. این عوض معذرت خواهیت بود؟ اصلاً جهنم و ضرر امروز سر کلاس نمیرم.

حداقل بهتر از ضایع شدنه. این پسره حالا کجا رفت مگه حالا وقت بیرون رفتن از دانشگاست؟ شایدم داشته میرفته سر

کلاسش. ولی حالا که دیر شده دیگه. سریع راهمو عوض کردم شاید حداقل بتونم پیداش کنم ازش معذرت بخوام. توي

حیاط دانشگاه دیدمش. داشت به سمت در خروجی میرفت. واي واي چقدر قدم هاشو سري و بلند برمیداره. دیگه

تقریباً داشتم میدویدم.

آقا ؟ جناب ؟ برادر ؟

چه عجب که بلاخره برگشت. همینطوري جلوش نفس زنون حرف میزدم. اونم با تعجب نگام میکرد.

وا..قعاً مع..ذرت میخوام..راستش.. دیر رسیده.. بودم..واسه همین...

مردجوون بسه. اول یه نفس عمیق بکش بعد حرفتو بزن. من که هیچی نفهمیدم.

به صورت جدي اش نگاه کردم و چند تا نفس عمیق کشیدم.

راستش شما اونقدر سریع میرین که من مجبور شدم توي دوي با مانع شرکت کنم.

مرد جوون در حالیکه لبخند میزد گفت : حالا چرا دوي با مانع؟

خوب این پله ها مانعن دیگه، تازه اگه یکی جلوت سبز بشه که دیگه نور علی نوره. در هر حال بابت رفتارم معذرت

میخوام. به خاطر دیر رسیدن عصبی بودم

مرد جوون با استاد ارجمند کلاس داشتی؟

اي جان. چایی نخورده چه زود پسر خاله شد.

بله، ولی دیگه نمیرم. چون حوصله متلک شنیدن ندارم. ولی من بازم ازتون معذرت میخوام.

مرد جوون تو همیشه واسه کارات معذرت میخواي؟

اگه کارم اشتباه باشه،بله، حتماً.

مرد جوون جالبه، آخه دخترا غرورشون این اجازه رو نمیده که معذرت خواهی کنن مخصوصاً اگه طرف پسر باشه.

هرکسی یه طوریه، منم اخلاقم اینطوریه، فرقی ام واسم نمیکنه طرف مقابلم دختر باشه یا پسر. کوچیک باشه یا بزرگ.

کار اشتباه کردم، چشمم کور، میرم عذرخواهی میکنم. به هرحال امیدوارم منو بخشیده باشین و خداحافظ.

سریع از دانشگاه زدم بیرون. اي خدا شکرت، اینم از برنامه ي امروزمون.

قسمت چهارم

صد دفعه گفتم من، نِ...می...یام. با این دفعه شد صد و یه بار.

مامان بیخود نمی یاي. مامان همه رو دعوت کرده. واسه شام مکه اي که نیومدي، حداقل حالا که همه دور همیم بیا

بریم.

د واسه همین نمیخوام بیام دیگه مادر من.

مامان اگه واسه خاطر علیرضاس مطمئن باش اون نیست.

ا ماشاا... شما از کجا میدونین؟

مامان زن داییت گفت. مثل اینکه واسه یه کاري رفته مشهد.

پس واسه چی زودتر نمیگین؟ ایکی ثانیه اومدم.

یهدا معطلمون نکنیا

یه کلمه هم از مادر عروس. نگران نباش تا تو رژ لبتو ترمیم کنی من هم اومدم.

ظرف چند دقیقه مثل فشفشه آماده شدم و حی و حاضر کنار ماشین، با بابا منتظر مامان و یهدا شدم.

تو رو خدا میبینین این یهداي ذلیل مرده داشت به من میگفت، حالا خودش آماده شدنش نیم قرن طول میکشه.

بابا فقط خندید و سرشو تکون داد.تو همین لحظه مامان و یهدا هم اومدن.

به به. چه عجب شما تشریف فرما شدین. تو رو خدا یه خورده دیگه معطل میکردین. اصلاً هم نگران نباشین که ممکنه

منو بابا اینجا تار عنکبوت ببندیم.

مامان عوض این همه حرف زدن برو درو باز کن.

خلاصه بعد از کلی معطلی راه افتادیم.

همینطور که مامان گفته بود علیرضا نبود واسه همین دیگه حسابی شارژ بودم و سربه سر همه میذاشتم. البته مامان جون

کلی گله کرد که چرا نیومدم سر بزنم ، حالا یکی ندونه فکر میکنه یه ماهه که نرفتم.

ببینم شما نمیخواین سوغاتیه ما رو محبت کنین؟

مامان جون فعلاً از سوغاتی خبري نیست، مخصوصاً واسه تو و اون علیرضاي پدر صلواتی.

نطقم کور شد و تا وقت برگشت دیگه زیاد صحبت نکردم و بیشتر تو حال خودم بودم.

حال فرانک چه طوره؟

غزاله بهتره، ولی حداقل بیا یه سر بهش بزن.

باور کن دیروز میخواستم بیام ولی رفتیم خونه مامان جون، پریروز هم که اصلاً حس و حال نداشتم.اما امروز از

دانشگاه یه راست میام خونه شما. حالا چرا دانشگاه نمیاد؟

غزاله چه میدونم.

ببینم، راستی مامان بابات کی میان؟

غزاله اي بابا، دست رو دلم نذار که خونه. فکر کنم یه ماهی اونجا باشن. به خدا اگه نصف اندازه اي که هواي اون

پژمان دیوونه رو دارن، هواي منو داشتن الان از هفت دولت آزاد بودم.

خوب قبول کن شما اینجا، داداشت اصفهان، بلاخره واسه پدر مادرت سخته، دلشون شور میزنه.

غزاله ا، دلشون واسه من شور نمیزنه که همینطوري ولم کردن به امان خدا؟

بی خیال. تو هم سخت میگیري.

غزاله نمیدونم شاید زیادي حسودم.

حرفامون با اومدن استاد نیمه کاره موند. هیچی از کلاس هاي اونروز نفهمیدم مدام فکرم مشغول بود. خدا غزاله رو از

من نگیره البته جزوه هاشو، چون حداقل بعداً میتونم جزوه هاشو دید بزنم.

بعد از دانشگاه با غزاله رفتیم خونشون. این فرانکم که دیگه نوبرشو آورده از اول تا آخر گریه کرد و اعصاب مادوتا رو

خرد کرد.

فرانک اصلاً من دیگه توي اون خونه بر نمیگردم.

غزاله به درك که بر نمیگردي . اصلاً میدونی چیه؟ تو همین جا بمون منم تو رو واسه داداشم میگیرم. آخه هر دوتاتون

دیوونه این.

ا ببینم تو داداشتو میخواي به چند نفر بدي؟ تا دیروز که میخواستی منو واسه داداشت بگیري.

غزاله من یه دونه داداش دارم، حالا هرکی زودتر اومد واسه اون میشه.

بعد با یه لحن جالبی گفت: بشتابید بشتابید... و بلاخره لبخند رو لباي فرانک اومد.

****

امتحانات ترم شروع شده بود. یه روز وقتی بعد از امتحان منتظر غزاله و فرانک بودم و داشتم نمره ي امتحانو حساب

میکردم سایه ي کسی رو بالاي سرم حس کردم . چقدر قیافش واسم آشنا بود. خدایا اینو من کجا دیدم؟هم فکرم

مشغول شناساییه مردجوون بود و هم درگیر امتحانی که بهش شکوفه زده بودم. اي خدا ازتون نگذره که اینطوري

ماهارو به گریه میندازین. حالا این برادر دیگه کیه؟ همینطوري بروبر نگاش میکردم.

سلام عرض شد

ببخشید. سلام

مرد جوون نشناختین؟

با اینکه قیافتون خیلی آشناست ولی متأسفانه بجا نیاوردم.

مرد جوون اونروز صبح، کلاس استاد ارجمند. حالا بجا آوردین؟

بله بله. حاله شما؟ از سر جلسه امتحان میاین؟

مرد جوون بله

من که فکر کنم این واحدو تلپی اُفتادم ولی امیدوارم شما نمره قبولی بگیرین.

مرد جوون باکدوم استاد واحد برداشتی؟

همین استاد ارجمند دیوونه.

مرد جوون با یه لبخند گفت: درسته که سختگیره ولی پایان ترم، خوب نمره میده.

یعنی قبولم؟ من که چشمم آب نمیخوره.

مرد جوون با یه قهوه موافقی؟

منتظر دوستامم. ولی اگه به اینا باشه تا ثانیه آخر میخوان بشینن. در هر صورت از دعوتتون متشکرم.

مرد جوون تو که میگی دوستات دیر میان پس یه قهوه مهمون من. اینم باشه تنبیه، واسه دوستات.

آخه..

مرد جوون آخه بی آخه. یه خانم محترم دعوت یه آقاي محترمو رد نمیکنه.

چه خودشم تحویل میگیره. با خنده گفتم: ما کی ادعاي محترم بودن کردیم؟

مرد جوون اختیار دارین خانم. حالا افتخار میدین؟

ولی اینجا که پیست رقص نیست

مرد جوون قهقهه زد، طوریکه چند نفر به سمتمون برگشتن. هیچ فکر نمیکردم این آدم عصا قورت داده اینطوري

بخنده. درحالیکه میخندید با هم به سمت کافی شاپ نزدیک دانشگاه راه افتادیم. توي کافی شاپ پر بود از دختر

پسراي جوون. مرد جوون اول درو نگه داشت تا من وارد بشم. با خودم گفتم چه با شخصیت حتماً این کاره است.پشت

یه میز گوشه کافی شاپ نشستیم. مرد جوون درحالیکه زل زده بود بهم گفت: خوب چی میل دارین؟

بستنی میوه اي لطفاً.

ابروها شو به حالت تعجب داد بالا. حتماً پیش خودش میگفت کی تو سرما بستنی میخوره و بعد دو تا بستنی میوه اي و

همچنین کیک شکلاتی سفارش داد.

مرد جوون میتونم یه سؤال بپرسم؟

شما دوتا بپرسین.

مرد جوون هرکسی بهت تعارف میکرد قبول میکردي؟

هرکسی که نه. بستگی به طرف مقابل داره

مرد جوون حالا میشه بپرسم به چه علت دعوت منو قبول کردي؟

بله میشه؟

مرد جوون چی میشه؟

میشه بپرسید که چرا دعوتتون رو قبول کردم؟

خندش گرفته بود.

خوب چرا؟

به دو علت. اول اینکه من هنوز یه جورایی به شما احساس دین میکنم، بخاطر اون بی احترامی و دوم اینکه شما به

نظرم باشخصیت اومدین. مطئن باشید اگه یه آدم جلف و ننر بود عمراً دعوتشو قبول میکردم. حالا جوابتونو گرفتین؟

مرد جوون بله کاملاً. راستی بهت گفته بودم آدم خیلی جالبی هستی؟

نه

مرد جوون خوب حالا گفتم دیگه

نظر لطف شماست

مرد جوون نمیخواي بپرسی چرا؟

چی چرا؟

مرد جوون اینکه از نظر من آدم جالبی هستی؟

خوب هرکی نظري داره و نظر شما هم محترمه

مرد جوون وقتی میگم جالبی واسه همینه. کاري به کسی نداري، سعی هم نمیکنی از زبون آدم حرف بکشی. مثلاً هنوز

اسم منو نپرسیدي، هیچ کنجکاوي ام در موردم نمیکنی.

شما مثل اینکه خیلی خودتونو دست بالا گرفتین؟

مرد جوون هم جنسهاي شما اینو بهم ثابت کردن.

پس بلاشک دیوونه بودند.

ولی خدایی قبول داشتم. خوشتیپ بود. قدبلند با یه هیکل ورزیده. صورتشم خوب بود. چشمهاي مشکی، صورت و

ابروهاي کشیده، لبهاي معمولی و یه ثبات و غروري تو رفتارش بود که همه ي اینها ازش یه جنتلمن ساخته بود.

نمیدونم چرا تا حالا تو دانشگاه ندیده بودمش. شایدم حواسم نبوده.تو همین لحظه سفارشمون را آوردند.

من میمیرم واسه بستنی.

مرد جوون چه طوري تو سرما میشه بستنی خورد؟

مرد عاشق بستنی ام. سرما گرما واسم فرق نمیکنه.در ضمن شما که دوست ندارین واسه چی سفارش دارین؟

مرد جوون محض همراهی.تو هنوز نمیخواي اسم منو بدونی؟

من راحیلم، افتخار آشنایی با چه کسی رو دارم؟

داشت میخندید.

میدونی، هیچ وقت آدم نمیتونه عکس العملتو حدس بزنه؟

این خصوصیت متولدین تیره.

مرد جوون پس تیر به دنیا اومدي. چندم؟

هفدهم

همینطوري نگام میکرد.

مشکلی پیش اومده.

مرد جوون من اسممو به تو نگفتم ، ولی تو باز کنجکاوي نکردي. این رفتارت واسم خیلی عجیبه.

حالا بلاخره من عجیبم یا جالب؟

مرد جوون من فرزادم و باید بگم از آشنایی باهات خیلی خوشوقتم.

خوب جناب فرزاد .... فامیلیه شریفتون؟

فرزاد افشاري

خوب جناب فرزاد افشاري نگفتین حالا من جالبم یا عجیب؟

بدون جواب همینطور نگام میکرد. از طرز نگاه کردنش معذب بودم. تصمیم گرفتم سرمو با کیک شکلاتی مشغول کنم.

وقتی پس از مدتی سرمو بالا آوردم تو صندلی فرو رفته بود و با لبخند بهم نگاه میکرد. خیلی خجالت کشیدم، فکر کنم

تو اون لحظه سرخ شده بودم. خجالتو کنار گذاشتم و زل زدم تو چشماش. چه معنی داره اینطوري به من نگاه میکنه ؟

سرشو انداخت پایین.

فرزاد این نصیحتو از من داشته باش، هیچ وقت به کسی اینطوري نگاه نکن.

مگه من چه طوري نگاه میکنم؟

فرزاد معمولی، ولی این چشماي خاکستري .... ولی حرفشوتموم نکرد و بعد سرشو انداخت پایین و تا لحظه اي که

خداحافظی کردیم حرفی نزد.

بخاطر این دعوت فقط خدا میدونه چقدر به فرانک و غزاله توضیح دادم و آخرشم ذخیره فحشِ یکسالم تأمین شد.

توي مدت امتحانات چند بار دیگه فرزاد رو دیدم که اونم فقط به تکون داد سر اکتفا میکرد. غزاله که خیلی ازش

خوشش اومده بود ومیگفت خوب تیکه ایه. بلاخره امتحاناتم تموم شد و چند روزي به تعطیلی خوردیم. صبح که از

خواب بلند شدم، تصمیم گرفتم برم دیدن مامان جون. یه مدت میشد که نرفته بودم دیدنش. سریع آماده شدم و یه

یادداشت واسه مامان گذاشتم و بعد راه افتادم. هنوز دستم زنگو فشار نداده بود که در باز شد. نگام تو یه نگاه عسلی

گیر کرد. حال خودمو نمیفهمیدم انگار مسخ شده بودم. دلم آشوب بود. سریع نگاهمو گرفتم و بدون توجه وارد خونه

شدم.

دختر چته؟ مگه تا حالا ندیده بودیش؟ لعنتی این همون علیرضاست که ازش متنفر بودي. اي خدا کمکم کن. یعنی چِم

شده؟ این قلب بی صاحاب مونده واسه چی تالاپ تالاپ میکنه؟ راحیل به خدا یه دونه میزنم تو سرت که صداي سگ

بدیاا. معلومه چه مرگت شده؟ ... با صداي مامان جون به خودم اومدم

-علیرضا مادر سر رات (راهت) این داروهاي منم بگیر.

علیرضا: چشم، میگیرم عصر واستون میارم.

مامان جون :نه مادر قربونت برم، تموم شده، الأن میخوام.

علیرضا: باشه پس فعلاً خداحافظ..... ورفت.مامان جون رو به من که همینطوري وسط حیاط وایساده بودم کرد

مامان جون: تو چرا مثل مجسمه اینجا وایسادي؟ بیا بریم تو.

زیر لب سلام کردم و مامان جون جواب سلاممو داد و در حالیکه میرفت تو گفت: چه عجب بلاخره ما شما رو دیدیم. تو

دختر اصلاً نباید بیاي یه سر به من بزنی؟

-باور کنین امتحان داشتم

مامان جون :اگه این درس و مشق نبود من نمیدونم دیگه چه بهانه اي داشتی. چایی میخوري؟

-نه هنوز صبحونه هم نخوردم.

مامان جون: پس چرا زودتر نمیگی؟ بیا برو یه لقمه نون بذار دهنت. همین کارارو میکنی که داري میشکنی دیگه. من

نمیدونم شماها چه طور میخواین پس فردا بچه بیارین؟

-حالا تا پس فردا.

مامان جون :لازم نکرده زبون بریزي، بیا برو یه چیزي بذار دهنت.

داشتم صبحونه میخوردم که مامان جون حاضر و آماده اومد.

-به به، شالو کلاه کردین. کجا ماشاا... ؟

مامان جون: صد دفعه گفتم با دهن پر حرف نزن. این همسایه روبرویی نذري می پزه دارم میرم کمک. علیرضا که

اومد بگو بمونه باهاش کار دارم. فعلاً خداحافظ.

حتی بهم مهلت اعتراض نداد. از فکر اینکه علیرضا هم میاد باز ضربان قلبم تند شد. براي خلاص شدن از شر فکرهاي

بیخود، یه مقدار خونه مامان جونو تمیز کردم. بعد هم لباسامو عوض کردم. داشتم گل سرمو محکم میکردم که یه دفعه

شکست و موهاي بلند و لختم همینطوري ریخت پایین. اونقدر عصبانی بودم که میخواستم جیغ بزنم. حالا من این

موهارو چیکارش کنم؟ اگه به امر بابا نبود تا حالا هزار باره کوتاهشون کرده بودم. از بس هم که این موها بازیگوشن

نمیشه هیچ کاري باهاش کرد. صداي زنگ در اومد به خیال اینکه مامان جونه بدون جواب دادن درو باز کردم.

همینطوري که به سمت هال میرفتم گفتم:

-چه زود برگشتین، فکر میکردم حالا حالا ها طول بکشه..... اما از دیدن علیرضا نزدیک بود سنگ کوب کنم. بازم تو

نگاهش گم شدم. اما اون با تنفر سرشو برگردوند تازه موقعیت دستم اومد و باز تنفر بود که جایگزین احساس جدیدم

شد. داشت به سمت در خروجی میرفت که حرف مامان جون یادم افتاد. به زور لب باز کردم:

-مامان جون گفتند بمونید تا برگردند...... و بعد سریع به سمت اتاق رفتم که به خاطر عجله زیاد یه دفعه پام به ستون

هال خورد و از درد نفسم گرفت. علیرضا با عجله خودشو بهم رسوند. خواست کمکم کنه ولی باتنفر دستشو پس زدم،

اما همینکه خواستم بلند شم یه دردي تو پام پیچید که نقش زمین شدم. از درد اونقدر لبمو فشار دادم که شوري خون

رو حس کردم. اشکم دراومده بود. به ستون تکیه دادم.از درد داشتم هلاك میشدم. علیرضا همینطوري وایساده بود و

نگام میکرد. آروم جلوي پام رو زمین و مچ پامو گرفت. خواستم دستشو کنار بزنم که با دست دیگه اش محکم مچ

دستمو گرفت. بهش نگاه کردم.

-دستتو بکش کنار

علیرضا با خشم بهم نگاه کرد. فکر کنم اگه یه دست دیگه داشت محکم میزد تو گوشم. دستمو ول کرد و بعد چند

جاي پامو تکون داد. درد تو جونم پیچید.

-آي...

علیرضا: فقط ضرب دیده

خدایا اینم شانسه که من دارم؟ آخه چرا الأن باید اینطوري بشه؟. علیرضا بلند شد رفت و چند لحظه بعد با یه لیوان آب

و باند اومد. یه قرص بهم داد و بعد شروع به بستن پام کرد. هنوز درد داشتم و به اضافه درد استخون، سر درد هم

اضافه شده بود. به علیرضا نگاه کردم ولی اون با سر پایین مشغول کارش بود. وقتی کارش تموم شد بدون اینکه نگاهی

به من کنه، بدون حرف رفت و حتی منتظر مامان جون هم نشد. منم بعد از مدتی که منتظر مامان جون شدم و نیومد یه

یادداشت خداحافظی گذاشتم و با هر سختی بود به خونه برگشتم.

****

-من نمیدونم سر به هوایی تا چقدر؟ آخه دختر چرا حواستو جمع نمیکنی؟ اگه خداي نکرده یه طوریت میشد من باید

چیکار میکردم؟ چرا نمیخواي بفهمی الأن دیگه بیست سالته. من هم سن تو که بودم دو بار زایمان کرده بودم.

مامان همینطوري غر میزد و میخواست جوشونده ي بد مزه رو به خورد من بده

-ا مامان نمیخوام بخورم. داره حالم به هم میخوره.

مامان: بیخود. باید تا تهشو بخوري واست خوبه.

-اي بابا. به خدا الأن اینجا بالا میارما، حالا از من گفتن.

یهدا همینطور که داشت ناخنهاشو سوهان میزد به مامان گفت: خوب نمیخواد بخوره واسه چی لوسش میکنین؟

مامان :تو لازم نکرده حرف بزنی برو یه زنگ به بابات بزن بیاد ببریمش دکتر.

-ا دکتر واسه چی؟ یه ضرب دیدگی ساده که دیگه دکتر نمیخواد.

مامان :تو که یه روده ي راست تو شکمت نیست. معلوم نیست با این رنگ و روت چی شده

یهدا :حال من چیکار کنم زنگ بزنم یا نه؟

-نه قربونت برم زنگ زدن نمیخواد من سالم سالمم. الأن هم بهتره برم استراحت کنم. راستی واسه شام بیدارم کنین.

مامان: مگه ناهار نمیخوري؟

-نه صبحونه دیر خوردم.

موقع شام بابا هم حالمو پرسید و وقتی مطمئن شد که مشکلی ندارم رفت خوابید. مامان باز اصرار داشت که بریم دکتر

ولی مرغ من یه پا داشت ولی فقط خدا میدونه نصفه شب از درد چقدر خودمو لعن و نفرین کردم که به حرف مامان

گوش ندادم.

****

صبح روز بعد غزاله و فرانک به دیدنم اومدند

-ببینم، باز مامان من شیپورو برداشته و همه رو خبر کرده؟

غزاله دسته گل را محکم کوبید تو سرمو گفت: خفه. باز من تو رو یه روز به حال خودت گذاشتم دست گل به آب

دادي؟ اي بمیري که از دستت راحت شیم.

-واقعاً من لیاقت این همه ابراز احساساتو ندارم. شرمنده میکنین.

فرانک داشت به ما دوتا دیوونه میخندید.

غزاله :تو داري به چی میخندي؟..... بعد رو کرد به من...... ببینم، حالا چه غلطی کردي که افلیج شدي؟

سیر تا پیاز اتفاق دیروز را گفتم. بعد از تموم شدن حرفام غزاله در حالیکه نیم متر دهنش باز مونده بود گفت: نهههه؟

جون من یعنی علیرضا پاتو بست؟

-پس فکر کردي رفتم دکتر؟

فرانک: به منم بگید چه خبره

-هیچی. تو با ننه بابات چیکار کردي؟

فرانک: باهاشون اتمام حجت کردم. گفتم تحت هیچ شرایطی حاضر نیستم با هیچ کدوم زندگی کنم. گفتم خونه ي جدا

میخوام.

-بابا دسخوش( دست خوش)، اونوقت ننه بابات چی گفتن؟

فرانک: گفتن باشه.

-جونِ من؟ به همین سادگی؟

فرانک: از این هم ساده تر. تو پیش خودت چی فکر کردي؟ اونها از خداشونه سر خر نداشته باشن.

-ایول به این مرام و معرفت.

غزاله و فرانک خندیدند. خوشحال بودم که تونسته با این موضوع کنار بیاد.

غزاله: کی میاي بریم واسه ثبت نام؟

-حالا چند روز دیگه که بهتر شدم.

اونروز غزاله و فرانک رفتند و اصرار مامان براي ناهار بی فایده بود. همین طور که حدس زده بودم مامان شیپورو

برداشته بود چون عصر همه به غیر از علیرضا اومدن دیدنم فقط این وسط مامان جون مشکوك نگام میکرد ولی خدا رو

شکر لب از لب باز نکرد. کاش علیرضا هم می اومد.

با غزاله و فرانک به سمت کلاس میرفتیم. تعطیلات هم تموم شد. تو این مدت علیرضا رو ندیده بودم. منی که

نمیخواستم حتی واسه یه لحظه علیرضا رو ببینم حالا اون یه لحظه واسم حکم کیمیا رو پیدا کرده بود. بلاخره شماره

کلاسو پیدا کردیم و به عادت همیشه رفتیم آخر کلاس.کلاس دیگه تقریباً پر شده بود. هنوز چند لحظه از نشتن ما

نگذشته بود که فرزاد هم اومد. متوجه پچ پچ دخترا شدم. در کمال تعجب وقتی چشمش به ما افتاد با یه لبخند محو به

سمت ما اومد و کنار من نشست. بعد آهسته گفت: سلام، نمیدونستم با هم همکلاس شدیم، باعث افتخاره.

-سلام از بنده است. نظر لطف شماست. ولی فکر کنم از فردا حرف و حدیث ها ردیف بشه.

با این حرف میخواستم نادرست بودن کارشو بهش گوشزد کنم ولی اون با بی قیدي شونه بالا انداخت : اصلاً واسم مهم نیست.

میخواستم جوابشو بدم که استاد ارجمند مثل خروس بی محل سر رسید. خدا آخر و عاقبت مارو با این استاد ارجمند به

خیر کنه. با اینکه ترم قبل قبول شده بودم ولی بازم ازش میترسیدم. ماشاا... تغییر دکوراسیون هم که داده ولی به نظر

من مدل قبلی موهاش بهتر بود. استاد بچه ها رو از نظر گذروند و سخنرانیشو شروع کرد. بعد از دو ساعت فک زدن و

هزار جون بند و ماده و تبصره بلاخره درسو شروع کرد. دو تا کلاس بعدي هم که اصلاً تشکیل نشد. تو راهرو داشتیم

با چند تا از دخترا صحبت میکردیم که یه دفعه سپیده گفت: هی بچه ها فرزاد افشاري داره میاد این طرف.

سرمو به طرفی که سپیده نگاه میکرد چرخوندم. فرزاد مستقیم به طرف ما میومد وقتی دید دارم نگاش میکنم لبخند زد

و یه مقدار سرعتشو بیشتر کرد.

نیلوفر :داره به تو نگاه میکنه راحیل.... هنوز حرفش تموم نشده بود که فرزاد رسید. بدون توجه به بقیه رو به من کرد

فرزاد :راحیل یه لحظه میشه بیاي؟...... وخودش کمی اونطرف تر ایستاد. به غیر از غزاله و فرانک، دهن بقیه باز مونده

بود. مطمئن بودم از فردا شایعه ها ردیف میشه. چون طبق اطلاعات غزاله این گل پسر بین دخترا خیلی طرفدار داشت و

به هیچ احدالناسی هم رو نمیداد. حالا یه دفعه اومده و بعد هم با اسم کوچیک منو صدا میزنه و میگه با من کار داره.

عجببه واا... چه زود هم صمیمی میشه. اعصابم خرد شده بود. به طرف فرزاد رفتم و با عصبانیت بهش گفتم: این چه

رفتاریه آقاي محترم؟ من آبرو دارم. نمیخوام پشت سرم حرف دربیارن. اون از رفتار اول صبحتون که یه راست اومدین

بغل دست من نشستین، اینم از حالا. یعنی چه؟

فرزاد خیلی خونسرد گفت: اولاً مجدداً سلام عرض شد. دوماً برو از دوستات خداحافظی کن تا بقیه شو واست بگم. من منتظرم بدو.

گیج نگاش میکردم. این دیگه کیه؟ فرزاد دستشو گرفت به بازوم و یه مقدار به طرف بچه ها هلم داد.

-د برو دیگه.

از بچه ها خداحافظی کردم، و درحالیکه سپیده و مهسا و نیلوفر داشتن از فضولی خفه میشدن ، با فرزاد راه افتادم.

فرزاد: همین جا باش تا ماشینو بیارم.

-من خودم ماشین دارم. در ضمن لطف کنید زودتر حرفتونو بزنید که عجله دارم.

فرزاد: مشکلی نیست با ماشین تو میریم. حالا کجاس این کالسکه ي طلایی؟

اي بچه پررو، روتو برم. فهمیدم قصد نداره اینجا حرف بزنه براي همین به طرف ماشین راه افتادم. وقتی راه افتادیم

گفتم: بفرمایین حالا حرفتونو بزنین.

فرزاد: دست فرمون خوبی داري.

-فکر نکنم شما اومده باشید که از دست فرمون من تعریف کنین.

فرزاد: خیله خوب حالا چرا عصبی میشی؟

-یعنی شما واقعاً نمیدونین من چرا عصبی هستم؟ بهتون نمیاد. آقاي محترم من نمیخوام بیفتم سر زبونا ولی شما با کار

امروزتون این فرصتو فراهم کردین.

فرزاد :بس کن توام. مثلاً چی میخوان بگن؟ هان؟ در ضمن فکر نکنم من آدمی باشم که ارتباط باهام بی آبرویی بیاره.

هرچی هیچی نمیگم هی اعصاب منو داغون میکنه. عجب گیري کردیما.

-ایه چیزي هم طلبکار شدیم مثل اینکه. اگه من نخواسته باشم با شما رفیق باشم کیو باید ببینم؟

یه شیطنتی تو نگاش بود.

فرزاد :واي که چقدرم خودتو تحویل میگیري. کی گفت حالا میخواد با تو رفیق بشه؟ در ضمن خیلی هم دلت بخواد.

-اگه دلم نخواد چی؟

فرزاد: اون دیگه مشکل خودته.

-هیچ کس بهتون گفته ماشاا.. چقدر پررو تشریف دارین؟

فرزاد: نه تو اولین نفري. ببین خانم کوچولو من آدمِ این رفیق بازیها نیستم، یعنی نه حوصله شو دارم نه وقتشو، اینم که

میبینی دنبالت راه افتادم، واسه اینه که شخصیتت برام جالبه وگرنه قصد هیچ مزاحمتی ندارم فقط میخوام مثل دوتا

دوست خوب باهم باشیم، البته نه اون طوري که تو فکر میکنی. حرف بقیه هم اصلاً برام مهم نیست، حالا چی میگی؟

-ولی من اصلاً موافق این دوستی ها نیستم. یعنی کلاً دوستی دختر پسرو رد میکنم.

فرزاد :ببینم نظرتون راجع به دوستی مرد و زن چیه؟

فهمیدم داره مسخرم میکنه.

-من حرفمو گفتم.

فرزاد: پس از رفتار من ناراحت نشی چون من کلاً باتو راحتم. حالا هم یه گوشه نگهدار میخوام پیاده شم. اصلاً نه، تا

هرجا مسیرت میخوره منم برسون.

-قربون سنگ پا برم.

فرزاد: خواهش میکنم.

عصر مشغول تماشاي تلوزیون بودم که تلفن زنگ زد. مامان براي جواب دادن بلند شد.

بله بفرمایید.

....

سلام، بله بفرمایید.

.....

بله خواهش میکنم.

....

خواهش میکنم، خدمت از ماست ولی اگه اجازه بفرمایین من با پدرش صحبت کنم بعداً بهتون اطلاع میدم.

....

حتماً

.....

حتماً حتماً

.....

خداحافظ شما.

همین که مامان گوشیو گذاشت گفتم: خواستگار بود؟

مامان :حرف زیادي ممنوع، برو به درس و مشقت برس.

ا خوب اگه بگین طوري میشه؟ ما که هفته اي یه بار این بساطو داریم. بعدشم بابا من میرم دانشگاه. درس و مشق چیه؟

-بهت میگم برو به درس و مشقت برس، به یهدا هم چیزي نگیا؟

بلند شدم و محکم پاهامو کوبیدم به هم.

-اطاعت قربان.

-برو بچه به کارت برس.

تا حالا خیلی واسه یهدا خواستگار اومده بود ولی این یهدا همه رو به دلایلی رد میکرد. آخریش همین دو هفته ي پیش

بود. یارو با کلی دك و پز و مایه تیله اومده خواستگاري، اونوقت خانم به خاطر اینکه قدش خیلی بلند نبود ردش کرد.

بازم گلی به گوشه ي جمال من که گفتم حالا حالا ها ازدواج نمیکنم، حداقلش اینه که خرج میوه شیرینیه اضافی رو

دست بابا نمیذارم، مردمم الکی علاف نمیکنم. حالا خدا آخر عاقبت این یکی رو به خیر کنه، معلوم نیست اینو به چه

دلیلی میخواد رد کنه. اصلاً من نمیفهمم این چه جور آدمی میخواد؟ آخه اکثر این خواستگارها واجد شرایط بودند، به

گمونم منتظر شاهزاده با اسب سفیده، حداقل این وسط هرچی نباشه یه سواري میگیره.

شب مامان داشت موضوع رو با بابا درمیون گذاشت. اینو از پچ پچ کردناش فهمیدم، کلاً مامانم در اینطور مواقع ضایع

بود.آخه من نمیفهمم بابا که اول آخرش میگه نظر خود یهدا شرطه، این وسط مشورت کردن و به اصطلاح اجازه گرفتن

دیگه چه صیغه ایه؟ یهدا که خیلی بی خیال روي مبل نشسته بود و اصلاً انگار نه انگار. به صورتش نگاه کردم، چشماي

کشیده و مورب مشکی با مژه هاي بلند، ابروهاي کشیده که با نازك کردنشون اونا رو قشنگ تر کرده بود، گونه هایی

که حالت برجسته داشت، لبهاي کشیده والبته کمی پهن با پوستی نسبتاً سفید و موهاي فر که تا زیر کتفش میرسید. من

و یهدا کاملاً متضاد هم بودیم چه توي قیافه و چه توي رفتار و تو وحله اول اگه کسی نمیشناخت نمیتونست حدس بزنه

که خواهریم. همینطوري نگام به صورت یهدا بود. انگار سنگینیه نگامو حس کرده بود چون سرشو به جانب من

برگردوند:

-چیه خوشگل ندیدي؟

-خوشگل منگل ندیدم. بازم که داري خرج رو دست بابا میذاري! جان من بیا ایندفعه بله رو بگو راحتمون کن. تو که

درستو ادامه ندادي حداقل سرت به زندگیت گرم باشه.

یهدا: لازم نکرده تو نظر بدي.

-از ما گفتن دیگه خود دانی.... بعد با صداي بلند گفتم: من رفتم لالا.

مامان: مگه شام نمیخوري؟

-نه فعلاً خوابم میاد.

مامان: فردا من دارم میرم خونه ي کتایون، اگه اومدي نبودم بیا اونجا.

-خونه خاله کتی چه خبره؟

مامان :صد دفعه گفتم کتی نه کتایون.

-خیله خوب حالا، بعدشم مگه خاله که به من میگه راحی حرفی هست؟ حالا نگفتین چه خبره!

یهدا :مگه نمیدونی؟

-چیو؟

مامان: هیچی فقط واسه سارا یه خاستگار خوب پیدا شده که نامزد کنند، الأن هم دنبال کاراي جشن نامزدیه.

-پس چرا زودتر به من نگفتین؟

یهدا :حالا نکه خیلی هم خودکُشان میکردي!؟

-بی خیال من رفتم بخوابم.

یهدا: نگفتم!؟

واقعاً هم نسبت به وقایع اطرافم بی تفاوت بودم. ولی من موندم، این سارا که میگفت نمیخواد ازدواج کنه. تازه کلی هم

در مورد مضرات ازدواج سخنرانی میکرد حالا چی شده خدا میدونه. به احتمال قوي شاه ماهی شکار کرده. چقدرم امروز

صحبت خواستگاري و عروسی شد. خدا کنه تا باشه همین صحبت ها باشه و بعد ناخودآگاه فکرم به سمت علیرضا پر

کشید. چقدر دلم واسش تنگ شده بود. خدایا کمکم کن! اي چه حسیه که من دارم؟ نکنه ......!؟ حتی فکر کردن بهش

عذابم میده. بعد از کلی غلط زدن و فکر و خیال بلاخره خوابیدم.

فردا صبح طبق معمول تمام گزارشاتو به غزاله و فرانک دادم. تازگیا این فرانک هم پا به پاي غزاله ي خیر ندیده سؤال

پیچم میکرد.

غزاله: راحیل نظرت در مورد این فرزاد افشاري چیه؟

فرانک :اگه نظر منو بخواي میگم طرف گلوش گیر کرده. واي واي دیروز قیافه ي سپیده اینا دیدنی بود. امروز صبح

هم مهسا اومده بود پیش من میخواست آمار بگیره. منم واسه اینکه زیادي سیریش نشه بهش گفتم که تازگیا باهم فامیل شدین.

-تو خیلی بیجا کردي. رو چه حسابی همچین حرفی زدي؟

غزاله :اتفاقاً به نظر من کار خوبی کرده.

-کسی از شما نظر نخواست.

غزاله :برو بمیر بابا ! تو که اینارو بهتر از من میشناسی، میدونی که چه جونورهایی هستن، تازه طبق آخرین اطلاعات

به دست اومده این سپیده خانم عاشق سینه چاکه این بابا شده. ( بعد در حالیکه ابروهاشو میداد بالا )گفت: ولی خدایی

حریف قَدري داریا، با اون چشاي سبز گربه اي.

فرانک :اتفاقاً رنگ چشماي راحیل قشنگ تره.

غزاله :توکه نمیدونی؟! مردها دوست دارن از هر مدل و رنگی داشته باشن، فرزاد افشاري با این سر و شکل که دیگه

جاي خود داره.

-چرت و پرتاتون تموم شد؟

غزاله :نه یه خورده دیگش مونده.

-خوب بنال.

غزاله :فقط بدون، این سپیده به این راحتیا میدونو خالی نمیکنه، حالا از من گفتن، یه وقت نگی نگفتم.

-حالا چرت و پرتات تموم شد؟

غزاله :فکر میکنم آره.

-اولاً خیلی خري، دوماً من اصلاً به فرزاد افشاري فکر نمیکنم که حالا بخوام رقیب داشته باشم، سوماً خیلی خري، چهارماً

کاري به سپیده هم ندارم، آقا گل پیشکشش، پنجماً خیلی خري،...

غزاله :ششماً خر خودتی و اون فرزاد خرتر از خودت، هفتماً آیندتم میبینیم، هش...

فرانک: هشتماً اگه دو دقیقه دیگه اینجا وایسیم استاد سر کلاس راهمون نمیده.

با این حرف سه تایی به حالت دو به سمت کلاس رفتیم. خدارو شکر سر موقع به کلاس رسیدیم. بعد از کلاس در حال

جمع کردن وسایلم بودم که فرزاد سر و کلش پیدا شد. فرانک یه سقلمه زد تو پهلوم.

فرزاد: سلام .... بدون توجه بهش مشغول جمع کردن وسایلم شدم.

فرزاد: سلام کردم راحیل خانوم. جواب سلام هم که واجبه.

-سلام

فرانک :خوب راحیل ما دیگه میریم..... و بعد دست غزاله رو کشید و با خودش برد. این دختره چرا همچین کرد؟

فرزاد: خوبی؟

-فکر نکنم شما دکتر باشین. فقط نگید دامپزشکم که دیگه این جوابا قدیمی شده!

فرزاد خندیدو دستشو کشید به گردنش.

فرزاد: من غلط بکنم یه همچین حرفی بزنم. گردن ما از مو هم باریکتره. حالا خوبی؟

-مگه شما واسه آدم حال درست میذارید؟

با گفتن این حرف از کلاس خارج شدم. فرزاد هم دنبالم اومد. من از دست این چیکار کنم؟ خدا میدونه که از فردا چه

چیزها که پشت سرم نگَن؟!

فرزاد :راحیل از دستم ناراحتی؟

بدون حرف با قدم هاي سریع میرفتم. فرزاد هم دنبالم می اومد. رسیدم به ماشین ولی همینکه خواستم در ماشینو باز

کنم دستشو گذاشت روي در و مانع شد. با عصبانیت بهش نگاه کردم.

-آقاي محترم این کارها چه معنی میده؟

فرزاد :جوابمو ندادي. از دستم ناراحتی؟

-لطفاً دستتونو بردارید.

فرزاد :راحیل به من نگاه کن، از دستم ناراحتی؟

تو صداش التماس بود نمیدونم چرا ولی حرفهاي غزاله تو گوشم تکرار میشد.

فرزاد: راحیل با توام. جوابمو بده.

دلم واسش سوخت. ولی خودمم وضعیت مناسبی نداشتم

-نه، فقط انتظار همچین برخوردي رو از شما نداشتم.

فرزاد :مگه چیکار کردم؟

-همین رفتار الأنتون درست نیست. دارن نگامون میکنن.

فرزاد :به درك که نگاه میکنن.

با عصبانیت بهش نگاه کردم. دستشو کشید تو موهاش و سرشو پایین انداخت.

فرزاد: معذرت میخوام.

چرا این دیوونه اینطوري میکرد؟ با چشمهاي مظلومش زل زد بهم. دیگه از اون غرور خبري نبود.

فرزاد :منو تا یه جایی میرسونی؟ .... پقی زدم زیر خنده. فرزاد هم میخندید.

وقتی مظلوم میشید خیلی بامزه هستین.

همینطور با لبخند بهم نگاه میکرد. خودمو یه خرده جمع و جور کردم و بعد از یه تک سرفه گفتم: مگه خودتون ماشین ندارین؟

فرزاد: نه

-باشه بفرمایین سوارشید میرسونمتون.

توي راه هردو سکوت کرده بودیم و صداي خواننده تو ماشین پیچیده بود:

لحظه ي آخر حرفات تو وجودم اسیره براي دیدن چشمات دلم هرجا بگی میره

لحظه ي دوباره بودن لحظه ي با تو نشستن لحظه ي جداییهامون همشون در هم شکستن

یادمه دستام تو دستات گرمیه خاطره هامون مثه کابوس مثه رویا همیشه از ما جدا بود

اگه من با تو نباشم زندگی برام تباهه بی تو بودن واسه ي من مثه کابوس سیاهه

اگه تو با من نباشی یا که از من تو جداشی یا مثه فرشته ها شی بریو پیشم نباشی بریو پیشم نباشی...

دوباره یاد علیرضا آتیش به قلبم زد. انگار حرفهاي دل من بود. چقدر میخوام ببینمش. تو حال و هواي خودم بودم که

صداي خواننده قطع شد. برگشتم دیدم فرزاد آهنگو قطع کرده

-چرا قطعش کردین؟

فرزاد :واسه اینکه جونمو دوس دارم. تو همچین رفته بودي تو عالم هپروت، که گفتم الأن تصادف میکنیم

م-عذرت میخوام حواسم نبود.

فرزاد :حواست کجا بود، خدا عالمه. همینجاها نگه دار پیاده میشم.

نه میرسونمتون.

فرزاد :اي کلک. میخواي آدرس خونمونو یاد بگیري؟ عمراً بهت آدرس بهت.

ا-تفاقاً میخواستم بیام شکایتتونو به مادرتون کنم.

فرزاد با خنده گفت: پس دیگه اصلاً بهت آدرس بده نیستم. همین بغل نگه دار.

به حرفش گوش دادم.

فرزاد: خداخیرت بده. لطف عالی زیاد........... ولی هنوز پیاده نشده بود که دوباره نشست سرجاش. انگار یه چیزي یادش اومده بود.

فرزاد :آهان تا یادم نرفته، شماره ي همراهت، تلفن خونتون، روز و ساعت کلاسات.

با خنده گفتم: چیکار کنم، جمله بسازم؟

دوباره خندش بلند شد:

-آخه دختر تو چقدر شیطونی؟ میگم اینارو بنویس بده به من.

-واسه چی؟

فرزاد: واسه اینکه تو کاریت نباشه. زود باش بنویس.

چیزهایی که خواسته بود رو یه تیکه کاغذ نوشتم و بهش دادم.

فرزاد: نه خوشم اومد! دست خط خوبی داري.

-دفعه ي پیش دست فرمونم خوب بود حالا دست خطم.

فرزاد :از دست تو. کاري باري؟

از لحن حرف زدنش خیلی خندم گرفته بود.

-نه مواظب خودتون باشید.

فرزاد: تو هم همینطور. خداحافظ.

اونقدر همونجا وایساد تا پیچیدم و از دیدم ناپدید شد.

****

توي ماشین نشسته بودم و نگام به در سیاه رنگ خونه ي خاله کتی بود.

-اگه علیرضا باشه چی؟

-خوب باشه، مگه تو همینو نمیخواي؟

-اصلاً کاش توي خونه مونده بودم.

-حالا که اومدي، پس برو تو؟

-میترسم علیرضا هم باشه.

-دیوونه مگه تو واسه همین نیومدي اینجا؟به خودت که دیگه نمیتونی دروغ بگی.میتونی؟

-اصلاً چرا اینطوري شد؟من که از علیرضا متنفر بودم.

-یادت باشه فاصله بین عشق و تنفر یه وجبه.

-ولی منکه عاشق نشدم.

-چرا شدي. خودتم خوب میدونی.

-دروغه.

-نه عین حقیقته. تو عاشق شدي، عاشق علیرضا!

-بسه، خفه شو خفه شو.

سریع از ماشین پیاده شدم تا به فکرهاي بیهودم پر و بال ندم. سریع به طرف خونه ي خاله رفتم اما یه دفعه با صداي

وحشتناك ترمز ماشینی نیم متر از جام پریدم. فقط برگشتم دیدم منصوره و از شدت خنده صورتش سرخ شده و از

گوشه ي چشمام اشک میاد. تو اون لحظه میخواستم خفش کنم. همینطوري تو ماشین نشسته بود و میخندید. از شدت

عصبانیت در حال انفجار بودم.

-کوفته کاري. به چی داري میخندي؟

منصور از ماشین پیده شد ولی هنوز میخندید.

منصور :خیله خب بابا، چرا عصبانی میشی؟ شوخی کردم.

-زهرمارو شوخی کردم، اگه میخورد بهم چی؟

منصور: اولاً حالا که نخورده، دوماً تو بلد نیستی با بزرگترت درست حرف بزنی؟

اگه کارد میزدي خونم در نمیومدم.

-هه هه بزرگتر؟! تو فقط قد دراز کردي عقلت کف پاته.

منصور :راحیل کسی بهت گفته وقتی عصبانی هستی خوشگلتر میشی؟ حالا هم در عوض داد و بیداد بیا بریم تو.

چونه زدن فایده نداشت. باهم رفتیم داخل. معلوم بود همه از اومدن من تعجب کردند. علیرضا هم بود اما با همون نگاه.

نمیدونم چرا ولی باز تنفر همه ي جونمو گرفت. وقتی نبود واسه دیدنش بال بال میزدم ولی حالا ازش متنفر بودم. چرا؟

-چه عجب ما شما رو دیدیم؟.... با صداي خاله کتی به خودم اومدم.

-واسه زحمت.

با همه احوال پرسی کردم به غیر از علیرضا. دایی خسرو هم مثل همیشه خیلی تحویلم گرفت.

-بی معرفت تو نباید یه سر به داییت بزنی؟

-شرمنده. خونه، زندگی ،شوهر، بچه...... دیگه واسه آدم وقت نمیمونه.

همه خندیدند.

خاله ماندانا: چقدرم که تو همه ي اینارو داري؟

یاد سارا افتادم.

-به به عروس خانم. تبریک عرض شد. بیا یه ماچ ازت بکنم که بعداً دیگه همش واسه آقا داماده.

سارا در حالیکه سرخ شده بود گفت: لوس نشو راحیل.

خاله کتی :تو که اصلاً یادت نیست که خاله و دختر خاله اي هم داري. اینه رسمش؟

-نفرمایین. من که دربست نوکر همتون هستم.

نمیدونم چرا ولی مامان جون با یه حالت مخصوص گفت: پات خوب شد؟

نکنه فکري افتاده تو کلش.

-آره دیگه، استخون هاشم تا حالا پوسیده.

مامان :یه دفعه شد مثل بچه ي آدم حرف بزنی؟

بجاي من منصور جواب داد: نه واا... ما که تا حالا ندیدم ولی نبودین دم در ببینین این چه شکلی شده بود.( اشاره کرد

به من) واي که داشتم از خنده خفه میشدم.

باز جوش آوردم.

-خاله مانی به خدا یه چیزي به این پسرت میگما! فقط قد دراز کرده انگار نه انگار که بیست و سه سالشه. قد یه بچه ي

چهار ساله نمیفهمه. نزدیک بود دم در منو زیر بگیره.

منصور از خنده روي مبل ولو شده بود. بقیه هم میخندیدن.

منصور :واي واي اگه قیافشو میدیدین؟! کاش تو اون لحظه دوربینم همرام بود. اا منه کره خر نکردم با موبایلم عکس بگیرم.

عمو جلال: کره خر این چه طرز حرف زدنه؟

با این حرف دیگه شلیک خنده به هوا رفت. فقط علیرضا بود که اصلاً نمیخندید بعد از چند دقیقه هم بلند شد که بره.

اصرار هیچ کس هم فایده نداشت و مدام بهونه میاورد. من با اینکه داشتم می سوختم اما خیلی خونسرد نشسته بودم و

به سیب دستم گاز میزدم. این وسط دایی داشت از عصبانیت منفجر میشد. بلاخره هم علیرضا رفت. منم کم نیاوردم تا

عصر که میرفتیم خونه یه بند حرف زدم و سر به سر بقیه خصوصاً سارا گذاشتم. فقط خدا میدونست چه حالی داشتم.

****

صبح روز بعد همینکه درو باز کردم که برم دانشگاه یه دفعه فرزاد جلوم سبز شد.

-سلام عرض شد. صبح لطیفتون به خیر.

دستمو گذاشتم رو قلبم از ترس نزدیک بود زهره ترك بشم. معلوم نیست این پسره این وقت صبح اینجا چیکار داره.

فرزاد معصومانه گفت: ترسوندمت؟

اخمام رفت توهم و بهش توپیدم: نه فقط داشتم از ترس پس می افتادم. اصلاً معلومه شما اینجا چیکار دارین؟ هیچ فکر

نکردین ممکنه کسی شما رو ببینه؟

فرزاد :راست میگیا! عجب آدم بی فکریم من. ولی چیکار کنم ماشین نداشتم.

-مگه من راننده خصوصی شمام؟ در ضمن اگه ماشین ندارین چه طوري اومدین تا اینجا؟

فرزاد: تااینجا با تاکسی اومدم ولی دیگه پولم نکشید راننده پرتم کرد پایین.

خندمو قورت دادم و باز با عصبانیت گفتم: آدرس اینجارو از کجا پیدا کردین؟

فرزاد: یادت نیست؟ دیروز خودت بهم دادي

مشکوك نگاش کردم. یادم نمیومد دیگه بهش آدرس خونمونو داده باشم.

فرزاد :ببین اگه بخواي همینطوري اینجا وایسی کلاست دیر میشه ها.

دیدم راست میگه. بنابراین سریع ماشینو بیرون زدم و راه افتادیم.

فرزاد :از فردا همین بساطه ها گفته باشم.

هیچی نگفتم چون میدونستم کار خودشو میکنه. تو طول راه ساکت بودم.

فرزاد: به سلامتی روزه ي سکوت گرفتی؟

-نه فقط دارم فکر میکنم با شما چیکار کنم.

فرزاد :فعلاً همینطوري مدارا کن تا ببینیم بعداً چی پیش میاد.

-باور کنین واسمون حرف در میارن.

فرزاد :فداي سرت. اصلاً ببینم کی میخواد حرف در بیاره؟

-عاشقان سینه چاکتون.

چشماشو تنگ کرد.

-منظور؟

-منظورم اینه که خیلی ها دارن واسه دوئل با من آماده میشن. این وسط هم فکر کنم از هر حربه اي استفاده کنند.

شیطتنت تو صداش بود.

-حالا تو ناراحتی؟

-نه، چرا باید ناراحت باشم فقط نمیخوام خداي نکرده مشکلی واسم پیش بیاد.

فرزاد: پس خیالت راحت باشه، نمیذارم کسی چیزي بگه.

نیشخند زدم:خدا کنه!

فرزاد دیگه چیزي نگفت من هم تلاشی واسه صحبت مجدد نکردم. باهم وارد دانشگاه شدیم. غزاله و فرانکو دیدم که

به سمتمون میان.

فرزاد: بعد از کلاست تو برو. من خودم برمیگردم. فعلاً خداحافظ...... وخیلی سریع رفت. غزاله هنوز نرسیده گفت: این

با تو چیکار میکرد؟

-اولاً سلام، دوماً من خوبم، شما خوبین؟

غزاله :حرف زیادي موقوف، جواب منو بده

از ماجراي دیروز تا امروز صبحو گفتم چون میدونستم اگه نگم بیچارم میکنه

فرانک :وقتی من میگم طرف گلوش گیر کرده، بگو باشه.

-نباشه.

غزاله :بس که خري. اگه من بودم تا حالا بچم دیگه دانشگاهی شده بود.

از حرفش خندیدیم. ولی اونها که از دل من خبر نداشتند وگرنه این حرفارو نمیزدند. فرزاد بعد از دانشگاه با من

برنگشت منم زیاد پیگیر نشدم. خوب شاید کلاساش دیرتر تموم میشده. وقتی رسیدم خونه مامان از تو آشپزخونه داد

زد:

-راحیل سریع لباساتو عوض کن که کلی کار داریم.

خدا به خیر بگذرونه معلوم نیست باز چه خبره. رفتم تو آشپزخونه. مامان در حال چشیدن خورشت بود.

-سلام

مامان: علیک سلام، برو لباساتو عوض کن زود بیا.

-چه خبره؟

مامان: امشب مهمون داریم. کلی هم کار ریخته رو سرم.

-حالا کی هستن این مهمونا؟

مامان :خواستگار.

تقریباً دیگه داد زدم: چی؟ به این زودي؟ بابا حداقل میذاشتین دو روز بگذره بعد. حالا فکر میکنند قحطیه خواستگار اومده؟

مامان: تو لازم نکرده حرف بزنی. امروز صبح اون خانم بازم زنگ زد، وقتی گفتم بیان، گفت پس با اجازه تون همین امشب خدمت میرسیم.

-چرا اینا اینقدر هولن؟ نکنه واسه پسر اونا قحطیه زن اومده؟

مامان :نه، ولی مثل اینکه شوهرش چند روزي باید بره مسافرت، واسه همین میخوان امشب بیان که پدر داماد هم تو مراسم باشه.

-خوب میذاشتن بعد از مسافرت باباهه میومدن!

مامان :چقدر حرف میزنی، اصلاً به ما چه! بیا برو لباستو عوض کن. دارم بهت میگم کلی کار داریم اونوقت هی اینجا وایسا حرف بزن.

-باشه چرا عصبانی میشین.

سریع لباسامو عوض کردم و برگشتم پیش مامان.

-خوب قربان بنده آماده ي هرگونه خدمت گذاریم. ولی اول بهم غذا بدین که دیگه در مرز تلف شدنم!

بعد از ناهار مامان مثل کوزت ازم کار کشید. خودشم به خوبی نقش زن تناردیه رو بازي میکرد. نمیدونم این یهداي

گور به گوري کجا رفته، واسه اون خواستگار میاد اونوقت خرحمالیاش واسه من بیچاره است. عصر روي مبل نشسته

بودم و داشتم خستگی در میکردم که بابا با دست پر اومد.

-سلام بابا خسته نباشین.

بابا: سلام به دختر گلم، شما هم خسته نباشین. البته از وضعت کاملاً پیداست که چه خبر بوده.

-واي بابا دست رو دلم نذار که خونه. به جون شما جنازه ام.

مامان از تو آشپزخونه اومد بیرون و به حالت طلب کاري گفت: خوبه خوبه، ننه غریبم بازي درنیار. در عوض این حرفا

بلند شو به بابات کمک کن.

دستمو جلوي دهنم مشت کردم: ا واقعاً بی انصافین. بابا من دیگه نا ندارم. اصلاً به ببینم این یهداي پررو کجاست که

من باید به جاش کار کنم؟ ناسلامتی همه ي این دنگ و فنگا بخاطر اونه. اي خدا کی بشه من از دستش راحت شم یه نفس اسوده بکشم.

بابا که دیگه به آشپزخونه رسیده بود گفت: خانم اینقدر دختر منو اذیت نکن.

-بازم گلی به جمال شما.

مامان :در عوض غر زدن بیا این میوه ها رو بشور.

-عمراً دیگه من دست به سیاه و سفید بزنم دارم میرم بخوابم. عصربخیر. راستی، گفته باشم من تو مهمونی نمیاما.

مامان :یعنی چه؟

-یعنی به این نتیجه رسیدم در این طور مواقع بزرگترا باشن بهتره. حالا اگه به حول و قوه ي الهی این وصلت گرفت، تو

جلسات بعدي شرکت میکنم.

مامان: پس کی چایی بیاره؟

-شخص شخیص یهدا. مگه اومدن خواستگاریه من که چایی ببرم؟! هر دفعه همین بساطه، قرار نیست اگه خود یهدا

چایی ببره یه ذره از اون شخصیت نداشتش کم بشه، در ضمن مثل اینکه دفعه ي پیش یادتون رفته که منو با عروس

اشتباه گرفته بودند. مادر شوهر که دیگه گل از گلش شکفته بود. من نمیدونم اینا کیو پسند کرده بودن؟

مامان :واي راحیل چقدر حرف میزنی. اصلاً نمیخوام کمک کنی. بیا برو بگیر بخواب.

-این شد یه حرفی.

حالا راستی راستی یهدا قبول کرده؟ ....غزاله بود که این سؤالو میپرسید.

-آره. من که دیشب پایین نرفتم. ولی اینطوري که صبح از مامان شنیدم مثل اینکه هماي سعادت اومده رو پشت بوم

خونمون نشسته و یهدا خانم ایندفعه میخوان قبول کنند، فعلاً هم بابا میخواد تحقیق کنه تا بعد.

فرانک :پس یه عروسی افتادیم؟

-خدا کنه.

غزاله: حالا دوماد چیکارس؟

-نمیدونم.

فرانک با تعجب گفت: یعنی نپرسیدي ؟اگه من بودم شماره شناسنامشم پرسیده بودم.

-ولمون کن بابا. من فقط میدونم دوماد بیست و پنج سالشه و اسمشم فرزینه.

غزاله: حالا چه شکلی هست؟

-من میگم نمیدونم حالا تو هی سؤال کن.

غزاله: مرده شورتو ببرن که آدم بشو نیستی. حالا اینارو بی خیال،چی شده بود که فرزاد افشاري امروز صبح باهات نیومده بود.

-من چه میدونم. اصلاً امروز فکر نکنم اومده باشه دانشگاه.

همنطوري چاییمو میخوردم که فرزاد را دیدم. انگار داشت دنبال کسی میگشت. نگاش رو من ثابت شد و اومد طرفم.

فرانک :چه حلال زاده هم بود. بهتره ما دیگه بریم.... و یه چشمک به غزاله کرد.

-غلط میکنین برید. از سر جاتون جم نمیخورید.

غزاله :گمشو.

فرزاد دیگه به میز ما رسیده بود. غزاله و فرانک باهاش احوال پرسی کردند و اون هم خیلی رسمی جوابشونو داد. بعد

رو کرد به من و در حالیکه مینشست گفت: سلام. تو اینجایی من دارم دو ساعته دنبالت میگردم؟

-سلام. بفرمایین چایی!

فرزاد: نوش جان.

فرانک: ما دیگه میریم سرکلاس.

-خوب صبر کنید باهم میریم.

غزاله :کنه دیگه بهتره ما بریم.

و از فرزاد هم خداحافظی کردند و رفتند. حرصم گرفته بود. شیطونه میگه منم پاشم برم. ولی نه، خلاف ادب و نزاکته.

-بفرمایید تحویل بگیرین. وقتی دوستام اینطوري فکر میکنند دیگه واي به حال بقیه.

فرزاد آ:خه تو چقدر حرص میخوري! اونها که چیزي نگفتند.

-حالا امرتونو بفرمایید چون کلاسم دیر میشه.

فرزاد :اتفاقاً کلاس منم داره دیر میشه. اگه چاییتو خوردي پاشو بریم.

باهم راه افتادیم. پشت در کلاس ایستادم.

-فکر کنم استاد رفته سر کلاس. خوب دیگه خداحافظ.

فرزاد: چی چیو خداحافظ. کلاسمون یکیه

و بعد چند تقه به در زد و درو باز کرد تا اول من داخل بشم. با اجازه ي استاد وارد شدیم. تو این لحظه چشمم به سپیده

افتاد. فکر کنم اگه میتونست خفم میکرد. رو صندلی نشستم. فرزاد هم کنار دستم نشست. متوجه پچ پچ ها بودم. اگه

تاحالا در مورد رابطه ي من و فرزاد شک داشتن، مطمئناً حالا شکشون به یقین تبدیل شده بود. نفهمیدم کی کلاس تموم

شد. فقط وقتی به خودم اومدم که کلاس خلوت شده بود و فرزاد در حال جمع کردن وسایلم بود. غزاله و فرانک کی

رفتن که من نفهمیدم؟ نگام رو فرزاد ثابت موند. خدایا من با این چیکار کنم؟ نکنه حرفهاي غزاله و فرانک درست

باشه؟ اگه درست باشه باید چیکار کنم؟ منکه دلمو جاي دیگه جا گذاشتم. ولی نه، فرزاد فقط به عنوان یه دوست به من

نگاه میکنه. پس چرا غیر من دوستی نداره؟ چرا با بقیه سرد برخورد میکنه و فقط با من شوخی میکنه؟ با تکون دست

فرزاد جلوي صورتم به خودم اومد. با خنده و شیطنت گفت: کجایی؟

فهمیدم مدتیه همینطوري به صورتش زل زدم. خیلی خجالت کشیدم. حالا پیش خودش چی فکر میکنه؟

فرزاد کیفمو گرفت طرفم: بفرما اینم وسایلت.

-ممنون زحمت کشیدین.

فرزاد: تا باشه از این زحمتها باشه. حالا هم بیا بریم،که اگه دیر برسم خونه، لنگه کفش انتظارمو میکشه.

****

تحقیقات نتیجه ي خوبی داشت و قرار شد پنجشنبه خونواده ي داماد براي صحبتاي بعدي بیان. توي این یه هفته هرروز

فرزادو میدیدم و طبق معمول اگه ساعت کلاسامون مطابق هم بود فرزاد با من برمیگشت. البته انگار صبحها انصراف

داده بود که با من بیاد. بچه ها هم دیگه متوجه ي رابطه ي ما دوتا شده بدند. البته من هنوز مثل سابق باهاش رفتار

میکردم اما فرزاد کلاً راحت بود. پنجشنبه خیلی سریع تر از اونچه که فکرشو میکردیم اومد و جنب و جوش مامان

شروع شد. حداقل جاي شکرش اینجا بود که ایندفعه بقیه هم بودن، چون مامان از خواهر برادراش و مامان جون هم

واسه امشب دعوت کرده بود و مامان دیگه فقط از من کار نمیکشید. توي جوون ترها فقط من که خواهر عروس به

حساب میومد توي مجلس شرکت میکردم و بقیه تو اتاق کناري یا تو آشپزخونه میموندن که اگه به نظر خودم بود منم

ترجیح میدادم پیش بقیه بمونم. اما مامان از ترسش که یه دفعه با منصور خرابکاري نکنیم اجبار کرده بود که منم تو مجلس باشم.

-میتونم بیام تو؟

الهام دختر خالم بود که وارد اتاق شده بود.

-توکه اومدي. پس اجازه گرفتنت این وسط چیه؟

الهام: لوس نشو.

اومد لبه ي تخت نشست. الهامو خیلی دوست داشتم. فقط دو ماه از من بزرگتر بود. باهاش مثل غزاله راحت بودم. حتی

از ماجراي فرزاد هم باخبر بود و نظرش این بود که فرزاد منو میخواد وگرنه دلیلی نداره که دنبالم راه بیفته ولی من

فقط علیرضارو میخواستم.

الهام :امشب میخواي چی بپوشی؟

-نمیدونم. حالا تا شب خدا بزرگه.

الهام :دیوونه اي؟ تا یکی دو ساعت دیگه مهمونا میان. حتماً باز میخواي تو دقیقه ي نود هول هولکی کاراتو انجام بدي؟

-نکنه مامانم تو رو فرستاده؟

الهام :نه بابا خاله اینقدر سرش شلوغه که فکر خودشم نیست.

-من نمیدونم حالا انگار میخواد چه اتفاق مهمی بیفته؟!

الهام :کجاي کاري؟ یهدا و سارا که دو ساعته رفتن تو اتاق تا به قر و فر عروس خانوم برسن.

-راستی نامزدیه سارا کی شد؟ اینطوري که چند روز پیش خاله جوش میزد من فکر کردم همین روزا نامزدیه.

الهام :اتفاقاً چهارشنبه ي هفته بعده.

-جون من؟

الهام :آره، میبینی تو رو خدا. نه به اینکه سال میومد و میرفت عروسی نداشتیم نه به حالا که پشت سرهم شده.

-برو گمشو، عروسیه یاسر که چند سال پیش بود؟

الهام: تو به پنج سال پیش میگی چند سال.

پنچ سال پیشو با لحن جالبی گفت که اگه یکی نمیدونست فکر میکرد پنجاه سال گذشته. یاسر فقط سه سال از علیرضا

بزرگتر بود. یادم میاد اون موقع هنوز با علیرضا خیلی جور بودیم. تو عروسی هم اینقدر زدیم و رقصیدیم که دیگه شب

نا نداشتیم و واسه همین تو عروس کشونی شرکت نکردیم. چه روزهایی بود یادش بخیر.

-باز رفتی تو هپروت؟ معلومه اصلاً حواست کجاست؟( با شیطنت بهم نگاه کرد) نکنه تو فکر رستم دستانی؟ راستی چه خبرا؟

الهام به فرزاد میگفت رستم دستان چون واسش تعریف کرده بودم که چه قد و هیکل قشنگی داره. فرزاد قد بلند و

چهار شونه بود. فکر میکنم قدش صد و نودتایی میشد به علاوه ي هیکل ورزشکاري خوبش که ازش یه آدم خوش

هیکل ساخته بود. وقتی من و فرزاد کنار هم راه میریم غزاله به شوخی میگه: ریز میبینمت. چون من قدي حدود صد و

شصت و پنج تا داشتم و خیلی ظریف و لاغر بودم. مامان جون که میگفت: من موندم تو چه طور با این جثه موقع راه

رفتن استخونات صدا نمیده؟

-هوي کجایی؟ .... با داد الهام به خودم اومد

-درد و بلا. واسه چی داد میزنی قلبم اومد تو دهنم.

الهام :حالا راستشو بگو جون من به رستم دستان فکر نمیکردي؟

-بیا برو به کارت برس. نیم ساعته نشسته اینجا داره فک میزنه. هزارتا کار دارم. حالا چی بپوشم؟ راستی اسم نومزد سارا چیه؟

الهام :جمشید.

یاد شاهنامه فردوسی افتادم. به کمک غزاله کت و شلوار یاسی رنگی رو انتخاب کردم و یه جفت صندلی مشکی هم که

هدیه ي تولدم از طرف غزاله بودو پوشیدم. موهاي بلندمو به هر سختی بود دم اسبی کردم.

-نمیخواي یه کمی آرایش کنی؟

-نه، تو که میدونی از این کارا خوشم نمیام.

الهام :پس من رفتم پایین. تو هم وقتی کارت تموم شد بیا.

-باشه.

بعد از رفتن الهام اتاقمو کمی مرتب کردم. ساعت حدوداً هفت و نیم بود که رفتم پایین. میدونستم مهمونا قراره ساعت

هشت بیان. تو این فرصت رفتم پایین تا ببینم اگه مامان کاري داره انجام بدم. هنوز پام به آخرین پله نرسیده بود که

خشکم زد. قبل از اینکه کسی منو ببینه سریع برگشتم تو اتاقم. همینطوري به در تکیه داده بودم.

علیرضا اینجا چیکار میکنه؟ واي خدا دارم خفه میشم. خوب شد کسی منو ندید. حالا چه طوري برم پایین؟ کی اومد که

من نفهمیدم؟ اصلاً چرا الهام بهم چیزي نگفت؟ چقدرم خوش قیافه شده بود. ولی به نظرم لاغر شده بود. اما همون نگاه

عسلی که بعضی موقع ها یه جنگل سبز میشد با ابروهایی نسبتاً کشیده و پر که چشماشو قاب گرفته بود. کاش میشد

دوباره اون نگاه عسلی رو ببینم. دستام چرا داره میلرزه؟

رفتم جلوي آینه. رنگم به شدت پریده بود و روي پیشونیم عرق نشسته بود.

خودتو نگه دار دختر. حالا مگه چی شده؟ این همون علیرضاي سابقه و یادت باشه که از تو متنفره.

آره علیرضا از من متنفر بود. یه نفس عمیق کشیدم و از اتاق خارج شدم. نباید خودمو ببازم. با روحیه اي بهتر و عزمی

راسخ از پله ها پایین اومدم. همه نشسته بودند و حرف میزنند. هنوز کسی متوجه ي حضور من نشده بود.این یهداي بلا

گرفته چه تیپی زده. دامن سفید با پیرهن آبی آسمونی که یقش کمی باز بود. موهاشم با کمک چنگک بالاي سرش جمع

کرده بود. آرایششم که در حد آرایش عروس بود. حسابی مکش مرگ ما شده بود. همینطوري به یهدا نگاه میکردم

-قابلی نداره!

به طرف صدا برگشتم. منصور بود.

-مبارك صاحبش باشه.

دایی خسرو: به به دایی جان چه خوشگل شدي( و بعد با حالت خیلی جالبی، جمله ي همیشگیه خودمو گفت) ببینم شما

قصد ازدواج ندارین؟

همه خندیدند. بااینکه میخواستم غش کنم ولی اصلاً به علیرضا توجه نشون نمیدادم.

-نه دیگه نشد. من عصاي کوري پیریه بابا و مامانم.

منصور: اگه اینو نگی دیگه چی میخواي بگی؟

-منظور؟

منصور :منظورم اینه که کدوم خري میاد تو رو بگیره؟

الهام تو جواب دادن پیش دستی کرد.

-رستم دستان

بهش چشم غره رفتم که دیگه بیشتر از این حرف نزنه.

خاله کتی :رستم دستان دیگه کیه؟

-هیچی خاله جان این الهام یه چیزي میگه، میخواد سر به سر منصور بذاره، رستم دستان کجا بود؟! راستی عموها کجان؟

و با گفتن این حرف کنار سارا نشستم.من چون عمو نداشتم به شوهر خاله هام میگفتم عمو. درواقع نه عمو داشتم و نه

عمه، پدرم تک فرزند بود.

خاله کتی :تو اتاق کناري دارن شطرنج بازي میکنند.

-اینا از شطرنج....

هنوز حرفم تموم نشده بود که زنگ به صدا دراومد. همه یه دفعه به هول و ولا افتادن. بلاخره بعد از اینکه جوونا به اتاق

کناري رفتن تا کاملاً به این سالن مسلط باشن و بقیه هم خودشونو مرتب کردند در باز شد. خانواده ي داماد یکی یکی

وارد میشدند. با دیدن داماد که سبد گل بزرگی دستش بود سر جام میخکوب شدم. با دهن باز به داماد که حالا داشت

سبدو به یهدا میداد نگاه میکردم. اما بعد دوتا چشم سیاه خندونو دیدم. واي فرزاد! یعنی برادر فرزاد خواستگار خواهر

منه؟ عجب خریم من! سریع خودمو جمع و جور کردم. فرزاد وقتی داشت داخل میشد دور از چشم بقیه بهم چشمک

زد. چه آدم بی فکریه، نمیگه یه وقت یکی میبینه؟ همه کم کم نشستند. فرزاد و فرزین هم کنار هم نشستند. خیلی

شبیه بودند. اما اندام فرزاد خیلی بهتر بود و اونو خوش تیپ تر میکرد. مطمئن بودم بقیه هم از شباهت این دوتا تعجب

کردند. ولی تعجب لحظه ي اول من به خاطر این بود که فرزادو با فرزین اشتباه گرفته بودم و فکر میکردم فرزاد

داماده. فکر کنم دو قلو باشن. همه مشغول خوش و بش بودند و ما آخر نفهمیدیم کدوم خاله ي داماد بود کدوم عمه،

کدوم عمو بود کدوم دایی. مادر فرزاد زن مهربونی به نظر می اومد که مهرش خیلی به دلم نشست پدر فرزاد هم مرد

خوبی بود که معلوم بود هر دو پسر از نظر شکل و شمایل به پدرشون رفتند، به سرعت فهمیدم از خواهر شوهر خبري

نیست و فقط همین دوتا پسرو دارند. یهدا چایی آورد. دلم براش سوخت. معلوم نبود بیچاره چه طوري میخواد به این

همه آدم چایی تعارف کنه؟ انگار فرزاد نگاهمو خوند چون سریع بلند شدو سینی چایی را از یهدا گرفت.

-بدین به من زن داداش.... با این حرف فرزاد همه لبخند زدند و یهدا و فرزین هم که دیگه مثل لبو شده بودن. جاي

منصور خالی که یه دل سیر اینهارو مسخره کنه. فرزاد سینی چاییو گرفت جلوي من و آروم طوري که بقیه نشنوند

گفت: قسمتو میبینی؟

بدون هیچ حرفی چایی رو برداشتم و تشکر کردم.صحبتهاي معمولی گل انداخته بود و من هم مسئول پذیرایی بودم. آخ

که چه کار سختی بهم واگذار کردند. بعد از صحبتهاي متفرقه بلاخره آقاي افشاري رفت سر اصل مطلب و کم کم بحث

مهریه پیش اومد.

بابا :واا... هرچی نظر دختر گلم یهدا باشه نظر منم هست.... وبعد نگاهشو به یهدا دوخت. یهدا که معلوم بود غافلگیر

شده بدون هیچ حرفی فقط به من نگاه کرد. تو چشماش التماس بود. بقیه هم نگاهشون به من بود. عجب خریه این

یهدا، انگار من میخوام مهریه تعیین کنم. با خونسردیه هرچه تمام و متانتی که براي خودمم عجیب بود رو به بقیه گفتم:

-ببخشید، یهدا چون انتظارشو نداشته یه مقدار هول شده ، هرچی نظر بزرگترا باشه نظر یهدا هم هست............. و به بابا

و دایی خسرو نگاه کردم. یعنی دیگه ریش و قیچی دست خودتون. توي چشاي بابا تحسین موج میزد. بلاخره هم بعد از

کلی حرف زدن با یه قطعه زمین و خونه آقاي داماد و چهارده تا سکه به نیت چهارده معصوم، مهریه تصویب شد و همه

صلوات فرستادند. تاریخ عقد هم تقریباً یک هفته بعد از نامزدیه سارا، که روز تولد یکی از ائمه هم بود، افتاد. مادر

شوهر بلند شد و یه انگشتر دست یهدا کرد و پیشونیشو بوسید، بقیه هم دست زدند. مامان که این وسط احساساتی

شده بود و فقط گریه میکرد، ولی خدا عالمه من یکی با دمم گردو میشکستم. با اشاره مامان، یهدا بلند شد که شیرینی

تعارف کنه. بیچاره فرزین سرخ شده بود. با خودم گفته الأنه که از کلش دود بلند بشه. وقتی یهدا شیرینیو جلوي یکی

از خانمها گرفت با نگاه به من گفت: انشاا... شیرینی عروسی دختر کوچیکتون. بقیه هم حرفشو تصدیق کردند، ولی

اخمهاي فرزاد به طور واضح از گفتن این حرف گره خورد و تا آخر به همین حالت موند. حدود یه ساعت دیگه هم

مجلس ادامه داشت تا اینکه با اشاره آقاي افشاري همه بلند شدند، این وسط جالب اینجا بود که مامان واسه شام اصرار

میکرد. آخه یکی بگه شاممون کجا بود؟! واقعاً هم هیچ تدارکی واسه شام ندیده بودیم. اما اونها در کمال ادب رد

کردند. موقع رفتن مادر شوهر باز هم یهدا رو بوسید و بلاخره رفتند. با رفتن مهمونا، منصور مثل کسایی که از قفس

آزاد شدند پرید بیرون. بقیه هم پشت سر منصور اومدند بیرون.

منصور :آخیش بلاخره تموم شد، خفه شدم این تو.

الهام با لحن حق به جانبی گفت: چقدرم که تو ساکت بودي؟! زبونم مو درآورد از بس گفتم هیس هیس.

منصور: اگه حرف نمیزدم که دیگه واقعاً خفه میشدم. ولی عجب دوماد خوش تیپی بود. دست راستش زیر سر من.

سارا :به نظر من که داداشش بهتر بود.

خاله کتی: آره ماشاا... ، چه قد و هیکلی داشت. بقیه هم هر کدوم یه چیزي میگفتن.

منصور: حالا ایشاا... اونم نصیب دختر کوچیکی میشه؟

-منظور؟

منصور :منظوري نداشتم.

عمو مصطفی :ولی واقعاً خونواده ي با شخصیتی بودن.

دایی خسرو: همینطوره، داماد هم واقعاً آقا و نجیب بود.

خاله کتی: ماشاا... برادر داماد هم خیلی باشخصیت بود.

عمو مصطفی با لحن جالبی گفت: خانم شما امشب این برادر دامادو ول نکنیا؟!

همه به این حرف عمو خندیدیم و خاله به عمو چشم غره رفت.

منصور :حالا اسم برادر داماد چیه؟

همه به هم نگاه کردن و من کور شده گفتم: فرزاد

مامان :تو از کجا فهمیدي؟

اُه اُه چه سوتیه گنده اي دادم.

-خوب مادرش اول کار گفت.

خاله ماندانا :کی گفت که ما نشنیدیم؟!

یه دفعه الهام با تعجب وصداي بلند و کشیده اي گفت: نه؟!

فهمیدم اگه جلوشو نگیرم خرابکاري میکنه، بنابراین گفتم: نه و نکمه. جمع کن لب و لوچه تو!

الهام به من نگاه کرد و دیگه هیچی نگفت.

منصور :خدا آخر عاقبت مارو با این خواهر دیوونه به خیر کنه!

خاله ماندانا رو به الهام گفت: تو یه دفعه چت شد؟

الهام :هیچی هیچی، فقط یاد یه چیزي افتادم........... ولی تا آخر شب ، هی تو گوش من پچ پچ کرد و راجع به فرزاد

گفت و مدام از سر و شکلش تعریف کرد و منو نفرین کرد که چرا همچین گوهري را دارم از دست میدم، طوریکه بقیه

هم متوجه شدند این یه مرگش شده. فقط هر دفعه به علیرضا نگاه میکردم نگاش پر از نفرت بود. کاش اصلاً امشب

نیومده بود. راستی چرا اومد؟! اونکه اصلاً نمیخواست چشمش تو چشمم بیفته!

شنبه صبح وقتی رسیدم دانشگاه، دیدم غزاله و فرانک دارن بدو میان طرفم. ترسیدم، فکر کردم اتفاقی افتاده براي

همین سرعتمو بیشتر کردم، وقتی به هم رسیدیم. غزاله نفس زنون گفت: چی شد؟

-چی، چی شد؟

به جاي غزاله، فرانک جواب داد: مهمونیه پریشب دیگه.

وا رفتم. تو اون لحظه اگه یه چیزي دم دستم بود محکم میکوبیدم تو کله ي هر دوتاشون. حالا من گفتم چی شده که

اینها با این سرعت دارن میان طرفم. کاش دیروز جواب تلفنهاي غزاله فضول رو داده بودم تا اول صبحی سنگکوب نمیکردم.

غزاله: چرا لال مونی گرفتی؟ میگم چی شد؟

-الهی بمیرین که من از دست شما دوتا راحت بشم. آخه اول صبحی این چه طرز برخورده ؟ به خدا سکته کردم.

غزاله :حرفو عوض نکن. بگو ببینم چه خبر بود؟

فرانک: آره، بگو تو رو خدا. دارم از کنجکاوي میمیرم.

با خنده گفتم: پس اگه بگم چه خبر بود و من کیو دیدم، حتماً از تعجب میمیري.

(غزاله چشاشو باریک کرد):مگه کیو دیدي؟

-حدس بزنید. از الأن هم گفته باشم، سه دفعه بیشتر نمیتونید حدس بزنید.

با گفتن این حرف به طرف سالن راه افتادم. غزاله محکم بازومو گرفت و به طرف خوش کشید.

غزاله :وایسا ببینم. سرتو انداختی پایین کجا واسه خودت داري میري؟ بنال ببینم چی شده؟

-واه، چرا عصبانی میشی؟ عین بچه ي آدم بپرسین منم بهتون جواب میدم.

غزاله: خوب بگو.

دلم میخواست یه خورده دستشون بندازم.

-چیو بگم؟

غزاله ایندفعه دیگه داغ کرده بود.

-راحیل به خدا میزنم تو سرتا.

باشیطنت گفتم: الأن دارین از فضولی میمیرین، نه؟

فرانک پاشو کوبید به زمین: اتو رو خدا بگو دیگه.

-باشه حالا که داري گریه میکنی میگم. پریشب....

فرانک با عجله و اشتیاق گفت: پریشب چی؟

-کاچی پیچ پیچی. میذاري حرفمو بزنم یا نه؟

غزاله: ا، خوب نپر وسط حرفش.

فرانک: باشه غلط کردم حالا بگو.

-دیگه نپري وسط حرفما

غزاله :خیله خوب بابا، حالا بقیه شو بگو.

-بقیه نداره دیگه، رفتیم گرفتیم خوابیدیم.

غزاله از عصبانیت صورتش سرخ شده بود. دست فرانکو گرفت و با قدم هاي تند به طرف سالن رفت. بیچاره فرانک

همینطوري پشت سرش کشیده میشد و سعی میکرد تعادلشو حفظ کنه. فهمیدم خیلی عصبانی شده، پشت سرشون

رفتم. فرانک هی میگفت: غزاله دستمو ول کن. به خدا کنده شد............ رسیدم بهشون و دست فرانکو گرفتم. بیچاره

فرانک که بین ما دوتا گیر افتاده بود.

-ا واسه چی عصبانی میشی؟ میخواستم شوخی کنم.

غزاله :بیجا کردي. مگه من مسخره ي توام؟

-باشه میگم، فقط تو به اعصابت مسلط باش. بعدشم اینجا که نمیشه. بیاین بریم تو کلاس تا بهتون بگم.

وقتی واسشون تعریف کردم که فرزاد برادر داماده، دهن هر دوشون از تعجب باز مونده بود.

غزاله :مرگ من بگو راست میگی!

-به مرگ تو. دروغم چیه؟!

فرانک: اَ چه باحال. پس راست راسکی فامیل دراومدین؟!

-هنوز که نه. تازه امروز صبح قراره برن آزمایش خون.

غزاله: ایشاا... که خونشون به هم میخوره.

فرانک: ایشاا...

به حالت هر دوشون خندیدم. مثل خانم بزرگ ها شده بودن.

غزاله :حالا این برادر شوهر خواهرت کجاست؟

-نمیدونم، تا این دقیقه هنوز رؤیتش نکردم.

فرانک :چه حسی داري؟

-در مورد؟!

فرانک: فامیل شدن با فرزاد.

-فعلاً که میخوام هرچه زودتر استاد بیاد بعد هم هرچه زودتر کلاس تموم بشه بعد هم هرچه زودترِ زود کلاسهاي بعدی تموم بشه بعد هم...

غزاله: بعد هم اگه یه کلمه حرف اضافه بزنی همچین میزنم تو سرت که صداي سگ بدي.

-بی ادب

غزاله :حالا!

فرانک که فقط به دیوونه بازیهاي ما میخندید. اونروز اصلاً فرزاد رو ندیدم.

****

یکشنبه کلاس نداشتم، براي همین تصمیم گرفتم یه مقدار اتاقمو مرتب کنم. هنوز شروع به کار نکرده بودم که گوشیم

زنگ خورد. اي بر خرمگس معرکه لعنت.

-بله بفرمایید

-سلام به خواهر زنه داداش گلم.

فرزاد بود. از اینطور حرف زدنش خندم گرفت.

-حالا من گلم یا داداشتون؟

فرزاد :اختیار دارین. در مقابل شما فرزین خار هم حساب نمیاد.

-یادم باشه اینو حتماً بهشون بگم.

فرزاد :شما به من لطف دارین. راستی تبریک عرض شد

-چی؟

فرزاد: فامیل شدنمون.

یه جیغ کوتاه کشیدم: یعنی جواب آزمایش خوب بود؟

فرزاد :بله ، الأنم فرزین داره میاد ، البته من گفتم، فیض رسوندن این خبر به تو رو خودم ببرم، فقط مژدگونی یادت نرهو

-همین که فیض بردین، مژدگونی بود دیگه

فرزاد پشت بلند خندید.

-اي شیطون، خوب حالا از اینها گذشته خودت چطوري؟

-خوبم، از احوال پرسیهاي شما. ماشاا... ستاره ي سهیل شدین. کجا تشریف دارین؟ نکنه خبریه و ما بی اطلاعیم؟

فرزاد :به جان خودت گرفتار این داداش منگل تر از خودم بودم

-حالا ایشاا... واسه عروسیه خودتون جبران میکنند.

فرزاد :خدا از دهنت بشنوه. تو چیکار میکنی؟

-داشتم اتاقمو مرتب میکردم.

فرزاد: منظورم اینه که تو واسه عروسیم چیکار میکنی؟

-آهان، خوب منم میام با آبکش آب میبرم.

این دفعه قهقهه زد. یه مدت همینطور میخندید خودمم خندم گرفته بود. هنوز تو صداش رگه هاي خنده معلوم بود که

گفت: از دست تو. اگه کاري ندارم من دیگه خداحافظی کنم، به کلاس صبحم که نرسیدم، حداقل برم به سه تا کلاس بعدی برسم.

-مگه تا کی کلاس دارین؟

فرزاد :آخ دست رو دلم نذار. تا خود چهار کلاس دارم، از شانس بعد تو هم نیستی که لااقل خستگیم در بره.

-وا، مگه من ماساژورم؟

فرزاد :نخیر شما تقویت کننده ي اعصابین. حالا اگه کاري نداري خداحافظی کنم؟

-من از اولشم کاري نداشتم.

فرزاد: واقعاً با این همه لطفت شرمندم میکنی.

-خواهش میکنم قابلی نداشت.

فرزاد :برو بچه سر به سرم نذار، خداحافظ

-خداحافظ

****

کم کم به نامزدیه سارا نزدیک میشدیم. مامان درگیر کارهاي عقد یهدا بود و مثل همیشه در مورد خرید لباس بقیه

چیزها به من گیر نمیداد. منم تصمیم گرفته بودم براي نامزدي سارا کت و شلوار شکلاتیمو بپوشم و دیگه لباس تازه

نخرم. این وسط یهدا از آب گل آلود ماهی میگرفت و مدام با فرزین به بهانه هاي مختلف میرفت بیرون. همه ي

خریدها به عهده ي خودشون بود و فکر میکنم یهدا از این بابت خوشحال بود. آینه شمعدان،حلقه ي ازدواج و لباس

مراسم عقد خریده شده بود، ولی یهدا به هیچکس نشون نمیداد و نظرش این بود که میخواد سورپرایزمون کنه. هیچ

کدوم از کارهاي این دختر شبیه آدمیزاد نبود. شادي رو به وضوح توي چشماي یهدا میدیدم و مامان و بابا هر دو خیلی

خوشحال بودند. فرزاد هم از طرف دیگه درگیر مراسم بود و به قول خودش از کار و زندگی افتاده بود. حالا این کار و

زندگی چی بود، خدا میدونه. بابا خیلی از فرزاد خوشش اومده بود و خیلی ازش تعریف میکرد. کم دیده بودم بابا از

کسی تعریف کنه، ولی بابا علیرضا رو هم خیلی قبول داشت و اونو مثل پسر خودش میدونست.

علیرضا! واي که چقدر دلم واسش تنگ شده حتی با همون نگاه پر تنفر.

صبح روز نامزدیه سارا سردرد عجیبی گرفتم که تا عصر هم خوب نشد. نمیدونستم با این حالم چه طوري برم مهمونی .

هنوز به مامان چیزي نگفته بودم چون مطمئن بودم هول میکنه. سرم اونقدر درد میکرد که از درد نمیتونستم لاي

چشمامو باز نگه دارم. مسکن ها هم اثر نکرده بود، گاهی دچار این سر دردهاي عصبی میشدم و بعد از مدتی خوب

میشد. بیشترش هم به خاطر اعصاب داغونم بود و بد خوراکی کردن. ساعت نزدیک هفت بود ولی هنوز سرم درد

میکرد. صداي مامان اومد: راحیل حاضري؟

تو همین لحظه در اتاق باز شد و مامان اومد داخل.

-معلوم هست داري چیکار میکنی؟ چرا چراغ اتاقت خاموشه؟ آدم دلش میگیره..... و چراغ اتاقو روشن کرد. نور چشمامو زد.

-مامان خواهش میکنم خاموشش کنین.

مامان: این چه قیافه ایه؟ چرا رنگ و روت پریده؟

-هیچیم نیست. فقط سرم درد میکنه، شماها برید اگه بهتر شدم میام.

مامان :یعنی چه؟ پاشو ببینم چت شده.

-هیچی هیچی، باور کنین فقط سرم درد میکنه. بخوابم بهتر میشم.

مامان :از کی سرت درد میکنه( دستشو روي پیشونیم گذاشت) واي چقدر سردي.

-پس حتماً رفتنی هستم. قربون دستتون یه ورق کاغذ بیارین من وصیت کنم.

مامان: مسخره بازي در نیار، بلند شو بریم دکتر.

ب-اور کنین حالم خوبه.

مامان :بله، از قیافت معلومه که چقدر حالت خوبه.

-مامان تورو خدا ولم کنین

مامان: بهت میگم آماده شو بریم دکتر

-مامان جان شما برید مهمونی، منم مسکن خوردم اگه خوب شدم میام. اینطوري اگه نرید خاله نگران میشه. نگران من

هم نباشید طوریم نیست(بعد خندیدم) مطمئن باشید صبر میکنیم برگردین، بعد میمیرم.

مامان :زبونتو گاز بگیر.

صداي بابا اومد: خانم چرا نمیاین؟

مامان الأن میام.... رو کرد به من: حالا مطمئنی مشکلی نداري؟

-بله. میخواین پاشم بندري برقصم؟

مامان :لازم نکرده برقصی( در حالیکه میرفت بیرون گفت) اگه کاري داشتی زنگ بزن.

-آخه تو اون سر و صدا، کی صداي زنگ تلفن میفهمه؟ راستی از طرف من از خاله اینا عذرخواهی کنین.

مامان: باشه.

مامان رفت، ولی چند دقیقه بعد با بابا اومدند. عجب گیري کردیما. باز مجبور شدم واسه بابا هم هزار جور قسم، آیه

بیام تا باور کنه طوریم نیست. حالا هی اصرار میکنند بریم دکتر. نمیفهمم چرا هیچکی منو درك نمیکنه، منم که از دکتر

رفتن مثل دیو سه سر میترسم. بلاخره بعد از کلی سفارش رفتند و قرار شد زود برگردند. یهدا که از قبل با فرزین رفته

بود. هنوز نه به داره نه به باره، اونوقت با فرزین همه جا میره. خدا به دور، دخترم دختراي قدیم. اون شب خیلی غصه

خوردم چون واقعاً دلم میخواست برم. دلم واسه علیرضا تنگ شده بود

صبح که قیافه ي خودمو تو آینه دیدم نزدیک بود غش کنم. چشمهاي پف کرده و سرخ، موهاي آشفته با رنگ و رویی

پریده. تصمیم گرفتم دوش بگیرم تا سرحال بیام. میدونستم کلاسم دیر میشه اما چاره اي نبود. داشتم موهامو خشک

میکردم که مامان اومد تو اتاق.

-بهتري؟

-سلام، صبحتون بخیر. میدونید چیه؟ من یه بار آرزوم بود شما دوتا تقه به این در بزنین بعد بیاین تو. که فکر کنم اخرشم ارزو به دل بمونم.

مامان :مثل اینکه حالت خیلی خوبه که صبح اول صبحی وراجی میکنی؟

ا-ول صبح کجا بود مادر من؟! شما به ساعت هشت و نیم میگین اول صبح؟

مامان :حالا هرچی. امروز نمیخواد بري دانشگاه.

-یعنی چی نرم؟! به خدا پرتم میکنن بیرون!

مامان: وقتی میگم نمیخواد بري بگو چشم. تو خونه بمون تا بهتر شی. موهاتم زودتر خشک کن که سرما نخوري،

بعدشم بیا پایین تا بهت بگم دیشب چه خبر بود.

-امره دیگه اي باشه؟!

مامان: فقط زود...... و بعد از اتاق خارج شد. وقتی کارم تموم شد رفتم پایین.مامان تا منو دید اعتراضش بلند شد

این چیه پوشیدي؟ آخه آدم تو زمستون تاپ شلوارك میپوشه؟ از حموم دراومدي میچایی.

یه لقمه کره مربا گذاشتم تو دهنم و با همون دهن پر گفتم: ماشاا... اینقدر خونه گرمه که اگه لخت هم بگردم هیچیم نمیشه.

یهدا :باز چه خبره؟

-به به یهدا خانم. پارسال دوست امسال آشنا. با ما بهترونا میپرین، دیگه سراغ نمیگیرین. حداقل بیا یه امضا بده که فکر

کنم فردا روز، همین نصفه نیمه نگاهم ازمون دریغ میکنی.

یهدا: راحیل هیچکس بهت گفته چقدر حرف میزنی؟(رو کرد به مامان): من نیم ساعت دیگه دارم با فرزین میرم بیرون،چیزی نمیخواین؟

-حالا مثلاً داشتی واسه بیرون رفتن اجازه میگرفتی؟

مامان بهم چشم غره رفت. آخه من نمیدونم اینا هی میرن بیرون واسه چی. درست رأس ساعت نُه فرزین اومد دنبال یهدا.

بیچاره داخل هم نیومد آخه روش نمیشد.بعد از رفتن یهدا، مامان نشست پیش من و دو ساعت تمام از مهمونی دیشب گفت.

از لباس و آرایش سارا گرفته تا رقص قشنگ پسر دایی داماد ولی یک کلمه از علیرضا نگفت. مخم دیگه

داشت سوت میکشید که شکر خدا مامان بخاطر درست کردن ناهار بلند شد و تازه جالب اینجا بود که میگفت بقیشو

بعداً واسم تعریف میکنه یعنی واقعاً چیز دیگه اي هم مونده بود که مامان نگفته باشه؟ بعد از بارگذاشتن ناهار انگار

بخت باهام یار بود چون مامان رفت دوش بگیره و بازم تأکید کرد بعداً همه چیزو واسم تعریف میکنه. تازه چند دقیقه

از رفتن مامان میگذشت که تلفن زنگ زد. شماره واسم ناآشنا بود

-بله؟

-فرزاد معلوم هست کجایی؟ گوشیت واسه چی خاموشه.

این دیگه کیه. من یه روز نرفتم دانشگاه زنگ زده آمار بگیره.کم کم داشتم به حرفهاي غزاله و فرانک میرسیدم. حالا چرا اینقدر عصبانیه؟

-سلام عرض شد.

فرزاد: سلام. چرا امروز نیومدي؟

-وا، خوب حالم خوب نبود.

صداش نگران بود.

-چت شده؟

-هیچی، فقط یه سر درد جزئی بود.... با خودم گفتم واقعاً هم جزئی بود.

فرزاد: حالا بهتري؟

-بله

فرزاد: مطمئنی؟

-بله

فرزاد: میخواي بیام بریم دکتر.

(اي رو تو برم)

-نخیر

فرزاد: چیزي لازم نداري؟

-نخیر

فرزاد :ببینم صبحونه بله و نخیر خوردي؟

-نخیر

فرزاد: ا راحیل سر به سرم نذار.

-خوب شما سؤال کردید منم جواب دادم.

فرزاد :باشه بابا، من یکی حریف تو نمیشم. کاري نداري.

-نه ممنون.

فرزاد: پس بهتر باشی.

-ممنون و خداحافظ

فرزاد: خداحافظ

هنوز گوشیو نگذاشته بودم که صداي زنگ در بلند شد. به احتمال قوي یهداست چون همیشه دو زنگی میزنه. چه زود

برگشت. در رو باز کردم و خودم جلوي تلویزیون روي مبل نشستم. نمیتونستم بیرونو ببینم چون پشتم به طرف در

بود. صداي باز و بسته شدن در و پشت سرش بوي ادکلنی خوشبو.

-سلام به عمه خانم ناز خودم.

خشکم زد. علیرضا بود. خودشم دست و پاشو گم کرده بود مطمئناً از رنگ موهام فکر کرده مامان روي مبل نشسته.

همینطور بهش نگاه میکردم. چقدر دلم واسش تنگ شده بود. به نظرم رسید پاي چشماش گود افتاده. نگام به چشمهاي

عسلی قشنگش بود، چشمایی که منو بیچاره کرده بود. یه دفعه علیرضا سریع سرشو انداخت پایین ولی همینطور

وایساده بود. تازه یاد لباسام افتادم. با سرعتی که براي خودمم عجیب بود به سمت اتاقم فرار کردم. پشت به در اتاق

داده بود. نفس نفس میزدم و قلبم تالاپ تالاپ میکرد. عجب افتضاحی شد. با اینکه خیلی دخترا تو فامیل ما اینطوري و

حتی بدتر از این هم لباس میپوشیدند اما براي من که تا حالا لباس آستین کوتاه جلوي مرد نامحرم نپوشیده بودم خیلی

بد بود. واي چقدر خجالت کشیدم. گونه هام قرمز شده بود و صورتم عرق کرده بود. حالا چه طوري برم پایین؟ اصلاً

همینجا میمونم تا بره. نه اگه مامان بفهمه چی؟ آخه یکی بگه واسه چی قبل از جواب دادن همینطوري درو باز میکنی؟ از

دستم خودم حرص میخوردم. حالا این وسط از عکس العمل خودم خنده ام گرفته بود. کاش به حرف مامان گوش

نکرده بودم و میرفتم دانشگاه، حداقل دیگه آبروریزي نمیشد. حالا چیکار کنم؟ سریع لباسمو عوض کردم و رفتم

پایین. سرك کشیدم. کسی نبود، شکر خدا انگار رفته. با اعصابی درهم وارد آشپزخونه شدم. پشت میز نشستم و سرمو

گذاشتم روي میز. گریه ام گرفته بود اما نمیخواستم این بغض لعنتی بشکنه. چرا باید علیرضا از من متنفر باشه؟ مگه

من چیکار کردم؟ چرا نمیخواد منو ببینه؟ چرا وقتی میاد که من خونه نباشم؟ چرا از من بدش میاد؟ چرا اصلاً من عاشق

آدمی شدم که از من متنفره؟ چرا به فرزاد با اون همه مهربونی علاقه ندارم؟ چرا فرزاد رو به چشم برادر میبینم اما حالا

عاشق علیرضا که یه روز مثل برادرم بود، شدم؟ چرا اون همه تنفر از بین رفت؟ همه ي این چراها تو ذهنم تکرار میشد

که یه دفعه با صداي شکستن چیزي از جا پریدم، بطوریکه صندلی افتاد. علیرضا اینجا چیکار میکرد. مگه نرفته بود؟ اگه

تو آشپزخونه بود پس چرا من متوجه نشدم. علیرضا داشت سریع تکه هاي شکسته شده رو که فکر کنم استکان بود

جمع میکرد. رنگش پریده بود و دستاش به وضوح میلرزید. مثل مجسمه همینطور ایستاده بودم و نگاش میکردم.

-آخ

پریدم طرفش.

-چی شد؟

از دستش شدیداً خون می اومد. هول شده بود، سریع چندتا دستمال آوردم و گذاشتم رو دستش اما خونش بند نمی

اومد. خیلی دستپاچه شده بودم در حالیکه چندتا دستمال دیگه روي دستش میگذاشتم گفتم:

-خونش بند نمیاد. حالا چیکار کنیم.... ولی باز نگام تو نگاه عسلیش قفل کرد. تنفر نبود، شاید اصلاً هیچ حسی نبود. به

خودم اومدم و به طرف اتاقم رفتم. لباس پوشیدم و اومدم پایین.

-بهتره بریم دکتر این زخم بخیه میخواد.

علیرضا هیچی نمیگفت. مامان هم که این وسط هیچ جور از حموم بیرون نمیاد. در هالو باز کردم و منتظر شدم. فکر کنم

منظورمو متوجه شد. تو ماشین هیچی نمیگفت و مدام فقط روي زخمشو دستمال میگذاشت ولی دوباره دستمال خونی

میشد. به خاطر سرعت خیلی زیادي که داشتم ظرف ده دقیقه به بیمارستان رسیدیم. سریع پیاده شدم و در بغل راننده

رو باز کردم. علیرضا بدون هیچ حرفی راه افتاد. برعکس من که خیلی عجله داشتم اون خونسرد بود. انگار علیرضا

خودش راهو بلد بود چون بدون اینکه از کسی بپرسیم به اتاق مخصوص رفت. هیچکس نبود.

-اینجا که کسی نیست پس دکترش کو؟ برم.... هنوز حرفم تموم نشده بود که دکتر جوونی وارد شد. چشمش که به

علیرضا افتاد گفت: ا تو اینجا چه غلطی میکنی؟ (خندید) بلاخره خیاط تو کوزه افتاد. آخ آخ تو که زدي آش و لاش

کردي. راستشو بگو چه غلطی میکردي؟

-با شیشه بریده

تازه نگاش به من افتاد چند دقیقه همینطوري تو صورتم زل زد. عصبی شدم

-فکر نکنم صورت من با شیشه بریده باشه

اصلاً خجالت نکشید بلکه خیلی ریلکس دست علیرضارو گرفت و با لبخندي که بیشتر موذیانه بود گفت: خدا نکنه این

صورت با شیشه ببره.....کفرم دراومده بود. جلوي علیرضا خجالت نمیکشه. دوباره با صدا و لبخند پر شیطنتی رو به

علیرضا ادامه داد:

-که با شیشه بریده؟! حالا کجا بودي که با شیشه بریده؟ خدا این شیشه هارو از بندگانش نگیره

علیرضا عصبانی بهش توپید: روزبه بس میکنی یا نه؟

یعنی اینا همدیگه رو میشناسن؟

روزبه: فقط میتونم بگم خاك بر سرت.

علیرضا: ببین ب.... آیییی

-ا آقا چیکار میکنین؟ ..... اشک تو چشمام جمع شده بود چون طاقت درد کشیدنشو نداشتم. براي اینکه اشکام سرازیر

نشن از اتاق رفتم بیرون. حالم داشت به هم میخورد. باز هم سر درد اومده بود سراغم. بعد از چند دقیقه علیرضا با

دست باند پیچی شده به همراه دکتر اومد بیرون. رفتم پیششون. درحالیکه نگام به دست علیرضا بود رو به دکتر گفتم:

-خوب میشه؟

پخی زد زیر خنده. نمیدونم کجاي حرفم خنده دار بود. علیرضا کلافه و عصبی بهش گفت: چه مرگت شده؟

خیلی سعی میکرد نخنده ولی بازم نمیتونست.

-بله که خوب میشه. شما اصلاً نگران نباشین. ضربه ي شمشیر که نبوده( موذیانه خندید)چند روز دیگه واسه هرچیزی بگی اماده ست

علیرضا :روزبه!

روزبه :اي مرگو روزبه. اصلاً به درك. تقصیر خودته. حیف این...

علیرضا با دست سالمش جلوي دهن روزبه رو گرفت و نگذاشت باقیه حرفشو بزنه. تعجب کرده بودم. اصلاً این دري

وري ها چی بود میگفت؟ علیرضا رو کرد به من با لحن سردي گفت: -تو برو.

همین. حتی یه تشکر خشک و خالی هم نکرد. تو اون لحظه باز نفرت جایگزین عشقم شد. خیلی سریع بیمارستانو ترك

کردم و وقتی تو ماشین نشستم و راه افتادم اونوقت به اشکام اجازه ي جاري شدن دادم. به خودم که اومدم جلوي در

خونه بودم. با بی حالی وارد شدم. دیدم مامان سریع اومد طرفم. خیلی تعجب کردم تو این سرما بیرون چیکار میکرد؟

نگرانی تو چشاش موج میزد.

-کجا رفته بودي؟.... و بعد به سر تا پام نگاه کرد. سرمو انداختم پایین تا متوجه ي سرخی چشمام نشه.

-جاي خاصی نرفته بودم نگران نباشید هیچ اتفاقی نیفتاده

مامان: چی چیو نگران نباشم پس اون خورده شیشه ها و خون روي زمین واسه چیه؟

-مامان هیچی نیست گفتم که نگران نباشید

مامان :راحیل جواب منو بده بهت میگ.... سرتو بگیر بالا ببینم.

دستشو گذاشت زیر چونه ام و سرمو آورد بالا. همین که چشمهاي خیس از اشکمو دید نگرانیش چند برابر شد

-راحیل چی شده؟

دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و خودمو انداختم تو بغلش و گریه کردم.

-راحیل گریه نکن. آخه چی شده؟ تو که منو نصف عمر کردي. حرف بزن دختر. واسه چی اینطوري گریه میکنی؟اتفاقی افتاده؟

مامان همینطور حرف میزد و سعی داشت منو آروم کنه آخرشم منو به زور برد داخل. نزدیک به نیم ساعت گریه

میکردم و وقتی آروم شدم همه چیزو به مامان گفتم. از چیزایی که فقط غزاله ازشون باخبر بود تا علاقم به علیرضا. با

صبر به حرفام گوش میداد وقتی حرفام تموم شد گفت: چرا زودتر نگفتی؟

-چی میگفتم؟ میگفتم علیرضا گفته ازم متنفره؟ میگفتم گفته حالش ازم به هم میخوره؟ میگفتم بیخود محکومم کرده؟

هان؟ چی میگفتم؟ یا میگفتم عاشق آدمی شدم که ازم متنفره؟ شما بگین. من باید چیو میگفتم؟ اگه الأن هم حرف زدم،

واسه این بود که دلم داشت میترکید وگرنه بازم هیچی نمیگفتم.

مامان هیچی نمیگفت و فقط بهم نگاه میکرد. بعد لبخند عمیقی زد

-پس عاشق شدي؟

فکر کنم از خجالت سرخ شدم اما دوباره با یادآوري رفتار علیرضا سرد شدم.

-عشق یه طرفه چه فایده داره؟

مامان :از کجا میدونی یه طرفه ست؟

-هرکسی از رفتار علیرضا میتونه متوجه بشه که از من بدش میاد. بهتره دیگه من برم بخوابم سرم درد میکنه.

به طرف اتاتم رفتم اما باز ایستادم.

-این راز بین خودمون میمونه؟

مامان خندید و به نشونه ي موافقت چشماشو بست و دوباره باز کرد. هنوز چند قدم نرفته بودم که با صداي مامان

ایستادم.

مامان :توجه کردي هر وقت شما دوتا باهم تنها میشین یه اتفاقی می افته؟ حالا که هنوز چند دقیقه باهم بودید این بلاها

سر جفتتون اومده، فکر کن اگه یه عمر بخواین زندگی کنین، دیگه چه شود؟

شاید این حرف مامان یه هشدار بود شایدم فقط واسه تغییر دادن اوضاع شوخی کرده بود. یه لبخند زدم و بعد به اتاقم

رفتم. ظهر غزاله زنگ زد و کلی بهم فحش داد که چرا نیومدم و یه خورده هم از رفتار فرزاد گفت که چه جوري مثل

مرغ سر کنده بوده، بعد از دو ساعتم که فکر کنم دیگه از گوشی دود بلند شد خداحافظی کرد. سرناهار بابا نگران بود

و عقیده داشت که بریم دکتر ولی مامان بهش اطمینان داد که طوریم نیست. همش ترسم از این بود که مامان موضوعو

به بابا بگه، یهدا هم خیلی مشکوك نگام میکرد طوریکه آخرش عصبانی شدم.

-چیه موش دیدي؟

دهن هر سه تاشون باز مونده بود.

یهدا :یعنی چی؟

-یعنی اینکه میگم شاید منو با موش عوضی گرفتی، چون دو ساعته با این چشمهاي گربه ایت زل زدي بهم.

بابا مامان خندیدند. یهدا هم خندش گرفته بود ولی سعی داشت خودشو کنترل کنه.

یهدا :آخه خیلی مشکوك میزنی.

-اون دیگه مشکل توئه که به همه مشکوکی وگرنه من مشکلی ندارم.

یهدا :ببین مامان باز داره شروع میکنه ها.

مامان :راحیل غذاتو بخور.

-خوبه واا... ، بازم من باید خفه شم. کی بشه تو بري من از دستت یه نفس راحت بکشم البته از الأن پیشاپیش به اون

فرزین بدبخت تسلیت میگم که همچین هیولایی رو باید تحمل کنه.

یهدا :مامان نیگاش کن.

-چرا هی پاي مامانو وسط میکشی اگه دروغ میگم بگو ولی خودمونیم علف باید به دهن فرزین شیرین بیاد که انگاري اومده.

یهدا :مامان به خدا یه چیزي بهش میگما.

مامان :راحیل اینقدر حرف نزن غذاتو بخور، امیر تو یه چیزي بهش بگو.... بابا که فقط داشت میخندید.

-آخه مادرِ من، مگه دروغ میگم؟ خودتونم قبول دارین البته به قول فرزاد، فعلاً که گوشاي فرزین دراز شده و...

بقیه ي حرفمو قورت دادم. آخ آخ عجب حرفی زدم. سرمو آوردم بالا. همه یه لبخندي رو لبشون بود. آي که چه مچگیری با حالی کردن.

یهدا :که فرزاد گفته گوشاي فرزین دراز شده؟ جالبه.

خودمو نباختم و خیلی بیخیال گفتم: آره فرزاد گفته. مگه نمیدونستی ما تو یه دانشگاه درس میخونیم؟( رو به مامان

کردم) :اون ظرف سالادو بدین.

بابا: واقعاً تو فرزادو میشناختی؟

-بله، وقتی هم فرزینو دیدم نزدیک بود غش کنم آخه خیلی به هم شبیه هستن فکر کردم فرزاده با خودم گفتم این

فرزاد تو دانشگاه این همه کشته مرده داره اونوقت عجب خریه که این همه دختر ترگل ورگلو ول کرده اومده خواستگاری یهدا.

یهدا :راحیل!!!

-اي بابا واسه چی جیغ میزنی؟ پرده ي گوشم سوراخ شد. این پرده ي گوش منم مثل لایه ي اوزن شده منتها یه فرقی

با لایه ي اوزن داره، لایه ي اوزن با آلودگی ها هی سوراخش بزرگتر میشه اما واسه من با جیغ هاي تو. حالا هم نگران

نباش فعلاً به جاي فرزاد، گوشاي فرزین دومتر دراز شده و برچسب خریت بهش خورده و اومده سراغ تو، بلاخره این خر نشد یه خر دیگه

یهدا :راحیل به خدا یه چیزي بهت میگما.

-اگه میخواستی بگی تا حالا گفته بودي. هی هم این جمله رو تکرار نکن.

مامان :بسه از بس چرت و پرت گفتی حالا غذاتو بخور.

-من که غذامو تموم کردم مگه اینکه انتظار داشته باشین ته بشقابو لیس بزنم بعدشم خود بشقابو بخورم.

مامان :در عوض این همه حرف زدن پاشو برو یه دوش بگیر که سر حال باشی.

-ولی جان خودم خیلی میخواین بخندینا، ولی خودتونو کنترل میکنین.

ایندفعه دیگه مامان هم خندید.

-حالا چرا برم دوش بگیرم که سرحال باشم؟ من همینطوري هم بانشاطم.

یهدا :آره زیادي بانشاطی، اونقدر که زده به کلت.

-ا تو هم اینجا بودي؟

یهدا: مامان!!!

مامان :بسه دیگه،با هر دوتونم(روکرد به من)امشب شام خونه ي آقاي افشاري دعوتیم برو دوش بگیر که مرتب باشی

نه اینطوري مثل سرخ پوستها.

-من که نمیام

یهدا :تو بیجا میکنی.

-ببین مامان، خودش تنش میخاره، بعدشم من امروز صبح حموم بودم، تازه قیافمم بیشتر شبیه سوپر مدلهاست تا سرخ

پوست ها...............بعدش به حالت نمایشی یه خورده اینطرف اونطرف رفتم. همشون دیگه از خنده مرده بودن.

مامان :بسه بسه، در عوض این ادا اطوارا بیا برو استراحت کن حداقل تو مهمونی خواب نمونی

-من که گفتم نمیام.

یهدا :منم که گفتم بیجا میکنی، من آبرو دارما.

مامان: یهدا بس کن دیگه

-اصلاً به نظر من این مهمونی هیچ مناسبتی نداره، حداقل میذاشتن بعد از نامزدیه این دوتا منگل.

یهدا :اولاً منگل خودتی، دوماً یادشون رفته از سرکار علیه کسب تکلیف کنن.

مامان: واي که سرم رفت. اصلاً هرکاري میخواین بکنین، فقط این میزو جمع کنین

-من خوابم میاد. در ضمن این دفعه نوبت یهداست.... وسریع پا گذاشتم به فرار تا دیگه گیر ندن

راحیل بدو

-واي واي واي، چقدر داد میزنی. خب روسریمو پیدا نمیکنم.

یهدا با شدت در اتاقو باز کرد.

-مگه اینجا طویله ست؟

یهدا :خفه. بگرد ببین روسریتو کجا گذاشتی، زود باش دیرمون شد.

-ا، همیشه که شما دو ساعت معطل میکردین حرفی نبود حالا که میخواین برین خونه ي نامزد گرامیتون دیر شده؟اصلا من نمیام.

یهدا :راحیل اعصابمو خرد نکن، بگرد دنبال روسریت. حالا نمیشه یه دونه دیگه سرت کنی؟

همینطور حرف میزد و داخل کشومو به هم میریخت.

ا، داري چیکار میکنی؟ من تازه اینارو مرتب کردم.

یهدا :آهان بیا پیداش کردم، زود باش سرت کن.

روسریو سر کردم. یهدا همینطور سرتا پامو نگاه میکرد. خودمم وسواس برم داشت نکنه مشکلی تو لباسام هست. به

خودم تو آینه قدي نگاه کردم. شلوار جین مشکی تنگ با مانتوي یشمی و یه روسري که همیشه با این مانتو ست

میکردم. اگه کفش اسپرت مشکی هم میپوشیدم دیگه تکمیل بودم.

یهدا :خوبه بیا بریم.

-چه عجب تو یه بار از من ایراد نگرفتی.

یهدا :حرف نباشه، بدو.

خیلی زودتر از اونچه که فکرشو میکردیم به خونه ي فرزاد اینا رسیدیم. البته یهدا مدام تو راه غر میزد. نگام که به خونشون افتاد یه سوت بلند کشیدم.

-اینجا خونه است یا قصره؟

یهدا :نَدید بدید بازي در نیاریا آبروم بره.

-نکه شما جد اندر جد قصرنشین بودید؟!

مامان :بهتون گفته باشم حوصله ي جر و بحث ندارم مخصوصاً تو راحیل حواستو جمع کن که شوخی نکنی. اینا با اخلاق

تو آشنا نیستن یه دفعه بهشون بر میخوره.

-اولاً آشنا میشن، دوماً اگه من باعث خجالتتون میشم اصلاً داخل نمیام همینجا تو ماشین میشینم، سوماً من همینطوریم،

چهارماً یادتون رفت گل بخرین.

بابا :پس چرا زودتر نگفتی؟

-چونکه خودمم الأن متوجه شدم.

بابا :از بس این دختر دست پاچه مون میکنه

یهدا :ا بابا تقصیر من چیه؟

و به حالت قهر روشو برگردوند. بلاخره گل هم خریده شد و بعد از دو ساعت علافی طلسم شکسته شد و زنگ قصر

جناب افشاري زده شد. وارد خونه که شدیم دهنم باز مونده بود. یه باغ بزرگ جلوي چشمم بود با درختهاي بلند و در

امتداد هم. از جلوي در خونه تا ساختمون سنگ فرش بود. با اینکه زمستون بود اما خیلی سبز بود. با خودم گفتم اگه

شب اینطوریه پس تو روز چه شکلیه.

-یهدا الهی خدا خفت نکنه با این شوهر کردنت

یهدا: هیس آبروریزي نکنیا. یه امشبو دندون سر جیگر بذار

-به خدا نمیتونم خفه میشم.

خانم و آقاي افشاري به همراه فرزاد و فرزین به استقبالمون اومدن و به خاطر سردیه هوا سریع رفتیم داخل. توي خونه

که دیگه از بیرون بهتر بود. همه چیز اشرافی و عتیقه بود. به یه سالن بزرگ راهنمایی شدیم و نشستیم. یهدا که مثل

این ندیده ها نشست ور دل شوهرش. آي که دلم میخواست کلشو بکنم. همه باهم خوش و بش میکردند فقط من بودم که ساکت بودم.

آقاي افشاري :خوب جناب پارسا واقعاً سرافراز کردین

بابا :اختیار دارین

خانم افشاري :باور بفرمایین من به افشاریم گفتم واقعاً وصلت با همچین خونواده اي افتخاره.

مامان :نفرمایین خوبی از خودتونه

حالا هی دارن تعارف تیکه پاره میکنند عجب گیري کردیما. یه مستخدم واسه پذیرایی اومد و بعدش رفت. بابا با آقاي

افشاري و مامان با خانم افشاري گرم گرفته بودن. یهدا هم که با فرزین پچ پچ میکردند. این وسط فقط منو فرزاد

ساکت بودیم البته فرزاد گاهگاهی به سؤالهاي بابا جواب میداد، بعد از یه مدت که شد آقاي افشاري گفت: شما جوون

ها هم پاشین برین، اینجا نشینین، فرزین بابا.

فرزین و یهدا بلافاصله بلند شد و یهدا گفت: پس باباجون با اجازه

دیگه نتونستم طاقت بیارم و با صداي بلند گفتم: ببخشید؟

صداي خنده بلند شد. مامان که فقط بلد بود چشم غره بره. آقاي افشاري یه خورده خندید و بعد رو به بابا گفت: ماشاا... دختر خانمی دارین.

-خانمی از خودتونه( باز آقاي افشاري و بقیه خندیدند) اما چه فایده که این خواهر به من نرفته( بعد به یهدا و فرزین که

بغل همدیگه چسبیده بودند اشاره کردم و گفتم:) فکر کنم کم کم چسب دو قلو هم احتیاج بشه.

بیچاره فرزین که سرخ شده بود و از یهدا فاصله گرفت یهدا هم سرخ شده بود بقیه میخندیدند. با این حرف میخواستم

ناشایسته بودن کار یهدا رو گوشزد کنم. درسته که تا چند روز دیگه به هم محرم میشن ولی جلوي بزرگترا زشته.

بلاخره هم بعد از کمی خنده یهدا و فرزین از سالن خارج شدند. دوباره بقیه شروع به حرف زدن کردن. فرزاد اومد کنارم نشست.

-حالت خوبه؟

-اومدین اینجا نشستین که اینو بپرسین؟

(خندید) -نه اومدم باهات حرف بزنم.

-خوب بفرمایین بنده سراپا گوشم.

فرزاد: اینجا نه بیا بریم بیرون

-زشته. چه معنی داره؟

فرزاد بلند شد تقریباً طوریکه بقیه هم بشنوند گفت: راحیل خانم اگه موافق باشین بریم تا گلخونه ي پدرو نشونتون بدم.مطمئنم خوشتون میاد.

بجاي من مامان جواب داد: اتفاقاً راحیل عاشق گل و گیاهه.

فرزاد اشاره کرد به طرف در. با اجازه از بقیه بلند شدم و با فرزاد همراه شدم وقتی از سالن خارج شدیم گفت: خوشت اومد؟

-نخیر

فرزاد: ناراحت شدي؟

-بله

فرزاد :واسه چی؟

-واسه اینکه شما به جاي بقیه تصمیم میگیرین.

فرزاد :خوب اگه ناراحتی برگردیم.

-نخیر حالا دیگه زشته

فرزاد: بخشیدي؟

-نخیر

فرزاد: خوب من چیکار کنم؟

-هیچی، شکر خدا دعاي بارون

فرزاد خندید

-پس آشتی؟

-چاره اي هم دارم؟

فرزاد: اي قربون اون دل مهربونت برم.

خیلی خجالت کشیدم. فکر کنم حسابی سرخ شده بودم. سرمو تا آخرین حد پایین انداخته بودم و تند تند قدم برمیداشتم.

فرزاد :حالا چرا اینقدر تند میري؟

وایسادم ولی همینطور سرم پایین بود.

فرزاد :مگه من چی گفتم که خجالت کشیدي؟

حرصم در اومده بود.

-فکر کنم شما اینجارو با اروپا اشتباه گرفتین.

فرزاد :مطمئن باش اگه اروپا بود طور دیگه اي رفتار میکردم.

با تعجب بهش نگاه کردم. نمیدونم چرا ولی رو پیشونیش عرق نشسته بود.

فرزاد: یه دفعه بهت گفتم اینطوري به کسی نگاه نکن حالا هم بیا بریم گلخونه رو بهت نشون بدم.

با قدم هاي بلند راه افتاد. از پشت سر به هیکل قشنگش نگاه میکردم مخصوصاً با این شلوار جین سفید و پیراهن کرم،

اندامش قشنگ تر شده بود. نگامو از فرزاد به دور و بر تغییر دادم.

-آقا فرزاد یه سؤال بپرسم؟

فرزاد :شما دو تا بپرس.

-میگم شما با فرزین هم سالین؟

فرزاد :نه، فرزین حدوداً ده دقیقه بزرگتره.

-واي که چقدرم اختلاف سنیتون زیاده. پس حالا که دوقلویین واسه چی آقا فرزین درسش تموم شده و مهندسه ولی

شما هنوز دارین فاصله ي خونه تا دانشگاهو گز میکنین؟

فرزاد: خوب این شد دوتا سؤال، باید در جوابت عرض کنم که من اولش به خاطر پدرم رشته ي تجربی خوندم اتفاقاً

پزشکی هم قبول شدم اما بعد از دو ترم بخاطر اینکه دیدم اصلاً به روحیه ام سازگار نیست انصراف دادم و ریاضی

امتحان دادم، حالا هم به امید خدا این ترم دیگه لیسانسمو میگیرم و خلاص.

-الفاتحه مع الصلوات.

فرزاد پقی زد زیر خنده. خودمم خندم گرفته بود

-حالا ببینم بعد از لیسانس دیگه قصد ادامه ندارین؟

فرزاد: نه، دیگه پیر شدم حوصله ندارم. بفرمایید اینم گلخونه.

یه در سفیدو باز کرد. چشام چارتا(چهارتا) شده بود.دیگه طاقت نیاوردم و گفتم: اینجا یه تیکه از بهشته.

فرزاد کمی خم شد و با دست به داخل اشاره کرد: خواهش میکنم بفرمایید دوشیزه خانم.

از لحن حرف زدنش خندم گرفته بود. مثل این نجیب زاده ها شده بود.واقعاً هم با اون خونه و این فضا آدم این احساس

بهش دست میداد.دو طرف مانتومو گرفتم و زانوهامو کمی خم کردم: خیلی ممنون.

فرزاد خندید و با هم وارد شدیم. مثل بچه کوچولوها ذوق کرده بودم و مدام اینطرف اونطرف میرفتم و از فرزاد اسم

گلهاي مختلفو میپرسیدم اونم با صبر جوابمو میداد. اکثرشون کمیاب بودند. به یه محوطه اي رسیدیم که فقط گل رز

بود. محو زیبایی گلها و تزیین قشنگشون شدم.

-از گل رز خوشت میاد؟

-من عاشق گل رزم مخصوصاً رز صورتی.

فرزاد رفت جلو و یه شاخه رز صورتی چید و مشغول جدا کردن خارهاش شد منم از فرصت استفاده کردم و به اطراف

سرك کشیدم. وسط گلخونه یه حوض بود که فواره ي کوچیکی به شکل ماهی وسطش بود. کنار حوض نشستم و دستمو

داخل آب خنکش قرار دادم. داشتم با دست روي آب موجهاي کوچیکی درست میکردم که لطافت چیزي رو روي گونه

ام احساس کردم. فرزاد بود که شاخه ي گلو کنار صورتم گرفته بود.

-گل براي گل

-ممنونم

با یه نفس عمیق گلو بو کردم.

-مواظب باش زنبور نداشته باشه.

-مگه زنبور داره.

فرزاد: نه بابا شوخی کردم

-شما هم که چه شوخیهایی میکنین زهرم ریخت. بهتر نیست دیگه برگردیم؟

فرزاد از لب حوض بلند شد و گفت: هرجور راحتی

از گلخونه خارج شدیم. با اینکه دلم میخواست ساعتها اونجا بمونم اما دیگه زشت بود.

فرزاد: فردا کاري داري؟

-چطور؟

فرزاد: اول جواب سؤال منو بده تا بگم.

-نه فکر نکنم کاري داشته باشم.

فرزاد: پس صبح آماده باش میام دنبالت بریم کوه

-دیگه چی؟ فرمایش دیگه اي ندارین؟

فرزاد :نه فقط سلامتی

با خودم گفتم عجب بچه پررویی تشریف داره

-ولی من نمیام

فرزاد: نشنیدم چی گفتی؟

روبروم ایستاد و با اخم بهم نگاه کرد. براي اولین بار ازش ترسیدم.

-خوب چه معنی داره من با شما بیام؟ بقیه چی فکر میکنند؟

فرزاد :ببین خانم کوچولو یه چند دفعه بهت گفتم ایندفعه هم روش، من کاري با بقیه ندارم. فردا هم با چندتا از

دوستاي قدیمیم داریم میریم کوه، بعدشم مطمئن باش اگه جاي ناجوري بود تورو با خودم نمیبردم.

-من به جور و ناجورش کاري ندارم. اومدن من با شما درست نیست. بعدشم میخواین بگین من کی تون میشم؟

فرزاد :خوب میگم دوستیم، از نظر تو اشکالی داره؟

-سر تا پاش پرِ اشکاله. مگه من دوست دختر شمام؟ درضمن به مامان اینا چی بگم؟

فرزاد: لازم نکرده به مامانت بگی با منی، چون خودمم میدونم حرف ساز میشه، البته واسه من مهم نیست اما مراعات

حال تورو میکنم ولی با دوستام مشکلی ندارم چون میدونند من آدم دوستی هاي الکی و خیابونی نیستم. حالا هم با توجه

به توضیحات شیوا و رساي بنده، فکر نمیکنم مشکلی داشته باشی.

-ببینید آقا...

-ا شما هم اینجایین؟

به طرف صدا برگشتم. فرزین و یهدا با هم به طرف ما می اومدند.

فرزاد: رفته بودیم گلخونه.

-واي یهدا نمیدونی واقعاً محشر بود

یهدا :تو که همیشه عاشق خاك بازي و گلکاري بودي.

-اتفاقاً مثل بهشت زمینی بود. از من میشنوي برو ببین وگرنه نصف عمرت بر فناست

فرزاد و فرزین خندیدند و فرزین به یهدا گفت: میخواي بریم گلخونه؟

یهدا :واي نه من به گل حساسیت دارم.

-اینم یکی دیگه از عیب هاته. حالا آقا فرزین کم کم متوجه میشه چه اشتباهی کرده.

یهدا عصبانی شد و فرزین درحالیکه سعی میکرد نخنده و براي عوض کردن جو گفت: بهتره دیگه بریم پیش بقیه.

هنوز معلوم بود یهدا عصبیه، چون به هیچ کدوممون محل نمیذاشت. آروم رفتم کنار فرزین و گُلو دادم بهش و گفتم

بره بده به یهدا و بعد به فرزاد که حواسش به ما بود اشاره کردم که جلوتر بریم. با فرزاد زودتر وارد سالن شدیم و با

تعجب دیدیم که هیچکس داخل سالن نیست.

-اینها کجا رفتن؟

فرزاد :نمیدونم. ببینم آقاي پارسا به شطرنج علاقه دارن؟

-آره. بابام و شوهرخاله هام عشق شطرنجن.

-پس با این حساب، به احتمال قوي رفتن با هم دست و پنجه نرم کنند.

خندیدم و گفتم: پس مامانا کجان؟حتماً اونها هم رفتن گیس هاي همو بکشن.

فرزاد خندید.

-آخه دختر تو چقدر شیطونی. بیا بریم یه چیزي بهت نشون بدم.

-مگه دیدنی تر از گلخونه ي پدرتون چیز دیگه اي هم هست؟

فرزاد چشمکی زد و گفت: یه جورایی میخوام هنر نمایی کنم.

با خنده و شیطنت گفتم: نکنه میخواین واسمون عربی برید؟

فرزاد به حالت نفهمیدم سرشو تکون داد گفت: عربی برم؟

-منظورم اینه که عربی برقصین.

فرزاد: من تو عمر بیست و پنج ساله پربارم حتی یه قرَ هم نیومدم، چه برسه به اینکه بخوام عربی برقصم.

خندم گرفته بود. انگار منظورمو بد متوجه شده بود.

-ولی من که نگفتم عربی برقصید.

فرزاد: داشتی دستم مینداختی؟

-من غلط بکنم همچین جسارتی رو مرتکب بشم.

فرزاد: از دست تو. ببین منو چطور به حرف گرفتی. بیا بریم ببینم....و بعد گوشه آستینمو گرفت و منو با خودش برد.

-ا آقا فرزاد زشته یکی میبینه.

فرزاد :اگه تو رو به حال خودت بذارم، دو ساعت منو علاف میکنی.

اصرارم فایده نداشت و فرزاد منو با خودش میبرد. به سالن کناري اومدیم و فرزاد مستقیم به طرف پیانو گوشه سالن

رفت. تازه فهمیدم منظورش از هنرنمایی چی بود. عجب بچه باکلاسیه. بهش نمیاد از این هنرا داشته باشه. کنار پیانو

رسیدیم و فرزاد آروم پشت پیانو نشست.

-خوب بانوي زیبارو چی دوست دارن تا واسشون بزنم؟

از لحن صحبت کردنش خجالت کشیدم. فکر کردم خوبه کسی نیست وگرنه آبروم به باد میرفت. این پسره فرزاد هم که اصلا مراعات نمی کنه.

فرزاد: نگفتی چی دوس داري؟

-هرچی خودتون دوس دارین بزنین، واسه من فرقی نمیکنه تازه از این جور چیزا هم سر درنمیارم.

فرزاد با شیطنت خندید و گفت: آخه میدونی، بدبختی اینجاست که چیزیو که من دوست دارم نمیتونم بزنم.

-واسه چی؟

فرزاد :بشکنه دستم اگه بخوام بزنمش، حیف صورت و بدن، برگ گلش نیست؟.... و بعد باشیطنت نگاهم کرد. به

راحتی میتونستم گُر گرفتن صورتمو حس کنم. فرزاد یه خنده کرد و بعد شروع به نواختن کرد. واقعاً عالی میزد.

خوشحال بودم از اینکه سرش پایینه و من میتونم یه نفس راحت بکشم. عجب این پسر پررو تشریف داره، همه چیز

میگه. نگام به نیمرخ صورتش بود. آهسته بلند شدم و رفتم کنار پیانو و نگام به طرف انگشتاي کشیده اش که خیلی

منظم حرکت میکرد کشیده شد،. معلوم بود تو کارش خیلی وارده. اصلاً فکرشم نمیکردم که یه همچین آدمی، که تو

اینقدر روح لطیفی داشته باشه. بعد از تموم شدن آهنگش واسش دست زدم که « کوه یخ » دانشگاه بهش میگفتن

همزمان با من صداي چند دست دیگه هم اومد. همه اومده بودند. فرزاد به عقب نگاه کرد و سریع بلند شد، یه تعظیم

بامزه کرد. یهدا که عاشق ساز و آهنگ بود بالاخره طاقت نیاورد و گفت: آقا فرزاد واقعاً عالی بود.

فرزاد :اختیار دارین نظر لطفتونه.

بابا :آقا فرزاد، نمیدونستیم ماشاا... هنرمند هم هستین.

-خب حالا بدونید.

مامان بهم چشم غره رفت و بقیه هم آروم میخندیدند. فرزاد رفت کنار بابا نشست و من هم کنار یهدا نشستم. آهسته

در گوشش گفتم: آشتی کردین؟

یهدا :تا کور شود هر آنکه نتواند دید

-برو بمیر

یهدا بهم چشم غره رفت و دیگه هیچی نگفت. تا آخر شب خیلی خوش گذشت و موقع خداحافظی، فرزاد اومد کنارم و

آهسته طوریکه بقیه نشنوند گفت: فردا صبح زود منتظرم باش.

میدونستم مخالفتم فایده اي نداره، بنابراین دیگه چیزي نگفتم. واقعاً شب خوبی بود.

با صداي زنگ موبایلم چشمامو باز کردم. اومدم زنگو خاموش کنم و باز بخوابم که یادم اومد قراره بریم کوه. گریه ام

گرفته بود. با بی حالی بلند شدم و بعد از شستن دست و صورتم و نمازخوندن، حاضر و آماده تو سالن نشستم تا فرزاد

بیاد دنبالم. دیشب که مامان از بس در مورد خانوده فرزین تعریف کرده بود نذاشته بود ما دو ساعت بخوابیم و حالا

داشتم از بی خوابی چرت میزدم.

عجب غلطی کردم که مخالفت نکردم، حالا باید هی چرت بزنم. با تک زنگی که به موبایلم زده شد، فهمیدم فرزاد منتظره.

دیشب به مامان گفته بودم که قراره برم کوه ولی نگفته بودم با فرزاد میرم. ساندویچ هایی رو که مامان آماده کرده بود،

داخل کولم گذاشتم و راه افتادم. واي که چقدر هوا سرده. هزار بار خودمو نفرین کردم که چرا به حرف فرزاد گوش

داده بودم. همین که از در خونه خارج شدم واسم چراغ داد. هوا هنوز تاریک بود. آروم رفتم سوار شدم.

-سلام

فرزاد: سلام از بنده است، خوب خوابیدي؟

-بله حسابی، تا چشام گرم شد مجبور شدم بلند شم.

صداش نگران بود

فرزاد :اگه خسته اي و خوابت میاد برو استراحت کن من خودم تنهایی میرم.

دلم براش سوخت.

-نه بابا دیگه رفیق نیمه راه هم نیستم

فرزاد: پس بزن بریم.

-خدایا خودمو سپردم به دستت.

فرزاد خندید و گفت: امان از دست تو وروجک.

حرکتهاي آروم ماشین باعث شد که خواب دوباره سراغ بیاد .ولی خیلی سعی میکردم که نخوابم و بتونم چشمامو باز نگه دارم.

-اگه خوابت میاد بهتره بخوابی؟

صاف نشستم.

-نه نه اصلاً.

فرزاد: پس لطفاً جهت جلوگیري از خواب آلودگی یه لیوان چایی به من بده. جلوي پاته.

با خودم گفتم : چقدر شما پررو تشریف دارید.

چایی رو واسش ریختم و بهش دادم.

فرزاد :حالا اشکال نداره، با شیرینی خودم میل میکنم.

فهمیدم بهش قند ندادم.

-ببخشید حواسم نبود

فرزاد با شیطنت گفت: حواست کجا بوده خدا عالمه

این بشر عجب جنس خرابی داره.

-آقا فرزاد یه سوال بپرسم

فرزا د: شما دوتا بپرس

-چندتا از دوستاتون میان؟

فرزاد :هنوز هم نگرانی؟ بابا دوستاي من دیگه منو شناختن. نترس مشکلی پیش نمیاد

-اي بابا شما هم که گیر دادین. میگم چندتا از دوستاتون میان. همسن منم هستند یا نه؟

فرزاد :ببخشید غلط کردم، حالا به اعصابت مسلط باش.

دیگه نتونستم جلوي خندمو بگیرم و پقی زدم زیر خنده. فرزاد هم خندید و گفت: حالا شد . عرضم به حضورت که

پسرهاشون دوروبر خود من هستند چندتا دختر هم هستند که فکر کنم از تو بزرگتر باشند ولی شاید دو سه سال

تفاوت سنی داشته باشین.

-حالا اخلاقشون خوبه یا اینکه گوشت تلخ هستن.

فرزاد :تو به من نگاه نکن که اینجوریم اونا خیلی شوخ هستن، مخصوصاً پدرام و علیرضا.

با آوردن نام علیرضا یه طوري شدم. آخ که چقدر دلم واسش تنگ شده بود

-حالت خوبه؟

با صداي فرزاد به خودم اومدم. نگران بود. یه لبخند زورکی زدم و خیالش رو راحت کردم. تا رسیدن به مقصد هم

ساکت بودم و فکرم مشغول علیرضا بود.انگار فرزاد هم فهمیده بود احتیاج به آرامش دارم چون دیگه چیزي نگفت.

فقط گاهی برمیگشت و بهم نگاه میکرد. چقدر مهربون بود.

-ددر خوش گذشت؟

خدایا منو از شر این اعجوبه راحت کن. با بی خیالی گفتم: به کوریه چشم بعضیا بله، خیلی خوش گذشت. حالا اگه خیال

بازپرسی نداري برم بگیرم بخوابم؟

مامان در حالیکه ظرف میوه به دست از آشپزخونه خارج میشد گفت: باز شما دوتا به جون هم افتادین؟

-آخه مامان نیگاش کن هنوز نیومده داره پررو بازي درمیاره

یهدا یکی از دستاشو به کمرش زد و با حالت همیشگیش گفت: من پرروام؟ میمردي حالا به منم میگفتی تا میومدم؟

کولمو رو دوشم جا به جا کردم و در حال بالا رفتن از پله ها گفتم: بیچاره فرزین! بدبخت هنوز نمیدونه قراره کلاه سرش بره تا زانو.

یهدا: راحیییللللللللللللل

با صداي جیغ یهدا پا به فرار گذاشتم. میدونستم چقدر رو این موضوع حساسه. اي خدایا شکرت! هیچ جا خونه خود

آدم نمیشه. بدون درآوردن لباسام رو تخت ولو شدم. ولی عجب این فرزاد دوستایی داره! جون میدن واسه کل کل و

شامورتی بازي. فقط دختراشون یه جوري بودن. حالا معصومه و نفس بد نبودن. اون نازنینو که دلم میخواست خفش

کنم با اون عشوه هاي شتریش واسه فرزاد. آبروي هرچی دختره برده بود. حالا بازم گلی به گوشه جمال سپیده که

حداقل ضایع بازي درنمیاره. خوشم میاد که فرزاد هم بهش محل نمیداد.

تو حال و هواي آنالیز رفتار دوستاي فرزاد بودم که چشام گرم شد و به خواب رفتم.

****

-توجه داري چقدر هوا سره؟ انگار نه انگار که چند وقته دیگه عیده.

غزاله :آره واقعاً خیلی سر شده. حالا هوا رو بی خیال. بالاخره واسه عقدکنون یهدا میخواي چی بپوشی؟ از آرایشگاه

وقت گرفتی؟ سه روز دیگه بیشتر وقت نداریااااااا

-غزاله ببند دهنتو. عقدکنون پنجشنبه است. امروز هم دوشنبه است. پس هنوز فرصت باقیست.

غزاله: اي مرگ بگیري تو دختر. امروز نمیخواد بریم سر کلاس اوسا باقري. اون که نمیفهمه. میریم خرید. خوبه؟

فرانک :آره آره بریم خرید

همینطوري بروبر بهشون نگاه میکردم.

غزاله :درد! چه مرگته اینطوري نگاه میکنی؟

-من به شما دوتا میگم حوصله ندارم، اونوقت میخواین واسم خرید کنید؟ ولم کنین. میرم یه دونه از اون لباس قبلیامو

میپوشم. آرایش هم که نمیخواد. اصلاً چه معنی داره دختر آرایش کنه؟

غزاله با عصبانیت گفت: مرگ. میریم خرید حرف هم نمیزنی. بعدشم میریم واسه ارایشگاه وقت میگیریم.

-تو غ....ل.....ط میکنی. خرید رو حالا یه کاریش میکنم ، چون حوصله جرواجر شدن توسط مادر گرامیم رو ندارم، ولی

آرایشگاهو دیگه شرمنده ام.

فرانک :من یه خورده بلدم. خودم درستتون میکنم.

رضایت خودشو اعلام کرد. « باشه » غزاله اول یه نگاه به فرانک کرد و بعد هم یه نگاه به من و با گفتن

بعد از کلاس با فرانک و غزاله عازم امر مقدس خرید شدیم. دیگه کم کم ته کفشم داشت سوراخ میشد از بس اینور

اونور رفته بودیم. یا لباساش به مذاق من خوش نمیومد یا اینکه غزاله مشکل پسند یه ایرادي رو لباسها میذاشت .

بیچاره فرانک که پاسوز ما شده بود. بلاخره بعد از کلی چرخ زدن یه لباس صورتی نظرمو جلب کرد. هم پوشیده بود و

هم رنگش یه جور خاصی بود.

-این دیگه خوبه.

غزاله با حرص گفت: واه، مگه میخواي خفه بشی تو این لباس؟ بابا مثلاً عقد کنونه. مهمون زایمان دختر نصرت خانوم که نیست.

خندم گرفته بود. فروشنده هم خیلی خودشو کنترل میکرد که به حرف غزاله نخنده.

فرانک: ولی خیلی قشنگه که.

غزاله به فرانک توپید: شما ساکت!

ایندفعه داد فرانک هم دراومد: خب کجاي این لباس زشته؟ هم قشنگه هم اینکه پوشیده است. تا حالا دستت نیومده

که لباسایی روکه تو میپسندي یا بازه یا جلفه؟ راحیل هم از این لباسا خوشش نمیاد خب.

غزاله هم انگار که دیگه خسته شده بود.

غزاله: باشه بابا. جهنم و ضرر. فقط راحیل خانوم گفته باشم یه دفعه نیاي بگی چه غلطی کردمااااااااا؟ از من گفتن.

بلاخره هم بعد از کلی چک و چونه که غزاله با فروشنذه زد لباسو خریدیم. بعدشم به مدت دو ساعت دنبال یه کفش

مناسب گشتیم. که آخر سر یه کفش نقره اي رنگ که هم به رنگ لباس میومد و هم قشنگ بود، مورد پسند غزاله خانم

واقع شد و ما سینه خاك کشون خودمونو رسوندیم خونه.

****

پنجشنبه هم رسید و هول و ولاي مامان و یهدا دوبرابرشد. قرار شده بود سارا همراه یهدا بره آرایشگاه و فرزین بیچاره

هم وظیفه بردن و آوردن این دوتا منگل رو به عهده داشت. غزاله و فرانک از صبح همراه با وسایلشون اومده بودن

خونه ما، که اگه کاري هست به مامان کمک کنن و هم به قول خودشون به عروس آینده خونواده افشاري که من بودم ،

صفا بدن. من موندم چه دل خوشی دارن اینا. دو ساعت تو هم خیلی ریلکس به چهچهه و آواز گذشت. بعدشم فرانک

افتاد به جون موهاي بدبخت من. حالا راه رضاي خدا به هیچ صراطی هم کج نمیشن این موهاي من. بعد از کلی بدبختی

فرانک موهامو پیچید و بعد روشوبا پارچه محکم کرد. وقتی خودمو تو آینه دیدم پقی زدم زیر خنده.

غزاله :کوفت. چه مرگته که داري میخندي؟

-تو رو خدا قیافه منو نگاه کنین. دسته هرچی منگله از پشت بستم.

غزاله :ایش تو هم.

نزدیکهاي ظهر بود که الهامم اومد. آخه اونم مثله من تو قید و بند ادا اطوار واسه مهمونی و عروسی نبود. موهاي غزاله و

الهام برعکس موهاي من کوتاه بود و و فرانک خیلی سریع، موها و صورتشون رو آرایش کرد. بعد هم دوباره نوبت

رسید به منه بخت برگشته. هنوز من داشتم زیر دست فرانک جون میکندم که الهام و غزاله، آماده و مرتب اومدن تو

اتاق. غزاله یه لباس قرمز دکلته تا بالاي زانوش پوشیده بود. الهام هم یه تاپ دامن پسته اي. دوتاییشون خیلی باحال

شده بودن و دوست داشتم بهشون نگاه کنم.

غزاله :اوي ماها صاحب داریما. درویش کن اون چشاتو.

خندیدم و بعد از کلی دنگ و فنگ آرایش صورت و موهاي منم تموم شد. فرانک تا لباسمو نپوشیدم نذاشت خودمو تو

آینه ببینم و تو مدتی که من مشغول لباس پوشیدن بودم ، سریع به آرایش صورت خودش مشغول شد. من نمیدونم

خدا اینارو در چه جهتی آفریده. خلق کرده تا مخ منو پیاده کنن حتماً.

-راحیل!!!

صداي مامان بود که باز خونه رو رو سرش گذاشته بود. از همونجا داد زدم : بله!!!

مامان :داري چیکار میکنی؟ زود بیا کارت دارم.

هول هولکی لباسمو پوشیدم و سریع رفتم پیش مامان. آخرش هم نتونستم ببینم این فرانک چه بلایی سر قیافه من اورده.

-بله بفرمایید امرتون.

مامان چند لحظه همینجوري بهم نگاه کرد و بعد گفت: بقیه دارن اون بالا چیکار میکنن؟

-شما اینطوري منو صدا زدین که بپرسین بچه ها دارن بالا چیکار میکنن؟! عجبا! واا... عرضم به حضور مبارکتون دارن

خودکشان میکنن. دیه باید بگیم یه آمبولانس اینجا آماده باشه تا تعداد فدائیان رو به بیمارستان برسونه.

مامان هم خندش گرفته بود و هم مثلاً میخواست بگه جدیه.

-لوس نشو. اگه کاري نداري بیا برو دور و برو یه نگاه بنداز کم و کسري نباشه. منم برم ببینم فرانک چیکار میتونه واسم بکنه.

-شماها که ماشاا... ماشاا... بزنم به تخته، چشم حسودا باباغوري ، همینطوري مکش مرگ ما هستین، دیه میخواي چیکار

کنی؟ میخواي بابامو حرص بدي؟ همینطوري قراره تلفات داشته باشیم شما دیگه اضافه نکن.

مامان اینبار دیگه به خنده افتاده بود: راحیل بیا برو اینقدر چرت و پرت نگو دختر..... همینطوري که به سمت پله ها

میرفت گفت: یه خرده سنگین باش آخه. دختر تو کی میخواي بزرگ بشی ؟

از همونجا داد زدم: وقتی شوهرم دادین!

خندیدم و به سمت اتاق آماده شده واسه عقد رفتم. همه چیز آماده بود. با خودم گفتم : چقدر سریع همه چی اتفاق

افتاد. هنوزم باور نمیشد کسی که قراره شوهرخواهر من بشه برادر فرزاده. واقعاً تقدیر چه کارها که نمیکنه.

کم کم مهمونها میومدن. بعضی از فامیلامونو از عروسی یاسر به اینور ندیده بودم به همین خاطر کمی معذب بودم.بدتر

از همه این بود که وقتی تبریک میگفتن پشت بندش میگفتن: ایشاا... عروسی راحیل خانوم.

اي بمیره این راحیل خانوم تا از دست شماها راحت بشه. نمیدونم فرانک آتیش به جون گرفته چیکار به سر قیافه من

آورده بود که بعضیا به منه خونه خراب، یه نگاه خریداري هم مینداختن.

اونقدر اینور اونور رفته بودم که دیگه نا نداشتم. هنوز عروس و دوماد نیومده بودن و مامان هم مرتباً باهاشون تماس

میگرفت و هی دلش شور میزد. حالا از یه طرف امر و نهی مامان، از طرف دیگه این قوم تاتار، بدتر از همه فرانک و

غزاله که مخ منو خورده بودن از بس سؤال کرده بودن این کیه اون کیه. الهام که بعد از چند لحظه خسته شده بود و

فرار رو به قرار ترجیح داده بود آخه هم به من در مورد خونواده نامزد سارا توضیح داده بود و هم کسایی رو که من

نمیشناختم به غزاله و فرانک معرفی میکرد. ولی نامزد سارا هم پسر بدي به نظر نمیرسید، به قول غزاله ایشاا...

بختشون خوب باشه. ولی خدایی شیطونه میگفت غزاله غرغرو و فرانک کله پوك رو بسپرم دست منصور تا بفهمن یه

من ماست چقد کره میده. دور و بر رو نگاه کردم و چشمم به منصور افتاد که با چند نفر مشغول صحبت و خنده بود.

این پسرهیچوقت دست از شوخی برنمیداره. غزاله محکم کوبید به بازوم

-هوي حواست کجاست؟ میگم اونیکه کت و شلوار سربی با پیرهن طوسی پوشیده کیه؟

دیگه حرصم دراومد.

-پیک مرگه توئه. الهی هرکی هست بیاد تو رو بگیره تا من از دستت راحت بشم.

فرانک خندید

-بابا راحیل از این دعاها واسه منم بکن.

غزاله: آره واقعاً نسبتاً گل پسریه واسه خودش. حالا کی هست؟

به اطراف نگاه کردم.

-کدومو میگی تو؟

غزاله بابا همون که اون گوشه وایساده و کت و شلوار سربی تنشه.

به سمتی که غزاله یواشکی اشاره کرده بود نگاه کردم. همینطوري مات موندم. علیرضا بود. عشق من بود. یعنی غزاله از

علیرضا واقعاً خوشش اومده یا اینکه بازم داره محض شوخی این سوالو میپرسه؟ یه دفعه از غزاله بدم اومد اما یه حس

زودگذر بود. سرمو برگردوندم سمت غزاله و بهش نگاه کردم. فکر کنم از چشمام خوند که اون کیه، چون با تردید

پرسید: علیرضاست؟

با صدایی که از ته حلقم درمیومد گفتم: آره علیرضاست.

فرانک که انگار یه موضوع تازه رو کشف کرده دستاشو بهم کوبید و گفت: واقعاً این علیرضائه؟ حالا بدکم نیست. مگه

نه غزاله؟... ونگاهشو به غزاله دوخت. غزاله به جاي اینکه به فرانک جواببده رو به من کرد و گفت : با عکسش فرق داره.

-چه میدونم بی خیال. ولش کنین.

اینطوري به هردوتاشون فهموندم که دیگه نمیخوام در مورد علیرضا حرف بزنم. آخ علیرضا علیرضا!

غزاله واسه اینکه جو رو عوض کنه گفت: راحیل نمیخواي به این پسرخالت بگی بیاد اینجا؟

فرانک :واه. بره چی بگه؟ حالاپسره فکر میکنه قحطی پسر اومده.

غزاله: مگه نیومده؟

سه تایی زدیم زیر خنده. فکر کنم منصور متوجه ما شد چون با دوستاش اومد سمت ما.

فرانک دست پاچه شد.

-ا دارن میان اینجا

غزاله :خب بیان. تو چرا هول ورداشتی؟

منصور و دوستاش دیگه به ما رسیدن. فرانک که دیگه سرخ شده بود و من و غزاله از خنده مرده بودیم.

هنوز منصور کامل به ما نرسیده بود که با صداي کل کشیدن و دست زدن همه نگاهمون به سمت در کشیده شد. یهدا و

فرزین کنار هم داخل میودن. یه دفعه اشک تو چشام نشست.آي که چقدر یهدا خوشگل شده بود. یهدا و فرزین کنار

هم به سمت اتاق عقد رفتن. و بعد از سه بار اجازه گرفتن و گل و گلاب آوردن این موقع شب، یهدا خانوم جواب بله رو

داد. بعد هم کلی هدیه که یهدا به جیب زد. تا اون لحظه هنوز فرزاد رو ندیده بودم.چیکار واسش پیش اومده که

نیومده؟ نمیدونم چرا ولی یه حسی قلقلکم میاد که اونو علیرضا رو باهم مقایسه کنم و همینطور دوست داشتم علیرضا ما

رو باهم ببینه. دیگه تو مهمونی اشکال نداشت و کسی فکر بیجا نمیکرد. تو همین فکرا بودم که یه سقلمه محکم اومد تو

پهلوم. با عصبانیت برگشتم. غزاله بود که همینطوري آرنجشو مثله مته تو پهلوي من فرو میکرد. محکم دستشو پس زدم.

-بابا سوراخ شد این پهلوي قلوه کن شده ي من.

غزاله بدون اینکه به من نگاه کنه با چشم و ابرو به یه طرف اشاره کرد و گفت: اونجارو. دوماد آینده خانواده هم تشریف فرما شدن.

به طرفی که غزاله اشاره کرده بود نگاه کردم. فرزاد بود که با قدهاي محکم به طرف عروس داماد میرفت و با سر با

همه احوالپرسی میکرد. غزاله آروم در گوشم گفت: سپیده قربونش بره که اینقد بچم تو دل برو شده.

خنده ام گرفته بود. بیچاره سپیده!

-به نظرت امشب فرزاد چه میکنه؟

غزاله با خنده گفت: هیچی میره اون وسط قرش میده.... بعد جدي شد و گفت: خب معلومه دیگه. یا میره اونجا مثله

کوه یخ میشینه و فقط ناظره و درخواست دخترخانمهاي خوشگل رو رد میکنه یا سیریش میشه به تو. از این دوحالت خارج نیست.

وقتی غزاله اینطوري حرف زد یه چیزي تو دلم تکون خورد. نکنه غزاله هم..؟! اما نه ! غزاله آدم این حرفها نیست! مگه

غزاله بیچاره دل نداره؟! اما یعنی به فرزاد....؟!

غزاله :حواست کجاست؟

براي اینکه به افکارم پر و بال ندم رو به غزاله کردم و گفتم: فرانک کجا غیب شد؟

یه دفعه اي غزاله پقی زد زیر خنده به طوریکه چند نفري که اطرافمون بودن به سمت ما برگشتن. یه نیشگون از پاش

گرفتم و زیر لبی غرغر کردم.

-ببند اون دهنتو. همه دارن نیگا میکنن.

غزاله یه مقدار خودشو جمع و جور کرد و آهسته گفت: معلومه تو حواست کجاست؟ مگه ندیدي فرانک به پسر دایی شما افتخار داد؟

-یعنی چی؟

غزاله: یعنی اینکه بمیري که فکر کنم حواست رفته سر درخت. بابا همین چند دقیقه پیش تر بود که منصور اومد به

فرانک گفت برن برقصن. فرانک هم بعد از اینکه دست لبو رو از پشت بست به منصور افتخار داد.

-واقعاً من متوجه نشدم.

غزاله :همینه دیگه که میگم معلوم نیست حواست کجاست. نمیرقصی؟

-نه بابا فقط میخوام برم بگیرم بخوابم. از خستگی دارم ولو میشم.

غزاله با یه حالت جالبی گفت: حالا جون من اینجا ولو نشو که دیگه پسرا واسه جمع کردنت از هم سبقت میگیرن.

-درد بگیري تو که آدم نمیشی........داشتم با غزاله حرف میزنم که متوجه فرزاد شدم که داره به طرف ما میاد. مثله

همیشه وقتی دید دارم نگاش میکنم لبخند زد. من هلاك این لبخندهاشم.غزاله آروم یکی زد به بازوم و با یه نیشخند

گفت: آقا دوماد تشریف آوردن. حالت دوم اتفاق افتاد. من رفتم پیش الهام.

مات مونده بودم.این دختره چرا امروز اینطوري میکنه. اونکه قبلاً همیشه مسخره بازي درمیاورد.حالا چرا کنایه میزنه؟

-سلام به زیباترین دوشیزه مجلس. چطوري خانم خانمها؟

به فرزاد نگاه کردم. شاید اگه هر وقت دیگه بود از گفتن یه همچین حرفهایی خجالت میکشیدم ولی تو اون لحظه رفتار

غزاله واقعاً فکرمو مشغول کرده بود.

-ممنون خوبم. شما چطورین؟ دیر کردین

فرزاد با شیطنت گفت: حالا تو نگران شده بودي؟

واسه اینکه باز توهم نزنه خیلی تند گفتم: واسه چی باید نگران میشدم؟

فرزاد بیچاره نمیدونست اصلاً من چه مرگمه ولی به وضوح ناراحتی رو تو چشماش دیدم . نمیخواستم پابند من بشه،

مخصوصاً الان که فکر میکردم غزاله از فرزاد خوشش میاد. خیلی سریع از فرزاد جدا شدم و به طرف مامان اینا رفتم.

اعصابم داغون شده بود. چشمم به علیرضا افتاد که داشت نگام میکرد، ولی تا دید دارم بهش نگاه میکنم روشو

برگردوند. بازم تنفر. علیرضا ازت بدم میاد لعنتی. ازت بدم میاد!

تا آخر مهمونی هیچی نفهمیدم. فرزاد که خیلی ناراحت یه گوشه نشسته بود.انگار میخواستن قلبمو دربیارن. غزاله هم

که سرش به الهام گرم بود. فرانک هم با منصور.فقط من بودم که گیج بودم. علیرضا هم با چند نفر از جمله سیما که

ازش متنفر بودم رقصید. انگار دنیا داشت دور سرم میرقصید

بازم جمعه شد و روز بیگاري کشیدن از ما. ولی اونقدر سرم درد میکرد که نا نداشتم از جا بلند بشم چه برسه به اینکه

بخوام برم کمک کنم. مخصوصاً اینکه بعد از مراسم دیشب خونه مثله بازار شام شده بود. حالا فهمیده بودم که این

سردردها همش عصبیه. دیشب واقعاً شب بدي بود واسه من . حتی نتونسته بودم چند ساعت درست بخوابم.مدام صحنه

هاي دیشب میومد تو نظرم. وقتی به یهدا و سارا نگاه میکردم و میدیدم که چقدر خوشحالن، دلم به حال خودم

میسوخت. چرا منم نباید به کسی مثله فرزاد دل ببندم که اونم به من نظر مساعدي داره؟ حالا دیگه مطمئن شده بوده

که نظر فرزاد در مورد من چیه. واي علیرضا نمیدونم ازت متنفرم یا عاشقتم. واقعاً دستم اومده بود که فاصله بین عشق

و نفرت به یه تار مو هم نمیرسه. خدایا چیکار کنم؟! آه مثله اینکه این سردرد لعنتی هم خیال تموم شدن نداره!!!

****

روزها پشت سر هم میومدن و میرفتن و من دیگه مثله سابق به فرزاد رو نمیدادم. انگاري خودشم فهمیده بود یه طوري

شده، چون اونم مثله سابق پاپیچم نمیشد. متوجه بودم که دورادور مراقبمه. این وسط سپیده از آب گل آلود ماهی

میگرفت و سعی داشت خودشو به فرزاد نزدیک کنه . فرانک خیلی از کارم تعجب کرده بود و مدام دلیل بداخلاقیهامو

میپرسید اما هیچکس نمیفهمید من تو چه برزخی دست و پا میزنم. غزاله هم ساکت بود. حالا دیگه کم کم داشت شکم

به یقین تبدیل میشد. دیگه بعد از عقد یهدا علیرضا رو هم ندیده بودم. انگار از آسمون و زمین داشت واسم میومد چون

واسه بابا هم یه کاري پیش اومد که مجبور بود بره سفر و این وسط من میموندم و یهدا. یهدا هم که در بیست و چهار

ساعت، بیست و پنج ساعتشو با فرزین بود و من میموندم و خودم! چون میدونستم که چند روز نمیتونم جایی طاقت

بیارم واسه همین درخواست فرانک رو هم رد کردم. غزاله هم که مامان باباش اومده بودن و جدا از مسئله ي طاقت

نیاوردن دیگه روم نمیشد برم خونشون پلاس بشم.

****

-دیگه سفارش نکنما.

یهدا با یه حالت عصبی دستاشو تو هوا تکون داد و گفت: اوف مامان چقدر میگی؟ بچه که نیستیم.

مامان یه نگاه به فرزین کرد و گفت: خیالم ازبابت تو راحته. همه نگرانیم به خاطر راحیله.

یهدا :خب ما گوجه سبزیم؟

مامان :گوجه سبز نیستین ولی تو وقتی با شوهرتی دیگه حواس برات نمیمونه.

-مامان جون نگران نباشید. من مواظبم. این یهدا که همیشه وضعش خراب بوده.

بابا :خانوم اینقدر نصیحت نکن. ماشاا... دخترام از صدتا پسر حریف ترن

مامان :خدا کنه

بلاخره بعد از کلی سر و کله زدن با مامان، بابا و مامان راهی شدن. یهدا هم انگار نه انگار که مامان الان نصیحت کرده.

سریع با فرزین رفتن بیرون. البته فرزین نگران من بود اما یهدا خانم بهش اطمینان میداد که واسه من مشکلی پیش

نمیاد. من نمیدونم این یهدا چرا سیرمونی نداره؟

از سر بیکاري رفتم تا اتاقمو مرتب کنم اما نصفه کاره ولش کردم. بهترین کار دوش آب گرم بود. حداقل خسته میشدم

میگرفتم میخوابیدم چند ساعت، تا بعداً یه فکري به حال ناهار ظهر بکنم. واقعاً هروقت دوش میگیرم شل ووارفته

میشم. زیر آب گرم به اتفاقهاي گذشته فکر میکردم. تو ذهنم هزارتا سوال بود. علیرضا؟ فرزاد؟ غزاله؟ منصور که فکر

میکردم به فرانک علاقمند شده. دیگه مخم داشت میترکید. شیر اب رو بستم و اومدم بیرون. بدون پوشیدن لباس

همینطوري با حوله روي تخت ولو شدم. از موهام آب میچکید ولی حوصله خشک کردنشونو نداشتم. کم کم داشت

سردم میشد. خودمو زیر پتو مچاله کردم و خواب بود که آروم آروم مهمون چشمام شد.

.....

چقدر گرمه خدا. گلوم داره میسوزه. آب میخوام. اصلاً من کجام؟ علیرضا اینجا چیکار میکنه؟ چرا چشمام سرخه؟ آخ

که سرم داره از درد منفجر میشه. چرا نمیتونم تکون بخورم؟ علیرضا داره چی میگه؟ صداشو نمیشنوم. چرا داره بهم

نزدیک میشه؟ برو عقب. نمیتونم تکون بخورم. چشامو نمیتونم راحت باز نگه دارم. انگار دوتا وزنه به پلکام اویزونه. آخ

سوختم. بازم سیاهی!

.....

-راحیل

با صداي یهدا به سختی چشمامو باز کردم. چشمام میسوخت. یه نگاه به دور و بر کردم. تو اتاقم بودم . عضلات بدنم و

گلوم به شدت درد میکرد.

یهدا :بلاخره بیدار شدي؟ تنبل خانوم چقدر میخوابی؟ پلشو بابا. مامان رفته مسافرت همه کارها رو دوش من و توئه.

نوروز نزدیکه. پاشو که باید یه خونه تکونی حسابی بکنیم.

از فکر رسیدن سال نو یه لبخند بی رمق رو لبام اومد. یهدا کمکم کرد تا بشینم. انگاري دست و پام چوب شده بود. به

سختی داشت آب پرتقال بهم میداد.من نمیدونم این آب پرتقال چه صیغه ایه که وقتی یکی مریض میشه به خوردش

میدن. دیگه مطمئن شده بودم که بد مدل سرما خوردم. چشمم کور تا من باشم اینطوري از حموم بیرون نیام. یهدا انگار

مهربونیش فقط واسه یک هزارم ثانیه بود، چون باز دعوا کردنو شروع کرد.

-آخه دختر تو چقدر بی فکري؟ خوبه من یه شب نیومدم خونه تو این بلا رو سر خودت آوردي. اگه علیرضا نیومده بود

حتماً از تب میمردي. خدا خیرش بده. بیچاره نمیدونسته من کجام خودش ازت مراقبت کرده. صبح که با فرزین اومدم

خونه بیچاره همینجا کنار تختت خوابش برده بود. مثله اینکه مامان به دایی سفارش کرده بوده به ما سر بزنن ، دایی هم

شب بجاي خودش علیرضا رو میفرسته. اون بیچاره هم هرچی زنگ میزنه کسی در رو باز میکنه. تلفن خونه و

گوشیهامون هم که کسی جواب نمیداده. آخه میدونی منم گوشیمو تو خونه جا گذاشته بودم. چی داشتم میگفتم؟ اهان!

بلاخره دل شوره میگیره از در میاد بالا که میبینه بله! تو دیوونه از تب داري میمیري. بلاخره اینکه....

یهدا همینطوري داشت حرف میزد و به من فکر نمیکرد که سردرد کلافم کرده بود. ولی دیگه آنچنان سردرد برام مهم

نبود. از اینکه علیرضا اینجا بوده و از من مراقبت کرده یه حس خوبی سراغم اومده بود. دیگه برام مهم نبود که اون

دکتره و شاید داشته وظیفشو انجام میداده. فقط این برام مهم بود که علیرضا پیشم بوده. یهدا که بعد از یه مدت غر

زدن از اتاق رفت بیرون و من تونستم نفس بکشم. تو این فکر بودم که یهنی هیچکس نباید به فکر من باشه؟ حالا اگه

علیرضا نمیومد من باید چیکار میکردم؟ حالا میگم یهدا بی خیاله، فرزین نباید یه زنگ میزد میگفت، ما شب خونه بابام

میمونیم تو یه خاکی تو سرت کن؟ غزاله هم زنگ نزده؟ حالا فرزاد نباید دیروز زنگ میزد میگفت بیابریم خونه ما تنها

نباشی؟عجب اوضاعی شده ها!!! شایدم من زیادي توقع دارم . همینطوري توي فکر و خیال خودم بودم که دوتا چشم

سیاه نگران رو دیدم. به به بلاخره دوماد گرامی تشریف آوردن.

با زرنگی گفتم: سلاماقا فرزین. تو رو خدا مامانم بهترین انتخابو کرده منو سپرده دست شما. خوبه به دایی هم سفارش

کرده بود وگرنه من الان سینه قبرستون بود.

چشمهاي فرزین پر از اشک شد. آروم اومد کنار تختم نشست. همینطوري اجزاي صورتمو نگاه میکرد. خیلی خجالت

کشیدم. این بشرچرا اینطوري میکنه؟ همینطور که زل زده بود بهم با یه صداي گرفته گفت: بهتري؟ .... یه کمی خودمو جمع و جور کردم.

-بله بهترم. فقط یه خرده فکر میکنم بدنم حس نداره. یه طوریه.... واسه اینکه تنها نباشیم بهش گفتم: یهدا کجاست؟

هیچطوري نگاهشو از صورتم برنمیداشت.

-یهدا هم با فرزین الان میان.

یه دفعه مغزم کار افتاد. این فرزاد بود که با فرزین اشتباهش گرفته بودم. ولی چقدر لاغر شده بود. کمی هم رنگ

صورتش بی حال بود.

-فکر کردي من فرزینم نه؟

-راستشو بخواین آره. شما حالتون خوبه؟

فرزاد بدون رودربایسی گفت: الان که پیش توام حالم خوبه.

دیگه به راحتی میتونستم گر گرفتن صورتمو حس کنم. ولی انگاري فرزاد دست بردار نبود. با یه لبخند محو، همینطور

که نگاش بهم بود، گفت: تا حالا بهت گفته بودم وقتی خجالت میکشی چقدر خواستنی تر میشی؟ آخ که راحیل بیچارم

کردي. خودتم خبر داري ولی میخواي انکار کنی. راحیل دیگه طاقت ندارم.

نمیخواستم ادامه حرفشو بگه واسه همین گفتم: خواهش میکنم بس کنید. الان یهدا و فرزین میان.

-خب بیان. مگه چی میشه؟ راحیل چرا با من اینکارومیکنی با اینکه میدونی چقدر میخوامت؟ راحیل به خدا دوستت

دارم. خودتم میدونی. این چند وقته که باهام صحبت نمیکردي داشتم دیوونه میشدم. باور کن دوستت دارم.

باورم نمیشد فرزاد یه دفعه اي حرفشو بزنه. تو چشماش اشک حلقه زده بود. چقدر چشماش قشنگ و مهربون بود و

البته عاشق. دلم زیر و رو شده بود. نمیخواستم اینطوري بشه. من تو دلم عشق یکی دیگه رو پرورش میدادم ولی حالا

فرزاد بهم ابراز محبت میکرد.پس غزاله چی؟ اون فرزاد رو دوست داره. من نمیخوام به دوستم خیانت کنم. حتی اگه

این مسئله رو هم بذارم کنار، جواب دلمو چی بدم؟ با گرماي دستاي فرزاد که دستمو تو دستاش گرفته بود به خودم

اومدم. با عصبانیت دستمو پس کشیدم.

-یعنی چی؟ خواهش میکنم برید بیرون. قرار ما این نبود. این کارها چه معنی میده؟ احترام خودتونو نگه دارین لطفاً

نفس نفس میزدم. برعکس انتظارم فرزاد همینطوري آروم نشسته و بود و بهم نگاه میکرد. دلم براش سوخت. دلم

براي خودمم میسوخت که گرفتار یه همچین عشقی شدم. خجالت کشیدم از اینکه اینطوري برخورد کرده بود. سرمو

انداختم پایین. واقعاً تقصیر فرزاد بود که از آدمی خوشش اومده بود که اسیر دوتا چشم عسلی بود؟ آروم با نوك

انگشت چونمو آورد بالا. بهش نگاه کردم. صورت اونم از اشک خیس بود. دلم نمیخواست اینطوري بشه.

-یه دفعه بهت گفتم در مقابل چشمات کم میارم مخصوصاً وقتی بارونیه. جون فرزاد گریه نکن. میدونم خیلی پرروام.

ولی کاره دله. دست من نبود. از همون روزي که تو دانشگاه بهت برخوردم عاشقت شدم. یعنی اول فقط از شخصیتت

خوشم اومد ولی وقتی اون دفعه کنار پله ها دیدمت که سرت به کار خودت گرم بود، ناخودآگاه به طرف کشیده شدم.

هر دفعه به خودم تلقین میکردم که فقط از شیطنت هات و حرفهات لذت میبرم ولی سر خودمو که دیگه نمیتونستم

کلاه بذارم. فهمیدم از همون اول عاشقت شدم. وگرنه من آدمی نبودم که دنبال دختر مردم باشم. دخترهاي زیادي هم

دور و برم بودن. راحیل نمیدونی این چند وقته چی بهم گذشت. هروقت یهدا رو میدیدم که با فرزین میومدن خونمون

،دلم واست پر میکشید.وقتی پریشب یهدا و فرزین میخواستن شب خونمون بمونن، کلافه شدم از اینکه تو تنهایی.

میخواستم به فرزین تذکر بدم ولی میترسیدم بفهمه چه مرگمه. آخر شب وقتی دیدم خوابم نمیبره اومدم در خونتون.

چراغهاي خونتون روشن بود. چند ساعت قدم زدم و نزدیکهاي صبح رفتم خونه. بعدشم از یهدا شنیدم که حالت بده.

نمیدونی وقتی بیهوش بودي چقدر خودمو لعن و نفرین کردم که همون عصري به فرزین نگفتم بیاد دنبالت. حداقل

اینطوري به این شدت مریض نمیشدي. خیلی سخته آدم عشقشو تو بیماري ببینه. راحیل ببخش منو که این حرفها رو

زدم. دیگه طاقت نداشتم.

-طاقت چی رو نداشتی داداشی؟

با صداي فرزین از جام پریدم. عرق سرد پشتم نشسته بود. نکنه فرزین و یهدا حرفهاي فرزاد رو شنیده باشن. فرزاد

بدون اینکه جا بخوره و یا جاشو عوض کنه خیلی راحت گفت: طاقت فالگوش وایسادن هاي تو رو.

یهدا پقی زد زیر خنده.

-مگه چی میگفتین ؟

فرزاد :واا... شما و فرزین این پشت فالگوش وایساده بودین. حتماً شنیدین دیگه.

فرزین: نه برادر من. من فقط از اون قسمت بخشایش به بعدشو شنیدم. حالا چیکار کردي که طلب بخشش میکردي

من دیگه نمیدونم.

بعد مشکوك به فرزاد نگاه کرد و گفت: البته من چشمم از تو آب نمیخوره که خلافی کرده باشی.

ازاینکه فرزین و یهدا حرفهاي فرزاد رو نشنیده بودن خیالم راحت شد. بعد که انگار فرزین تازه یاد من افتاده باشه

گفت: تو چطوري خواهر زن؟ به خدا شرمنده. اگه علیرضا نبود معلوم نبود چی میشد.

بازم علیرضا! انگار همیشه باید حضور داشته باشه. رو به یهدا گفتم: به کسی که نگفتی؟

یهدا :من میخواستم بگم علیرضا نذاشت. گفت راحیل خوشش نمیاد. ....بعد با تعجب نگاهی به من کرد و گفت: واقعاً

ناراحت میشدي اگه به بقیه خبر میدادم؟ فقط به غزاله گفتم، چون خیلی نگران بود.

-بیخودي بقیه رو نگران میکردي که چی؟

یهدا بالحن حق به جانبی گفت: بیخودي چیه؟ یه روز و نصفی انگار بیهوش بودي. تو تب داشتی هلاك میشدي. اونوقت میگی بیخودی؟

رو به فرزین کردم: من اگه کشف کنم شما چطوري این اعجوبه رو تحمل میکنین خیلی خوبه.

فرزین سرشو انداخت پاین و زیرزیرکی خندید. یهدا هم از عصبانیت سرخ شده بود. فکر کنم اگه میتونست به زندگیم

خاتمه میداد. فرزین بلند شد رفت بیرون و یهدا هم پشت سرش. مطمئناً فرزین میخواست از درگیریهاي احتمالی

جلوگیري به عمل بیاره. همین که رفتن بیرون فرزاد زد زیر خنده.

فرزاد :دختر تو هیچوقت دست ازشیطنتهات برنمیداري؟..... و قبل از اینکه من جواب بدم از جاش بلند شد.

-خب من دیگه برم. امیدوارم بهتر باشی. خداحافظ.....و سریع از اتاق خارج شد. وقتی رفت یه نفس راحت کشیدم.واقعاً

تجزیه و تحلیل حرفهاي فرزاد واسم مشکل بود. فکر علیرضا هم یه لحظه آرومم نمیذاشت. الان علیرضا کجا بود؟

****

بعد از یه هفته بستري شدن تو خونه و تحمل دلقک بازیهاي غزاله وفرانک و نق زدن هاي یهدا و خوردن انواع و اقسام

داروها و سوپهاي بدمزه ي یهدا که اگه جلوي قحطی زده ها میذاشتی پس پس میرفتن، بهتر شدم. دانشگاه هم به خاطر

نوروز تق و لق بود و ترجیح دادم اگه میتونم تو خونه بمونم و به یهدا کمک کنم.بابا گفته بود که اگه کار فروش زمینش

درست بشه تا آخر اسفند برمیگردن اما مثله اینکه بخت یار نبود و کارشون میون هوا و زمین معلق مونده بود و مجبور

بودن چند روز بیشتر بمونن، که احتمالاً اواسط فروردین برمیگشتن. تو مدتی که مریض بودم فقط دایی چند بار بهمون

سر زده بود. خاله ها هم تماس تلفنی گرفته بودن تا اگه چیزي کم و کسر داریم فراهم کنن. نمیدونم این وسط اصرار

مادرجون چی بود که میگفت بریم خونش بمونیم. فرزاد چند دفعه اي با فرزین اومده بودن و بعد خیلی سریع

خداحافظی کرده بود و رفته بود. علیرضا هم که انگار فقط وقتی درحال موت بودم باید بهم کمک میکرده. بعد از اون

دیگه هیچ خبري ازش نبود. روزهاي آخر اسفندهم تموم شد و بهار اومد. بلاخره هم نفهمیدم که ننه سرما تونست عمو

نوروز رو ببینه یا باز مثله همیشه خواب موند. مثله هرسال همه خونه مامان جون موقع تحویل سال جمع بودیم. فقط یهدا

و سارا خونه پدرشوهراشون بودن. جالب اینجا بود که علیرضا هم اومده بود. حس میکردم از آخرین دفعه اي که

دیدمش لاغرتر شده. همه دور هفت سینی که الهام چیده بود حلقه زده بودیم و منتظر تحویل سال بودیم. چقدر تو اون

لحظه دلم میخواست مثله هرسال مامان بابا و یهدا هم تو جمعمون بودن. سال تحویل شد و همین که گوینده تلویزیون

آغاز سال جدید رواعلام کرد منصور مثله زنها کل کشید و باعث خنده همه شد. هنوز با هیچکی روبوسی نکرده بودم که

تلفن همراهم زنگ زد . فرزاد بود. میخواستم برم بیرون اما چون همه نشسته بودن و نگام میکردن بد بود.

-سلام

فرزاد :سلام خانمی عیدت مبارك

-سلام عید شما هم مبارك. من هنوز به هیشکی تبریک نگفتم. شما اولین نفرین.

فرزاد :پس خوش به حاله خودم. منم دلم میخواست تو اولین نفري باشی که سال نو رو بهش تبریک میگم. فکر کنم

امسال واسم بهترین سال باشه. چون صداي خانم کوچولوي خودمو زودتر از هرصدایی میشنوم.

نمیدونستم حالتم چطور بود ولی با این حال گفتم: پس اگه من اولین صدا بودم چطوري فهمیدن سال تحویل شده

فرزاد: شیطون کوچولو من تو شروع سال رو گفتم. بهتره برم پایین همه دارن صدام میزنن.

-مگه سر سفره هفت سین نبودین؟

فرزاد: نه، سال من با نگاه کردن به عکس عشقم نو شد.... و تماس قطع شد. مات مونده بودم. با تکونهاي دست الهام

جلوي صورتم به خودم اومدم.

-کجایی؟ کی بود اول سالی؟

-هیشکی

الهام با شیطنت گفت: اگه حدس بزنم کی بود چی؟

منصور :کور شده تو از کجا میدونی؟

الهام :برو بابا

خاله مانی :حالا هنوز سال تحویل نشده بزنین تو سر و کله هم.

منصور :آخه این راحیل خیلی مشکوك میزنه

الهام بابدجنسی گفت: خیلی هم مشکوك میزنه. رستم دستان بود نه؟

براي اینکه ضایع بازي درنیاره شروع کردم به گفتن تبریک عید .وقتی به خاله مانی رسیدم گفت: ایشاا... عروسیه تو رو ببینم گلم.

منصور پقی زد زیر خنده و گفت: آرزو بر جوانان عیب نیست. ولی مامانی خدایی ببین چه تیریپی واست برداشتم.

جوانان! ننه جون دلت خوشه کی میاد اینو بگیره؟ مگه اینکه یه خري مثله من پیدا بشه.

دایی خسرو منو بغل کرد گفت: اوه اوه بچه جون فکر این عزیز دل منو از سرت بیرون کن.

-دایی جون غمتون نباشه. این مستر با اونایی که حرف اول اسمشون فِ هست بیشتر حال میکنه.

منصور سرخ شد و گفت: کوفت!

و صداي خنده بلند شد. همه سعی داشتن از زیر زبون منصور حرف بکشن، ولی اون زرنگ تر از این حرفها بود و مدام

میپیچوند. ولی خوشحال بودم که اشتباه نکرده بودم و به هدف زده بودم. یه لحظه نگام افتاد به علیرضا، اونم داشت

نگام میکرد ولی ایندفعه روشو برنگردوند. اینبار من بودم که نگاهشو طاقت نیاوردم و از زیرش دررفتم.

****

-راحیل ذلیل مرده بدو دیگه.

-باشه بابا چقدر داد میزنی؟ اومدم. دوربینمو پیدا نمیکنم.

الهام باز جیغ زد: دوربین میخواي چیکار؟ همیشه باید معطل یهدا میشدیم، حالا که یهدا نیست تو کله پوك رو داریم.

-الهام یه کلمه دیگه حرف بزنی من میدونم با تو. خب دوربین رو پیدا نمیکنم. سیزده بدر که بدون عکس نمیشه.

الهام :خبر مرگت منصور دوربینشو آورده، بیا گمشو بریم.

-درد! خب زودتر میگفتی. اومدم

با عجله پیش بقیه رفتم. همه تو ماشینها جا گرفتند. با کمل تعجب دیدم تنها ماشینی که خالیه ماشین علیرضاست.

سارا :بیا سوار شو بریم دیگه.

همینطوري رو هوا گفتم: من با منصور میام

منصور نا مردي نکرد و گفت: مگه دیگه اینکه بري تو صندوق عقب. بیا برو بشین همه ماشینها پره. اینجا هوا نیست برو

اونور هواش بهتره.

با حرف منصور همه پقی زدن زیر خنده. نمیخواستم با علیرضا برم و این وسط هم هیچکی از جاش تکون نمیخورد.

کاش مامان بابا بودن که با ماشین خودمون میرفتیم. یهدا هم که با خونواده شوهریش رفته بود سیزده بدر وگرنه با

ماشین اونا میومدم. گیر کرده بودم و نمیدونستم چیکار کنم که جمشید نامزد سارا صدام کرد: راحیل خانوم بیاین بریم

ماشین بابااینا حرکت کرد.

جمشید به عمو مصطفی میگفت بابا. به ناچار رفتم عقب پیش سارا نشستم ولی دل تو دلم نبود. ماشین خیلی سبک از

جاش حرکت کرد. بدبختی اینجا بود که درست پشت سر علیرضا نشسته بودم و میدونستم کاملاً تو دیدش هستم. این

قلب در به درشده هم که این وسط داشت واسه خودش آهنگ ول میکرد. من نمیدونم این قلبها چرااینقده فضولن. یکی

نیست بهش بگه فضول جون بشین سرجات اینقده شیطونی نکن. از تفکراینکه یه روز به قلبم همچین حرفهایی رو بزنم

خندم گرفته بود. تو یه لحظه نگام افتاد به آینه و دیدم علیرضا داره بهم نگاه میکنه.بازم دوتا چشم عسلی بود که دلمو

لرزوند. مثل روز عید اینبارم نگاهشو برنگردوند و بازمن بودم که مغلوب شدم. خیلی خودمو سرزنش کردم که نیشمو

بیخودي باز کرده بودم. نگامو به بیرون دوختم و سعی کردم دیگه نه به چیزي فکر کنم و نه عکس العملی نشون بدم.

سکوت بدي تو ماشین بود. سارا که از همون اولی که راه افتاده بودیم خر و پفش به هوا بود. امروز خانوم یه دو ساعت

از خواب شیرینشون زده بودن و الان داشتن تلافی میکردند. جمشید هم که مثله سیخ نشسته بود و از پنجره جلو رو

نگاه میکرد. علیرضا هم سرش به رانندگیش گرم بود. مطمئنم اگه الان تو ماشین منصور بودیم از خنده در حال انفجار

بودیم. ایندفعه مثل سال پیش جوون ها پیش هم نبودیم. چون پارسال به دلیل خنده و سر و صدا حواس منصور یه

لحظه پرت شده بود ونزدیک بود تصادف کنیم. از این تعجب کردم که امسال علیرضا هم باهامون اومده بود. البته

بیشترفکرکنم به خاطر دایی بود. چون اولی که رسیدن خونه مامان جون چهره هردوشون درهم بود. به اصرار مامان

جون من رفته بودم پیشش تا تنها نباشم. یهدا هم که انگار از خدا خواسته بود چون همش ور دل شوهرش بود. اصلاً

چقدر امسال عید زود گذشت. برکت نداشت. امسال بجز پیش غزاله و فرانک هیج جا واسه عید دیدنی نرفته بودم و

حتی به خواهش یهدا هم که میگفت برم خونه پدرشوهرش پاسخ منفی دادم. با مسائل پیش اومده نمیخواستم فرزاد رو

ببینم. ازش خجالت میکشیدم. حتی جواب تلفنهاشو هم نمیدادم.

حوصله ام حسابی تو ماشین سررفته بود. اي خدا چرا قدیما برنمیگرده تا باز با علیرضا حسابی خوش بگذرونیم. چی شد

که اینقدر باهم غریبه شدیم؟

کم کم جمشید هم شروع کرد به خمیازه کشیدن و شل و ول شدن. علیرضا گفت: چی شد بِرار؟ موز وارفته شدي؟

آفتاب بهت ساخته هااا

جمشید خندید و گفت: واا... علی جون دست رو دلم نذار که خونه. دیشب تا کی بیداربودم و امروز صبح هم میخواستم

نیام ولی سارا بیچاره ام کرد. الان هم دیگه چشمام داره از خواب پاره میشه.تا اینجاش هم به زور باز نگهشون داشتم.

-خب برادر من بگیر بخواب. واسه چی داري جاده رو متر میکنی؟

جمشید: آخه من کلاً میترسم جلو بخوابم. همش فکر میکنم قراره پرت بشم تو شیشه.

خیلی خنده ام گرفته بود ولی خودمو کنترل میکردم. درکمال ناباوري جمشید یه چیزي گفت که اگه میتونستم خرخره اش رو میجوییدم.

-اگه راحیل خانوم جاشونو با من عوض کنن ممنون میشم.... و بعد به عقب نگاه کرد. علیرضا هیچی نمیگفت و جلو رو نگاه میکرد.

چون من حرفی نزدم جمشید خودسرانه به به علیرضا گفت: علی جون یه گوشه نگه دار من و راحیل خانوم جاهامونو با هم عوض کنیم.

در کمتر از پنج دقیقه علیرضا ماشین رو نگه داشت. دلم میخواست بمیرم. به هر جون کندنی که بود پیاده شدم. بقیه هم

از ایست ناگهانی علیرضا ماشیناشونو نگه داشتن. جمشید رفت و واسه شون توضیح داد که چی شده و من در مقابل

چشمهاي خندون بقیه جامو با جمشید عوض کردم. دیگه تقریباً خودمو چسبونده بودم به در. حال خودمو نمیفهمیدم. از

یه طرف خوشحال بودم که پیش عشقم نشستم و از یه طرف حالت یه آدمی رو داشتم که انگار میخوان خفش کنن. بقیه

با بوق و قیافه هاي خندون از مقابلمون گذشتن. بدتر منصور بود که با انگشتش علامت موفقیت میداد. هم خندم گرفته

بود و هم میخواستم بکشمش. علیرضا بدون هیچ حرفی راه افتاد. عضلات صورتش باز منقبض شده بود. کاش میتونستم

خودمو از ماشین پرت کنم بیرون. بدون هیچ حرفی فقط بیرون رو نگاه میکردم.

-کمربندتو ببند.

به طرف علیرضا برگشتم. دلم میخواست بازم باهام حرف بزنه. از اینکه نگرانم بوده خوشحال شدم اما با دیدن ماشین

پلیس حساب کار دستم اومد. کمربندو بستم و وقتی از جلوي پلیس رد شدیم بازش کردم. راه طوري بود که یه

قسمتش به خاکی میخورد و دیگه از پلیس ملیس و شلوغی خبري نبود. منصور از عمد امسال گفته بودیم به جایی که

اون میگه بریم، تا مثله هرسال به شلوغی نخوریم و هم جاش خلوت باشه. کلاً خودمم حوصله جاهاي شلوغ رو نداشتم و

اولین نفري که با منصور موافقت کرد من بودم. شدید حوصله ام رفته بود سر درخت. یه سی دي انتخاب کردم و

گذاشتم. خوشبختانه یه آهنگملایم بود. جمشید و سارا هم که داشتن خواب هفت پادشاه رو میدیدن. البته جمشید فکر

کنم داشت خواب هفت پرنسس رو میدید، چون خیلی ملیحانه خوابیده بود. خودمو تو صندلی فرو کردمو چشمامو

بستم. نمیخواستم دیگه به چیزي فکر کنم. حداقل میگیرم میخوابم حوصله ام سر نمیره. آخ که اگه این علیرضا همون

علیرضاي سابق بود الان ماشین ترکیده بود.

بعد از کلی راه و حرص خوردن من، به مقصد رسیدیم. واقعاً جاي قشنگی بود و غیر از چند خانواده کم جمعیت کسی

نبود. سریع وسایل رو چیدیم و دیگه تقریباً همه ولو شدیم. به دور و بر نگاه کردم. درختهاي بلند که سراشون رو کنار

هم آورده بودند و انگارداشتن کنار گوش هم پچ پچ میکردن. منطقه ي قشنگی بود. خوشحال بودم که به حرف منصور

گوش کرده بودیم و اومده بودیم اینجا.

-من دارم میرم این اطراف قدم بزنم. کی میاد؟

هیچکی هیچی نگفت. با تعجب بهشون نگاه کردم. انگار کوه کنده بودن. منصور با یه حالت جالبی درحالیکه دست و

سرشو قر میداد گفت: حالا که ضایع شدي. برو کنار بذار هوا بخوریم.

-برو بابا. من رفتم

خاله کتی: مواظب خودت باش خاله جون

خاله مانی: نه خطرناکه یه دفعه گم میشی

منصور :مامی جون مگه اینجا کجاست که گم بشه؟ درضمن نگران نباشین، بو میکشه پیدامون میکنه.

-درد! مگه من سگم؟

منصور با قیافه سرخ شده از خنده و درحالیکه به صورت عصبانی من نگاه میکرد گفت: دور از جون سگ

خاله مانی: آي منصور از الان شروع نکنیاااااا

-بی خیال. من رفتم

واقعاً اینا دیوونه بودن که خوابیدن رو به قدم زدن و گشتن تو یه همچین جایی ترجیح میدادن. واسه اینکه راه رو گم

نکنم مرتب مسیرم رو شناسایی میکردم و از جاهایی میرفتم که موقع برگشت بتونم راه رو پیدا کنم. همین که داشتم

میرفتم صداي حرف زدن چندتا مرد رو شنیدم و براي اینکه یه وقت مشکلی پیش نیاد مسیرمو عوض کردم. همنطوري

داشتم میرفتم و سرم به کار خودم گرم بود که به یه جوجه تیغی برخوردم. چقدم تیغهاشو قشنگ سیخ کرده. پسره با

یه حالت مسخره اي گفت: به به ببین چه موش کوچولویی اینجاست. فسقلی نترسیدي گربه بیاد بخورتت تنهایی اومدي

از خونه بیرون؟

هم ترسیده بودم و هم از دیدن قیافش میخواستم از خنده بمیرم. خودمو کنترل کردم و گفتم: آقا لطفاً مزاحم نشین

جوجه تیغی: اوه اوه چه لفظ قلمم با من صحبت میکنه. با ما به از این باش. میتونی منو سیامک صدا کنی. البته واسه تو

عزیز دلم سیاه هم اشکال نداره.

خیلی ترسیده بودم. پسره دیگه داشت بهم نزدیک میشد.میخواستم پا به فرار بذارم ولی میترسم بدتر بشه و گم بشم و

اونوقت حسابم با کرام الکاتبین بود.

-آقاي غیرمحترم بهتره برید دنبال کارتون وگرنه....

جوجه تیغی: وگرنه چی؟ هان گلم؟ ببین به جاي این حرفها ، تو این هواي خوب، تو این جاي زیبا بهتر نیست یه حالی به ما بدی؟

هیچی نفهمیدم فقط صداي کشیده اي رو فهمیدم که محکم تو گوشش زدم. گریه ام گرفته بود. همینکه اومدم فرار کنم

به خاطر عجله زیاد پام تو علفها پیچ خورد و خوردم زمین. پسره بدون اینکه از سیلی که خورده بود ناراحت بشه اومد

طرفم. باز میخواستم فرار کنم که محکم دستمو گرفت. خواستم جیغ بزن ولی با دست دیگه اش محکم دهنمو گرفت.

کثافت محکم گرفته بودم و با چشمهاي وحشی اش با یه لبخند کثیف بهم نگاه میکرد. حالم ازادکلنی که زده بود به هم

میخورد. آروم لبهاشو رو گردنم حرکت داد. کاش میمردم.نفهمیدم چی شد ولی یه دفعه آزاد شدم. فقط ضربات مشت

و لگدي بود که محکم رو تن پسره میومد. علیرضا و منصور وقتی خوب ترتیبشودادن اومدن سمتم و پسره به هر سختی

که بود پا گذاشت به فرار. هردوتاشون سرخ بودن. علیرضا رو که اگه انگار کارد میزنی خونش در نمیومد، ولی منصور

سریع خودشو کنترل کرد. منصور کنارم رو زمین نشست و روسریمو سرم کرد. میخواستم بمیرم. منصور آروم اشکامو

پاك کرد و گفت: آخه آجی جون چرا مراقب خودت نیستی فدات شم؟ تنهایی تو این جاي خلوت نمیگی خطرناکه؟ اگه

طوري میشد ما باید چه خاکی تو سرمون میکردیم؟

دیگه نتونستم خودموکنترل کنم و هق هق گریه ام بلند شد.منصور سرمو گرفت تو سینه اش

-گریه کن قربونت برم. گریه کن سبک بشی. گریه کن خواهر نازم. من فداي آجی خوشگلم برم که میخواد به همراه

اون آجی دیوونه ام، دست در دست هم دهند به همکاري ، منصور موزمار رو کنند آدم.

از این حرف منصور در اوج ناراحتی پقی زدم زیر خنده.

-آي خندیدي. خدا شکر که چیزي نشده. بلند بلند شو بلند شو بیا بریم که بقیه حالا فکر میکن ما دوتا (اشاره به خودش

و علیرضا) رفتیم دختر بازي که اینقده دیر برگشتیم. بیا بریم که باید کمکمون کنی هیزم جمع کنیم، میخوایم آتیش روشن کنیم.

بدون نگاه کردن به علیرضا بلند شدم ومنصور مانتومو تکوند. مثله مامانا شده بود.

منصور :کوفت چته میخندي؟

-هیچی همینطوري

منصور :درد. تا حالا داشته آبغوره میگرفته حالا واسه من لبخند ژکوند میزنه. بیا بریم تا نزدم نفله ات کنم.

علیرضا و منصور یه مقدار چوب جمع کردن و با هم برگشتیم. تو این مدت منصور کلی سر به سرم گذاشت و قصد

داشت منو بخندونه. اصلاً به علیرضا نگاه نمیکردم. خیلی ازش خجالت میکشیدم.طوري شده بود که با منصور راحتتر

بودم، یعنی یه جورایی تقصیر خود علیرضا بود.پیش بقیه برگشتیم ولی هنوز ننشسته بودم که الهامِ فضول گفت: صورتت چی شده؟

فهمیدم حتماً موقع زمین خوردن صورتم زخمی شده.

-چیزي نیست. گرفت به شاخه درخت

الهام :مگه کور بودي؟ درضمن درختهاي به این بلندي. مگر اینکه به خار و خاشاك زمین گرفته باشه

-تا چشمت درآد

خودش میدونست بعداً همه چیز رو بهش میگم و هیچی رو ازش مخفی نگه نمیدارم، اما با این حال باز جلوي جمع

میخواست از من حرف بکشه.الهام دیگه چیزي نگفت ولی بعدش که تنها شدیم با طناب از حلقوم من حرف کشید.وقتی

حرفهام تموم شدم شد، الهامِ جوون مرگ نشده گفت: حالا چه حسی داشتی؟ خیلی باحال باید باشه نه؟ گرم و نرم بود

یا نه؟ بوسش آتشین بود یا نه؟

-درد. کوفت. مرض. الهی بمیري من از دستت راحت بشم. آخه این چه حرفیه میزنی، بی ادبِ، بی تربیت، بی نزاکت،

عقده ایه ، ندید بدید؟ کاش تو به جاي من بودي تا هم تو تجربه میکردي هم اون جوجه تیغی یه فیضی میبرد.

الهام :خیله خب بابا آمپر نچسبون. فهمیدم خوب نبوده.

-مرگ. میکشمت.... الهام هم پا به فرار گذاشت. شروع کردم به دنبالش دوییدن و اینطوري بازي ما شروع شد. بعد

ازاینکه یه خرده دوییدیم و هم دیگه رو موش آب کشیده کردیم، کنار بقیه رو زمین پخش شدیم.

منصور :واقعاً که خسته نباشین. من به شما دو نفر افتخار میکنم. احسنت به ننه باباهاتون با این بچه درست کردنشون.

فکر کنم آسمون سوراخ شده شما دوتا خانوم از توش افتادین پایین. خدا شما رو واسه همه نگه داره.

الهام دستاشو به کمرش زد و گفت: حالا که چی؟

منصور مثل آدمایی که ترسیدن، آب دهنشو قورت داد و کمی به سمت علیرضا خزید و گفت: که هیچی. فداي خواهر

نی قلیون خودم برم که حالا که دوییده دیگه هیچی ازش نمونده.

همین حرف کافی بود تا الهام منفجر بشه و بیفته به جون منصور. منصور چون داشت میخندید نمیتونست کاري بکنه و

فقط سعی میکرد دستاي الهام رو بگیره. آخه الهام یه خرده چاق بود و منصور هم همیشه به خاطر این موضوع اذیتش

میکرد. بلاخره بعد از اینکه الهام یه دونه مو تو سر منصور جا نذاشت و به چند ناحیه از بدنش خسارت جدي وارد کرد،

با همیاري و پادرمیونی بقیه حمله به پایان رسید. فقط خدا میدونه چقدر خندیدیم. کاش اون قضیه پیش نیومده بود تا یه

سیزده بدر به یادموندنی میشد ولی انگار آخرش نحسی سیزده باید پاچه منو میگرفت.

تعطیلات عید هم گذشت و باز دانشگاه. البته چند روز اول تق و لق بود. تو این چند روزي که رفتم دانشگاه فرزاد

روندیدم. نمیدونم چرا نیومده بود. روم هم نمیشد از یهدا بپرسم.بازم اعصابم درهم شده بود. از یه طرف مامان که هنوز

نیومده جوش جوش هاش رو واسه تهیه جهاز یهدا شروع کرده بود، از یه طرف فرزاد و غزاله و یه طرف قضیه هم علیرضا بود.

****

صبح بلند شد بودم و مشغول بستن بند کتونیام بودم که سایه یکی رو بالا سرم حس کردم. یهدا بود.

-علیک سلام. صبح بخیر. چه عجب شما یه دفعه از خواب صبحتون زدید؟ فرزین هنوز خوابه....؟ چته مثله مجسمه بالا

سر وایسادي نیگام میکنی...؟ لال مردي...؟ چته اینطوري نیگا میکنی...؟ به جون خودم لباس تنمه.

یهدا :هیچوقت نمیخواي دست از شوخیات برداري؟ بعضی وقتها بهتره جدي باشی.

ایندفعه معلوم بود جدیه. کلاً چند روزي بود تو خودش بود و منم سعی نمیکردم بهش نزدیک بشم و ازش بپرسم.

هیچوقت رابطمون اونقدر باهم خوب نبود. بلند شدم و در حال رفتن به طرف در گفتم : از جدي بودن چی نصیب شما

شده؟ اینطوري بهتره.خداحافظ........... و دیگه منتظر عکس العمل یهدا نموندم. امروز اصلاً حوصله دانشگاه رونداشتم

بدتر از همه اینکه نه غزاله میومد و نه فرانک. مامان اینا هم قرار بود با خاله مانی و خاله کتی، و مردهاي بی گناهشون

برن ددر. یهدا هم که طبق معمول میرفت بیرون و مامان دیشب اجبارم کرده بود برم خونه دایی خسرو. نه به اون هول

و ولاش واسه تهیه وسایل یهدا و نه به این بیرون رفتنشون. این چراغ هم که هیچ مدلی قصد سبز شدن نداره. من وسط

خیابون مثله پشمک سبز شدم، ولی این چراغه قصد سبزشدن نداره. بعد از کلی صبر و شکیبایی چراغ سبز شد و بعد از

کلی بوق زدن و حرص خوردن و فحش دادن رسیدم دانشگاه.چشمم به فرزاد افتاد که کنار نرده ها دست به سینه

وایساده بود و نگام میکرد.نمیدونستم چیکار کنم. دستم واسه باز کردن در پیش نمیرفت. فرزاد خیلی راحت اومد تو

ماشین نشست.انگار امروز از زمین و زمان داره واسم میاد.

-حرکت کن برو کارت دارم.

لحنش اونقدر محکم بود که بدون هیچ حرفی راه افتادم. بعد از طی کردن یه مقدار راه ،به اشاره فرزاد یه گوشه پارك

کردم.یخ کرده بودم. امیدوار بودم که فرزاد باز شروع نکنه. ولی انگار امید واهی به خودم داده بودم. فرزاد چندتا نفس

عمیق کشید. جرأت نمیکردم بهش نگاه کنم.

-چرا جواب تلفنهامونمیدادي؟

نمیدونستم جوابشو چی بدم. بهترین کار این بود که سکوت کنم.

فرازد: باز چی کار کرده بودم؟ هان؟ چرا تا بهت گفتم دوستت دارم باهام اینکارو کردي؟ حقم بود؟....و به طرفم

برگشت.محکم فرمونو تو مشتم گرفته بودم و فشار میدادم. چی بهش میگفتم؟ من از همون اولم قصد نداشتم اینطوري

بشه. نمیخواستم فرزاد یه همچین احساسی نسبت بهم پیدا کنه.

-چرا جوابمو نمیدي؟

لبهاي خشک شدم رو با زبونم خیس کردم.

-نمیدونم چی بگم. من ازهمون اولشم مخالف اینطور برنامه ها بودم. شما اصرار کردین. نمیخواستم اینطوري بشه. واقعاً متاسفم.

فرزاد: همین؟

نفسم به سختی بالا میومد.

-معذرت میخوام.

فرزاد: ولی آخه چرا؟

-عشق دلیل نمیخواد.

فرزاد یه اه کشید.

-آره عشق دلیل نمیخواد. یه دفعه اي میاد و دودمان آدمو به باد میده.خیلی تلخه ، مخصوصاً اگه طرفت دوستت نداشته باشه.

ولی عشق واسه من با همه ي عذابی که میکشیدم شیرین بود.

راحیل تا کی باید منتظر بمونم؟

منظورش چی بود؟ با تعجب بهش نگاه کردم.

-یعنی چی؟

فرزاد: یعنی تا کی باید منتظر بمونم؟ کی منو از چشم انتظاري در میاري؟ کی مهرم به دلت میفته و میتونی منو قبول کتی؟

خدایا چیکار کنم؟ چرا فرزاد اینطوري شد؟

-بهتره منتظر نمونین. خیلی ها هستن که منتظر شما هستن.

فرزاد: من انتظار اونا رو نمیخوام . میفهمی؟ فکر میکردم هیچوقت عاشق نمیشم. فکر میکردم هیچ دختري نیست که

لیاقت منو داشته باشه. مغرور بودم ولی حالا دارم التماست میکنم راحیل.

عصبانی شدم: چرا نمیفهمین؟ من نمیخواستم اینطوري بشه. چند بار بهتون تذکر دادم ولی مثله اینکه شما متوجه

نیستین. من به شما مثله یه دوست خوب و برادر نداشته نگاه میکنم.

صدام هر لحظه بالاتر میرفت. اعصابم داغون شده بود. دیگه کم کم هق هق گریه ام بلند شد.

-خواهش میکنم بس کنید. من به درد شما نمیخورم.

تو صداش بغض بود.

-باشه. فقط گریه نکن که طاقت این یکی رو ندارم. صبر میکنم. صبر میکنم تا ببینم چی میشه. ولی دیگه اینطوري با من

رفتار نکن.... فکرکن هیچ اتفاقی نیفتاده و مثله سابق با هم دوستیم. باشه؟

با اینکه میخواستم قبول کنم ولی گفتم: خواهش میکنم بس کنید. دیگه هیچی مثله قبل نمیشه.

فرزاد: راحیل خواهش میکنم.

دیگه نتونستم طاقت بیارم. بهش نگاه کردم. واقعاً چرا باید این موجود نازنینو آزار میدادم؟ واقعاً علیرضا ارزششو

داشت؟ بدون اینکه چیزي بگم فرزاد یه لبخند زد و گفت: همینجا باش تا برگردم.

از پشت سر به رفتنش نگاه میکردم. واقعاً اون نمیتونست یه تکیه گاه واسم باشه؟ شاید اگه اون روز تو خونه مادرجون

طلسم دوتا چشم عسلی نمیشدم حالا دیگه مجبور نبودم دل یه عاشق رو بشکنم. خدایا کمکم کن. کمکم کن بهترین راه

رو انتخاب کنم. کمکم کن اسیر یه عشق پوچ نشم و زندگیمو به پاش تباه نکنم. تو حال هواي خودم بودم که فرزاد با دوتا اب میوه برگشت

فرزاد :بیا بخور که الان میچسبه.

انگار نه انگار که تا حالاداشتیم چی میگفتیم. وفتی دستمو دراز کردم تا آبمیوه رو بگیرم دستش به وضوح میلرزید

سریع آبمیوه رو داد دستم و نگاهشو به بیرون دوخت.

-امروز ناهار میاي خونه ما؟ یهدا و فرزین هم هستن؟

-ناهار به چه مناسبت؟ نه نمیتونم. باید برم خونه داییم.

فرزاد :حالا نمیشه نري اونجا و بیاي خونه ما؟

درست مثله یه بچه ي بازیگوش و لجباز بود که میخوان اسباب بازیشو بگیرن.

-نه نمیشه. مامانم گفته برم خونه داییم.

فرزاد :باشه. مسیرت میخوره منو تا یه جایی برسونی؟

۰۰۰

به سختی دستمو روي زنگ فشار دادم. کاش علیرضا بیمارستان باشه. بدون جواب دادن در باز شد. خدا پدر مخترع

آیفون تصویري رو تو بهشت با حوریاي خوشگل هم خونه کنه. همین که رفتم داخل، زندایی و یاسر پسربزرگ دایی

خسرو وعروسش نازنین اومدن استقبالم.

-به به عجب استقبال جانانه اي. بابا خجالتم دادین. راضی به زحمت نبودم. این تن بمیره بیشتر از این شرمنده ام نکنین.

منو کفن کنن بفرمایین داخل که الان همینجا آب میشم میرم تو زمین، اونوقت راحیل بی راحیل، اونوقت یه عروسی از

کفتون میپره. راستی سلام عرض شد. میبینین تو رو خدا چقدر بی حواس شدم؟

زندایی مهوش که مثله همیشه با صداي آرومش گفت: سلام عزیزم. خوش اومدي.

-اینجانب که از وقتی یادم میاد، یاد ندارم که زندایی مهوش سر جمع بندي بیشتر از سه سطر صحبت کرده باشه. یه

عروس هم گیرش اومده کپی برابر اصل خودش. البته من نازنین رو خیلی دوستش داشتم و وقتی با خودم فکر میکنم

این نازنین کجا و نازنین دوست فرزاد کجا.

یاسر :بیا تو ورپیده حرف نزن.

-میبینی تو رو خدا نازنین جان؟! ما شنیده بودیم جواب سلام واجبه. چه چیزهاي الکی و نادرستی به ما یاد میدن. خدا از سر تقصیراتشون نگذره.

نازنین :سلام راحیل جون. ماشاا... تو اینقدر شادي که دیگه بقیه یادشون میره چی میخواستن بگن.

-جون من چی میخواستی بگی؟ یه خرده فکر کن. کیس مناسب واسم سراغ داشتی؟

یاسر: بیاین بریم که اگه اینجا وایسیم تا غروب میخواد مخ همه مونو بخوره.

نازنین: یاسرجان

همینطوري که شونه به شونه زندایی میرفتم تو گفتم: من حرف میزنم؟ من که از وقتی اومدم دو کلمه بیشتر حرف

نزدم، تازه خسته ومونده برگشتم یه چیکه آب که بهم ندادین هیچ، تازه سر پا هم دوساعت دم در علاف کردین.

بعدشم برادر من غروب چی چیه؟ من به مدت یک هفته تصمیم دارم اینجا لنگر بندازم. وسایلمم تو ماشینه. لطف کن بیار.

و بعد سوییچ رو پرت کردم طرفش.

یاسر :تسلیم. من حریف تو نمیشم.

خودمو انداختم رو مبل و گفتم: پس از همون اول حرف بیجا نمیزدي.....(رو کردم به زندایی و نازنین).....نه؟

نازنین: حالا بیا و از گناه این بنده حقیر بگذر.

چونمو و خاروندم و گفتم: حالا ببینم چی میشه. اگه قبول کنه از ما خانمها پذیرایی کنه حرفی نیست. تازه ظرفهاي

ناهارم اون باید بشوره. چطوره؟

زندایی و نازنین موافقت کردن ولی یاسر با اعتراض گفت: نمیخوام. این چه وضعشه؟ یه روز نرفتیم سرکار، از صبح که

در خدمت خانمها بودیم، حالا هم باید پذبرایی کنیم؟ منو مظلوم گیر اوردین؟

-پس چی فکر کردي برادر من؟ شما فردا فقط در جهت خدمتگزاري به خانمها خلق شدید وگرنه به نظرت دلیلی

داشته که خدا اینهمه خودشو تو دردسر بندازه و اینهمه مواد جهت خلق شماها مصرف کنه؟

یاسر بابدجنسی گفت: فعلاً که جیغ شما به هواست و دم از حقوق و اینا میزنین. الان هم منو تنها گیر آوردین که همچین چیزهایی میگین.

-اصلاً خوشمون میاد ، حرفیه؟ نازنین قربون دستت اون چوبها رو بیار میخوایم یه خرده بدن تکونی کنیم.

همه خندیدند. تا ظهر کلی سر به سر یاسر بیچاره گذاشتیم و اذیتش کردیم. مشغول چیدن میزبودیم که زندایی گفت:

-راحیل جون عزیزم میشه علیرضا رو صداش بزنی؟

گیر کردم. مگه علیرضا خونه بود؟ به خاطر من یعنی پایین نیومده؟ دیگه همه قضیه ما رو میدونستن، براي همین گفتم:

-نه زندایی جون. شرمنده.

یاسر: پس میخواي مامان بره با اون پا دردش یا نازنین با این شکمش؟

-هیچکدوم.خودت برو که اگه بخواي همینطوري پیش بري، دوتا بچه به خاندان بزرگ فرهمند اضافه میشه. آخه اینم شکمه تو داری؟

فکر کنم تو رو به عنوان زائو ببرن نه نازنینو.

بیچاره نازنین از خنده روي صندلی نشست.

یاسر: حالا نمیخواد حرف بزنی و از شکم خوشگل من ایراد بگیري. برو که از گشنگی دارم میمیرم. برو دیگه.نمیخورتت که.

فهمیدم دودقیقه دیگه بمونم باز سوالهاي قدیمی تکرار میشه. از هر پله اي که بالا میرفتم انگار یه قطره از شیره جونمو

میکشیدن. بیتاب دیدنش بودم ولی نمیخواستم خودمو کوچیک کنم. پشت در اتاقش معطل مونده بودم. از داخل صداي

آهنگ به گوش میرسید. خیلی این آهنگو دوست داشتم. برعکس من یهدا بود که از این آهنگ خوشش نمیومد. کلاً خواهر من اعجوبه بود.

باز اي الهه ناز

با دل من بساز

کین غم جانگداز

برود ز برم

گر دل من نیاسود

از گناه تو بود

بیا تا ز سر

گنهت گذرم

باز میکنم دست یاري بسویت دراز

بیا تا غم خود را با راز و نیاز

زخاطر ببرم

گر نکند تیرخشمت دلم را هدف

بخدا همچون مرغ پرشور و شعف

بسویت بپرم...

آنکه او به غمت دل بندد چون من کیست

ناز تو بیش از این بهر چیست

تو الهه نازي، در بزمم بنشین

من تو را وفادارم، بیا که جز این

نباشد هنرم

این همه بی وفایی ندارد ثمر

بخدا اگر از من نگیري خبر

نیابی اثرم...

باورم نمیشدعلیرضا باشه که به این قشنگی میخونه.یعنی اونم الهه ناز داره؟ اگه نداشت پس واسه کی داشت اینطوري

میخوند؟ الهه ي نازش کی بود؟ قلبم فشرده شده بود. به زور داشتم بغضمو قورت میدادم. میخواستم فرار کنم.

چندتا تقه به در زدم و منتظر موندم. بعد از چند لحظه صداش اومد

-بله؟ بیا تو. در بازه

یه حس مرموز مجبورم کرد در رو باز کنم. به آرومی دستگیره رو چرخوندم. اتاقش هیچ فرقی با سابق نکرده بود.

درست مثل همونی که توآخرین سال تکونی که با هم داشتیم دکوراسیونشوتغییر داده بودیم و بازم دوتا چشم عسلی

که با تعجب بهم نگاه میکرد. حتماً انتظار نداشت منو اینجا ببینه. ولی چراي چشمهاي قشنگش سرخ بود؟ گریه کرده

بود؟ حتماً واسه الهه ي نازش بود. براي اینکه اشکامو نبینه نگامو به طرف کارت پستالی تغییر دادم که عید همون سال

آخر دوستیمون بهش داده بودم. باورم نمیشد نگهش داشته باشه. یه کارت پستال خرسی که روي دوتا قلبی که به

حک شده بود. یادمه وقتی این کارت پستال رو بهش دادم به شوخی گفته بود R و A عنوان بادکنک دستش بود حروف

خانم اشتباه گرفتی. من خودم نامزد دارم.... و چقدر سر همین موضوع دستم انداخته بود. و آخر سر یه گردنبند قلب

مانند با یه زنجیر کوتاه و نازك بهم داده بود. گردنبندي که بعد از حرفهایی که بهم زده بود از گردنم درش آورده

بودم و با بقیه هدایایی که بهم داده بود توي یه جعبه ته کمد خاك میخورد.

-اومدي اینجا در و دیوار رو نگاه کنی؟

بهش نگاه کردم. بازم نیشخند و تنفر. چرا نمیخواست دست از آزارم برداره؟ نمیخواستم خرد بشم. درحالیکه به طرف

در میرفتم گفتم: زندایی گفت بیاین ناهار.

علیرضا :تو هم فقط به خاطر حرف مامان اومدي؟ جالبه.

دستم رو دستگیره ماسید. چرا میخواد غرورمو بازي بگیره؟ با خشم گفتم: پس فکر کردي به خاطر خودت اومدم؟

مطمئن باش اگه زندایی نمیگفت نمیومدم تا قیافه نحستو ببینم. چیه فکر کردي خبریه؟

صورتش سرخ شده بود و رگهاي کنار پیشونیش از زیر پوست معلوم بود. بلند شد اومد طرفم. از قیافش ترسیدم.

-که قیافه ي من نحسه هان؟(بعد یه نیشخند زد) آره راست میگی. واسه تو فقط کسایی نحس نیستن که مثله خودت

آشغال باشن. فقط کسایی که هرزگ.... با سیلی که به صورتش خورد حرفش ناتموم شد. از خشم و تنفر میلرزیدم.

-ازت حالم به هم میخوره کثافت. ازت متنفرم. امیدوارم یه روز تقاص این حرفاتو پس بدي. مطمئن باش دیر نیست.....

و بعد علیرضا رو که با بهت وسط اتاق وایساده بود و بهم نگاه میکرد، ترك کردم. حتی به اصرارهاي زندایی و یاسر

ونازنین هم توجه نکردم و یه راست زدم بیرون. دیگه طاقت نداشتم. خدایا چیکار کرده بودم که بهم میگفت آشغال؟

هیچوقت با کسی نبودم که بخواد دیده باشه. هیچوقت کاري نکردم. کلاً به غیر خودش با پسر دیگه اي جور نبودم. فقط

این اواخر فرزاد بود که اونم آدم بدي نبود.مثله دیوونه ها رانندگی میکردم، حتی چند دفعه نزدیک بود تصادف کنم.

نمیدونستم کجا دارم میرم، فقط یه لحظه صداي بوقهاي پشت سرهم بود و بعدش درد و تاریکی.

****

آروم لاي چشمامو باز کردم. کجا بودم؟ نگام افتاد به سرم کنار تختم .حساب کار دستم اومد. تصادف کرده بودم. همه

چیز مثله یه فیلم جلوي چشمام تکرار شد. علیرضاي بی معرفت! چرا همیشه باید به خاطرش عذاب بشکم؟ شاید این

عشق ممنوعه است. ناخودآگاه یه قطره اشک از گوشه چشمام اومد پایین. راحیلی که هیچکس اشکشو نمیدید تاحالا

چقدر به خاطر یه آدمی که ازش متنفر بود اشک ریخته بود. سرم سنگین بود. با دست آزادم سرمو لمس کردم و متوجه

باندپیچی سرم شدم. حتماً شکسته بود. با یه حساب سرانگشتی تو دوسال گذشته این ششمین بار بود که تصادف کرده

بودم. خوبه حداقل زنده ام! یاد حرف منصور افتادم که میگفت من مثله خر زخمو میمونم. تا یه لبخند اومد رو لبم یاد

رفتار علیرضا افتادم و دلم گرفت. خدایا چرا با اینکه اذیتم کرده بازم عاشقشم؟ چرا دلتنگ دیدنشم؟ آه....

چقدر این بیمارستان بی در و پیکره. چرا هیشکی نمیاد؟ بوق موق هم که موجود نیست. چرا گذاشتنش اون بالا؟

حوصله ندارم دستمو دراز کنم بزنمش . حالا خوبه دو وجب بیشتر فاصله نداره. چی به چی بشین که اینقدر مریضها رو

آزار ندین. مامان کجاست؟ چرا هیشکی نیومده کنار من بمونه؟ بارالهی منو از دست این قوم بی محبت برهان ! واي

سرم داره میترکه.

چقده گل واسه من آوردن، یعنی اینقدر عزیز بودم و خودم نمیدونستم؟ زندایی که از لحظه ي اولی که اومده بود،

مرتب معذرت خواهی میکرد. خلاصه به هر بدبختی و جونکندنی بود بهش فهموندم که بس کنه تا بقیه شک نکردن.

همه اونقدر از من ماچهاي آبدار کرده بودن که پوست صورتم میسوخت. خاله مانی که مرتب قربون صدقه ام میرفت و

منصور با چشمهاي گرد شده بهش نگاش میکرد.

منصور: مامان جان تعارف نکن اگه میخواي یه دفعه اي بگو منصور پیش مرگت بشه و خلاص.

خاله مانی :شما ساکت. بچه ام رنگ به روش نمونده. خاله جون چشمت زدن عزیزم از بس بانمک و تو دل برویی.

منصور پقی زد زیر خنده.

-بانمک؟ بیشتر وراجه تا بانمک. من که نمکی در این خل و چل زخمو نمیبینم.(رو کرد به فرزاد) فرزاد جون تو با من موافق نیستی؟

به جاي فرزاد آقاي افشاري جواب داد: نگو منصورخان. ماشاا... این دختر هرجا هست مثله خودت شادي و سرزندگیه.

من مدام به دخترم یهدا میگم چرا راحیل خانم افتخار نمیده بیاد ببینیمش.

-اختیار دارید آقاي افشار بانمکی از خودتونه. واا... الان که وضعیتمو میبینین. انشاا... همین که مرخص شد با کله میام

خونتون که همین نصفه نیمه ي سالم کله ام هم لت و پار بشه.

مامان بهم چشم غره رفت ولی من خیلی بی خیال سرمو به جهت منصور که هنوز داشت جلز و ولز میزد تغییر دادم.

غزاله آروم کنار گوشم گفت: بازم علیرضا؟

فقط بهش نگاه کردم. خودش از نگاهم حرفامو خوند و فقط با مهربونی دستمو فشار داد.

چقدر دلتنگ دیدنشم؟ بی معرفت اینبار هم نیومد. کاش فرزاد هم نیومده بود تا با نگاه مهربونش اینقدر معذبم

نمیکرد و به عذاب وجدانم دامن نمیزد.

خوب شد امشب مامان کنارم نموند وگرنه تا خود صبح میخواست اینجا بشینه و با صداي بلند با پروردگارش راز و نیاز

کنه. با اینکه از سکوت بیمارستان خوشم نمیومد اما الان بهترین موقعیت بود که بشینم با خودم کنار بیام. تا کی

میخواستم ادامه بدم؟ اصلاً علیرضا ارزششو داشت؟ چشمامو بسته بودم و به خاطرات خوبی که با علیرضا داشتم فکر

میکردم. شاید به خاطر روزهاي خوب گذشته این عشق ارزش ادامه دادن رو داشت. حتماً یه کاري کرم که علیرضا به

این شدت ازم متنفره، ولی چیکار؟

****

-برید کنار زائو داره میاد.

همه به حرف منصور خندیدن. خاله مانی در حالیکه دود اسفند رو مستقیم فوت میکرد تو چشم من گفت: منصورلوس

نشو. برو کنار بذار بچه ام بیاد تو.

منصور :الهام خواهر بیا بریم که این ننه واسه ما نون و آب نمیشه.

الهام بدون محل به منصور گفت : راحیل قربونت برم، به این منصور دیوونه محل نده. بیا بریم داخل.................. و بعد

اومد زیر کتفمو گرفت. انگار به قول منصور واقعاً داشتن زائو میاوردن داخل خونه. از روي خون حیوون بدبخت رد

شدم.همیشه از این صحنه ها بدم میومد. همه اومده بودن به غیر از علیرضا. انگار نه انگار که این همه بدبختیه من به

خاطر اون بود. چرا اینقدر براش بی اهمیتم؟ چشمم به فرزاد افتاد که گوشه سالن وایساده بود و بهم نگاه میکرد. تو

چشماش میتونستم نهایت محبت رو حس کنم. تو چند روزي هم که تو بیمارستان بستري بودم کمک رو در حقم تموم کرده بود.

-ا وا خاك به سرم، پس بچه کو؟

بااین حرف منصور دیگه بمب منفجر شد. فرانک که دیگه از خنده میخواست خفه بشه. منصور کور شده هم از فرصت

استفاده کرد و با طعنه گفت: اماشاا... شما چقدر خوشحال شدین. اگه میدونستم خودم دودستی یه بچه تقدیمتون میکردم.

بیچاره فرانک سرخ شده بود. چقدر این منصور پرروئه. حالا نمیدونستیم بخندیم یا مراعات حال فرانک رو بکنیم.

چند ساعتی از اومدنم به خونه میگذشت. باز سرم درد گرفته بود. کاش زودتر مهمون بازیا تموم بشه. انگار خدا صدامو

شنید چون همون موقع آقاي افشاري بلند شد و خطاب به جمع گفت : خب ما دیگه رفع زحمت کنیم. دخترم راحیل هم

خسته است، حتماً میخواد استراحت کنه. ما دیگه مزاحم نباشیم.

یهداي خود شیرینه فضول گفت: واي باباجون کجا؟ شام دور همیم دیگه.

هرکس یه چیزي میگفت و انگار هیچکس فکر منو نمیکرد که دارم میمیرم. الهی خدا منو مرگ بده از دست شما بی

فرهنگ ها که نمیدونین مریض احتیاج به استراحت و آرامش داره. کاش میتونستم همه تونو پرت میکردم تو حیاط.

خوشبختانه آقاي افشاري موافقت نکرد و به پارفتن مبارك آقاي افشاري، بقیه هم سایه مبارکشونو از سرمون کم کردن

و من تونستم برم استراحت کنم.

.....

دستامو زیر سرم قلاب کرده بودم و به اتفاقات گذشته فکر میکردم که آخرش به تصادف سه روز پیش ختم شد . خوبه

حالا آنچنان صدمه نخورده بودم واحتیاج به بستري شدن نبود. بیشتر از همه رفتار غزاله و مامان واسم عجیب بود.

غزاله که یه موقع خوب بود یه موقع بی تفاوت، مامان هم که انگار نه انگار من چه چیزهایی رو بهش گفتم. انگار که

اصلاً چیزي نشنیده بود و حرفهاي اونروز من از ذهنش پاك شده بود. ولی عجب زندایی تو بیمارستان ضایع بازي

درمیاورد. خوبه با چشم و ابرو بهش فهموندم که دیگه ادامه نده و طلب بخش نکنه، وگرنه همه میفهمیدن باز بین من و

علیرضا یه اتفاقی افتاده وبازپرسی ها شروع میشد. البته فکرکنم مامان همه چیز رو فهمیده اما دلیل سکوتش رو نمیدونستم.

مشغول درست کردن مقنعه ام جلوي اینه بودم که مامان مثله همیشه در نزده داخل اتاق شد.

-سلام عرض شد. تو رو خدا بفرمایین خونه خودتونه. چرا در زدین دیگه؟ شما که از خودمونین

مامان بهم چشم غره رفت

-بسه بسه حرف بیجا موقوف. نکنه میخواي بري دانشگاه؟

-نه بابا گور پدر دانشگاه. اگه بخوام برمم دیگه رام نمیدن. با اردنگی پرتم میکن بیرون.

مامان :راحیل تا حالا بهت گفتم چقدر حرف میزنی؟

-آره بیش از صدهزاربار، ولی کو گوش شنوا؟ ولش کن مامی جون زیاد خودتو آزار نده، بچه هاي این دور و زمونه ان دیگه.

مامان :هنوز حالت کامل خوب نشده. دوباره ضعف نکنی؟

-نه من قویه قوي هستم.

مامان خندید و سرشو تکون داد.

-امان از دست تو. ولی اگه دیدي یه وقت حالت بده برگرد خونه. راستی با آژانس برو.

پقی زدم زیر خنده.

-اگه بخوام خودمم برم نمیتونم. ماشین ترکیده.

مامان: فقط ببین با این بچه بازیاتون چقدر هم به خودتون و هم به بقیه ضرر میرسونین.

دمغ شدم

-زندایی بهتون گفت چی شده؟

مامان :آره گفت. درضمن گفت اونقدر صداتون بلند بوده که دري وري هایی رو هم بار همدیگه میکردین فهمیده.

کاش میفهمیدم قضیه ي شما دوتا سر چی بوده (و بعد در حال رفتن به سمت در اتاق گفت) زودتر آماده شو بیا که بدون صبحونه نمیذارم بری.

.....

-موافقی امروز ظهرناهار بریم بیرون؟

با درموندگی به فرزاد نگاه کردم. کاش منو میفهمید.

-نه نمیتونم. باید برم خونه. خسته ام میخوام استراحت کنم.

فرزاد: آره راست میگی من چقدر بی فکرم. کاش اصلاً امروز نمیومدي.

-چه کنم دیگه؟ به خواهش طرفداران اومدم.

فرزاد :اوه بله بله. خوبه فهمیدي نباید یه عاشقو منتظر بذاري.

سرمو انداختم پایین.

-منظورم این نبود. خداحافظ..... با قدم هایی سریع فرزاد رو ترك کردم. غزاله و فرانک رو دیدم که وایسادن واسشون

دست تکون دادم تا باهم همراه بشیم. همینکه رسیدم غزاله به طعنه گفت : دلت اومد باز قالش بذاري؟

-کاري باهاش ندارم. بیخودي نمیخوام نه اونو، نه خودمو علاف کنم.

فرانک :واقعاً راحیل خیلی دیوونه اي. پسر به این خوبی دیگه چی میخواي؟

-تو که لالایی بلدي پس چرا خودت کپتو نمیذاري؟.....و با چشم به عماد شریفی اشاره کردم که چند قدم اون طرف تر

از ما وایساده بود و فرانک رو میپایید. تازگیا کشف کرده بودم که گلوش پیش فرانک گیر کرده اما فرانک هیچوقت

بهش توجه نمیکرد. خب شاید اونم به منصور یه توجهاتی داشت که همچین آدمی رو رد میکرد. اگه ازمن میپرسیدن

خوشگلترین پسر دانشگاه کیه، بی چون و چرا میگفتم: عماد شریفی. قیافش یه جورایی شبیه شرقی ها نبود. پوست

سفید با موهاي خرمایی روشن و چشمهاي آبی. فکرکنم تنها پسري که تو دانشگاه چشماش آبی بودهمین گل پسر بود.

البته خب قیافه شرط نیست اما در کل پسر خوب و آرومی بود.

-حالا اگه خیلی خوبه بگیریمش واسه تو؟

از حرف غزاله به خودم اومدم.

-نه داشتم تجزیه تحلیلش میکردم.

فرانک: لازم نکرده تو به فکر خودت باش. دیگه هم نبینم اسم این پسره رو جلوي من بیاریا.

رو کردم به غزاله:

-من اصلاً اسمی بردم؟ نه جون من، اسمی بردم؟(رو کردم به فرانک) چرا به خودت میگیري ؟

غزاله: اُکی دعوا بسه. بیاین بریم که اگه دودقیقه دیگه وایسیم گل آقا چشاش چپ میشه.

به جهتی که غزاله نگاه میکرد برگشتم و فرزاد رو دیدم که داشت با مجید یکی از دوستاش صحبت میکرد ولی معلوم

بود حواسش بیشتر پیش ماست تا حرفهاي مجید. بدون اینکه ازش خداحافظی کنم یا عکس العملی نشون بدم با غزاله

و فرانک از دانشگاه خارج شدیم .

داشتم به الهام که مشغول برس کشیدن موهاش جلوي اینه بود نگاه میکردم. چقدر همیشه میخواستم به خوشگلی الهام

باشم. چشمهاي قهوه اي کمرنگ با موهاي بور، بینی اي که من همیشه بهش میگم فندق با لب و دهن کوچیک. حداقل

خوبیش این بود که از لحاظ لب با الهام برابري میکردم. حالا الهام یه خرده پوستش هم سفیدتر بود و من همیشه با

دیدنش یا اسم کارتون سفیدبرفی میفتادم. اگه الهام یه خرده میتونست کمتر بخوره دیگه واقعاً معرکه میشد، با اینکه

همینجوریشم آدم میخواست درسته قورتش بده. چشماشو وقتی گرد میکرد من یکی دلم واسش ضعف میرفت. کلاً

الهام غیر از اینکه تپلی بود دیگه مشکلی نداشت درحالیکه با این تپل بودنش تو دل برو تر هم شده بود.

خودمو انداختم روي تختش و در حالیکه دستام رو زیر سرم قلاب میکردم گفتم: الهام تا حالا بهت گفتم چقدر

خوشگلی؟ اگه من پسر بودم میومدم تو رو میگرفتم.

الهام بدون اینکه دست از برس کشیدن موهاي حالتدارش برداره گفت: آره تا حالا خیلی گفتی. درضمن یادت باشه اگه

تو پسر میشدي محال بود من زن تو نانجیب بشم.

-مگه من چمه خل و چل؟

الهام :بگو چم نیست. دیوونه که هستی، به چشماتم که آدم جرأت نمیکنه نگاه کنه با اون رنگش. موهاي سیاهتم که

منو یاد اون شیطون پرسته که عکسشو بهت نشون دادم میندازه. درکل چشم ناپاك هم که هستی. آخه من به چه امیدي

بیام زن تو آدم هیز بشم؟ هان؟ به چه امیدي؟

بالشتو پرت کردم سمتش.

-کوفت. اصلاً تقصیر منه که به تو دارم پیشنهاد ازدواج میدم.

الهام: آره واقعاً. تو اول برو جواب فدائیانت رو بده تا بیشتر از این قربانی ندادي.

-ولی الهام بدون شوخی خیلی خوشگلیا. چرا هیچکی نمیاد تو رو بگیره منصور از دستت راحت بشه؟

الهام :شما خفه، من تا درسم تموم نشه خیال ازدواج ندارم.

-همچین میگه درسم، انگارداره چی هم میخونه. درضمن اون موهات دیگه ریشه کن شد از بس بهشون برس کشیدي،

بیا واست ببافمشون.

الهام: اولاً هرچی میخونم به خودم مربوطه، تو رو سننه؟ دوماً بیا بباف که اگه یه کار درست بخواي انجام بدي همینه.

-آره من که همیشه مثله تو مثمر ثمر واقع نمیشم. سالی، ماهی، یه دفعه پیش میاد که یه کار مفید رو به ثبت برسونم.

اومد جلوم روي تخت نشست و شروع کردم به بافتن موهاش.

-راحیل؟

از طرز راحیل گفتنش فهمیدم دیگه طاقتش تموم شده و خیلی سؤال داره، واسه همین بدون اینکه سؤال دیگه اي بپرسه

درحالیکه مشغول بافتن موهاش بودم اتفاقی که بین خودم و علیرضا، تو خونه دایی افتاده بود رو گفتم. وقتی حرفهام

تموم شد متوجه شدم که صورتم خیسه. خوب بود که الهام هنوز پشتش بهم بود، نمیخواستم بفهمه که چه مرگمه ،ولی

انگار اون زرنگتر بود.

-دوستش داري؟

-کیو؟

الهام برگشت سمتم. مستقیم زل زد تو چشمام. همیشه حرفهامو میفهمید. واقعاً الهام و غزاله خیلی خوب منو درك

میکردن، حیف که غزاله این چند وقته یه خرده رفتارش عوض شده. آروم دستامو گرفت تودستش.

-نمیخواي حرف بزنی؟ من که میدونم چند وقته رفتارت مثله سابق نیست. شوخی و خنده هات همش از روي اجباره.

انگار میخواي خودتم گول بزنی، ولی اینو بدون راحیل خانوم که منو نمیتونی گول بزنی و واسم زیرآبی بري.

-آره آره تو غریق نجاتی.

الهام :کوفت. واسه من دیگه تیاتر درنیار. اول فکر میکردم به خاطر فرزاده، ولی الان دیگه مطمئنم فرزاد پر، آقاعلیرضا

رو بچسب. غزاله هم میدونه؟

-نه چیزي بهش نگفتم. به نظرت چیکار کنم؟

الهام: هرچی دلت میگه. این مواقع عقل رو بی خیال شو.

-اتفاقاً میخوام به حرف عقلم گوش کنم و به فرزاد جواب مثبت بدم.

چشماش دو وجب از حلقه زد بیرون و دهنش شیش متر باز موند.

-مگه فرزاد چیزي گفته؟ الهی بپکی، پس چرا به من چیزي نگفتی؟

-چون اولش واسم مهم نبود.

الهام: اما حالا مهمه هان؟ آخه احمق جون وقتی تو دلت پیش یه نفر دیگه است به نظر خودت آخر نامروتی نیست که

بخواي فرزاد بیچاره رو از این بیچاره تر کنی؟ تو که بی مرام نبودي! چطوري میخواي علیرضارو فراموشش کنی هان؟

تو آدمی نیستی که یه چیزي رو راحت بذاري کنار و یه چیز دیگه رو بذاري به جاش. یه خرده فکر کن بعد تصمیم بگیر.

-همش با خودم دارم میجنگم. وقتی علیرضا هیچ علاقه اي بهم نداره چرا باید به خاطرش فرزادو اذیت کنم؟ مطمئنم

فرزاد میتونه کمکم کنه که فراموشش کنم.

چند دقیقه زل زد تو چشمام.

-فقط اینو میدونم که اگه بازم علیرضا رو ببینی ، همه ي قول و قرارهات با خودت یادت میره.

راست میگفت.منو بهتر از خودم شناخته بود.

الهام :حالا چی شد که اون همه تنفر یه دفعه اي سر از یه عشق آتشین درآورد؟

-نمیدونم. فقط اون دفعه اي که رفته بودم خونه مادرجون یه دفعه اي گرفتار شدم.

الهام :پدر عشق بسوزه و ایشاا... خونه مادرجونو واست نگه داره. من بازم میگم به حرف دلت گوش کن احمق جون.

-اصلاً موندم این وسط چیکار کنم. باورت نمیشه هروقت فرزاد رو میبینم عذاب وجدان میگیرتم. نمیخوام اذیتش کنم.

الهام: مگه تو گناه کردي که یه نفر دیگه رو دوست داري؟ تقصیر تونیست که! مثله همین منصور خودمون .کلی

خاطرخواه داره ولی اومده عاشق دوست تو فرانک شده. این چیزا پیش میاد دیگه.

-پس تو هم فهمیدي؟

الهام :مثله اینکه منو دست کم گرفتیا. من اگه منصور رو نشناسم باید برم بمیرم.

-پس برو بمیر که هیچکس نمیتونه این جانورو کامل بشناسه.

الهام :آره اینم حرفیه.

-میدونی الهام چند وقته غزاله دیگه غزاله ي سابق نیست. فکر میکنم فرزاد رو دوس داره و از توجه فرزاد به من

ناراحته. دیگه واقعاً گیر کردم.

الهام :جون من؟ بابا ایول به این اقا فرزاد. ولی خودمونیم، برگ چغندر که نیست با اون تیپ و هیکل. اصلاً بلند شو

بلندشو، نشین اینجا فکرهاي صد من یه غاز کن. بلند شو بریم پایین یه خرده منصور عنتربازي دربیاره بخندیم.

پقی زدم زیر خنده.

-اگه به منصور نگفتم.

با بی خیالی شونه هاشو انداخت بالا.

برو بگو. جلوي خودش هم میگم.(بعد انگشت اشاره اش رو به نشونه تهدید تکون داد) ولی یادت باشه اگه بري بگی،

منم میرم میگم راحیل واله و شیدا شده.

-تو غلط کردي! وایسا ببینم.

الهام زد به چاك. منم افتادم دنبالش. همین که داشتیم میدوییدیم در اتاق منصور باز شد و منصور با علیرضا اومدن

بیرون.....

همین که داشتیم میدوییدیم در اتاق منصور باز شد و منصور با علیرضا اومدن بیرون. مات موندم. چرا درست موقعی که

میخوام بی خیالش بشم میبینمش؟ به الهام نگاه کردم. الهامم واسه اینکه خرابکاري نشه رو به علیرضا کرد: سلام. کی اومدی؟

منصور :مگه تو فضولی؟ ....بعد اومد طرف من و شروع کرد به وارسی کردن سر تا پام.

الهام با حرص گفت : میشه بگی چیکار داري میکنی؟

منصور :شما ساکت. ( بعد وقتی یه خرده سر تا پامو وارسی کرد گفت:) سالمی تو؟بابا هنوز دو روز نیست از تعمیرگاه

درت آوردیم. بذار یه خرده بگذره بعد باز بزن خودتو ناکار کن. به فکر خودت نیستی به درك، حداقل به اون باباي

بیچاره ات رحم کن که جیبش سوراخ شد از بس بابت تو پول داد. حالا میگیم الهام اگه بدوئه واسش خوبه لاغر میشه.تو

که هیچی نداري.، واسه چی داري اینطوري دنبال این خیکی میکنی؟

الهام دیگه منفجر شد و افتاد دنبال منصور. منصور هم رفت تو حیاط. الهام کم نیاورد و رفت دنبالش. ازخنده میخواستم

هلاك بشم. چقدرمنصور الهامو اذیت میکرد. وقتی به خودم اومدم دیدم با علیرضا تو خونه تنهام. خواستم دنبال منصور

و الهام برم تو حیاط ولی بعدش منصرف شدم و راهمو به طرف اشپزخونه کج کردم. خاله کجا بود؟ من که وقتی اومدم

خونه بود. چه بوهاي خوبی هم میاد اینجا. به به خاله جان باز از خودشون هنرنمایی کردن شیرینی جدید پختن. خاله

همینکارها رو میکنه که الهام چاق شده دیگه! یه تیکه از شیرینی روگذاشتم تو دهنم. بوش بهتر از مزه اشه. رفتم سراغ

سماور و یه دونه چایی واسه خودم ریختم. بخار چایی صورتمو نوازش میداد. چقدر این صندلیشون سفته. صد دفعه به

خاله گفتم عوضش کنه. موندم چه جوري روي این تخته سنگها میشینن غذا میخورن؟ علیرضا کجاست؟هنوز بیرونه؟

چه قمر در عقربی شده. کاش منصور والهام اصلاً برن بیرون. اینم شانس تو رو خدا؟ یه دفعه یه فکرایی اومد تو سرم

که هم خنده ام گرفته بود هم خجالت کشیدم که اینقدر منحرفم. ولی خداییش چقدر علیرضا باید بی معرفت باشه که

حتی یه دونه احوال پرسی خشک و خالی هم نکنه. چقدر ازم متنفره. با صداي صندلی نگاهمو به روبرو دوختم. علیرضا

اومد تو اشپزخونه چیکار؟ زل زده بود بهم. هول شده بودم. خواستم سریع بلند بشم و برم بیرون که گفت: بشین سرجات.

مثله همیشه عضلات صورت و فکش منقبض شده بود و دندون هاشو روي هم فشار میداد. چرا اینطوري میکنه؟ بازم

میخواد اذیتم کنه؟

-به من دستور نده. فکر میکنی کی هستی؟

با عصبانیت دستشو کشید لاي موهاي خوش حالتش.

-بچه بازي درنیار دوباره هم شروع نکن که خوب میدونم چه جوري جوابت رو بدم. بشین سرجات کارت دارم.

-من هیچ کاري با شما ندارم.

اومدم برم که محکم مچ دستمو گرفت. یه لحظه از حالت چشماش ترسیدم. آخه چرا اینقدر از من بدت میاد عشق من؟

مگه چه گناهی کردم؟ از فشاري که به مچ دستم وارد میکرد احساس درد کردم.

-آي دستمو ول کن درد گرفت.

همینطوري مچ دستمو گرفته بود و بهم نگاه میکرد. کاش اینطوري بهم نگاه نمیکرد. اشک تو چشمام جمع شده بود.

دیگه نتونستم طاقت بیارم. با التماس گفتم:اخه چرا اینقدر از من متنفري؟

یه لحظه فشاري که به دستم وارد میکرد زیاد شد و بعدش مثله آدمهاي دیوونه یه دفعه دستمو ول کرد و رفت بیرون.

بازم بی جواب موندم. همیشه باید بی جواب بمونم. صداي در حیاط اومد و بعد از چند دقیقه الهام و منصور با چشمهاي

گرد شده اومدن تو. الهام همینکه منو دید سریع اومد طرفم و سرمو گرفت تو بغلش. چقدر الهام خوب بود.

-بازم حرفتون شد؟

با صداي منصور خودمو از الهام جدا کردم و درحالیکه با پشت دست اشکامو پاك میکردم گفتم: مهم نیست.

منصور پوزخند زد

-آره مهم نیست. چهارساله که بی اهمیته. کی میخواین بس کنین؟ چی گیرتون میاد از این کارها؟ فقط به خودتون

ضربه میزنین. فکر میکنی نگرفتم قضیه بریدگی دست علیرضا و تصادف تو هم یه جورایی به این دعواهاي بچه گونه تون برمیگرده؟

چقدر این منصور با منصور شوخ و شیطونی که میشناختم فرق داشت. حق با اون بود. همینطوري به موجودي که تازه

کشف کرده بودم نگاه میکردم که گفت: چیه دماغم دراومده یا شلوارمو خیس کردم که اینطوري نگاه میکنی؟

جدي بودنش هم واسه دو دقیقه بود.

-حالا نمیخواد اینطوري به من نگاه کنی. مردشور اون چشاتو ببرن.

الهام: کوفت. چرا اذیتش میکنی؟ اصلاً بی خیال به ما چه مربوطه؟ بیاین بریم شیرینی بخوریم.

منصور :واي تو رو خدا نگو. من دوست ندارم.... و بعد درحالیکه مثله زنهاي حامله که حالشون از بعضی چیزها بد

میشه، دستشو جلوي دهنش گرفت و فرار کرد. بعد از رفتن منصور الهام برگشت طرف من.

-کاش به حرف منصور گوش نمیدادم و تنهاتون نمیذاشتم.

-مگه اینا همش نقشه بود؟

الهام :آره. ظهري که زنگ زدي و گفتی میاي اینجا منصور هم به علیرضا زنگ زد و گفت بیاد اینجا. بعدش هم کاري

کرد که مامان عصري بره دنبال نخود سیاه خونه همسایه روبرویی که دختر خواهرشو که تازه از شیراز اومده به یه

بهونه اي ببینه.از بس منصور موز ماره. بعد هم قضیه دنبال بازي من و منصور. اینطوري میخواست یه طوري باهم

روبروتون کنه تا مشکلاتتون رو حل کنین. باور نمیکردم علیرضا بیاد پیش تو. فکرکنم واقعاً کارت داشته.

-دیگه مهم نیست. ولی شماها اصلاً کار خوبی نکردین.

الهام :میدونم. سرورم طلب عفو و بخشایش دارم....... و جلوم زانو زد.

-بلند شو مسخره بازي درنیار که حالم گرفته است. ( به کابینت تکیه دادم) الهام چرا من اینقدر بدبختم؟ همه عاشق میشن من هم عاشق شدم.

الهام خودشو از رو زمین جمع کرد و گفت: نمیدونم واا...، تو از همون اول هم عین آدمیزاد نبودي با اون قیافت.

-ا لوس بازي درنیار. یه دفعه جدي باش دیگه.

الهام: مگه خودت جدي هستی که من باشم؟ میخوام بدونم اصلاً تو می....

صداي زنگ گوشیم باعث شد که دستمو جلوي دهن الهام بگیرم و اونم حرفشو نیمه تموم بذاره. فرزاد بود. انگاري این

دوتا رو من همیشه باهم باید داشته باشم.

-سلام بفرمایین.

فرزاد :کجا بفرمایم؟ نمیتونم که فعلاً

حالا این یکی هم واسه من داره مزه میپرونه.

-منظورم این بود که کارتونو بفرمایین.

فرزاد :آهان! من حالم خوبه انشاا... که تو هم خوبی

-زنگ زده بودین که حالمو بپرسین؟

فرزاد: نه زنگ زده بودم تو حالمو بگیري. درصد حالگیري خونم پایین اومده بود که به کمک تو، الان متعادل شد.

-معذرت میخوام. قصدم ناراحت کردنتون نبود.حالم خوش نیست.

فرزاد: الهی من بمیرم که حال تو خوب نباشه. نبینم عشقم ناراحت باشه.

باز دلم زیر و رو شد.

-مگه قرار نبود فراموش کنیم؟

فرزاد: دست خودم نیست. غلط کردم. حالا ببخشید. امشب میاي بریم بیرون؟

چقدر سریع اوضاع رو میگیره تو دستش.

-نه نمیام کار دارم.

فرزاد :دیگه دروغ نداشتیم. هیچکاري نداري. ساعت هشت و نیم منتظر باش میام دنبالت.

-اما...

فرزاد :اما بی اما. هشت و نیم منتظرم باش. قربانت، خداحافظ..... تماس قطع شد. این یکی رو چکار کنم؟

الهام :رستم دستان بود؟

-به کوري چشم تو بله

الهام: چرا به کوریه چشم من؟ به من چه؟ حالا چیکار داشت؟

-گفت هشت و نیم میاد دنبالم بریم بیرون

الهام :تو هم قبول کردي؟

-اصلاً مهلت مخالفت نداد.

الهام :خودت میفهمی داري چه غلطی میکنی؟ تکلیفت با خودتم معلوم نیست.

-باور کن فقط نمیخوام ناراحتش کنم.

الهام :به چه قیمتی؟ با نقش بازي کردن واسش؟

-ببین من تاحالا بهش تو نگفتم پس مطمئن باش هیچوقت نقش بازی نمیکنم.پامم از گلیمم درازتر نمیکنم.این فرزاده که اینطوریه. من هیچکار بدي نمیکنم. هیچوقت هم نمیخوام وابسته اش کنم.

الهام :ولی داري میکنی؟

-این مشکل من نیست

الهام :خوب خودتو گول میزنی. اینطوري بیشتر بهش ضربه میزنی. از من میشنوي اگه دوستش نداري تمومش کن.

البته به خودت مربوطه که واسه آینده ات چه نقشه اي داري.

-چند دفعه تا حالا خواستم تمومش کنم ولی فرزاد نمیذاره. میگه منتظر میمونم.

الهام ب:دبخت نمیدونه دلت یه جاي دیگه گیره. ولی رستم دستان عاشق چیه تو شده؟ از هر لحاظ حساب کنیم خودش سرتره.

بعد پقی زد زیر خنده.

-بی مزه. حالا حسودي نکن میگم یه دونه هم واسه تو گیربیاره.

الهام: فحش

-فحش بدتره

منصور از تو هال بلند داد زد

-چقد حرف میزنین. بیاین بیرون دیگه حوصله ام سر رفت. من دو دقیقه رفتم بیرون شما خرها باهم خلوت کنین،

نمیدونستم کارتون داره به جفتک پرونی میکشه.

الهام نگاه کرد به من و گفن: به ما گفت خر؟

-اینطور که ظواهر امر نشون میده بله.

الهام :به نظرت بهتر نیست یه گوشمالی بهش بدیم؟

-ولش کن بذار یه خرده واسه خودش بع بع کنه، بعداً حسابشو میرسیم.

الهام :پس بزن قدش.

فرزاد دنده رو عوض کرد و گفت: خب کجا بریم؟

-شما میخواستین بریم بیرون، حالا از من میپرسین کجا بریم؟

فرزاد :جون هرکی دوست داري یه امشبو با ما به از این باش. بذار کمتر حرص بخورم. بابا ازدست تو تا الان بیست کیلو وزن کم کردم.

-مجبورنیستین تحمل کنین.

فرزاد :بدبختی اینه که اگه بخوامم دیگه نمیتونم. گرفتارم کردي. تاعاشق نشی نمیفهمی من بیچاره چی میگم.

همینطوري روبرو رونگاه میکردم. واقعاً چه حرفهاي مسخره اي میزد. ازش بعید بود . نمیدونه من خودمم عاشقم و چه دردی میکشم.

فرزاد :اگه موافق باشی .... حرفشو قطع کردم و گفتم: ترجیح میدم بریم پارك قدم بزنم.

فرزاد: هرطور راحتی.

بعد از یه مدت جلوي یه پارك کوچیک و خلوت نگه داشت. بدون اینکه کاري به فرزاد داشته باشم داخل پارك شدم و

شروع به قدم زدن کردم. عجب خلوته اینجا! چه حالی میده تو هواي بهاري که یه خرده هم خنک باشه قدم بزنی.احساس لرز کردم.

-سردته؟

سرمو به جانب صدا برگردوندم. فرزاد کی اومد کنار من که نفهمیدم؟ کت اسپرتشو درآورد و بدون اینکه من بگم انداخت رو شونه ام.

-نمیخوام. یه وقت خودتون سردتون میشه.

فرزاد :تعارف که باهات ندارم. من این کت رو دکوري پوشیدم. بود و نبودش فرقی نداره.

بعد بدون هیچ حرفی دستاشو زیر بغلش قلاب کرد و همینطوري کنارم راه میرفت. همیشه وقتی کنارش راه میرم یه

جورایی احساس حقارت میکنم. خنده داره. به قول الهام با این تیپ و قیافه عاشق کدوم یک از خصوصیات برتر من

شده؟ هرچی قیافش خوبه به همون اندازه سلیقه اش بده. چه دل بی در و پیکري هم داره. چه زود عاشق شد. حالا نکه

خودم عشقم قرنها طول کشید تا بهش پی بردم از این لحاظ به خیالم عشق فرزاد الکیه! خدا شفام بده.

-کجایی کوچولو؟

-هان؟ هیچی تو فکر بودم.

فرزاد: تو چقدر فکر میکنی! بابا یه خرده به مغزت استراحت بده.

-هه هه. خنده دار بود. حداقل بهتر از اینه که آکبند نگهش دارم تا خاك بگیره. لااقل یه مقدار از مغزم استفاده میکنم

افسارمو نمیدم دست دلم.

بازم با همون لبخندهاي مخصوصش بهم نگاه کرد. اوف که باز من باید از دست این بشر خجالت بکشم.

-چیه؟ باز چی گفتم؟

فرزاد: دل و دین به یک دیدن، باختیم و خرسندیم در قمار عشق اي دل ، کی بود پشیمانی

کاش اینقدر رك نبود تا من دم به دقیقه مجبور نشم آب بشم برم تو زمین و بعد در طی سه مرحله فیزیکیه تبخیر ،

میعان و انجماد برگردم شکل اولم!

عین جن زده ها تند وتند شروع کردم به راه رفتن. فرزاد با خنده گفت : تو هنوز به حرفهاي من عادت نکردي؟ حالا

چرا اینقدر تند میري؟ وایسا ببینم. ( بازم تو صداش رگه هاي خنده بود ) قول میدم دیگه از این به بعد ابراز عشق لفظی

نکنم. باشه؟ از این به بعد عملی کار میکنم. خوبه؟

پقی زدم زیر خنده. چقدر پرروئه. مثلاً خوبه به من قول داده بود فراموش کنه. خدایا چیکار کنم؟

****

الهی جیز جیگر بزنم من. واي واي چه خرابکاري شد. یهدا حالا میاد گردنمو از سه ناحیه قطع میکنه! اي خدا ! عجب

غلطی کردم. حالا چه جوري این گندیو که زدن راست و ریس کنم؟ اي که ایشاا... حالا دیگه پام قلم بشه که اینطوري

مثله جک و جونورا از در و دیوار بالا نرم. آخه دختر بگو میمردي مثله آدم راه بري که پات نخوره به این میزه که کل

دکوراسیونی که یهدا از صبح تا حالا مشغول درست کردنشه به هم بریزه؟ صد دفعه به مامان گفتم که میزه پاده اش

لقه خطرناکه، حالا ببین چه خرابکاري شد. وایییییییییییی چه جوري این خرده شیشه ها رو جمع کنم؟ راحیل الهی خدا

لعنتت کنه. حالا مهمونا میان. چه کنم؟

ت-و داري چیکار میکنی؟

سیخ شدم. با چشمهاي گرد شده مثله پنگوئن ها برگشتم طرف مامان. مامان تا پشت سرمو دید کوفت تو صورتش.

اشهدمو خوندم.

-خاکه عالم ! چیکار کردي؟ چرا اینا رو شکستی اینطوري؟ حالا دیگه خونواده فرزین پیداشون میشه . آخه تو چرا

اینطوري میکنی؟ خوبه یهدا همراه فرزین رفته تا با پدر شوهرش اینا بیاد وگرنه دیگه......

حرف مامانو قطع کردم.

-مامان جان غلط کردم. چیز خوردم. این تن بمیره بیاین اینا رو جمع کنیم تا یهدا نیومده. درحالیکه میدونم بعداً

میکشتم، ولی حداقل یه چند ساعتی بیشتر زنده بمونم.

مامان به سختی خنده اش رو در مقابل دلقک بازیهاي من با اون حرکات دیوونه بازي، کنترل کرد و گفت : بدو برو اون

جارو رو بردار بیار تا من بزرگهاشو جمع میکنم.

به کمک مامان به هر جونکندنی که بود همه چیزو تمیز کردیم. بدبختی اینجا بود که یهدا کلی از خودش سلیقه ول

کرده بود و از این مدل شمعهاي مایع هم گذاشته بود و باید این چربی چیلی ها رو هم تمیز میکردیم. کاش مامان اصلاً

صبح خانواده افشاري رو دعوت نمیکرد. بیچاره کرده مارو این یهدا با شوهربازیهاش. کی بشه عروس بشه بره تا من

دیگه با خیال آسوده بتونم زندگانی کنم تو این خونه و اینقدر حرص نخورم.

حدود ساعت 7.5 بود که اومدن . یکی ندونه فکر میکنه به صرف عصرونه است. یهدا همینکه اومد و جاي خالی میزه رو

دید به مامان نگاه کرد. مامان هم با چشم و ابرو بهش فهموند آروم باشه. خدا بخیر بگذرونه. همه نشستن و یهدا سریع

معذرت خواهی کرد و رفت تو آشپزخونه پیش مامان تا کسب علت کنه. براي اینکه در دسترسش نباشم پیش ژیلا

خانوم مادر فرزاد نشستم و شروع کردم وبه احوال پرسی و نهایت پاچه خواري رو به علت حضورشون به کار بردم. خدا

بهم رحم کنه!

حالا خوبه بابا زیاد دعوام نمیکنه وکاري به کارم نداره. یهدا با قیافه اي که سعی میکرد باطن اژدهاییشو باهاش بپوشونه

اومد کنار فرزین کرد.بهم نگاه و یه لبخندي بهم زد که حساب کار دستم بود.معنی لبخندش این بود: بذار اینا برن . من

اگه تو رو با دستاي خودم چال نکردم تو باغچه، اونوقت اسممو عوض میکنم.... حتماً میخواست با اون ناخنهاي

جادوگریش هم باغچه رو بکنه و این عملیات رو انجام بده.

-خب راحیل جان دخترم شما چه خبر؟ چه میکنی با زحمتهاي ما؟

بی خیال تفکراتم شدم و درحالیکه روي مبل صاف میشستم گفتم: اختیار دارین جناب افشاري، زحمت ازماست. کم این

خواهرم یهدا بلاي جونتون نیست. خدا آقافرزین رو واسه شما و ژیلا خانوم نگه داره که همچین عامل انقراض بشري رو از ما دور کرد.

همه زیرزیرکی خندیدن. یهدا که فقط از اون لبخندهاي من تو رو خفه میکنمش رو میزد. آقاي افشاري هم واسه اینکه

یه دفعه یهدا از خنده هاشون ناراحت نشه گفت: عزیزمه عروس گلم. فرزین باید روزي صد مرتبه سجده شکرکنه که

همچین جواهري نصیبش شده.

یهدا که دیگه از خوشحالی با دمش درخت قطع میکرد گفت: ممنون باباجون. نظر لطفتونه.

-بله اقا فرزین باید روزي صد هزار مرتبه سجده شکر به جا بیاره از اینکه زودتر با یهدا آشنا نشده و چند صباحی کمتر

مجبوربوده یهدا رو تحمل کنه.

یهدا یه نگاهی بهم کشید ولی همچنان لبخند رو لبش بود. واسه اینکه بعداً به دستان توانمندش به قتل نرسم گفتم: غلط کردم.

صداي خنده بلند شد.

آقاي افشاري: امیرخان خدا این دختررو بهت ببخشه. ماشاا... گوهریه.

یهدا :نه باباجون دلقکیه واسه خودش.

-حداقل دلقک بهتر از گودزیلاي خون اشامه.

یهدا دستاشو مشت کرد.مطمئن بودم اگه نزدیک هم بودیم این مشته فرود می آمد بر فرق سر من. با چشم غره مامان

دیگه دهنمو بستم.

دیگه کم کم خوشمزه بازي تموم شد و همه جفت جفتی با هم مشغول صحبت شدن. یهدا که بعد از مدتی بافرزین رفتن

تو اتاقش. اینا دیگه به صحبت نمیتونن طاقت بیارن حتماً باید عملیات عشقولانه هم قاطیش باشه که تو جمع حتماً نمیشه

انجام داد دیگه. ولی چقدر بی تربیته که جلوي این همه آدم دست شوهرشو گرفت اول به بهونه آکواریوم بلندش کرد،

بعد هم یه راست تو اتاق. این وسط منو فرزاد بودیم که مثله بز نشسته بودیم و به بقیه نگاه میکردیم. خوبه ایندفعه

دیگه فرزاد پرروبازي درنیاورد. دیگه داشت حوصله ام سرمیرفت که صداي زنگ آیفون بلند شد. زودتر ازمامان پیش

دستی کردم و خودمو مثله میگ میگ رسوندم بغل آیفون.

-بله؟

اولش صدایی نیومد. ولی بعد از چند لحظه کسی که پشت در بود گفت: بازکن. منم علیرضا.....

دیگه داشت حوصله ام سرمیرفت که صداي زنگ آیفون بلند شد. زودتر ازمامان پیش دستی کردم و خودمو مثله میگ

میگ رسوندم بغل آیفون.

-بله؟

اولش صدایی نیومد. ولی بعد از چند لحظه کسی که پشت در بود گفت: بازکن. منم علیرضا

گوشی تو دستم شل شد. خودمو کنترل کردم و در رو باز کردم. همینکه رفتم تو اتاق بابا گفت: کی بود باباجان؟

-هیشکی. یعنی علیرضا بود.

بابا مشکوك بهم نگاه کرد و گفت : قراربود بیاد یه سري مدارك واسه کارش از من بگیره. برو تعارفش کن بیاد تو.

آقاي افشاري: امیرخان مزاحم نباشیم؟

بابا: اختیار دارید. نه علیرضا پسر برادر خانممه. یه سري مدارك واسه کار وامش میخواست که اومده بگیره. حالا میاد

تو دیگه هم صحبت ما هم میشه.ماشاا... خیلی آقاست. (رو کرد به من) باباجان تو چرا وایسادي؟ برو تعارفش کن بیاد تو دیگه.

بابا چرا اینطوري میکنه؟ حالا که مهمون داریم. خوبه بابا رابطه علیرضا با منو میدونه و اونوقت از من یه همچین

درخواستی کرده. مامان چرا هیچی نمیگه ؟ سلانه سلانه رفتم سمت حیاط. کاش یه فرجی بشه. حالا فرج نشد عزت.

عزت نشد حشمت. حشمت نشد حک.... همینطوري داشتم باز به دیوونه بازیام ادامه میدادم که در هال باز شد. بعد از

برخورد دیروزش یه جورایی نمیخواستم ببینمش ولی این دل من بی چاك و دهنه، دلتنگش بودم. همینطوري بهش نگاه

میکرد.علیرضا هم دستگیره رو گرفته بود و بهم نگاه میکرد. چقدر میخواستم یه روز بتونم راحت بشینم و به چشمهاي

عسلیش نگاه کنم.

-چیه موضوع جدیدي کشف کردي؟

بازم تمسخر . خودمو جمع و جور کردم ومثله خودش گفتم: مگه اینکه یه روز از بی موضوعی بمیرم تا آدمهاي بیخود و

بی مصرف رو کشف کنم. البته خود به خود خودشونو نشون میدن. احتیاج به کشف ندارن.

مثله همیشه دندوناشو روي هم فشار داد و از بین دندوناش گفت: -آره آدمهاي کثافت و عوضی هم خودشونو خوب

نشون میدن. آدمهایی که هربار تو بغل یکی هستن.

مات موندم. میخواستم بمیرم. یعنی چی ؟ این چه حرفیه میزنه؟ با منه؟ سرم داشت منفجر میشد. یخ کرده بودم. شاید

هرکس دیگه اي بود تودهنش میزدم. ولی مگه همون دفعه هم نزدم تو گوشش؟ این بار هیچ حسی واسه زدن نداشتم .

حرفش پتک محکمی بود تو سرم. هیچوقت هیچکس اینطوري بهم توهین نکرده بود. مثله آدمهاي گیج و منگ بهش

نگاه میکردم. چرا اینقدر همه جا داره میچرخه؟ وایسا دیگه سرم گیج رفت. این همه دست کجا بود؟ چندتا علیرضا

اینجاست؟ خدایا چی شده؟ محکم خوردم به دیوار وهمینجا روي زمین نشستم. سرم در مرحله ترکیدن بود. همینطوري

حرفهاش تو گوشم تکرار میشد. یعنی منو مثله زنهاي اونجوري میدونه؟ آخه به خاطر چه کاري؟ من که کاري نکردم.

-حالت خوبه؟

نگاه کردم بهش. بی روح بی روح. احساسمو کشت. بدجور باهام تا کرد. چرا عاشق یه همچین آدمی شدم؟ آدمی که

منو مثله ف.... ها میدونه ! لیاقت نداشت. چقدر بدبختم.

-چرا حرف نمیزنی؟ حالت خوبه؟

تو چشماش ترس رو میدیدم. حتماً خیلی قیافه ام دیدنی بود که اینطوري ترسیده بود. دیگه چشمهاي عسلیش واسم

قشنگی نداشت. دوبار تا حالا ازش بدترین ضربه رو خورده بودم. هربار بهم توهین کرده بود ولی ایندفعه....

دیگه خرد نمیشم. به هر سختی بود خودمو از رو زمین جمع کردم. نمیخوام دیگه چشمم تو چشمش بیفته. سرمو

انداختم پایین. صدام انگاري از ته چاه درمیومد.

-بابا منتظرتونه. بفرمایین داخل.

همینطوري وایساده بود و هیچی نمیگفت.

-برید تو تا بقیه متوجه نشدن.واستون بد میشه با آدمهاي هرزه تو یه جا خلوت کنین.

علیرضا: راحیل باور کن من....

-لطفاً هیچی نگید. فقط برید داخل.... و سریع رفتم طرف اتاقم. خوب بود به هال دید نداشت.

جلوي اینه وایسادمو به خودم نگاه کردم.از دیدن تصویر دختري که تو آینه بود احساس لرز کردم. چقدربیچاره بود!

طفلک چرا نمیمیره؟ چقدربدبخته! غروري دیگه واسش نمونده فلک زده!

نه هنوزم غرور دارم. نمیذارم به همین سادگی خردم کنه.

مثلاً چیکار میخواي بکنی بدبخت؟ میخواي تو هم غرورشو خرد کنی؟ با چی؟ اونکه مثله تو عاشق نیست. هرکاري

بکنی فقط خودتومسخره کردي. اون اصلاً تو رو حساب نمیکنه!

-دیگه فراموشش میکنم. ارزش نداره

-برو بابا. تو اصلاً نمیفهمی چی میخواي.

-فراموشش میکنم. فرزاد کمکم میکنه.

-آهان 1 پس میخواي فرزادو بازیچه کنی؟ احمق جون تو که دوستش نداري.

-مهم اینه که اون دوستم داره. مطمئناً میتونه کمکم کنه. خیلی مهربونه.

-فکر میکنی اگه بفهمه میخواي باهاش چیکار کنی بازم مهربون میمونه؟ بی خیال فرزاد. اینطوري بدتره. از چاله درمیایی میفتی تو چاه.

-پس چیکار کنم؟

-برو بمیر.

صداش تو گوشم تکرار میشد. برو بمیر . برو بمیر . یعنی اینقدر بیچاره شدم که که خودکشی کنم؟ افکار بد رو از مغزم

بیرون کردم. باید فراموشش کنم. چرا باید به خاطرش عذاب بکشم؟ قیافمو مرتب کردم و رفتم بیرون. بی خیالش.

فقط کاش میفهمیدم واسه چی یه همچین حرفی زد. آخ!!!

همینکه رفتم ، قبل از اینکه برم پیش مهموناف مامان بیرون گیرم انداخت و گفت: کجا بودي تا حالا؟ یه دفعه کجا

رفتی؟(بهم مشکوك نگاه کرد) باز با علیرضا حرفت شد؟

-چرا من هروقت یه طوري میشم شما فکر میکنید زیر سر اونه؟من با خودم درگیري دارم و کلاً از لحاظ ژئوفیزیکی ثابت شده که...

مامان :بسه بسه. باز میخواد پرحرفی کنه. بیا برو داخل.

-من که از اولشم داشتم میرفتم، شما بازجویی رو شروع کردین. ببینم شما احیاناً تو سازمان ...

مامان: راحیل بسه. سربه سر من نذار. بیا برو.

خوب شد مامان دیگه چیزي نپرسید، وگرنه نمیدونستم چه جوري جواب بدم. ژئوفیزیکی اصلاً دیگه چی بود این وسط؟

شروع خوبی بود. باید بی خیالی طی کنم. وقتی داخل رفتم فرزادو علیرضا باهم مشغول صحبت بودن. چرا علیرضا نرفته

بود؟ حتماً باز بابا تعارفهاي بیجا کرده. فرزادبهم نگاه کرد و یه لبخند محو زد. چقدر به فکرمه و مهربونه. به سختی یه

لبخند بی رمق زدم و کنار ژیلا خانم نشستم. باباها کجا رفته بودن؟

-آقاي افشاري و بابا کجا رفتن؟

ژیلا خانم با خنده گفت: معمولاً کجا میرن دیگه؟ دنبال شطرنج!

-نمیدونم چرا بابا اینقدر علاقه وافري به شطرنج داره؟ شوهرخاله هام هم همینطوري هستن. فقط منتظر فرصت هستن

تا شطرنج بازي کنن. از این شطرنج چی درمیاد؟

ژیلا خانم: مثله اینکه دل پري داري ها!

خندیدم.

-نه دیگه اینطورها هم نیست، ولی خب همش دارن بازي میکنن. من زیاد علاقه ندارم.

همینطوري بحث سر شطرنج بود که مامان بود ومن دیگه از هم صحبتی با ژیلا خانم محروم شدم. حالا چیکار کنم؟

یهداي کور شده هم که انگار نه انگار. چقدر واقعاً بی جنبه و شوهر ندیده است. آخه بگو میومدي فعلاً اینجا مینشستی،

بعد با شوهر جونت سر فرصت خلوت میکردي. جلوي خونواده شوهرش هم شرم نمیکنه. کاش لااقل فرزین یه خواهر

داشت تا با اون مینشستم حرف میزدم. من از بی حرفی میمیرم. بازم تا یه لحظه بیکار شدم فکرم کشیده شد سمت

علیرضا. چرا هیچطوري نمیتونم آروم بشم؟ نگام افتاد به فرزاد. اونم داشت بهم نگاه میکرد. باز بهم لبخند زد. یه لحظه

بدجنسیم گل کرد.دلم میخواست فرزاد و علیرضا رو باهم مقایسه کنم. درست کنار هم نشسته بودن. ولی چه جالب

شده بود. کسیکه عاشقونه دوستش داشتم و میخواستم فراموشش کنم، و کسی که دوستم داشت و ازش میخواستم

فراموشم کنه. چه خفن!

زیر چشمی مشغول تجزیه و تحلیل هردوشون بودم. از فرق سر تا نوك پا. چقدر من خوش خیالم. حالا از این کار به

چی میرسم؟ مهم اینه که علیرضا منو نمیخواد، و من هنوز نتونستم فرزاد رو قبول کنم. به قولی: چه خیال عبثی!!!

از لحاظ قد که فعاً نمیتونستم کار به جایی برسونم، ولی همینطوري که نشسته بودن فرزاد یه خرده بلندتر میزد. فرزاد

موهاي مشکی و کمی لخت که همیشه دو سه تا تارش میفتاد تو صورتش و سعی در کنار زدشون داشت و علیرضا

موهاي قهوه اي تیره و کمی حالت دار. فرزاد چشماش مشکی بود و علیرضا چشمهاي عسلی که بعضی مواقه سبزرنگ

میشد. بینی هاشون حالا آنچنان مشکلی نداشت. فرزاد لبهاش متناسب و معمولی و علیرضا کمی کشیده و پهن بود.

فرزاد رنگ پوستش ملایم بود و علیرضا گندمی. میتونستم بگم که فرزاد هیکلی تر بود علیرضالاغرتر. ولی این اواخر

هردوشون خیلی لاغر شده بودن. چقدردوتایی بهم شبیه هستن واقعا!

از مقایسه اي که انجام داده بودم خنده ام گرفت. خوبه حالا کسی حواسش به من نیست وگرنه میگفتن این دختره

دیوونه است، الکی اره میخنده. چه دل خوشی دارم من! بعد از اون حرفها خوبه هنوز زندهام! تا کی میتونم ادامه بدم خدا عالمه!

ژیلا خانم: راستی راحیل جون تو و فرزاد تو یه دانشگاه درس میخونین؟ من تازه دیروز فهمیدم. اونم از فرزین!.... و با

دلخوري به فرزاد نگاه کرد.

فرزاد :حالا اگه میگفتم چی میشد؟ فرقی نکرده که...

ژیلاخانم :آره شماها که هیچی الان واستون اهمیت نداره.

مامان: اتفاقاً ما هم اتفاقی فهمیدیم. راحیل یه دفعه از زبونش در رفت،وگرنه این جوونا الان دیگه خیلی همه چیز رو به

بزرگتراشوننمیگن.

-ا. دست شما درد نکنه دیگه. قاطی کله پاچه بشه این زبون من که تو دهنم فایده نداره.

مامان با تعجب گفت : چه ربطی داشت؟

-والا...یه چیزی تو مایه های« بشکنه این دست که نمک نداره»بود.

ژیلاخانم که غش کرده بودازخنده. اینا چقدرخوش خنده هستن.

مامان :میبینی تو رو خدا ژیلاجون؟ من حریف این دختر نمیشم.

فرزاد :اتفاقاً شما بایدخوشحال باشیدد که راحیل خانمودارین. آدم اصلاً حوصله اش سرنمیره کنارشون.

ژیلاخانم :راست میگه شکوه جون.

-بیاین مامان خانوم. تحویل بگیرین. فقط شما هنوز منو کشف نکردین وگرنه دیگه همه میدونن من واقعاً چقدر موارد

استفاده ام مفیده.

مامان :ژیلاجون اگه بخوام دو دقیقه دیگه اینجا بشینم حواسم میره به پرحرفی هاي این دختر، اونوقت از شام غافل میشم.

ژیلاخانم: تو زحمت افتادینا امشب. شرمنده.

مامان: باز که تعارف کردین!

ژیلاخانم: پس اگه میخواین احساس غریبی نکنم با هم بریم.

مامان :نه دیگه نشد. دفعه اولی خجالتم ندین.

در حالیکه پرتقالمو پوست میگرفتم گفتم: اگه بخواین همینطوري پیش برین، تا صبح میشینین تعارف میکنین، اونوقت شام بی شام.

مامان بهم چشم غره رفت، ولی ژیلاخانم خندید و گفت: بهترین کاررو تومیکنی راحیل جون که با کسی تعارف نداري.

بلند شو شکوه جون بریم. بلندشو قربونت.

مامان اولش هی سرخ سفید میشد و تعارف میزد، اما بعدش راضی شد. ظهر که ناهار درست و حسابی بهمون نداد، الانم

دیگه ساعت نزدیک ده شبه هنوز نشسته داره تعارف میکنه. چه زود گذشت.

زیرچشمی متوجه شدم که علیرضا از سر جاش بلند شد. کجا رفت؟ همینکه علیرضا رفت فرزاد گفت: امشب من

نتونستم دو کلمه با تو حرف بزنم. دلم پکید.

واي که چه موضوع وحشتناکی. در عوض صبح به مدت دوساعت مخ منو ریختین تو چرخ گوشت.

فرزاد: راحیل حالت خوبه؟

-چطور ؟

فرزاد: هیچی. فقط فکرمیکنم سرحال نیستی.

-آره خب گشنمه.

فرزاد: نه یه چیز دیگه! میدونی؟ چه جوري بگم؟

-هرطور راحتین بگین. راحت باشین.

با خنده گفت: حالا مسخره ام کن. اصلاً ولش کن.

-اگه میخواستید نگین چرا از اول شروعش کردین اصلاً؟

فرزاد: بیجا کردم. خوبه؟ حالا عفو میکنی؟.... و کف دستاشو گذاشت بهم و جلوي صورتش بالا آورد.

به شوخی گفتم : راحت باشین، راحت باشین. کاریتون ندارم.

فرزاد: من که از خدامه تو باهام کار داشته باشی.

باز تیریپ سرخ پوستی برداشتم. از دست فرزاد. تا دو دقیقه بهش مهلت بدي میزنه به جاده خاکی.

وقتی بهش نگاه کردم داشت با شیطنت درست مثله پسر بچه هاي شیطون و تخس بهم نگاه میکرد و حرکاتم رو زیر

نظر داشت. بدجنس کلاً خوشش میاد منو خجالت بده.

-بله مشکلیه؟!

فرزاد :نه مشکلی نیست. راستی فردا کلاس نداري؟

پیروزمندانه گفتم: خوشبختانه نه.

فرزاد :بگو بدبختانه. حالا من چیکار کنم؟

-شکر خدا، دعا به جون خاله قزي کفش قرمزي.

با صداي بلند خندید. طوریکه پیش خودم گفتم حتماً صداش به گوش بقیه هم رسیده. واي که ضایع کاري شد. با

انگشت اشاره ام بینیمو فشار دادم و با حرص گفتم: هیس! چه خبرتونه؟ الان همه میگن چی شد. مگه چی گفتم شما چه

خوش خنده تشریف دارین ماشاا...

هنوز داشت میخندید.

فرزاد :تقصیر توئه. من پسر خوبی ام. هرکاربدي از من سر بزنه زیر سر تو شیطونه.

-ا من شیطون شدم. دست شما نره تو قالب گچ. شما هنوز نفهمیدین من جز فرشتگان هستم و اصلاً با شیطون سلام

علیکی ندارم؟

فرزاد :در فرشته بودن شما که شکی نیست. شما جز اون دسته فرشته هاي شیطون بلایی هستی که من یکی آرزو دارم

تو خواب و بیداري داشته باشمشون.

دهنم باز موند. این دیگه کیه؟ فکرکنم اگه به این پررو رومیدادم، الان بچه ام در دانشگاه مشغول گذروندن تحصیلات

عالیه بود. چه راحته. اخمامو کشیدم تو هم.

فرزاد :باز ناراحت شدي؟ خب من در مقابل تو افسار زبونم دستم نیست.

-بیجا میکنه زبونتون که اینقدر بیتربیته.حرف حساب حالیش نیست؟ بکنین بندازینش جلوي گربه بخورتش تا اون

باشه اینقدر حرف بیخود نزنه.

فرزاد: باشه باشه. دیگه خفه. آآ..... و با دستش جلوي دهنش رو گرفت.

-اونوقت ببینم، این حالت چه مدت طول میکشه؟

فرزاد :چی ؟ خفه شدن من؟ تا هر وقت شما امر بفرمایین.

-از همین اولش کاملاً مشخصه. راستی دیگه برنامه کوه پیمایی منتفی شد؟

فرزاد: کوه پیمایی؟ آهان. از دست تو بچه ها هنوز میرن اما من دیگه حس و حال ندارم.

-خدا بد نده. چی شده؟

فرزاد :وروجک سر به سرم نذار. یعنی میگم تو که نیستی حوصله ام سر میره.

-من که همش یه دفعه همراهتون بودم.

فرزاد :همون یه دفعه کافی بود تا بفهمم چقدر عقب موندم. تو نباشی حوصلهام سر میره.

-شد دوبار. درضمن مگه من تنقلاتم؟

فرزاد: حالا من هرچی میگم تو یه چیزي تو آستینت داري تا جوابمو بدي.

فرزاد داشت میخندید که علیرضا اومد. خودمو جمع و جور کردم تا مبادا باز فکرهاي بیخود بکنه، درحالیکه همین الانم

میدونم نظرش در مورد من چیه. حداقل اگه آدمی بودم که اهل کاراي نادرست باشم اینطوري نمیسوختم.

علیرضا :چیه فرزادخان میخندي؟

فرزاد :چی بگم؟ ( به من نگاه کرد و بعد به سمت علیرضا برگشت و گفت:) راحیل خانم یه چیزایی میگه که آدم

نمیتونه خودشو کنترل کنه.

علیرضا به یه لحن پرکنایه گفت: آهان! بله، ایشون خیلی وقتها یه حرفهایی میزنه و یه کارایی میکنه که آدم نمیتونه خودشو کنترل کنه.

عرق سر پشتم نشست. چرا اینطوري میکنه؟ دیگه نتونستم گوشه کنایه هاشو تحمل کنم.

-منظور آقافرزاد به آدم بود!

یه لحظه شدید از حرفم جاخورد، اما بعدش پوزخند زد و گفت: بله اینم حرفیه! آدم!فقط ایندفعه موندم چرا نرفته سراغ

هم جنسهاي خودش.

تمسخر تمسخر. گریه ام گرفته بود.میخواستم منفجر بشم. یعنی در مورد رفتار من با فرزاد هم فکرهاي بد کرده بود؟

مگه من چه جوري ام؟ از چه جنسی ام که اینطوري میکنه؟ طوریکه فرزاد شک نکنه به بهونه کمک به مامان اینا رفتم

تو آشپزخونه. سرم شدید درد میکرد و شقیقه هام تیر میکشید. چقدر باید بکشم؟!

تا آخر شب سعی میکردم اصلاً باعلیرضا روبرو نشم وبیشتر کنار مامان و ژیلاخانم بودم. به فرزاد هم توجه نشون

نمیدادم. باز دیوونه شده بودم. چه شب مزخرفی بود. کاش علیرضا اینبار نیومده بود!

با صداي زنگ موبایلم به سختی چشمامو باز کردم. بر خرمگس معرکه لعنت! یه روز هم که میخوایم ارواح کلمون

بگیریم بخوابیم باید یه مزاحم پیدا بشه تا خوشبختی منو ضایع کنه. غزاله جوون مرگ نشده بود. مگه این بچه خواب

نداره؟ با صداي خواب آلودي گفنم: هان؟ چیه صبح اول صبحی مزاحم شدي؟ اولاً باید میومدي زنگ خونه رو میزدي،

دوماً الان آشغال نداریم.

غزاله :درد! آدم نمیشی تو؟ آخه چرا اینقدر بیخودي؟ تقصیر منه که به تو زنگ زدم. بمیري تا من آسوده بشم.

-غزولی واقعاً دستت درد نکنه که این همه به من لطف داري. میگفتم چند روزه چرا خمارم هاااا، نگو تو بهم بد و بیراه نگفته بودی.

غزاله :غزولی و درد!صددفعه گفتم اسم منو درست ببر. صبحی دهن منو وانکن.

-تازه بعد از اون موقع تا حالا هنوز باز نشده؟ چه دهن گشادي داري هااا!

جیغ زد.

غزاله :راحیل دستم بهت برسه میدونم باهات چیکار کنم.

-خاکه عالم! غزولی تغییر جنسیت دادي؟ میگما حالا بذار چند وقت دیگه که امتحانات تموم شد دست به کار شو. الان

یه دفعه اي به درسام لطمه میخوره.

معلوم بود داره میخنده.

غزاله :راحیل خدا نکشتت که اینقدر بی ادب و منحرفی. امروز صبح چه کاره اي؟

-همه کاره ي هیچ کاره!

غزاله: لوس نشو. اگه کاري نداري بیا بریم خرید. عروسی دخترعمومه میخوام لباس بخرم.

-ا همون که اسمش آناهیتا بود؟

غزاله: آره همون. میاي یا نه؟

-باید ببینم چی میشه، فکر نکنم کاري داشته باشم. فرانک هم میاد؟

غزاله: میخواست بیاد اما امروز به صرف ناهار خونه مامان جونش دعوته. میدونی حدس میزنه مامانش میخواد با

همکارش ازدواج کنه و حالا میخواد بافرانک هم صحبت کنه.

چشمام ده وجب گشاد شد.

-نه؟! یعنی مامانه میخواد عروسی بکنه؟

غزاله :نه و نکمه. واسه چی حالا داد میزنی؟آره میخوادعروسی کنه، تو مشکلی داري باهاش؟

-نه خب منو سننه؟ ، ولی بیچاره فرانک.

غزاله: فرانک از تو بی خیال تره. میگفت دیگه هردوشون واسم مردن. هرکاري بکنن دیگه کاري به کارشون ندارم.

من دیگه پدر و مادر ندارم.

-این است خودروي ملی! ماشاا... به فرانک با این بیانیه اش. حالا کی گفت که من نفهمیدم؟

غزاله :یکی از همون موقع هایی که تو با گل آقا مشغول بودي.

صداش گرفته بود. الان بهترین فرصت بود تا سوالمو بپرسم. رو در رو جرأت گفتنشو نداشتم.

-غزولی؟

غزاله :جان غزولی!

چقدردلم واسه این مدل حرف زدنهاش تنگ شده بود، آروم و مهربون.فکر میکردم این چند وقته به اندازه ده سال

ازش دور شدم. اشک تو چشمام حلقه زد.

-یه سوال بپرسم جوابمو میدي؟

غزاله :اگه بتونم باشه.

-فقط جون راحیل راستشو بگو، باشه؟

غزاله :قسم نده.من کی تا حالا دروغ گفتم که دفعه دومم باشه؟

یه نفس عمیق کشیدم.

-فرزادو دوستش داري؟

دیگه تقریباً فریاد زد.

-چی میگی؟ یعنی چی این حرفی که میزنی؟ راحیل من نمیفهمم، یعنی تو فکر کردي که من از فرزاد خوشم میاد؟

خیلی احمقی راحیل. باور نمیکردم اینقدر بی عقل باشی.

-باشه بابا. چراداد میزنی؟ منظوري نداشتم ، فقط فکر میکردم دلیل تغییر رفتارت این چند وقته اینه که از فرزاد خوشت میاد.

غزاله :خیلی ساده اي. من وقتی میدونم فرزاد عاشق توئه چرا باید بهش دل ببندم؟ بعدشم مثله اینکه خیلی دست بالا گرفتیشا.

-یعنی دوستش نداري؟

غزاله :نه شما میتونی با خیال راحت به عشقت برسی. هیچ خطري از جانب من تهدیدت نمیکنه.

بازم صداش گرفته بود.

-غزولی چرا ناراحتی؟

چند لحظه هیچی نگفت ولی بعدش گفت: چون فرزاد رو به من ترجیح دادي .... و بعدش صداي هق هق گریه اش بود و

بوق اشغال تلفن.

کپ کردم. چند لحظه همینطوري مات مونده بودم و بعدش پقی زدم زیر خنده. اونقدر خندیدم که از

چشمام اشک اومد. یعنی واقعاً غزاله بخاطر یه همچین چیزي ناراحته ؟ اینهمه منو دوست داشته و خودم خبر نداشتم؟

قربون دل مهربونش. ولی عجب آدمیه ! آخه همچین موضوعی دیگه ناراحتی داره؟

کارهامو کردم و بعد حاضر و آماده رفتم بیرون.

-به به مامان خانوم کجا دارن تشریف فرما میشن؟

سلام ودرود و دوصد بدرود به مامان خوشگله خودم. چه خبرا شیطون؟

مامان :علیک سلام ، چیه شنگولی؟

-نمیدونم واا... ، من که دیگه میدونین دیوونه ام. یهویی میزنه به سرم. حالا کجا به سلامتی؟

مامان :دارم میرم خونه خسرو. مگه نمیدونی مهوش آش نذري میپزه؟

کف دستمو کوبیدم به پوشونیم.

-آخ آخ یادم نبود. امروز به غزاله گفتم باهم میریم بیرون، نمیشه من دیرتر بیام؟

مامان: تو اگه نیاي هم کسی چیزي نمیگه. فقط مواظب خودت باش،تو خیابون هم لوس بازي رو بذار کنار.

-دست شما درد نکنه دیگه، یکی ندونه فکر میکنه من همیشه تو خیابون نیشم تا پس گوشمه و هره کره ام به هواست.

مامان: اینطوري نیستی ولی سر به هوایی.

-مامان یه چیزي بگم؟

مامان :فکر نکنم علیرضا باشه.

-حالا کی میخواست در مورد اون بپرسه؟

مامان یه نگاه عاقل اندرسفیه بهم انداخت و گفت: به هر حال من رفتم. مواظب خودت باش.

-به سلامت ، ولی میگما حالا که دارید میرین منم تا دم خونه غزاله برسونین. ثواب میکنین.

مامان: بهم نگاه کرد و رفت بیرون. یه بشکن زدم و راه افتادم.

-راستی بابا کجاست؟

مامان: معمولاً صبحها بابات کجاست؟

-اوهوم . اوکی افتاد.

مامان صددفعه گفتم درست حرف بزن. بعد هم برو در رو باز کن ماشین رو بیارم بیرون.

یه احترام نظامی گذاشتم و گفتم: اطاعت قربان

****

بدون اینکه کسی جواب بده در باز شد. غزاله هم واسه من تیریپ برداشته. اگه میدونستم دوست جونم به خاطر یه

همچین چیزي ناراحته محال بود به فرزاد رو بدم. امروز باید روشنش کنم. داخل نرفتم و همونجا توي کوچه منتظرش

موندم. بعداز چند لحظه اومد بیرون. چشماش سرخ بود ولی سعی در پنهان کردنشون داشت. چقدر دوست من مهربون بود!

-عشق من چطوره؟ حالا دیگه واسه من قهر میکنی هان؟ نمیگی من دلم قد دل گونجیشکه میشکنه؟ نمیگی دلم واست

تنگ میشه؟ تو میدونی چند وقته منو بغل نکردي اصلا؟ گناه میکنیاااااااا

پقی زد زیر خنده

غزاله: کوفت. بی ادب. حالا نمیخواد لوس بشی. ماشین آوردي یا نه؟

-ماشینم کجا بود عشق من؟ اونکه درب و داغون شد. ولی با ماشین حال نمیده. بیا دوتایی پیاده، عشقولانه دست در

دست هم بریم قدم بزنیم ..... بعد بازومو آوردم جلو و گفتم: افتخار میدي؟

زد به بازوم.

غزاله :لوس نشو دیوونه. بیا بریم.

-یعنی دیگه از دستم ناراحت نیستی؟

نگاهشو انداخت به کفشاش.

غزاله: بی خیال فراموش کن.

-غزاله باور کن من فرزادو دوسش ندارم.

با تعجب و کمی شکاك نگام کرد.

-باور کن غزاله! من هیچوقت بهش علاقه نداشتم. البته نه اینکه ازش بدم بیاد اما به چشم همسر آینده و این حرفها

بهش نگاه نمیکنم. اون یه دوست خوب یا برادر خوبه واسم. همین.

غزاله: پس چرا باهاشی؟

-چون نمیخوام ناراحتش کنم.

غزاله: مگه بچه ي دوساله است که ناراحت بشه؟ چه حرفایی میزنی.

-بعضی موقع ها از بچه دوساله هم بدتره. نمیدونم چیکار کنم.

غزاله: خب از خر شیطون بیا پایین. بهتر از اون کجا میخواي گیر بیاري؟دیده شناخته هم که شده.

-تا دوساعت پیش واسم آبغوره میگرفته حالا میگه ازدواج کن. خرجون زندگی که الکی نیست. بلاخره باید یه کششی

بهش داشته باشم یا نه؟

غزاله: نترس جونم، کششه خود به خود پدید میاد.

-جدي میگم! اصلاً مگه آدم میتونه در آن واحد دو نفر رو دوست داشته باشه؟ هان؟

بهم نگاه کرد. حتماً انتظار این موردو نداشت. همینطوري بهم نگاه میکرد و بعد از یه مدت اخماشوکشید توهم و تندتند

شروع کرد به راه رفتن. بازوشو از عقب کشیدم.

-صبر کن. کجا میري واسه خودت؟

غزاله :راحیل واي به حالت اگه اون چیزي که تو فکرمه درست باشه.

-مگه چی تو فکرته؟ از کجا میدونی درسته؟ وایسا بینم.

غزاله: حسم بهم میگه چیزي که تو فکرمه درسته، همیشه هم در مورد تو درست درمیاد. ولی اگه درست باشه فقط

میتونم بگم خیلی احمقی.

-چرا؟ تو که نمیدونی منظور من به کیه.

روبروم وایساد.

غزاله: درد و چرا! خیلی هم خوب میدونم. نفهم اون از تو متنفره. هردفعه سر یه چیزي اعصابتو میریزه به هم . آدم

نیست. اونوقت تو ...؟ راحیل خیلی بیشعوري.

-فحش دادنهات تموم شد؟ خودمم تا حالا هزار بار به این چیزا فکر کردم، ولی نمیتونم ولش کنم. دارم خل میشم.

غزاله: خل بودي. بیا بریم ببینم.

تو مدتی که به جایی که مورد نظر غزاله بود برسیم، همه چیزوواسش گفتم. نمیدونم چرا، ولی از اینکه تا حالا به غزاله

حرفی نزده بودم عذاب وجدان داشتم و حالا حس میکردم راحت شدم.

غزاله :میدونی چیه؟ نمیدونم چرا همه این اتفاقات واسم باید تو یه زمان بیفته. چند سال بی دردسر زندگی کردیم ولی

حالا... همش تقصیر خودمه.

به تموم حرفهام گوش داد و بعد از تموم شدنشون هیچی نگفت، فقط با سر به یه گوشه اشاره کرد و گفت: حداقل به

خاطر فک زدنهات و چرت و پرت گفتن هات راه طولانی نشد، نفهمیدم چطور رسیدیم. بیا بریم ببینم.

-ا رسیدیم؟ ببینم غزاله چرا اونموقع که عقد یهدا بود منو نیاوردي اینجا تا اینهمه اینور اونور نریم؟

غزاله: به خاطر اینکه اون موقع آدرس اینجارو بلد نبودم. تازه گرفتم. گفتن لباساش هم قشنگه هم قیمتش مناسبه.

-آهان! و تو هم به خاطر همین دوتا مورد اومدي اینجا نه؟

غزاله: نه آشنامون هم هست.

-بسیار خوب.

دوتایی چقدر تو تغییر وضعیت استادیم. انگار نه انگار دوساعت داشتم داستان دلدادگی و شیدایی و اعصاب خردکنی

هامو تعریف میکردم.

مغازه ي بزرگی بود و من یکی گیج شده بودم. ولی کاش غزاله زودتر آدرس اینجا رو گرفته بود تا اونروز اینهمه واسه

خرید لباس براي مراسم یهدا سگ دو نزنیم.

همینطوري داشتم به اطراف نگاه میکردم. یه لباس دم در مغازه پشت شیشه بود که نظرمو جلب کرد. یه مقدار که

سرمو چرخوندم از دیدن صحنه اي که تو خیابون دیدم سنگکوب کردم.

باورم نمیشد... خدایا این یکی دیگه چرا؟... خدایا با من شوخی داري؟... چرا همه چیز باهم؟... یه همچین چیزي... شاید

هرچیز دیگه اي بود اما این... آخه چرا؟... چقدرباید بگم چرا؟... خدایا کاري کن چیزي که دیدم اشتباه باشه...

هرچیزي رو میتونم تحمل کنم جز خیانت... خدایا کاش تموم تصوراتم اشتباه باشه... ولی افسوس... با چشمهاي خودم دیده بودم.

-کجایی تو حالت خوبه؟ چرا هرچی صدات میزنم جواب نمیدي؟

باز برگشتم سمت خیابون. دیگه چیزي نبود جز یه صحنه سیاه تو ذهنم!فقط یه لحظه بود، یه لحظه. همون یه لحظه هم

تا ریشمو سوزوند.

برگشتم طرف غزاله. داشت یه بند از لباسی که تو دستش بود حرف میزد. ولی من هیچی نمیفهمیدم. همش حواسم به

اون صحنه لعنتی بود که دیده بودم.

****

همینطوري روي تختم خوابیده بودمو به سقف نگاه میکردم. باور و هضم یه همچین چیزي خارج از توانم بود. هرجور

فکر میکردم دلیلی واسه این خیانت نمیدیدم. شایدم دارم یه طرفه به قاضی میرم. اما اون خنده ها و ... ،اشتباه ندیدم.

زنگ گوشیم منو از حال و هوایی که بهش دچار شده بودم درآورد. با دیدن عکس مامان روي گوشی بغض گلومو

گرفت. یه نفس عمیق کشیدم و جواب دادم.

-سلام

مامان :علیک سلام. هیچ معلومه کجایی؟

-خونه ام.

مامان: چرا نیومدي خونه خسرو؟

باغزاله رفته بودیم خرید خسته بودم. گفتم اول استراحت کنم بعد بیام خونه دایی.

مامان :به هرحال مهوش همه رو واسه ناهار نگه داشته. تو هم سریع بیا.

-باشه باشه.

صداي زنداي از پشت گوشی امد که گفت: شکوه جون. بگو حاضر باشه علیرضا سر راهش دنبال اونهم میره.

بدون اینکه مامان حرفی بزنه سریع پیش دستی کردم وگفتم : نه نه مامان،بگوخودم میام.

ولی مامان برعکس تصورم گفت: آماده باش علیرضا میاد دنبالت. خداحافظ.... و گوشی روگذاشت. مامان هممنو اذیت

میکنه. خوبه میدونه با من کارد و پنیره و همه چیزو واسش تعریف کرده بودم. خوبه میدونه من بیچاره دلداده ام. بعد

از اتفاق دیشب دیگه... آه.

آماده شدم و منتظر روي پله هاي حیاط نشستم. یعنی میاد؟ این چند وقته دیگه داره از زمین و زمان واسم میاد. باز یاد

صحنه اي که امروز صبح دیده بودم افتادم. نمیتونستم باورش کنم. اینهمه اعتماد رو به خاطر دیدن یه صحنه نمیتونستم

بریزم دور. اما به هرحال ته دلم چرکین بود. ولی اگه درست دربیاد چی؟ آخ که نابود میشیم.

یه لحظه حواسم اومد به خودم و متوجه شدم که دارن زنگ در خونه رو میزنن. سریع مانتومو تکوندم و رفتم سمت در.

نفسمو تو سینه ام حبس کردم و در رو باز کردم. بدون هیچ حرفی رفت سوار ماشینش شد. واسه اینکه حرصشو دربیارم

رفتم رو صندلی عقب نشستم و در رو محکم کوبیدم بهم.

علیرضا: به تو یاد ندادن وقتی توماشین میشینی در رو آهسته ببندي؟ با در ماشین هم دعوا داري؟

-تو رو سننه؟ ...... چقدر بی تربیت شدم. خیلی خجالت کشیدم که یه دفعه اینطوري حرف زدم و بهش بی ادبی کردم.

ماشین رو روشن کرد و راه افتاد. بیرونو نگاه میکردم. همینطور که درختها وماشینها از جلوي چشمم رد میشدن صحنه

اي که صبح دیده بودم هم از جلوي چشمم مثله یه فیلم میگذشت. یه دفعه موقعیتمو فراموش کردم و مثله سابق که

همیشه ازعلیرضا کمک میگرفتم و باهاش راحت بودم گفتم: علیرضا؟ دارم دیوونه میشم. هیچطوري نمیتونم هضمش

کنم.تا حالا هیچوقت تو عمرم درمونده نشده بودم. به بن بست خوردم. فکرم کار نمیکنه. از صبح تا حالا اینقدر فکرهاي

مختلف اومده تو سرم که دیگه میخوام سرمو بکوبم به دیوار. اگه بدونی امروز صبح تو خیابون چی دیدم! هنوز که

هنوزه فکر میکنم خواب دیدم. دلم به حال خودم میسوزه. میدونی چی دیدم؟! یهدا رو با یه مردجوون! نمیدونم اسمشو

باید چی بذارم، فقط نمیتونم درك کنم که یهدا به فرزین خیانت کنه. هنوز اون صحنه و خنده هاشون تو ذهنمه. آخه

چرا باید یه همچین کاري کنه؟ فرزین هیچ ایرادي نداره. میدونی، فرزین عاشق یهداست! ، اما من دیدم که یهدا از

اعتماد و علاقه اش سوء استفاده کرد. علی نمیتونم باور کنم . میدونی اگه فکرم درست باشه ومامان بابا بفهمن چی

میشه؟! نابود میشیم...

وقتی به خودم اومدم متوجه شدم که علیرضا ماشینو نگه داشته. اشکامو پاك کردم و گفتم: کاش اصلاً امروز صبح با

غزاله نرفته بودم خرید که حالا اینطوري آشفته بشم. اگه مامان بابا بفهمن... خدا کمکمون کنه.....

علیرضا برگشت سمتم و جعبه دستمال رو آورد جلو. همینکه یه دستمال کندم یه دفعه تکون شدیدي خوردم. اصلاً

یعنی چی؟ خودمم نفهمیدم چیکار کردم. این علیرضا کجا، اون علیرضایی که من سابق باهاش درد و دل میکردم کجا؟

چرا این موضوعو بهش گفتم؟ بزرگترین حماقت رو کردم. اگه بخواد از این موضوع سوء استفاده کنه و زهرشو بریزه

چی؟ چه بدبختم من!

واسه اینکه موضوع کش پیدا نکنه گفتم: بهتره فراموش کنی چی گفتم. ازمن نشنیده بگیر. حالم خوش نبود یه چیزي گفتم.

علیرضا :تو همیشه وقتی حالت خوب نیست اراجیف بهم میبافی؟ چقدر هم بااحساس میگفتی.

بازم داره مسخره ام میکنه. بعضی وقتها میخوام بمیرم ولی بعضی چیزا رو تحمل نکنم.

-اونش دیگه به خودم مربوطه.

پوزخند زد و ماشینو راه انداخت. تموم راه تا رسیدن خونه ي دایی خون خودمو میخوردم. چرا اینهمه این مسیر طولانی

شده؟ بلاخره رسیدیم و هنوز ماشینو کامل نگه نداشته بود در رو باز کردم وهمینکه ماشین متوقف شد پیاده شدم. در

رو اونقدر محکم زدم بهم که باخودم گفتم، الان شیشه ها میریزه پایین.... همون لحظه باز احساس حماقت بهم دست

داد. چقدر بچه بودم که حرص خودمو سر در ماشین خالی میکردم. علیرضا پیاده شد و اومد سمتم. سوییچو تودستش

تکون میداد. با تعجب به من که همینطوري وایساده بودم نگاه کرد. چرا این یک دیگه خل شده

-منتظري تا در رو هم واست باز کنم؟ (نیشخند زد) البته حق هم داري . همه جا اول شما وارد میشی بعد طرفت. همیشه

هم خاطرتو میخوان.

همه چیز دست در دست هم داد تا اون لحظه از من یه آدم وحشی بسازه.

-خفه میشی یا نه؟ چرا دست از سرم برنمیداري؟ اصلاً چه مرگته؟ چرا نمیگی چی تو اون فکرته؟ حالم ازت بهم

میخوره میفهمی؟ روزي صدبار آرزو میکنم کاش نبودي تا چشمم تو چشمت نیفته. اعصابمو ریختی بهم. چرا نمیري

گمشی تا نفس بکشم؟ میدونی تو هوایی که تو نفس میکشی احساس خفگی بهم دست میده. اصلاً برو بمیر.

اعصابم ریخته بود بهم. فکرکنم تواون لحظه مثله یه وحشی شده بودم که پره هاي بینیش از عصبانیت زیاد تکون

میخورد. علیرضا که میخکوب شده بود. مطمئناً انتظارشو نداشت اینطوري منفجر بشم و بهش بد و بیراه بگم. بهم نگاه

میکرد. از حالت نگاهش سردم شد. نگاش سرد بود. اصلاً هیچی نبود. چرا اینطوري کردم؟ من که دوستش دارم، من که

همه ي وجودم تو وجوداون خلاصه میشه، پس چرا اینطوري بهش توهین کردم؟ چقدر نفهم هستم.حالم از خودم بهم میخوره.

علیرضا ساکت بود. هیچی نمیگفت فقط نگاهم میکرد. حالت نگاهش از صدتا فحش بدتر بود. کاش یه چیزي بگه، کاش

مثله همیشه با نفرت بهم نگاه کنه و عضلات صورتش منقبض بشه. اما هیچکاري نکرد فقط برگشت سوار ماشینش شد

و رفت. ترسیدم نکنه اتفاقی واسش بیفته؟ خیلی بد باهاش حرف زدم. دیگه هیچ امیدي ندارم.

داغونتر از اون بودم که بخوام برم داخل. میترسیدم از حالتم همه بفهمن یه اتفاقی افتاده. سلانه سلانه راه میرفتم.

خودمم نمیدونستم این وقت روز دارم کجا میرم. فقط میرفتم..

کاش هیچوقت از این راه بر نگردم تا چشمام به چشمهاي عسلیش نیفته .خدایا چیکار کردم؟ نمیتونم خودمو ببخشم.

مثله دیوونه ها میرفتم. اصلاً نمیدونستم کجام. یه نگاه به دور و برم کردم و موقعیت دستم اومد. میدونستم یه پارك

همین حوالی هست. پاهام دیگه درد گرفته بود.

رو نیمکت پارك نشستم و نگامو به روبرو انداختم. پارك خلوت خلوت بود. معلومه اینوقت ظهر تو این نقطه از شهر پرنده هم پر نمیزنه.

گوشیموکه همون لحظه ي اولی که سوار ماشین شده بودم خاموش کرده بودم رو روشن کردم و به مامان پیام دادم که

کاري برام پیش اومده و دیرتر میام و بعد دوباره خاموشش کردم.

دلم مالش میرفت و حس و حال از تو بدنم در رفته بود.اگه مامان قبول میکرد که خودم برم این اتفاق نمیفتاد.

اماعلیرضا هم باهام بد حرف زد. همیشه منو مثله زنهاي خیابونی فرض میکنه اما نمیگه چی شده. اگه یهدا اون

کارونمیکرد منم اونقدر تحت فشار قرار نمیگرفتم که بخوام اینطوري به علیرضا توهین کنم.

وقتی به خودم اومدم نزدیک به یه ساعتی میشد که همینطوري به فکرام مجال پرواز داده بودم و کار خودمو با مقصر

دونستن بقیه توجیه میکردم. میترسیدم مامان نگران بشه. سریع رفتم و به هر سختی بود یه ماشین گرفتم و به طرف

خونه دایی حرکت کردم.

وقتی زنگ رو زدم دستام میلرزید. خدا کنه علیرضا نباشه که دیگه روم نمیشه تو صورتش نگاه کنم.

قسمت بیست و سوم

در باز شد. چندتا

نفس عمیق کشیدم و رفتم داخل. باید از همین الان طوري برخورد کنم که سر و صدا بخوابه و بازخواست نشم. همین

که پام به فرش خونه ي دایی رسید شروع کردم.

-سلام من اومدم. به به به به چه استقبال گرمی. الهی من پیش مرگ همتون بشم. تو رو خدا راضی نبودم اینهمه تا جلو

در بیاین. همونجا سرجاتون میشستید خودم میومدم دست بوس. واقعاً شرمنده شدم. لچ عرق شدم. بابا دیگه برید

داخل خجالتم ندین. تو رو خدا بفرمایین. درضمن آش منو بیارین بخورم که دارم تلف میشم.

همینطوري میگفتم و به سمت اتاق پذیرایی میرفتم. همه نشسته بودن و داشتن به جفنگیات من گوش میدادن. مامان

هم که دیگه با چشماش میخواست منو بکشه. حق هم داشت.

-مامان جون،دایی جان، پدرگرامی،عموجان،زندایی جان،خاله ها،نازنین قشنگم،مامان خوشگلم که بد مدل نگاه

میکنه،آقافرزین،همگی سلام

منصور: ما هم بوقیم؟

-دور از جون بوق. من اصل کاري ها رو گفتم، شما در حاشیه این.

نگاهم به یهدا افتاد ولی سریع نگاهمو برگردوندم طرف دایی تا باز فکرم منحرف نشه.

-سلام دایی جان. چاکریم قربان. شما کجایین ماشاا...؟ با از ما بهترون میگردین. دیگه تحویل نمیگیرین جناب!

دایی خسرو :آخه من با تو ووروجک چکار کنم؟ اینقدر به خاطر دیرکردنت اعصابم داغونه که اول میخوام یه دونه

بزنم تو اون صورت مثله قرص ماهت ، بعدش هم تا میتونم بوست کنم..

-دایی جان توبه توبه. این حرفها چیه میزنین؟ اینجا بچه مجرد نشسته. خوبیت نداره از این حرفها میزنین یه دفعه اي

منحرف میشن.در حالیکه همشون منحرف خدایی تشریف دارن.

با چرت و پرت و البته گلگیه مامان من از خطر بازپرسی جستم. سعی میکردم به یهدا نگاه نکنم. از نگاه کردن مستقیم

تو صورت فرزین هم شرم داشتم. خیلی جالبه. یکی دیگه کاري کرده و اصلاً عین خیالش هم نیست، اونوقت من دارم

خجالت میکشم.

-راستی علیرضا کو؟

با سوال مامان خیاري که تا نصفه مثله قحطی زده ها تو دهنم فرو کرده بودم سرجاش خشک شد بیچاره. خونسردي

خودمو حفظ کردم و درحالیکه خیار رو تو دهنم درمیاوردم و کثیف کاري رو به حد اعلا رسونده بودم گفتم: من چه

میدونم؟ من یه کاري واسه غزاله پیشاومد مجبور شدم برم. واسه همین دیر کردم. دیگه بقیه اش رو هم نمیدونم.

مامان :مگه نگفتم بمونی تا علیرضا بیاد دنبالت ؟

دایی خسرو: اي خواهر ول کن عزیز دلمو. چقدر سوال پیچش میکنی؟

-دایی جون میبینین چه ننه اي خدا به ما عطا کرده؟ کلاً آدمو پیچ پیچی میکنه.

دایی دستشو انداخت رو شونه من و منو بیشتر به خودش فشرد و گفت: عزیز دلمی.

الهام باحرص و اعتراض گفت: ا یعنی چی دایی؟ پس من چی؟ شما همیشه راحیل رو بیشتر از بقیه دوست داشتین.

دایی خسرو :نه دایی جان شما هم عزیزدلمی.

منصور: الکی! بابا کجاي کارین؟اگه همه رو یه طرف بذاریم، این راحیل دیوونه ي بیریخت کج و کوله رو هم یه طرف

بذاریم، بازم کفه ي راحیل سنگین تره.

-حالا تو چرا حسودي میکنی؟ یه دونه دایی هم نمیتونی به ما ببینی؟

منصور: نه. خدا این دایی رو واستون ببخشه. ولی نه اینکه ما پونصدتا دایی داریم، واسه این میگم.

-خیله خب حسودا! بیاین ماله شما، نخواستیم.

دایی :مگه من توپم که منو پاس میدي دختره ي چشم سفید؟

خاله کتی با خنده گفت: خب چیکارکنه داداش؟ این حسودا دو دقیقه دیگه ترورش میکنن.

ایندفعه صداي یاسر هم دراومد.

-خب راست میگن دیگه بابا. شما همیشه راحیل رو بیشتر از بقیه دوست داشتین. آخه چرااااااااا؟؟؟ ............. و به حالت

خنده داري دستشو روي چشماش گذاشت و اداي گریه کردن رو درآورد. منصوردست کشید به سر یاسر و به نشونه

همدردي درحالیکه سرشو تکون میداد چندتا پشت کمر یاسر زد و گفت: گریه نکن گریه نکن. میدونم چقدر سخته.

منم کشیدم. ماها همه هم دردیم.

یاسر قیافش رو به نشونه گریه کردن کج و کوله کرد و با لحن گریه آور به منصور گفت: آخه تو که نمیدونی. من عقده

اي شدم. اصلاً تا حالا محبت ندیدم. تو که نمیدونی .تو که نمیدونی.

منصور گریه نکن عشق من دلم آتیش میگیره. قربون اون قیافه ات برم که مثله انجیرخشک شده.گریهنکن. گریه نکن.

دیگه ماها غش کرده بودیم از دیوونه بازي این دوتا. نازنین بیچاره که رنگش سرخ شده بود و با شکمش نمیتونست

موقع خنده راحت نفس بکشه.

-نمیرین شما دوتا. حالا چی شد یاسر شد عشقت؟

منصور :مگهنمیدونستی؟ ( یه آه کشید) من از همون اولش هم یاسر رو میخواستم. عشقمن بود. ولی چه کنم که نازنین

اومد و عشقمو ازم گرفت. هنوزم که هنوزه همدیگه رو دوست داریم. تو جمع بهم ابراز علاقه نمیکنیم که یه دفعه کسی

بویی نبره، اما از قدیم میگن عشق بلاخره رسوا میشه.

الهام: اونوقت این جمله ي گرانقدر رو از کجات درآوردي؟

منصور با حاضرجوابی و پررو پررو گفت: از اونجام.

خاله مانی :ا منصور زشته.

منصور: آخه مامانی نگاه کن وسط سخنان گوهربار و ابراز احساسات من، داره ایراده میگیره.

درحالیکه به شکم یاسر اشاره میکردم گفتم: حتماً اینم ثمره ي عشقتونه نه؟

ایندفعه منصور هم خنده اش گرفته بود. دست کشید به شکم یاسر و گفت: آره این کار من خاك تو سره. شب بود تو

باغ بودیم و خلوت،دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم

آخ که خندمون گرفته بود.

مامان جون :بلند شین برید حیا کنین. چه حرفا میزنن این دوتا. خجالت هم خوب چیزیه. تو دختر یعنی چه؟

-اخب مامان جون کار من گردن شکسته که نبوده، تقصیر منصور بوده.

منصور :حرف نباشه. من نتونستم در مقابل جادوي یاسر طاقت بیارم. وسوسه کننده بود، مگه نه؟(یاسر که میخندید)

مامان جون: بسه بسه. ماندانا ، شکوه بچه هاتونو جمع کنین.

ایندفعه مشخص شد که مامان جون واقعاً حرصش گرفته و از اینکه ما همچین حرفهایی میزنیم ناراحته. خودمو

چسبوندم به دایی و گفتم:ببخشید. تقصیر منصور بی ادبه.

منصور: برو گمشو. تو بی حیا اول سرشو شروع کردي.

یاسر :راست میگه. همیشه به شکم من گیر میدي.

-خب بابا من واسه خودت میگم. چیه این شیکم؟ دیسک کمر میگیریا.

مامان :راحیل بسه.

منصور: واه واه که چقدر هم بی ادب و پررو تشریف داره

دایی خسرو: منصور تقصیر تو بود حرف هم نباشه

منصور: ا (رو کرد به عمو جلال) بابا ببین!!!

زدیم زیر خنده.

با حرف زندایی حواس همه رفت پی زندایی.

-هرچی با علی تماس میگیرم در دسترس نیست.دلواپسش ام. سابقه نداشته بی خبر غیب بشه.

همه ساکت شدن و یه لحظه مامان بهم نگاه کرد و نگاه بقیه هم کشیده شد سمت من. با اینکه خودم بیشتر از بقیه

نگران بودم با این حال گفتم: من که گفتم با علیرضا نیومدم. به من چه که به من نگاه میکنین؟

یهدا مثل همیشه که میخواست مچ گیري کنه با یه لحن مشکوك گفت: تو مطمئنی؟

اومدم جوابشو بدم کهه صداي زنگ در بلند شد. زندایی خوشحال گفت: فکر کنم خودشه ... و رفت تا در رو باز کنه. اگه

خودش نباشه چی؟ اما حدس زندایی درست بود و علیرضا برگشته بود. چه حلال زاده. انگار پشت در وایساده بود تا

صداش کنن. قلبم میزد و فکر میکنم رنگم پریده بود. دستامو تو هم قلاب کردم تا از سردیشون کاسته بشه. دلم داشت

مالش میرفت. برعکس اونچه که فکر میکردم بود. وقتی اومد تو جلوي در یه تعظیم کرد و گفت: درود. احوالات؟

مامان جون پیش دستی کرد و گفت: کجا بودي مادر تا حالا دلم هزار راه رفت؟

تو اون لحظه به خاطر حرف مامان جون حتی با حال خرابم میخواستم بزنم زیر خنده. اگه زندایی نگفته بود علیرضا

نیومده تا یه ساعت دیگه هم مامان جون یادش نبود که علیرضا نیست.

علیرضا اومد سمت مامان جون و گفت: قربون تو سیب سرخ و سفیدم بشم که نگرانم بودي. یه کاري واسم پیش اومد

دیر کردم...و با دو انگشتش لپ مامان جونو کشید.

مامان جون :واااااااااا، پسره ي بی حیا. شماها امروز چتون شده؟

منصور: بعد اونوقت به من میگن بی حیا، واا... . تازه شماها هنوز آمار اینو ندارین

علیرضا :تو که از قدیم الایام بی حیا بودي و در بی حیا بودن و بی شرف بودنت شکی نیست. من میدونم تو چه جونوري

هستی. جرأت داري یه دونه از آمارهاي منو رو کن تا من تصویري بهشون آمار بدم.

منصور: برو داداش من. تو اگه بیل زنی برو باغچه خودتو آب و جارو کن ضایع نشی

علیرضا :با من یکی به دو نکن مارمولک

منصور :میخوام رسوا بشی

علیرضا :پس از پریروز شروع میکنیم

منصور بهش چشم و ابرو اومد

علیرضا :خوشم میاد حساب دستت اومد. هیچکی نمیتونه واسه من زیرآبی بره..... و سینه اش رو کمی آورد جلو.

منصور :حالا مواظب باش هوا یه نموره سرده نچایی، بچه ات میخواد شیر بخوره.

علیرضا :اي بی تربیت. خجالت بکش. من که ابعاد ندارم

منصور :راست میگیا. ولی بلاخره این بچه هایی که درست کردي تغذیه که میخوان بشن؟

علیرضا :اونو که من نباید بگم. بعد هم حساب زبونت دستت باشه، خانواده اینجا نشسته.

خیلی از پرروبودنشون خنده ام گرفته بود.

الهام: ایول. منصور جلو علیرضا پررو بازي نمیتونه دربیاره.

منصور :شما ساکت. ببین کارم به کجا رسیده که این تپل هم واسه من اظهار نظر میکنه.

الهام :منصور

علیرضا :واي که باز جیغش دراومد.

الهام :ا علی بابا من که طرف تو بودم.

سارا :شما همینطوري میخواین به حرفهاي بچه گانتون ادامه بدین؟

علیرضا :شما هم اینجا بودي؟ خدا منو نبخشه که که شما رو ندیدم. دیگه خوبی؟شوهرت خوبه؟ راستی کجاست؟....

بعد دوباره رو کرد به الهام و گفت: میدونم طرف منی. اما دیگه گربه نشو، دفعه آخرت هم باشه که به من میگی علی

بابا(دوباره طرف صحبتش سارا شد) سارا تو الان خفه شدي؟ حرفی واسه دفاع از خودت و ناموست نداري؟

سارا: تو اینقدر پرروئی که من هرچی بگم یه چیزي میگی. کی حریف زبون تو و منصوره. همون بهتر هیچی نگم. حالا

خوبه نفر سومتون انصراف داد.

منظورش به من بود. سارا هم مثل یهدا همیشه تو متلک پروندن و ضدحال زدن استاد بود.

-پس همون بهتر که هیچی نگی. چقدرهم این زیپ دهنتو بسته نگه میداري.

منصور: ساراجان عزیز دلم ضایع شدي؟

زندایی مهوش واسه اینکه بحث ادامه پیدا نکنه و دلخوري پیش نیاد گفت: اینقدر این دخترمونو به حرف گرفتین که

منم یادم رفت هنوز ناهار نخورده.بیا قربونت، تو دیر اومدي بقیه ناهار خوردن، فقط تو و علیرضا موندین. بیاین غذاي

شما رو هم گرم نگه داشتم بخورین. بلند شو راحیل جان..... و خودش به سمت آشپزخونه راه افتاد. کلاً زندایی در این

زمینه ها خیلی باحاله. خودش میبره و میدوزه و تن میکنه، مهلت مخالفتم به هیچکس نمیده. منم پشت سر زندایی راه

افتاد تا دوباره زبونم کار نیفته. زندایی همینطوري که به سمت آشپزخونه میرفت گفت: علیرضا، مامان تو هم بیا یه دفعه

اي واسه تو هم بکشم.

علیرضا :من سیرم، بعداً میخورم.

دایی خسرو: بعداً کی میشه؟ عصري هم میخوایم بریم سر خاك بابا دیگه نمیشه.

علیرضا :خب من یه فکري به حال خودم میکنم. سر خاك رفتن که دیگه...

دیگه اومدم تو آشپزخونه و باقی حرفهاشونو کامل نشنیدم. مطمئن بودم علیرضا به خاطر من از غذاخوردن طفره میره.

همه هم که ماشاا... قصد دادرن ما دوتا رو بذارن بغل هم.

با کمک زندایی میز رو چیدم و زندایی همراه با اینکه غذا میکشید از تو آشپزخونه داد زد: علیرضا بیا مامان

این بلندترین صدایی بود که تا حالا از زندایی شنیده بودم و کلاً امروز رکورد حرف زدنشو دیگه ترکونده بود.

چند دقیقه اي نگذشته بود و من هنوز اولین قاشق رو تو دهنم نذاشته بودم که علیرضا اومد داخل. سرمو انداختم پایین

و شروع کردم به غذا خوردن. دستام میلرزید ولی سعی در کنترلشون داشتم. علیرضا اومد پشت میز نشست و زندایی

براش غذا گذاشت.

زندایی :دیگه چیزي نمیخواین؟

-نه ممنون

هردومون باهم این جمله رو تکرار کردیم. یه لحظه باز نگاهم تو نگاه عسلیش گیر کرد ولی سریع به طرف بشقاب

غذام کنترلش کردم.زندایی بعد از چند لحظه رفت بیرون، که اي کاش نمیرفت. تند تند غذامو میخوردم تا خلاص بشم

و برم بیرون. تو این وضعیت اصلاً نفهمیدم مزه غذا چطوري بود. به خاطر تند غذاخوردن ، یه دونه برنج پرید تو گلوم و

باعث شد سرفه بیفتم. حس خفگی بهم دست داده بود. همیشه از افتادن غذا تو گلوم نفرت داشتم. علیرضاسریع یه

لیوان آب پر کرد و گرفت جلوي دهنم. بدون اینکه خودم لیوانو بگیرم همینطوري یه نفس آب داخل لیوانو سرکشیدم.

میترسیدم خفه بشم. یه مقدار حالم بهتر شده بود، اما سرفه ام کامل قطع نمیشد. ایندفعه خودم یه لیوان پر کردم و

بازمتموم اب رو خوردم. معده ام درد گرفته بود. هیچطوري سرفه ام قطع نمیشد و داشت عصبانیم میکرد.

-یه ذره طاقت بیار سرفه نکن قطع میشه. خارش داره اما چند دقیقه بگذره خوب میشه.

یعنی باهام حرف زد؟ جوابشو ندادم و فقط سعی کردم سرفه نکنم. اشک تو چشمام جمع شده بود. بعد از چند دقیقه که

به پت پت افتاده بودم،بلاخره بهتر شدم. علیرضا که با خیال راحت داشت غذاشو میخورد. دیگه میلم به غذا نمیکشید،

مخصوصاً با آش و لیوانهاي آبی که خورده بودم معده ام در حال انفجار بود. بی خیال غذا خوردن شدم و بعد از اینکه

قسمت دست نخورده رو داخل ظرف ریختم ، شروع کردم به شستن بشقابم. همین که شستنم تموم شد، علیرضا هم

غذاشو تموم کرده بود و مشغول جمع کردن میز بود. نمیدونستم بهش کمک کنم یا بذارم خودش اینکارو انجام بده.

بلاخره راضی شدم و رفتم کمکش. دوتایی مثل اینکه همدیگه رو نمیبینیم به کار خودمون بودیم. بعد از مرتب شدن

آشپزخونه آستیناشو بالا زد و شروع کرد به شستن ظرفها. علیرضا همیشه همینطوري بود و تو کارهاي خونه کمک

میکرد و مثل یاسر و منصور از زیر کار در رو نبود. چقدر اون موقع ها به خاطر ظرف شستن مسخره اش میکردم و اونم

فقط میخندید و صورتمو کف مالی میکرد تا حرصمو دربیاره. ناخودآگاه رفتم کنارش وایسادم و شروع کردم به ظرف

شدن. متوجه شدم که یه لحظه یه مکث کوتاه کرد،ولی چون من توجه نکردم اونم به کارش ادامه داد.

خیلی سریع ظرفها شسته شد. میدونستم بعد از ناهار عادت داره چایی بخوره. خود منم بعضی مواقع شدید هوس چایی

میکردم. همینطور هم شد و ورفت چایی ریخت. در کمال تعجب دیدم که دوتا چایی ریخت و روي میز گذاشت. دستمو

خشک کردم و چاییمو برداشتم تا برم بیرون. به خاطر کاري که امروز صبح انجام داده بودم، موندن بیشتر از این جایز نبود.

علیرضا :صبر کن کارت دارم.

ایسادم. یعنی چیکارم داره؟ آروم برگشتم و پشت میز نشستم. قلبم شدید سر و صدا راه انداخته بود. واسه اینکه

معذب نباشم فنجون چایی رو بردم سمت لبم، اما داغ بود و مطمئن بودم که اگه بخوام بخورمش میسوزم و باز

خرابکاري میشه. ازبالاي فنجون بهش نگاه کردم. جا خوردم. به صندلی تکیه داده بود و مستقیم داشت بهم نگاه میکرد.

نمیتونستم تشخیص بدم چی تو نگاهشه ، اما اینو میدونستم که هنوزم از من متنفره. فنجونمو روي میز گذاشتم و نگاهم

رو کشوندم سمت میز. سنگینی نگاهشو هنوز هم حس میکردم،اما جرأت نمیکردم بهش نگاه کنم و یا بگم ازم چی

میخواد. کم کم طاقتم تموم شد. هنوزم بهش نگاه نمیکردم اما گفتم: -گفتی اینجا بشینم تا بیاي منو سیر کنی؟

خیلی راحت گفت: آره میخواستم نگاهت کنم(تعجب کردم. حرفشو ادامه داد) میخواستم مطمئن بشم آدمی مثل تو از

خیانت و این حرفها میگه.

دیگه تو سرم هزارتا علامت سوال اومده بود. این پسره دیوونه است؟ کم کم دارم به این نتیجه میرسم تعادل روحی

روانی نداره؟ دیگه چی شده که اینطوري میگه؟

(پوزخند زد) خوب اداي آدمهاي مظلوم رو درمیاري

تمام قدرتمو جمع کردم و غرورمو گذاشتم کنار:

-چرا نمیگی چته؟ نمیخواي این دعواي چند ساله رو تمومش کنی؟

هیچی نگفت و فقط بهم نگاه کرد. بازم تنفر. دیگه دارم کم میارم. کاش هیچوقت اسیر نمیشدم تا حالا مجبور باشم

خفت و خواري بکشم. از پشت میز بلند شدم و خواستم برم بیرون که گفت: در مورد یهدا میتونی رو کمک من حساب

کنی. ولی فقط یهدا...

حرصم دراومده بود. میخواستم منفجربشم.

-کسی از تو کمک نخواست. خودم حلش میکنم، فراموش کن. از این به بعد هم بدون چیزهایی که به من مربوط میشه،

ربطی به حضرت آقا نداره..... و از آشپزخونه خارج شدم.

میخواستم گریه کنم؟ همیشه باید اینطوري بشه.

با کمال تعجب نه صدایی میومد، نه کسی داخل خونه بود. اینا کجا رفتن پس؟

همه جاي خونه دایی رو گشتم ولی کسی نبود. متوجه شدم کفش ها و بقیه وسایلشون هم نیست. کی رفته بودن که من

متوجه نشده بودم؟ نکنه رفتن سر خاك آقاجون؟ ولی این وقت ظهري که از گرما هلاك میشن. چرا به ما نگفتن؟

هرچی با موبایلاشون هم تماس میگرفتم کسی جواب نمیداد. دیگه کم مونده بود جیغ بزنم. مثل آدمهایی که دارن

میبرن بکشنشون رفتم تو آشپزخونه. با تعجب دیدم علیرضا سرشو روي میز گذاشته. یعنی خوابه؟ آروم رفتم سمتش.

آهسته و عمیق نفس میکشید. به راحتی میتونستم بفهمم چقدر لاغر شده. چرا هر دفعه میبینمش لاغرتر میشه؟ نکنه

مشکلی داره و از همه مخفی میکنه؟ یه دفعه سرشو بلند کرد. از دیدن من جاخورد. خودمم انتظار نداشتم یه دفعه اي

بلند بشه. هول شدم و با تته پته گفتم:باور کن کاري ندارم،اما هیچکس خونه نیست.

امروز دیگه واقعهاً از هر جهتیواسم خوشگل شده بود. همینطوري باید از هر طرفی میخوردم. چه حرف چرتی هم زدم

بهش. مثل منگل ها بهش نگاه میکردم.

علیرضا: الان منو نگاه کنی قراره بقیه برگردن؟

تو اون لحظه اگه یه چیزي دم دستم بود میکوبیدم بر فرق سرش.

-نخیر چون خیلی خوشگلی دارم نگاهت میکنم. مشکل داري با خودت. هیچکس نیست،هرچی هم باهاشون تماس

میگیرم هیچکدوم جواب نمیدن. حالا بازم تیکه بنداز.

علیرضا :ببین سر من داد نکش. رفتن که رفتن، به من چه؟ تو هم میخواي بري، برو، کسی جلوت رو نگرفته.

-نخیر پس فکر کردي اینجا میمونم تو فیض ببري؟ مطمئن باش میرم. آدم نیستی که ..... همون لحظه گوشیم زنگ

خورد. انگاري باید زنگ میخورد تا من دوباره از روي عصبانیت به علیرضا توهین نکنم. به به پیام بازرگانی هم که از راه

رسید. با این یکی چه کنم؟ اما خوب موقعی بود

-سلام جناب، چه خبرا؟ خبر نمیگیرین قربان، بی وفا شدین. پارسال دوست امسال درد و بلا بگیري. آفتاب از کدوم

طرف دراومده؟ سرافراز کردین....... و از آشپزخونه اومدم بیرون. قیافه ي علیرضا رو اصلاً ندیدم،اما مطمئن بودم فرزاد

اونطرف خط یه علامت تعجب گنده بالا سرش ظاهر شده.

فرزاد: سلام ووروجک، چی شده که تو مهربون شدي؟ ببینم دوربین مخفیه؟

بلند بلند حرف میزدم تا علیرضا هم بشنوه

-نه واا... فقط محض دلتنگی بود.

فرزاد یه دفعه با صداي گرفته گفت: کسی پیشته؟

دلم گرفت. حتماً فهمیده همش تظاهري بوده. چیزي نگفتم تا خودش بعد از یه مدت سکوت گفت: امشب برنامه اي داری؟

-هنوز نه. ولی چرا؟ چیزي شده؟

فرزاد :نه. فقط میخواستم اگه موافق باشی بریم بیرون.

خدا خدا خدا ، مرگ بخورم من. مردشور صورتمو بشوره با این بساطی که دارم.

-میدونین چیه، کاري ندارم، اماعصري میخواستیم بریم بیرون.

فرزاد :خوبه خودت شدي. من منظورم شب بود. شب چیکاره اي؟

-به جون خودم من بی کارم. البته دانشجوام.

فرزاد :زبون نریز راحیل. کی بیا دنبالت؟

-این لفظش امریه الان، یا خواهشی؟

فرزاد: من بیجا بکنم امر کنم. حالا شما منت بذارین بگین این مجنون سینه چاك چه ساعتی بیاد دنبال لیلی.

اوه اوه که باز فرزادرو جو گرفتش. ولی خیلی از این مدل حرف زدنهاش که با شوخی همراه بود خوشم میومد.

-ساعت نه چطوره؟

فرزاد :هرطور راحتی. پس ساعت نه حاضر باش.

-پس تا نه

فرزاد: یعنی میخواي قطع کنی؟

-خب چیکار کنم؟

فرزاد :حرف بزن واسم. خوابم میاد.

-خب برید بخوابید.

فرزاد :خوابم نمیبره. تو واسم حرف بزن من حس کنم کنارمی بعد، بعد بخوابم.

مات شده بودم. این حرفها چی بود میزد. یه چیزي تو کله اش خرده بود. دیگه حسابیبا من راحت شده بود.

-من حرفی ندارم.

فرزاد: عیبی نداره،از صبح که از خواب پاشدي تا حالا رو واسم تعریف کن.

دلم گرفت. از صبح تا حالا همش اعصاب خردکنی داشتم. یه دفعه یاد غزاله افتادم که از اینکه من با فرزاد بودم ناراحت

شده بود. حالا باز داشتم با فرزاد حرف میزدم. عجب گیري کردم.

فرزاد: خودت خواب رفتی؟

نه داشتم فکر میکردم.

فرزاد: به چی؟ به من؟... و بعد پقی زد زیر خنده. خودمم از دستش خنده ام گفته بود.

-ببین دیگه من کارم به کجا رسیده که باید فکرام به چه چیزها بره

فرزاد: اونوقت راحیل این چه ربطی داشت؟

-خودمم نمیدونم

(صداش شیطون بود) :خب ببین حالا که داري به من فکر میکنی بذار خودمو توصیف کنم که راحت تر فکرت بکشه.

-لازم نکرده. باز شما بی ادب شدین؟

فرزاد: من که چیزي نگفتم.

-نمیخواد بگین. من رفتم، کار دارم.

فرزاد: باشه باشه. خودمو توصیف نمیکنم، به خدا لباس پوشیدما، لخت نیستم.

زدم زیر خنده. عجب آدمیه.

فرزاد: آي خندیدي. خب دیگه خانمی حالا که کار داري من زحمتو کم میکنم. کاري نداري؟

-نه ممنون

فرزاد: قربانت. مواظب خودت باش

یه دفعه اي بدون اینکه منظوري داشته باشم و یا حواسم باشه گفتم: تو هم همینطور. مراقب خودت باش.

اوه اوه چه گندي زدم. سریع گفتم: خداحافظ.....و تماسو قطع کردم. منم دیگه داشتم تحت تأثیرات قرار میگرفتم. اصلاً

معلوم نیست چه مرگمه.

از روي مبل بلند شدم و برگشتم تا به سمت در هال برم که علیرضا رو پشت سر خودم دیدم.

علیرضا :مکالمه ي عاشقانتون تموم شد؟

نمیخواست دست از تمسخر و نیشخند برداره.

-بله تموم شد. درضمن به شما یاد ندادن فالگوش واینستی؟

(پوزخند زد) -فالگوش واینستاده هم میدونم چیکاره اي؟

-که چی؟ آره من همه کاره. به تو چه؟ چی میخواي از جونم؟

اومد سمتم. یه دفعه به خاطر تنها بودنمون ترس برم داشت. نفس هاي سنگین و پشت سر همش به صورتم میخورد.

داغ شده بودم. حالت آدم هاي جنون دار رو گرفته بود و کنار صورت و گوشهاش سرخ شده بود.دونه هاي عرق رو به

راحتی میتونستم رو پیشونم ببینم که چند تا از اونما آروم از کنار صورتش سر خورد. میترسیدم، خیلی هم میترسیدم. تو

چشمام زل زد و گفت: ازت بدم میاد. حالم از آدمهایی مثل تو به هم میخوره، احساس خفگی میکنم. روزي صدبار اینو

واسه خودت تکرار کن که ازت متنفرم لعنتی. هیچوقت یادت نره.

نفس نفس میزد. میخواستم بمیرم. ناخودآگاه محکم هلش دادم عقب،که باعث شد پرت بشه روي مبل. بازم خرد شدم.

داشت مقابله به مثل میکرد. میخواستم داد بزنم و خودمو خالی کنم. دیگه کاسه صبرم لبریز شده بود.

-خفه شو عوضی. چی فکر کردي پیش خودت؟ چقدر من بدبختم. چقدر بیچاره ام. آخه چرا من ..... دیگه نتونستم

ادامه حرفمو بگم. بگم که چرا عاشق کسی شدم که میدونم به جرم نکرده ازم متنفره، ولی نتونستم. بازم نتونستم. هق

هق گریه بهم این اجازه نداد. انگار یه چیز سفت راه گلومو بسته بود. از خونه دایی زدم بیرون. نمیتونستم بیشتر از این

بمونم و تحمل کنم. بازم یه ضربه دیگه. فقط اي کاش میفهمیدم چرا!

وقتی صداي زنگ آیفون بلند شد به سختی چشمامو باز کردم. همه جا تاریک بود. حوصله بلند شدن از روي بلند رو

نداشتم.از خونه دایی تا اینجا هم خودمو با بدبختی رسونده بودم. انگار از وقتی اومده بودم خونه حالم بدتر شده بود. با

یه تکون درد تو تموم تنم میپیچید. سرم مثل یه وزنه بیست کیلویی رو تنم سنگینی میکرد. چه خروس بی محلی. مگه

نمیبینه چراغها خاموشه که الکی زنگ میزنه؟شاید هم مامان اینا باشن،ولی نه اونا که کلید دارن.

خوب بود نزدیک آیفون بودم. خودمو کشوندم سمت آیفون و با جون کندن جواب دادم.

-بله؟

فرزاد: منم فرزاد. راحیل خودتی؟

-بله خودمم. امرتون؟

فرزاد :چرا صدات گرفته؟ حالت خوبه؟

واي که حوصله حرف زدن نداشتم.

-بله حالم هم خوبه. امرتون؟

فرزاد :در رو باز کن

این دیگه چی میخواد؟ حرف سرش نمیشه؟

فرزاد دوباره گفت: در رو باز کن وگرنه از دیوار میام بالاها.

گل بود به سبزه نیز مزین شد. در رو باز کردم. فقط خداخدا میکردم کسی سر نرسه. دوباره با جون کندن خودمو روي

مبل ولو کردم. صداي در هال اومد و پشت سرش صداي فرزاد.

-راحیل؟ کجایی؟

-اینجا

فرزاد: اینجا کجاست؟ چرا چراغها خاموشه؟.... و در ظرف مدت چند ثانیه فرزاد فضول چراغهایی که دم دستش اومده

بود رو روشن کرد. میخواستم کله اش رو بکنم.

-لطفاً خاموششون کنین.

فرزاد: چی چیو خاموش کنم؟ آدم اینجا ترس برش میداره.

از تن صداش و صداي قدم هاش که هی نزدیک تر میشد فهمیدم داره میاد سمت من.

فرزاد :راحیل تو واقعاً تو این تاریکی نمیترسی؟ به به چقدر شجاعی،من به شخصه میترسم مگه اینکه یکی بغلم کنه.

حالا ببینم تو که تنهایی هان؟

خنده ام گرفته بود. اگه به این بشر هم هیچی نگی، خوب پرروئیه.

فرزاد :راحیل چرا جواب ....... یه دفعه حرفشو قطع کرد و همراه با اون صداي قدم هاش هم قطع شد و ایندفعه با

صداي بلندتر که به راحتی میشد تعجب و نگرانی رو ازش فهمید گفت: راحیل چه بلایی سر خودت آوردي؟ حالت خوبه؟

اومد سمتم و پاییین مبل، رو زمین، روي دوتا پاش نشست.

فرزاد: راحیل صدامو میشنوي؟

-بله هنوز نمردم.

فرزاد: حالت خوبه؟

-آره خیلی خوبه. چه سوالهایی میپرسینا.

فرزاد :چرا اینجا نشستی؟ بیا بریم دکتر.

-دکتر نمیخواد. خوب میشم سرم درد میکنه.

فرزاد: از رنگ و روت مشخصه. مسکن دارین؟

-نمیدونم. باید تو کابینت بالایی باشه.

فهمیدم از جاش بلند شد. حالا یکی ندونه فکر میکنه ما فقط یه دونه کابینت بالایی داریم. فقط خدا کنه پیدا کنه. چشمام

داشت سنگین میشد.

با بخار داغی که به صورتم خورد چشمامو باز میکردم. واسم شیر داغ آورده بود. بعضی موقع ها آدم از کارهاي این

پسرا تعجب میکنه،باورش نمیشه با تموم بی اصولگري هاشون از این کارها هم بلد باشن. صاف روي مبل نشستم و

لیوان و قرص رو ازش گرفتم.چون شیرش داغ بود نمیتونستم قرص رو باهاش بخورم،تو گلوم گیر میکرد.فکر کنم

خودش فهمید،چون رفت و با یه لیوان آب برگشت. یه دفعه خنده ام گرفت. آدمی با این قد و هیکل چقدر بهش میاد

پرستاري کنه. از لبخند محوم متوجه شد باز یه فکري تو ذهن منحرفم اومده.

فرزاد :چیه؟

-هیچی . دستتون درد نکنه.

وقتی قرص رو خوردم باز تکیه دادم.

فرزاد: شیر رو هم بخور.

-نمیخوام

فرزاد: میگم بخور بگو چشم

-چشم ، ولی نمیخوام

لیوانو گرفت جلوي لبم.

فرزاد: باید بخوري

-پس زوریه؟

فرزاد: در حال حاضربله

-چشمم روشن

فرزاد: دیگه دیگه. بخور

-آخه داغه

فرزاد :نترس اونقدر داغ نیست که نتونی بخوریش.

-پس اون بخار چیه که داره از توش درمیاد.

فرزاد: میدونی چیه؟

-نه نمیدونم

فرزاد: همین دیگه. هرچی هم حالت خراب باشه بازم این زبونت کار میکنه

-مگه بده؟

فرزاد :نه اتفاقاً خیلی هم خوبه. من که عاشقشم.

بازم ازش خجالت کشیدم و براي فرار از این حالت شروع به خوردن شیر کردم.

حالم بهتر شده بود. انگار تو این موقع ها اگه یکی باشه که با آدم حرف بزنه و اونو از خودش بیرون بیاره، بهتره. لیوانو گرفتم سمتش.

-ممنون

فرزاد: تو که کامل نخوردیش. همشو بخور.

-به خدا دیگه نمیتونم. خیلی زیاده، معده ام درد گرفت.

لیوانو گرفت و روي میز گذاشت و گفت: باشه. نمیخواي استراحت کنی؟

-من قبل از اینکه شما هم بیاین در حال استراحت بودم.

فرزاد: بله خیلی ممنون که به من میگی مزاحم،اما اینطوري رو مبل میخواي استراحت کنی؟ گردن و کمرت که داغون میشه.

-نمیشه.

فرزاد: پاشو بر سرجات بخواب، منم برم خونمون.

-شما میخواین برید خونتون مختارین،اما من همینجا میمونم، یه قدم دیگه بردارم پخش زمین میشم.

فرزاد: بلند شو کمکت میکنم.

-کمکم میکنین؟ قربون دستتون اگه دیگه کولم کنین.

فرزاد :باشه

-چی باشه؟

فرزاد: کولت میکنم.

به یه واکنش که از خودم بعید میدونستم سریع پاشدم و گفتم: نه خودم میرم.. ولی نتونستم تعادلم رو حفظ کنم و اگه

فرزاد نگرفته بودم میخوردم زمین. با اینکه حالم بهتر شده بود اما واقعاً در اون حدي نبودم که راحت رو پاهام بایستم.

اصلاً حس خوبی نداشتم. مثل یه بچه تو حلقه ي بازوهاش گرفته بودم.

فرزاد: آخه چقدر کله شقی دختر؟ بیا بشین سرجات

مطمئنم متوجه معذب بودنم شد. منو روي مبل نشوند و خودش رفت سمت اتاقم. ائنجا رفت چیکار؟ خدایا عاقبت منو

خودت ختم به خیر کن.

بعد از چند لحظه با دوتا پتو و بالشت برگشت. باریک ا... بهش نمیاد . یکی از پتوها رو پهن کرد روي زمین و اون یکی

رو گذاشت واسه اینکه بندازم روم. بالشت روهم مرتب کرد و برگشت سمتم.

فرزاد: این تیکه راهرو که دیگه میتونم کمکت کنم؟

نه ممنون. خودم میام.... دستمو به مبل گرفتم و رفتم سرجایی که واسم درست کرده بود دراز کشیدم.

فرزاد: با مانتو و روسري میخواي بخوابی؟

-بله،مشکلیه؟

فرزاد :آره. درش بیار بده به من برم آویزون کنم.

-لباسم مناسب نیست. بعداًدرش میارم.

فرزاد: باشه، ولی تو هم خجالت میکشیدي و خبر نداشتیم؟

آخ که اگه میتونستم یه دونه میکوبیدم تو کله اش تا هی منو مسخره نکنه.

فرزاد: گشنت نیست؟

-نه گشنه ام نیست،اگه هم گشنه ام باشه مطمئن باشین شما نمیتونین بهم کمکی کنین. فعلاً میخوام بخوابم، چشمام باز نمیشه.

فرزاد: آره فقط همیشه زبونت به کاره.

-حالا هی گوشه کنایه بزنین.

فرزاد: واقعیته. راستی بقیه کجان؟

-نمیدونم. من خونه داییم داشتم ناهار میخوردم وقتی اومدم بیرون دیگه بقیه نبودن. هرچی هم باهاشون تماس میگیرم

جواب نمیدن،نمیدونم کجان.

فرزاد :مگه نمیشه؟

-حالا که شده،کاریش هم نمیشه کرد.

مشکوك نگام کرد.

فرزاد :مشکلی پیش اومده؟ بهت گفتم رو من میتونی حساب کنی

از اینکه من دراز کشیده بودم و اونم کنارم کنارم نشسته بود و داشت محبت خرج میکرد معذب بودم. عجب گیري افتادیم.

-نه مشکلی پیش نیومده. آقا فرزاد مثل اینکه من قراربود بگیرم بخوابم ها، شما حرف میزنین نمیذارین من بخوابم.

فرزاد :یعنی خفه شم دیگه؟

-من هرگز توهین نکردم، حالا شما هرجور خودتون صلاح میدونین رفتار کنین.

فرزاد :راحیل نمیخواي چیزي برات بیارم بخوري؟

-نه ممنون

فرزاد: تشنه هم نیستی؟

-نه متشکر

فرزاد: چیزي لازم نداري؟

-نه مرسی

فرزاد: ببینم منو سر کار گذاشتی؟

-نه، فقط مثل اینکه شما عزمتونو جزم کردین نذارین من بخوابم.

فرزاد: باشه باشه راست میگی. من دیگه میرم،کاري داشتی خبرم کن،راستی گوشیتو هم روشن کن.

-به روي دو دیده. زحمت کشیدین تشریف آوردین ،واقعاً ببخشین اذیت شدین،انشاا... جبران کنم، لطف عالی مستدام.

فرزاد: انشاا... که من مریض بشم و تو بتونی واسم جبران کنی. اونوقت من دیگه مثل تو زبون نمیریزم، از اونجایی که

خیلی پرستارمو دوست دارم لال میشم.

خدایا منو راحت کن که اینهمه از دست این پسره خجالت نکشم. واقعاً هم لال میشه، بیشتر منو لال میکنه تا خودش لال بشه.

فرزاد :کاري نداري؟

-نه، آخ.

فرزاد: چی شد؟

-هیچی گردنم از عصر تا حالا شدید درد میکنه.

فرزاد: پس چرا هیچی نمیگی؟

-گفتم که سرم درد میکنه.

فرزاد: گردن فرق داره

-اخب حالا اگه صلاح میدونین، بشینیم حول محور گردن و سر بحث کنیم.

خندید و سرشو تکون داد.

فرزاد :بلند شو بریم دکتر،اینطوري خیالم راحت نیست.

-مسکن خوردم خوب میشم.

فرزاد: اگه خوب نشدي چی؟ بلند شو هی مخالفت نکن.

-آخه بریم دکتر یه دفعه مامان اینا بیان خوب نیست

فرزاد: واسشون پیغام بذار.

-نگران نشن یه دفعه؟

فرزاد :پس میخواي چه کنی؟ تو که میگی اونا یه دفعه اي گذاشتن رفتن، پس مطمئن باش نگران نمیشن.

-اینم حرفیه.

فرزاد: پس بلند شو سریع بریم دکتر و برگردیم.

-نه نمیخوام

فرزاد :باز که حرف خودتو زدي

به زور چشمامو باز و بسته میکردم. قدرت اینکه بلند بشم و برم دکتر رو نداشتم، فقط زبونم به قول فرزاد میتونست کار

کنه،نمیخواستمم از فرزاد کمک بگیرم. روم نمیشد.

فرزاد: راحیل مشکلی پیش اومده؟

یه دفعه اي فکري تو ذهنم اومد.

-نه ولی من از دکتر میترسم.

فرزاد که: چی اونوقت؟.

-همین که شنیدین، من از دکتر میترسم

فرزاد: عیب نداره، من اونجا هستم نمیذارم بخورتت. بلند شو دخترجون، بهونه نیار.

با حرص گفتم: آخه نمیتونم بلند بشم.

فرزاد شیطون لبخند زد.

فرزاد: ا پس اینطور. اینکه مشکلی نداره ، من میبرمت.

خدا خدا منو بکش. چه وضعیتی شده ها. خدا هیچکس رو خجالت زده نکنه.

-دستتون درد نکنه،من همینطوري راحتم.

فرزاد: بلخره که باید بري دکتر، نمیشه که درد بکشی. در عوض اینکه چند ساعت درد تحمل کنی ، یه چند دقیقه منو

تحمل کن..... و باز با شیطنت نگام کرد.

-مثل اینکه شما متوجه نیستین نه؟ من همینطوري راحت تر هستم.

فرزاد :اي بابا نمیخوام بخورمت که ، کمکت میکنم تا بري تو ماشین،همین.

ول کن نبود. پتو رو کنار زدم.

-لازم نکرده. شما کنار وایسین من خودم میرم.

فرزاد :نه مثل اینکه تو حرف حساب حالیت نیست.... و بلند شد و کمکم کرد که بایستم. بهش تکیه داده بودم. اصلاً

حس خوبی نداشتم، روم نمیشد دیگه حرف بزنم و ازش بخوام بی خیال دکتر رفتن بشه. همه چیز یه دفعه اي شد.

بعد از چند لحظه که واسه من یه عمر تموم شد، فرزاد در ماشین رو باز کرد و گفت: رسیدیم. پیاده شو. بیا تکیه ات رو

بده به من بریم. درحالیکه اصلاً بهش نگاه نمیکردم با کمکش از ماشین پیاده شدم. کامل تمام وزن بدنم بهش بود.

فرزاد :راحت باش، لازم نیست رو خودت فشار بیاري.

اگه میخواستم روخودم فشار بیارم هم نمیتونستم. حس تو بدنم نبود. علیرضا ببین منو به چه روزي انداختی

با کمک فرزاد رفتم و رو صندلی نشستم.

فرزاد :همینجا باش تا برگردم.

-باشه

اگه نمیرفتم دکتر بهتر بود. جدا از اینوضعیت خودم میدونستم این دردها همش عصبیه و با یه مقدار استراحت رفع

میشه. ولی چرا کنار فرزاد که بودم اینهمه معذب بودم؟ من کلاً آدم خجالتی نبودم و اینطوري نبود که بخاطر یه همچین

کاري، اونم وقتی تو وضعیت نرمال نبودم، اینقدر خجالت بکشم. یادم نمیره یه دفعه که به زور الهام سوار خط واحد

شلوغ شده بودم با یه ترمز صاف رفتم تو شیکم یه پسره و به جاي اینکه خجالت بکشم کلی هم با پسره دعوا کردم .

بعدش با الهام چقدر سر این موضوع خندیدیم. کلاً از اول تا حالا رو فرزاد حساسم و ازش خجالت میکشم.

همینطور که فکرشو میکردم همش به خاطر اعصاب بود و دکترفقط مسکن واسم تجویز کرد. از اونی که میترسیدم به

سرم اومد. با خفت و خواري آمپول رو زدم و بعد از یه ساعت لنگ لنگون با کمک فرزاد رسیدیم خونه. کمکم کرد تا

سرجام دراز بکشم. تو این فکر بودم که اي کاش حالا که ضایع کاري شده یه دفعه اي میرفتم داخل اتاقم،اما ترجیح دادم بیخیال بشم.

فرزاد :بهتري؟

-آره فکر میکنم عضله هام باز شده،اما شدید احساس خواب میکنم. واقعاً دستتون درد نکنه ، تو زحمت افتادین.

فرزاد: نه بابا چه زحمتی،واسه من که رحمت بود

خدا ذلیلش نکنه که اینهمه پررو تشریف داره. همینطوریش میخوام آب بشم برم تو زمین حالا این وسط واسه من زبون

هم میریزه. کاش زودتر بره،امروز به اندازه کافی خجالتم داده. ولی من چقدر بی انصاف و قدرنشناس هستم، اگه فرزاد

نبود تا حالا دیوونه شده بودم.

فرزا:د اگه کاري نداري من دیگه تا بقیه نیومدن برم.

-واقعاً از کمکتون ممنون

فرزاد :باز که تعارف کردي. من آرزومه تو با من راحت باشی،مثل امروز ظهري که خداحافظی کردي..... و بهم نگاه کرد.

چی باعث شده که فرزاد منو انتخاب کنه؟ اصلاً اینهمه عشق و محبت چطوري تو چشماش جا شده؟ دارم در مقابل

محبت ها و خوبیهاش کم میارم. کاش بره دنبال کسی که که قدرشو بدونه،نه اینکه مثل من ناامیدش کنه. نمیتونستم

نگاهمو از چشماش بگیرم. یه عالمه حرف واسه گفتن داشت و من یه عالمه غم .کاش میتونستم بهش بفهمونم دل من

یه جاي دیگه گیره. کاش میتونستم طوري که قلب مهربونش نشکنه بهش بگم که من نمیتونم. قانعش کنم که من

لیاقتشو ندارم. کاش میتونستم بگم اون از همه لحاظ از من سرتره و میتونه کسی رو پیدا کنه که لیاقتشو داشته

باشه،کسی بهتر از من. ولی به قول دبیر معارف سال سوم دبیرستان: چقدراي کاش ها کاشتند و سبز نشد.

فرزاد یه نفس عمیق کشید و گفت: من دیگه برم،اگه کاري چیزي داشتی خبرم کن.

فرار بهترین راه بود.

پتو رو روي سرم کشیدم و گفتم: خداحافظ . ممنون به خاطر همه چیز

وقتی صداي در خونه اومد ، متوجه شدم فرزاد رفته. واقعاً چطوري میخواستم اینهمه محبت رو جبران کنم؟

****

-راحیل راحیل

تکونهاي دست مامان باعث شد چشمامو باز کنم. بابا مامان و یهدا بالاي سرم نشسته بودن و با تعجب و نگرانی نگاهم

میکردن. حالم خیلی بهتر شده بود اما هنوز بدنم خرد بود و از اثر آمپول هنوز گیج و منگ بودم. کش و قوسی به بدنم

دادم و گفتم: چیه مثل عزرائیل بالا سر من نشستین؟ نمیگین یه موقع چشم باز کنم، هول برم داره؟ یه کم مراعات داشته باشین.

یهدا: دیدین گفتم چیزیش نیست....... و بلند شد و رفت طرف اتاقش. با دیدن یهدا وقایع صبح واسم زنده شد و حالم

گرفته شد. باید خودمو کنترل کنم. نباید بذارم مامان بابا بفهمن.

مامان :چرا اینجا خوابیدي؟ میرفتی تو اتاقت میخوابی

-ببخشید یادم رفته بود ما فقط تو اتاقمون حق کپه گذاشتن داریم. اینجا آب و هواش بهتر بود گفتم اینجا بخوابم.

مامان: یه دفعه شد درست صحبت کنی، آدم بفهمه چته؟ چرا رنگ و روت پریده؟

-اگه شما هم یهو چشم باز کنین و سه نفر رو ببینین که بالا سرتون نشستن و در حال موشکافی هستن رنگ و روتون میپره.

مامان :راحیل لوس نشو.

-من که حرفی نمیزنم، فقط میگم ( درحالیکه سرجام مینشستم ) طوریم نیست. اون جملات قبلی هم مفهوم اینو داشت (

بعد سریع گفتم ) راستی ظهري یهویی کجا جیم شدین؟ تلفن هانوتو چرا جواب نمیدادین؟ مردم و زنده شدم. خداي

ناکرده مشکلات روانی که ندارین؟ ( نگاهی به ساعت انداختم ) تا ساعت یک نصفه شب کدوم گلستانی بودین؟

بابا خنده کنون سرشو تکون داد و به سمت آشپزخونه رفت. کلاً بابا حوصله جواب پس دادن نداشت.مامان بهم چشم

غره رفت و گفت : تو نمیتونی درست حرف بزنی؟ مامان جون یه دفعه گفت بریم سر خاك آقاجون، از اونور هم رفتیم خونه مامان.

چقدر مامان من در اشتباهه که فکر میکنه میتونه منو خر کنه.

-مامان جان تا حالا کسی بهتون گفته چقدر در زمینه گول مالیدن بر سر من استادین؟ خب گیرم رفتین سرخاك

آقابزرگ، چرا به من نگفتین؟ درضمن چرا گوشیهاتو جواب نمیدادین؟ مادر من راستشو بگو، تهش زیر سر مامان جون بود،نه؟

مامان قشنگ دوهزاریش افتاد که من خیلی باهوشم.

مامان :تو که میدونی، کسی نمیتونه رو حرف مامان حرف بزنه. مثلاً میخواست تو علیرضا مشکلاتتون رو حل کنین.

خسرو هم بهش گفت اینکارو نکنیما، ولی مامان حرف خودشو زد. این بود که دیگه همه رفتیم.

تو دلم گفتم واقعاًهم که چقدر مشکلاتمون حل شد.

-از نیت خیرتون ممنون، ولی تو رو خدا دیگه از اینکارها نکنین. اي کاش که یه خرده درك میکردین.

مامان: باز با علیرضا حرفت شد؟

-مهم نیست. الان فقط میخوام برم جنازه بشم، هنوز خوابم میاد.

مامان :نمیخواي تعریف کنی چی شده؟

مطمئناً :علیرضا به زندایی میگه،میتونین از زندایی بپرسین.

مامان علیرضا هیچوقت در مورد تو اتفاقاتی که افتاده با مهوش صحبت نمیکنه.

یعنی اینهمه واسش بی اهمیت بودم؟ تا جایی که یادم میومد علیرضا همه چیز رو با زندایی درمیون میذاشت و باهاش

درد دل و مشورت میکرد.

مامان :خب؟

-خب به جمالتون ( از سر جام بلند شدم و پتو به دست یه تعظیم کردم و گفتم:) شب خوش

اصلاً حوصله ي بازخواست شدن نداشتم، میخواستم با خودم خلوت کنم و به بدبختی هام فکرکنم. بدبختی هایی که

همش رو بقیه واسم ساخته بودن.

اصلاً نمیفهمم این استاد عصر حجري چی داره واسه خودش بلغور میکنه.

مدام حواسم پرت میشد. نگاهم کشیده شد سمت فرانک که با بی حوصلی داشت ورق جلوي روشو با خودکار خط خطی

میکرد. غزاله واسم گفت که مامانش تیر خلاصی رو زده و بهش گفته که میخواد ازدواج کنه. بااینکه فرانک میگفت

دیگه کاري به کارشون نداره اما کاملاً مشخص بود تو چه برزخی دست و پا میزنه. کم قضیه اي نبود. بیچاره فرانک

واقعاً خیلی دختر خوبی بود که با اینهمه بی محبتی و استرس به محیط بیرون از خونه و دوستیهاي خیابونی پناه نبرده

بود و هنوز مقاوم بود. میخواستم در موردش جدي با منصور صحبت کنم. منصور به خاطر اخلاق عالی و قیافه ي به

نسبت خوبش، تقریباً میشد گفت دخترهاي زیادي دور و برش هستن، اما احساس میکردم نظرش در مورد فرانک یه

چیز دیگه است. خدا کنه افکارم درست از آب دربیاد چون فرانک واقعاً لیاقت خوشبخت شدن داشت و فکر میکردم

منصور با تمام شیطنت ها و سر به هواییهاش، میتونه شریک خوبی باشه.

بازم تا یه لحظه فکرهاي خوب اومد سراغم ذهنم پرکشید سمت مشکلات خودم. هیچکس هم نمیتونم پیدا کنم تا

باهاش درد ودل کنم. با اینکه پیش مامان اعتراف کرده بودم،اما دیگه از اون به بعد نتونسته بودم چیزي باهاش در

مورد خودم و علیرضا بگم. قضیه یهدا هم که بدتر. کاش فرزاد برادر فرزین نبود و اونوقت مطمئن بودم در رابطه با

یهدا ازش کمک میگرفتم. فقط امروز صبح تا حالا دو دفعه باهام تماس گرفته بود و حالمو پرسیده بود و در آخر تأکیید

کرده بود عصر میاد دنبالم تا باهم بریم بیرون. مخم هنگ کرده بود. پایان کلاس باعث شد از پر و بال دادن بیشتر به

افکارم جلوگیري بشه. دیگه امروز کلاس نداشتیم و با خیال راحت میتونستم برم خونه و بشینم درست حسابی فکرکنم.

غزاله :چتونه شما دوتا؟ صبح تا حالا مثل موز وارفته، چه مرگتونه؟

-با منی الان؟

غزاله: با تو و فرانک

-فرانک جان اول تو جوابشو میدي یا اینکه من شروع کنم عزیزم؟

غزاله با حرص دستاشو زد به کمرش و گفت: راحیل واسه من نقش بازي نکن. بگو ببینم چه مرگته؟

-واقعاً چه همه بی ادبی. وسط کسب اجازه ي من از فرانک جون...

غزاله :راحیل...

-غزاله به خدا اینجا دهاتتون نیست که بخواي هوار بزنیا. زشته، یه خرده فرهنگ داشته باش. ناسلامتی دانشجوي این

مملکتی، پس فردا ارواح خیکمون این مملکت باید به دستهاي ما اداره بشه، البته اگه دستهاي دیگه بذارن . خب چی میگفتم؟

دو دقیقه دیگه ادامه میدادم فوران میکرد. واسه اینکه خیالش راحت بشه و قضیه رو کش نده گفتم: با یهدا حرفم شده.

غزاله: خب؟

-خب نداره. این از مشکل من، مشکل فرانک هم که هردوتاییمون میدونیم. حالا دیگه باید از تو بپرسیم چته که سیستم

پاچه جویدنت راه افتاده

با حرص کوله اش رو از رو صندلی کشید پایین و رفت بیرون. یه نگاه به فرانک کردم و دوتایی زدیم زیر خنده.

فرانک: وقتی عصبانی میشه خیلی بامزه میشه. بیا بریم دنبالش.

با هم دیگه به حالت دو رفتیم بیرون. تو راهرو با کمال تعجب غزاله داشت با سپیده و نیلوفر حرف میزد. عضو

سومشون کجاست پس؟

-ببین چطوري میخواد حرص ما رو دربیاره

فرانک :آره

-با دشمن ریخته رو هم

فرانک: دشمنهاي فیس و افاده اي!

-توجه کردي ترم جدیدي اینا تا تونستن خودشونو به ما چسبوندن؟

فرانک :به خاطر فرزاده

-ا تو هم؟ چشم دلم روشن، راه افتادي

فرانک: بابا دیگه تابلو شده

-واقعاً ؟ پس لو رفتم. حالا خوبه فرادا میتونم بگم پدر بچه ام کیه. شاهد دارم.

زد به بازوم

فرانک :انکار نکن دخترخانوم

-شماها گنده اش کردین

فرانک: گنده هست

-کی؟ فرزاد ؟... فرانک زد زیر خنده.

فرانک: لوس نشو. گنده مناسبش نیست. هیکلش قشنگه.

-پس مبارکه

فرانک سرخ شد و گفت : راحیل اذیت نکن

-باشه. بیا بریم الان غزاله خرابکاري میکنه. وسط راهروهم وایسادیم بچه ها فکر بد میکنن.

دست فرانک رو کشیدم و خنده کنون رفتیم طرف غزاله. خوشحال بودم از اینکه از بحث فرزاد منحرف شدیم. همین

که بهشون رسیدیم به غزاله گفتم : اي جاسوس دوجانبه

غزاله: زر مفت موقوف

-آهان خب،ببخشید یه سوال! ور هم موقوفه؟

سپیده :باز تو خوشمزه اومدي؟ تحویل نمیگیرین دیگه. سرتون خیلی شلوغ شده.

نیشخندش اعصابمو خرد میکرد. به صورت آرایش شده و ادا اطوارهاش نگاه میکردم. با اینکه خیلی خوشگل بود ،اما

من به شخصه اگه پسر بودم نمیرفتم همچین آدمی رو بگیرم. زیادي افاده اي تشریف داشت. حالا که پسر نیستم. شاید

اگه پسر بودم گول این قر و قمیش هاش رومیخوردم، پسرا که عقلشون تو چششونه. از کجا معلوم؟!

سپیده: چیه ؟

-هیچی خوشگلی دارم نگات میکنم

نیلوفر مثلاً خواست خودشیرینی کنه و واسه همین با یه صداي کشدار و لوس گفت: حالا حسودي نکنی چشمش بزنی.

اي خدا چقدر بچه است. اینا چرا بزرگ نمیشن؟

غزاله پیش دستی کرد و گفت: فعلاً که خوشگل ها راه به جایی نبردن و دوست ما، گل پسر رو اسیر خودش کرده.......

و پوزخند زد و دست منو گرفت و با خودش کشید.

خدا رحم کنه. این غزاله رو هم یهویی برق میگیره.

فرانک که بدو داشت پشت سر ما میومد با خنده گفت: خوشم اومد غزاله، خوب زدي تو برجکش.

غزاله: تا اون باشه قیافه نگیره. داره آتیش میگیره ها بازم دست برنمیداره.

-حالا غزاله جون قربونت، اگه صلاح میدونی یه خرده خودتو کنترل کن، چون دست من در آستانه ي کنده شدنه،

بعدش هم یکی ندونه فکر میکنه ما در حال دوئل بر سر فرزادیم. زیادي بزرگش کردینا.

غزاله بدون توجه به من همینطوري راه خودشو میرفت.منم دیگه چیزي نگفتم. از دانشگاه که خارج شدیم درست در

مسیر مخالف همیشگی شروع به رفتن کرد. دیگه نتونستم طاقت بیارم و گفتم: غزاله جان از اینوري میري چه کنی؟ راه

خونه اونطرفه ها.

غزاله: میریم خونه فرانک

-خب آپارتمان فرانک هم از اینطرفه

غزاله: از اینطرف نزدیکتره

-حالا خونه فرانک چکار داري؟ من میخوام برم خونه کله ي مرگمو زمین بذارم

غزاله :حالا اول میریم خونه فرانک، بعداً اگه خواستی بمیر

با وجود تمام مخالفتهاي من غزاله یه تاکسی گرفت و رفتیم خونه فرانک. یادش بخیر ماشین نازنینم. کی بشه از مریض خونه درش بیاریم.

وقتی وارد خونه فرانک شدیم غزاله دست منو گرفت و روي مبل نشوند و خودش هم جلوم نشست.

غزاله :خب بگو

-جانم؟!!! چی بگم؟!!!

غزاله: بگو چه مرگته؟

بااینکه مثل همیشه با عصبانیت باهام صحبت میکرد، اما از اینکه به فکرم بود و همه ي حالاتم رو زیر نظر داشت، از

خوشحالی دلم ضعف میرفت.

-یه خرده عفت کلام داشته باش غزولیه غوز غوزي. من که گفتم چی شده

غزاله :مرگ. فیلم بازي نکن واسه من

فرانک: راست میگه. خیلی ضایع است که یه طوریت هست

-تو هم بزنم به تخته، کم کم داري پیشرفت میکنیا. چی بگم آخه؟

غزاله :همون بگو چه مرگته؟

-درد ، از کجاش بگم؟ فرانک هنگ میکنه

فرانک :نه تو راحت باش.من باهوشم میگیرم چی میگی

این دختره هم واسه من نمکدون شده

-غزاله یادته دیروز صبح رفتیم بیرون، همه چی از دیروز صبح بود. دیروز کلاً روز گندي بود.

بااینکه نمیخواستم همه ي وقایع دیروز یادآوري بشه، اما مجبور به گفتن بودم. دیگه فرقی نداشت چی میشه، شاید اگه

میگفتم اعصابم راحت تر بود. حداقلش دوتا هم درد پیدا میکردم. حرفامو دیگه به فرزاد کش ندادم تا اذیتم نکنن.

-حالا خیالت راحت شد؟

غزاله :عجب بساط چیز مرغی اي، تو داریااااااااا

فرانک: حالا در مورد یهدا که شاید اشتباهی در کار بوده، اما راحیل جون قربونت برم این علیرضا خیلی نفهمه. اگه

جلوي دست من بود، دهانش پرخون بود

غزاله: راست میگه، منم کمکش میکردم. ولی فرانک این راحیل خیلی احمق و بیشعوره، ما هرچی نگیم، اون همون

خري که بوده هست.

-بسه بی فرهنگ ها. من هرچی هیچی نمیگم، نشیتن اینجا دارن منو زیر سوال میبرن،بلندشین برید گمشین.

غزاله :اگه دروغ میگم بگو دروغ میگی. مردشورتو ببرن که اینقدر فک زدي که ساعت از دستمون دررفت، یادمون

رفت ناهار میخوایم. فرانک پاشو زنگ بزن یه چیزي بیارن کوفت کنیم.

فرانک :پیتزا خوبه؟

غزاله آره خوبه،فقط من سبزیجات میخورم. راستی حالا پیتزایی بازه؟

فرانک :یه جا رو میشناسم که بازه

فرانک و غزاله تا عصر که پیششون بودم کلی شوخی و خنده بازي راه انداختن. به داشتنشون افتخار میکردم. آخر سر

هم فرانک و غزاله، گفتن، موضوع یهدا رو بسپرم دست اونا، تا خودشون بدون اینکه کسی بفهمه سر از کارش دربیارن،

تا بفهمیم واقعاً خاك تو سر شدیم یا اینکه فقط خیالات من بود. حالا چجوریش دیگه از نظرات اونا به من مربوط نبود. و

همینطور فکر علیرضا رو از سرم بیرون کنم. آخه مگه میشد؟!

****

نسیم خنک بهاري به صورتم میخورد. تا حالا اینجا نیومده بودم. فرزاد همیشه در زمینه انتخاب جا واسه غذاخوردن و گردش استاد بود.

-چرا اینهمه طولش میدن؟

فرزاد با خنده گفت: چقدر عجولی دختر؟ هنوز چند دقیقه نیست که اومده سفارش گرفته.

-به هرحال من گشنمه. کلاً وقتی گشنه ام میشه دیگه چیزي واسم مهم نیست.

فرزاد :حالا خوبه لاغر هم هستی.

-من که دور از جون شما مثل گاو غذا میخورم، نمیدونم چرا چاق نمیشم. حالا مگه لاغر بده؟

فرزاد: نه، تو هرطوري باشی من قبولت دارم

-دست شما درد نکنه

فرزاد :خواهش میکنم قابلی نداشت

-چوبکاري میفرمایین.حالا چرا غذا رو نمیارن.

فرزاد خندید ودیگه چیزي نگفت و منم واسه اینکه حواسم پرت بشه دور و بر رو نگاه میکردم. همینطوري مشغول دید

زدن اطراف بودم که مو به تنم سیخ شد.

سپیده با چند نفر دیگه که چندتاشون از دوستاي دانشگاهی بودن یه مقدار اونطرف تر نشسته بودن. فکر میکنم جشن

تولد بود. چطوري موقع اومدن متوجه اونا نشده بودم؟ اگه منو فرزاد رو با هم ببینن خیلی واسم خوب میشه، کلاً هر

آشنایی من و فرزاد رو بیرون باهم ببینه ممکنه مشکل آفرین بشه، بلاخره عرف اینطور میگه.

-آقا فرزاد بلندشین بریم یه جاي دیگه

فرزاد: خیالت راحت، تو دید اونا نیستی. نترس، حرف واست درست نمیشه..... و یه لبخند ناراحت زد. فهمیدم ناراحت

شد. خب من چیکار کنم؟ چرا فرزاد نمیخواد وضعیت خودش و منو درك کنه؟

همینطوري سرشو پایین انداخته بود و با گلهاي قالی پهن شده رو تخت بازي میکرد. خدایا چیکار کنم؟ واقعاً از عصري

تا حالا خوش گذشته بود و من آخرش گند زدم.

-شما که سپیده رو میشناسین. میترسم.... پرید وسط حرفم و با عصبانیت گفت: سپیده رو نمیشناسم،خودمو که

میشناسم. راحیل دیگه واقعاً داري خردم میکنی.

باورم نمیشد اینطوري داغ کنه. یه دفعه اي خیلی ناراحت شدم و اشک اومد تو چشمام. نمیدونم چرا اینطوري شدم، ولی

فرزاد از اول تا حالا اینقدر باهام مهربون و خوش برخورد بود که حالا این برخوردش واسم سخت بود.خیلی سعی کردم

جلوي ریزش اشکامو بگیرم اما موفق نبودم. فرزاد حسابی جاخورده بود. نتونستم اونجا بشینم. بلند شدم و سریع رفتم بیرون.

همینطوري تو پیاده رو راه میرفتم. دیگه گریه نمیکردم اما حرفی هم نمیزدم. متوجه بودم فرزاد آروم آروم پشت سرم

میاد. اونم هیچی نمیگفت. شاید اونقدري که فکر میکردم مقصر نبود، در واقع فرزاد اونقدر بهم توجه نشون داده بود که

منو لوس کرده بود و همین باعث شد یه دادکشیدن ساده خیلی واسم گرون تموم بشه . زیادي حساس شده بودم.

نمیفهمیدم چه مرگمه. این چند وقته اعصابم داغون بود. امروز ظهري هم سر یه تماس تلفنی که از طرف یکی از آشناها

بود و اجازه خواستن بودن که واسه خواستگاري بیان، کلی با مامان دعوا کردم و آخر سر با اوقات تلخی رفتم تو اتاقم.

یکی بگه مامان چه تقصیري داشت،اونکه مؤدبانه عذرشونو خواسته بود. البته چند ساعت بعد از رفتارم پشیمون شدم و

معذرت خواهی کردم. دیگه داشتم گند میزدم به اخلاق و رفتارم. متوجه بودم که چند وقته رفتارم تند شده و با اینکه

هنوزم با همه میجوشم، اما کلاً اخلاق رفتارم تغییر کرده.

فرزاد :راحیل نمیخواي برگردي؟ الان تقریباً یه ساعته همینطوري داري راه میري.

بدون اینکه بهش جواب بدم و یا نگاهی بهش بندازم، مسیرمو عوض کردم و از جهت خلاف اومدن، شروع به راه رفتن

کردم. خوبه وقتی میومدم به مامانم گفتم ممکنه شب یه مقدار دیر برسم خونه. با اینکه آروم راه میرفتم اما پاهام درد

گرفته بود. نمیخواستم به فرزاد بگم بره وماشینشو بیاره،ازش دلخور بودم. درثانی راه زیادي هم اومده بودم و تنهایی

نمیتونستم بمونم تا اون بره ماشینشو بیاره.

فرزاد: راحیل ؟...(هیچی نگفتم)... راحیل با توام؟... هنوز نمیخواي جوابمو بدي؟... آخه من که چیزي نگفتم..... و

آروم بازومو گرفت و به سمت خودش کشید.

لطفاًدستمو ول کنین..... سعی کردم بازومو از دستش خارج کنم اما نتونستم. محکم گرفته بودم.

فرزاد :تقلا نکن. تا آشتی نکنی ولت نمیکنم.

-من قهر نبودم که بخوام حالا آشتی کنم.

فرزاد: پس این حرف نزدنا و بی محلیا چه معنی داره؟

-دستمو ول کنین

فرزاد: ببین من کله شق تر از تو هستم، آشتی کن دیگه، باشه؟

باز مثل بچه ها شده بود.

-آقافرزاد من میخوام برم خونه، حوصله ندارم.

فرزاد: حوصله واسه آشتی نداري؟

-نخیر حوصله واسه وراجی ندارم.

فرزاد :کسی وراجی نکرده، ما که یه ساعته سکوت اختیار کردیم.

-ما؟ مگه شما چند نفرین؟ درضمن خودتونو ناراحت نکنین،اون پسر همسایه بوده حتماً.

فرزاد: چه پسر همسایه ي چشم سفیدي، گردنشو خرد میکنم.

-ماشاا... آرنولد. شبیه آرنولد هم هستینا،اما اون خوشگلتره.

فرزاد: من فرزادشونم. راستی داشتیم چی میگفتیم؟

-نمیدونم، فکر کنم بحث زور و زورآزمایی بود.

فرزاد :ما گردنمون از تار موي شما هم باریک تره.

-باز ما؟ شما چند نفرین؟

فرزاد: من و دل عاشقم.

باز کم آورده بود ترجیح داده بود منو لال کنه. خدا ازت نگذره پسره ي چشم سفید پررو.

خندید

فرزاد :من که چیزي نگفتم حالا خجالت میکشی. بیا بریم که یه ساعت هم باید تو راه برگشت باشیم.

خوب شد راه افتادیم ،وگرنه من باز باید سرخاب سفیداب میکردم. چه زود فراموش کرد و من چه زود راضی شدم.

بعد از یه مقدار راه، رسیدیم به ماشین. دیگه پاهام در معرض دراومدن از تو گوشت بود. انگشت هاي پام مثل همیشه

که زیاد راه میرفتم، گزگز میکرد. سوار شدیم به طرف خونه راه افتادیم.

فرزاد :اینم از شام امشبمون.

-من که اشتهام کور شد.

فرزاد :هنوز دلخوري ؟ بازم معذرت. تقاضاي عفو دارم.

-عفو نکنم چیکار کنم؟

فرزاد :مجازات کن.

-بدیش اینه که جلاد نیستم، وگرنه با یه ضربه دق دلیمو خالی میکردم.

فرزاد: کاش یه ضربه بود، ذره ذره داري میکشیم

خیلی آروم و زیر لبی این جمله روگفت. براي اینکه خودمو به نشنیدن بزنم گفتم: چی گفتین؟

فرزاد :هیچی. با یه آب میوه که موافقی

-آره بدم نمیاد

فرزاد یه گوشه پارك کرد و به سمت آب میوه فروشی رفت. مگه من چیکارش کردم که این حرفو زد؟ بازم من گناهکارم.

بعد از اینکه فرزاد آب میوه اش رو خورد راه افتادیم. به این میگن شهروند مطیع قانون. در حین رانندگی چیزي نمیخوره.

بعد از حدود یه ساعت و نیم رسیدیم خونه. در حالیکه پیاده میشدم گفتم: ممنون آقافرزاد. شب خوبی بود....... اومدم

در ماشین رو ببندم که صدام زد.

فرزاد: راحیل؟

دوباره در نیمه بسته رو باز کردم و گفتم: بله؟

فرزاد :کیفت

کیفمو به سمتم دراز کرده بود. موقع بیرون اومدن از رستوران اونقدر ناراحت بودم که یادم رفته بود برش دارم. حتماً

فرزاد واسم آوردهبود ومن اینهمه وقت متوجه نشده بود. دستمو دراز کردم و کیف رو گرفتم.

-ممنون ........ اومدم کیف رو بکشم اما نشد. متوجه شدم فرزاد دسته کیفمو گرفته و ول نمیکنه. بهش نگاه کردم.

فرزاد: بخشیدي؟

-من نباید ببخشم، شما باید ببخشین. فراموش کنین چی شده و بازم ممنون ..... دوباره اومدم کیفمو بردارم و برم اما

نشد. هنوز دسته کیف رو گرفته بود. حالا میون این کشش ها این دسته ي کیف بخت برگشته من، جدا میشه.

نمیخواستم مستقیماً بهش نگاه کنم، اما انگاراون همین قصد رو داشت. چشماش میخندید. دیگه عصبانی شدم و گفتم :

-خب کیفمو بدین برم

باز اون شیطنتی که بعضی موقع ها میومد تو چشماش و درنهایت باعث خجالت من میشد تو چشماش دیدم.

فرزاد :یه شرط داره

-واسه من شرط میذارین؟ اصلاً کیف واسه شما. چیز مهمی توش نیست که بخوام بابتش باج بدم.

پیروزمندانه دسته کیف رو ول کردم و در ماشین رو بستم. از پنجره یه مقدار سرمو بردم داخل و گفتم: من مدرکی هم

تو کیفم ندارم که علیه ام ازش استفاده کنین. فقط مواظب باشین کسی نبینه که نمیدونم واسه یه کیف زنونه چه جوابی دارین بدین.

بازم چشماش میخندید و شیطون بود. خیلی راحت گفت: میگم این کیف واسه عشقمه، واسه عمرمه ، واسه جونمه، واسه

شیشه عمر منه. مطمئن باش قانع میشن.

عجب پررو بود.

-معلومه قانع میشن . میگن طرف دیوونه است بیچاره.

فرزاد: آره. دیوونه ي یه پري کوچولو.خداحافظ پري من ... و دنده عقب گرفت و با سرعت رفت. هنوز یه مقدار از

کوچه رو نرفته بود که سرشو از پنجره بیرون آورد و گفت : دوستت دارم خانمی..... و ایندفعه سریع تر دنده عقب

گرفت و به یه چشم به هم زدن ناپدید شد. باورم نمیشد اینهمه کله خر باشه. اما با این کارش یه حس خوبی بهم دست

داد با یه طعم گس. واقعا مهربون بود.

اصلاً نمیفهمم این استاد عصر حجري چی داره واسه خودش بلغور میکنه.

مدام حواسم پرت میشد. نگاهم کشیده شد سمت فرانک که با بی حوصلی داشت ورق جلوي روشو با خودکار خط خطی

میکرد. غزاله واسم گفت که مامانش تیر خلاصی رو زده و بهش گفته که میخواد ازدواج کنه. بااینکه فرانک میگفت

دیگه کاري به کارشون نداره اما کاملاً مشخص بود تو چه برزخی دست و پا میزنه. کم قضیه اي نبود. بیچاره فرانک

واقعاً خیلی دختر خوبی بود که با اینهمه بی محبتی و استرس به محیط بیرون از خونه و دوستیهاي خیابونی پناه نبرده

بود و هنوز مقاوم بود. میخواستم در موردش جدي با منصور صحبت کنم. منصور به خاطر اخلاق عالی و قیافه ي به

نسبت خوبش، تقریباً میشد گفت دخترهاي زیادي دور و برش هستن، اما احساس میکردم نظرش در مورد فرانک یه

چیز دیگه است. خدا کنه افکارم درست از آب دربیاد چون فرانک واقعاً لیاقت خوشبخت شدن داشت و فکر میکردم

منصور با تمام شیطنت ها و سر به هواییهاش، میتونه شریک خوبی باشه.

بازم تا یه لحظه فکرهاي خوب اومد سراغم ذهنم پرکشید سمت مشکلات خودم. هیچکس هم نمیتونم پیدا کنم تا

باهاش درد ودل کنم. با اینکه پیش مامان اعتراف کرده بودم،اما دیگه از اون به بعد نتونسته بودم چیزي باهاش در

مورد خودم و علیرضا بگم. قضیه یهدا هم که بدتر. کاش فرزاد برادر فرزین نبود و اونوقت مطمئن بودم در رابطه با

یهدا ازش کمک میگرفتم. فقط امروز صبح تا حالا دو دفعه باهام تماس گرفته بود و حالمو پرسیده بود و در آخر تأکیید

کرده بود عصر میاد دنبالم تا باهم بریم بیرون. مخم هنگ کرده بود. پایان کلاس باعث شد از پر و بال دادن بیشتر به

افکارم جلوگیري بشه. دیگه امروز کلاس نداشتیم و با خیال راحت میتونستم برم خونه و بشینم درست حسابی فکرکنم.

غزاله :چتونه شما دوتا؟ صبح تا حالا مثل موز وارفته، چه مرگتونه؟

-با منی الان؟

غزاله: با تو و فرانک

-فرانک جان اول تو جوابشو میدي یا اینکه من شروع کنم عزیزم؟

غزاله با حرص دستاشو زد به کمرش و گفت: راحیل واسه من نقش بازي نکن. بگو ببینم چه مرگته؟

-واقعاً چه همه بی ادبی. وسط کسب اجازه ي من از فرانک جون...

غزاله :راحیل...

-غزاله به خدا اینجا دهاتتون نیست که بخواي هوار بزنیا. زشته، یه خرده فرهنگ داشته باش. ناسلامتی دانشجوي این

مملکتی، پس فردا ارواح خیکمون این مملکت باید به دستهاي ما اداره بشه، البته اگه دستهاي دیگه بذارن . خب چی میگفتم؟

دو دقیقه دیگه ادامه میدادم فوران میکرد. واسه اینکه خیالش راحت بشه و قضیه رو کش نده گفتم: با یهدا حرفم شده.

غزاله: خب؟

-خب نداره. این از مشکل من، مشکل فرانک هم که هردوتاییمون میدونیم. حالا دیگه باید از تو بپرسیم چته که سیستم

پاچه جویدنت راه افتاده

با حرص کوله اش رو از رو صندلی کشید پایین و رفت بیرون. یه نگاه به فرانک کردم و دوتایی زدیم زیر خنده.

فرانک: وقتی عصبانی میشه خیلی بامزه میشه. بیا بریم دنبالش.

با هم دیگه به حالت دو رفتیم بیرون. تو راهرو با کمال تعجب غزاله داشت با سپیده و نیلوفر حرف میزد. عضو

سومشون کجاست پس؟

-ببین چطوري میخواد حرص ما رو دربیاره

فرانک :آره

-با دشمن ریخته رو هم

فرانک: دشمنهاي فیس و افاده اي!

-توجه کردي ترم جدیدي اینا تا تونستن خودشونو به ما چسبوندن؟

فرانک :به خاطر فرزاده

-ا تو هم؟ چشم دلم روشن، راه افتادي

فرانک: بابا دیگه تابلو شده

-واقعاً ؟ پس لو رفتم. حالا خوبه فرادا میتونم بگم پدر بچه ام کیه. شاهد دارم.

زد به بازوم

فرانک :انکار نکن دخترخانوم

-شماها گنده اش کردین

فرانک: گنده هست

-کی؟ فرزاد ؟... فرانک زد زیر خنده.

فرانک: لوس نشو. گنده مناسبش نیست. هیکلش قشنگه.

-پس مبارکه

فرانک سرخ شد و گفت : راحیل اذیت نکن

-باشه. بیا بریم الان غزاله خرابکاري میکنه. وسط راهروهم وایسادیم بچه ها فکر بد میکنن.

دست فرانک رو کشیدم و خنده کنون رفتیم طرف غزاله. خوشحال بودم از اینکه از بحث فرزاد منحرف شدیم. همین

که بهشون رسیدیم به غزاله گفتم : اي جاسوس دوجانبه

غزاله: زر مفت موقوف

-آهان خب،ببخشید یه سوال! ور هم موقوفه؟

سپیده :باز تو خوشمزه اومدي؟ تحویل نمیگیرین دیگه. سرتون خیلی شلوغ شده.

نیشخندش اعصابمو خرد میکرد. به صورت آرایش شده و ادا اطوارهاش نگاه میکردم. با اینکه خیلی خوشگل بود ،اما

من به شخصه اگه پسر بودم نمیرفتم همچین آدمی رو بگیرم. زیادي افاده اي تشریف داشت. حالا که پسر نیستم. شاید

اگه پسر بودم گول این قر و قمیش هاش رومیخوردم، پسرا که عقلشون تو چششونه. از کجا معلوم؟!

سپیده: چیه ؟

-هیچی خوشگلی دارم نگات میکنم

نیلوفر مثلاً خواست خودشیرینی کنه و واسه همین با یه صداي کشدار و لوس گفت: حالا حسودي نکنی چشمش بزنی.

اي خدا چقدر بچه است. اینا چرا بزرگ نمیشن؟

غزاله پیش دستی کرد و گفت: فعلاً که خوشگل ها راه به جایی نبردن و دوست ما، گل پسر رو اسیر خودش کرده.......

و پوزخند زد و دست منو گرفت و با خودش کشید.

خدا رحم کنه. این غزاله رو هم یهویی برق میگیره.

فرانک که بدو داشت پشت سر ما میومد با خنده گفت: خوشم اومد غزاله، خوب زدي تو برجکش.

غزاله: تا اون باشه قیافه نگیره. داره آتیش میگیره ها بازم دست برنمیداره.

-حالا غزاله جون قربونت، اگه صلاح میدونی یه خرده خودتو کنترل کن، چون دست من در آستانه ي کنده شدنه،

بعدش هم یکی ندونه فکر میکنه ما در حال دوئل بر سر فرزادیم. زیادي بزرگش کردینا.

غزاله بدون توجه به من همینطوري راه خودشو میرفت.منم دیگه چیزي نگفتم. از دانشگاه که خارج شدیم درست در

مسیر مخالف همیشگی شروع به رفتن کرد. دیگه نتونستم طاقت بیارم و گفتم: غزاله جان از اینوري میري چه کنی؟ راه

خونه اونطرفه ها.

غزاله: میریم خونه فرانک

-خب آپارتمان فرانک هم از اینطرفه

غزاله: از اینطرف نزدیکتره

-حالا خونه فرانک چکار داري؟ من میخوام برم خونه کله ي مرگمو زمین بذارم

غزاله :حالا اول میریم خونه فرانک، بعداً اگه خواستی بمیر

با وجود تمام مخالفتهاي من غزاله یه تاکسی گرفت و رفتیم خونه فرانک. یادش بخیر ماشین نازنینم. کی بشه از مریض خونه درش بیاریم.

وقتی وارد خونه فرانک شدیم غزاله دست منو گرفت و روي مبل نشوند و خودش هم جلوم نشست.

غزاله :خب بگو

-جانم؟!!! چی بگم؟!!!

غزاله: بگو چه مرگته؟

بااینکه مثل همیشه با عصبانیت باهام صحبت میکرد، اما از اینکه به فکرم بود و همه ي حالاتم رو زیر نظر داشت، از

خوشحالی دلم ضعف میرفت.

-یه خرده عفت کلام داشته باش غزولیه غوز غوزي. من که گفتم چی شده

غزاله :مرگ. فیلم بازي نکن واسه من

فرانک: راست میگه. خیلی ضایع است که یه طوریت هست

-تو هم بزنم به تخته، کم کم داري پیشرفت میکنیا. چی بگم آخه؟

غزاله :همون بگو چه مرگته؟

-درد ، از کجاش بگم؟ فرانک هنگ میکنه

فرانک :نه تو راحت باش.من باهوشم میگیرم چی میگی

این دختره هم واسه من نمکدون شده

-غزاله یادته دیروز صبح رفتیم بیرون، همه چی از دیروز صبح بود. دیروز کلاً روز گندي بود.

بااینکه نمیخواستم همه ي وقایع دیروز یادآوري بشه، اما مجبور به گفتن بودم. دیگه فرقی نداشت چی میشه، شاید اگه

میگفتم اعصابم راحت تر بود. حداقلش دوتا هم درد پیدا میکردم. حرفامو دیگه به فرزاد کش ندادم تا اذیتم نکنن.

-حالا خیالت راحت شد؟

غزاله :عجب بساط چیز مرغی اي، تو داریااااااااا

فرانک: حالا در مورد یهدا که شاید اشتباهی در کار بوده، اما راحیل جون قربونت برم این علیرضا خیلی نفهمه. اگه

جلوي دست من بود، دهانش پرخون بود

غزاله: راست میگه، منم کمکش میکردم. ولی فرانک این راحیل خیلی احمق و بیشعوره، ما هرچی نگیم، اون همون

خري که بوده هست.

-بسه بی فرهنگ ها. من هرچی هیچی نمیگم، نشیتن اینجا دارن منو زیر سوال میبرن،بلندشین برید گمشین.

غزاله :اگه دروغ میگم بگو دروغ میگی. مردشورتو ببرن که اینقدر فک زدي که ساعت از دستمون دررفت، یادمون

رفت ناهار میخوایم. فرانک پاشو زنگ بزن یه چیزي بیارن کوفت کنیم.

فرانک :پیتزا خوبه؟

غزاله آره خوبه،فقط من سبزیجات میخورم. راستی حالا پیتزایی بازه؟

فرانک :یه جا رو میشناسم که بازه

فرانک و غزاله تا عصر که پیششون بودم کلی شوخی و خنده بازي راه انداختن. به داشتنشون افتخار میکردم. آخر سر

هم فرانک و غزاله، گفتن، موضوع یهدا رو بسپرم دست اونا، تا خودشون بدون اینکه کسی بفهمه سر از کارش دربیارن،

تا بفهمیم واقعاً خاك تو سر شدیم یا اینکه فقط خیالات من بود. حالا چجوریش دیگه از نظرات اونا به من مربوط نبود. و

همینطور فکر علیرضا رو از سرم بیرون کنم. آخه مگه میشد؟!

****

نسیم خنک بهاري به صورتم میخورد. تا حالا اینجا نیومده بودم. فرزاد همیشه در زمینه انتخاب جا واسه غذاخوردن و گردش استاد بود.

-چرا اینهمه طولش میدن؟

فرزاد با خنده گفت: چقدر عجولی دختر؟ هنوز چند دقیقه نیست که اومده سفارش گرفته.

-به هرحال من گشنمه. کلاً وقتی گشنه ام میشه دیگه چیزي واسم مهم نیست.

فرزاد :حالا خوبه لاغر هم هستی.

-من که دور از جون شما مثل گاو غذا میخورم، نمیدونم چرا چاق نمیشم. حالا مگه لاغر بده؟

فرزاد: نه، تو هرطوري باشی من قبولت دارم

-دست شما درد نکنه

فرزاد :خواهش میکنم قابلی نداشت

-چوبکاري میفرمایین.حالا چرا غذا رو نمیارن.

فرزاد خندید ودیگه چیزي نگفت و منم واسه اینکه حواسم پرت بشه دور و بر رو نگاه میکردم. همینطوري مشغول دید

زدن اطراف بودم که مو به تنم سیخ شد.

سپیده با چند نفر دیگه که چندتاشون از دوستاي دانشگاهی بودن یه مقدار اونطرف تر نشسته بودن. فکر میکنم جشن

تولد بود. چطوري موقع اومدن متوجه اونا نشده بودم؟ اگه منو فرزاد رو با هم ببینن خیلی واسم خوب میشه، کلاً هر

آشنایی من و فرزاد رو بیرون باهم ببینه ممکنه مشکل آفرین بشه، بلاخره عرف اینطور میگه.

-آقا فرزاد بلندشین بریم یه جاي دیگه

فرزاد: خیالت راحت، تو دید اونا نیستی. نترس، حرف واست درست نمیشه..... و یه لبخند ناراحت زد. فهمیدم ناراحت

شد. خب من چیکار کنم؟ چرا فرزاد نمیخواد وضعیت خودش و منو درك کنه؟

همینطوري سرشو پایین انداخته بود و با گلهاي قالی پهن شده رو تخت بازي میکرد. خدایا چیکار کنم؟ واقعاً از عصري

تا حالا خوش گذشته بود و من آخرش گند زدم.

-شما که سپیده رو میشناسین. میترسم.... پرید وسط حرفم و با عصبانیت گفت: سپیده رو نمیشناسم،خودمو که

میشناسم. راحیل دیگه واقعاً داري خردم میکنی.

باورم نمیشد اینطوري داغ کنه. یه دفعه اي خیلی ناراحت شدم و اشک اومد تو چشمام. نمیدونم چرا اینطوري شدم، ولی

فرزاد از اول تا حالا اینقدر باهام مهربون و خوش برخورد بود که حالا این برخوردش واسم سخت بود.خیلی سعی کردم

جلوي ریزش اشکامو بگیرم اما موفق نبودم. فرزاد حسابی جاخورده بود. نتونستم اونجا بشینم. بلند شدم و سریع رفتم بیرون.

همینطوري تو پیاده رو راه میرفتم. دیگه گریه نمیکردم اما حرفی هم نمیزدم. متوجه بودم فرزاد آروم آروم پشت سرم

میاد. اونم هیچی نمیگفت. شاید اونقدري که فکر میکردم مقصر نبود، در واقع فرزاد اونقدر بهم توجه نشون داده بود که

منو لوس کرده بود و همین باعث شد یه دادکشیدن ساده خیلی واسم گرون تموم بشه . زیادي حساس شده بودم.

نمیفهمیدم چه مرگمه. این چند وقته اعصابم داغون بود. امروز ظهري هم سر یه تماس تلفنی که از طرف یکی از آشناها

بود و اجازه خواستن بودن که واسه خواستگاري بیان، کلی با مامان دعوا کردم و آخر سر با اوقات تلخی رفتم تو اتاقم.

یکی بگه مامان چه تقصیري داشت،اونکه مؤدبانه عذرشونو خواسته بود. البته چند ساعت بعد از رفتارم پشیمون شدم و

معذرت خواهی کردم. دیگه داشتم گند میزدم به اخلاق و رفتارم. متوجه بودم که چند وقته رفتارم تند شده و با اینکه

هنوزم با همه میجوشم، اما کلاً اخلاق رفتارم تغییر کرده.

فرزاد :راحیل نمیخواي برگردي؟ الان تقریباً یه ساعته همینطوري داري راه میري.

بدون اینکه بهش جواب بدم و یا نگاهی بهش بندازم، مسیرمو عوض کردم و از جهت خلاف اومدن، شروع به راه رفتن

کردم. خوبه وقتی میومدم به مامانم گفتم ممکنه شب یه مقدار دیر برسم خونه. با اینکه آروم راه میرفتم اما پاهام درد

گرفته بود. نمیخواستم به فرزاد بگم بره وماشینشو بیاره،ازش دلخور بودم. درثانی راه زیادي هم اومده بودم و تنهایی

نمیتونستم بمونم تا اون بره ماشینشو بیاره.

فرزاد: راحیل ؟...(هیچی نگفتم)... راحیل با توام؟... هنوز نمیخواي جوابمو بدي؟... آخه من که چیزي نگفتم..... و

آروم بازومو گرفت و به سمت خودش کشید.

لطفاًدستمو ول کنین..... سعی کردم بازومو از دستش خارج کنم اما نتونستم. محکم گرفته بودم.

فرزاد :تقلا نکن. تا آشتی نکنی ولت نمیکنم.

-من قهر نبودم که بخوام حالا آشتی کنم.

فرزاد: پس این حرف نزدنا و بی محلیا چه معنی داره؟

-دستمو ول کنین

فرزاد: ببین من کله شق تر از تو هستم، آشتی کن دیگه، باشه؟

باز مثل بچه ها شده بود.

-آقافرزاد من میخوام برم خونه، حوصله ندارم.

فرزاد: حوصله واسه آشتی نداري؟

-نخیر حوصله واسه وراجی ندارم.

فرزاد :کسی وراجی نکرده، ما که یه ساعته سکوت اختیار کردیم.

-ما؟ مگه شما چند نفرین؟ درضمن خودتونو ناراحت نکنین،اون پسر همسایه بوده حتماً.

فرزاد: چه پسر همسایه ي چشم سفیدي، گردنشو خرد میکنم.

-ماشاا... آرنولد. شبیه آرنولد هم هستینا،اما اون خوشگلتره.

فرزاد: من فرزادشونم. راستی داشتیم چی میگفتیم؟

-نمیدونم، فکر کنم بحث زور و زورآزمایی بود.

فرزاد :ما گردنمون از تار موي شما هم باریک تره.

-باز ما؟ شما چند نفرین؟

فرزاد: من و دل عاشقم.

باز کم آورده بود ترجیح داده بود منو لال کنه. خدا ازت نگذره پسره ي چشم سفید پررو.

خندید

فرزاد :من که چیزي نگفتم حالا خجالت میکشی. بیا بریم که یه ساعت هم باید تو راه برگشت باشیم.

خوب شد راه افتادیم ،وگرنه من باز باید سرخاب سفیداب میکردم. چه زود فراموش کرد و من چه زود راضی شدم.

بعد از یه مقدار راه، رسیدیم به ماشین. دیگه پاهام در معرض دراومدن از تو گوشت بود. انگشت هاي پام مثل همیشه

که زیاد راه میرفتم، گزگز میکرد. سوار شدیم به طرف خونه راه افتادیم.

فرزاد :اینم از شام امشبمون.

-من که اشتهام کور شد.

فرزاد :هنوز دلخوري ؟ بازم معذرت. تقاضاي عفو دارم.

-عفو نکنم چیکار کنم؟

فرزاد :مجازات کن.

-بدیش اینه که جلاد نیستم، وگرنه با یه ضربه دق دلیمو خالی میکردم.

فرزاد: کاش یه ضربه بود، ذره ذره داري میکشیم

خیلی آروم و زیر لبی این جمله روگفت. براي اینکه خودمو به نشنیدن بزنم گفتم: چی گفتین؟

فرزاد :هیچی. با یه آب میوه که موافقی

-آره بدم نمیاد

فرزاد یه گوشه پارك کرد و به سمت آب میوه فروشی رفت. مگه من چیکارش کردم که این حرفو زد؟ بازم من گناهکارم.

بعد از اینکه فرزاد آب میوه اش رو خورد راه افتادیم. به این میگن شهروند مطیع قانون. در حین رانندگی چیزي نمیخوره.

بعد از حدود یه ساعت و نیم رسیدیم خونه. در حالیکه پیاده میشدم گفتم: ممنون آقافرزاد. شب خوبی بود....... اومدم

در ماشین رو ببندم که صدام زد.

فرزاد: راحیل؟

دوباره در نیمه بسته رو باز کردم و گفتم: بله؟

فرزاد :کیفت

کیفمو به سمتم دراز کرده بود. موقع بیرون اومدن از رستوران اونقدر ناراحت بودم که یادم رفته بود برش دارم. حتماً

فرزاد واسم آوردهبود ومن اینهمه وقت متوجه نشده بود. دستمو دراز کردم و کیف رو گرفتم.

-ممنون ........ اومدم کیف رو بکشم اما نشد. متوجه شدم فرزاد دسته کیفمو گرفته و ول نمیکنه. بهش نگاه کردم.

فرزاد: بخشیدي؟

-من نباید ببخشم، شما باید ببخشین. فراموش کنین چی شده و بازم ممنون ..... دوباره اومدم کیفمو بردارم و برم اما

نشد. هنوز دسته کیف رو گرفته بود. حالا میون این کشش ها این دسته ي کیف بخت برگشته من، جدا میشه.

نمیخواستم مستقیماً بهش نگاه کنم، اما انگاراون همین قصد رو داشت. چشماش میخندید. دیگه عصبانی شدم و گفتم :

-خب کیفمو بدین برم

باز اون شیطنتی که بعضی موقع ها میومد تو چشماش و درنهایت باعث خجالت من میشد تو چشماش دیدم.

فرزاد :یه شرط داره

-واسه من شرط میذارین؟ اصلاً کیف واسه شما. چیز مهمی توش نیست که بخوام بابتش باج بدم.

پیروزمندانه دسته کیف رو ول کردم و در ماشین رو بستم. از پنجره یه مقدار سرمو بردم داخل و گفتم: من مدرکی هم

تو کیفم ندارم که علیه ام ازش استفاده کنین. فقط مواظب باشین کسی نبینه که نمیدونم واسه یه کیف زنونه چه جوابی دارین بدین.

بازم چشماش میخندید و شیطون بود. خیلی راحت گفت: میگم این کیف واسه عشقمه، واسه عمرمه ، واسه جونمه، واسه

شیشه عمر منه. مطمئن باش قانع میشن.

عجب پررو بود.

-معلومه قانع میشن . میگن طرف دیوونه است بیچاره.

فرزاد: آره. دیوونه ي یه پري کوچولو.خداحافظ پري من ... و دنده عقب گرفت و با سرعت رفت. هنوز یه مقدار از

کوچه رو نرفته بود که سرشو از پنجره بیرون آورد و گفت : دوستت دارم خانمی..... و ایندفعه سریع تر دنده عقب

گرفت و به یه چشم به هم زدن ناپدید شد. باورم نمیشد اینهمه کله خر باشه. اما با این کارش یه حس خوبی بهم دست

داد با یه طعم گس. واقعا مهربون بود.

با صداي زنگ آیفون از اتاقم دل کندم و رفتم بیرون. خدا کنه یکی باشه تا من از تنهایی و بی حوصلگی دربیام.

-بله؟

-منم

-واقعاً؟ خوب شد گفتی، فکر کردم تویی.

-راحیل منم فرزاد

آخ که باز گند زدم. صداي فرزاد تغییر کرده بود و من فکر کردم از این مزاحم ها هستن که میان در خونه مردم زنگ

میزنن و چرت و پرت میگن. خدا ذلیلشون کنه.

فرزاد: در رو باز کن.

مطمئن بودم حالا حالاها هیچکس سر نمیرسه و به همین دلیل در رو باز کردم. یه نگاه به سر و وضعه کردم و با دیدن

حالت ژولیده ي خودم سریع به طرف اتاقم رفتم تا لباسمو عوض کنم. قلبم تند تند میزد. بعد از تقریباً یه ماه و نیم قهر،

حالا فرزاد دوباره اومده بود. گرچه بازم عقیده داشتم شاید اینطوري وابستگیها کم بشه، اما خیلی دلم واسش تنگ شده

بود. خدایا چم شده؟

مرتب و تمیز رفتم بیرون. فرزاد روي مبل نشسته بود. همین که داخل شدم متوجه ي حضورم شد و نگاهشو کشوند سمت من.

-سلام

بدون جواب همینطوري بهم نگاه میکرد. خیلی از نگاهش معذب شده بودم. تصمیم گرفتم مشغول پذیرایی بشم و

بنابراین همینطور که به سمت آشپزخونه میرفتم گفتم: خیلی خوش اومدین. بابا اینا خوبن؟

هیچ صدایی نیومد. نمیدونم فرزاد واسه چی اومده بود،ولی هر دلیلی که اونو اینجا کشونده بود ،واسه من خوشایند بود.

اما از این حرف نزدنش احساس خوبی نداشتم. چون هوا گرم بود تصمیم گرفتم با شربت آلبالو و کیکی که مامان همین

امروز پخته بود ازش پذیرایی کنم. هیچ صدایی از بیرون نمیومد. تو این فکر بودم حالا که فرزاد اومده ، دیگه این

لالمونی گرفتنش واسه چیه؟ نکنه هنوز قهره؟! از تو آشپزخونه داد زدم: آقا فرزاد چه عجب از این طرفا؟ خودتون

دیگه خوبین؟

فرزاد :بی معرفت تو نباید یه خبر از من میگرفتی؟

نزدیک بود از ترس پارچ شربت از دستم بیفته. عجب دیوونه ایه این فرزاد. قلبم تندتند میزد. خوبه از ترس پس

نیفتادم. چطوري اومد تو آشپزخونه که من نفهمیدم؟ درست جلوي روم وایساده بود. از بودنش معذب بودم.

فرزاد: من چیزي نمیگفتم، تو نباید سراغ من میومدي؟

نمیدونستم چی جوابشو بدم. با رفتار سردش از پاپیش گذاشتن پشیمون شده بودم. همینطوري سرمو پایین انداخته

بودم و با دستم لبه ي پارچ رو لمس میکردم که باز خودش به حرف اومد: خیلی بی وفایی. تو نگفتی من از دوریت

بیچاره میشم؟ یه دفعه شد تو قدم پیش بذاري؟

آروم و زیر لبی گفتم: فکر کردم از دستم دلخورین.

فرزاد: دلخور بودم، هنوز هم هستم. تو نباید اون حرف رو میزدي. یه مرد هرچی هم کسی رو دوست داشته باشه و به

خاطرش هرکاري بکنه، بازم در مقابل اینطور حرفها و کارها نمیتونه خودشو کنترل کنه. اصلاً شوخی جالبی نکردي . تو

که میدونی من چقدر دوست دارم، پس چرا هی میخواي عذاب بدي منو؟ دلم واست حسابی تنگ شده بود.

من :نمیخواستم ناراحتتون کنم

فرزاد: اما کردي.

-معذرت میخوام

فرزاد: معذرت خواهیتو نمیخوام، فقط قول بده دیگه همچین شوخیهاي نکنی.

اصلاً از بودنش تو آشپزخونه احساس خوبی نداشتم. خجالت میکشیدم.

-باشه، حالا بفرمایین بیرون تا ازتون پذیرایی کنم.

فرزاد: چرا اینهمه از من فرار میکنی؟

به چشماي قشنگش نگاه کردم. بازم شیطون شده بود. همیشه همینطوره. تمام شیطنت ها و شوخیهاش واسه منه. باورم

نمیشد فرزاد اینقدر دو شخصیتی باشه. جلوي جمع باوقار و سنگین بود ،ولی وقتی به من میرسید درست مثل یه پسر

بچه ي شیطون میشد.

-چرا باید فرار بکنم؟ مطمئن باشین اگه خطري از جانب شما تهدیدم کنه، با یه ضربه، همین پارچ رو مهمون ملاجتون میکنم.

فرزاد: ا راست میگی؟

خدایا چرا این امروز اینطوري میکنه. سرشو خم کنار صورتم. میخواد چیکار کنه این؟ آروم کنار گوشم گفت : بااینکه

دارم از دوري خفه میشم، اما تا وقتی منو قبول نکنی مطمئن باش کاري از من سر نمیزنه کوچولوي خودم................ بعد

هم سرشو آورد بالا و باز بهم نگاه کرد. داشتم دیگه از خجالت هلاك میشدم. همینطوري لبمو به دندون گرفته بودم و

فشار میدادم. خدا منو خفه کنه تا راحت بشم. خیلی بدجنسه.

فرزاد پشت سرشو خاروند و بازم با بدجنسی تمام گفت: آش و لاشش کردي ، باشه بابا من رفتم بیرون ( بعد عقب گرد

کرد و در حال رفتن گفت:) تو که الان اینطوري هستی ، پس اگه زنم بشی میخواي چیکار کنی؟

کاش میتونستم همین پارچو بکوبونم تو سرش تا اینهمه منو اذیت نکنه. ولی خودمم خنده ام گرفته بود. همش خجالت

آخه؟ معلوم نیست چرا اینهمه ازش خجالت میکشم.

بعد از چند دقیقه سر و وضعم رو مرتب کردم و با سینی محتوي شربت و کیک رفتم بیرون. سینی رو جلوش گرفتم تا

شربتشو برداره و در همین حال بشقاب شیرینی خوري و ظرف کیک رو روي میز گذاشتم. خیلی خودمو کنترل میکردم

دستام نلرزه و شربت توي سینی نریزه.

فرزاد :ممنون

-خواهش میکنم.

خودمم لیوانمو برداشتم و روبروش نشستم.

فرزاد: بابا اینا کجان؟

خوشحال بودم از اینکه بحث رو عوض کرده.

-بابام که سرکار تشریف دارن و عصر میان خونه، مامان هم که پیش خواهران و مادرگرامیشون هستن، یهدا هم در جوار برادر شما.

فرزاد: یه خرده از خواهرت یاد بگیر

-چی رو؟

فرزاد: همین که همش با فرزینه.

-خب چه کنم؟ منم همش برم با فرزین؟

فرزاد :فرزین دیگه زیادیش میشه، یعنی میگم تو هم منو دریاب

-درنیابیده خودتون هرکاري میخواین میکنین، دیگه واي به حال اینکه دربیابمتون.

فرزاد :خب اگه منو دربیابی به نفع خودت میشه، باور کن من خیلی خوبم..... و زد زیر خنده. چپ چپ بهش نگاه

کردم. باز داشت اذیت میکرد.

فرزاد: باشه بابا، من موندم تو چرا به من و کارهام عادت نمیکنی؟

-نباید به چیزهاي بد عادت کرد.

با انگشت به خودش اشاره کرد و گفت: یعنی من بدم؟ دستت درد نکنه. اگه دیگه بهت ابراز احساسات کردم، کلاً

احساسمو کشتی ( بعد مثله اینکه چیزي یادش اومده باشه و میخواد سریع اونو بگه تا یادش نره گفت:) راستی آخر

هفته داریم میریم شمال تا مامان خانوممون هوایی عوض کنن. فکر کنم تقریباً یه ماهی هم بمونیم، هرکاري هم کردم تا

از زیرش دربرم نشد. راحیل از الان دلم واست تنگ میشه. قرار بود بابا به آقاامیر هم زنگ بزنه و دعوتتون کنه، تماس گرفته؟

-بله تماس گرفتن، بابا هم گفته یه چند روزي مزاحمتون میشیم.

فرزاد :خوب شد. تو که میاي خانومی؟

ابراز احساسات نکردنش هم فقط به صدم ثانیه برمیگشت.

-نمیخواستم بیام، ولی حالا شاید بیام.

فرزاد :باز بدجنس شدي. دلم خوش بود تو این یه ماه در به دري میتونم ببینمت.

-حالا بذارین من افکارمو سر و سامان بدم، تا ببینم چی پیش میاد.

فرزاد :ببین من شوخی سرم نمیشه. نیاي خودم میام با زور میبرمت. منو که دیگه شناختی؟

-بله خوشبختانه. شما دیگه....

صداي زنگ تلفن بلند شد. بیا یه دفعه هم که میخوایم درست و حسابی اخطلاط کنیم نمیذارن.

مامان بود که تماس گرفته بود تا واسه ناهار برم پیششون. یه دفعه اي نمیدونم چه طوري شد که گفتم: مامان آقا فرزاد

اینجان. من نمیام

مامان: واي پس چرا زودتر نمیگی تو؟الان میام خونه. آخه دختر تو نباید زنگ بزنی بگی فرزادخان اونجاست؟ از دست

تو چیکار کنم؟ چقدر زشت شد.

-خب من حواسم نبود. چیکار کنم؟

فرزاد: دختر تو کی میخواي رسم مهمون داري یاد بگیري؟ من خودم دارم میام.

فرزاد اومد گوشی رو از دستم گرفت و خودش شروع به صحبت با مامان کرد.

فرزاد: سلام شکوه خانوم. حال شما؟

)نمیفهمیدم مامان اونطرف چی داره میگه(

....

فرزاد :اختیاردارین،من بد موقع مزاحم شدم

....

فرزاد: من زیادي پرروام

..... (فرزاد خندید و سرشو تکون داد(

فرزاد: به قول مامان شما هم که همش تعارف میکنین. اگه اینطوریه من دیگه میرم تا شما هم به زحمت نیفتین.

.....

فرزاد: دور از جون. ببخشید دیگه به راحیل خانوم هم زحمت دادم.

......................

فرزاد :زنده باشین.

.....

فرزاد :قربان شما.

گوشی رو گذاشت و گفت: اینم از این. دیگه به مامانت هم زحمت ندادم. حالا بدو بریم ناهار بخوریم.

عجب فرزاد مارمولکیه. مادره رو به بهونه ي اینکه خودش مزاحمت ایجاد میکنه، دك کرده و حالا با دختره میخواد بره

ناهار بیرون.باورم نمیشد مامان اینهمه به فرزاد اعتماد داشته باشه. مامان بابا ارزش و احترام زیادي واسه فرزاد قائل

بودن، اما این مورد دیگه نوبر بود.

فرزاد: چیه منو نگاه میکنی؟ برو آماده شو

-من هیج جا نمیام.

فرزاد: به هر حال من ناهار پیش توام. از مامانت کسب اجازه کردم، حالا دیگه خوددانی که میخواي چیکار کنی.

با حرص گفتم: من ظهر میخواستم نیمرو بخورم.

فرزاد: خب پس اندازه ي منم درست کن .... و خیلی ریلکس رفت جلوي تلویزیون نشست و با کانالها ور رفت.

شیطونه میگه بزنم لت و پارش کنم تا اینهمه منو اذیت نکنه.

ظهر از حرصم نیمرو درست کردم و فرزاد هم بی خیال خورد. به قول خودش، همین که در کنار عشقشه واسش کافیه.

خیلی بدجنس بود و خیلی باگذشت.

-میتونم بیام تو؟

به یهدا که دم در اتاق وایساده بود نگاه کردم.

-تو که اومدي تو، دیگه سوال پرسیدنت چی گذاشته؟ ..... و دوباره مشغول مرتب کردن اتاقم شدم. متوجه شدم که

اومد رو تختم نشست. بدون توجه بهش کارمو میکردم تا اینکه گفت: -راحیل؟

-چیه؟ نکنه جاي این گلدونه بده؟ از نظرات شما باید عوضش کنم؟

یهدا :یه دفعه شد جدي باشی؟

-یه بار دیگه هم گفتی، منم جوابتو دادم. همین که شما جدي هستین کافیه

یهدا :تو معلومه چته؟

-نه معلوم نیست

یهدا: اصلاً ولش کن،کم کم دیگه آماده شو بیا پایین.

-دوش بگیرم و اومدم.

یهدا :فقط سریع

-به تو مربوط نیست

یهدا با قیافه اي عصبانی با پاش یه ضربه به در کوبید و رفت بیرون. باز شارژ شده بودم. کلاً سادیسم آزار و اذیت دارم.

اما یهدا هم بدجوري داغونم کرده بود، و اگه به حرفهاي غزاله و فرانک نبود، تا حالا ترکیده بودم. اونا عقیده داشتن

نباید ندونسته فکرهاي ناجور در مورد یهدا بکنم. البته عقیدشون تو سرشون بخوره، اونا که جاي من نبودن. یاد مراسم

افتادم و سریع شروع کردم به راست و ریست کردن کارها. نهم تیر سالگرد ازدواج مامان بابا بود و من و یهدا تصمیم

گرفته بودیم همه رو دعوت کنیم و واسشون یه جشن کوچولو بگیریم. هنوزم تا یاد این میفتم که چطوري مامان بابا رو

فرستادیم دنبال نخود سیاه، خندم میگیره. به بهونه ي خرید جهیزیه،تازه اونم چیزي که مامان خودش قبلاً خریده بود.

هرچی مامان گفت که قبلاً اون مدل سینی هایی رو که یهدا میخواد تهیه کرده، یهدا زیر بار نرفت و تاکید کرد اگه دیر

برن ممکنه تموم بشه و دیگه گیر نیاد. قیافه ي مامان بابا کلی دیدنی بود. بیچاره ها مونده بودن این دختره چرا

اینطوري میکنه، ولی بلاخره راضی شدن و رفتن بیرون. خنده دارترش اونجا بود که یهدا مجبورشون میکرد چطوري

لباس بپوشن و هی از لباساشون ایراد میگرفت. آخر سر بابا طاقت نیاورد و گفت: دختر جان مگه میخوایم بریم

عروسی؟............. ولی بلاخره یهدا اونقدر گفت و گفت ، تا مامان بابا که دیگه حسابی مونده بودن چه خبره، به حرفهاش گوش کردن.

از قبل کیک و غذا رو سفارش داده بودیم و فقط مهیا کردن وسایل پذیرایی و چندتا چیز کوچیک بود که اونا رو هم

یهدا خودش به عهده گرفت و منم تصمیم گرفتم کمی اتاقمو که بی شباهت به بازار شام نبود ، مرتب کنم و به خودم برسم.

داشتم موهامو با سشوار خشک میکردم که صداي زنگ بلند شد. اولین گروه مهمونهاي عزیز هم اومدن. نفهمیدم کی

اومده. بازم تو انتخاب لباس گیر کردم. کاش الهام اینجا بود. چون مجلس خودمونی بود تصمیم گرفتم شلوارجین

مشکی با بلوزي که همیشه باهاش میپوشیدم و مخلوطی از مشکی و خاکستري بود رو انتخاب کنم. تقریباًمدل اسپرت

بود، درضمن به گفته ي یهدا به رنگ چشمام هم بیشتر میومد. موهامو شونه کردم و همینطوري دورم ریختم. تقریباً

قیافه ام مثل همیشه قابل هضم بود. یه بوس واسه خودم تو آینه فرستادم و رفتم بیرون. فرزین روي مبل نشسته بود و

مشغول هم زدن لیوان شربتش بود. یهدا کدوم گوري، گور به گور شده؟!

-سلام برادر، رسیدن بخیر. سرافرازمون کردین. خانواده چطورن؟ راستی چرا تشریف نیاوردین؟

فرزین: سلام خواهر زن. دختر عجب بمب بارون میکنی. بابا اینا هم با فرزاد چند دقیقه دیگه میرسن.

-آفرین آفرین. خدا حفظشون کنه.

یهدا :باز مزه پرونی کردي؟

-ا تو اومدي؟ کجا بودي؟ همه چیز آماده است؟

یهدا: با اجازه ي شما بله

-اجازه ي ما هم دست آقامونه

فرزین خندید و نگاهشو دوخت به یهدا.

یهدا: حداقل جلوي فرزین آبروداري کن نفهمه چقدر شوهر ندیده اي.

ب-رو باباجان،کی به من میگه شوهر ندیده. تو که وضعیتت از همه خراب تره.

یهدا با حرص گفت: راحیل یه امشبه رو.... ولی صداي زنگ آیفون دوباره بلند شد و صحبتشو نیمه تموم گذاشت. در

حالیکه به سمت آیفون میرفتم گفتم: بذار اول در رو باز کنم، بعد میام میشینم سر ور زدنهاي تو.

خانواده ي مامانی بودن. بیشتر وقتها و اگه اوضاع اجازه میداد، عادت داشتیم اگه همه یه جایی دعوتیم، با هم سر صاحب

خونه خراب بشیم و حالا همه اومده بودن به غیر از علیرضا. البته از اولش هم به اومدن اون مطمئن نبودم و همه یه

جورایی به این بساط عادت کرده بودن. فکر میکردم یه طورایی خانواده ي دایی قیافه هاشون گرفته است، اما این وسط

چشم من فقط دنبال عرفان کوچولو بود و دیگه بی خیال بقیه شدم. همه نشستن و در کمال تعجب یهدا مسئولیت

پذیرایی رو به عهده گرفت. عرفان کوچولو هرروز که میگذشت نازتر میشد ومن یکی دلم میخواست قورتش بدم.

چشماش درست رنگ چشمهاي علیرضا بود و با هربار نگاه کردن بهشون یاد اون میفتادم. علیرضاي بی معرفت.

خاله کتی :بابا مامانت پس کجان؟

-دنبال نخود سیاه

منصور :آهان سورپیریزه؟

-زهرمار ،بله

منصور :تو هم از اینکارها بلد بودي جادوگر؟

-مرگ . باز به من گفتی جادوگر؟

خاله مانی: منصور!!!

منصور :تو رو خدا اگه دروغ میگم بگین. قیافشو سیر کنین. بیچاره شوهرت، مثلاً یه دفعه شبی شومی، وقتی بی وقتی،

تو رو تاریکی ببینه پس میفته با اون چشمات . زن و شوهر هم که شب و شوم زیاد دارن.

هم خنده ام گرفته بود، هم میخواستم خفه اش کنم. اونقدر پررو بود که هر حرفی رو هرجایی میزد.

منصور: چرا چیزي نمیگی؟

-چی بگم؟ تو زیادي پررویی، منکه مثل تو نیستم.

یاسر آ:ره هنوز ثمره ي عشقه یادم نرفته.

منصور: بیا اینم شاهد

-به منصور میگن شاهدت کیه،میگه یاسر شیکم گنده.

یاسر :درد و بلا . به نازنین میگما.

نازنین.: نه یاسر جان، من با راحیل مشکلی ندارم.

منصور :حالا خوبه با شکم یاسر هم مشکلی نداري.

بیچاره نازنین سرخ شد و در عوض به یاسر چشم غره رفت.

-یاسرجان ایشاا... شب با قاشق داغ، خوشگل میشی.

یاسر :همش زیر سر توئه.

-عامل دو به هم زنی بغل دستت نشسته، یه دونه بزن پس کله اش. اول زیر سر اون بود.

در کمال تعجب، یاسر تقی کوبید پس کله ي منصور. اینقدر این صحنه جالب بود که هیچکس هیچی نگفت و حتی

مامان جون هم خندید و فقط سرشو تکون داد.

گروه آخر مهمونا هم که خانواده فرزین بودن از راه رسیدن. ژیلا خانم بغلم کرد و کلی واسم ابراز محبت کرد. آقاي

افشاري هم که مثل همیشه تحویلم میگرفت. میدونستم چون دختر ندارن اینهمه من و یهدا رو تحویل میگیرین. پشت

سرشون فرزادبا یه سبند بزرگ گل اومد تو. شکل دومادها شده بود. خدایی از هر لحاظ که میدیدم بسیار برازنده و

خوشتیپ شده بود. سبد گل رو داد دستم و گفت: چه خوشگل شدي. بابا به دل عاشق منم رحمی کن. چطوري میخوام

دو روز دیگه ازت دل بکنم و برم شمال؟

نتونستم هیچی بهش بگم و تعارفشون کردم داخل.

-خوش اومدین. واسه چی زحمت کشیدین.

فرزاد: گل براي گل، البته خانمی من از گل هم سرتره.

خدایا من چیکار کنم با این پسره ي پررو. باید مطالعاتی درزمینه رفتار با افراد پررو داشته باشم. همینطوري میرفتن

داخل، منم گل به دست کنار فرزاد میرفتم داخل. دیگه وقتی کمکم به پذیرایی نزدیک شدیم،من یه مقدار از فرزاد

فاصله گرفتم و به بهونه گذاشتن سبد گل، ترکشون کردم. همه احوالپرسی کردن و ایندفعه به طور محسوسی یه مقدار

جوونها از بزرگترها جدا شدن و یه مرزي بینشون افتاد تا راحتترباشن. آقاي افشاري و ژیلا خانم هم سراغ بابا مامانو

گرفتن و بهشون جواب دادیم که از این مهمونی خبر ندارن و مثلاً میخوایم غافلگیرشون کنیم. جالب ترش اونجا بود که

آقاي افشاري بقیه رو هم به ویلاشون دعوت کرد،بیچاره میدونست ماها مثل زنجیر بهم متصلیم،ولی مطمئن بودم از

اینکه با ماها باشه لذت میبره. اخلاق و رفتارش اینو نشون میداد. یهدا که دیگه حسابی ستاره ي مجلس شده بود و گوي

مهمون نوازي رو از همه رباییده بود. خوب بلده جلوي خانواده ي شوهرش خودشیرین بازي دربیاره. عرفان کوچولو

خواب رفته بود واین وسط من مجبور بودم بشینم حرفهاي بقیه رو گوش کنم.

منصور: فرزاد جون چه خبر از دخترهاي دانشگاه؟

فرزاد به نشونه ي نفهمیدن سرشو تکون داد و گفت: خبري ندارم من.

منصور: ببین فرزاد جون،اینجا زیر آبی رفتن تعطیله. همین یاسر رو که میبینی...

یاسر :منصور دو دقیقه ساکت باشی کسی فکر نمیکنه زبون نداري.

منصور :خفه که نمیتونم بشم اما از بحث تو خارج میشیم. (روکرد به فرزاد )کجا بودیم؟

فرزاد با بدجنسی گفت: در مورد یاسرخان بود فکر میکنم.

منصور هم که مطلبو گرفته بود، ادامه داد: آهان خوب شد یادم آوردي. داشتم میگفتم، یاسر هم...

یاسر :مثل اینکه شماها امروز قصد کردین منو حرص بدین

-اولاًامروز نه و امشب، دوما، عیبی نداره، یه خرده حرص بخور نکنه اون شکم بشکه ات کوچیکتر بشه.

ایندفعه دیگه جیغش دراومد. یاسر همینطوري بود، یه دفعه اي از کنترل خارج میشد. زدم به چاك و یاسر هم افتاد

دنبالم. خونواده ي مابه این کارها و دیوونه بازیا عادت داشتن، ولی فکر کنم فرزاد اینا نزدیک بود پس بیفتن. با اینکه

تند میدوییدم،اما تو حیاط گیرم انداخت. یه مقداراز موهامو با دست گرفت و گفت: حالا دیگه من بشکه ام هان؟

-یاسرجان غلط کردم. تو اصلاً باربی، کیه که باور کنه؟

یاسر: ا؟

-آخ آخ نکش دیگه بی انصاف. باشه باشه، میگم باور کنن که تو ارباب هستی، اما جون خودت میدونم باور نمیکنن.

یاسر :جون خودت

-آییییییییی. بابا دستم درد گرفت. از چند ناحیه به من آسیب میرسونی؟

مامان جون: یاسر زشته

زندایی: یاسر

نازنین :یاسر جان خجالت بکش

از بس از لحظه ي فرار تا حالا جیغ و داد کرده بودم، دیگه تقریباًهمه اومده بودن تو حیاط. به غیر از عموها که حوصله

ي پادرمیونی نداشتن و کلاً همیشه سکوت اختیار میکردن. اینا هم اعجوبه هایی بودن.

یاسر :مگه نمیشنوین بچه پررو چی میگه؟

-من یه چیزي میگم. بابا آقا و خانوم افشاري به این کارها عادت ندارن، یهویی فکر میکنن وحشی هستی، البته مطمئنم

تا الان همین فکر رو کردن.

یاسر :بعد میگین ولش کنم، هنوزم داره پررو بازي درمیاره واسم.

منصور: دستت درد نکنه. از طرف منم بزنش، حقشه.

دایی خسرو: عزیز دل منو مظلوم گیر آوردین؟

یاسر :چه مظلومی هم هست.

منصور مشت کوفت تو سینه اش و گفت : مظلوم مادر، راحیل!

خلاصه با کمک دایی از دست یاسر خلاص شدم و البته خانواده ي افشاري تا یه مدت هندل خنده میزدن.

....

منتظر اومدن مامان بابا بودیم. تو این مدت خودمو با حرف زدن با الهام، و گوش دادن به چرت و پرتهاش سرگرم

کرده بودم، اما وقتی عقربه هاي ساعت، نه رو نشون داد، دیگه کم کم داشتیم نگران میشدیم. آخرش هم مامان جون

طاقت نیاورد و گفت: پاشو یه زنگ بهشون بزن ، ببین کجا موندن.

منصور: الان ضایع شدن چه حسی داره؟ بابا مثل بچه آدم واسشون جشن میگرفتین، این ادا اطواراتون چی بود؟

-توجه داشتی تو این جمع هیچکس فضولتر از تو نبود؟ اصلاً هم همش تقصیر یهداست.

یهدا :وا!

-وا نداره، آخه اینم دلیل واسه پیچوندن بود؟

یهدا: تو اگه راه بهتري داشتی باید میگفتی.

-ا تو چقدر پررویی، حیف که دارم احترامتو حفظ میکنم، وگرنه...

مامان جون :راحیل خانوم!!!

وقتی مامان جون یه نفر رو اینطوري مورد خطاب قرار میداد، معنی اش خفه شدن بود.

-بمیره راحیل. همش من باید خفه بشم.

منصور :نه بابا، الان باید واسه یهدا آبروداري کنی.

-ا اگه به اینه منم برم شوهر کنم. دلیل نمیشه که.

مامان: جون راحیل...

اوه اوه که باز گند زدم. کلاً من اختیار زبونم دست خودم نیست. حالا اگه جمع خودمونی بود مسئله اي نبود. مشکل اینجا

بود که خانواده ي فرزین نشسته بودن و بلاخره ضایع کاري میشد. بازم مثل همیشه الهام فرشته نجاتم شد و به یه بهونه

اي منو صدا زد تا خجالت نکشم، یهدا هم رفت سراغ تلفن تا ببینه مامان بابا کجا موندن.

صداي زنگ تلفن باعث شد مثل جت خودمو برسونم به تلفن، شاید که مامان بابا باشن. شماره ي خونه ي غزاله اینا بود.

این دختره ي احمق هم وقت گیرآورده، نه به اون سفر رفتن بی موقع اش،نه به این برگشتن بی موقع ترش. یهدا از تو

پذیرایی داد زد: راحیل چرا جواب نمیدي؟

-منتظر کسب تکلیف از تو بودم که خدا رو شکر رسید.

یه دفعه مخم جرقه زد. دویدم پیش بقیه تو پذیرایی.

-غزاله است. فکر کنم مامان بابا رفتن خونشون. ولی با عقل سالم جور درنمیاد، غزاله اینا حتماً تازه از سفر برگشتن، که

حالا با من تماس گرفته.

یهدا :دوستات هم مثل خودت مایی ي عذابن.

-یهداجون دو دقیقه زیپتو بکش لطفاً. حالا چیکار کنیم؟

منصور: این جمله ات خیلی باحال بود. درست مثل فیلم ها. یه دفعه دیگه بگو.

خاله مانی: منصور!

منصور :اي به چشم،منم خفه میشم.

مامان جون: حالا مادر چرا این تلفن رو نمیري جواب بدي؟ سوخت از بس زنگ زد.

-هان ؟ باشه الان

باز دویدم سمت تلفن و جواب دادم.

-بله؟

-سلام ببخشید منزل آقاي پارسافر؟

چه عجب یه نفر پیدا شد و این فامیلیه ما رو کامل گفت. ولی صداش ناآشناست؟ یعنی کیه؟ یه دفعه متوجه شدم یهدا

بالا سرم وایساده. بااشاره ي دست و دهن بهش فهموندم که نمیدونم کیه، یهدا هم که همیشه خودشو عاقلتر و عقل کل

تر از من میدونست، گوشی رو گرفت. دلم میخواست جفت پا برم تو چشش. عجب بشریه.

یهدا: بفرمایید

.....

یهدا :بله بفرمایید

.....

یهدا :بله بله بفرمایید

حالا مثل منگلها هی میگه بفرمایید و تو هرقسمت یه بله بهش اضافه میکنه. مگه منگل ها هی میگن بفرمایید؟ دیوونه

شدم رفت. یکی بگه دیوونه ي خدادادي بودي!

......

نگاهم بین جمعیت حاضر موج میخورد. دستام سر بود و حس نداشت. هنوزم گیج و منگ بودم. یه چیزي راه گلومو

بسته بود و نمیذاشت درست نفس بکشم. انگاري رو زمین نبودم. نمیفهمیدم من اینجا چیکار میکنم. تصاویر واسم واضح

نبود. چرا همه دارن گریه میکنن؟ مامان جون واسه چی حالش به هم خورده؟، اصلاً چرا رو زمین نشستم؟، این لباسهاي

مشکی واسه چی تنمه؟، من هیچوقت یه دست مشکی نمیپوشیدم. چی شد که اومدیم اینجا؟ غزاله چرا داره شونه هاي

منو میماله. همه با دلسوزي داشتن نگاه میکردن. نگاههاشون خوشایند نبود. چی به سرم اومده؟ چرا همه فقط

دهنهاشون تکون میخوره، ولی من هیچی از حرفهاشون متوجه نمیشم؟ حوصله ي تکون تکون هاشون رو ندارم. دلم

میخواد رها بشم. علیرضا! بازم نیست. اون دیگه کجا رفته؟ همینطوري باز نگام بین جمعیت اینور اونور میرفت. یه حس

بدي تو تموم تنم بود. همش فکر میکردم جمعیت حاضر هی دارن بزرگ میشن و من کوچیک. سرم داشت چرخ

میخورد. میخواستم فرار کنم ولی نمیتونستم. نگام به فرزاد افتاد. مهربون بود و دلسوز. نمیدونم چرا،ولی فکر میکردم

تو این جماعت، تنها کسی که که الان میخوام پیشم باشه فرزاده. حتی غزاله و الهام رو هم نمیخواستم. فرزاد مهربون

بود و آروم. به آدم انرژي خوبی میداد. همینطوري به فرزاد نگاه میکردم. یه لحظه فکر کردم فرزاد رو هوا داره به

سمتم میاد. انگاري سقوط کردم...

.....

وحشت زده از خواب پریدم. تموم تنم خیس بود و یه دلشوره ي عجیبی تو جونم افتاده بود. دیشب مامان بابا

برنگشتن، هرچی هم باهاشون تماس میگرفتیم در دسترس نبودن. همه حسابی نگران شده بودن. فرزاد مدام قصد

داشت با نگاههاي مهربونش بهم دلداري بده. به هرکجا که فکرمون میکشید زنگ زدیم، اما نتونستیم خبري ازشون

بگیریم. آخرش هم مردها برخلاف حس بدي که تو همه به وجود اومده بود، تصمیم گرفتن یه سري به بیمارستانها و

کلانتري ها بزن، شاید اثري ازشون پیدا کنن. یهدا که دیگه یه جعبه دستمال کاغذي رو تموم کرده بود. سعی میکردم

به خودم دلداري بدم و با شوخی جو رو یه خرده بهتر کنم،اما خودمم میدونستم که موفق نیستم. آخرش هم نیمه شب

که دیگه از همه جا ناامید شده بودیم، مامان جون مجبورمون کرد بریم استراحت کنیم. از خونواده ي مادري هیچکس

خونه نرفت، به غیر از جمشید که از موندن معذب بود بچه ام. مطمئن نبودم خواب به چشمم بیاد،اما خواب رفتم و از

این کابوسهاي مسخره دیدم. این چند وقتهاعصابم اونقدر داغون بود که شبها مرتب کابوسهاي جورواجور میدیدم.

همینطوري کم دلمشغولی نداشتم، غزاله هم واسم یه اعصاب خردکنی تازه درست کرده بود. دیشب امیرپژمان برادر

غزاله بود که زنگ زده بود خونمون.مثل اینکه غزاله به حالت قهر از خونه بیرون رفته بود و اونا هم فکرمیکردن خونه

ي ماست. یه آن فکر کردم،اگه غزاله پیش من نیومده پس حتماً پیش فرانکه. به امیرپژمان نگفتم که کجا رفته، ولی

بهش اطمینان دادم که جاش امنه. در تعجب بودم که اونا خونه ي فرانک رو بلد نبودن، شایدم بیچاره ها اونقدر

فکرشون داغون بود که به فرانک فکر نکرده بودن و گزینه ي اول من بودم. امیرپژمان خیلی خواهش کرد،ولی من

بهش نگفتم غزاله خونه ي فرانکه، باید اول از خود غزاله میشنیدم چی شده. با زنگ زدن خونه ي فرانک، حدسم به

یقین تبدیل شد و غزاله پیش فرانک رفته بود و از لحظه ي ورود یه بند گریه کرده بود. امروز صبح قرار بود برم

پیششون، ولی با این وضعیتی که پیش اومده بود، مطمئن نبودم که بتونم برم. دلم بدجور شور میزد. خدا کنه واسه بابا

مامان اتفاقی نیفتاده باشه.

-آخه مادر تو نمیگی دل ما هزار راه میره؟ این چه کاري بود؟ شما دیگه ازتون اینکارها گذشته. امیرآقا از شما انتظار

نداشتم دیگه. دیشب این دوتا طفل معصوم از غصه نزدیک بود هلاك بشن. این ماسماسک ها رو من موندم واسه چی

دستتون میگیرین ؟ هنوزم دلم از دستتون پره. آخه عزیزاي من...

مامان جون همینطوري داشت حرف میزد ومامان بابا رو دعوا میکرد. صبح داشتیم با حال زار ، صبحونه کوفت میکردیم

که مامان بابا اومدن. دهنمون باز مونده بود وقتی شنیدیم واسه چی نیومدن. بابا یهویی یاد ایام شباب براش زنده شده

بوده و حالا که سالگرد ازدواجشون بوده، تصمیم گرفته بره همون منطقه ي ییلاقی که براي بار اول مامان رو دیده بوده ،

بعد هم موقع برگشت ماشین دچار مشکل میشه و آنتن مانتن هم موجود نبوده. اونا هم صبر میکنن تا صبح که یکی از

اون اطراف گذر کنه و ازش کمک بگیرن. میخواستم کله ام رو بکوبم به دیوار. ما این همه حرص خورده بودیم و اونا

داشتن کیف و حال میکردن و یاد ایام گذشته رو میداشتن. آخه بگو شب چه وقت رفتن به ییلاق بود؟ حداقل قبل از

اینکه برن نمیتونستن یه خبر بدن؟ حالا اینا هیچی، صبح که مشکل برطرف شده بود نمیتونستن یه جا که آنتن میده

وایسن و یه زنگ به ما بزنن؟ عجب پدر مادري!

به خونواده ي افشاري هم خبر دادیم تا یه خرده نگرانیشون هم برطرف بشه. حرصم بیشتر از اونجا بود که برنامه مونو

هم کامل نابود کرده بودن. خیلی از دستشون عصبانی بودم. واقعاً این کار به سن و سال اینا برنمیگشت. جوونی کرده

بودن. این وسط کسایی که کار بابا رو تأیید کردن، دایی خسرو و عموها بودن، چون به نظر خودشون اینطور برنامه ها

در آینده تأثیر و نتیجه ي خوبی داره. این مردها خیلی زرنگن.

****

داشتم میرفتم بیرون تا یه سر به بچه ها بزنم. حالا که خیالم از جانب بابا مامان راحت شده بود، تصمیم گرفتم برم ببینم

غزاه :باز چه شکري خورده که به حالت قهر از خونه زده بیرون. انگار من نخود مشگل گشا هستم.

-کجا میري تو؟

رو پله ها سیخ شدم.

-مامان جان لطفاً شما دیگه به جیم شدن من گیر ندین که هنوز اعصابم از دستتون خرد و خاکشیره.

مامان :گیر نده یعنی چی؟ دختر کی میخواي یاد بگیري درست صحبت کنی؟

-من که نگفتم گیر نده، گفتم گیر ندین. لطفاً تحریف نکنین.

مامان :باز بی مزه شدي؟

-من همیشه بامزه میمونم مامانی. درضمن اگه میومدم خبر میدادم، باید به هزار نفر جواب پس میدادم( یه بوس واسش

فرستادم و در حال پایین رفتم از پله ها گفتم:) واسه ناهار منتظرم نباشین، من رفتم. عصري برمیگردم

مامان: مواظب باش

به چشم، راستی به بابا بگین اگه صلاح میدونن این ماشین رو هم از تعمیرگاه دربیارن. لطف عالی مستدام .... و از خونه خارج شدم.

****

اروم دم گوش فرانک گفتم: حالا چرا مثل شمر ذي الجوشن نشسته و حرف نمیزنه؟

فرانک هم آروم گفت: نمیدونم، از دیشب تا حالا که اومده، با منم یک کلمه حرف نزده، فقط گفت، نمیخوام بابا مامانم بدونن اینجام.

-اونوقت نمیخوام بدونم بابا مامانم اینجام، یک کلمه نمیشه؟

فرانک با تعجب گفت: یعنی چی؟

-بابا تو داري میگی دیشب یک کلمه حرف نزده، بعد دوباره میگی فقط گفته نمیخوام ننه بابام بدونن اینجام، این که پنج تا کلمه ست.

فرانک: راحیل سر به سرم نذار که اعصاب ندارم.

-خدا به من رحم کنه،دور و برمو یه مشت بی اعصاب گرفتن.

فرانک :حالا نمیخواد منو دست بندازي. به نظرت چیکار کنیم؟

ن-میدونم. اینکه حرفی نمیزنه بفهمیم چه مرگشه.

فرانک :ناسلامتی شما دوقلوهاي افسانه اي بودین. یه چیزي بگو سر صحبتش باز بشه.

-آخه من غزاله رو میشناسم،تا خودش نخواد حرفی نمیزنه. خیلی چغره.

فرانک: بلاخره که چی؟

-پیچ پیچی.

فرانک با اخم بهم نگاه کرد و باز آروم گفت: اینطوري که نمیشه

-فعلاً که شده

فرانک: راحیل اذیت نکن

-خب من چه بکنم؟ باید خودش فَک بزنه

غزاله: شما دوتا چه مرگتونه از اول تا حالا هی پچ پچ میکنین؟ اگه موضوع مهمیه بلند بگین منم بشنوم.

آروم به فرانک گفتم: الان منفجر شد و این مفهومش اینه که میخواد حرف بزنه.

فرانک سرشو انداخت پایین و ریز ریز خندید.

غزاله :زهرمار . چیه؟

میدونستم از در گوشی حرف زدن بدش میاد و واسه همین هم اینطوري کردم تا ادا اطوارشو بذاره کنار و بگه چی پیش اومده.

-هیچی نیست. حالا بگو چی شده؟

غزاله: چی چی شده؟

-هیچی. مثل اینکه همه چیز مرتبه. من دیگه برم چون همه منتظرم هستن.

فرانک :ا راحیل!

-راحیل نداره. مگه نمیبینی چیزي نشده؟ من دیگه برم حالا که چیزي نیست.

فرانک: غزاله که حرفی نزده

-این در به در شده اگه میخواست حرفی بزنه،تو این یه ساعتی که من بودم، میزد. الان دیگه دیرم شده.

غزاله :درد. بتمرگ سرجات

-آهان. معلوم شد میخواي حرف بزنی. خب بنده سراپا گوشم.

غزاله بدون مقدمه چینی گفت: میخوان شوهرم بدن،همه هم موافقن. پاشونو کردن تو یه کفش بیرون هم نمیارن. بابام

میگه از این بهتر نمیتونم گیر بیارم، مامانمم چون از فامیلاشه پشتیبانیش میکنه. امیر پژمان هم که کاسه ي داغتر از

آش. پسر خوبیه، وضع مالیش هم متناسبه،اما من نمیخوام. دیشب همین که از کرمانشاه برگشتیم بحث سرش شروع

شد، منم حرصم گرفت از خونه زدم بیرون. کاش نرفته بودم کرمانشاه.

فرانک با تعجب گفت: منظورت به محسنه؟

غزاله: آره

اوه اوه ماجرا هیجانی شد. بابا مامان غزاله همیشه تو هر چیزي حق انتخاب رو به خود غزاله میدادن، غیر از مسئله ي

ازدواج. همیشه همینطور بود و غزاله سر هر خواستگارش جنگ اعصاب داشت. نمیفهمیدم چرا اینطوري میکنن، ولی

مثل اینکه ایندفعه خیلی جدي تر از این حرفها بود که غزاله از خونه بیرون زده بود.

فرانک چیزي نگفت اما من گفتم: خب ببین غزاله جان، الان چند مورد پیش میاد که باید بررسی بشه. اولاً به اونا چه که

موافق شوهر کردن تو باشن؟ ، اصل تویی عزیزم که باید عروس بشی. میفهمی که چی میگم؟ بقیه باد هواست، بعدش

هم چطوري اینهمه آدم پاهاي گندشونو کردن تو یه کفش؟ کفشه میدره که،بعدش هم معلومه وقتی پاهاشونو به طرقی

که من نمیدونم میکنن تو یه کفش، دیگه نمیتونن دربیارن. اما مورد چهارم، یعنی چی بابات از این پسره خوشش

اومده؟ بابات هم بی حیا شده ها! مامانتم که بدتر با اون پشتیبانیش، امیر پژمان هم که دیگه نگو . کلاً اعضاي خانواده

ات باید سنگسار بشن. و اما مورد هفتم، اگه میگی پسره خوبه، پس این کارها یعنی چی؟ هشتماً تو غلط کردي شب از

خونه زدي بیرون. نهماً... دیگه نهماً نداره. خب حالا نوبت توئه عزیزم که جواب بدي.

غزاله :درد و بلا. آدم نمیشی؟ یه دفعه درست صحبت کن.

-اي بابا پدر آمرزیده من چی بگم؟ برو بگو نمیخوامش. من چه میدونم؟، من که جاي تو نیستم. سر همه خواستگارهات

همین بساطه،بعدش هم بعد از یکی دو هفته تموم میشه. واسم تازگی نداره که بخوام بهش جدي فکر کنم.

غزاله: بمیري تو که هیچوقت فایده نداري.

-اي کپک. حتماً یه طوري شده که خانواده ات اینهمه اصرار دارن دیگه.

غزاله: آره خب. فامیله، پسر دوست بابامه، قیافه اش بد نیست. مامانم هم عاشق مامانشه و با هم جیک تو جیکن.

خودش و خواهرش هم از دوستاي امیرپژمانن.

-پس چرا تا حالا در موردش صحبت نکرده بودي؟

غزاله :چون جدي نبوده، اما از این سفر لعنتی باز شروع شد.

-بازم میگم اینم مثل بقیه. همه از نظر خانواده ات واجد شرایط بودن، اما بعد از یه مدت آبها از آسیاب افتاد. ببین بهتره

برگردي خونه و یک کلام بگی نمیخوام و از این به بعد هم هرچی گفتن محل ندي.

فرانک: ولی پسر خوبیه؟ فکر میکنم غزاله داره اشتباه میکنه

-تو دیدیش؟

فرانک منم تو اون سفر با غزاله اینا بودم دیگه.

غزاله با حرص به فرانک نگاه میکرد. شاید توقع داشت فرانک دیگه طرف اون باشه.

-ببین فرانک زندگی که شوخی نیست، نمیشه که هرکی اومد و کیس مناسبی بود آدم بگه بله. بعضی موقع ها یه علاقه ی کوچیک هم لازمه.

فرانک :مثل تو و فرزاد.

-من فرزاد رو دوستش دارم ولی نمیتونم به عنوان شریک زندگیم بهش نگاه کنم. اما من با غزاله فرق دارم، من یکی

مثل علیرضا رو دارم، شاید اگه به اون دلبسته نشده بودم فرزاد رو انتخاب میکردم.

فرانک :شاید غزاله خانوم هم بله

غزاله: بنده نخیر، اگه پسر خوبیه بفرما مال شما!

فرانک :آدم نباید شانس هاي زندگیشو ازدست بده.

-که اینطور؟ اگه یه نفر بیاد خواستگاریت و از اکثر جوانب واجد شرایط باشه، تو بهش بله رو میدي؟

فرانک یه دفعه گیر کرد.

-نمیدي،چون جنابعالی هم به پسرخاله ي دیوونه ي بنده - جناب آقاي منصور ایزدي یه نظرات مساعدي دارین. اما

بازم میگم من و تو با غزاله فرق داریم.

فرانک بیچاره سرخ شده بود. انتظار نداشت مچش باز شده باشه.

-حالا نمیخواد خجالت بکشی. جمع خودمونیه.

غزاله :حقته

فرانک :باور کنین من فقط...

-جون ما دیگه نمیخواد ماست مالیش کنی،بذار همینطوري دست نخورده باقی بمونه. میخواد ما رو سیاه کنه.

فرانک مدام قصد داشت توجیه کنه،اما من و غزاله بهش مهلت نمیدادیم. یک ساعت بعد، به دنبال بدرقه ي غزاله و

فرانک، که کلی فحش و بد و بیراه بود، به طرف خونه حرکت کردم.

****

با ولع کتلت دستخپخت مامان رو میخوردم و یه بند سوال میکردم.

-بقیه ناهار نموندن؟

مامان: چرا. پس اینهمه ظرف خشک نکرده واسه چیه؟

-چه میدونم. من که مثل شما باهوش نیستم. حالا چرا رفتن؟

مامان :ناسلامتی ساعت سه بعد از ظهره.

-چرا ناسلامتی؟، به سلامتی

مامان: لوس نشو غذاتو بخور.

-اي به چشم .... بدون حرف دیگه اي شروع کردم به خوردن. مامان روبروم نشسته بود و زل زده بود بهم. اولش فکر

کردم بعد از خوردن چایی اش خیال رفتن داره،اما بعدش متوجه شدم مثل اینکه قصدش موندنه. دلم گواهیه سین جین

میداد. بلاخره هم طاقت نیاوردم و با دهن پر گفتم: هان مادر من؟ چیه ؟ مشکلی پیش اومده؟ نکنه دارم میمیرم و خودم

بی خبرم؟ چی شده امروز زل زدین به من؟ میذارین این یه لقمه کوفت تنم بشه یا نه؟

مامان :ماش! یعنی چی؟بعدش هم گفتم درست صحبت کن.

-اولاً ماش نه و عدس، درثانی، شما صد دفعه هاي زیادي میگین، کو گوش شنوا؟ ولی مادر من خب از اول تا حالا

همینطوري نشستین منو زیر نظر دارین.

مامان :مگه قرار نبود ناهار خونه غزاله بمونی؟ چرا اومدي؟

-حالا اگه خیلی ناراحتین برگردم و واسه اینکه کنجکاویتون کاسته بشه، باید بگم که بازم خواستگار زورکی، مثل همیشه.

مامان: لا اله الا ا... ، دختر من چیکار به غزاله داشتم؟ تو هم بشین غذاتو بخور. من رفتم راحت باشی. امان از دست تو.

مامان همینطوري زیر لب غر میزد و از آشپزخونه میرفت بیرون. ولی این مامانی که من دیدم، مطمئن بودم منتظر

فرصته تا از زیر زبون من حرف بکشه.

میز رو جمع کردم و لیوان آب به دست، رفتم بیرون. مامان روبروي تلویزیون نشسته بود و مثلاً داشت سریالی رو که

مطمئن بودم - حتی یه قسمت اون رو هم تا حالا کامل ندیده - تماشا میکرد. روبروش نشستم و گفتم : خیلی خوشمزه بود،ترکیدم.

مامان :نوش جان

-صفاي دستپخت

باز چپ چپ نگاهم کرد.

-ا خب اینکه موردي نداره

مامان :یکی به دو کردن با تو فایده نداره. دوستت فرانک چطوره؟

چی شد که مامان خانوم از فرانک میپرسه؟

-اونم خوبه. مامانش با همکارش ازدواج کرده، باباش هم سرش به دوست دختراش گرمه. کلاً وضعیت میزونه

مامان :خدا رو شکر

این چی بود مامان گفت؟ معلومه حواسش به حرفهاي من نیست و فکرش پی موضوعیه که میخواد بهم بگه.

-مامان ؟

بهم نگاه کرد. مطمئن بودم میخواد چیزي بپرسه ولی خودشو کنترل میکنه تا اول زمینه رو مساعد کنه.

مامان :چیه؟ فردا کلاس نداري؟

-مامانی دانشگاهها چند وقته که تعطیله. حواستون کجاست؟

مامان: حواس واسه آدم نمیذاري . وسایلتو جمع کردي؟ دم سفر رفتن باز هول نشی!

-چه ربطی داشت مامان جان؟! ما پنج شیش روز دیگه میخوایم بریم شمال. مقدمه چینی نکنین، بگید چی شده. شما که

میدونین من عادت دارم یه راست برم سر اصل مطلب؟

مامان باز مستقیم بهم نگاه کرد و یه دفعه اي گفت: علیرضا میخواد بره.

با تعجب به مامان نگاه میکردم. کجا میخواد بره؟!

مامان حرفشو ادامه داد: کلاً اصلاً میخواد بی خیال رشته و کارش بشه و با یکی از دوستاش تو جنوب سرمایه گذاري

کنن. گفته شاید بعد از یه مدت درسشو ادامه داد. تا چند وقت پیش هم حرف و حدیثش بود، اما الان دیگه پاشو کرده

تو یه کفش. مهوش داره از غصه دق میکنه. چند دفعه دیگه صحبتش پیش اومده بود،اما باز علیرضا منصرف شده بود.

ایندفعه مثل اینکه جدیه... و باز نگاهم کرد. کاش اینطوري نگام نکنه. مگه من کاري کردم که علیرضا بخواد بره؟ اگه

میخواست بره و مثلاً میخواست ریخت منو نبینه،همون اوایل میرفت. ولی اگه بره چی؟ من دق میکنم. خودمو جمع وجور کردم و یه نقاب مسخره به صورتم زدم.

-به سلامتی. ولی مگه الکی و هرکی به هرکیه؟ اصلاً علیرضا سررشته داره تو زمینه ي کاري که میخواد بکنه. یهویی که

نمیشه. هزارتا دنگ و فنگ داره. اینم هوایی شده، دوروز دیگه از سرش میفته.

مامان نگاه عاقل اندر سفیه اي بهم انداخت و گفت: واقعاً نمیفهمی یا خودتو به نفهمیدن میزنی؟ چرا یه دفعه باز

تصمیمش عوض شده؟ مهوش میگفت رفیق علیرضا هی نشسته زیر پاش و در گوشش چرت و پرت بلغور

کرده،علیرضا هم چند دفعه اي بحثش رو پیش کشیده، اما همیشه نیمه کاره مونده. اینبار تو روي خسرو وایساده که

حرفش عوض نمیشه. راحیل بگو چی شده!

-اي بابا. چرا هرچی میشه میندازین گردن من؟ به من چه؟ از هر طرفی باید بخورم؟ به خدا خسته شدم دیگه. خودمبیشتر از همه دلم خونه،اونوقت همه ي نگاه ها سمت منه. آقا هرکاري خواسته کرده و بازم من تقصیر کارم. مامان شمادیگه درکم کنین. علیرضا از من متنفره، بدش میاد، پس مطمئن باشین به خاطر من نیست ...

با گفتن این حرفها دیگهموندن جایز نبود. نمیتونستم جلوي ریزش اشک هامو بگیرم. دلم شکسته بود. بدجور هم شکسته بود. کاش میتونستمبهش بگم نره. کاش میشد بهش بگم که دوستش دارم. اما بازم نمیشد. چقدر تلخه وقتی کاري از دستت برنمیاد، فقطمیتونی بشینی و غصه بخوري و منتظر باشی تا آینده برسه، شاید یه معجزه اتفاق بیفته و همه چیز درست بشه.

****

باز با صداي زنگ چشمامو باز کردم. بازم فرزاد بود. از عصري تا حالا این هفتمین بار بود که تماس گرفته بود.

میدونستم ازاینکه جواب نمیدم نگران شده، ولی نمیخواستم کسی مزاحم خلوتم بشه.از وقتی مامان اون حرفها رو بهم

زده بود صدبار به گذشته برگشته بودم و بازم همه چیز رو مرور کرده بودم. هیچ نقطه ي سیاهی نبود که علیرضا به

خاطرش محکومم کنه، فقط این اواخر با فرزاد بودم که اون هم به قول خودش آدمی نبود که رابطه باهاش بی آبرویی

بیاره. فرزاد خیلی آقا و متین بود، بعضی موقع ها به شدت دلم براش میسوخت.

ساعتها میشد که همینطوري رو تختم دراز کشیده بودم و فکر میکردم. کم کم داشتم به این نتیجه میرسیدم که با این

عشق فقط خودمو داغون میکنم. اصلاًاین عشق بود یا جنون؟ خدایا اخر این عشق به کجا میرسه؟ خدایا اگه این عشق

میخواد نابودم کنه ازت خواهش میکنم اونو تو دلم نابودش کن. نمیخوام قربانی بشم. میخوام زندگی راحتی داشته

باشم.یه دفعه یاد این جمله از دکتر شریعتی افتادم:

خدایا به هرکس دوست میداري بیاموز که عشق از زندگی کردن برتر است و به آنکه بیشتر دوست میداري بچشان که

دوست داشتن از عشق هم برتر است.

خیلی وقتها معنی جمله هاشو نمیفهمیدم ولی حالا این جمله مصداق من بود. عاشق علیرضا بودم و عشق از زندگی که من

دنبالش بودم مقدس تره ، ولی فرزاد رو فقط دوستش دارم.

از تخت پایین اومدم و جلوي آینه وایسادم. از دیدن قیافه ي خودم به جاي اینکه بزنم زیر گریه و متعجب بشم، زدم

زیر خنده. قیافه ام مثل وحشی ها شده بود. موهام ژولیده شده بود و یه مقدارش از کش سرم بیرون زده بود. چشمام

سرخ بود و زیرش یه لایه اشک. لبها و بینیم هم مثل همیشه که زیاد گریه میکردم، سرخ بود. همینطوري که خوشگل

بودیم، حالا دیگه نور علی نور شدیم. خوبه فرزاد تا حالا منو با قیافه ندیده، وگرنه مطمئن بودم تصمیمش عوض میشه.

آخ که علیرضا دیگه داره طاقتم طاق میشه.

باز خودمو روي تخت پرت کردم.

****

لباس پوشیده از اتاق خارج شدم. تصمیم خودمو یه جورایی گرفته بودم. حالا که علیرضا میخواد بره، پس من هم باید

فراموش کنم. چاره اي جز فراموشی ندارم.

-کجا داري میري واسه خودت.

یهدا بود که باز داشت سوال پیچم میکرد. بهش نگاه کردم.

-هیچکس فضولتر از تو نبود؟

مامان :راحیل

بابا :ایندفعه حق با راحیل بود، مگه من و تو اینجا نبودیم که اول یهدا دخالت کرد؟

مامان با تعجب گفت : امیر؟! خودتی؟! خب خواهرشه، بده میخواد بدونه کجا داره میره؟

بابا :همین کارها رو کردي که یهدا لوس شده و اجازه ي دخالت تو همه ي کارهاي راحیل رو به خودش میده دیگه.آخرش هم مثل خروس جنگی میپرن به هم.

من و مامان و یهدا از تعجب چشمامون هشتا شده بود و دهنمون دیگه تا زمین رسیده بود. بابا هیچوقت تو این چیزها

نظري نمیداد. کلاً بابا زیاد تو کارهامون دخالت نمیکرد، اما حالا داشت از من طرفداري میکرد و حرفهاي میزد که به بیدار بودن خودم شک میکردم.

مامان :داري فرق میذاري؟!

بابا :من فرق نمیذارم خانوم. شمایین که فرق میذارین.

-باباجان احیاناً حالتون خوبه؟ چیزي که نزدین؟

بابا :پدرسوخته من دارم طرف تو رو میگیرم.

یهدا :بله بله همینه.هنوز از این خونه نرفته راحیل خانوم عزیزدل بابا شدن،واي به روزي که برم.

-به سلامتی راهیه دیار باقی هستی؟ کی انشاا...؟

مامان: راحیل بسه ( رو کرد به بابا) شما هم بیاین باهاتون کار دارم.

بابا لبخند پیروزمندانه اي زد و گفت: این شد یه حرفی. بفرمایید بریم ببینم چی میگین.

تازه فهمیدم نقشه ي باباي شیطون چی بود. بابا همیشه عاشق کل کل و بحث با مامان تو خلوت بود و اخرش هم

نمیدونستیم چی میشد که تا چند روز کلمات و نگاههاي عاشقونه از مامان دور نمیشد.باز بابا حربه ي خودشو کار گرفته بود. به یهدا نگاه کردم و خنده کنون سر تکون دادم.

یهدا :باباي ما رو! خودشو با جوونا اشتباه گرفته.

-مگه عشق بازي فقط مال جوونهاست.

یهدا :وا ، اونوقت اینقدر ضایع؟

-جلوي ما که نبوده .... و زدم زیر خنده. یهدا کوسن رو به سمتم پرت کرد.

یهدا :اي بی ادب.

هنوز داشتیم میخندیدیم.

-ببین من دارم میرم پیش زهره خانوم، تو به مامان بگو،البته اگه تاصبح از اتاق بیان بیرون .... و پا به فرار گذاشتم تا

دمپایی یهدا بهم نخوره. عجب اوضاعیه. هنوزم از یهدا دلخور بودم و نمیتونستم صحنه اي رو که دیده بودم هضم کنم،اما نمیخواستم فکراي بد به ذهنم خطور کنه.

از خونمون تا منزل زهره خانوم فاصله ي زیادي نبود، بنابراین تصمیم گرفتم قدم زنون این مسیر رو طی کنم.زهره

خانم آرایشگري بود که مامان همیشه میرفت پیشش و حتی اگه بدون نوبت و وقت قبلی هم میرفتیم، همیشه در

اولویت بودیم. . خونه ي بزرگی داشت و طبقه ي پایینش رو سالن آرایش زده بود. کارش فوق العاده بود ، هرطوري که

خودش میخواست عمل میکرد و به آدم اجازه ي نظردادن نمیداد. البته فکر کنم این کار بیشتر در مورد آشناها بود.

مدتها بود که سري به آرایشگاه نزده بودم. تصمیم گرفته بودم دیگه دست به صورت و موهام نزنم،حتی واسه عقد یهدا

هم نذاشتم فرانک دستی تو ابروهام ببره.اما حالا بعد از یه مدت تصمیمم عوض شده بود. فکر میکردم یه خرده تغییر

دکوراسیون واسه روحیه ي خرابم خوبه. مامان اینا هم که مشکل نداشتن.

همینطوري قدم زنون مسیر رو طی میکردم. هوا خوب و بهاري بود. یه دفعه متوجه شدم کسی پشت سرم هی داره

چراغ میده. برگشتم عقب. نور ماشین چشمامو زد. دستمو یه مقدار جلوي چشمام گرفتم.ماشین که نزدیک شد، متوجه

شدم فرزاد و فرزین هستن.فرزاد پشت رل نشسته بود.

-سلام بر برادران افشاري.

فرزین: سلام خواهرزن

فرزاد هم همینطوري سرشو برام تکون داد.

-کجا ماشاا...؟

فرزین :فرزاد جایی کار داشت، منم گفتم یه دفعه اي منو تا خونه ي شما برسونه.

انگاري فرزین فهمیده بود که یهدا از حرکت مامان بابا آه حسرت بر دلش نشسته و حالا میخواد به یاریش بشتابه. ولی

غلط کرده، باباي بیچاره ي من چه گناهی کرده که باید پاسوز دوماد بشه ؟!

فرزاد: چی تو فکرته باز؟.... نگامو از فرزین جدا کردم و به فرزاد دوختم. به سختی خنده ام رو قورت دادم و باز طرف صحبتم فرزین شد.

-خونه ي ما که اونوریه؟ .... و با دست به جهت مخالف اشاره کردم.

فرزین: آره میخواستم یه کمی جلوتر یه چیزي بگیرم و بعد بریم.

-خب پس به سلامتی. من دیگه مزاحم نمیشم، خداحافظتون.

فرزاد: کجا میري ؟ بیا برسونیمت.

از اینکه فرزاد جلوي فرزین با من راحت بود، معذب بودم.

-نه ممنون. ترجیح میدم قدم زنون برم؟

فرزاد: اینموقع شب؟

فرزین: راست میگه. من همینجا پیاده میشم. تو بیا با فرزاد برو،تا هرجا بخواي میرسونتت، بعد هم میره دنبال کارخودش.

-نه مزاحم نمیشم.

فرزاد: چقدر تو کله شقی دختر!

فرزین: پیاده نمیخواد بري بهت میگم. رو حرف منم حرف نباشه.

دوتایی حالا واسه من دارن غیرت خرج میکنن.

-چقدر شما قوي هستین. ماشاا... عضله. ببخشین یه خرده چشمام کم سو شده بود،بازوهاتونو ندیدم.

فرزاد خندید و سرشو انداخت پایین، فرزین هم بعد از یه مدت جر و بحث با من، برنده شد و خودش به تنهایی رفت.سوارشدم.

فرزاد: خب از کدوم طرف برم؟

-شما مستقیم برید تا بگم.

فرزاد :به چشم.

-چشمتون بی بلا.

فرزاد: راحیل؟

-بله

فرزاد :من فردا چطوري برم شمال؟

-چطوري نمیخواد. سوار ماشینتون میشین میرید دیگه. این که پرسیدن نداره، فقط یادتون باشه روغن ترمز و باد لاستیک ها رو چک کنین.

فرزاد: بازم منو مسخره کن. اشکال نداره خانم خانم ها، بلاخره بنده هم از خجالتت درمیام.

-خدا از دلتون بشنوه؟

فرزاد :چی رو؟ اونکه میشنوه، تویی که نمیشنوي.

باز شیطون شده بود. چیزي نگفتم. خدایی فرزاد خیلی راحت حرف دلشو میزد. کاري که من نمیتونستم انجام بدم.

بعد از اینکه یه خرده کوچه پس کوچه کردیم ، رسیدیم منزل زهره خانوم.

-ممنون که منو رسوندین.

فرزاد :خواهش میکنم. کی بیام دنبالت؟

اصلاً نمیخواستم موقع برگشت با فرزاد باشم. چون زیادي راضی نبودم تغییرات صورتمو ببینه.

-نه لازم نیست شما زحمت بکشین، خودم برمیگردم. ممکنه طول بکشه، آخه کار دارم.

فرزاد یه مقدار سرشو رو به پایین و به سمت پنجره ي من خم کرد و تابلوي آرایشگاه رو خوند.

فرزاد: سالن آرایش و زیبایی سحر(به من نگاه کرد) مگه همینجا کار نداري؟

فهمیدم اون بیشتر از اونچه که خودم بخوام ، سر از کارهام و رفتارم درمیاره. فرزاد دوباره صاف شد و گفت: اگه طول هم کشید اشکالی نداره، هر موقع کارت تموم شد بهم زنگ بزن بیام دنبالت.

-آخه...

فرزاد: باز مخالفت کردي؟

از ماشین پیاده شدم و خواستم وارد آرایشگاه بشم که گفت: یادت نره زنگ بزنی.

به علامت مثبت سر تکون دادم و داخل شدم.

قسمت سی و یکم

تو آینه به خودم نگاه میکردم. ابروهاي حالت داده شده رو به بالا و پوستی که حالا براقتر و صافتر شده بود. موهام

جلوش به یه حالت کج کوتاه شده بود و بعد یه هایلایت شرابی و سشواري که جلوه اش رو بیشتر کرده بود. بنازم هنر

دست زهره خانم رو، وگرنه من همون جادوگري بودم که منصور میگفت. قیافه ام یه مقداري تغییر کرده بود و صورتم

بازتر شده بود. با اینکه خیلی راضی بودم، اما باز از حالت دخترونه ام فاصله گرفته بودم. زهره خانوم یه چشمک زد و

گفت: پسندي خوشگل خانوم.

-دست شما درد نکنه. مثل همیشه عالی

بعد از کلی چک و چونه زدن بر سر حساب کردن، و دلخوري زهره خانوم که نمیخواست پولی دریافت کنه، اومدم

بیرون. اصلاً نمیخواستم با فرزاد تماس بگیرم، روم نمیشد. تصمیم گرفتم خودم پیاده برگردم . بااینکه میدونستم ممکنه

ناراحت بشه، اما ناراحت شدن اون بهتر از این بود که جلوش آب بشم.

.....

وقتی رسیدم خونه متوجه شدم که یهدا همون شب با فرزین به سمت رامسر حرکت کردن. عجب بی شعوري هایی بودن. نمیگن این وقت شب خطرناکه؟!

مامان کلی از سر و وضعم تعریف کرد و بابا هم مثل همیشه با نگاهی تحسین آمیز براندازم کرد. خوشحال بودم که ایندفعه به نداي عقلم گوش دادم و عادت بدم رو کنار گذاشتم.

فرزاد همون شب چند دفعه باهام تماس گرفت و وقتی جواب نداده بودم به خونه زنگ زده بود. مامانم بهش اطمینان داد که سالم و سلامت رسیدم خونه و بعدش هم کلی منو دعوا کرد که به فرزاد خبر ندادم، ولی به مامان توضیح دادم که زیاد از روبرو شدن با فرزاد راضی نبودم و مامانم ایندفعه کوتاه اومد.

شب یه دفعه دیگه هم با غزاله و فرانک تماس گرفتم تا ببینم چیکار میکنن. غزاله با خونواده اش تماس گرفته بود، اماواسه تنبیهشون گفته بود چند روزي پیش دوستش میمونه و خونه نمیاد. هنوزم عقیده داشت واسه خونه رفتن زوده.

غیر از حرفهاي مامان و درگیري اعصابم، بقیه چیزها خوب بود.

****

صبح مشغول گردگیري خونه بودم که مامان پاي تلفن خواستم.

مامان :بیا فرزاده

(تعجب کردم) فرزاده؟

مامان :نه فرزاده. بیا بگیر دیگه........ و همینطوري گوشی تلفن رو به سمتم گرفته بود. مامان ما هم خوشمزه شده.

وقتی گوشی رو گرفتم مامان بلند شد و به سمت آشپزخونه رفت.

-سلام

فرزاد: سلام به بی معرفت ها. خوبی؟ دیشب حسابی نگرانم کردي.

-ببخشید. ولی دیگه گفتم مزاحم شما نشم.

فرزاد: باشه تو که راست میگی. امروز صبح میاي بریم بیرون؟ عصر داریم حرکت میکنیم، میخواستم اگه موافق باشی،صبح باهم باشیم.

(اي پسرك مهربون من)

-باشه. اتفاقاً امروز کاري ندارم، ولی به شرطی که جایی که من میگم بریم.

فرزاد: هرچی بانو امر کنن.

-درضمن امروز میخواستم برم دیدن عرفان کوچولو. بعد از اون دیگه وقتم آزاده

فرزاد: پس کاش وقت قبلی گرفته بودم.

دوتایی از حرفش خندیدیم.

-پس من دیگه بعداً میام پیشتون.

فرزاد: بگو کجا میري خودم میام دنبالت.

-میرم خونه ي داییم، آخه نازنین امروز اونجاست. شما همون حوالی منتظرم باشین.

فرزاد: خونه ي داییتون کجاست؟

آدرس رو بهش دادم.

فرزاد: میخواي اصلاً خودم بیام ببرمت.

-نه دیگه. بعداً میبینموتون.

فرزاد: تا بعداً از عشقت سر به کوه و بیابون میذارم.

این حرفها رو با خنده میگفت . عجب دیوونه اي بود

-تا بعد

فرزاد: قربانت

****

هدیه به دست وارد خونه ي دایی شدم. بااینکه عرفان هنوز خیلی کوچولو بود، اما هربار واسش یه چیزي میگرفتم. اي بی معرفت ها، چرا هیچکس نیومد استقبال من؟ رفتم داخل و مانتو روسریمو درآوردم.

-زندایی؟

زندایی جونم؟ بیا تو آشپزخونه ام.

وقتی رفتم متوجه شدم زندایی داره بساط ناهار رو آماده میکنه و دستش بنده.

-سلام

زندایی: سلام به روي ماهت. چه خبرا؟ مامان بابا خوبن؟

-همه خوبن. سلام میرسونن. یاسر و نازنین کجان؟

زندایی: این جغله شون رو انداختن تو جون عموش و رفتن بیرون.

پس علیرضا خونه بود.

-زندایی میشه بیارینش؟

زندایی قربونت برم خودت برو بیارش. میبینی که دستم بنده.

-ا پس کاش رخت هامو آورده بودم.

زندایی خندید.

زندایی :برو بالا خودت بیارش. منصور و دوست علیرضا هم هستن

فکر کنم با این جمله میخواست بگه که علیرضا تنها نیست و خیال منو راحت تر کنه. زندایی رو ترك کردم و به طرف اتاق علیرضا رفتم. با یه نفس عمیق چندتا تقه به در زدم.

علیرضا :بله؟

خودش اومد و در رو باز کرد. شدید از دیدن من جا خورد. حتماً انتظار نداشت منو ببینه. نگاهمو ازش گرفتم و با سختی

گفتم: اومدم عرفان رو ببرم پایین.

منصور که صداي منو شنیده بود گفت: آمدي جانم به قربانت ولی حالا چرا؟ حالا که این بلاي آسمانی ما را دیوانه کرده چرا؟

منصور همیشه از نگهداري بچه کوچولوها بدش میومد. اومد دم در اتاق و رو به علیرضا گفت: چرا جلوي در وایسادي مردك؟ (همین که چشمم به من افتاد ، با خنده گفت:) ا ، چه خوشگل شدي.

بااینکه با منصور تعارف نداشتم اما اصلاً خوشم نیومد که منصور این حرف رو زد.

-عرفان رو بدین ببرم

منصور: بیا ورش دار. رو پاي پدرخوانده خواب رفته.

-پدرخوانده؟

علیرضا :خودم میارمش....... و رفت داخل. منصور در رو باز گذاشت و درحالیکه پشت سر علیرضا میرفت گفت: چی چی رو خودت ورش میداري؟ بچه این دست اون دست میشه بدخواب میشه.

خنده ام گرفته بود. حالا یکی ندونه فکر میکنه چقدر در زمینه بچه داري اطلاعات داره.

منصور :راحیل بیا ورش دار.

وقتی رفتم داخل متوجه شدم منظور منصور از پدرخوانده دوست علیرضا بوده.همون پسره بود که اونروز تو بیمارستان

دیدمش. قیافه اش از ذهنم بیرون نرفته بود،ولی اسمی که علیرضا باهاش اونو صدا زده بود از خاطرم رفته بود.

-سلام

روزبه :سلام از ماست.

رفتم طرفش تا بچه رو از رو پاهاش بلند کنم. اي به خشکی شانس. حالا که من اومدم این بچه باید خواب باشه.

روزبه حالا که خوابه میخواین ولش کنین بذارین خواب باشه. من مشکلی ندارم.

-پاتون درد میگیره.

روزبه :پام خواب رفته، اما مشکلی نداره.

منصور :حالا روزبه مواظب باش بدخواب نشه.

خنده ام گرفته بود. اسم دوست علیرضا رو فهمیدم.

روزبه: راستی دسته آماده سازي شد؟

منصور پوزخند زد.

منصور :آره، واسه کتک کاري.

منصور متوجه قضیه ي دست علیرضا شده بود.

روزبه با اشاره ي سر به علیرضا گفت: این گاومیش قدر عافیت چه میدونه؟

علیرضا :خفه میشین؟

معلوم بود خیلی خودشو کنترل میکنه.

روزبه: همه باید خفه شن فقط تو حرف خودتو بزنی. ( در حالیکه آروم بلند میشد تا عرفان بیدار نشه گفت:) بیاین بریم تا بیشتر از این زر مفت نزده.( روي صحبتش من و منصور بودیم. بااینکه بیشتر حرفهاش جدي بود اما همش رو به یه حالت طنز میگفت.) بیاین بریم تا این شوهر ظالم باز دست به کتکش نگرفته.

سه تایی از اتاق خارج شدیم. خواستم تا بچه رو از روزبه بگیرم.

-بدینش به من.

روزبه بهم زل زد و حرکتی نکرد. نمیفهمیدم تو چشماش چیه، اما دیگه مثل دفعه اول از دستش حرص نخوردم و نمیخواستم خفه اش کنم.

روزبه: بهش مهلت بده، ثابت کن اشتباه میکنه.

ناخودآگاه اشک تو چشمام حلقه زد. منصور با یه نیشخند سرشو تکون داد و جلوتر راه افتاد.

روزبه :دوستش داري؟

مهربون بود. برادرانه ازم سوال کرد. میخواستم جوابشو بدم،ولی متوجه ي علیرضا شدم که داره میاد طرف ما. در هرحال روزبه دوست علیرضا بود و نمیخواستم راز دلمو به علیرضا بگه.

روزبه: بین خودمون میمونه.

مثل: یه برادر.

روزبه ولی نگاهت خواهرانه نیست. علیرضا دیگه تقریباً بهمون رسیده بود. روزبه با گفتن: عاشقانه است،.... با قدمهاي بلند راه افتاد. یعنی اینهمه ضایع بودم که روزبه فهمیده بود؟

علیرضا :اینجا وایسادي چرا ؟

خدایا یعنی روزي میاد که علیرضا دست از تمسخر برداره و اینطوري حرف نزده؟

نگام به چشمهاي قشنگش کشیده شد، سبز بود. یاد یه تیکه شعر از حمید مصدق افتادم:

سبزي چشم تو

دریاي خیال

پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز

مزرع سبز تمنایم را

اي تو چشمانت سبز

در من این سبزي هذیان از توست

زندگی از تو و مرگم از توست

سیل سیال نگاه سبزت

همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود

من به چشمان خیال انگیزت معتادم

و دراین راه تباه

عاقبت هستی خود را دادم

اینبارعلیرضا نگاهشو ازم گرفت و رفت. دیگه خسته شدم. کاش تموم بشه. نمیدونم چقدر همونجا وایساده بودم، ولی با صداي زندایی پیش بقیه رفتم. عرفان کوچولو بیدار شده بود و توي بغل زندایی مشغول مک زدن شیشه اش بود. کاش میتونستم لپهاي تپلو بکشم. آروم کنار زندایی نشستم. چشمهاي درشتش رو باز نگه داشته بود و به اینور اونور حرکت میداد.

-فضول هم که هست.

منصور :به باباش رفته ( منصور باترس دور و بر رو نگاه کرد) زندایی یاسر که هنوز برنگشته؟

-و غیبتت رو بکن تا بعداً اساسی راپورتت رو بدم.

منصور :جون من؟واسه ما هم آره؟

-نظور ؟

منصور:یعنی اینکه همون به رستم دستان و اینا برمیگرده.

-ي الهام دهن لق.

منصور:اتفاقاً در مورد تو الهام دهنش چفت و بست داره. خودم فهمیدم.

-اریک ا... شرلوك هلمز، اونوقت تو به چه جرأتی اجازه ي همچین غلطی رو به خودت دادي؟

منصور همینطور که لیوان شربتش رو هم میزد با طمأنینه گفت : از اونجایی که تو سر و گوشت میجنبه.

با بدجنسی هرچه تمام گفتم: راستی جناب مقیمی هم سلام رسوندن.

ایندفعه شربت پرید تو گلوش. روزبه با دست زد پشتش و با خنده گفت: باز چه گندي زدي؟

فامیلیه فرانک مقیمی بود و منصور اینو میدونست. هروقت میخواستم از منصور زهرچشم بگیرم بوسیله ي فرانک بود.

این تنها موردي بود که منصور روش حساسیت داشت.

منصور که هنوز سرفه میکرد با چشم غره گفت : سلام برسونین خدمتشون

-لامت باشین؟

زندایی :قیمی دیگه کیه؟

-ئیس سازمان خفه سازي افراد پررو

زندایی متوجه نشد چی میگم. اما روزبه خندید و گفت : خوشم اومد. دست خوب کسی آتو دادي منصور

منصور:مردشور چشاشو بشوره. دختره ي هیز.

تا کورشور هرآنکه که نتواند دید

منصور :سر تخته.

-تورو بشورن

زندایی:شماها باز رمزي حرف زدین و بعد دعواتون شروع شد؟ امان از دست شماها

-زندایی حقشه.یکی باید گوشی بده دست این منصور پررو

منصور:تو فعلاً گوشی خودتو بده دستت که طرف اونور خط هلاك شد.

فرزاد بود. میدونستم زنگ زده تا برم بیرون. بدون جواب دادن قطع کردم. بلند شدم و به سمت لباسام رفتم تا اماده ي فتن بشم.

زندایی:کجا؟

-زندایی جان بایدبرم امروز اصلاً من وقت نکردم این فسقلی رو ببینم. (یه فکري اومد تو ذهنم) زندایی من میتونم عرفان

رو با خودم ببرم؟ قول میدم مواظبش باشم، سر وقت هم برش گردونم.

بیچاره زندایی نتونست در مقابل نگاه مشتاق و منتظر من مقاومت کنه و رفت تا عرفان رو حاضر کنه. خیلی خوشحال بودم.

منصور:کجا داري میري که این بچه رو هم راه میدن؟

-مرگ .بی ادب

منصور خندید.

منصور:اي کوفت، توخودت منحرفی.

-بیخیال

روزبه:علی تو دیگه تصمیمت قطعیه؟

گوشهام تیز شد تا ببینم علیرضا چی جواب میده.

علیرضا :آره

منصور:بیا خیال شو. زنداییو اصلاً دیدي؟ بیچاره آب شده ، چرا حرص میدي همه رو؟

علیرضا :یشه شماها دخالت نکنین؟

روزبه درحالیکه دو دستشو به طرف علیرضا نشونه برده بود گفت : من نمیدانم که چرا میگویند اسب حیوان نجیبی

است، آخه الاغ تا کی میخواي خریت کنی؟

علیرضا با عصبانیت از جاش بلند شد و به طرف اتاقش رفت.

منصور به علامت تأسف سرشو تکون داد.

روزبه :معلوم نیست باز چی شده که از اینرو به اونرو شده.

منصور :ولش کن. فقط دلم واسه زندایی میسوزه

روزبه: بعضی وقتها یه جرقه لازمه .... و نگاهشو به من دوخت.

منصور :جون داداش بی خیال این یکی شو.

میخواستم ازشون بپرسم چی تو کله شونه که زندایی با عرفان اومد. فرزاد هم یه خرده وقت بود که بیرون منتظر بود و

دیگه اگه معطل میکردم زشت بود. ازشون خداحافظی کردم و اومدم بیرون.

****

هنوزم باور این مطلب برام مشکل بود. نمیتونستم درك کنم که فرزاد ازم خواستگاري کنه. کاش نرفته بودم خونشون.

امروز صبح حرف آخرشو زد. حتی در صورت مخالفت من هم میومد خواستگاري، حداقل به قول خودش میفهمیدم

واقعاً قصدش خیره. از این وضع خسته شده بود. میخواست خانواده ها هم در جریان همه چیز باشن. کارشو تحسین

میکردم، اما چرا نمیخواست بفهمه که من نمیتونم به اون شکلی که اون میخواد قبولش کنم. صبح حرفهاشو زد و اجازه

ي تصمیم گیري رو به خودم داد. تصمیم گیري! اونکه در هر صورت کار خودشو میکرد. کاش صبح یه دفعه اي از

خونشون نمیرفتم. چقدر کارم زشت بود که اینطوري کردم و حتی بدون خداحافظی از ژیلاخانوم رفتم. خدایا چرا فرزاد

میخواد خانواده ها رو هم در جریان بذاره؟ اونکه جواب منو میدونه. خسته شدم. بدتر اینجاست که صبح عازم رامسربودیم و همونجا میخواست همه باخبر بشن.

هزارتا فکر تو سرم چرخ میخورد. نمیتونستم درست تصمیم بگیرم. نمیفهمیدم راه درست کدومه.

****

صبح زود همه آماده ي رفتن شدن.فرزاد شب قبل بهم زنگ زده بود تا مطمئن بشه میام. هنوز فکر میکرد از دستش

دلگیرم. خدایا چقدر مهربون و باگذشته، خطا از من بود ولی اون گذشت کرد و باز به طرفم اومد.

دیشب تصمیم گرفته بودیم خونه ي مامان جون بریم تا از همونجا صبح حرکت کنیم. خونواده ي دایی نیومده بودن و

همه میدونستیم دلیلش چیه. خاله کتی اینا هم چون جمشید نمیتونسته بیان موندگار شدن،از الان چقدر دومادپرست

بودن، بزنین تو دهنش بچه پررو رو.

منصور تونسته بود بزرگترها رو راضی کنه تا ماها با هم باشیم و قول داد که زیاد شامورتی بازي درنیاره . هنوزم سرم

درد میکرد، حتی نمیتونستم به راحتی چشمامو باز نگه دارم. بازم یه مسکن خوردم. از دیشب تا حالا این سومی بود.

دیگه داشتم منفجر میشدم. روي مبل نشستم و چشمامو بستم تا تو مدت جا به جایی بقیه وسایل، یه مقدار استراحت کنم تا اعصابم آروم بشه.

مامان: تو چرا اینجا نشستی؟ بیا کمک

چشمامو باز نکردم.

-مامان به خدا سرم داره میترکه، شما دیگه گیر ندین.

مامان: تا تو باشی اونهمه ته دیگ چرب و چیلی رو نخوري.

چقدر مامان ساده بود که فکر میکرد سر درد من به خاطر خوردن ته دیگ دیشبه. نمیدونست از بیچارگی درمونده شدم.

منصور :خرس گنده بلند شو کمک کن، بعد میگن منصور، تنبل و از زیر کار در روئه.

-منصور دو دقیقه خفه شو حالم خوب نیست

خاله مانی: راست میگه بچه ام ، رنگ به روش نمونده

منصور: ما از وقتی یادمون میاد این همینطوري بوده

خاله مانی :حرف نزن منصور، شکوه بلند شو یه گل گاوزبون بده بخوره ،اعصابش آرومتر میشه.

-خاله جان شما جایگزین مامان جون شدین در این زمینه ها؟ من سرم درد میکنه، آرام بخش چه صیغه ایه

منصور: صیغه و مرگ ، دختره ي چشم سفید. بلند شو ببینم.

اي خدا این منصور همیشه باید چرت و پرت بگه.

خلاصه اینکه سر و صداي اینا همه رو کشوند داخل. بابا و عمو نظرشون این بود که برم دکتر،اما خانمها که در همه زمینه

اي تخصص داشتن میگفتن با یه داروي جوشوندنی حالم خوب میشه. میدونستم اگه تو ماشین بشینم و حرکت کنیم،

حالم بدتر هم میشه. کلاً توي ماشین که مینشستم یه مقدار سر درد میشدم.

-به جان خودم من اگه بگیرم بخوابم حالم خوب میشه، شما برید منم بعداً میام؟

مامان :دیگه چی؟

-سلامتی

مامان :بلند شو حرف نباشه

-اي بابا من که بچه نیستم،بعد هم سرم در حال انفجاره، بابا که ماشین رو از تعمیرگاه گرفته، وقتی حالم خوب شد

حرکت میکنم، شاید هم اصلاً رفتم پیش غزاله اینا. تو رو خدا بی خیال بشین.

همه به اتفاق مخالفت کردن، مخصوصاً الهام که بیشتر از همه از نیومدن من ناراضی بود، ولی بلاخره موافقت کردن

بمونم، منتها به شرطی که الهام و منصورهم پیشم باشن. زیاد هم بد نبود،حداقل خوبیش این بود که باهم صمیمی بودیم

و به مشکل نمیخوردم. خود الهام و منصور هم موافق بودن، البته منصور یه مقدار ناز کرد، اما ته دلی راضی بود.

بعد از رفتن بزرگترها تصمیم گرفتم برم بخوابم.

منصور :اینم از این، اي به خشکی شانس

دیگه نموندم تا جوابشو بدم، حوصله کل کل نداشتم.

.....

الهام :بلند شو دیگه خواب آلو

روکش رو روي سرم کشیدم.

-الهام اذیت نکن خوابم میاد

الهام :چند ساعته گرفتی خوابیدي ،باز خوابت زیاد میشه سر درد میشیا. بلند شو دیگه

-نمیخوام

الهام :میزنم تو سرت ها

-چه غلطا

الهام :بلند شو خره

-زهرمار بیا برو گمشو ، ول کن این روکشو

دوتایی افتادیم سر روکش بدبخت و زورآزمایی میکردیم، بلاخره هم الهام موفق شد اونو از چنگم دربیاره. نشستم روي تخت.

-هان؟ چه مرگته نمیذاري بخوابم؟

الهام :درد. ساعت نزدیک دوازده است ، بلند شو دیگه

-چیکارم داري؟ دوازده ظهره ، دوازده شب که نیست

الهام همینطوري که میخندید گفت: کوفت،مگه فقط باید دوازده شب باشه؟

-بمیري تو منحرف ، بیا برو بذار بخوابم.

الهام :خودت که اول شروع کردي؟

-حالا هرچی، راستی منصور کجاست.

الهام :رفت ناهار بگیره.

چشمام چارتا شد. منصور هیچوقت ناپرهیزي نمیکرد از اینکارها بکنه.

-واقعاً؟

الهام :آره،امروز شده مرد خونه و خونواده.

دوتایی خندیدیم.

الهام: حالا که دیگه خواب از سرت پرید یه دوش بگیر و بیا.

-لباس ندارم،لباسام تو ساك مامان اینا بود که اونا هم با خودشون بردن.

الهام: مثل من. صبر کن لباسهاي منصور هست.

-لباس منصور که تن من نمیره با اون هیکلش.

الهام :شلوار خودتو بپوش، لباس منصور رو هم یه طوري میپوشی دیگه،حوله ي تمیز هم که مامان جون داره.

-باشه، فقط تو واسم بیار.

الهام :برو که دارمت.

هنوزم فکرم درگیر بود. درست بین علیرضا و فرزاد موج میخورد. باید تصمیم میگرفتم. بلاخره که چی؟ همش که

نمیتونستم فکر کنم و غصه بخورم، هرکس یه آینده اي داره که باید خودش بسازدش، پس چه بهتر که درست و

محکم ساخته بشه ،ولی نباید بقیه رو قربانی کرد. واقعاً آب خیلی خوبه. اعصاب آدم رو سرجاش میاره.

آب رؤیاي فراموشی هاست

خواب را دریابم

که در آن دولت خاموشی هاست

فکر میکنم اینبار تصمیم خودمو گرفته بودم.

لباس منصور به تنم زار میزد و هردوتاشون کلی مسخره ام کردن. منصور هم به شوخی گوشم رو کشید تا من باشم

لباسشو بی اجازه نپوشم. امروز حسابی سنگ تموم گذاشته بود.

سرناهار فقط با غذام بازي میکردم. فکرم هنوز درگیر بود ، یادم نمیاد هیچوقت تو زندگیم براي یه تصمیم گیري مردد

بمونم،ولی این بزرگترین تصمیم زندگیم بود.

منصور :چرا کوفت نمیکنی؟

سرمو آوردم بالا. قاشق رو ول کردم تو بشقاب و تکیه ام رو دادم به صندلی. زل زدم به منصور. منصور با اینکه شوخ بود

و نصفی از حرفهاش رو خودش هم قبول نداشت، اما همیشه میشد رو کمکش حساب کنی. نمیدونستم بهش بگم یا نه!

درسته که باهم صمیمی بودیم ، اما هنوز واسه خیلی از دخترهاي ایرانی جانیفتاده که حرف دلشونو راحت بزنن، مگر

پیش یه دوست صمیمی. مونده بودم چطوري به مامان حرف دلمو زده بودم.

منصور همینطور که قاشق پر رو میذاشت تو دهنش گفت: چته؟

به الهام نگاه کردم. به اون هم نگفته بودم که فرزاد چی گفته ، وقتش پیش نیومده بود.

منصور: هی میخواي نگاه کنی؟ فک بزن

-چی بگم؟

منصور بدون توجه غذاشو میخورد،حرف هم میزد.

منصور :در مورد علیرضائه یا فرزاد؟ یا موضوعی دگر درکار است آیا؟

میدونستم منصور درمورد فرزاد چه چیزهایی دستگیرش شده ،اما علیرضا رو دیگه...

منصور: اگه میخواي حرف بزنی صاف و پوست کنده بگو. تعارف که نداریم.

باید میگفتم

-تو از فرزاد چی میدونی؟

منصور: تا تو بخواي که چی بدونم.

-حاشیه نرو

دست از خوردن کشید و صاف نشست.

منصور :که چی؟... میخوادت؟... حالا من چیکار کنم؟

-فکرم کار نمیکنه

منصور: چرا ؟ چون آقاعلیرضا رو دوست دارین؟ مسخره است

-چرا؟

منصور :زهرمار. فکر کن ، بی خیال علی شو

-نمیتونم، قلبم به من میگه چیکار کنم و منم گوش میکنم

منصور :تو که کار خودتو میکنی پس چرا هی حرف میزنی؟ ولی این نصیحت رو از من داشته باش ، علیرضا به درد تو نمیخوره

-چون از من بدش میاد؟

منصور :به این دلیل و ده تا دلیل دیگه

-دوتا دیگه اش رو بگو

منصور :اولاًداره میره،دوماً به تو فکر نمیکنه، سوماً دلش یه جاي دیگه گیره. اینم سه تا از مهمترینش.

نفسم بند اومده بود. شاید به این امید بودم که یه روز دلیل تنفر علیرضا رو بفهمم و این نفرت تموم بشه، ولی حالا دیگه...

منصور: بی خیالش شو

بیچاره الهام هم شوکه شده بود. حالتم مثل این بود که یه دفعه از بلندي پرت شده باشم. خودمو کنترل کردم و یه نفس

عمیق کشیدم، نفسی که به سختی بالا اومد.

-اسمش چیه؟ چه شکلیه؟

شاید چه شکلی بودن، یکی از دلایلی مقایسه ي ماها بود

منصور: من ندیدمش، اما اسمش مهتابه.

-میخواد باهاش عروسی کنه؟

منصور: نمیدونم . یه جورایی فکرکنم ولش کرده.

(یه روزنه ي امید!)

الهام: اونوقت علیرضا هنوز دوستش داره؟

منصور: بیشتر از همه

(بازم خاموشی مطلق !)

منصور :میدونی چند وقت پیش که راجع بهش حرف میزد، واقعاً مونده بودم. باورم نمیشد علیرضا اینطوري بتونه حرف

بزنه. (بعد یه لبخند زد و رو کرد به الهام) فیلم سیندرلا رو یادته؟ یادته پسره تو چت به دختره چی گفت؟ جملات

تنیسون بود...، پنیسون بود؟.... نمیدونم از کی بود حالا، اما جمله اش رو یادته؟... من نمیتوانم بخوابم مگر بدانم که

امیدي هست... من نیمی از شب را به آه کشیدن میگذرانم... و در لحظات اندکی هم که به خوابی کوتاه فرومیروم،غرق

در اندوه میشوم... براي آن دستها... براي آن لبها... براي آن چشمها... براي ملاقات فردا... پسره ي خل و چل اینارو میگفت. واقعاً دوستش داره.

به اون دختر حسودیم شد. براي اولین بار تو زندگیم به یه نفر حسودیم شد، به مهتاب. حتماً خود مهتاب بوده که علیرضا اینهمه عاشقش شده. ولی چرا جدا شدن؟

منصور :ببین راحیل من دوستت دارم که اینا رو بهت میگم،نمیخوام پاسوز یه آدمی بشی که دلش جاي دیگه ایه. به فرزاد بیشتر فکر کن. واقعاً آقاست ، ماهه .

-میان ماه من تا ماه گردون تفاوت از زمین تا آسمان است

منصور یه لبخند دردناك زد

منصور: این ماه واسه تو ماه نمیشه ، ماه یه نفر دیگه است، میخواد با مهتاب همخونه بشه، فکرش، ذکرش، قلبش همش

مال مهتابه، اگه از من بپرسن میگم بیماري اش هم بخاطر مهتابه

بیماري؟ منصور یه دفعه خودش هم متوجه شد که چیزي رو گفته که نباید میگفته. حول شدم،نکنه علیرضاي من طوریش بشه؟

-چه بیماري اي؟

بیچاره نمیدونست بگه یا انکار کنه

منصور: تو که میدونی علیرضا کلاً قلبش مشکل داشت ،اما اگه مراعات میکرد خیلی مشکل ساز نبود،این اواخر بدتر

شده بود، تاجاییکه کارش به جراحی کشید، البته به هیچکس خبر نداده، مسافرتهاي الکیش واسه همین بود، نمیخواست

زندایی بفهمه. حالا من دهن لقی کردم

پس واسه همین بود که اینهمه رنجور شده بود؟

-خیلی وضعش خرابه؟

منصور: ممکنه به پیوند بکشه

سرم سوت کشید. یعنی چی؟ مگه الکیه؟ واسه چی؟ علیرضا یه مشکل مادرزادي داشت که خیلی حاد نبود، حالا یعنی تو این سن...

-حالا چیکار میشه کرد؟

منصور :بهترین کاراینه که حداقل تو ازش فاصله بگیري

-یعنی اینهمه از من متنفره؟

منصور: خودت بهتر از هرکسی میدونی. دلیلشو نمیدونم اما بلاخره کاریه که شده.

-یعنی نمیخواد حداقل بهم بگه چرا؟

منصور: چند دفعه ازش سوال کردم اما جوابی نگرفتم. میدونی عزیزترین چیز واسه علیرضا مهتابه، شاید یه جورایی

...... حرفشوادامه نداد و به من نگاه کرد. یعنی میخواست بگه شاید من باعث جدایشون بودم.؟ ولی من اون زمان خیلی

با علیرضا صمیمی بودم، اگه چیزي بود به من میگفت. آره صمیمی بودیم،اما یه دفعه ازم متنفر شد. شاید من خیلی خوش خیال بودم.

منصور :راحیل از من دلخور نباش، من فقط میخواستم اشتباه نکنی. به فرزاد بیشتر فکر کن

از آشپزخونه رفت بیرون. بیچاره الهام هم چیزي نمیگفت. باز سرم مثل یه بشکه باروت شده بود که هر لحظه امکان

انفجارش وجود داشت. کاش برمیگشتم به گذشته تا اگه ناخواسته کاري کردم، بتونم جبران کنم!

****

الهام آروم در اتاق رو باز کرد و بدون حرف آروم اومد کنارم نشست. چشماش سرخ بود و فهمیدم که گریه کرده، اما

من بعد از حرفهاي منصور یه قطره اشک هم نریختم. فقط به یه گوشه زل زده بودم و سعی کرده بودم باز خاطرات

گذشته رو مرور کنم. نمیدونم چند ساعت گذشته بود اما دلم میخواست به یه چیزي برسم، ولی هیچی نبود. الهام

دستمو گرفت. بهش نگاه کردم، بازم اشک اومده بود تو چشمهاي قشنگش، چشمهاي که حاضربودم هرکاري بکنم تاهمیشه خندون باشه.

-چیه خوشگل من؟ تو چته؟

هق هق گریه اش بلند شد و خودش رو پرت کرد تو بغلم. میدونستم الهام بیشتر از خودم غصه ام رو میخوره، الهام

درکم میکرد و حالا اونم دلش پر بود. موهاشو آروم نوازش میکردم اما خودم اشکی نریختم. دیگه باید تمومش کنم،

نباید بیشتر از این ادامه بدم. بعد از چند دقیقه سرشو بلند کرد، بینی فندقش سرخ شده بود، درست مثل یه عروسک

بود. بهش لبخند زدم،اونم خندید. دوتایی خندیدیم. یه خنده ي تلخ از ته دل، شاید اینطوري خالی میشدیم، قیافه هامون

دیدنی تر از همیشه بود. میون خنده گفتم: دیوونه شدیم رفت

الهام :دیوونه بودیم

با پشت دست اشک هاشو پاك کرد.

الهام: نمیاي بریم بیرون؟ ، دلم پکید تو خونه.

-امروز دومین دفعه است که خروس بی محل شدي واسه من

الهام :بی خیال، بیا بریم پیش غزاله اینا.

منصور: منم راه میدن؟

دوتایی به طرف دربرگشتیم. منصور وایساده بود و بهمون نگاه میکرد. اونم غمگین بود.

الهام :تو رو واسه ظرفشویی میبریم

منصور دستشو کشید تو موهاش در همون حالت گفت: همینش هم غنیمته...... و یه چشمک زد.

الهام :اي بی شرف

-ولی من یه فکر بهتر دارم

الهام :چی؟

-من و تو میریم پیش غزاله اینا، منصور هم باهامون میاد، اما تو نمیاد،از همونجا فرانک رو میفرستیم بیرون. چطوره؟

الهام: بااینکه از الان نمیتونم عروس رو تحمل کنم،اما من موافقم

دوتایی به منصور نگاه کردیم. بیچاره یه ذره سرخ شده بود. خجالت کشیدن منصور هم خودش عالمی داشت

منصور: ا خب زهرمار، آدم خجالت زده ندیدین؟

الهام :خجالت کشیدن تو نوبره

-اذیت نکن.چی میگی منصور تو؟ موافقی؟

سردرگم بود

منصور :اگه مخالفت کنه چی؟

-شک نکن موافقه، قبلاً از زیر زبونش حرف کشیدم.

منصور :جون من؟ اي به قربون تو

الهام :فقط من موندم،تو آدم پررو چطوري تا حالا خودت نرفتی سراغ فرانک و صبر کردي

منصور :جون آجی اصلاً نمیتونستم،دست و پام میلرزید

زدیم زیر خنده.

منصور :مرگ. میزنم تو دهنتونها

الهام :خوشم باشه!، هنوز عروس نیومده واسه ما پررو شدي

منصور :غلط کردم آجی جون. الهی من پیش مرگ دوتاییتون بشم وقتی خودم حلواتونو خوردم،بلندشین بریم که من دیگه نمیتونم طاقت بیارم

حرف ها وکارهاش همیشه جالب بود. میدونست تو هر موقعیتی چطوري باشه،خدا کنه منصور به عشقش برسه.

حدود نیم ساعت بعد با ناله نفرین منصور که معطل ما شده بود حاضر و آماده به طرف خونه ي فرانک حرکت کردیم.

یه چیزیبود که دلم میخواست منصور ازش باخبر باشه و اون موضوع جدایی مادرپدرش بود،واسه یه عاشق زیاد اهمیت

نداره و اصل معشوقشه، اما شاید خاله اینا با این وصلت مخالفت میکردن. بلاخره خونواده هم اصل بود و موضوع دیگه

این بود که فرانک تنها زندگی میکرد و همین واسه خونواده ها مسئله بود.

-منصور ؟

منصور: بله

-یه چیزي هست که باید بدونی. فکر خاله اینا رو کردي؟

منصور :منظورت به پدرمادرشه؟

-تو میدونستی؟

منصور :آره

-به هرحال...

منصور :خودم یه کاریش میکنم

-حسابی گوشهات دراز شده ها

منصور خندید و فقط سرشو تکون داد، خوشحال بودم از اینکه تونسته بودم کمکش کنم.

فرانک خیلی مخالفت میکرد و حسابی سرخ و سفید میشد،اما بلاخره با زور کتکش مجبورش کردیم بره بیرون،دختره

ي پررو از خداشه و واسه ما ناز میکنه. غزاله حسابی شارژ شده بود. اونم از منصور خیلی خوشش میومد و به قول

خودش منصور آدم توپی بود و عقیده داشت فرانک نسبتاً خجالتی با پسرخاله ي بی حیاي ما زوج خوبی میشن. چه شود؟!

حدود دو ساعت که با الهام غزاله نشسته بودیم و مشغول صحبت و چرند گفتن بودیم،فرزاد بهم زنگ زد. نمیدونستم جواب بدم یا بی خیالش بشم.

غزاله: کیه؟

-فرزاد

غزاله: طبق معمول

الهام :خوب جواب بده دیگه خره

با نگاهش میخواست بهم بفهمونه باز اشتباه نکنم

-سلام

فرزاد :وسایلتو جمع کن دارم میام دنبالت

-بله؟

فرزاد :همین که شنیدي. مگه نگفتی که حتماً میاي؟این بود قولی که دادي؟

-باور کنین میخواستم بیام اما حالم خوش نبود،به احتمال قوي فردا حرکت میکنیم.

فرزاد :همش بهونه. راحیل یه خرده جدي فکر کن.

-اصلاً نمیخوام بیام حرفیه؟ مشکلی دارین؟ هرچی من میگم شما حرف خودتونو میزنین، مثل اینکه شما فقط دوست

دارین یه جواب بشنوین که اونم از عهده ي من خارجه، دیگه هم نمیخوام صحبتی باشه. خداحافظ

اعصابم به هم ریخته بود. آخه چرا اینطوري میکنه که منم عصبانی بشم؟ دو دقیقه ي بعد از کارم پشیمون میشدم اما تو اون

لحظه اعصابم دست خودم نبود.

الهام :بازم؟

-نمیتونم

الهام :میفهمم اما عاقل باش

غزاله :چی شده؟

حوصله نداشتم واسه اش تعریف کنم، و بلند شدم و رفتم تو تراس.مطمئن بودم الهام همه چیز رو واسش میگه، فعلاً

احتیاج به سکوت داشتم، سکوتی که اینجا مطمئناً نمیتونستم داشته باشمش.

وقتی فرانک از راه رسید منم از تراس دل کندم. لپاش گل انداخته بود و چشماش خندون بود.

غزاله: اوکی شد؟

فرانک خندید و الهام با یه حالت خنده داري کل کشید. کاش حداقل بلد بود و از خودش صداي بوقلمون درنمیاورد.

خیلی خوشحال بودم. فرانک و بغلش کردم و دوتا ماچ از لپهاي سرخش کردم. این عادت ماها بود که واسه هرچیزي

دوتا تف به طرف میچسبوندیم.

الهام: ببین از الان دیگه روابط حسنه تموم شد، الان دیگه بنده خواهرشوهرم.

فرانک بازم خندید.

غزاله: اي زهرمار، حالا مثل این ندید بدید ها هی نیششو باز میکنه، دختر یه ذره خوددار باش نفهمن چقدر پسره رو میخواي.

الهام :راست میگه . ولی اینو از من داشته باش، این منصور بفهمه خر شدي سواري خوب میگیره ها.

-نترس باهم کنار میان. فعلاً جفتشون خر شدن.

خندیدم

-حالا ببینم چقدر بهت ابراز محبت کرد؟

فرانک دستامو گرفت و گفت: واي راحیل باورم نمیشه

الهام :جلوي خواهر شوهرت یه خرده مراعات کن دختر. عجبا

غزاله: باورت بشه بابا. طرف میخوادت. همه چی حله

-ولی فرانک، میگن در سه جا نباید حرف هارو باور کنی، حرفهاي پاي منبر و حرفهاي پاي منقل و حرفهاي توي بغل.

حالا یهو میگم یه دفعه دیدي مورد تو سومی بوده، پس زیاد باور نکن ....... و در رفتم تا به دست فرانک که از خجالت

سرخ شده بود، به قتل نرسم. حدود چند دقیقه بعد با الهام بیرون اومدیم درحالیکه غزاله رو نصیحت میکردم تا برگرده

خونه و بیشتراز این خونواده اش رو حرص نده. جالب اونجا بود که اونم با نگاهش نصیحتم میکرد. شاید غزاله هم در

مورد فرزاد کوتاه اومده بود. درضمن در مورد یهدا هم با ایما و اشاره بهم فهموند که هنوز چیزي دستگیرشون نشده

خداخدا میکردم که فرزاد اونشب زنگ بزنه تا بابت حرفهام ازش عذربخوام، اما زنگ نزد. عجب کاري کردم! شب

مزخرفی بود.مدام اسم مهتاب مثل پتک تو سرم میخورد. میخواستم چیکار کنم؟

****

منصور از رو حیاط داد زد: ذلیل بشین شما دوتا، ظهر شد

الهام :صبر کن الان میایم

منصور :خبرتونو بیارن واسم، بدوئین

-به نظرت چرا این مردها همیشه ي خدا هولن؟

الهام :چه میدونم، کدوم از کارهاشون شبیه آدمیزاده که این یکی باشه؟

-نگو تو رو خدا

الهام :درد و بلا

خنده کنون رفتیم بیرون.

منصور :رو آب بخندین ذلیل مرده ها، تا برسیم که شب شده

الهام: اوه که چقدر زر زدي،مگه چند ساعت تا رامسر راهه؟

منصور :خبر مرگ من، بیاین بریم دیگه

با غرزدن هاي منصور راه افتادیم. میخواستم از سر دردهاي احتمالی جلوگیري کنم و براي همین قبل از سوارشدن یه

مسکن و نصف قرص خواب رو باهم خوردم.خوبه که من نمیمیرم با این همه ارام بخش. یه مقدار از مسیر که طی شده

آروم آروم خواب مهمون چشمام شد. وقتی چشمهامو باز کردم همه جا سبز و قشنگ بود. فهمیدم دیگه تو مناطق

شمالی کشور هستیم. وقتی ساعتمونگاه کردم تعجب کردم، باورم نمیشد به این سرعت رسیده باشیم، البته با سرعت زیاد منصور این بعید نبود.

-الان کجاییم؟

منصور :ساعت خواب، چیزي نمونده برسیم، زنگ زدم آدرس دقیق رو گرفتم ازشون.

به بغل دست خودم نگاه کردم و دیدم که الهام هم خوابه. تو خواب خیلی ملوس شده بود.چقدر این موجود سفید وکپلی رو دوستش داشتم.

-منصور؟

منصور: هوم؟

-چقدر الهامو دوستش داري؟

منصور :حالت خوبه؟ خواب زده نشده باشی؟ خدا به من رحم کنه با این دله دیوونه هایی که دورمو گرفتن

-کوفت، جدي میگم

منصور :آخه اینم سواله که میپرسی؟

-حالا بگو چقدر

منصور :چه میدونم، قدر نخود

خندمون گرفته بود.

-آدم باش

منصور: آخه من نمیدونم منظور تو از پرسیدن این سوال چیه

-جدي میگم خل و چل

منصور :خیلی، خیلی زیاد (بعد دوباره از اون حالت بااحساسش فاصله گرفت و شوخ شد) چه میدونم بابا، میخواد درصد

خلوص بگیره واسه من، حالا منظورت چیه؟

-منو چقدر دوست داري؟

منصور :اي خدا که مطمئنم یه چیزي تو کله ات خورده، بگیر بخواب عزیزم(بعد با یه لحن آرومی که میخوان یکی رو

هیبنوتیزم کنن گفت:) تو خوابت میاد، تو خوابت میاد

-منصور به خدا جدي ام، یه سوال پرسیدما

منصور :د سوالات هم مثل خودت کج و کوله اس

-حالا نمیشه جواب بدي؟

منصور: نه

-چرا؟

منصور: آخه اندازه نداره ......... و از تو آینه بهم نگاه کرد. واقعاً با داشتن منصور یادم نمیومد هیچوقت حسرت نداشتن

یه برادر رو داشته باشم.

-منو الهام رو قد هم دوست داري؟

منصور: نه بابایی تو رو بیشتر دوست دارم

دوتایی خندیدیم

منصور: میدونی تو و الهام برام مثل هم هستین، اما همیشه رو تو بیشتر حساب کردم، یه جورایی به تو اعتماد بیشتري

دارم تا الهام، درحالیکه الهام هم خواهري رو در حقم تموم کرده... حالا اگه بازم سوالی داري بپرس که دیگه داریم میرسیم

-جدي بودن به تو نیومده ها

منصور: چه میدونم ،منم یه دلقکی مثل تو

الهام هم کمکم از خواب بیدار شد و تا رسیدن به مقصد کلی خوش گذشت. منصور مدام از شیطنت ها و کارهایی که

کرده بود تعریف میکرد و ماهم میخندیدیم. واقعاً جونوري بود.

جلوي یه در فلزي سبز رنگ که حالت نرده اي داشت منصور نگه داشت و بوق زد.

-اینجاست؟

منصور: از ظواهرش که اینطوري نشون میده

الهام :حالا چرا اینجا وایسادي بوق میزنی؟

منصور: واسه فضول یابی. بی کلاس الان باغبونش میاد در رو باز میکنه

منصور درست گفت و یه آقاي میانسالی در رو باز کرد. شاید چهل و چند سالش بود. دوباره به نشونه ي تشکر بوق زد

و وارد شد. حالا این پسره هم واسه ما تیریپ باکلاسی میذاره. منصور کنار بقیه ي ماشینهاي موجود پارك کرد. همه ي

ماشینها شناس بودن و از این بابت که غریبه اي نبود خوشحال بودم. واقعاً میشد گفت رویایی بود. سبز و زیبا، حتی از

اونچه که فکرش هم میکردم بهتر بود. دستامو از دوطرف باز کردم و یه نفس عمیق کشیدم: قشنگه نه؟

-تو قشنگتري عزیز دلم

به طرف صدا برگشتم. ژیلاخانوم به استقبالمون اومده بود. بعد از سلام و خوش و بش ژیلاخانوم گفت: باور کن دیروز

وقتی شکوه جون گفت حالت خوب نبوده خیلی نگران شدم. خوشحالم که اومدي

-شرمنده دیگه، من کلاً سیستم بدنیم نرمال نیست، مثل خودم خل و چل تشریف داره.

ژیلاخانوم: قربون وجود نازنینت برم که وقتی هستی آدم غم و غصه هاش یادش میره

منصور :اي خدا شانس بده، من افسردگی گرفتم از بی توجهی.

ژیلاخانوم خندید

ژیلاخانوم :تو رو خدا ببخش پسرم، من از بس این دخترمو دوست دارم دیگه وقتی هست از همه چیز غافل میشم.بفرمایین بریم داخل.

شونه به شونه ي ژیلاخانوم داخل رفتیم

ژیلاخانوم :مردها همه رفتن بیرون، فعلاً خانمها تو خونه هستن

منصور: پس منم باید علی الحساب فعلاً مرغ بشم نه؟

-تو که مرغ شدي

الهام: آره همون دیشب هم پاشو مهر و موم کردیم

منصور :خیله خب دیگه، من مرغ. دیگه ادامه ندین

خنده کنون وارد ویلا شدیم. همه احوال منو میپرسیدن و بازم منصور یه خرده ننه غریبم بازي درآورد و به خاطر

رانندگی چند دقیقه بعد از ورود رفت که بخوابه و کلی حرص خاله مانی رو درآورد که اینهمه سریع خودمونی شده.

نزدیکهاي ظهر بود که مردها برگشتن. زیاد از اومدنمون نگذشته بود. آقاي افشاري کلی تحویلم گرفت اما فرزاد فقط

به یه تکون سر اکتفا کرد. فهمیدم از دستم دلخوره و باید برم منت کشی. همیشه من باید یه غلطی بکنم و بعدش برم ماست مالی!

بعد از ناهار بهترین فرصت بود تا از فرزاد معذرت بخوام،خوبیش این بود که همه رفته بودن یه چرتی بزنن و بدیش

این بود که خودم داشتم از خواب هلاك میشدم. هنوز اثر قرص ها مونده بود. فرزاد روي مبل نشسته بود و داشت یه

چیزي که بیشتر حالت جزوه مانند داشت رو میخوند. با یه تک سرفه حضور خودمو اعلام کردم اما اون حتی سرش رو

هم بالا نیاورد تا ببینه کی اومده. روي مبل کناریش نشستم. بازم مثلاً داشت اون برگه هاي تو دستش رو میخوند.آروم

گفتم: الان مثلاً قهرین؟

بدون اینکه بهم نگاه کنه گفت: نه، فقط صحبتی باهم نداریم ......... و پوزخند زد

-دلخورین؟ خب اون موقع من ناراحت بودم یه چیزي گفتم

-تو همیشه وقتی ناراحتی حرصتو سر بقیه خالی میکنی؟ یا فقط واسه من اینطوریه؟

مستقیم بهم زل زده بود. نمیدونستم چی جوابشو بدم. خدایی بد باهاش تا میکردم. سرمو انداختم پایین.

-ببخشید

فرزاد :معذرت خواهی نمیخوام

-خب چی میخواین؟

فرزاد: خودتو

بازم گیر کردم. فکرمیکردم تصمیم خودمو گرفتم و میتونم بهش جواب نهایی ام رو بگم، اما...

فرزاد :راحیل چته؟... چرا اینطوري میکنی؟... حداقل بگو چرا نمیتونی منو قبول کنی

اشک بود که مهمون چشمام شد. سرمو انداخته بودم پایین. نه میتونستم بهش بگم که چه مرگمه و نه اینکه همینطوري

لالمونی بگیرم. براي فرار تنها کاري که کردم این بود که بزنم بیرون. فضاي خوبی بود با یه هواي عالی که روح آدم رو

صفا میداد. دریایی نمیدم اما همین فضاي سبز هم واسم غنیمت بود. آروم آروم به یه گوشه که به اطراف دید زیادي

نداشت رفتم. همینطوري رو زمین سبز دراز کشیدم و دستامو باز کردم. نم بود و میدونستم که به زودي سردم میشه.

بازم دلم برنده شده بود و عقل روکنار گذاشته بودم. بااینکه منصور واضح بهم گفته بود که براي رسیدن به علیرضا

راهی نیست و حتی نزدیکی من بهش ممکنه حالش رو بدتر کنه،اما بازم بهش فکر میکردم. نمیتونستم تصویر چشماشو از ذهنم دور کنم.

فرزاد :اینجایی گل من؟

چشمامو باز کردم و سرجام نشستم. پشت لباسم یه مقدار نمدار شده بود.

فرزاد :چرا اینجا خوابیدي؟

-نخوابیده بودم، فکر میکردم

فرزاد :به چی؟

خودش هم اومد کنارم نشست.

-به خیلی چیزها

فرزاد: منم تو فکرت بودم؟

بهش نگاه کردم،شاید نگاهش اصلاً شبیه آدمهاي مظلوم نبود بلکه خیلی هم شیطون به نظر میومد، اما لحن صحبتش مظلومانه بود.

-آره. من زیاد به شما فکرمیکنم

فرزاد: به نتیجه اي هم میرسی اونوقت؟

-فقط اینکه من به درد شما نمیخورم

فرزاد :اونوقت چرا؟

-چونکه لیاقتتون بیشتر از منه

فرزاد: چرا اینطوري فکر میکنی؟

-چون من لیاقتتون رو ندارم

فرزاد :چرا؟مگه من کی ام؟

-شما خیلی خوبین، ولی من بدم

فرزاد: اي دختر بد

بهش خندیدم. اونم خندید. شاید همین خنده ها و لحظات بود که جاودانه میشد.

-دلم میخوادهمیشه بخندي. راحیل عاشق خنده هاتم

ایندفعه دیگه خجالت نکشیدم،شاید خدا هم میخواست اینبار بهم کمک کنه تا دل یه عاشق رو نشکنم . دل من شکسته بود اما دل یکی دیگه رو نمیشکستم.

-اگه ترکم کردي چی؟

فرزاد :بلاخره همه یه روز میمیرن

-مطمئنی پشیمون نمیشی؟

فرزاد :هیچوقت

-قسم بخور

فرزاد: به همون خدایی که تنها شاهده قسم

-یه خواهش ازت داشتم

فرزاد :تو جون بخواه گل من

-جونت صد و بیست سال،ولی فعلاً نمیخوام کسی خبر دار بشه ، حداقل تا موقعی که اینجاییم

فرزاد: باشه خانمی

از سر جام بلند شدم و به طرف ویلا حرکت کردم.

فرزاد :خیلی دوستت دارم

بهش نگاه کردم. صادق بود. بلاخره تصمیم خودمو گرفتم. فرزاد برام یه تکیه گاه میشد. دیگه فرزاد برام اون فرزاد

قبل نبود ، یه حس جدید نسبت داشتم، شاید عشق نبود،ولی هرچی بود فراتر از یه حس ساده بود. یه سوگند ساده همه

چیز روتو دلم زیر و رو کرد. باید نگهش دارم، نباید دیگه به فکر علیرضا باشم، حالا دیگه من فرزاد رو داشتم ،کسی که

عشق و محبتشو بی دریغ نثارم میکرد. حس

میکردم رها شدم. خدایا کمکم کن که بتونم عشق و علاقه ام رو فقط به پاي فرزاد بریزم، حالا دیگه قرار بود اون همدم

همه ي لحظه هام بشه. فقط سه تا کار نیمه تموم داشتم که باید انجامش میدادم.

بازم به طرف الهام برگشتم و بهش نگاه کردم. هنوز خواب بود. این دختره کی میخواد بیدار بشه؟! الان دوساعته گرفته

خوابیده و بیدار نمیشه، شیطونه میگه یه پارچ آب حواله اش کنم.

-الهام الهام

با دستم آروم آروم تکونش میدادم.

-الهام پاشو دیگه

الهام: هوم؟

-بلند شو. چقدر میخوابی؟ زشته!

الهام :زشت کار توئه که مزاحم خواب نازنین من میشی. مقابله به مثل میکنی؟

-درد بلند شو کارت دارم

الهام :چیکارم داري؟

-قبول کردم

الهام: چیو؟

-درخواست فرزاد رو

چشماشو کامل باز کرد. حتماً داشت تو ذهنش حرف منو حلاجی میکرد.

-دیگه تصمیم خودمو گرفتم

الهام :به این زودي تصمیم گرفتی؟

-آره،فرزاد ارزششو داره

الهام: که بازیش بدي؟

عصبانی شدم

-من بازیش نمیدم، اگه یه چیزي بگم تا آخرش هستم، اصلاً چته؟ تا دیروز نصیحتم میکردي و حالا که عمل کردم منعم میکنی؟

الهام دستامو گرفت تو دستش.

الهام :میدونم که اگه تو یه چیزي بگی بهش عمل میکنی و زیر قولت نمیزنی، اما راحیل خودت چی؟

-نمیدونم چرا، ولی نگاهم نسبت بهش عوض شده، به تو که نمیتونم دروغ بگم،اون عشقی که نسبت به علیرضا دارم رو

در مورد فرزاد ندارم ، اما دیگه برام مثل سابق هم نیست.

الهام :پس خوشبخت باشی

-تو اولین نفري

الهام :این که مدام در سینه ات میکوبد، قلب نیست؛ ماهی کوچکی است که دارد نهنگ میشود. ماهی کوچکی که طعمِ

تُنگ آزارش میدهد و بوي دریا هوایی اش کرده است. قلب ها همه نهنگانند در آغوش اقیانوس. اما کیست که باور کند در سینه اش نهنگی میتپد؟!

آدم ها ماهی را در تُنگ دوست دارند و قلب ها را در سینه. اما ماهی وقتی در دریا شناور شد ماهی است و قلب وقتی در

خدا غوطه خورد ، قلب است.

هیچ کس نمیتواند نهنگی را در تُنگی نگه دارد؛ تو چطور می خواهی قلبت را در سینه نگه داري؟ و چه دردناك است

وقتی نهنگی مچاله میشود و وقتی دریا مختصر میشود و وقتی قلب خلاصه میشود و آدم قانع.

این ماهیِ کوچک، اما بزرگ خواهد شد و این تُنگ، تنگ خواهد شد و این آب ته خواهد کشید.

تو اما کاش قدري دریا مینوشیدي و کاش نَقبی میزدي از تُنگ سینه به اقیانوس. کاش راه آبی به نامنتها میکشیدي وکاش این قطره را به بی نهایت گره میزدي. کاش...بگذریم...

دریا و اقیانوس به کنار، نا منتها و بینهایت پیشکش.. .

کاش لا اقل آب این تُنگ را گاهی عوض میکردي. این آب مانده است و بو گرفته است. و تو میدانی آب هم که بماند

میگندد. آب هم که بماند لجن میبندد. و حیف از این ماهی که در گل و لاي بلولد و حیف از این قلب که در غلط بغلتد!

-حالا این چه ربطی به من داشت؟

الهام خندید

الهام: نمیدونم، فقط یه دفعه به ذهنم رسید

-تو هم عاشقیا

(خنده هاي ماندگار)

****

عصرقرار بود بریم کنار دریا. از پشت ویلا باید به چیزي حدود صد متر میرفتی تا به دریا برسی. از شوق روي پاهام بند

نبودم آخه قراربود شام رو هم همونجا بخوریم. دیگه تقریباً داشتیم آماده میشدیم بریم که خونواده ي خواهرژیلاخانوم

از راه رسیدن. چهره ي فرزاد به طور واضحی درهم رفت و هیچ سعی اي هم براي پنهان کردن ناراحتیش نمیکرد.

معلوم بود که شکوه خانوم و فرزین هم از برخورد فرزاد نگران بودن، اما آقاي افشاري خیلی ریلکس بود. تعجب

میکردم که اینطوري میکنه، اینکار از فرزاد بعید بود. خیلی ناراحت بودم ازاینکه مجبور بودم وجود یه غریبه رو تحمل

کنم. شاید براي فرزاد اینا غریبه نبودن، اما من خوشم نمیومد. معلوم بود که یهدا هم از اومدنشون راضی نیست نیست

ولی ناراحتیش رو زیر لبخند اجباریش پنهان میکرد. بیچاره حق داشت. همشون افاده اي بودن. تو عقد و مراسم

خواستگاري یهدا هم خالهه اومده بود. شوهرخاله ي فرزاد که بعداً فهمیدیم اسمشون آقاهرمزه، مثل مرغ پاکوتاه بود

اما انگاري فکر میکرد بقیه زیر دستش هستن و به زمین و زمان فخر میفروخت. میخواستم همچین بکوبم تو بینیش که

یه بارکی رو صورتش پخش بشه، با اون بینی فت و فراقش.،مردك بیریخت. خواهر ژیلاخانم هم که بدتر از شوهرش

با اون فیس و افاده اش،به اونجاش میگفت دنبالم نیا بو میدي، اي خدا کاش میتونستم یه چیزي بکوبم تو کله اش تا با

همون کفشهاش میخکوب بشه تو زمین. دخترشون هم که ترکیبی از ننه و بابا، فکر کنم اگه با یه کاردك رو صورتش

میکشیدیم،به اندازه ي پنج شش سانتیمیتر کرم پودر و انواع و اقسام مواد آرایشی جمع میشد. وقتی به مانتوش نگاه

میکردم احساس خفگی بهم دست میداد، انگاري ده نفر از انواع زاویه ها کشونده بودن وتنش کرده بودن. پسرشون

هم که اگه یکی نمیدونست فکر میکرد پریروز با من اومده بوده پیش زهره خانوم ، از بس صورتش صاف وپاك

بود.مردشور چشمهاشو بشورن، یه جوري نگاه میکنه که احساس لخت بودن به آدم دست میده.

مردشورشسته ها اومدن نشستن و بقیه هم به تبعیت ازشون نشستن. اصلاً جو خوبی نبود، بازم گلی به گوشه جمال

منصور که بلند شد و گفت : پس ما دیگه بریم

خاله مانی با تعجب گفت : کجا؟

منصور: مگه صبح نگفتم که قراره این دوتا رو ببرم خرید(منظورش به من و الهام بود) میخواین کچلم کنن؟

خدا خیرت بده منصور که ما رو از شر این آدمهاي تازه به دورون رسیده خلاص کردي. ژیلا خانوم اصلاً یه همچین خواهري بهش نمیومد.

در کمال تعجب فرزاد هم بلند شد و گفت : منم همراهیتون میکنم

ژیلاخانوم آهسته لبشو گاز گرفت. شهلاخانوم خواهرژیلا خانوم – گفت : وا خاله جون دستت درد نکنه،مثل اینکه ما تازه رسیدیم ها

فرزاد: شما که غریبه نیستین ، ماشاا... خودتون یه پا صاحب خونه این

جمله ي آخرش رو یه طورایی کنایه آمیز خطاب کرد،ولی شهلاخانوم کم نیاورد و گفت : خب بلاخره هرچی باشیم هم خون هستیم

نمیدونستم چی تو کلامشه، اما اصلاً از اینکه تو جمعشون بودم خوشحال نبودم. بدون اینکه کسی حواسش بهم باشه

آروم از جمع خارج شدم. مسیر دریا رو فرزین بهم نشون داده بود و چون هنوز هوا روشن بود خودم میتونستم برم.

قدم زنون مسیر دریا رو در پیش گرفتم. نسیم ملایمی میوزید و باعث میشد حس کنم رو هوام. بعد از طی مسیر

کوتاهی به دریا رسیدم. واقعاً لذت بخش بود. یه آرامش منحصر به فرد، مخصوصاً وقتی کفشهاتو بیرون میاوردي و

اجازه میدادي آب از روي پاهات عبور کنه.

منصور: مواظب باش غرق نشی

یه جیغ کشیدم و پرت شدم تواب. منصور باز دیوونه بازیش گل کرده بود. با یه حرکت سریع که حتی باورش هم براي

منصور سخت بود، لباسشو کشیدم و اونو هم پرت کردم تو آب. الهام هم به جمعمون اضافه شد و مثل همیشه بازیمون

شروع شد. بقیه هم امده بودن به غیر از آقاي افشاري و جناب هرمزالدوله ي خرسلطنه، حسابی خوش میگذشت. با

لباس خیس بیرون اومدم و رفتم طرف یهدا.

یهدا :راحیل لوس نشیا

-جون ما یه دفعه عشوه و اداتو بذار کنار،بذار شوهرت هم از زندگی لذت ببره.

یهدا: برو عقب

یهدا :جون تو نمیشه

به زور پرتش کردم تو آب. قیافه اش کلی دیدنی شده بود. از حرص کله ام رو گرفت و کرد زیر آب. میدونستم یهدا

هم بعضی وقتها میخواد مثل ما شیطنت کنه اما غرورش اجازه نمیده که بچه بازي دربیاره.

فرزاد و فرزین نیومدن تو آب . منصور هم بعد از یه مدت اومد بیرون. فقط من و یهدا و الهام مونده بودیم.

مامان جون: دخترها دیگه بیاین بیرون. سردتون میشه

-خیلی باحاله ...... و باز خودمو پرت کردم تو آب.

به نظرم اینجا بهترین جا بود تا یکی از کارهامو انجام میدادم. در مورد یهدا، باید بهم ثابت میشد که اشتباه کردم.

همینطوري یه مقدار نزدیک ساحل کف آب نشستیم.

-یهدا؟

یهدا: چیه؟

یه لبخند قشنگی رو لباش بود.

-خوش گذشت

یهدا :اره خیلی،دستت درد نکنه که به زور پرتم کردي تو اب

-یهدا یه سوالی داشتم که خیلی وقته میخواستم ازت بپرسم.

یهدا :خب؟

-یادته اون روز که زندایی آش نذري پخته بود؟

یهدا :آره

-صبحش تو کجا رفته بودي؟

یه لحظه سکوت کرد و بعد گفت: با فرزین بودم

-فرزین موهاش بلنده؟(آخه موهاي اون پسره یه مقدار بلند بود)

یهدا همینطوري به جلو زل زده بود

یهدا :چی میخواي بدونی؟

-واقعیت. تو اونروز صبح با فرزین نبودي،من دیدمت با اون پسره. یهدا نمیتونم باور کنم که تو بخواي خیانت کنی

یهدا :من کار بدي نکردم،یه نفر دیگه میخواد خیانت کنه

-کی؟

یهدا :میدونی راحیل، منو تو هیچوقت باهم اونقدر صمیمی نبودیم که بخوایم حرف دلمونو به هم بگیم،هروقت هم که

میخواستم باهات حرف بزنم، یه طوري رفتار تو منصرفم میکرد. شاید هم تقصیر خودم بوده که همیشه میخواستم ثابت کنم از تو بهترم

-حالا قصه ي حسین کرد شبستري تعریف نکن،بگو ببینم چی شده

یهدا :میبینی؟ هنوزم نمیتونیم باهم کنار بیایم

-فعلاً که کنار هم تمرگیدیم، عوض احساساتی شدن و طلب مهرخواهري کردن، حرف بزن.

یهدا: اون پسره که دیدي دوست فرزاده، صمیمی ترین دوستش

-پس چرا من تو عقدتون ندیدمش؟

یهدا :اونموقع مسافرت بود و تلفنی تبریک گفت.

-خب ؟

یهدا: خب اینکه اوایل به هواي فرزین میومد دنبالم ،اما بعداً دیگه میدیدم رفتارش یه جورایی درست نیست. وقتی

سربسته بهش گفتم که کارش درست نیست، گفت که از من خوشش اومده و میخواد که من باهاش ازدواج کنم. باورت

میشه؟ صمیمی ترین دوست فرزین میخواد بهش خیانت کنه.

-پس اون خنده ها چی بود؟

یهدا :خنده ها؟ نمیدونم چی بوده،اما کلاً آرش خیلی شوخه

-پس کثیف هم هست؟

دوتایی خندیدیم

یهدا :نمیخواستم به فرزین بگم، فرزین خیلی بهش اعتماد داره

-بلاخره که چی؟

یهدا :اگه باز ادامه داد به فرزین میگم ، حداقل بهتر از اینه که زندگیم از هم پاشیده بشه (بلند شد) برم لباسامو عوض کنم.

-دوستش داري؟

یهدا با ترس گفت : کیو؟

-فرزین رو میگم خره

یهدا :خیلی

نگاهش گویاي علاقه اش بود.

یه مقدار بعد من و الهام هم که هنوز نمیخواست بیایم بیرون، خارج شدیم. همونجا کنار آتیش کوچیکی که روشن بودنشستیم.

مامان :برید لباساتونو عوض کنین. سرما میخورین

-نمیخوریم

لباسام موهام بهم چسبیده بود. حتماً قیافه ام خیلی خنده دار شده بود، ولی الهام با همه ي اینها واقعاً خوشگل بود.

خوشگل هرطوري باشه خوشگله دیگه.

الهام: چیه؟

-هیچی

الهام: پس گور به گوري چرا اینطوري نگام میکنی؟

-نمیدونم

همینطوري آهسته باهم حرف میزدیم.

الهام :چشمت منو گرفته؟ کور شده تو که همین ظهري به پسره ي بدبخت جواب مثبت دادي

به فرزاد نگاه کردم. اونم داشت نگام میکرد. دوباره سرمو به جانب الهام برگردوندم

الهام :حواسش هم که جمعه

-حالا ضایع بازي درنیاري؟

الهام: رژین خانوم ( دخترخاله ي فرزاد ) رو داري؟

-چطور؟

الهام: همش حواسش به فرزاده،فرزاد هم انگار نه انگار

-تو هم فضولی هستیا

الهام :زهرمار. درعوض تو، من باید نگران شوهرت باشم

رژین :فرزاد برامون ساز میزنی؟

الهام به یه حالت خنده داري، آروم اداي رژین رو دراورد

الهام :فرزاد برامون ساز میزنی؟ کوفت

-هیس. میشنوه

الهام :به درك، دختره ي افاده اي

منصور: داداش تو هم هنرمند بودي و ما خبر نداشتیم ؟

مامان :پس نبودي ببینی اون دفعه اي چه آهنگی زدن. واقعاً قشنگ بود

ننه ي ما رو، مثل ندید بدیدها. خب خودمونیم در این زمینه ها ندیدبدید بود دیگه.

رژین باز به یه حالت چندش ناکی گفت: پس الان برامون میزنی؟

فکر کنم اگه فرزاد میتونست خفش میکرد.

منصور رو کرد به من: میخونی؟

همه ي نگاهها برگشت طرف من. عجب منصور بیشعور شده بود. پسره ي دهن لق. بعضی وقتها اگه الهام سازي چیزي

میزد منم همراهش میخوندم و نسبتاً صداي خوبی داشتم

ژیلاخانوم :پس بذارین برم بگم افشاري هم بیاد . عاشق دخترمونه

منصور با یه لحن جالبی گفت : خاك عالم

همه خندیدیم و تا لحظه ي اومدن آقاي افشاري اینا من دل تو دلم نبود

-آقافرزاد حداقل یه چیزي بزنین منم بتونم بخونم. راستی با چی میزنین؟

فرزاد اروم اومد کنارم نشست.

منصور: خب به سلامتی اعضاي گروه آماده اند

توقع نداشتم فرزاد اینکار رو بکنه ولی به هر حال شده بود.آروم گفت : مطمئن باش فقط به خاطر تو میزنم.

-ایشون هم از عاشقان سینه چاك هستن؟ به خدا من کم کم دارم منصرف میشم

فرزاد :من فقط تو رو دوست دارم خانمی

سرمو انداختم پایین و فرزاد با سوت منصور شروع کرد. فهمیدم با ساز دهنی میخواد هنرنمایی کنه. منصور همیشه باید

یه کاري میکرد که خنده ي همه رو بلند کنه. وقتی یه مقدار زد متوجه شدم چیه. با یه نفس عمیق جایی که میدونستم

درسته، نگامو دوختم به آتیش و شروع کردم به خوندن

امشب در سر شوري دارم، امشب در دل نوري دارم

باز امشب در اوج آسمانم، رازي باشد با ستارگانم

امشب یکسر شوق و شورم، از این عالم گوئی دورم

از شادي پر گیرم که رسم به فلک

سرود هستی خوانم در بر حور و ملک

در آسمان غوغاها فکنم

سبو بریزم ساغر شکنم

امشب یکسر شوق و شورم، از این عالم گوئی دورم

با ماه و پروین سخن می گویم، وز روي مه خود اثري جویم

جان یابم زین شبها، می کاهم از غمها

ماه و زهره را به طرب آرم،از خود بی خبرم ز شعف دارم

نغمه اي بر لب ها، نغمه اي بر لب ها

امشب یکسر شوق و شورم، از این عالم گوئی دورم

امشب در سر شوري دارم، امشب در دل نوري دارم

باز امشب در اوج آسمانم، رازي باشد با ستارگانم

امشب یکسر شوق و شورم، از این عالم گوئی دورم

با تموم شدن آهنگ قبل از اینکه کسی چیزي بگه منصور گفت : بلند شین جمع کنین. واسه من امشب امشب راه انداختن،نمیگن بچه مجرد اینجا نشسته.

کاش خدا میتونستم کله ي منصور رو بکنم تو شن ها تا دیگه صداش درنیاد.

آقاي افشاري: عالی بود دخترم،از این به بعد هروقت میاي باید واسم بخونی

-چاکر شما هم هستیم

آقاي افشاري :خانمی

-شما سرورین

مامان بهم چشم غره رفت.

هرمز الدوله :صداي خوبی داري ، حیفه

فرزاد :چیش حیفه؟

با همون لحن مغرورانه اش جواب داذد: حیفه که حروم بشه

فرزاد :شما نگران نباشین، نمیذاریم حروم بشه

شاید اگه چند دقیقه دیگه میگذشت بحث بالا میگرفت. فرزاد واقعاً وقتی جدي میشد ترسناك میشد. چرا اینهمه خشن

میشد؟ ژیلا خانوم به بهونه ي شام همه رو کشوند داخل ویلا،به خاطر خونواده ي خواهرش مجبوربودیم شام رو داخل

بخوریم. گندشون بزنه. اینا از کدوم جهنم دره اي سر رسیدن؟

پاورچین پاورچین راهرو اتاقها رو رد میکرد. رسیدم به اتاق فرزاد و چندتا تقه به در زدم. چون صدایی نشنیدم، در رو باز کردم و رفتم داخل. نصف شبی بازیم گرفته بود. نزدیک تختش شدم و گفتم: فرزاد؟ بیداري آقایی؟ فرزاد: نچ خنده ام گرفته بود. پشتش بهم بود. -یعنی خوابی؟ فرزاد :بله -بیدار هم نمیخواي بشی؟ فرزاد :فعلاً نه -داري ناز میکنی؟ فرزاد: دقیقاً -پس نازکردن هم بلد بودي و نمیدونستیم ؟! فرزاد: تا نازکش آدم کی باشه کنار تختش رو زمین نشستم و آروم پنجه هامو تو موهاش حرکت دادم. هیچی نمیگفت و به همون حالت مونده بود. بعد از چند دقیقه طاق باز خوابید و چشماشو باز کرد. همینطوري موهاشو نوازش میدادم و بهش نگاه میکردم. توي تاریکی چشم هاش برق میزد.واقعاً فرزاد چشمهاي گیرایی داشت. فرزاد :به نظرت من الان تو بهشتم؟ خندیدم و گفتم: خواب زده شدي؟ چرا میپرسی؟ فرزاد: آخه یه حوري بالا سرم نشسته و داره پنجه هاي خوشگلشو تو موهام میکشه. -گربه نیست؟ دوتایی خندیدیم. به سمت راست گشت و دستشو زیر سرش گذاشت. فرزاد :چی شد که تو قبول کردي؟فکر کنم خدا دلش به حالم سوخت -حالا اگه ناراحتی برم؟ فرزاد: من غلط بکنم که ناراحت باشم، من از خدام بود، تو از سرمم زیادي. -اینارو میگی جوگیر میشم ها فرزاد: تازه من هنوز نمیتونم راحت باهات حرف بزنم، زنم که بشی اونوقت گوشی دستت میداد -اي بی ادب، من اگه میدونستم تو اینهمه بی حیایی قبول نمیکردم فرزاد: حالا هی منو نترسون، تازه اگه به زنم ابراز محبت نکنم، به کی بکنم؟ حرفا میزنی دستمو از لابه لاي موهاش درآوردم و پشت به تختش نشستم. -فرزاد قول میدي همیشه پیشم بمونی؟ تو رو خدا قول بده ترکم نکنی ایندفعه اون با موهام بازي میکرد. فرزاد: قول میدم گل من -میاي بریم کنار آب؟ خندید فرزاد: یه دفعه اي تغیر شخصیت میدي. این موقع؟ -اگه خوابت میاد بی خیال فرزاد :من که چندین شبه راحت نخوابیدم، تا مطمئن هم نشم که مال خودمی راحت نمیخوابم. (خندیدم) -چه عاشق سینه چاکی! فرزاد: حالا هی مسخره کن خوشگل خانوم، یه دفعه که بهت گفتم، بلاخره نوبت منم میرسه شیطون -پس میرم لباس گرم بردارم تا بریم. فرزاد: باشه کنار در منتظر فرزاد بودم که رامتین اومد. مردشور شانس چیر مرغی منو ببرن. با یه لبخند کریه نزدیک شد. حیف این اسم قشنگ که گذاشتن رو این عوضی. رامتین :تو اینجا چیکار میکنی؟ تو هم مثل من بدخواب شدي؟ اصلاً نمیدونستم اگه فرزاد سر برسه ممکنه چی پیش بیاد. نمیدونستم هم که چطوري دکش کنم. -من بدخواب نشدم، میخواستم برم لب دریا رامتین :پس خوش به حال من، چون منم همین قصد رو داشتم -ولی من میخواستم تنها برم رامتین :نگران نباش خانوم کوچولو، من همراه خوبی هستم..... و چشمک زد. کاش میتونستم یه دونه بکوبونم در گوشش تا صداي سگ بده.همینطوري با لبخند بهم نگاه میکرد که از پشت سرش دیدم فرزاد داره نزدیک میشه. یه نفس راحت کشیدم و لبخند مهمون لبهام شد. رامتین :لبخندت خیلی دلنشینه فرزاد :دلنشین تر فک خرد شده ي توئه بدون جاخوردن و حتی هول شدن برگشت سمت فرزاد. رامتین :به به پسرخاله، از اینطرف ها؟! فرزاد: اومده بودم گشت شبانه قشنگ متوجه عصبی بودنش بودم. رامتین :چیزي هم دستگیرت شد؟ فرزاد: نه، ولی ممکنه بعضیا داغون بشن رامتین :جکی چان رو بی خیال شو، (درحالیکه با سر به من اشاره میکرد) پري دریایی رو دریاب..... و پوزخند زد و رفت. فقط این قلم رو کم داشتم. حتماً میره پیش اون مامان پرافاده اش هم فک میزنه. ولی مگه چی میشه؟ بلاخره که همه باید بفهمن، پس زیاد مشکلی پیش نمیاد. فرزاد: بهت توصیه میکنم از رامتین دوري کنی -چرا؟ فرزاد: ادم نیست -از وجناتش مشخصه فرزاد :به هرحال مواظب خودت باش -بی خیال بیا بریم. دستشو گرفتم و دنبال خودم کشیدمش. متوجه بودم که بعضی موقع ها فشار خفیفی به دستم وارد میکنه. واقعاً کنارش امنیت داشتم. خدایا کاري کن که عشق به فرزاد، جایگزین عشق علیرضا بشه. دریا تو شب هم دل انگیزبود. فرزاد :راحیل ؟ اگه یه چیزي بهت بدم ازم قبول میکنی؟ -تا چی باشه فرزاد :تا حالا خیلی هدیه برات گرفته بودم ، اما چون فکر میکردم قبولش نمیکنی، همش گوشه کمد انبار شده،ولی این یکی فرق میکنه. دست کرد تو جیبش و یه جعبه کوچیک رو بیرون آورد. فکر میکردم انگشترباشه اما یه گردنبد خیلی قشنگ بود. یه زنجیر نازك که از وسط چندتا زنجیر دیگه که قلبهاي کوچیک بهش وصل بود، آویزون شده بود. تا حالا یه همچین چیزي ندیده بودم. جالب و در عین حال ساده بود. فرزاد: اینو به عنوان نشونه از من داشته باش خندیدم -میخواي نشونم کنی؟ فرزاد :مهم قلبها هستن که نشون کرده اند. اون شب تا نزدیکهاي صبح حرف زدیم. در مورد خیلی چیزها. فرزاد میگفت به محض اینکه از شمال راحت بشه میاد خواستگاري . حتی بدجنس میگفت حوصله ي نامزد بازي هم نداره. خیلی پررو بود. مدام از علاقه اش میگفت و هیچ تلاشی براي پنهان احساسش نمیکرد. همیشه مردها رو طور دیگه اي تصور میکردم. فکر میکردم حرف دلشونو با چشمهاشون بیان میکنن و به راحتی به زبون نمیارن، ولی حالا در مورد فرزاد خلافش بهم ثابت شده بود. درحالیکه فرزاد چشمهاش هم باهام حرف میزد. خدایا کمکمون کن. **** به خاطر شب زنده داري دیشب، تا نزدیکهاي ظهر خواب بودم. از این تعجب میکردم که کسی هم بیدارم نکرده بود. لباس پوشیده رفتم پایین و هنوز کامل به همه سلام نکرده بودم که فرزاد هم اومد پایین. موهاش یه حالت خیس داشت و معلوم بود حموم بوده. فرزاد: سلام به همه همه جوابشو دادن و رژین با کنایه گفت: ساعت خواب؟ اتفاقاً راحیل جون هم همین الان بیدار شده. رامتین :خب حتماً ساعت خوابیدنشون هم یکی بوده از لبخندش متنفر بودم فرزاد خیلی خونسرد گفت: دقیقاً درست گفتی،دیشب من و راحیل خانوم تا نزدیکهاي صبح کنار دریا بودیم فرزین :اي نامروت فرزاد: سر شب که بهت گفتم شاید بریم لب دریا، باید نمیرفتی خرخر بخوابی ژیلاخانوم به من و فرزاد گفت که بریم صبحونه بخوریم. اصلاً اشتها نداشتم، ولی به خاطر فرزاد رفتم، حداقل قیافه ي پرافاده ي خاله خانوم رو تحمل نمیکردم. فرزاد سر میز بهم گفت: ناراحتی؟ از بغل بهش نگاه کردم. همه ناراحت بودیم،تنها من نبودم. فرزاد: باور کن ما دعوتشون نکردیم، خودشون اومدن -مهم نیست دستمو گرفت فرزاد: با من که دعوا نداري؟ -نخیر فرزاد: خب پس این چه قیافه ایه؟ -من قیافه ام همین شکلیه فرزاد: دخترکوچولو من که تقصیري ندارم -همش تقصیر شماست دیگه، وگرنه ما الان اینجا نبودیم فرزاد :ولی من صدبار خدا رو شکر میکنم که اینجایی،اگه نمیومدي اینجا که من الان فکر نمیکردم خوشبخترین مرد عالمم -همون ، فکر میکنین. رویا! فرزاد: اي بدجنس بازبرگشتم و بهش نگاه کردم فرزاد: آشتی؟ من که همون اولش هم با فرزاد مشکلی نداشتم،همه ي اعصاب خردي من به خاطر خالش اینا بود -آشتی فرزاد :پس حالا صبحونه ات رو بخور واسم یه لقمه گرفت -کار دنیا برعکس شده ها فرزاد :چه کنم دیگه، زن ذلیلم -اي زن ذلیل بخت برگشته فرزاد: قربون زن خودمم میرم -مخلصیم فرزاد :از دست تو با اینکه فکر میکردم یه چیزي رو قلبم سنگینی میکنه اما واقعاً احساس خوشبختی میکردم. فرزاد خوب من. **** داشتم وسایلمو جمع میکردم. مرتب اشک میومد تو چشمام ، اما کنترلش میکردم. سه روز شمال بودیم و حالا بابااینا میگفتن برگردیم. واضح بود چرا اینطوري میگن، به خاطر خونواده خاله خانوم.دل کندن از فرزاد برام سخت بود.اونقدر تو همین سه روز بهش عادت کرده بودم که حالا از رفتن دلم میگرفت. بهتر از همه مهمونی جشن تولدم بود که حسابی غافلگیر شده بودم، باورم نمیشد تاریخ تولدم رو یادش باشه ، اما خیلی ازش ممنون بودم. اینکه همیشه یکی هست که به یاد آدم ، خیلی خوبه. دلم براي فرزاد تنگ میشد. واقعاً چطور یه عهد و پیمان میتونه آدم ها رو به هم نزدیکتر کنه. الهام :کارت تموم شد؟ سرمو بالا نکردم. -آره تقریباً، کی راه میفتیم؟ الهام: حدود یه ساعت دیگه -خوبه الهام :بلاخره از دست این آدمهاي پرافاده راحت میشیم. زهرمون شد این چند روز -آره راست میگی الهام :اون رامتین رو بگو، آدم وقتی میبینتش یاد بزبزقندي میفته، با اون زلم زیمبوهایی که به خودش آویزون کرده از تشبیه الهام خنده ام گرفت الهام :چقدراین لباسهاتو زیر و رو میکنی؟ زود باش دیگه -باشه الهام :راحیل؟ -هوم الهام :دلت واسش تنگ میشه؟ سکوت کردم. از الهام دیگه نمیتونستم فرار کنم. همه ي حالت هامو میفهمید. الهام روبرو نشست و گفت: بی خیال عروس خانوم، از الان نباید اینهمه دوماد پرست باشی بهش نگاه کردم و اشک و لبخند باهم قاطی شد. کاش میتونستیم چند روز دیگه بمونیم. ..... کنار ماشین با فرزاد ایستاده بودیم. طوري بود که به خاطر درخت دید نداشتیم. فرزاد: راحیل خیلی دلم واست تنگ میشه به زور اشکمو کنترل میکردم -منم همینطور دستشو آورد زیر چونه ام و سرمو آورد بالا فرزاد: نبینم خانمی من ناراحت باشه اشکهام سرازیر شدن. خیلی دوستش داشتم. دلم واسه چشمهاي مهربونش بیشتر از همه تنگ میشد. یه دفعه فرزاد صورتشو اورد نزدیک. سریع صورتمو پس کشیدم. خود فرزاد هم جاخورده بود. با یه حالت خنده و خجالت، دست کشید تو موهاش و گفت : اي داد بیداد، منم بی حیا شدم رفت مثل سابق ازش خجالت نمیکشیدم. دیگه تقریباً همه داشتن سوار میشدن. -خداحافظ فرزاد: به امید دیدار، چرا خداحافظ؟ -بر حسب عادت،تازه من همیشه از خدا میخوام حفظت کنه فرزاد: پس به امید دیدار خانمی، درضمن خدا حفظت کنه خندیدم و گونه اش رو نوازش کردم. خداحافظ مرد من سوار ماشین شدم و نگاه مهربون فرزاد بدرقه ي راهم بود.تو ماشین چشمامو بستم و سعی کردم فقط به فرزاد فکر کنم. از همین الان دلم واسش تنگ شده بود.کاش میتونستم گریه کنم. خدایا ازت ممنونم! ..... بلاخره رسیدیم خونه. با اینکه حالم خراب بود اما به منصورگفتم : چه احساسی داري از اینکه برگشتیم؟ منصور خندید و با یه چشمک گفت: رو هوام -اي ذلیل مرده منصور :تا کور شوي -ببین هنوز کارت تموم نشده ها منصور: برو عزیز من، اصلکاري که حله،فرعیات هم خدا جورش کرده -واقعا منصور: آره به مامان گفتم،خداي ما هم بزرگه -پس چرا من نفهمیدم؟ منصور: آخه شما سرتون جاي دیگه گرم بود -کوفت متوجه بودم منصور از برگشتن خوشحاله. بلاخره بعد از چند روز میتونست حضوري فرانک رو ببینه، درحالیکه تو شمال هم تلفنی باهم در تماس بودن ، کاري که من حالا مجبور بودم انجامش بدم. نمیدونم چم شده بود، ولی مدام میخواستم بشینم یه گوشه خلوت و گریه کنم. **** دو روز از برگشتمون میگذشت. مرتب با فرزاد در تماس بودم و هربار با شنیدن صداش اشکم سرازیر میشد. نمیفهمیدم چرا مدام میخواستم گریه کنم. دلم خیلی خیلی واسش تنگ شده بود. حوصله ي هیچکس رونداشتم و فقط میخواستم فرزاد برگرده،حتی فقط یه دفعه با غزاله و فرانک تماس گرفته بودم و مثل اینکه غزاله رفته بود خونه. خدا رو شکر، گویا فعلاً سر و صداها خوابیده بود. **** امروز سه شنبه بود. تصمیم گرفته بودم کار دومم رو هم انجام بدم. باید میرفتم پیش علیرضا تا تکلیفم مشخص میشد ، مرگ یه بار ، شیون هم یه بار ، نمیخواستم علیرضا بازم ادامه بده، باید علت تنفر چند ساله اش رو میفهمیدم . کار سومم هم در مورد مهتاب بود. مهتاب،مهتاب،مهتاب! لباس پوشیده از خونه خارج شدم و حتی به مامان گفتم که قراره برم پیش غزاله. میدونستم که علیرضا سه شنبه ها بیمارستانه. فقط خدا خدا میکردم که به خاطر تصمیمی که گرفته بود،هنوز از کارش کناره نگرفته باشه، بلاخره هرچیزي حساب کتاب داره. از پرستار سراغشو گرفتم. حرصم گرفته بود از اینکه جواب درست حسابی نمیداد، خدا میدونست میخواستم بزنم تو گوشش، اما مثل اینکه خدا پرستاره رو دوست داشت،چون همون موقع روزبه سررسید و فرشته ي نجاتم شد. یه اتاقی رو بهم نشون داد و گفت که همونجا منتظر علیرضا بمونم. روي مبل چرمی داخل اتاق نشستم و سعی کردم فکرم رو متمرکز کنم ، ایندفعه نباید کم میاوردم، هرچه باداباد. وقتی صداي در اتاق بلند شد متوجه شدم علیرضا اومده. نفسمو به سختی بالا دادم و سلام کردم. حتی جواب سلامم رو هم نداد. خدایا چیکار کنم؟ چرا تا چشمم بهش میفته دست و پامو گم میکنم.اومد پشت میز نشست و با همون نیشخند همیشگی گفت: مثل اینکه اومدي بودي منو ببینی. خب؟ مثل اینکه ما نمیتونستیم با هم کنار بیایم،حداقل علیرضا اینطور نمیخواست. -نیومدم تو رو ببینم، اومدم ازت یه چیزي بپرسم (پوزخند زد) علیرضا: بسیار عالی. خب بگو ببینم چی میخواي؟ توانمو جمع کردم -چرا ازم متنفري؟ بازم حالت صورتش مثل همیشه شد. از زیر دندونهاي به هم چفت شده اش، با عصبانیت گفت: برو بیرون -تا نگی نمیرم. به خدا نمیرم علیرضا :با زبون خوش میري یا اینکه... -یااینکه چی؟ میزنی؟ پرتم میکنی بیرون؟ فرقی واسم نمیکنه، فقط بگو چرا ازم متنفري از گوشه ي صورتش قطره هاي عرق میومد پایین. رنگ صورتش سفیدتر شده بود. نزدیک تر شد و سرشو آورد تو صورتم. آهسته آهسته و با عصبانیت حرف میزد. علیرضا: که میخواي بدونی چرا ازت متنفرم آره؟ ترسیدم .کاش نیومده بودم. چرا قیافه اش اینطوري شده؟ علیرضا :میخواي بدونی دیگه هان؟ ولی چرا وقتی تو بغل اون پسره بودي یاد اینروزها نبودي؟ مات موندم. چی داره میگه؟ چشماش سرخ بود. فکر میکردم الانه که چشماش و رگ گردنش با هم بزنه بیرون. علیرضا :هنوزم نفهمیدي نه؟ آره خب، حتماً نمیدونی کدوم یکی از پسرها رو میگم. کامی جون،حالا یادت اومد یا هنوزم نفهمیدي ؟ صداش بالا رفت. کامیار؟! اسم کامیار مثل یه تیرتیز نشونه رفت تو قلبم .

چرا یادم رفته بود؟ انگاري این قسمت از خاطراتم حذف شده بود. ولی من... علیرضا دستشو چپشو گذاشت رو سینه اش و دست راستش رو حایل میز کرد. علیرضا :برو بیرون -ولی من... داد زد: برو بیرون لعنتی -علی من... علیرضا :بهت میگم برو بیرون در اتاق با شدت باز شد و روزبه اومد تو. نگران و ترسیده بود. زدم بیرون. دیگه موندن جایز نبود. نمیخواستم جلوي یه عالمه چشم جوابگو باشم. گریه کنون به طرف خونه میرفتم. حال خودمو نمیفهمیدم، شاید علیرضا حق داشت که ازم متنفر بشه،اما من واقعاً آنچنان گناهکار نبودم. تو همون لحظه تلفنم زنگ خورد. فرزاد بود. فرزاد :سلام خانمی. خوبی؟ حال خودمو نمیفهمیدم -نه فرزاد: کجایی تو؟ داد زدم : قبرستون فرزاد :راحیل چی شده؟ درست حرف بزن ببینم -هیچی نشده ، فقط میخوام بمیرم. تو روخدا ولم کن فرزاد: راحیل و..... تماسو قطع کردم. حالم خیلی خراب بود. حتی دیگه به تلفنهاي فرزاد هم جواب ندادم. وقتی رسیدم خونه، مامان خونه نبود. خوشحال بودم ازاینکه میتونم تو تنهایی خودم بمیرم. همینطوري یه گوشه نشسته بودم و زل زده بودم به دیوار. چرا کامیار از یادم رفته بود؟ ولی مسئله ي کامیار جدي نبود و علیرضا هم اونموقع مسافرت بود، پس معلوم بود بهش فکر نمیکردم. علیرضا از کجا فهمیده بود؟ کاش هیچوقت به اون مهمونی جشن تولد نمیرفتم تا حالا اینطوري بشه؟ پس بگو چرا علیرضا در مورد من اونطوري فکر میکرد، خدایا کاش میتونستم بهش بگم که من اونموقع بچه بودم و فقط یه شرط بندي احمقانه کردم، ولی حیف که علیرضا مطمئناً حالا دیگه اصلاً نمیخواست منو ببینه. حالا که نمیخواد منو ببینه براش مینویسم، مینویسم تا حداقل کمی از گناهم نزدش کم بشه. .... سلام سلام بهترین دوست دوران زندگیم، بهترین دوستی که یه دفعه سایه هاي نفرت مانع دوستیمون شد. نمیخوام خودمو بی گناه جلوه بدم، فقط امیدوارم منو ببخشی. تو راست گفتی،ولی همه چیز اونطور که تو فکر میکردي نبود. کامیار تنها نقطه ي تاریک زندگیم بود که من فراموشش کرده بودم، اما باور کن همه چیز از یه شرط بندي احمقانه شروع شد. مهمونی تولد دوستم مرجان بود. کامیار پسرعموي مرجان بود. از اون بچه پولدارها بود که راحت به دخترهاي هم سن و سال ما پا نمیداد ،اما خودش بد جونوري بود. اونموقع همش شونزده سالم بود، شاید این دوره بدترین دوره ي زندگی هر آدمی باشه، حس بلوغ و بزرگ شدن، درحالیکه هنوزم بچه اي. من فقط به تحریک چندتا از دوستا اینکار رو کردم. باور کن همش به اون مهمونی و بعد دعوت به یه رستوران خلاصه شد. دیگه هم از اونروز کامیار رو ندیدم و حتی ارتباطم با مرجان رو هم قطع کردم. میدونم هنوزم نمیتونی منو بخشی، ولی من از اعتماد کسی سو استفاده نکردم،چون بعد از چند وقت موضوع رو به مامان گفتم که البته تا چند وقت باهام سرسنگین بود. اینا رو گفتم که بدونی من فقط یه بار تو زندگیم بچگی کردم، به هرحال الان دارم چوب بچگیم رو میخورم، میدونم که نمیتونم دیگه جایی تو قلبت داشته باشم. امیدوارم تو با مهتابت خوشبخت بشی. ..... بعد از نوشتن نامه تنها کاري که کردم این بود که به غزاله بگم بیاد اینجا و نامه رو به علیرضا برسونه، حتی به سوالاتش هم جوابی ندادم. نگام به سنگ سیاه بود. باورم نمیشد دیگه نمیتونم چشمهاي قشنگش رو ببینم، حاضر بودم هرکاري بکنم تا یه بار دیگه چشماشو باز کنه و با چشمهاي خندون و مهربونش بهم نگاه کنه. هنوز تو باورم نمیگنجید که مهربون من الان زیر یه خروار خاك خوابیده و خاك سرد گور، بدنشو تو آغوش گرفته. دلم داشت تیکه تیکه میشد. بعداز هفت ماه، هنوزم هضمش برام مشکل بود.آخ که عمر خوشی آدمها چقدر کوتاهه. الان دل خوشیم این بود که هر سه شنبه بیام سرخاکش و واسش گل بیارم. آره واسش رز میاوردم، کاري که هیچوقت انجام نداده بودم، چقدر در حقش کوتاهی کردم. چقدر با حرفهام آزارش دادم و اونم به خاطر عشقی که داشت حرفی نمیزد و بازم با من بود، عشقی که آخرش نتیجه اش خاك گور بود. یه کار دیگه هم سه شنبه ها میکردم، و اون این بود که به اتاقش سر میزدم. وسایل اتاقشو تمیز میکردم و یه گوشه میشستم و بهش فکر میکردم. کاش هیچوقت اینطوري نمیشد.... ولی اون قول داد همیشه باهام بمونه، چرا به عهدش وفا نکرد؟ سرمو که از روي قبر بلند کردم، دوتا کفش سیاه روبروم بود. سرمو بالا آوردم. اون اومده بود اینجا چیکار؟ همش تقصیر اون بود که الان مهربون من اینجا بود، چه عشق تلخی. ولی تقصیر اون چی بود؟ فقط من مقصر بودم. کاش هیچوقت نرفته بودم پیش علیرضا، کاش فرزاد بهم زنگ نزده بود،کاش اون حرفها رو پشت تلفن بهش نزده بودم تا اونم با سرعت بیاد و تو جاده .... کاش کاش کاش. آخ. خدایا قلبم داره از سینه ام درمیاد. علیرضا: سلام سرمو انداختم پایین -اومدي اینجا چیکار؟ دسته گل رو روي گلبرگهاي پرپر شده گذاشت و دستشو به عنوان خوندن فاتحه روي قبر گذاشت. -چرا اومدي اینجا؟ علیرضا :چون بهش مدیونم هنوزم طاقت نگاه کردن مستقیم به چشمهاشو نداشتم. -چرا مدیونی؟... آره خب، به خاطر توئه که فرزاد الان اینجاست علیرضا: احمق نشو -تو خودتو به خریت نزن،همش تقصیر تو بود که فرزاد من الان اینجاست علیرضا :اون فقط یه حادثه بود -تو مقصري، وگرنه من الان میتونستم با فرزاد باشم علیرضا خودشو کنترل کرد و با لحن آرومی گفت: خیلی دوستش داشتی؟ سرمو باز انداختم پایین . کاش میتونستم این بغض لعنتی رو مهار کنم. -قدرشو ندونستم قطره هاي اشک روي گلها میچکید. انگاري آسمون هم دلش گرفته بود، چون نم نم با من شروع به گریه کرد علیرضا: کی باورش میشد راحیل یه روز گریه کنه؟ راحیل با خودت چیکار کردي؟ داغون شده بودم. وقتی خبر تصادف فرزد رو شنیدم، از حرفهاي علیرضا دیوونه بودم، دیوونه تر هم شدم. حال خودمو نمیفهمیدم، بااینکه بابامامان مخالف بودن، اما پیشش موندم، نباید به همین راحتی همه چیز تموم میشد. فرزاد باید به هوش میومد. چه شب ها که بالا سرش تا صبح حرف نزدم فرزادم، مهربونم،نمیخواي چشمهاتو باز کنی؟ آخه تو که بی معرفت نبودي، بی وفا شدي؟ تو هم از من یاد گرفتی؟ آره راست گفتی، بلاخره نوبت تو هم رسید که منو اذیت کنی، ولی آخه اینطوري؟..... و باز هق هق گریه. چه ضجه ها که به درگاه خدا نزدم. خدایا میدونم بنده ي خوبی واست نبودم، اما تو رو به پاکی عشق قسم که فرزاد منو بهم برگردون، میگن جاي تو توي قلبهاي شکسته است، خدایا قلب من شکست، پس چرا به دادم نمیرسی؟ خدایا چقدر باید بهت التماس کنم؟ کمکش کن خدا، اون هنوز خیلی جوونه. اما فایده نداشت. فرزاد من رفت و با رفتنش به چند نفر دیگه زندگی داد. حتی وقت رفتن هم مهربون بود! تا دو روز بیهوش بودم و بعد از به هوش اومدن تا چند وقت نمیخواستم کسی رو ببینم، حتی غزاله والهام رو. از همه کس و همه جا بریده بودم.حتی از خدا هم متنفر شده بودم! خیلی زود بود واسه رفتنش. علیرضا باید میگفت روزگار با من چه کرده؟ کاش حداقل درخواست فرزاد رو قبول نمیکردم تا اینطوري نمیشد، بازم کاش! علیرضا :راحیل نمیخواي از پیله ات بیرون بیاي؟ -دلم داره میترکه، درمونده تر از همیشه ام علیرضا :دشمنت درمونده باشه. مهربون شده بود. -چرا اینطوري شد؟ علیرضا: شاید قسمت -قسمت این بود که فرزاد مهربون من فنا بشه تا چند نفر دیگه زندگی کنند، قسمت این بود که هر تیکه از بدنش تو بدن یکی دیگه باشه، چقدر قسمت واسه ما دوتا تلخ بود. علیرضا: اگه فرزاد بود، شاید منم نمیتونستم.... حرفشو قطع کرد. بهش نگاه کردم. چی میخواست بگه؟ چرا اومده بود اینجا؟، حتماً دلش به خاطرم سوخته بود، شاید هم فقط واسه خاطر فرزاد اومده بود. علیرضا :راحیل... انگاري تو گفتن مردد بود. داشت کلمات رو جفت و جور میکرد. علیرضا :منو ببخش. من باهات بد کردم، نمیخواستم اینطوري بشه ولی به هر حال...(یه نفس عمیق کشید و ادامه داد:) وقتی تو رو توي اون مهمونی تو بغل اون پسرك دیدم دیگه میخواستم بمیرم، باورم نمیشد تو همچین آدمی باشی، فکر میکردم، فکر میکردم.... (نفسشو با فوت بلندي داد بیرون) شاید من اونموقع واسه تو فقط یه دوست یا مثل برادربودم، اما تو واسم فرق میکردي،من به چشم خواهرم بهت نگاه نمیکردم،هیچوقت به چشم خواهري بهت نگاه نکردم. از همون بچگی میخواستم مال خودم باشی،حتی وقتی تازه دنیا اومده بودي، تو همون سن کم میخواستم مال من باشی. اونموقع شاید برام مثل یه عروسک متحرك بودي(لبخند زدم ، شاید چیزي یادش اومده بود) کم کم که بزرگتر شدم فهمیدم معنی احساسم چیه،همین که به غیر از من با پسر دیگه اي جور نبودي واسم کافی بود، ولی اون پسره. راحیل شکستم، باورم نمیشد، شاید باور نکنی ولی اون شب تا نزدیکهاي صبح خونه نرفتم. چند روز تعقیبت کردم ولی وقتی بازم با اون پسره دیدمت.... تو فکر میکردي من مسافرتم. رفتم اما یه روزه برگشتم،بهت نگفتم زودتر برمیگردم ،چون میخواستم غافلگیر بشی، همون شب منم دعوت داشتم، منتها از طرف دوست خودم، میخواستم با تو برم، خودت که دیدي مهمونیش چه طوري بود؟،اما عمه گفت تو رفتی جشن تولد دوستت..... راحیل واسم خیلی سخت بود.

به هیچکس در موردش حرفی نزدم، حتی مامان. پس علیرضا هم اونجا بود، چرا پس من ندیدمش؟ معلومه چون سرم با اون پسره گرم بود و مشغول زمزمه هاي الکی دم گوشش بودم. علیرضا :چه سالهایی که الکی تلف شد -الکی نبود، من گناهکار بودم علیرضا :تو فقط زیادي شیطون بودي، همیشه مجبور بودم مراقبت باشم تا یه کاري نکنی، خیلی بدجنس بودي. همین هم باعث شد شک کنم که بازم ازاینکارها بکنی، یه شک احمقانه. (یه آه از سر پشیمونی) علیرضا :راحیل؟ (سرمو آوردم بالا) بیا بازم با هم باشیم -اره بازم دوست میمونیم، مثل سابق علیرضا :من نمیخوام فقط واسم مثل یه دوست باشی، راحیل میخوام شریکم باشی.( بازم نفس کشید و نگاهشو به آسمون دوخت. دونه هاي بارون نوازشگر صورتش بود) -نمیتونم همینطوري نگاهش رو به آسمون بود علیرضا :چرا؟ -به فرزاد قول دادم باهاش بمونم، درضمن پس مهتاب چی؟ علیرضا :مهتاب من تویی. یادته یه روز گفتم همیشه وقتی مهتاب رو میبینم یاد تو میفتم،چون تو هم واسه من مهتابی. (خندید)چقدر اونموقع به خاطر این حرف مسخره ام کردي. یادته؟ کم کم همه چیز جلوي چشمم رنگ میگرفت. یعنی من مهتابش بودم؟ پس چرا اونموقع ازم متنفر بود؟ -تنفر و عشق با هم؟ علیرضا نمیدونم،واسه خودمم جاي سواله بارون تندتر شده بود علیرضا: میگن بارون مظهر پاکیه، بیا دلهامونو پاك کنیم سرشو به سمت من پایین آورد. -فرزاد چی؟ علیرضا: فرزاد همیشه با تو میمونه (اشاره به قلبش کرد) اینجا -اره،یه قسمت از قلب من همیشه متعلق به فرزاد میمونه علیرضا: ولی واقعاً فرزاد همیشه باهات هست با تعجب نگاهش کردم. اومد کنارم نشست و باز با اشاره به قلبش گفت : فرزاد به من هم زندگی داد باورم نمیشد، یعنی قلب مهربون فرزاد الان تو سینه ي علیرضا بود؟ سرمو رو سینه اش گذاشتم. گرم و تپنده بود، تپنده تر از همیشه، مثل زندگی ما. بارون میبارید. دلهامون با هم یکی شده بود. فرزاد بهمون لبخند میزد. به عهدش وفا کرده بود، اون همیشه با من میموند،تاابد ، تا بی نهایت. الهه ي عشق به انسانها آموخت که عاشقانه زندگی کنن و با پیوند همیشه پایداري که سوگندش را در قلبهایشان جاودانه کرده اند، به هم درآمیزند و یکی شوند، چه شادمانه است تکرار فریاد گونه ي این سوگند... پایان

پدر خوب

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

فصل یک: بوتیک!

بـــــسم الله الرحمن الرحیم ...

با عرض سلام و درود بیکران بر شما هموطنان عزیز و گران قدر.

بار دیگر این افتخار نصیب من و همکارانم شد تا درخدمت شما عزیزان باشیم ...

من اهورا اخوان از برنامه ی بازبارون ... در ظهری بهاری در خدمت شما شنوندگان عزیز و ارجمند هستم.

برای شروع برنامه شما رو دعوت به شنیدن یک نوای بهاری با صدای استاد افتخاری میکنم ...

با پخش موزیک ... وکمی بعد صدایی مجری که امیخته به هیجان بود گفت :

کماکان در خدمت شما هستیم... اینجا استودیو رادیو جوان برنامه ی خیلی خفن باز بارون ... برای جوانان ایرانی...

جوان ایرانی ســــــــــــلام...

و صدای موزیک که همراه صوت مردانه ای شنیده می شد کمی بعد هم ....

نوای کلفت زنی که صوتش امیخته به یک هیجان کاملا مصنوعی و کاذب بود با غرغر و لحن مثلا شوخی در حالی که مخاطبش همکارش بود، گفت:

اقای اخوان اگر اجازه بدید بنده هم سلام علیکی با شنوندگان عزیزمون داشته باشم!

با صدای زنگوله ای بالای در به ورود دو مشتری جدید نگاه کردم... دوتا خانوم تپل مپل با آرایشای غلیظ بودن با گام های سستی وارد مغازه شدند.

در وهله ی اول میتونستم تویه نگاه تشخیص بدم خریدار هستن یا نه ...!

با دیدن هیکل دختره با اون موهای بلوندش وچشمهای ریزش که زیر ارایش سیاه ماسیده ، مدفون بودن فهمیدن اینکه از یه راه طولانی گشت وگزار برگشتن اصلا سخت نبود.بخصوص دستهای خالی از ساک های خرید گواه این بود که احتمالا سایز مورد نظرشون و پیدا نکردن.

تجربه بهم ثابت کرده بود که ادم های هیکلی اکثرا دنبال مدل و نوع نیستن... سایز، بیشتر مد نظرشونه.

با لبخندی مصنوعی و گفتن جمله ی تکراریه " میتونم کمکتون کنم " که هرروز بیشتر از صد بار تکرارش میکردم توجهشونو به خودم جلب کردم.

دختر موهاشو کنار زد وگفت: جین مشکی میخواستم... سایز بزرگ!!! ... دارین؟

حدسم درست بود... مشتری بودن ... لبخندی زدم و به سمت قفسه ی شلوار های مشکی حرکت کردم و سه مدل از جین های ترک و کشی روی پیشخون مغازه گذاشتم و گفتم: سایزبزرگ ها این سه مدل هستن ...

دختر انگار نفس راحتی کشید و با لبخند گفت: الان از این مدل سایز 52 و هم دارین؟

با تعجب به هیکلش نگاه کردم دیگه بهش 48 میخورد... 52 دیگه خیلی ... اوووف!

-ببین 48 بهت میخوره ها... اینا کشی هستن...

و پاچه ی شلوار و گرفتم تا اونجا که جا داشت کشیدم!

لبهاش کوچولو بود و به صورت گرد و تپل وسفیدش میومد ... یه لبخندی زد وگفت: میخوام یه خرده ازاد باشه...

یه لبخند نصفه زدم وگفتم:باشه الان همین سایز پنجاهه ... برید پرو کنید...

لبخندش به حرص تبدیل شد و گفت: من سایز خودمو میدونم...

با اخم به سمت قفسه رفتم ... سایزهای خیلی بزرگمون معمولا زیر زیر بود و دسترسی بهشون به شدت سخت! تا کمر توی قفسه فرو رفتم ... یکی ودراوردم و رو به روش گذاشتم.

حسم بهم میگفت اخرشم همین سایز پنجاه و میخره...

کیفشو دست اون یکی خانمی که همراهش بود داد و به سمت اتاق پرو رفت.

مغازه خلوت وکوچیک بود... با توجه به اینکه جنس هامون رو به اتمام بود اما کاغذ رنگی هایی که با فونت فانتزی از مدل بی تبسم با سایز 48 نوشته بودیم حراج بهاره ... حراج بهاره... از ده تا 50 درصد تخفیف... سایز بزرگ موجود است خیلی ها رو به سمت مغازه میکشوند.

بخصوص اینکه خیلی برامون مهم بود که همه ی اجناس فروش بره ... چون فریبرز اخر هفته باید مغازه رو تحویل میداد... و حالا این همه جنس روی دستمون باد کرده بود.

در اتاق پرو باز شد... دختره رو به همراهش گفت: مهسا چطوره...

مهسا با تعجب چتری های شرابی شو از جلوی صورتش کنار زد وگفت:وای خیلی گشاد نیست؟

دختره سرشو بیرون کرد وگفت: میشه سایز 50 و بدید؟

لبخند فاتحی زدم و شلوار و روی پیشخون شیشه ای به سمت همراهش که اسمش مهسا بود شوت کردم.

مهسا شلوار و برداشت و دست دوستش داد و باز در اتاق پرو بسته شد.

مادامی که دختره تو اتاق پرو بود به پیشخون مغازه تکیه دادم دستم رو حائل چونم کردم . رادیو داشت یه موزیک قدیمی و سنتی پخش میکرد. با دیدن یک خانواده ی سه نفره که داشتن به ویترین نگاه میکردن و متعاقب این نگاه ها که بیشتر متمرکز به کاغذ فانتزی های مدل بی تبسم با فونت سایز 48 بود

من هم بهشون نگاه میکردم. حسم میگفت تا سه نشده تو مغازه هستن... برای امتحان حسم شروع کردم به شمردن: یک ... دو... سه نشده صدای زنگوله بلند شد و وارد مغازه شدن ...

سیخ ایستادم و با یه لبخند کاملا طبیعی که بخاطر پیروزی حس ششم بود جمله ی تکراری و به اون خانواده ی سه نفره گفتم.

دختر نوجونی بود که دنبال جین مدل لوله تفنگی سورمه ای با سنگشور و هاشور یخی میگشت ... چند تا از پرفروش ترین مدل ها رو جلوش گذاشتم و اون با لبخند یکی و انتخاب کرد...

کمرش میخورد سایز 36 باشه اما گفت: سایزم 34...

باز هم مطمئن بودم که سایزش 36 ... این جین ها برش هاشون کوچیک بود.

این یکی و راحت تونستم قانع کنم و گفتم: سایز 36 بهت میخوره.... برش ها فرق میکنه.

لبخند دوباره ای زد و به اتاق پرو دوم رفت.

دختر تپله کارش تموم شد و همون سایز 50 براش اکی شد...

با قیافه ی خر کننده ای زل زد بهم و گفت: باید تخفیف بدی ها...

باز بحث همیشگی شروع شد!

-باور کنید قیمت هامون مقطوعه...

-تو هم باور کن ما حقوق کارمندی میگیریم... حالا من که میدونم شما رو قیمت میکشید که تخفیف بدید دیگه این چونه اش چیه؟

-ای بابا ... اینطوری نیست... باور کنید همین الان هم قیمتهامون عالیه... از سودمون کم کردیم حراج زدیم... خودتون دیگه میدونید که قبل عید چه خبره بعد عید چه خبره... اصلا بخوایمم نمیتونیم بکشیم رو قیمت... کسی نمیخره...

با باز شدن در اتاق پرو ر وبه دختره گفتم: اکی شد خانمی؟

دختره لبخندی زد و رو به مامانش گفت: همین...

دوباره رفت تو تا درش بیاره... چند دقیقه بعد شلوار و به دست مادرش داد.

مادره هم در حالی که داشت زیر وبم شلوار و چک میکرد تا زدگی نداشته باشه رو به من گفت: به این خانم تخفیف دادی باید به ما هم بدی ها...

دختره لبخندی بهم زد وهمزمان با مادر اون دختر نوجون هر دو گفتن: قیمتش چند بود؟

-شلوارامون ترکه همشون... قابل شما رو نداره... 68 تومن...

زنه که فکر میکرد من با اونم هستم تند گفت: چی؟

رو بهش گفتم: نه اون قیمتش 33 تومنه...

زنه لبخندی زد وگفت: اهان.

با دیدن یه تراول پنجاهی و یه اسکناس ده هزار تومنی...

ماتم برد.... چشمم دنبال بقیه اش بود... هشت تومن واسه خودش خوشحال کم کرد؟!

دختره لبخندی بهم زد وگفت: خوبه دیگه؟ هوم؟

-وای اصلا حرفشو نزنید... واقعا این قیمت برام مقدور نیست... من خودمم اینجا برای کسی کار میکنم... صاب کارم بفهمه پوستمو میکنه...

درحالی که جین و تا میکردم دختره گفت: چقدر بدم؟

لبخندی زد م وگفتم: شما 67 بدید ...

-وای حرفشو نزن... همش هزار تومن...

شلوار و توی ساک گذاشتم در حالیکه فاکتور و دستی مینوشتم گفتم: اصلا نه حرف شما نه حرف من 66 ... واقعا دیگه بیشتر از این برامون مقدور نیست. بخدا قیمت خریدمم همینه...

دختره یه اسکناس پنج هزار تومنی روی پول ها گذاشت وگفت: دیگه واقعا خیرشو ببینی... ساک وبرداشت و گفتم: بخدا همه ی سودش همون هزار تومنه...

لبخندی زد وگفت: راضی باش...

ناچارا سری تکون دادم ویه مبارک باشه ی زوری گفتم و اسکناس ها رو توی کشو پرت کردم.

پدر خانواده جلو اومد وگفت: خوب حساب مارو بکنید ...

مادر خانواده فوری گفت: به اونا تخفیف دادید به ماهم باید بدید ها...

لبخندی زدم و سری تکون دادم وگفتم: به اونا سه تومن تخفیف دادم به شما هم سه تومن... البته قابلی نداره.

مرد خانواده لبخندی بهم زد و سه تا اسکناس ده هزاری جلوم گذاشت... با اینکه تو صورت خانمه نارضایتی و میدیدم... ناچارا لبخندی زدم وگفتم: مبارک باشه...

از مغازه بیرون رفتن و من هم یه نفس راحت کشیدم.... یا یهو پر میشد ... یا یهو خالی میشد... به فاکتور ها نگاه کردم... پنج تا جین فروخته بودم... بدک نبود... اما هنوز کلی شلوار رو دستمون بود. بدتر از همه اینکه فریبرز هیچ وقت راضی نمیشد .

با صدای زنگوله سرمو بلند کردم.

فریبرز وارد شد و گفت: سلام...

مقنعه امو جلو تر کشیدم وچادرملی مو که روی شونه ام افتاده بود و رو سرم انداختم و جوابشو با لبخند دادم:

-سلام خوبی؟

فریبرز یه هایدا جلوم گذاشت وگفت: ممنون... چطوری؟ چه خبر؟

-سلامتی...

و دفترچه ی فاکتور ها رو دم دست زیر پیشخون گذاشتم چون میدونستم فریبرز اولین جایی و که نگاه میکنه و گزارش کار ازم میخواد همینه ... با خستگی گفتم: چقدر دیر اومدی دل ضعفه گرفتم...

فریبرز در نوشابه ی خانواده رو باز کرد و لیوانشو پر کرد و گفت: ترافیک بود. سه تا قالب یخ داخل لیوانش انداخت وگفت:فروش داشتیم؟

-اره ... 5 تا جین فروختم...

اخم هاش تو هم رفت وگفت: فقط پنج تا؟

با تعجب گفتم:پس چند تا؟

فریبرز پیشخون و دور زد و پشت صندوق روی یه صندلی گردون نشست وگفت: این هنوز فاکتور نمیزنه نه؟

-نه ... دستی نوشتم.... تو این دفتره است.

و دفتر و از زیر پیشخون دراوردم و جلوش گذاشتم.

درحالی که با دستگاه ور میرفت منم کمی اونطرف تر بغل دست رادیوم روی یه چهار پایه ی صورتی پلاستیکی نشستم و مشغول شدم.

تا حد مرگ گرسنه ام بود.

با موج رادیو ور میرفتم تا یه اهنگی یه نوایی چیزی پخش کنه ... گاهی تو مغازه موندن واقعا کسل کننده بود. یه دستی ساندویچمو سق میزدم ...

با تشر فریبرز که گفت: حواستو بده پی شلوارا که سسی نشن...

یه چشم غره تحویلش دادم وبه کار لذت بخش خوردن مشغول شدم.

فریبرز با اخم وتخم گفت: فروش امروز کم بوده ...

لقمه امو قورت دادم وگفتم: اووو... حالا کووو تا شب... نگران نباش... میفروشیم...

فریبرز: چی میگی... پنج شنبه باید مغازه رو تحویل بدم...

یهو اشتهام کور شد... لقمه ای که تو دهنم بود و جویده نجویده قورت دادم و به شیشه ی کثیف پر از جای انگشت پیشخون خیره شدم.

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: فریبرز؟

فریبرز: هوم؟

-کار من چی؟

فریبرز نفس عمیقی کشید وکش و قوسی به کمرش داد و گفت: نمیدونم ... والا...!

چند لحظه به سکوت گذشت و بعد به چهره ی دمقم نگاه کرد وگفت: حالا نگران نباش ... برات سپردم...

لبخند سپاسگزارانه ای بهش زدم ... سرمو انداختم پایین. ولی اشتهام به کلی کور شده بود.من با هزار بدبختی این کار و پیدا کرده بودم.از اول پاییز اینجا مشغول بودم... اما حالا باز دومرتبه الاخون و والاخون شده بودم.

فریبرز هنوز داشت به من نگاه میکرد گفت: کجایی؟

یهو از فکرام پرت شدم بیرون و گفتم: همین جا... چطور؟

فریبرز: گفتم که نگران نباش...

-نه نیستم...

فریبرز:پس چرا غذاتو نمیخوری؟

با من من گفتم: اخه ... میدونی من تازه به اینجا عادت کرده بودم... نمیشد اجاره رو تمدید کنی؟

چونه ی ته ریش دارش و خاروند و اهی از سر همدردی کشید وگفت: واقعا خودمم دوست داشتم ... اما می بینی که منم از یه جا دیگه دستور میگیرم...

با اخم گفتم: اره همیشه هم دق و دلی هاتو واسه من میاری... سر من خراب میشی....

بلند خندید وگفت: باور کن این روزا خیلی گرفتارم... شرمنده...

لبخندی زدم وگفتم: عیبی نداره... فقط.... فریبرز؟

فریبرز منتظر نگام میکرد .

نمیدونستم چطوری بگم ... انگار کلمات تو دهنم ماسیده بودن... به صورت سبزه و پر از جای بخیه اش نگاه میکردم... یکی نوک ابرو، یکی روی پیشونی... یکی زیر چونه ... یکی روی گردنش... روز اول که دیده بودمش فکر میکردم عین قاتلا و معتاداست اما کم کم به قیافه ی تو هم و اخموش که اکثر اوقات موهای مشکیشو سیخ سیخی رو به بالا شونه میکرد و زیر ابروهای مشکی ترشو تیغ میزد عادت کردم.قد متوسطی داشت... تیپش اسپورت و فشن بود... صدای کلفت و گرفته ای داشت... با پوست تیره ... اخلاقشم که سگ... به دخترا زیاد پا نمیداد ... نه که همینجور همه واسه اش غش و ضعف میرفتن ...! یعنی همیشه فکر میکنم که لااقل پیش خودش چنین فکری میکنه یا احساس زیادی شاخ بودن بهش دست میده ! ... زیادی مغروره ... در کل رفیق خوبیه یه رفیق عادی ... همیشه هوامو داشت ... البته نمیتونم به صراحت بگم که ازش خوشم میاد اما موضوع اینه که ازش بدم نمیومد. حداقل با معیار های من و کنش و واکنش های من براحتی کنار میومد. مهمتر از همه نگاه و سرسنگینی و خشونتش در برخورد با من بود که بهم حس اعتماد میداد. در این شیش ماه دست از پا خطا نکرده بود همین باعث میشد با اطمینان وارامش کارمو ادامه بدم.

تو بوتیک ها با بدتر از فریبرز هم کار کرده بودم... اصولا تخصصم تو فروشندگی بود... از لباس زیر گرفته تا کت و شلوار مردونه!

هرسال هم این بساط اجاره پاسم میداد به یه فرد جدید... برام عادی بود اما برای خیلی ها که جنبه ی کار کردن در کنار یه دختر و نداشتن غیر عادی !

خوشبختانه چون به فریبرز از طرف یکی از همسایه هامون به اسم حاج یداللهی معرفی شدم تو این شیش ماه هیچ مشکلی نداشتم...

فریبرز: تی تی؟

گنگ گفتم: بله؟

دوباره از افکارم شوت شدم بیرون وتمام تفکراتم سیگنال صفر شد .

فریبرز: چی میخواستی بگی ؟؟!

-هیچی؟

فریبرز یک طرفی ایستاد وگفت: بخاطر همین یک ساعته زل زدی به من؟

خواستم بگم بس که خوشگل خوبی هستی!

نفس عمیقی کشیدم و به فکرم لبخندی زدم و گفتم: خدا کنه صاب کار بعدیم مث تو باشه...

فریبرز لبخند عمیقی زد ... از اون مدل لبخندا که کم پیش میومد بزنه ... در حالی که خیره خیره نگام میکرد گفت: نترس بابا ... تو رو که بد جایی نمیفرستم... خیالت تخت...

یه جورایی بهم قوت قلب میداد... اما تا کارم وجای کارم مشخص نشه اصلا نمیتونستم اروم وقرار بگیرم.

با به صدا دراومدن زنگوله ی در از جام بلند شدم تا به مشتری جدید خوش امد بگم.

ساعت نزدیک هشت شب بود. طبق فکرم خیلی بیشتر فروختیم.با این حال فریبرز هیچ وقت راضی نمیشد.

یک ساعت بود عین صد و نوزنده ساعت اعلام میکرد... ساعت کاریم از ده صبح بود تا هفت و نیم ،هشت شب بود... البته از لطف فریبرز ، که میخواست به پست شب و گرگ هاش نخورم... وگرنه بودن بوتیک ها و صاب کارایی که تا دوازده یازده نگهم میداشتن...!

کولمو و نایلون و ساک شغل دومم و برداشتم. وارد یکی از اتاق پرو ها شدم و چادر و مانتو و مقنعه امو مرتب کردم. تو اینه یه نگاهی به خودم کردم . واقعا خدا به مخترع چادر ملی خیر بده ... هرچند زیاد از چادر ملی خوشم نمیومد چون حس میکردم فرقی با مانتوی گشاد نداره ، چادر معمولی کش دار وبیشتر دوست داشتم ولی بخاطر حمل و نقل ، چادر ملی به صرفه تر بود.

سنگینی نگاه فریبرز و روی خودم حس کردم.

سرمو بلند کردم وگفتم: چیه؟

فریبرزبا اخم و تخم گفت: باز میری پیش عیسی؟

-نرم؟

فریبرز:دیرت نمیشه برا خونه؟

-نه بابا ... همین بغله...

فریبرز این پا و اون پایی کرد وگفت: خوب اخه عیسی خیلی پرحرفه...

لبخندی زدم وگفتم: نه خیلی...

خواستم حرفی بزنم که فریبرز گفت: چرا صبح تا حالا نرفتی؟

باز گیردادنش شروع شد.

با همون لبخند گفتم: صبحا معمولا نیست ، این موقع میرم که باشه ...

فریبرز با لحن پرحرص واضحی گفت: بگو این موقع میرم که با هاش صحبتم بکنم...

بهش نگاه کردم وگفتم: واقعا اینطور فکر میکنی؟

سرشو پایین انداخت وگفت: نذارزیاد مختو بخوره ، دیر وقته...

لبخند عمیقی زدم وگفتم: نگران نباش رییس، هرچی که هست جوکاش معرکه است، اینو شنیدی که ...

وسط حرفم پرید وگفت: لازم نکرده جوکای لوس و بیمزه اشو واسم تعریف کنی... به سلامت!

شونه هامو بالا انداختم ... ازش خداحافظی کردم و از مغازه بیرون اومدم... کلا فریبرز سایه ی عیسی رو با تیر میزد، یعنی تا وقتی که خوب بودن و دوست بودن هیچ مشکلی نبود ولی وای به روزی که سر یه اختلاف کوچیک با هم دچار مشکل میشدن هرچند رفاقتشون عمیق تر از این بود که سر هیچ و پوچ کلا قطع رابطه کنن دو روز با هم مشکل داشتن و بعد سریع و خود به خود همه چیز حل میشد، با این اوصاف از مشکلشون باهم بی اطلاع بودم وگرنه بهتر میتونستم قضاوت کنم که چرا فریبرز در حال حاضر از عیسی خوشش نمیاد. به هر حال از پله ها پایین میرفتم و مراقب بساطم بودم .

به پاساژ نگاهی کردم ... پاساژ بزرگی بود که مغازه ی فریبرز طبقه ی دوم بود.

تا رسیدن به مغازه ی عیسی با چند نفری هم که منو میشناختن یا از اشناهای فریبرز بودن سلام و علیک کردم.

به طبقه ی زیر زمین رفتم... یه گوشه درست زیر پله ... مغازه ی عروسک فروشی عیسی بود.

وارد مغازه شدم...

با دیدن عماد برادر عیسی لبخندی زدم وسلام کردم.

عماد فوری از جا بلند شد وگفت: به به تی تی جون از این ورا...

فوری برام یه چهارپایه اورد و منم نایلون ها رو روی پیشخون گذاشتم و روش نشستم و گفتم:عیسی کجاست؟

عماد: رفته چایی بگیره ... الان میاد... چه خبر؟ سفارشا رو اوردی؟

-اره... همونا که عیسی گفته بود...

عماد سری تکون داد و گفت: خوب چه خبر؟

اهی کشیدم و گفتم: خبر که زیاده... تا اخر هفته مغازه باید تخلیه بشه...

عماد با حرص گفت: بهتر... اون جوجه فکولی که عرضه ی گردوندن بوتیک و نداره...

با اخم گفتم: عمـــاد...

عماد: باشه بابا... چه دفاعی...

بهم پولکی تعارف کرد.

با چشم دنبال طعم کنجدیش بودم.

عماد خودش فهمید وگفت: ایناهاش...زیر اینه...

یه دونه برداشتم وگفتم: باز کی رفته اصفهان؟

عماد: هفته ی پیش رفتم... اهان راستی...

خم شد و از تو کشوی پیشخون یه بسته دراورد و داد دستم وگفت: بفرما اینم اختصاصی برای شما...

-وای مرسی... کنجدیه؟

عماد: بله بله... فرد اعلا...

-مرسی عماد... شرمنده کردی...

عماد: قابل شما رو نداره تی تی خانم... حالا کار جدیدت پیداشده؟

باز اه از نهادم بلند شد وگفتم: نه هنوز... فریبرز برام دنبال کار هست... حالا ببینم چی میشه...

عماد چشمهاشو ریز کرد وگفت: خدا کنه تو همین پاساژ باشه...

-اره منم به اینجا عادت کردم.... مسیرشم برام راحت بود...

عماد: حیف میشه که تو بری... پس کی برامون جعبه کادویی درست کنه؟

لبخندی زدم وگفتم: اگه همین جا تو همین پاساژ باشم که عالی میشد...

عماد با احساس همدردی گفت: اتفاقا چند وقت پیش اقا رامتین بهم گفت: دنبال یه دختر جوونه واسه فروشندگی... تمام منظورش هم به تو بود.

به عماد نگاه کردم.

از نگاه خیره ام در رفت و فوری از جاش بلند شد وبه سمت سماور رفت و توشو پراب کرد وگفت: البته من که گفتم کسی وسراغ ندارم.

یه نفس راحت کشیدم که عماد گفت:راستش خودش گفت تی تی کارنمیخواد؟!

با استرس تندی پرسیدم: تو چی گفتی؟

عماد: گفتم نمیدونم باید از خودش بپرسی...

اه از نهادم بلند شد... هیز ترین فرد پاساژ همین اقا رامتین بود. با 50 سال سن. طبقه ی دوم مانتو میفروخت... البته اینکه مانتو میفروخت اصلا مهم نبود موضوع این بود که اونقدر چشم چرونی میکرد که هیچ وقت هیچ مشتری دائمی نداشت! یک ادم شکم گنده که با نگاهش تو رو قورت میداد. چنان به صورتت زل میزد که حتی قدرت دیدش میکروب ها و کرم هایی که داخل منفذ پوستت چرخ میزدن هم بود. اونقدر خیره ادمو نگاه میکرد که از دختر بودنت پشیمون میشدی!

عماد با ناراحتی گفت: بد گفتم بهش؟

-نه ... میدونی یه جوریه...

عماد: اره واقعا ادم تو کارش میمونه... مردک جای بابابزرگ ادمه ولی از رو نمیره ... حالا اگه اومد سراغش بپیچونش دیگه ... نگران چی هستی؟

-همینم که مجبور میشم باهاش حرف بزنمم بدم میاد.

عماد به پیشخون تکیه داد وگفت: گفتم اگه تو واقعا نیاز به کار داشته باشی شاید پیشنهادشو قبول کنی...

با تعجب به عماد نگاه کردم...

فوری حرفشو راست وریس کرد وگفت:البته ماها که تو رو میشناسیم... میدونیم تو حاضر نیستی هرکاری بکنی.

با اخم گفتم:خوبه میدونی و پیش خودت تز میدی...

عماد با ناراحتی گفت:اخه از اینکه ازپاساژ هم بری خوشم نمیاد...

از حرفش خندم گرفت. عین بچه ها حرف میزد. با اینکه بیست و دوسالش بود ... اما خیلی اداهاش هنوز تو بچگی مونده بود.

بخصوص صورت بیبی و بچگانه اش... با مدل چشمهای مورب و قهوه ای و موهای خرمای... قدش کوتاه بود.

با وجود اینکه خودم یه دختر قد کوتاه ریزه میزه محسوب میشدم اما اون فقط یه سر و گردن ازم بلند تر بود. این درحالی بود که فریبرز که نوک سرم تا شونه اش بیشتر نمیرسید و جز ادم های قد متوسط حساب میکردم!

کنارم نشست وگفت: بخدا خودمم اینجا اضافه ام وگرنه به عیسی میگفتم تو رو بیاره اینجا وایسی ... تو هم که زبونت خوب میچرخه...

بخاطر این حرف با محبتش لبخندی زدم وگفتم:مرسی عماد تو لطف داری.

لبخندی زد و خواست حرف دیگه ای بگه که با صدای بم و کلفت عیسی سرمو به سمت در چرخوندم.

با همون قیافه ی ژولیده و فرفریش با یه لبخند همیشگی شاد وبشاش وارد مغازه شد .

به احترامش از جا بلند شدم و گفتم :سلام...

به احترامش از جا بلند شدم و گفتم :سلام...

تا کمر تعظیم کرد وگفت: به به ... بانوی بانوان... سرور سروران... شاهزاده... پرنسس ... زیبای خفته ی پاساژ...

من و عماد از این لحن حرفهاش میخندیدیم.

با خنده گفتم:عیسی... صاف وایستا... الان یکی می بینه...

عیسی صاف شد وگفت: ببینه به درک ... به ... چه تیپی زدی امروز... سورمه ای بهت میاد...

چادرم و مرتب کردم وبه مقنعه ام اشاره کردم وگفتم: اینو سورمه ای می بینی؟

عیسی متفکرانه گفت: نه اینکه مشکیه...

توچشماش خیره شدم وگفتم: پس چی؟

عیسی چشمکی زد و گفت: فهمیدم.سایه ی پشت چشمت سورمه ایه...

با خنده گفتم:خل و چل من اصلا سایه زدم؟

عیسی:جون عیسی نزدی؟

از حرکات خل چلیش خندیدم وگفتم: برو بابا خدا شفات بده...

عیسی با جدیت گفت: بخدا در ورود یه لحظه حس کردم سیندرلا لنز گذاشته چشاش سورمه ای شده...

-باشه تو راست میگی...

عیسی روی صندلی نشست و جعبه ی چایی کیسه ای و تو بغل عماد پرت کردوگفت: بچه بپر دو تا چایی ردیف کن...

عماد با خنده گفت: به چشم... و به سمت سماور رفت.

عیسی رو به من گفت: چه حال چه خبر؟

-خبری نیست... تا اخر هفته از شرم خلاص میشید...

عیسی لبخندش جمع شد و با ناراحتی گفت: نگو دیگه ... یاد اخر هفته میفتم مورمور میشم... ولی خوب چه میشه کرد... حقه دیگه... شتریه که دم خونه ی هرکس میخوابه... حالا هم که ...

و ادای گریه کردن و دراورد... با کوله ام به بازوش زدم وگفتم: ساکت...

عیسی خندید وگفت: سفارشها رو اوردی؟

-اره... همشون حاضرن...

عیسی بلند شد وگفت: خوبه ... و نایلون ها وساکها رو باز کرد...

با دیدن ساک هایی که دستی درستشون کرده بود م وجعبه ها لبخندی زد وگفت: ای ول بابا اینا چه خوشگل شدن... با گونی درست کردی؟

-اره ...

عیسی:ناکس از کجا اوردی؟

-ازخرازی خریدم.

عماد با تعجب واردبحث شد وگفت: مگه خرازی گونی میفروشه؟

-میفروشه دیگه...

وبه جعبه ی مدل قلبی اشاره کردم وگفتم: اینجاشو گند زدم با خز پوشوندم خوب شده؟

عیسی جعبه ی کادویی رو بلند کرد ونگاه کرد وگفت: اره ... اصلا مشخص نیست... عالی شده...

و به دو تا جعبه ی بزرگتر مستطیلی اشاره کرد وگفت: اینا چه محکمن؟

-جعبه کفشه دیگه...

عیسی ابروهاشو بالا داد و گفت:بازم جعبه کفش؟

-اره... نترس با فابریانو کاورش کردم... هیچیش مشخص نیست...

عیسی در جعبه رو باز کرد وبا احتیاط بو کشید وگفت:خوبه بوی کفش نمیده...

-نه بوی چسب میده ... راستی پوشال توش نریختما... گفتم شاید بدون پوشالشو کسی خواست...

عیسی:اهان.... مرسی... خیر ببینی الهی چشمم کف پات هزار الله اکبر که از هر انگشت دخترم هزار تا هنر میریزه...

باخنده سری تکون دادم.ساعت هشت و نیم بود... با استیصال ایستاده بودم و منتظر بودم تا حساب کتابمو بکنن وبرم... کم کم داشت دیرم میشد... تا میرسیدم خونه ساعت ده اینطورا میشد.

عیسی به ساک های رنگی نگاهی کرد و گفت: خوب ده تا ساک دستی... 4تا جعبه ی معمولی ... یکی هم جعبه ی قلبی... سر جمع چقد ر تقدیم کنیم ؟

سرمو چپ و راست کردم وگفتم: دیگه خودت دستت به چقدر میره ... میدونی که خرازی ها چقدر گرون میفروشن... الان همین روبان سه رنگه رو فکر میکنی متری چند خریدم؟

عیسی سری تکون داد وگفت: خوب من که ساک ها رو میفروشم سه چهار تومن... جعبه ها هم مستطیلی ها شیش تومن ... قلبه هم شاید شیش و نیم... حالا حساب کن دیگه ده تا سه تومن و 5 تا شیش تومن.... منهای سودش... سر جمع سی خوبه؟

راضی بودم...

لبخندی زدم وگفتم: خیرشو ببینی...

عیسی لبخندی بهم زد و سه تا اسکناس ده تومنی و گذاشت جلومو گفت: اون جعبه کوچیک ها رو کی میاری؟

-درستشون کردم... تزیینش مونده... فردااینطورامیارم...

عیسی لبخندی زد وگفت: مرسی...

-خوب امری نیست؟

عماد فوری گفت:چاییتو نخوردی...

لیوان یه بار مصرف پلاستیکیمو برداشتم وبا پولکی کنجدی مشغول شدم.

عیسی با خنده گفت: راستی شنیدی که ... عماد رفته خواستگاری دختره گفته من الان مي خوام درس بخونم عماد مي گه يعني چند سال ديگه مي خواي ازدواج كني؟ دختره میگه:

پـَـَـ نــه پـَـَــــ 10 دقيقه صبر كني اين صفحه رو بخونم درسم تموم ميشه...

هنوز ذهنم برای شنیدن این جمله دستور خندیدن نداده بود که عیسی بعدیشو گفت: دیشب صداي خروپف عماد كشتمون ! تكونش دادم از خواب پريده، ميگه سر صدام اذيتت ميكنه؟

ميگم پـَـَـ نــه پـَـَــــ جنس صداتو دوست دارم ميخواستم بت بگم سعي كن تو اوج كه ميري رو تحريرات بيشتر كار كني ...

با خنده سرمو تکون دادم که عماد با حرص گفت: هرچی میگه میخندی...

عیسی با غر گفت: تو خفه...

عماد چپ چپی بهش رفت و رو به من گفت: دیشب...

برگشتم خونه خسته و کوفته میپرسم مامان شام چی داریم؟ عیسی میگه گشنته ؟ چند ثانیه سکوت میکنم، چشامو میبندم و یه نفس عمیق میکشم . آروم و با طمانینه میگم : بله گشنمه .

با خنده گفتم: عضو رسمی هیئت عملی ستاد مبارزه با پــَ نــَ پــَ ...

عماد فوری بل گرفت وگفت: دقیقا...

با خنده وشوخی به سر وکله زدن عیسی و عماد نگاه میکردم. دو تا برادر خوب بودن... باهم مغازه رو میگردوندن... از لحاظ ظاهر هم هیچ شباهتی بهم نداشتن... اخلاق هم که اصلا ... عماد اروم وکم حرف بود به نسبت اما عیسی شلوغ و سرزنده ... واقعا از بودن در کنار اونها خسته نمیشدم.

اگه وقتم اجازه میداد بازم میموندم...

داشتم خداحافظی میکردم که عیسی گفت: راستی تی تی... بیا اینم اشانتیون بابت جعبه ها...

با دیدن یه عروسک خرس کوچولو ی خوشگل ... با هیجان گفتم:وای مرسی...

عیسی خندید وگفت: شرمنده دیگه این روزا فروشم خوب نیست بابت جعبه ها شرمنده...

-برو بابا... مرسی بابت این ... خوشگله....

عیسی لبخندی زد و گفت: بری دلمون واست تنگ میشه...

لبخند سپاسگزاری زدم وگفتم: منم دلم تنگ میشه... خوب فعلا...

لبخندی بهشون زدم ودر جواب تعارف عماد مبنی بر اینکه منو برسونه کلی تعارف بارش کردم و خداحافظی کردم و از پاساژ زدم بیرون...!

با دیدن اتوبوسی که تو ایستگاه بود چادرمو کشیدم بالا و شروع کردم به دویدن ... بدو بدو خودمو به اتوبوس رسوندم... درهاشو بسته بود ... ناچارا دو تا مشت به بدنه اش زدم وصدای جمع مسافرین داخل اتوبوس که گفتن: نگه دار سوار بشه ... و مثل این جمله ها...

بالاخره نگه داشت ودر باز شد.

در ردیف اخر صندلی خالی بود ... روش نشستم و هندزفریمو گذاشتم تو گوشم و روی موج رادیو جوان تنظیم کردم... نمیدونم چرابرنامه های رادیو رو دوست داشتم. شاید از سر دلسوزی وکم لطفی بهشون گوش میکردم وگرنه کی میتونه از صدای انریکه و فروغی و استاد شجریان و سالار عقیلی بگذره که من دومیش باشم ... از پنجره به خیابون شلوغ و پر ازدحام خیره شدم...

رادیو تئاتر پخش میکرد ... از این تئاترهای رادیویی اینقدر خوشم میومد... مثل قصه ی شب بود... باعث ارامش میشد... صدای گرم و رسای ادمها در گوشم و ذهنم وسرم میپیچید... موزیک بخصوصی نداشت... توی سرم دنگ دنگ نمیکرد... همینش خوب بود. ادم اروم میشد... ولی اینکه رادیو گوش میدادم فقط از سر دلسوزی برای مجری هایی که دیده نمیشدن ... این حقیقت احساسی وجودم بود.

به خیابون نگاه کردم ... همیشه محور تماشام به شلوغی ها و روشنایی های شب میگذشت... به رفت و امد و خستگی و دلمشغولی ادمها خیره میشدم... بهشون فکر میکردم... رفتارشونو تجزیه تحلیل میکردم... دقیق میشدم... نکته سنج میشدم... خیره میشدم... راجع به چهره ها رو رفتاراشون تز میدادم ... پیش خودم از اونها نمایش روزمرگی میساختم... و این ساختن نمایش های واقعی رو دوست داشتم.

با دیدن ایستگاه مورد نظرم... و حجم مسافرین هولی که میترسیدن از دقیقه ها و ثانیه شمار ها جا بمونن مثل همیشه صبر کردم تا کمی خلوت بشه و بعد پیاده بشم... ساعت یک ربع به ده شب بود.

خوبیش این بود که ایستگاه درست سر خیابون خونه بود.... برای همین پاساژ ودوست داشتم... و اتوبوس های ابی که برام حکم سرویس و داشتن هم برام جالب و خوب بود...

حساب کرد م و با دو پرش از پله های اتوبوس پایین اومدم... کوله امو دو طرفه مینداختم...پرستیژ و مد روز بودن برام مهم نبود از یطرفه راه رفتن بیزار بودم. خوبی چادرملی هم همین بود.

با دیدن تیرچراغ برقی که سرکوچه ی بن بستمون بود بهش نگاه کردم... مثل همیشه سرجاش بود... حتی درخت کاجی هم که رو به روش وجود داشت هم سرجاش بود... حس میکردم این دو تا هم از هم خوششون میاد! حالا حساب کن بچه ی تیر چراغ برق و کاج چی میشه؟؟؟

نیمچه لبخندی زدم .

کوچه نیمه تاریک بود... چراغ های روشن خونه ها رو میدیدم... حتی میدونستم روی تراس خانم مظفری که همسایه ی رو به روییمون بود لباس سرخابی پریا دختر ده ساله ی خانم مظفری پهن شده ... یا کمی جلوتر ... روی تراس اقای شفیعی سه تا دیش ماهواره است و من همیشه فکر میکنم چرا یه ماهواره نمیگیرن که ال ام بیش چرخشی باشه ...!

حصیر پاره و درب و داغون طبقه ی دوم همسایه ی اقای شفیعی هم همیشه جز میدون دیدم محسوب میشه ...

با دیدن در ابی خونمون که درست رو به روی اپارتمان اقای شفیعیه... کلید و توش انداختم و وارد شدم.

یه راهروی کوچیک... سه تا پله به سمت بالا ... طبقه ی همکف خونه ی خانم شاپوری... تک واحدی.... هشت پله.... پنجره... یه راهرو که با دو قدم طی میشه... دوباره هشت پله... طبقه ی دوم خونه ی اقای نصرتی.... واحد کناریش خونه ی حاج اقا یداللهی... هشت پله ... پنجره... یه راهرو که توش چهار تا گلدون کاکتوسه و همیشه به سر تیغ یکیشون یه گوشه از چادر نخ کش شده ی خانم سرمدی وصله.... یا یه نخ مشکی اویزونه...

واحد اولی خونه ی خانم سرمدیه... بعدی و کلید میندازم و میرم تو...

یه نفس عمیق میکشم... کولمو روی مبل پرت میکنم یه لیوان پر اب میکنم و دوباره میام تو راهرو تا کاکتوس هامو که ماهی یک بار بهشون اب میدم و البته خانم سرمدی و به ستوه اوردن و اب بدم!

دوباره وارد خونه میشم و در ودوقفله میکنم ...

با دیدن یه سایه روی دیوار نفسمو با کلافگی فوت میکنم و میگم: باز بی اجازه اومدی تو؟

چیزی نگفت... به سمت تنها اتاق موجود تو خونه رفتم... چادرمو روی چوب لباسی اویزون کردم. عزیز روی تخت دراز کشید ه بود . تسبیح فیروزه ایش روی انگشتاش پیچ میخورد... صورتشو بوسیدم... دستهای پیرشو بالا اورد و به صورتم کشید. زبری وخشن بودن دستهاشو روی پوستم احساس کردم...

خم شدم و از روی پاتختی کرم نیوآ رو برداشتم و دستهاشو چرب کردم.

بعد هم مشغول عوض کردنش شدم... بیچاره از ساعت ده صبح تو اون شرایط پوسید.

حین کارم با لبخند گفتم:خوبی عزیز؟

لبخندی بهم زد وگفت: تو دخترمی؟

خندیدم و چیزی نگفت. پیشونی شو که موهای لخت سفید ش جلوشو گرفته بود بوسیدم و از اتاق خارج شدم.

هنوز وسط سالن پذیرایی مربعی ایستاده بود... درست روبه روی سه تا بامبویی که توی یه گلدون مستطیلی سمت چپ میز تلویزیون بلند توی اب قد کشیده بودند...

با کلافگی گفت: ساعت ده و ربعه ...

-نه بابا...

با عصبانیت گفت: تو خجالت نمیکشی؟

به سمت دستشویی رفتم و دستهامو شستم و یه ابی به سر وصورتم زدم و اومدم بیرون...

به سمت دستشویی رفتم و دستهامو شستم و یه ابی به سر وصورتم زدم و اومدم بیرون...

هنوز ایستاده بود و داشت منو نگاه میکرد. دوباره جمله اشو تکرار کرد وگفت: واقعا که بی حیایی.

مقنعه امو دراوردم وگفتم: که چی؟

-خیلی روت زیاد شده ...

مانتو مو دراوردم... زیرش یه استین کوتاه نارنجی پوشیده بودم.... به سمت اشپزخونه رفتم با دیدن یه قابلمه با فضولی درشو باز کردم...

دمپختک بود.

نه دوست داشتم نه بدم میومد... خوبیش این بود که ساعت ده ربع شب مجبور نبودم اشپزی کنم.

مطمئن بودم اون درست کرده ... از صدقه سری خوابگاه رفتنش یادگرفته بود... دمپختک... کته ... کشک بادمجون ...املت و کوکو...

لبخندی زدم. یه قاشق و چنگال برداشتم وبا قابلمه به هال اومدم.

با حرص مقابلم نشست وگفت: این تویی؟

-پس میخواستی کی باشه؟

روی مبل نشستم و عسلی و به سمتم کشیدم وقابلمه رو گذاشتم روش ... کنارم نشست و گفت:

-این استقلالی که ازش دم میزدی این بود؟

-اشکالی داره؟

-داری چیکار میکنی تی تی؟

دستمو گرفت... انگشتامو نوازش میکرد. چشماش پر دلسوزی بود. شاید دلسوزی برای تنهاییم ... چشمم از روی صورتش به حلقه اش سر خورد ساعت تیسوت. به پیراهن ابی اتو شده اش... به زنجیر سفیدی که توی گردن کشیده اش بود... به موهای سیاه واکس خورده ی خوش حالتش... صورت اصلاح شده... بوی عطر ورساچه ی گرونش... شلوار جین مارک دیزل دار انچنانیش... دوباره برگشتم به سر نقطه ی اول... چشمهای سبز پر دلسوزیش!

-من خوبم... همین کافی نیست؟

با داد گفت: نه ....کافی نیست...

دستمو رها کرد به موهاش چنگ زد و با صدای بلندی گفت: داری ابروی هممونو می بری... یه نگاه بخودت بنداز... الان وقت اومدن یه دختر به خونه است؟ اره؟ این تویی تی تی؟

-من ابرو می برم؟ تو نگران ابروتی ...؟ مجبور نیستی بیای اینجا...

چشمهای سرخ از عصبانیتشو بهم دوخت وگفت: که ولت کنم ول تر از اینی که هستی بشی؟

-دارم پول درمیارم... میرم سرکار... جرمه؟ گناهه؟خلاف شرعه؟ هان؟

-حلاله؟ تن صداش بالاتر رفت و گفت: این پولی که تو از این راه درمیاری حلاله؟

به سمت تلویزیون رفتم... روشنش کردم... کنترلشو از روی میز عسلی که خودم از جلوی مبل سه نفره ی کرم رنگ کشیده بودمش سمت مبل دو نفره ، برداشتم و صداشو کمی زیاد کردم.

دلم نمیخواست همسایه ها صدای جر وبحثمون روبشنوند...

با کلافگی گفتم: من اگه سرچهار راه هم وایسم و از تجریش تا جردن و اتو بزنم هم پولی که درمیارم حلاله ... فهمیدی؟

دستشو بالا برد تا بزنه ...

اما نزد.... انگار گیر کرد. احتیاج به یه اهرم مجدد داشت تا حرصشو سرم خالی کنه...

لحنمو ملایم کردم وگفتم:

-مگه دارم چیکار میکنم داداش؟ خوبه ریخت وقیافمو می بینی و این حرفا رو میزنی...

دستش هنوز بالا بود.

نفس عمیق وکلافه ای کشیدم.داشت با غیظ نگام میکرد و این نگاهش باعث شد تا پوزخندی بهش بزنم وبگم: چی شد؟ سوزنت گیر کرد اقا طاها؟

طاها دستشو پایین اورد و با بدجنسی گفتم: برو از خونه ی من بیرون...

چیزی نگفت... منم در سکوت به چهره ی ملتهبش نگاه میکردم.

به خونی که به گردن و صورتش هجوم اورده بود... به نبض شقیقه اش. به نفس های پر از حرصش...

طاها نفس عمیقی کشید... دوباره با نگاه سابق پر دلسوزیش نگام کرد وگفت: برگرد اصفهان... پیش بابا...

-تو نگران منی؟ یا نگران نگرانی های خودت؟ منو میخوای دک کنی که حواست پی من نباشه؟هوم؟

طاها پوفی کشید وگفت: 4 سال گذشت... بس نیست؟

-بسه؟ چی بسه؟ من دارم تو خونه ی مادربزرگم زندگی میکنم وازش نگهداری میکنم... این ایرادی داره؟

طاها با دندون قروچه گفت:سر تا پات ایراده ...

-خوب تو چرا دست از سر این ادم سر تا پا ایراد برنمیداری بری سر زندگیت... بذار اینم زندگی خودشو بکنه...

طاها کمی به سمتم خم شد وگفت: بذارم هر غلطی که دلت خواست بکنی؟

-تا غلط و چی فرض کنی...

طاها با لحن مغایری گفت:تی تی بیا توشرکت پیش خودم کار کن...

-بشم نوکر زنت و فامیلاش...

طاها با مسخرگی گفت: تا کی میخوای خواهر شوهر بازی دربیاری...

-تاهروقت زنت عروس بازی هاشو گذاشت کنار...

طاها با تاسف گفت: لیاقت لطف نداری تی تی...

-تو داری؟

طاها در سکوت بهم نگاه کرد... دستهاشو مشت کرده بود ... دوباره همون حالت ملتهب چند لحظه ی پیش...

لبخندی زدم وگفتم:همین که تو رو نگه داشتن بسه ... دیگه واسشون سربار نیار...

طاها :حقا که بی لیاقتی... کیف و کاپشنش اسپرشتو از روی مبل یه نفره برداشت... دوباره به من نگاه کرد.

من حتی دعوت به شب موندنش نکردم...

دست تو جیبش کرد و سه چهار تا تراول از تو جیبش دراورد... خواست بهم بده که فوری گفتم: از پولای زنت درست استفاده کن... قرار نیست پول تو جیبی هایی که بهت میده رو به خواهرت صدقه بدی...!

با نگاهش بهم فهموند هنوز سر حرفش هست... من واقعا بی لیاقتم...!

در حالی که تا دم در بدرقه اش میکردم و نگاهم روی شلوار مارکش ثابت مونده بود خودم در قفل شده رو براش باز کردموگفتم:شلوارت مارکش دیزله نه؟

نگاهش حاکی ازتایید بود اما جوابمو لفظی نداد.

لبخندی بهش زدم وگفتم:لابد خانمت سرت کلی منت گذاشته که گفته مارکه وفلان و اینا؟

باز همون نگاه تایید در سکوت...

باپوزخند گفتم:سرت کلاه گذاشته ... اینو از یه تولیدی ایرانی خریده... از همونا که حراجشون 15 16 تومنه... مارک الکی میزنن... برو بهش بگو ... خواست مارک بخره ... اصل باشه بیاد پیش خودم...

و لبه ی کمر شلوارشو گرفتم و برش گردوندم وگفتم: دیزل نمیزنه تولیدی فلانی وبرادران!!! با پوزخند گفتم:همیشه گیج بودی... مراقب باش سرت منت نذاره همیشه یادت باشه که تو ازش سرتری اقای مهندس خوش تیپ ...!

و در روش کوبیدم...

دو تا نفس عمیق کشیدم و به سمت دمپختکم رفتم... دست پخت طاها بدک نبود.

اما حرفهاش هنوز تو سرم بود ... 4 سال گذشت... واقعا 4 سال گذشت؟ انگار همین دیروز بود که با ترس وهول ولا با طاها اومدم تهران برای ثبت نام دانشگاه...

انگار همین دیروز بود که برای اولین بار زندگی تو خوابگاه و تجربه کردم و بعد بخاطر بد شدن حال عزیزاومدم اینجا و موندگار شدم... کار میکردم ... درس میخوندم... منت بابا رو هم نمیکشیدم... که واسم پول پست کنه ... هیچ وقت نفهمیدم مشکلش با من چیه ...اما با من که دومین بچه اش بودم مشکل داشت.

خودم کار میکردم... خودم خرجو میدادم... این استقلال و دوست داشتم. هراز گاهی هم طاها یه نوک به زندگیم میزد... که بگه فکر نکن حواسم بهت نیست.

خیلی برام مهم نبود ... این تنهایی خونه ی عزیز و دوست داشتم... ککمم نمیگزید بابام ولم کرده بود به امون خدا اصلا برام مهم نبود... من زندگی خودمو داشتم اون و زنش هم زندگی خودشونو... خوبیش این بود که با وجود زن بابا خیلی هم از بابت این نبودن من خوشحال بودن...!

غذامو تند تند خوردم ... به سمت کمدی که تو هال بود رفتم و بساط جعبه ها رو بیرون اوردم ومشغول شدم.

باز فکرم رفت سمت پاساژ... اگه دوباره کارمو از دست بدم ؟ اه بلند بالایی کشیدم و به اتاق رفتم.

عزیز به سقف نگاه میکرد. بعد از سکته ی دومش از راه رفتن افتاده بود .

باید کمی جا به جاش میکردم تا زخم بستر نگیره... با لبخند نگام میکرد... واقعا داشتنش یه نعمت بود برام...

با صدای لرزن و مهربونش گفت: آفاق تویی مادر؟

دستهاشو گرفتم و گفتم: نه عزیز... من دختر افاقم... تینا... تی تی... منو یادته؟

با تعجب گفت: مگه آفاق ازدواج کرده؟

خندیدم و بالش و پشت کمرش صاف کردم وکمکش کردم بشینه...

با همون تعجب وحیرتش گفت: میدونی با کی ازدواج کرده؟

خواستم بگم با یه ادم نسناس که سه ماه بعد فوتش رفت دوباره یه زن ترگل و ورگل گرفت ... اما چیزی نگفتم.

با لبخند گفتم: اره عزیز مرد خوبیه ...

عزیز : افاق خوشبخته؟

به چهره ی شکسته ی عزیز نگاه کردم... چشمهای سبزش همرنگ چشمهای مامانم بود... حتی رنگ چشمهای طاها هم به رنگ چشمهای عزیز ومامان بود... فقط من این وسط بی نصیب مونده بودم.

-اره عزیز خوشبخته... خیلی خوشبخته...

یه جورایی باز دلم گرفت ... چهارسال بود سرخاک مادرم نرفته بودم... درست وقتی که تهران دانشگاه قبول شدم و اومدم اینجا دیگه پامو اصفهان نذاشتم... همه ی بهونه ام هم برای موندن در تهران نگهداری از عزیز بود . چون اگه من ازش مراقبت نمیکردم میفرستادنش اسایشگاه .

اهی کشیدم.... صندلی چرخ دار عزیز و کنار تخت گذاشتم و دستم و انداختم زیر بغل عزیز و کمکش کردم بشینه رو صندلی...

عزیز و به هال بردم و تی وی وروشن کردم.

زیاد سریال حالیش نمیشد امابی سر وصدا به تی وی نگاه میکرد وسرگرم میشد تازه وقتی میرفت پیام بازرگانی ناراحتم میشد و سر من غر میزد چرا کانال و عوض کردم.

منم برای خودم بساطی داشتم... با دیدن سریال شبکه ی یک سرش گرم شد و منم مشغول تزیین جعبه ها شدم... خدا فردا رو بخیر بگذرونه...!

هندزفری مو توی گوشم گذاشتم و به سرعت قدم هام اضافه کردم...

صدای گوینده ی رادیو جوان تو گوشم بود ... درحالی که زیپ گرمکنم و بالا میکشیدم ... چادرمو روی گرمکنم صاف کردم. از اینکه همه ی نگاه ها به سمتم بود که داشتم با چادر توی پارک پیاده روی میکردم بدم میومد با تمام عادتی که به این نگاه ها داشتم اما بازم یه جوری تعجب میکردن که انگار من چه لباسی پوشیدم. مطمئن بودم که اگه یه دختر برهنه ساعت هفت صبح توی پارک پیاده روی تند میکرد اینطوری نگاهش نمیکردن که به من خیره میشدن.

درست از وقتی که اومده بودم تهران این پوشش و انتخاب کردم. حس میکردم بهم امنیت بیشتری میده ... در بدو ورود به دانشگاه هم حتی چادری نبودم اما از وقتی که با عزیز زندگی میکردم و داشتن همسایه هایی مثل حاج اقا یداللهی و خانم شاپوری یه جورایی انگار بهم تلقین شد که یه دختر تنها با یه پیرزن کم حواس باید پوشش درستی داشته باشه وگرنه براش حرف درمیارن. نمیتونم صد در صد بگم برای خوشایند دیگران چادری شدم اما این جور حجاب واقعا باعث میشد خیلی از نگاه هارو دنبال خودم یدک نکشم... شاید یه پرش رو به کمال بود که قبلا زیاد بهش اهمیت نمیدادم اما حالا خوشحال بودم که همه منو با تعجب نگاه میکنن یک تعجب از اینکه شاید یه دختر چادری که صبح توی پارک برای سلامتیش پیاده روی میکنه صورت بامزه ای داره ،همین نه بیشتر و مسلما نقل بحث هم میشم... لابد برای کسی تعریف میکنه ... اوه باز تفسیرات من شروع شد. چادرمو مرتب کردم. دوست خوبی بود باعث میشد کسی کاری به کارم نداشته باشه همین کلی می ارزید.

توی پارک با دیدن شهروز که به طرفم میومد لبخندی زدم .

یکی از پای ثابتین ورزش صبحگاهی پارک سر خیابون خونه بود پنج شیش ماه پیش باهاش اشنا شده بودم یه بار که یه سگ دنبالم کرده بود ساعت هشت صبح اومد نجاتم داد بعد فهمیدم سگ خودشه و کلی باهاش دعوا کردم ... همون یه دعوا برای اینکه هر روز صبح قیافه ی نحس با نمک سگشو ببینم کافی بود... بهم رسید باخنده گفت: به به تی تی خانم سحر خیر...

ایستادم و با نفس نفس گفتم: سلام... صبح بخیر...

شهروز : واینسا ... عرق کردی سرما میخوری...

با هم شروع کردیم به تند راه رفتن که گفت: چه خبرا؟

-سلامتی... ویلیام(سگش) کجاست؟

با لبخند شرورانه ای گفت: باز که دلت واسه اش تنگ شده؟

-خدایی امروز نیاوردیش؟

شهروز دو انگشتشو گذاشت تو دهنش و یه سوت بلند کشید ... وای خدا بخیر بگذرونه ... با دیدن ویلیام که از نژاد روت ویلر بود و خیلی هم زشت وایکبیری بود در حالی که به سمتمون می دوید با استرس گفتم: بفرستش بره... بخدا به چادرم بخوره نجس بشه من میدونم و تو...

شهروز با خنده گفت: یه بار میخوای ببینیش یه بار میگی بفرستم بره ... من از دست تو چه کنم؟

-چمچاره...

ویلیام به سمت صاحبش اومد و خودشو لابه لای پاهش میچرخوند.

تقریبا ازش نمیترسیدم یعنی از قیافه اش اصلا خوشم نمیومد اما رابطه ام باهاش بد نبود دورا دور طوری که به چادرم نخوره می دیدمش و بهش لبخند میزدم ... البته ارتباطم با گربه ها بهتر بود تا سگها ... ! ولی در کل عاشق حیوون ها و گل و گیاه ها بودم...

شهروز نفس عمیقی کشید وگفت: کارت درست شد؟

-نه متاسفانه ... اخر هفته رسما بیکار میشم...

شهروز سری تکون داد وگفت: نمیدونم پیشنهادی که میخوام بهت بدم صحیح هست یا نه ... اما چون خودت گفته بودی ...

با ذوق گفتم: واسم کار پیدا کردی؟

شهروز: من که نه ... یعنی راستش مطمئن نیستم قبول کنی...

-خوب اره ... هرکاری وکه نمیکنم...

شهروز لبخندی زد و گفت:حالا بیا خود رعنا برات توضیح میده...

رعنا همسرش بود ... دو تایی باهم به پیاده روی میومدن... ولی شهروز بیشتر میدوید و رعنا بخاطر شرایطش که یه کوچولو حامله بود پیاده روی میکرد.

با دیدن رعنا که تپلی روی نیمکت نشسته بود لبخندی زدم و با خوش رویی جلو رفتم و سلام کردم.

رعنا به سختی از جاش بلند شد وگفت: به به... ببین کی اینجاست... احوال تی تی جون ... صورتمو بوسید و گفت: کم پیدایی...

شهروز با گفتن: منو ویلیام یه دوری میزنیم ... ازمون فاصله گرفتن...

رعنا دستشو پشتم گذاشت وگفت: خوب خانم ستاره ی سهیل...

با خنده گفتم:رعنا دست بردار ... همش یه روز پارک نیومدم...

رعنا خندید وگفت: اینقدر به بودن و دیدنت عادت کردم بخاطر همین گفتم...

-لطف داری...

دوست داشتم زودتر بره سر اصل مطلب اما خودشو کمی جا به جا کرد ... بهش نگاه کردم و گفتم: طوری شده؟

رعنا: این نیمکتا هم سرده هم سفته کمردرد گرفتم ...

-چشم میگم براتون مبله اش کنن...

رعنا خندید و گفت: میدونم الان دل تو دلت نیست... شهروز وفرستادم دنبالت که بیارتت اینجا باهات حرف بزنم...

-راجع به کار؟

رعنا: امیدوارم از دستم دلخور نشی فقط...

-نه واسه چی؟ خوب یا قبول میکنم یا اگه خوشم نیومد قبول نمیکنم دیگه هان؟

رعنا به شوخی به شونه ام زد وگفت: دمت گرم که اینقدر میفهمی... راستشو بخوای یکی از اقوام ما یکم تو زندگیش درگیری داره وقتش به کارای متفرقه اش نمیرسه ... اینه که دنبال یه ادم مطمئن میگرده هفته ای یه بار ...

و سکوت کرد.

چشمم به دهنش بود... خوب بگو دیگه!

-خوب؟

رعنا: یه کم خونه اش و تمیز کاری کنه و برای یه هفته اشپزی کنه ... البته پولش عالیه ... یعنی شهروز که بهم گفت با خودم گفتم من شرایطشو داشتم خودم میرفتم...

-یعنی برم خونه اشو تمیز کنم؟

رعنا شرمنده گفت: اره دیگه ... تمیز کاری و گرد گیری و پختن غذا... البته بیشتر اخری... چون مرده... ارشیتکته ...تازگی ها هم مشغول پایان نامه ی ارشدشه ... پارسال فوق عمران قبول شده بود...

-اهان...

به کتونی هام خیره شدم ورعنا گفت: ناراحت شدی؟

-نه بابا واسه چی؟

رعنا:راستش شهروز گفت بهت نگم ناراحت میشی اما من از سر دوستی بهت گفتم ، گفتم شاید اگه خیلی به کارنیاز داشته باشی اینو قبول کنی...

-شماره تلفنی ادرسی چیزی ازش داری؟

رعنا: اره ... اتفاقا با خودم اوردم... توکیفش فرو رفت و من فکر کردم یعنی اینقدر وضع و اوضاعم خرابه که برم بشم کلفت خونه ی یه اقای مهندس!!!

هرچند از دست رعنا وشهروز ناراحت نبودم و این کارشونو گذاشته بودم به حساب لطف و خیرخواهیشون ... اینکه خواستن یه لطفی در حق دوستشون بکنن... اما نمیدونم... شایدم اگه بیکاری وبی پولی خیلی بهم فشار بیاره قبولش میکردم...

رعنا یه ورق بهم داد که روش شماره و کروکی و ادرس ونوشته بود.

با لحنی که سعی میکردم عادی باشه گفتم: اشکالی نداره که فکر کنم؟

رعنا: نه قربونت برم... تی تی جون شرمنده ها ... من پیش خودم گفتم شاید قبول کنی...

-تا هفته ی دیگه جوابتو میدم باشه؟

رعنا لبخندی زد وگفت: باشه ... تی تی؟

-بله؟

رعنا:ناراحت شدی؟

-نه دیوونه ... خلی ها...

رعنا:خیالم راحت باشه؟

با خنده گفتم:اره... راستی این اقا مهندس چند سالش هست؟

رعنا با خنده گفت: 29 28 ... تازه یه شرکت تاسیس کرده اینه که درس و کارهای خونه و کارهای شرکت رو نمیتونه با هم انجام بده... پسرخوبیه ... البته نا گفته نماند شما وقتی میری به خونه اش که ایشون نیستن و معمولا تا اخر شب دیروقت تو شرکت جدید التاسیسشه... من تو رو جای امن وامان میفرستم عزیزم...

-حالا چه نسبتی با تو داره؟

رعنا لبخندی زد وگفت: شهروز بهم گفته بهت نگم ... دروغش اینه که قرار بود بهت بگم دوست خانوادگیمونه ... اما راستشو بگم بهتره... پسرعمومه ... پدر و مادرش سال پیش فوت شدن ... تا قبلش با اونا زندگی میکرد ... خودشو غرق کار و درسش کرده ... حالا ریش و قیچی دست خودت... راستی تی تی از من میشنوی برو پسر خوبیه ... شاید دری به تخته خورد و یه بادا بادایی دعوت شدیم...

وبلند خندید.

از حرفش خندیدم و فکر کردم عین این فیلم های جشنواره ای برم خدمتکار یه خونه ی بزرگ و یه پسرجوون مجرد بشم و تهش هم لی لی لی حوضک!!!

از فکرم خندیدم... به ساعت نگاه کردم... 9 بود... دیگه باید میرفتم خونه یه دوش میگرفتم و صبحونه میخوردم و میرفتم بوتیک... این روزای اخری نباید بهونه دست فریبرز میدادم .همینطوری هم کلی از دست روزگار شکار بود!!!

از رعنا کلی تشکر کردم و بهش گفتم که خودم بعدا خبرش میکنم ... بعد از اینکه فکرامو کردم... مسلما جوابم منفی بود بیشتر بخاطر تعارف و این حرفها تصمیم گرفتم به رعنا بگم روی پیشنهادش فکر میکنم وگرنه جوابم برای خودم مشخص بود. خداحافظی کردم و بهش سپردم از شهروزم خداحافظی کنه... تا خونه با صدای مجری خوش صدا و پر انرژی رادیو جوان دوی ماراتون رفتم و کم و بیش فکر کردم ... اگه طاها و زنش بفهمن من رفتم خونه ی یه مرد مجرد کلفتی ، حتما منو میکشن...!

زود دوش گرفتم وصبحونه ی عزیز و دادم ، خدا صاحب کارخونه ی ایزی لایف و سلامت نگه داره ... عزیز و بقچه کردم و چند بار محکم صورتشو بوسیدم و تمام وسایلی که توی یخچال کنار تختش بود و چک کردم تا وقت گرسنگیش ضعف نکنه ... خوشبختانه حواسش به این یه موضوع خوب قد میداد. از خونه خارج شدم.

کولمو روی شونه انداختم و توی ایستگاه ایستادم ...

خیلی زود به مغازه رسید م...

با دیدن فریبرز که توی مغازه نشسته بود لبخندی زدم وسلام کردم.

سرشو بالا گرفت وگفت: به به ... تی تی خانم ... چطوری؟ صبح بخیر...

از این احوالپرسیش شوکه شدم... اصولا همیشه غر میزد چرا دیر اومدی!!!

روی صندلی نشستم وگفتم: چه خبر؟ دشت کردی؟

فریبرز : نه هنوز...

کوله امو روی قفسه گذاشتم و ازشیر اب سینکی که کنار اتاق پرو در کنج مغازه بود یه سطل و پر اب کردم و طی و برداشتم وفریبرز گفت: چیکار میکنی؟

-اینجا رو تمیز کنم دیگه ...

فریبرز بلند شد و به سمتم اومد وگفت: نمیخواد ... بیا اینجا بشین ... دو روز دیگه میخوایم بریم ... چی و تمیز میکنی؟

دلم یهو گرفت... واقعا قرار بود این مغازه رو تخلیه کنیم...

سرمو تکون دادم تا از فکرهایی که توش چرخ میخورد پاک بشه ... فریبرز بهم نگاه میکرد. یه مدلی مهربون بود قیافه اش... دقیقا برخلاف بقیه ی روزها ...

روی صندلی نشستم و بهش زل زدم .

فریبرز چشماشو چپ کرد و منم خندیدم.

فریبرز لبخند نامحسوسی زد وگفت: نظرت چیه امروز کار وتعطیل کنیم؟

با تعجب گفتم: واسه چی؟

فریبرز شونه هاشو بالا انداخت وگفت: همینطوری... یه نهار بهت بدهی دارم ...

نهار؟

اصلا یادم نمیومد واسه ی چی فریبرز بهم نهار بدهکاره ...

از نگاه عجق وجقم گرفت که هیچی حالیم نشد از حرفش...

لبخندی زد وگفت: بابا سر دربی؟ ازم قول گرفتی سر برد تیم بهت نهار بدم...

-اهان...

فریبرز: هااان...

خندیدم وگفتم: اون که یه شوخی بود.

فریبرز ابروشو با لا داد وگفت: یعنی من بیخود جدی گرفتمش؟

لبخندی زدم وگفتم: نه ... منظورم این نبود، خوب حالا چی؟ میخوای امروز کار وتعطیل کنی و به من نهار بدی؟

فریبرز: اشکالی داره؟

-نمیدونم ... پس فروشمون چی؟

فریبرز: حالا فروختیم فروختیم نفروختیم هم بیخیالش ... زیاد مهم نیست. خوب بریم؟

شونه هامو بالا انداختم وگفتم: پس بریم یه رستورانی که من میگم...

فریبرز: یعنی نریم پرستو؟

رستوران پرستو درست مقابل پاساژ بود وتمام پیش خدمتهاش و کارکنانش اکثر فروشنده ها رو میشناختند. بنظرم خیلی جالب نمیومد که بریم اونجا، اصلا صورت قشنگی نداشت بخصوص اینکه من دوست نداشتم آتو دست کسی بدم. من تی تی با این وضع و اوضاع و اخم و تخمی که واسه همه میومدم حالا با صاحب کارم برم پیتزا بخورم... مردم چی میگن! هرچند تو فرهنگ ذهنیم اینکه یه نهار با کسی بخورم اصلا اشکالی نداشت ... چون به فریبرز مسلما اجازه نمیدادم از جوانب و حد خودش بگذره.

-نه نریم... بریم یه رستوران سنتی ... من زیاد از حال و هوای پرستو خوشم نمیاد.

فریبرز: باشه هرچی تو بگی...

-اوه چه مهربون... اصلا بهت نمیاد.

فریبرز لبخندی زد وگفت: امروز تلافی تمام روزهای بداخلاقیمه ... میخوام جبران کنم.

-فقط تو یه روز جبران میشه؟

فریبرز سرشو پایین انداخت و زیرزیرکی نگام کرد وگفت:تو هرچند تا روزی که تو بخوای.

با تعجب بهش نگاه کردم.

فریبرز سرشو تکون داد وگفت: خوب بریم دیگه ...

از حرفش خیلی تعجب کردم.

روز اولی که دیده بودمش برام مشخص کرد که حق ندارم ادا اصول دخترونه و عشوه و ناز وغمزه بیام ... و با توجه به قیافه و ظاهرم بعدها بهم گفت که از کار کردن کنارم راضیه ... و این برام یه امتیاز مثبت حساب میشد که کنار کسی کار میکنم که درک خوبی رو این مسائل داره.

به هرحال پیشنهادمو مبنی بر اینکه بریم یه رستوران سنتی یا چلو کبابی قبول کرده بودو به قول خودش دوست داشت یه امروز و طوری رفتار کنه که جبران تمام بد اخلاقی هاش باشه .

البته درک بعضی از رفتارهاش ونگاه های خیره اشو لبخند های گاه وبیگاهش برام سخت بود.

من مثل همیشه بودم همون ادم در همون پوسته ی جدی و نسبتا خندانم درست مثل همیشه، اما فریبرز!

مقابلش روی تخت چهار زانو نشسته بودم . فاصله امون مناسب بود اما نمیدونم چرا دوست داشتم بیشتر ازش دور بودم و مدام فکر میکردم کاش تختی که روش با یک قالیچه با تاروپود سرخ و گلی های رنگین نقش بسته شده بود کمی طویل تر بود.

فریبرز منو رو برداشت وگفت: چلو کباب برگ مخصوص و هستی؟

-نچ...

فریبرز از بالای منو به من نگاه کرد وگفت: نه؟

-نه ... من دیزی سنگی میخوام...

فریبرز لبخندی زد وگفت: مگه نگفتی بریم چلو کبابی...

-خوب اینجا رو میگن چلو کبابی دیگه ... ولی من دیزی سنگی میخورم و نون سنگک و دوغ ... ترشی و زیتون پرورده هم میخوام...

فریبرز خندید وگفت: ای ول... نمیدونستم دیزی دوست داری...

-وای عاشقشم...

فریبرز یکی و صدا کرد و پسرجونی که یه لباس سنتی که با شال کمرشو بسته بود و یه کلاه بامزه ی مشکی هم سرش کرده بود و طرح لباسش هم بته جقه و گل بوته و طرح های اسلیمی داشت جلو اومد.

سفارشمونو دادیم و تا وقتی که غذا برسه ، فریبرز مشغول قلیون کشیدن بود .

منم به حوض ابی فیروزه ای نگاه میکردم که درست وسط رستوران سنتی قرار داشت و یه حال و هوای نازی و به فضای سنتی بخشیده بود.

غذا رسید.

من سفره رو پهن کردم و فریبرز داشت نون خرد میکرد برای تیلیت.

با یه مشت کوبنده پیاز و خرد کردم.

از اینکارم فریبرز خندید و سرشو تکون داد وگفت: ای ول ... از این کاراها بلد بودی؟

-پس چی فکر کردی؟

فریبرز گوشت کوبیده رو درست کرد و جفتمون با ولع مشغول شدیم. عجب دیزی سنگی تپلی بود. با اینکه جا نداشتم تا تهش بخورم اما زورمو زدم. اینقدر بدم میومد ازاینکه غذام اضافه بمونه.

فریبرز غذاش تموم شد. من با ته مونده ی دوغم وقت میگذروندم.

فریبرز با کمی من من گفت: راستش نتونستم کاری برات جور کنم...

-عیبی نداره ... حالا کو تا اخر هفته ... خدا بزرگه.

فریبرز سرشو پایین انداخت وگفت: میخوام جای دیگه رو اجاره کنم.

چشمام برقی زد وگفت: منم می بری پیش خودت؟

فریبرز اهمی کرد وگفت: یه مدت میخوام برم ترکیه جنس بیارم ...

-چه خوب...

فریبرز زیر چشمی بهم نگاه کرد و مفصل انگشت هاشو ترق ترق شکست .

میدونستم کلامش ادامه ای هم داره . و دقیقا منتظر ادامه ی حرفهاش بودم.

فریبرز بعد از یه سکو ت مدت دار گفت: میدونی چیه تی تی... من فکر میکنم ... یعنی نمیدونم چطوری بگم. تا به حال توی چنین موقعیتی گیر نکرده بودم.

من هنوز مشتاق به حرفهاش گوش میدادم. پس کارم ردیف شده بود ... ای خدا ... یعنی میشد. از فریبرز ممنون میشدم تا عمر دارم.

فریبرز با کلافگی گفت: تو از اون دخترا نبودی... یه مدل خاص بودی.... یعنی هستی ها... چطوری بگم...

با گیجی بهش نگاه میکردم.

فریبرز کله اشو خاروند وگفت: تی تی من از روز اول یه جورایی ازت خوشم اومد. از این اتکا به نفست و... کار کردنت ... میدونی خیلی برام جای احترام داری تا ... تا دخترایی که از جیب بابا ننه اشون میخورن... تو و لباس پوشیدنت ... تو این شیش ماه حواسم بهت بود . خیلی دختر خوبی هستی...

خنده ام گرفته بود.حالا منظورش چی بود.

البته خودمو کنترل کردم که نخندم اما لبهام اصلا تحت اختیار خودم نبود و یه لبخند محوی رو صورتم بود.

با همون قیافه که به زور خنده رو حبس کرده بودم گفتم: خوب این تعریفات و به حساب چی بذارم؟

فریبرز سر به زیر گفت: من فریبرز احمدی ام ... بیست و خرده ای سالمه ... تا دوم دبیرستان خوندم ... تک پسر خانواده ام... زندگی متوسطی داریم بچه ی پایین شهرم ... همیشه کار میکردم ... دوست دختر هم بگی نگی داشتم ... نماز و روزه هم که ای بگی نگی اهلشم ... با این حال من ...

یه نفس عمیق بلند بالا کشید وگفت: نمی تونم بهت پیشنهاد دوستی بدم ... چون اصلا به تریپت نمیاد... منم از این بی سر و سامونی خسته شدم ... یه جورایی حس میکنم دختری که میخوام و پیدا کردم... نمیخوام راجع به من فکر بدی بکنی... من تو این مدت خیلی با خودم کلنجار رفتم ... حالا هم دارم میگم که اگه نخواستی دیگه باهم چشم تو چشم نشیم و کارتو تحت شعاع قرار نده ... و راحت بتونی جوابمو بدی . نمیدونم درسته با دختری که شیش ماه از صبح تا شب کار کردم و ادعا میکردم هیچ توجهی بهش ندارم پیشنهاد ازدواج بدم درسته یا نه ... شاید برات خیلی موقعیت های مشابه پیش اومده باشه ... اما من ...

زیاد بلد نیستم لفظ قلم حرف بزنم ...

نفس عمیقی کشید و سکوت کرد.

به طرز وحشتناکی شوکه شده بودم. یه جورایی خشکم زده بود و هنگ کرده بودم.

نمیدونستم چی بگم و چیکار کنم... فقط به یه نقطه ی کور مستقیم زل زده بودم . من منتظر هر اتفاقی بودم جز این که کسی تو این شرایط فعلی بهم پیشنهاد ازدواج بده ... هرچند شرایطم کاملا نرمال بود . حداقل از نظر خودم نرمال بود. صداشو قطع و وصل میشنیدم. تو حال و هوای دیگه ای بودم. یه جور شرم و یه جور امادگی نداشتن شنیدن این حرفها با هم مخلوط شده بود... شاید کمی عصبی هم بودم. در کل بیشتر از همه لحاظ شوکه بودم.

من به فریبرز و حاج یداللهی اعتماد کرده بودم . از صبح تا شب اونجا کنار فریبرز کار میکردم و مدام به این شخصیت فریبرز می بالیدم که از حد خودش نمیگذره ... راحت با دختر ها کنار میاد . اخم میکنه ... عصبانیه ... چقدر از این غرور و خشمش خوشم میومد . چقدر راضی بودم . اما حالا تمام معادلات من درباره ی شناخت یک ادم که شش ماه از صبح تا شب باهاش و درکنارش وقت گذرونده بودم بهم ریخته بود.پر از مجهول بود و من نمیدونستم از چه راهی برم تا به اعتماد اولیه ام برسم. اعتمادی که به فریبرز داشتم ... به حاجی که فریبرز و بهم معرفی کرده بود.

نمیدونستم چی بگم... توی این چهار سالی که تهران بودم این دومین پیشنهاد کاملا جدی بود. اولیش توی دانشگاه ترم اخر و درست روز اخر... و حالا اینجا از طرف صاحب کارم در روزهای اخر کاری...!

صدای فریبرز دوباره منو از افکار گنگ و بی سر و تهم کشید بیرون وشنیدم که گفت: اگه تو راضی بشی که با من ازدواج کنی ... میتونیم بریم ترکیه و جنس بیاریم و من دوباره سعی میکنم یه مغازه اجاره کنم ... پدر مادرمم می فرستم خواستگاری... من قول نمیدم اما سعی میکنم که ... که ... تی تی من ... من سعی میکنم خوشبختت کنم.

مات بهش خیره شدم.

یه نفس عمیق کشیدم. دستهام عرق کرده بود. صورتم گر گرفته بود.

حس کردم فریبرز ساکت شده ...

لبه ی تخت نشستم و خم شدم کتونی هامو پوشیدم و بندشونو بستم.

فریبرز با صدای خسته ای گفت: معذرت میخوام تی تی ... منظور بدی نداشتم.

به سختی لبخندی زدم وگفتم: نه ایرادی نداره ...

فریبرز سرشو با شرمندگی پایین انداخت و گفت: میدونم راجع به من چه فکری میکنی... لابد پیش خودت میگی عجب ادم عوضی ای هستم که ...

-نه نه ... فریبرز .... اصلا... اصلا این فکر و نمیکنم ... ولی خوب...

فریبرز کمی امیدوارانه نگاهم کرد وگفت: خوب چی؟

نمیتونستم مستقیم تو روش بگم پس شیش ماه تموم نقش بازی میکردی که منو ندیده میگرفتی و همیشه اخم و تلخی هات نمایشی بود. فریبرز ... هیچ صفتی توی ذهنم براش پیدا نمیکردم.نفس عمیقی کشیدم ... اوف بوی کباب و پیاز بد تو دماغم پیچید.

فریبرز منتظر جواب بود.

سرمو پایین انداختم و با تته پته فکر هامو روی زبونم پیاده کردم و گفتم: من نمیدونم چرا فکر کردی من برات مناسبم ... اما به هر حال من هیچ فکر بدی راجع بهت نمیکنم ... فقط حس میکنم که ... که...

فریبرز میون کلامم اومد وگفت: حق نداشتم بهت پیشنهاد ازدواج بدم درسته؟

چادرمو جلو کشیدم وبا لحن خجالت زده ای گفتم: تقریبا تو این مایه ها... شاید چون من با یه دید دیگه بهت نگاه میکردم...

فریبرز پوزخندی زد وگفت:حالا من اون دید مثبت و خراب کردم ...

پوفی کشید و خواستم حرفی بزنم که دیدم هیچی نگم بهتره. هرچی که بود جواب من کاملا مشخص بود. فریبرز هم اینو میدونست .

با کمی مکث گفت: تی تی من دوست دارم ... بخاطر شخصیتت ... تو خیلی ادم درستی هستی... نجیبی و ... پوزخند تلخی زد وگفت: ببخش منو بلد نیستم خوب صحبت کنم... ولی من واقعا عاشقت شدم ... از همون روزای اول... هیچ کس تو زندگیم به اندازه ی تو برام پررنگ نبوده و مطمئنم نخواهد بود!

دیگه داشت چرت و پرت میگفت .از جام بلند شدم و گفتم: الان میریم بوتیک؟

فریبرز: نه ...

-پس میتونم برم خونه؟

فریبرز سرشو تکون داد و گفت: بخاطر حرفهام متاسفم...

از تو کیفم دنگ غذامو دراوردم و جلوش گذاشتم وگفتم: خداحافظ.

یک لحظه به چهره ی گرفته و اویزونش نگاه کردم.

انگار تازه متوجه شدم که پیراهن ابی نویی تنش کرده بودبا یک جین سورمه ای و کتونی های مشکی ... موهاش به سمت بالا بود و بوی عطرش میون بوی دیزی و پیاز و کباب گم شده بود ... اصلاح کرده بود.

تازه دیدم که چقدر امروز سعی کرده بود فرق داشته باشه ... یا نه توی این شیش ماه چقدر سعی کرده بود که پشت یه ظاهر بی توجه پنهان بشه و واقعا هم موفق شده بود. من بهش اعتماد کرده بودم... به اون چهره ی اخمو و جدیش... نگاهمو ازش گرفتم.

و خیلی زود از دست نگاه خیره ی پر تعجب و مغمومش جیم زدم بیرون.

هوای الوده ی بیرون عین اکسیژن تازه وارد ریه هام میشد. وای که بوی کباب گرفتم .

کولمو روی دوشم انداختم و توی پیاده رو برای خودم اروم راه میرفتم و نهایت تلاشم این بود که فکر نکنم فریبرز چه حرفهایی بهم زد.

من نه امادگی ازدواج داشتم نه حاضر بودم فکر کنم نه دلم میخواست درگیر و وابسته بشم . من هنوز باید کار میکردم ... باید به فکر کارشناسی می بودم ... باید ... من هنوز کلی باید و نباید داشتم که میخواستم به ثمر برسونمشون . باید یه کار ثابت پیدا میکردم.

گذشته از اینها معیار من برای ازدواج ادمی مثل فریبرز نبود ... یعنی اصلا ... !

من اصلا تا به حال به ازدواج فکر نکرده بودم... هیچ وقت! ازدواج که سهله ... به عشق و دوستی هم فکر نکرده بودم ... همه ی جنس های ذکور برام یه شکل بودن ... من به اونا و روابطی که با بقیه داشتن هیچ کاری نداشتم... من خودم بودم و درگیری های ذهنی خودم... من بودم و مردهایی که میدونستم دیگه مردونگی ولوتی گری ندارن ... من بودم و خودم و عزیزم ... من بودم که چهار سال تمام با پدرم فقط عید به عید تلفنی حرف میزدم ... من بودم و برادرم که شده بود زیر دست و نوکر تمام و کمال زنش ... من بودم و... یه جماعت مرد که سعی میکردم بینشون زنده بمونم وزندگی کنم و سلامت باشم . اما انگار نمیشد ... یه لحظه دلم گرفت. فریبرز هم یکی بود عین رامتین خان ... شایدم بدتر... نمیدونم ... همه ی مردها سر و ته یه کرباسن لابد. فریبرز بیشعورم که...!

یه چیزی ته دلم گفت: بیچاره تو نهایت احترام بهت یه پیشنهاد داد تو هم ردش کردی... چرا دیگه فحشش میدی...

اون ته دلم کاملا راست میگفت من حق نداشتم به فریبرز بی احترامی کنم.

خوب اون بیچاره هم که گناهی نداشت .شیش ماه یه دختر خوشگل کنارش کار کرده حالا طفلک عاشق شده ... اخی نازی پسر!!!

از فکرم الکی یه لبخندی زدم... یه خانم با تعجب از رو به رو اومد وزیر لب یه چیزی گفت که نشنیدم... ولی فکر کردم پیاده رو اصلا جای درستی نیست که خودم با خودم شوخی کنم.

با دیدن اتوبوس که داشت از ایستگاه حرکت میکرد شروع به دویدن کردم ... اما اتوبوس مقصد من نبود و همینطور الکی ضایع شدم... ناچارا تو ایستگاه نشستم و فکر کردم اول باید برم ولیعصر بعد از اونجا برگردم خونه مسیر سر راست تریه.

وارد خونه شدم.

یه سر به عزیز زدم. خواب بود.

یه دوش اب سرد گرفتم و بعدش هم وضو و نشستم سر نماز ...

هوس کرده بودم که نماز ظهر وعصر وبا هم نخونم... یه دور تسبیح و ذکر و گفتم و جا نمازمو بستم و به تارم که یه گوشه از اتاق عزیز بود نگاه کردم.

نمیدونم چرا دلم خواست یه دستی بهش بزنم.

وقتی اومدم تهران بخاطر پیشنهاد دوستام که میگفتن من استعداد دارم بهم پیشنهاد دادن که برم دنبال یه سازی... تو اصفهان بابا مخالف این بود که من ساز یاد بگیرم کلابخاطر عقاید خاصش بدش میومد که یه دختر ساز بزنه ... فرهنگش با تمام اصفهانی تبار ها فرق داشت. نمیدونم چرا ... هرچی که بود اون روزها گذشت و تهران برای من یه در باز به روی تمام ازادی ها بود . گیتار و هم بلد بودم اما نوای تار یه چیز دیگه بود ... ارامش تار... صدای زنگ دار تار ... اصلا قابل قیاس با اوای ماست گیتار نبود.

دلم نمیخواست به فریبرز فکر کنم ... من حتی در لحظه فکر هم نکردم که به پیشنهاد فریبرز باید چه جوابی بدم انگار جوابم از قبل اماده بود.

نفس عمیقی کشیدم.

روی جعبه ی تارم کلی خاک گرفته بود. یه دستمال نم دار روش کشیدم و تمیزش کردم ...

به ارومی از جعبه دراوردمش و کوکش کردم.

پنجه هامو روی سیم های سردش کشیدم... وای که از خوشی ته دلم کلی ریخت ... دلم براش تنگ شده بود.

مضرابم و برداشتم ... یاد عزیز افتادم که خواب بود. از اتاق زدم بیرون و توی هال نشستم و به ارومی شروع کردم به نواختن... چقدربهم ارامش میداد خدا میدونه.

منو از همه ی دنیای سردرگم و گنگم بیرون میکشید وبه یه بهشت پر از ارامش می برد.

واقعا فریبرز عاشقم بود؟

سرمو تکون دادم... من دنبال عشق بودم؟ من دنبال چی بودم؟ دنبال یه زندگی راحت وبی دغدغه... با یه خانواده ی خوشبخت ... یه پدری بالای سرم باشه ... من چی میخواستم؟

در جواب تمام سوالاتی که فکر و ذهنم نمیدونم مناسب ترین جواب ممکن بود.

زندگیم روی یکنواختی غلت میزد . منم غرق روزمرگی بودم. حتی پیشنهاد فریبرز کسی که شیش ماه تمام یک درصد هم فکر نمیکردم چنین افکاری راجع به من داشته باشه هم نتونست هیجانی به زندگیم وارد کنه. من هم که اصلا ادمی نبودم که خودم به خودم هیجان بدم وبرم دنبال این کارا... اوووف... کلا به گروه خونیم نمیخورد که خودمو درگیر احساسات و عواطف یه ذکور چلمن کنم.

مثلا که چی؟ حس میکردم تمام محبتی که تو وجودم بود و تمام احساسم و خود به خود سرکوب کرده بودم. با عقاید و طرزفکر من عشق همخونی نداشت.

من دنبال چی بودم نمیدونستم... و همین ندونستن بود که ادم و تو ورطه ی عمیق بی تفاوتی غرق میکرد.

روزم مثل همیشه شب شد.

عزیز و حموم کردم و لباس تنش کردم. به سرم زد کلی ارایشش کنم ... و موهاشو سشوار بکشم. طفلک هم چیزی نمیگفت. با گوشی از خودم وعزیز عکس مینداختم... تا ساعت ده شب وقتمو الکی گذروندم... سعی کردم به چیزی فکر نکنم و موفق هم بودم.

یه قرمه سبزی تپل هم درست کردم...

بعدش هم با عزیز یه جشن کوچولو گرفتیم و ساعت یازده نشده خوابیدیم.

باصدای الارم گوشیم بلند شدم و نمازمو خوندم.

بعد نماز معمولا خوابم نمیبرد. برای همین میرفتم پارک و پیاده روی میکردم ...

شهروز و رعنا رو ندیدم. خوبیش این بود که مجبور نبودم درباره ی فکرم راجع به کار پیشنهادیشون رو در رو توضیح بدم.به خونه برگشتم وصبحونه رو با عزیز خوردیم .حوصله ام از بیکاری سر رفته بود. تازه ساعت 9 بود. فریبرز معمولا ده و نیم باز میکرد. کمی خونه رو مرتب کردم و بعد هم راه افتادم سمت پاساژ.

با چند نفر سلام علیک کردم و خواستم برم تو مغازه که با صدای شادی که دو تا نرسیده به بوتیک ما لوازم ارایش میفروخت به عقب چرخیدم...

شادی لبخندی زد وگفت:سلام صبح بخیر...

درحالی که چشمم به موهای هایلایت شرابیش بود گفتم:سلام.... با ابرو به موهاش اشاره کردم وگفتم:بهت میاد...

خندید و گفت: چاکرم...

خندیدم وگفتم: ما بیشتر...

دوباره خواستم برم تو بوتیک که دستمو گرفت وگفت: راستی اول برو سراغ این دوتا برادر لورل هاردی بعد...

-چطور؟

شادی: عیسی کارت داشت... بهم سپرد دیدمت بفرستمت پایین...

-خیلی خوب میرم... اول برم خودمو به فریبرز نشون بدم... ببینه اومدم...

دوباره خواستم برم که شادی گفت: اول برو اونجا ... می بینی که مغازه بسته است...

یه لحظه خشکم زد... تمام فکرم به این رفت که فریبرز چش شده که نتونسته بیاد... اخرین باری که با در بسته ی مغازه مواجه شده بودم اصلا خاطره ی خوبی نداشتم ... چون فریبرز تصادف کرده بود و پاش شکسته بود ... و سه هفته من مغازه رو دست تنها میچرخوندم... و حالا ... از نگرانی تقریبا قلبم تو حلقم بود.درست ازش بخاطر پیشنهادش دلگیر بودم اما راضی نبودم سلامتیش به خطر بیفته. این روزها ی اخری... واقعا اگه بلایی سر فریبرز اومده باشه...

البته با اتفاق دیروزظهر احتمال میدادم که حال و حوصله ی دیدن منو نداشته باشه ...

با صدای شادی که گفت:هووووی تی تی کجایی؟

-نمیدونی فریبرز چرا نیومده؟

شادی که داشت با لاک انگشت اشاره اش ور میرفت گفت: نمیدونم... عیسی به من گفت تی تی اومد تو رو بفرستم پیشش ... اخ برام مشتری اومد، فعلا...

و به سمت مغازه اش رفت.

منم دوباره به کرکره ی پایین مغازه نگاهی کردم وپله ها رو پایین رفتم.

با دیدن عیسی که داشت یه عروسک و تو یکی از جعبه هایی که من درست کرده بودم میذاشت براش سری تکون دادم و اونم چشمکی بهم زد و گوشه ای روی چهارپایه نشستم.

نفس عمیقی کشیدم عیسی کار مشتریشو سریع راه انداخت وگفت: به به ... صبح عالی متعالی...

ساک جعبه کوچیک ها رو جلوش گذاشتم وبا بد عنقی گفتم:سلام...

عیسی لبخندی زد و برام چایی ریخت وگفت: چه خبر؟

-خبری نیست... عماد کجاست؟

عیسی: دانشگاه ... خوبی؟ چیه سرحال نیستی؟

-بوتیک بسته است... شادی گفت بیام پیش تو...

عیسی در سکوت سینی چای رو جلوم گذاشت و روی چهار پایه ای مقابلم نشست وگفت: خوب دیگه چه خبر؟

دست به سینه نشستم وگفتم:خبرا که پیش شماست... نمیگی چیکارم داشتی؟

عیسی لبخندی زد وگفت: جعبه هاست... دستت درد نکنه ...

-منو که واسه گرفتن جعبه ها پایین نکشوندی هان؟

عیسی: نه ... راستش فریبرز...

حرفشو برید و از جا بلند شد و به سمت پیشخون رفت . یه ساک برداشت و جلوم گذاشت وگفت: فریبرز میگفت از این مدل جین ها خوشت اومده ...

باتعجب به داخل ساک نگاه کردم... هنوز نگاه کردن و تجسسم تموم نشده بود که عیسی یه پاکت سفید جلوم گذاشت وگفت: اینم حساب کتابت ...

ماتم برد...

با دهن باز به عیسی نگاه کردم و عیسی لبخندی زد وگفت: راستش دیشب مغازه رو تخلیه کرد ... مثل اینکه تمام جنساشو به یه مغازه دار فروخته... اینم حساب کتاباته ... گفت بهت بگم خیلی شرمنده است که نشد تا اخر هفته بمونه ... راجع به کارتم ...

پس با عیسی اشتی کرده بود ... سرمو با کلافگی تکون دادم.

ساک و پاکت وبرداشتم وقبل از اینکه حرف عیسی تموم بشه گفتم: باشه ... ممنون ...

کاملا دلیل این نیومدن و نبودن برام روشن بود.

پوفی کشیدم یه دور کوتاه ظهر دیروز و مرور کردم . من حق داشتم قبول نکنم و اونم شاید حق داشت که بهم پیشنهاد ازدواج بده ... هرچند که من این حق و به هیچ عنوان بهش نمیدادم.

عیسی من منی کرد ومنم گفتم: خوب اینم اخرین سری جعبه ها بود که برات درست کردم...

عیسی لبخند تلخی زد وگفت: یه روز یه یارویی میره دستشویی زنانه ... بهش میگن مردک مگه کوری نوشته زنانه ... میگه ای بابا من چیکار کنم اون ور نوشتید: مردا نه .. این ور نوشتید زنا نه...!

لبخندی زدم وگفتم: اینم جوک حسن ختام بود؟

عیسی سرشو پایین انداخت وگفت: بازم پیش ما میای دیگه ...

سرمو تکون دادم وگفتم: مرسی بخاطر همه چیز...

عیسی گفت: پول جعبه ها ...

-اگه یکیشونو یادگاری نگه داری ازت پول نمیگیرم...

عیسی نفس عمیقی کشید و یه جورایی با شرمندگی گفت: تی تی شمارمو داری دیگه ...

اوف باز شروع شد.

البته عیسی دوست دختر داشت . حداقل از پیشنهاد دادنش خلاص بودم. با این حال گفتم:

-میدونی که اهلش نیستم... و چشمکی بهش زد و گفت: خیلی با مرامی...

دستمو رو سینه ام گذاشتم وگفتم: کرتم اقا عیسی...

-ما بیشتر...

رومو ازش گرفتم و گفتم: از عماد هم خداحافظی کن هم بهش سلام برسون... یعنی اول سلام برسون بعد ازش خداحافظی کن...

عیسی جوابمو نداد. تا دم در مغازه بدرقه ام کرد و منم پله هارو بالا رفتم... از این پاساژ به اندازه ی شیش ماه از صبح تاشب هر روز خاطره داشتم... من به خودم حق میدادم که فریبرز ورد کنم... به خودم حق میدادم که به پیشنهادش حتی فکرم نکنم و ردش کنم.

به سمت بوتیک رفتم وازپشت کرکره به روزهایی که اون پشت مینشستم نگاه کردم ... به روزهایی که ادم ها رو از شیشه می پاییدم ... باز اواره شده بودم.

به سمت مغازه ی شادی رفتم تا از اونم خداحافظی کنم....

قبل از اینکه به اونجا برسم صدای نکره ی رامتین خان شکور وشنیدم که گفت: به به تی تی خانم... حال شما؟

ناچارا لبخندی مصنوعی تحویلش دادم وسرمو انداختم پایین و به نوک کفشهام خیره شدم... هرچند که در میدون دیدم پاهای رامیتن خان هم حضورد داشت. همیشه عادت داشت دمپایی بپوشه و روی زمین پاهاشو بکشه ... چقدر منفور بود برام... اروم گفتم:سلام...

رامتین خان لبه های پیراهنی که روی یه تی شرت یقه گرد میپوشید و عقب فرستاد و دستهاشو توجیب شلوارش کرد وگفت: شنیدم مغازه بسته شده نه؟

خواستم بگم مگه کوری نمی بینی...؟

لبخندمو جمع کردم وگفتم: بله...

رامتین خان لبخندی زد وگفت:خوب حالا که بیکار شدی... جای دوری نمیخواد بری... ما بهت عادت کردیم تی تی جان....

جانم؟؟؟ تی تی جان؟ من بابام بهم نمیگفت تی تی جان... این شیکم گنده؟!!!

دلم میخواست زبونم و تا اونجا که جا داره بیرون بیارم وکلی بهش فحش بدم و یه مشت هم وسط شیکم گنده اش بزنم تا خیالم راحت بشه.... باز با اون نگاهش داشت منو تو ذهنش...!

ای لعنت خدا به هرچی مرد هیزه!!!

با حرص گفتم: من شغل دارم... خداحافظ...

رامتین خان تند گفت: ولی پیشنهادم خوب بوداااا...

دلم میخواست وسط پاساژ داد بزنم پیشنهادتو ببر واسه ی عمه ات ... اما لال موندم و با قدم های تندی از پاساژ بیرون زدم.

حتی نشد با شادی خداحافظی کنم... با وزش باد بهاری که صورتمو نوازش میکرد باز ذهنم پر کشید به سمت مغازه وفریبرز... بی معرفت حتی نخواست خداحافظی کنه...

دلم نمیخواست پاکت وباز کنم وببینم چقدر برام گذاشته اما باید خرج و مخارجمو مشخص میکردم... تا اخر ماه باید با برنامه پیش میرفتم.

توی ایستگاه اتوبوس نشستم وپاکت و باز کردم... با دیدن چهار تا تراول پنجاهی چشمام گرد شد.

این خیلی بیشتر از بدهیم بود ... باز دلم گرفت... حس کردم شاید خواسته بهم صدقه بده ... با دیدن یه تیکه کاغذ یادداشت با خطی خرچنگ قورباغه و جوهر پس داده ی روان نویس نوشته بود: سلام تی تی جان ... معذرت میخوام که اینطوری شد. کاری مناسب برات پیدا کردم خبرت میکنم. مراقب خودت باش. قربانت /فریبرز.سرمو تکون دادم... به دو تاشلوار جینها خیره شدم.

گرونترین مدل هامون بود.

فکر میکردم تا سه روز دیگه خیلی مونده ... اما یهویی افتاده بودم تو بیکاری و سرگردونی!

با اومدن اتوبوس سوار شدم... شاید باید به خونه میرفتم ... باید فکر میکردم به پیشنهاد رعنا... از بیکاری متنفر بودم چه بسا شاید اگه دیر می جنبیدم همین هم از دست میدادم ... تو این شهر درندشت تنها کاری که نمیتونستم انجام بدم اعتماد کردن بود ! انگار چه بخوام چه نخوام باید قبولش میکردم...!

تنها راهی که برام بود همین کار کردن و کلفتی بود! من کاردانی کامپیوتر خونده بودم که برم اشپزی کنم؟ به امید لیسانس به خودم نهیب میزدم که قبول میشم و نشدم و چهارسال تو تهران زندگی کردم... چهار سال تو تهران دوندگی کردم که تهش برسم به تمیز کاری خونه ی مردم؟!

از هر طرف که بری اسمشو بذاری خدمتکار... خدمتگزار... اشپز... پرستار... نگهبان... تهش میرسیدی به این: کلفت!!!

چرا فریبرز یهو اینطوری کرد؟

چشمامو بستم و سرمو از پشت به صندلی تکیه دادم... یه جوری شدم ... چرا نذاشت برای اخرین بار ببینمش وازش خداحافظی کنم.

شیش ماه تموم از صبح تا شب هر روز... کنارش بودم... جنس میفروختم... زیر بار تمام غرغر هاش... حرفهاش... دهن کجی هاش... شوخی هاش... محبت هایی که با صورت اخمالوش بهم میکرد و ضربه ی نهایی که بهم زد یه پیشنهاد ازدواج، نمردیم و یکی بهمون درخواست ازدواج داد ... مراقب خودت باش هایی که اخر شب تحویلم میداد حالا برام معنی پیدا کرده بود.

چرا اینطوری شد؟ به گوشیم نگاه کردم... شمارشو داشتم...از اون خط خزهای ایرانسل داشت. شمارشو گرفتم ... یه زن گفت خاموشه...

فکر کردم به جهنم!

نمیتونستم ازش متنفر باشم یا بدم بیاد ... حس میکردم اونه که یهو از من متنفر شده . اهی کشیدم وفکر کردم برای چی بدون خداحافظی رفت. درسته که بهم پیشنهاد ازدواج داد اما من روی اون حساب برادری و رفاقت باز کرده بودم. حداقل حق داشتم ازش خداحافظی کنم.

دوباره شمارشو گرفتم ودوباره اوای یه زن که گفت : خاموشه...!

گوشیمو پرت کردم تو کوله ام . به خیابون خیره شدم به ادمهاش و سایه هاشون ... به مغازه ها... حتی حوصله ی گوش دادن به رادیو رو هم نداشتم.

چرا نذاشت برای اخرین بار حرف بزنیم شاید فکر کرده من اونقدر ازش دلگیرم که !... چرا حتی نخواست برای اخرین بار ببینه منو... بی انصاف من براش شیش ماه از صبح تا شب از جون مایه گذاشتم...

باید فکر میکردم ... شاید تنها راه حل موجود تا پیدا کردن یه کار مناسب همین بود ... اشپزی بلد بودم؟! ای یه چیزایی حالیم میشد ... بعد چهار سال تنها زندگی کردن ... گوشیمو از تو کیفم دراوردم... همیشه همه ی کارهام یهویی بود.

روی شماره ی رعنا زوم کردم... نفس عمیق کشیدم ... بازدمم و فوت کردم... یه شیشکی به گوشیم اومدم و انگشت شصتمو روی دگمه ی سبز فشار دادم و در سه سوت توی تماسم به رعنا فکرمو گفتم و اون هم با خوشحالی قبول کرد وگفت هماهنگ میکنم فردا ساعت چهار برو اونجا ... ادرسم که داری!

بله داشتم... ادرس خونه ی کسی و داشتم که میخواستم برم کلفتیش!!!

پرفکت ... واقعا کار یونیکی بود... مرده شور من و تحصیلات و تهران و بابا و خانواده و بی پولی و فریبرز وباهم ببرن!!!

فصل دو:ناچاری !

تو ایفون تصویری اعلام وجود کردم... و در به روم باز شد .

راه سنگفرش شده رو طی کردم ... یعنی خدا شانس بده ... ملت چه خونه زندگی هایی دارنا... من دلم خوشه تو خونه ی عزیز که مال خودشه زندگی میکنم... اینا هم دلشون خوشه زندگی میکنن... حالا نمیدونم من دلم زیادی خجسته است یا اینا ... هّی!

وای سکسکه گرفته بود... همیشه از هیجان زیادی اینطوری میشدم.... اه ه ه... ماشینا رو... دو تا ماشین ناناز پارک بود.حتی اسمشونم نمیدونستم. از این تاب گنده ها هم داشتن... استخر هم بود... شبیه اون خونه هاست که تو سریالا همه ی ادم های پولدار فقط تو همون خونه بازی میکنن... عین پارک بود.

با دیدن یه پسر جوون که با ژست خاصی جلوی در شیشه ای ایستاده بود و به من نگاه میکرد... خودمو جمعو جور کردم واب دهنمو جمع کردم و هّی...!

کاش یکی سکسکه امو جمع کنه... هّی!

اروم سلام کردم و اون از زیر عینک مستطیلی طبیش با فریم دور مشکی و شیشه های مستطیلی بهم نگاه میکرد.

دستهاشو تو جیب جینش کرد . یه نگاه به سرتاپاش انداختم... بابا خوشتیپ... واقعا هم عین مهندسا بود ... اصلا عینکش کلا یعنی این مهندسه نقشه میکشه... جین سورمه ای پوشیده بود و دم پایی انگشتس سفید و تی شرت سفید استین بلند که روی سینه اش یه نایک کوچولو داشت. موهاشم مشکی و خوش مدل کوتاه و مرتب بود.

با صورت گرد و بینی عمل شده .... از پسرایی که دماغاشونو عمل میکردن متنفر بودم... البته سربالا نبود اما اون حالت نوک بینیش نشون میداد طرف دماغش زیر تیغ رفته است... با ابروهای مشکی که تا شقیقه امتداد داشت ... و چشمهای قهوه ای تیره و کاملا عادی که کمی خمار بودن ... البته زیر عینک مسلما بخاطر خاصیت ذره بینی عینک کمی درشت تر نشون میداد.

در کل بدک نبود ... قدش متوسط رو به بالا بود البته میشد گفت قد بلند ... تو مایه های صد و هشتاد و نه اینطورا ، خوب باشه خیلی قد بلند بود کلا زورم میومد به یکی بگم قد بلند! ... موهای مشکی یه طرفه رو پیشونیش تو حلقم... !

با صدایی که گفت: بفرمایید...

حس کردم اونم حسابی زیر و بم تیپ و قیافه ی منو دراورده ... چون من که کلا در سکوت داشتم نگاش میکردم اونم در سکوت احتمالا زل زده بود به من.

اهمی کردم... سکسکه ام خوشبختانه بند اومده بود. هنوز داشتم نگاهش میکردم... حدودا نوک کله ام تا روی سینه اش بیشتر نمیرسید ... البته خیلی قدم کوتاه نبود اما در کل... اون زیادی احتمالا بلند بود!

نیشخندی زد وگفت: بخدا تموم شدم...

از حرفش اب دهنم پرید تو گلوم... شوکه شده بودم. به زور سرفه امو خفه کردم ...

ناچارا لبخندی زدم وگفتم: سلام...

-خوب سلام...

انگار اصلا منتظر من نبود...

با من من گفتم: من از طرف رعنا خانم معرفی شدم...

با تعجب کمی خم شد تا قدش به من برسه وگفت: واقعا؟

-اشکالی داره؟

-شما جدی میگید؟

-بله... رعنا پاکزاد دخترعموتون بهم گفتن که ...

دستشو بالا اورد که یعنی کافیه... دعوتم کرد به داخل... جان به این پوست سفید و کف دست و انگشتهای کشیده اش... خاک تو سرم کنم که میرم پنکیک بورژوآ برونز میخرم... پسره عین برفه!!!

پشت سرش وارد خونه شدم.

نمیدونم چرا حس کردم یه ذره تابلو ام... پسره یه مدلی بود ... البته این خونه و من و یه پسر مجرد احتمالا خوش تیپ... مهندس... تنهایی... این وقت روز... میتونی به چیزهای دیگه هم فکر کنی منحرف!!!

روی یکی از مبل های استیل نشستم چادرم و مرتب کردم و سعی کردم کل نقشه ی خونه رو بدون ضایع بازی و گردش سیصد و شصت درجه ی گردن ببینم...

با دیدن راه پله ها که درست زیر اونها یک مدل گرند پیانوی سیاه قرار داشت ودر هایی که از پشت نرده ی پله ها در معرض دید من بود و احتمال میدادم اتاق های بزرگ و خوش نقشه ای باشن ... گرامافون ... دو تا بوفه ست خونه که به رنگ طلایی و کرم و قهوه ای بود ... تی وی ست و مجسمه های عتیقه و ساعت زنگ دار قامتی و تلفن سبک قدیم... کفم برید.

پسره یهو جلوم ظاهر شد وگفت: واقعا واسه ی کار اومدی؟

-اشکالی داره؟

-نمیدونم والله... با کمی مکث گفت: تو چند سالته دخترم؟

دخترم... آی خندم گرفته بود از این حرفش... لبخند عمیقی زدم... اما اون جدی جدی نگام میکرد... الهی... مگه خودت چند سالته پدر جان... قیافه اش که میزد 26 27 باشه... البته رعنا میگفت 29 ... ولی کمتر میزد.

با شرمندگی گفتم: من 22 سالمه...

یهو رو مبل سیخ نشست.

-واقعا؟

-بله؟

-اینو جدی گفتی؟

-بله ...

انگار خودشم فهمید زیادی شوک شده ... یه تک سرفه کرد و گفت: خوب کمتر میزنی... به پشتی مبل تکیه داد وگفت: خوب رعنا شما رو روشن کرده که وظایفتون چیه درسته؟

-بله ... فقط هفته ای چند روز بیام؟

چشمهاشو ریز کرد به سمتم خم شد وگفت: واقعا واسه ی کار خونه اومدی؟

========================================

چشمهاشو ریز کرد به سمتم خم شد وگفت: واقعا واسه ی کار خونه اومدی؟

-من متوجه نمیشم مشکلی هست؟

یه کم خیره خیره نگام کرد و دوباره تکیه داد وگفت: خیر...

اهمی کرد و با صدایی که کمی قدرتمند بود گفت: خوب... من پارسوآ پاکزاد هستم...

چی چی؟؟؟

راسو؟؟؟

از جاش بلند شد و به سمت اشپزخونه رفت وگفت: اونقدر شوکه ام که یادم رفت پذیرایی کنم... شرمنده...

وکمی بعد با یک سینی محتوی دو فنجون چای برگشت وگفت:بخاطر شغلم زیاد خونه نیستم... آرشیتکتم و به تازگی هم دارم تز ارشد ِ ...

وسط حرفش اومدم وگفتم: عمران...

باز خیره خیره نگام کرد وگفت: بله... دارم پایان نامه امو تکمیل میکنم.

قبل از اینکه بخواد حرف دیگه ای بزنه ... در ورودی باز شد و یه دختر کشیده و قد بلند وارد خونه شد ... درحالی که یه کیف صورتی کمری و به کمرش بسته بود و کیف سیاه گیتار که دوبرابر خودش بود روی شونه اش اویزون کرده بود و ال استارهای صورتی به پا داشت .... با مانتویی سورمه ای که دگمه هاش از بالا تاپایین باز بودن... بهمراه شالی که عین دستمال گردن دور گردنش انداخته بود وارد خونه شد.

حس کردم باید بلند بشم...

از جا بلند شدم و پارسوآ هم متعاقب ایستادن من سرپا شد و گفت: معرفی میکنم...

دختره با صدای پارسوآ به سمت ما چرخید وگفت: اِ... سلام... تو خونه ای؟

پارسوآ : سلام... پرند ایشون...

قبل از اینکه پارسوآ حرفش تموم بشه پرند گفت: دوست دخترته ؟ و خیلی زود خودشو به من رسوند وگفت: با قبلی ها خیلی فرق داره... چه عجب نرفته ارایشگاه... اوه چادری هم هست؟

پارسوآ بازوی پرند رو بشکون گرفت وگفت: داری اشتباه میکنی عزیزم...

پرند با جیغ گفت: وحشی... کبود شد...

پارسوآ سری تکون داد و گفت: ایشون...

باز پرند میون کلامش اومد وگفت: ایشون هرکی که هست ازش خوشم میاد ... میتونی باهاش ازدواج کنی...

و رو به من گفت: فقط خانم حواست باشه که مهریه ات زیاد نباشه این بمیره( به پارسوآ با انگشت اشاره کرد و ادامه داد) کل ارثش به من میرسه پس واسه میراث شاخ وشونه نکش... دوتا از اتاقای طبقه ی بالا مال منه ... یکی اتاقمه ... یکی هم اتاق موسیقیمه... خوشم نمیاد بدون حضورم کسی بره تو اتاقام... روی اخلاق ورفتار منم هیچ اظهار نظری نمیکنی... چغلی هم موقوفه... تو زندگی خودتو داری منم همینطور... اینا رو رعایت کنی دنیا بهشته ... اکی؟

خنده ام گرفته بود. این دختره هم قیافه ی بانمکی داشت. هم لحن دوست داشتنی و مهربون... پوست سفید و چشمهای وحشی وسیاه کشیده و لبهای برجسته و گونه های خوش فرم... بینی کوچیک گوشتی با چتری های سیاهی که تو پیشونیش ریخته بود و موهاش و از پشت دم اسبی بسته بود ... احتمالا خواهرش بود ... یعنی با اون ابروهای کلفت که مطمئنا بخاطر قوانین مدرسه عمرا کوتاه بلند میشد امکان نداشت فکر کنم این زنشه... واقعا من گاهی به مغزم باید افتخار کنم ... دختره منو با نامزد داداشش اشتباه گرفته من دارم فکر میکنم این زنشه ... ای ول تی تی جان تو ترشی نخوری یه چیزی میشی! ذهن نانازم نتیجه گرفت بخاطر شباهت هایی که باهم داشتند... پس حتما خواهرش بود!

پارسوآ با حرص گفت: رعنا جون ایشونو فرستادن تا برای ما...

وبا مکث دنبال کلمه میگشت که خودم کمکش کردم وگفتم: اشپزی کنم...

پرند لبخندی زد وگفت: واقعا؟ ای ول... پس رفت و امدت به اتاقای بالا مجازه ... میگم این از این سلیقه ها نداره ... خواستی تورش کنی هم مشکلی نیست... من اکی ام...

پارسوآ با حرص گفت: میتونی بری تو اتاقت لباستو عوض کنی...

پرند: با کمال میل... راستی اسمت چی بود؟

لبخندی زدم وگفتم: تینا... تینا تابان...

پرند: اسمت بهت میاد... اکی تینا ... فعلا ... می بینیم همو؟

پارسوآ نفس کلافه ای کشید وگفت: پرند بعدا راجع بهش صحبت میکنیم...

پرند چشمکی زد و گفت: اکی... و به سمت پله ها رفت و دو تا یکی ازشون بالا رفت.

پارسوآ پوفی کشید وگفت: یه ذره پرحرفه...

لبخندی زدم وسرجام نشستم و فنجون چاییمو برداشتم پارسوآ گفت: خوب اینم کسی که باهاش زندگی میکنم...

داشتم چاییمو قورت میدادم که پارسوآ گفت: دخترم پرند که شناختیش...

چایی به طرز وحشتناکی پرید تو گلوم... چنان به سرفه افتادم که حس کردم دارم خفه میشم...!!!

خواست بزنه پشتم که دستمو به علامت نمیخواد بالا اوردم... دختر؟؟؟

با هول گفت: شما خوبین خانم تابان؟

-شما دختر دارین؟ شما مگه ازدواج کردین؟ واقعا دختر دارین؟ واقعا پرند دختر شماست؟ اینو جدی گفتید مگه چند سالتونه شما؟؟؟

اصلا سوالام تحت اراده ی خودم نبود ... رگباری داشتم می پرسیدم... واقعا اون دختر داشت؟ اون اصلا بهش نمیومد ازدواج کرده باشه... چه برسه به دختر؟؟؟ اونم تو این سن.... پرند کمه کم سیزده سال وداشت!

پارسوآ لبخندی زد وگفت: خوب من یه کم زود ازدواج کردم...

یه لحظه گفتم: اخه چقدر زود ...

سوالام همش تو ذهنم بودن البته بعضی هاشونم بخاطر هیجانی که بهم وارد شده بود عین استون پریده بودن... با این حال واقعا هنوز شوک بودم... یعنی شوک بودمااا ...

با گنگی باز گفتم: شما چند سالتونه؟

پارسوآ پاشو رو پاش انداخت وگفت: فعلا بیست و نه... به زودی سی ...

-بعد پرند چند سالشه؟

پارسوآ لبخندی زد ... انگاراز قیافه ی باباقوری متعجب من خوشش اومده بود ...

پارسوآ : پرند هم سیزده سالشه ...

مغزم داشت جمع و منها و تفریق وضرب و تقسیم میکرد...

فکرمو بلند بلند گفتم: یعنی هفده سالگی ازدواج کردید؟

پارسوآ با همون لبخند گفت: خیر... هفده سالگی پدر شدم...

ای دل غافل... عجب چیزی بود این... البته تو فامیل داشتیم ... اصلا پدر خودم با طاها فقط بیست سال اختلاف داشت ... ولی پارسوآ ... اه ه ه ه ه...

مخم هنگ بود به شدت ...

پارسوآ فنجون خالی و که اصلا نفهمیدم که تمامشو خوردم وبرداشت وبه اشپزخونه رفت.

با صدای موبایلم از تو کیفم در ش اوردم . اما بخاطر مغز هنگم اصلا نتونستم جواب بدم و تماس قطع شد. گوشیمو رو میز گذاشتم تا اگه دوباره زنگ خورد جواب بدم...

باز مخم پر کشید سمت پدر کوچولو...

وای چه پدر باحالی... خدا شانس بده ... یه لحظه توهم زدم فکر کن پارسوآ با یه همچین استایلی بیاد دم مدرسه ی پرند اینا... اه ه ه... دخترا واسه اش خودکشی میکنن... عجیب دلم میخواست بدونم زنش کجاست...

ازاشپزخونه گفت:اولین بار نیست کسی تا این حد شوکه میشه... دیگه من و پرند عادت کردیم.

درحالی که رو به روم مینشست گفت:مدارکتون رو اوردید؟

به سختی نگاهمو ازش گرفتم... این جوون خوش تیپ اصلا بهش نمیومد یه پدر باشه... اونم چی... پدر یه دختر سیزده ساله... یعنی... وای اخر سوژه است... تو هفده سالگی... عزیــــــــــزم م م ... دیده بودم مادرهایی که پونزده شونزده سال با بچه هاشون اختلاف سنی داشتن اما این یکی... اه ه ه...

کولمو برداشتم وبه زیپش نگاه کردم... به زیپ نگاه میکردم وفکر میکردم که چی میخواستم از کوله ام دربیارم...

با صدای پارسوآ که گفت: شناسنامه ...

انگار فهمید که ذهنم کلا قفل کرده... شناسنامه وکارت ملی وکارت دانشجویی و مدرک کاردانی کامپیوترم و کلا بهش داد م و پارسوآ یه نگاه به شناسنامه ام کرد ویه نگاه به عکسم و یه نگاه به خودم و خیلی ناشیانه و غیر حرفه ای به صفحه ی دوم نگاه کرد... روانی خر... بی اراده یه نیشخندی زدم و پارسوآ گفت: راستش تا چند وقت پیش که خودم تنها زندگی میکردم... احتیاج داشتم فقط یه روز بیاین ... اما با اومدن پرند... فکر میکنم حداقل دو روز و حداکثر چهار روز شما باید تشریف بیارید... براتون مقدوره؟

من که بیکار بودم.

سرمو تکون دادم وگفتم: بخواین هر روزم میتونم بیام...

پارسوآ : واقعا؟

-اگه بخواین... وقتم ازاده...

پارسوآ: شغل قبلیتون چی بود؟

-فروشنده بودم... تو بوتیک کار میکردم...

پارسوآ: حالا چرا کار نمیکنین....

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: مغازه اجاره اش تموم شد ... من و صاب کارمم بیکار شدیم...

پارسوآ هومی کشید وگفت: خوب شما از فردا میتونید بیاید... ترجیحا سه روز... روزهای فرد... مشکلی نیست؟

-نه...

پارسوآ : من زیاد تمیزی خونه برا م مهم نیست... بخصوص که برای مرتب کرد ن و گرد گیری کارگر هست و هفته ای یک بار میاد... فقط اشپزی و امور اشپزخونه با شماست ... البته ترجیح میدم یه نظارت کوچیکی هم روی پرند داشته باشید ... کی میاد و کی میره...

-چغلی شو نمیکنم...

پارسوآ خندید ... از خنده اش خوشم اومد ... دندون های ردیف و سفیدی داشت و بامزه گوشه ی چشمش چین میخورد... با همون خنده گفت: نه ... فقط دیرو زود نیاد و نره کافیه...

-باشه ... دیگه؟

پارسوآ :همیناست... راستی راجع به حقوقتون نمیخواین بپرسین؟

-چرا خوب...

پارسوآ: من ماهیانه حساب کنم خدمتتون یا روزانه؟

-ماهیانه بهتره فکر کنم...

پارسوآ: ماهی 400 کافیه؟

-چهارصـــــــــــــد؟

پارسوآ: کمه؟

-نه اقا زیادم هست... چه خبره 400... علف خرس که نیست پوله...

پارسوآ با تعجب نگام میکرد و منتظر بود من بفهمم که کلا چه پرتی پروندم!

با من من گفتم: اخه این قیمت خیلی زیاده ... حلال نیست...

پارسوآ: وقتی من راضیم...

با اخم گفتم: شما که نمیخواین به من صدقه بدید؟

پارسوآ:خیر... اصلا خودتون تعیین کنید...

-ماه 4 هفته است... هر هفته سه روز بیام... هر روز شما سی تومن به من تقبل کنید میشه به عبارتی...

داشتم حساب کتاب میکردم که پارسوآ گفت: سیصد و شصت تومن... با خنده گفت: حالا چهل تومن این ور و اون ور تر چه فرقی میکنه ... همون چهارصد... قرارداد بنویسم؟

-دستی؟

پارسوآ: نمیدونم... میخواین شاهد بیارین ...

-شما از من ضمانتی نمیخواین؟

پارسوآ: چرا سه تا چک یا سفته ی سفید امضا...

با تعجب گفتم: واقعا؟؟؟؟

پارسوآ لبخندی زد وگفت: نه شوخی کردم... ضمانت شما همون معرفی رعناست. منم به شما اعتماد میکنم... دست تو جیبش کرد ودوتا کلید بهم داد وگفت: از فردا هشت صبح تا هشت شب روزهای فرد منتظرتون هستیم...

در حالی که به سمت میز ی رفت و با یک کاغذ برگشت وروش شروع به نوشتن کرد گفت: خانم تابان اگه از عهده اش برنمیان هم بهم بگین ... اگه براتون سخته ... رفت و امد و کار خونه ... وهر مشکلی که هست با من درمیون بگذارید باشه؟

-بله حتما ...

پارسوآ: پایین اینجا رو امضا کنید ...

به دستخطش نگاه کردم. نستعلیق محض بود بابا ای ول دمش گرم . رعنا خدا خیرت بده... !!! متنش درست وصریح بود.

امضا کردم و پارسوآ ورق و ازم گرفت و یهو دوتاش کرد وگفت: اصلش با شما ... این کاربنیه هم با من...

لبخندی زدم و گفتم: ممنون ... فردا پنج شنبه... راس ساعت میام...

پارسوآ : بله ... منتظرتون هستیم... راستی شمارتون هم بدید داشته باشم اگر مشکلی بود و جایی رفتیم بهتون اطلاع بدیم...

-بله ... و شمارمو دادم وشمارشو گرفتم. خدا بخیر بگذرونه ... اینطور که بوش میومد با این قیافه ی تودل برویی که این داشت ... خدایا خودمو رسما وجدا به تو سپردم!!!

========================

--------------------------------------------------------------------------------

PArsoo.A

پارسوآ...

پارسو ... یه مکث حالا آ... حالا تند بخونید: پارسوآ... اکی؟؟؟

تو داستان گفتم معنی اسمشو...

یه چیزی من یه دوست دارم چادریه با عقاید فوق العاده سفت وسخت .... کوله اشو رو چادرش میندازه/

یه فامیلم داریم ک الان ایشون بیست و هشت سالشونه و دختر و پسر دوقلوشون دوازده سالشونه/البته مادر بچه ها اصالتا نروژی هستش و همونجا زندگی میکنن اما میشه نوه ی دخترعمه ی مامان بزرگم... یه چی تو این مایه ها

عقاید تی تی ربطی به چادر نداره... فلسفه ی عقیده و اعتقاد مذهبی کاملا از هم جداست... در ادامه بحث هایی که از دیده ها و شنیده هام هست ومستند هستن

چادر سد نیست... محفظه هم نیست... چادر حجابه... حجاب مانع راه نیست... ادامه ی راهه

=============================

کمی بعد خداحافظی کردم واز خونه اش زدم بیرون ...

زیاد مسئله ای نبود که بخواد فکرم و درگیر کنه منهای خوش تیپی و یه مدل خاص بودنش و این که یه پدر کوچولوی ناناز بود ... اولش یه ترسی داشتم اما حالا دیگه ازش نمیترسیدم ... از جوونیش نمیترسیدم ... از اینکه ممکن بود بی بند وبار باشه نمیترسیدم... شاید بخاطر وجود پرند بود که استرس نداشتم ... اخی پرند فقط نه سال از من کوچیکتره ... اصلا هراس و ترس نداشتم یعنی نمیترسیدم که هیچ خیلی هم اروم وریلکس بودم... وای چقدر بامزه یه بابایی کوچولو ... که خیلی جوونه ... چقدر با بچه اش بامزه کل کل میکرد ... چقدر باهم راحت وصمیمی بودن ... یه حس غریب حسودی تو وجودم وول میخورد ... یه کلمه ی حسرت امیز به اسم ای کاش تو سرم اسکی میرفت... ای کاش من و بابام هم...!

یه پوفی کشیدم و سعی کردم بیخالش بشم... سرمو توکیفم کردم تا گوشیمو در بیارم و رادیو گوش بدم که اه از نهادم بلند شد.

گوشیم و احتمالاروی میز جلوی مبل جا گذاشته بودم... چون تو کیف وجیبم نبود.

ناچارا به اون قصر برگشتم... یه حسی تو دلم گفت با کلیدی که بهت داده در و باز کن.

شیطنت به منطقم غلبه کرد ودر وبا کلید باز کردم.

وارد باغ شدم.

قبل اینکه کلید دوم و توی در شیشه ای چوبی ورودی که به سالن راه داشت بندازم صدای داد پارسوآ رو شنیدم که گفت: رعنا واقعا که اگه اینجا بودی میکشتمت ...

مطمئن بودم رعنا اونجا نیست چون حرفهای پارسوآ رو یکطرفه میشنیدم... چه داد و هواری میکرد اصلا به ظاهر ارومش نمیومد.

پارسوآ : چی؟؟؟ اهان... اون وقت شما یه عروس فرنگی وفرستادید که برای من کار کنه؟؟؟

پارسوآ :رعنا جان... من دست شما رو خوندم... این دختره با این سن و سالش... با این بر و رو واقعااز سر نیاز به کار اومده اینجا؟ نه بابا ...

پارسوآ : برو بابا ... مگر دستم به تو و شهروز نرسه ... حالا دوتایی واسه ی من نسخه می پیچید؟

پارسوآ :بله بله ... لطفتون شامل حال من شده که یه دختر با این سن کم و فرستادید خونه ی من که چی بشه؟ رعنا واقعا پیش خودت چه فکری کردی؟

پارسوآ :خدا رحم کرده قیافه ی درست و حسابی هم نداره ... من که اینو هر جور شده دکش میکنم ... خیال کردی... من اینقدر ببو گلابی شدم رعنا خانم؟

در سالن وباز کردم.

پارسوآ با داد گفت: این دختره رو ...

و ساکت و مبهوت به من نگاه کرد.

سرمو پایین انداختم و پارسوآ با تته پته توی گوشی گفت: رعنا فعلا و تماس و قطع کرد.

اهمی کردم وگفتم: ببخشید گوشیمو جا گذاشتم...

پارسوآ با دهن باز بهم نگاه میکرد.

یک لحظه بعد به خودش اومد وگفت: بله ...

به سمت میز رفتم وبرش داشتم وخواستم چیزی بگم که هیچی به ذهنم نرسید.

پارسوآ تند گفت: شما حرفهای منو ...

میون حرفش اومدم وگفتم: اگه دوست ندارید براتون کار کنم بهم بگید... و چادرمو جلو کشیدم و مرتب کردم.

پارسوآ با کلافگی چنگی به موهاش زد وگفت: من ... راستش نه ... در واقع می بخشید خانم... خانم...

اسممویادش رفته بود.

با لحن اهسته ای گفتم: تینا تابان هستم...

هم اسم وهم فامیلیمو گفتم که هرچی خواست صدام کنه .

پارسوآ : بله خانم تابان من... در واقع... باید ببخشید.

-خواهش میکنم ... دستمو تو جیبم کردم و کلید ها رو دراوردم وگفتم: پس اون قرارداد هم شما پاره اش کنید دیگه...

پارسوآ با دوگام خودشو به من رسوند وگفت: نه خانم تابان ... شما ناراحت نشید از حرفهای من... من یه مقدار زود قضاوت کردم ... یعنی اصلا... باید ببخشید.

-نه خوب اگه شما دوست ندارید براتون کار کنم خوب زور که نیست...

با اینکه خنده ام گرفته بود و حرص میخوردم ولی دلم نمیخواست کار و از دست بدم... حداقل تا پیدا کردن یه کار جدید... امیدوار بودم که کار و از دست ندم.

پارسوآ با شرمندگی گفت: نه نه اینطور نیست ... من فقط ... در واقع هیچی اصلا ... من منتظر شما هستم باشه؟

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: راستش فکر کنم شما یه کمی زود قضاوت میکنید ... شما که هنوز کار منو ندیدید... اگه مشکلی با من داشتید به خودم بگید...

پارسوآ با کلافگی گفت: بله حتما...

کلید و تو جیبم برگردوندم و پارسوآ گفت: خانم تابان ... به هرحال من یه مقداری زودجوشم... امیدوارم منو ببخشید.

-نه خواهش میکنم ... مهم نیست ...

پارسوآ تا دم در بدرقه ام کرد و گفت: پس منو پرند منتظرتون هستیم...

-بله حتما...

خواستم خداحافظی کنم که گفت: خانم تابان...

از این خانم تابان گفتنش حرصم گرفته بود با این حال گفتم: بله؟

پارسوآ: بازم من ازتون معذرت میخوام.

-خداحافظ...

پارسوآ هم جوابمو داد و منم از خونه خارج شدم.

کل ذهنم داشت بهش فحش میداد اما از الفاظی که بهم نسبت داده بود خوشم میومد... عروس فرنگی!

بامزه بود.

پس احساس خطر کرده بود که به رعنا اولتیماتوم داده بود که فلانی اگه اتفاقی با این عروس فرنگی بیفته همش تقصیر توه که یه دختر جوون فرستادی خونه ام واسه ی کلفتی!!!

من چه خجسته بودم که دلشاد و بیخیال از حرفها و حرص وجوشش خنده ام گرفته بود.

نمیدونم چرا ازش نمیترسیدم ... وجود پرند بهم این اجازه رو میداد که ریلکس باشم.

ولی هنوز نفهمیده بودم من به چشمش زشت بودم یا عروس فرنگی؟

سرمو تکون دادم ... خدایا من چه فکرایی که نمیکنم. من تجربه ی با مرد کار کردن و داشتم ... پس خیلی برام سخت نبود بخصوص حضور پرند خیلی کمک بود.

خدا خدامیکردم اونم چنین ادمی باشه . خوبیش این بود که حس میکردم مرد خانواده است و همین از استرس و نگرانی های من کم میکرد.

حالا من عروس فرنگی بودم یا زشت ؟؟؟ حالا گرفتم چرا در بدو ورود بهم گفت دخترم... پس فکر کرده خیلی کم سن و سالم... عزیزم ... چقدر بامزه بود! راستی زنش کجا بود؟ رعنا میگفت مجرده ... پس یا جدا شده یا زنش فوت شده ... یا ... شونه هامو بالا انداختم و سرمو کردم تو گوشیم. از گوشیم باید ممنون می بودم که اجازه داد بفهمم هنوز هیچی نشده راجع به من چه فکری میکنه... عروس فرنگی! خنده ام گرفته بود.هندزفریمو گذاشتم تو گوشم وصدای رادیو جوان ... موج اف ام...

مجری مورد علاقه ام اقای اهورا اخوان نبود ...امروزم از حرصی که از دیروز تا حالا از دست فریبرز میخوردم برنامه ی باز بارون و نشنیدم!

مجری مورد علاقه ام اقای اهورا اخوان نبود ...امروزم از حرصی که از دیروز تا حالا از دست فریبرز میخوردم برنامه ی باز بارون و نشنیدم!

با وجود ترافیک و بساط چهار تا چهار راه و چهل تا چراغ باز خوب رسیدم خونه ... مسیرش برام راحت بود . با اینکه مجبور بودم دو تا اتوبوس سوار بشم و یه خرده هم پیاده روی داشت اما در کل خوب بود اصولا هر مسیری که بتونم با اتوبوس برم و بیام برام راحت و سر راست محسوب میشه .

در وباز کردم ووارد خونه شدم.

چراغ پیامگیر تلفن روشن و خاموش میشد ... به سمتش رفتم ودرحالی که لباس هامو دونه دونه درمیاوردم... صداها رو میشنیدم...

-سلام تی تی... خوبی؟ خاک برسر بی معرفتت کنم که یادی از ما نمیکنی... بهم زنگ بزن ... دلم برات تنگ شده خره... پرنیان.

-سلام تی تی جان .... حالت خوبه؟ رفتی خونه ی مهندس؟ چطور بود؟ رسیدی خونه یه زنگ بزن خبرشو بهم بده... قربانت.

-سلام تی تی... نیستی؟ هستی؟ هستی؟ نیستی؟ این صدای کیمیا بود... صدای خنده ی روشنک اومد و یهو صداش بلند شد که تند تند میگفت: از روشنک به تی تی.... از روشنک به تی تی... از روشنک به تی تی.... از روشنک به تی تی.... تی تی تی تی تی تی ....هوی تی تی ... واسه جمعه برنامه نذاری ها ... این یارو بود ... سراج... میخواد شب شعر برگزار کنه ... تی تی اخر هفته قراره با بچه ها دور هم باشیم... خر نشی نیای... بخدا میکشمت.... تمام... خششش... این صدای بیسیم بود...

وایسا وایسا... تی تی اون ساز نازتم بیار... یادت نره. .. کلی پیش استاد سراج واسه ات تره خرد کردما... تی تی ... یه خرده نشاسته بخور صدات اینا باز بشه ... مجلس و باید گرم کنی ها .... بی ریاست ... بوس بوس... می بینمت... تمام...خشششششش.

از دست خل و چل بازی های روشنک بلند بلند واسه ی خودم میخندیدم... به به بچه های یونی چه عجب. یا یادی از من نمیکردن یا هم اینطوری دسته جمعی خبری میگرفتن... دوسالی که باهاشون گذرونده بودم خوب بود.

شب شعر... هووم.... بد نبود... دوست داشتم. سراج ... مسعود سراج... استاد فارسی عمومیمون بود که با دوسه تا از دخترا خیلی عیاق شده بود ... نه که جوون هم بود و مجرد ... این بود که خیلی با اکیپ دخترها جور شده بود ... اخر هفته ... مهمونی... اوه یعنی کلی بچه های یونی بودن... واین یعنی... هی تی تی خانم لباس نداری!!!

به سمت اتاق خودم و عزیز رفتم ...

عزیز خواب بود سعی کردم با ارامش در کمد و باز کنم ... با دیدن لباس هام فکر کردم اخرین باری که به مهمونی رفتم واقعا کی بود؟! هان یادم اومد ... تولد پرنیان رفتم ...

البته اونجا چون جمع دخترونه بود یه پیراهن یاسی ساتن استین کوتاه که تا سرزانوم میومد پوشیدم... اینجا مختلطه ... هی وای من ... عین ادم باید لباس بپوشی... دوباره به گشت و گذار توی کمد پرداختم... با دیدن ساک جین های مارکم ... فکر کردم اگه یه تونیک بلند شیک مارک هم بخرم بدک نیست. یا یه سارافون . با کفشهای اسپورت مشکیم جوردرمیومد...

فقط باید میرفتم یه جایی و خداتومن خالی میشدم...!

فردا باید به منزل مهندس یا همون پدر کوچولو ورود میکردم... اخی... تمام فکرم پیشش بود. یه جورایی با اون قیافه ی نمکی و سفیدش و اینکه میدونستم یه دختر سیزده چهارده ساله داره زندگیش برام خیلی جالب بود.

مغزم بدجور درگیر شده بود ... همش در حال حساب کتاب کردن بودم ... بهم گفت تو هفده سالگی پدر شده ... پس یعنی شونزده سالگی ازدواج کرده ... عزیز دلم... بچه ی شونزده ساله مگه میدونه زندگی چیه؟ اخــــــــــــی... حتما پرند و پارسوآ خیلی با هم صمیمی هستن ... چه ناز اسم جفتشون هم با پ شروع میشه ... اخ که دوست داشتم مادر پرند هم ببینم . البته این حرفهای رعنا راجع به اینکه میگفت مجرده و غمگینه و افسرده است و وارث ثروت خانواده اشه ... یعنی زنش فوت شده یا جدا شده؟ گفت پرند تازه برگشته ... این بازگشت از کجا بود؟

واقعا یه نفر چقدر میتونه فضول باشه ... خوب دلم خوشه معمای زندگی مردم و حل کنم دیگه ...

سرمو تکون دادم منم دلم به چه چیزهایی خوشه ها... از جام بلند شدم . باید میرفتم برای جمعه یه فکری به حال لباس میکردم . بعدش هم یه سری وسایل و باید می بردم خونه ی پارسوآ که هی هر روز هر روز با خودم خر کش نکنم.

وقتی از جلوی اینه رد میشدم یه نگاه بخودم کردم. عروس فرنگی که قیافه ی درست و حسابی نداره و احتمالا خیلی زشته!

موهای لخت مشکیم مصری کوتاه شده بود ... صورت گرد و تپلی داشتم با یه پیشونی صاف که به قول روشنک جون میداد واسه کف گرگی زدن... رنگ پوستم کمی تا قسمتی سبزه بود.ابروهای مشکیم خدا دادی نازک بودن و هلالی ... خیلی دوست داشتم هشتی بودن اما خودم میزدم خراب میکردم ارایشگاه هم که هی وای من ... جیزه ... پاشم سرخود و تنها برم ارایشگاه که چی بشه؟! همین فقط زیر ابرو و سیبیلای نداشتمو یه خرده دست کاری کرده بودم و تمیز بود کافیه. چشمهامم کمی کشیده و حالت دار بود و به رنگ قهوه ای خیلی تیره که به مشکی میزد... یه بینی گوشتی داشتم که از نیم رخ یه خرده قوس داشت ... چون تو بچگی با صورت زیاد زمین خوردم... ولی تمام حسن دماغم این بود که خیلی کوچیک بود باز به قول روشنک من با این دماغ چطوری نفس میکشم! با وجود اون یه قوس استخونی که فقط از نیمرخ مشخص بود دماغم و خیلی دوست داشتم. لبهامم به نسبت تک تک اجزای صورتم متوسط بود و صورتی. نه خیلی قلوه ای و انجلینا جولی نه خیلی باریک و نه خیلی شتری... بد نبود. دندون هامم به مدد ارتودنسی خدا رو شکر صاف بودن و واسه خندیدن مشکلی نداشتم. قدم متوسط رو به کوتاه بود ... هیکلمم لاغر و باربی بود از اون ادم ها که عین گاو میخورن و چاق نمیشن! البته خیلی هم نمیخوردم / بهتر بگم زود سیر میشدم ... تمام شانسی که اورده بودم تپلی صورتم بود که تیرگی رنگ پوستم و زیاد به رخ نمیکشید وگرنه عین زغال اخته میشدم. فقط از رنگ پوستم بدم میومد... ادم های رنگ روشن میتونستن خودشونو تیره کنن اما من بدبخت !!! سرمو تکون دادم ... سبزه با نمک بودم... ولی هیچ وقت هیچ کس بهم نمیگفت من خیلی خوشگلم یا خیلی جذابم بخصوص اینکه اهل ارایش هم نبودم تمام هنرم پن کیک زدن بود و رژ گونه تا صورت تپلم و یه ذره به مدد رنگ و لعاب برجسته نشون بده و سرعت گیر داشته باشه ... معمولی بودم حداقلش این بود که نقصی نداشتم همین بس بود ... اهان مامان خدابیامرزم خیلی میگفت سیاه چشمونتو قربون ... خدا رحمتش کنه مامانم قربون دست وپای بلوریم نره کی بره؟ سفید نیستم که نیستم... اصلا حالا که اینطور شد ... سفيد سفيد صد تومن، سرخ و سفيد سيصد تومن، حالا كه رسيد به سبزه هر چي بگي ميارزه ! والله... خیلی هم خوشگلم... یه زبون درازی به اینه کردم و رفتم دنبال کار خودم.

اولین کارمم این بود که به رعنا زنگ بزنم و هم ازش تشکر کنم هم ببینم میتونم از زیر زبونش بیرون بکشم که مهندس راجع به این عروس فرنگی که قیافه ی درست و حسابی هم نداره چی دیگه گفته... این اصطلاح عجیب به دلم نشسته بود.

بعد از چند تا بوق رعنا گوشی و جواب داد و بعد کلی احوال پرسی و تشکر از هر راهی رفتم به بن بست خوردم و در نهایت ناچارا رضایت دادم خداحافظی کنم... از این رعنا حرف بیرون نمیومد انگار.

یه خرده به جمع وجور کردن خونه مشغول شدم و بعد هم رفتم تا برای شام عزیز یه فکری بکنم...

از هشت صبح تا هشت شب که خونه نباشم عزیزم تنها باشه... نگران بودم زخم بستر بگیره . بخصوص اینکه مدت ها بود از خونه بیرون نبرده بودمش... پله ها برام درد سر بود ... زورم نمی رسید روی ویلچر بذارمش و پله هارو ببرمش وبیارمش.همیشه عادت داشتم غذاشو روی یه گرم کن برقی بذارم تا گرم بمونه ... چون عزیزم سرمایی بود زیاد به گرمکن شکایت نمیکرد... خودش اروم غذاشو میخورد هرچی لازم داشت هم از یخچال برمیداشت. تمام سرگرمیش ذکر بود و نمازی که دو باره و سه باره بخاطر فراموشی از نو میخوند. گاهی هم میخوابید و کتابهایی رو میخوند که صد بار خونده اما یادش نمیومد ودوباره از نو ...!

اهی کشیدم و به سمت اشپزخونه رفتم ... پیش به سوی یه زرشک پلوی خوشمزه !

با دیدن ساعت کفم برید. تازه ساعت هفت و نیم بود.من قرار بود ساعت هشت خونه ی مهندس باشم... ناچارا کلید و انداختم و وارد خونه شدم. سوز اول صبح خیلی سرد بود.

به ارومی وارد خونه اشون شدم. مشخص بود هنوز کسی بیدار نشده ... بخصوص اینکه پنج شنبه هم بود و پرند احتمالا مدرسه نداشت. یعنی دوره ی ما از شنبه تا پنج شنبه تا ساعت دو باید میرفتیم مدرسه ... الان که دبستان ها وضعیت تحصیلی توصیفی شده نمره رو که برداشتن کنکورم که میخوان بردارن... یعنی من و هم نسلهام باهم بریم خودکشی دسته جمعی کنیم...! ایش ... اینا درس میخونن ما هم درس میخوندیم!

به سمت اشپزخونه رفتم ... ساک و کوله امو یه گوشه گذاشتم ... با دیدن سینک که پر از ظروف کثیف و نشسته بود و جعبه های پیتزا و همبرگر که روی میز چهار نفره ی کوچیک که وسط اشپزخونه بود دوزاریم افتاد که هنوز هیچی نشده کلفتی کردنت شروع شد تی تی خانم! استین های مانتومو تا زدم و ساق دستی که میپوشیدم و دراوردم... و مشغول شدم.

با دیدن یه ویترین بار که در کنج اشپزخونه قرار داشت و بطری های خوشگل نوشیدنی های جیز شصتم خبردار شد که این اقای مهندس پدر بر خلاف ظاهر اروم و با نمکش شیطنت زیادی داره ...

اشپزخونه تو زمان کمی مرتب شد ... ساعت هشت و ده دقیقه بود. با گشت و گزار توی کابینت ها کتری و قوری و پیدا کردم و چای و دم کردم.

در یخچال و فریزر ساید بای ساید نقره ای که رو به روی سینک ظرفشویی و اجاق گاز قرارداشت و هم همزمان باز کردم که ببینم چی هست و چی نیست. خوشبختانه جفتشون پر ملات بودن، با دیدن نون هایی که توی فریزر بود اون ها رو برداشتم و با کمی ور رفتن با ماکرویوو که دقیقا روی اپن قرار داشت کنار پلو پز و ابمیوه گیری ، داغشون کردم .

میزچهار نفره ای تو اشپزخونه قرار داشت. ماشین لباس شویی و ماشین ظرفشویی هم کنار یخچال در امتداد هم قرار داشتند... سفره ای و روی میز پهن کردم و بساط صبحونه رو میچیدم که حس کردم کسی داره نگام میکنه.

سرمو بلند کردم با دیدن قیافه ی ژولیده ی پارسوآ که بدون عینک که خیلی قیافه اش بچه تر و البته با نمک تر بود با اون چشمهای حالت خمار و پف کرده که در درگاه اشپزخونه ایستاده بود استین های مانتومو پایین دادم و سلام صبح بخیری گفتم و اون با خمیازه ی بلندی گفت: سلام ... شما کی اومدید؟

به ساعت نگاه کردم هشت وسی دقیقه بود.

لبهامو گزیدم وگفتم: امروز زود رسیدم... هفت و نیم...

پارسوآ: جدی؟... و زل زد به من.

کلافه از نگاه خیره اش گفتم: اتفاقی افتاده؟

پارسوآ کله اش و خاروند وگفت: اتفاق؟ نه ... نه ... یعنی میدونید... سرشو تکون داد وگفت: هیچی...

-خوب اگه چیزی هست بهم بگید؟

کش و قوسی اومد وگفت: توقع نداشتم اینجا ببینمتون...

-یعنی نباید میومدم؟

پارسوآ: نه نه ... منظورم این نبود...

-پس چی؟

پارسوآ: خوب فکر نمیکردم با اتفاق دیروز تشریف بیارید...

-اگه مشکلی هست برم؟

پارسوآ:نه از جانب من که مشکلی نیست...

-پس میتونم کار کنم دیگه؟

پارسوآ: البته...

خوب حالا چطوری بهش میگفتم من یه اتاق لازم دارم که بساطمو بذارم توش؟ این که کلا با من مشکل داشت ... انگار خوشش نمیومد من باشم.منم که عاشق چشم و ابروش نشده بودم... ولی خدایی خیلی ناز بود! موضوع این بود که تا پیدا کردن یه کار مناسب باید دو دستی که سهله صد دستی به همین جا میچسبیدم.

به دیوار تکیه داده بود و زل زده بود به من... هیز نبود ولی بنظر گیج میومد. از گیجی زیادی خیره خیره نگاه میکرد. فکر کنم هنوز فکر میکرد من جای دخترشم... البته یه دختری که فقط ... اممم... من بیست و دو بودم حالا اونم بیست و نه... بگیر سی... هشت سال باهم بیشتر اختلاف سنی نداشتیم... یه لبخندی به فکرام زدم وفکر کردم خودم باید شروع کنم و رو به پارسوآ گفتم: میشه وظایفم و کامل مشخص کنید؟

پارسوآ کامل وارد اشپزخونه شد و نگاهی به اطرافش انداخت ... رضایتمند لبخندی زد وگفت: شما زحمتشو کشیدید؟

-بله...

پارسوآ با همون لبخند گفت: بسیار خوب... موهاشو با انگشت عقب فرستاد ولی اونها با لجاجت دوباره روی پیشونیش حضور به هم رسوندند...

دست به کمر ایستاد وگفت: خوب شما وظایفتون معلومه دیگه ... اشپزی و حواستون به پرند باشه... همینا.

- همین؟

پارسوآ چونه اش وخاروند وکمی فکر کرد و یدفعه با صدای بلند گفت: اهان... پرند فاویسم داره ... از پختن باقالی پلو کاملا پرهیز کنید... گوشت قرمز هم فقط توی قرمه سبزی میخوره ... پس لطفا بقیه ی خورشت ها رو با گوشت چرخ کرده درست کنید... دیگه اینکه ... همین . هان نه... منم باد مجون دوست ندارم ولی پرند عاشقشه... خلاصه غذایی که توش بادمجون باشه رودرست نکنید حتی الامکان...

بی سلیقه ی خرفت ... من عاشق بادمجون بودم.

تند گفتم:فوقش دو تا غذا درست میکنم...

شونه هاشو بالا انداخت وگفت: هرجور خودتون میدونید...

یه خرده به صورت متفکرش نگاه کردم که دوباره یدفعه گفت: راستی شما به اتاق هم نیاز دارید نه؟

اخیش... بالاخره حرف دلمو زد.

-بله اگه ممکن باشه...

پارسوآ: پس بفرمایید...

و از اشپزخونه خارج شد و منم با کوله و ساک کوچیکم دنبالش راه افتادم ... با دیدن دوباره اون گرند پیانوی سیاه زیر پله دلم کلی غش رفت ... من عاشق پیانو بودم.

در یه اتاق و باز کرد وگفت: از اینجا خوشتون میاد؟

زیر زیرکی به اتاق نگاه کرد. یه تخت و یه میز بیشتر تو اتاق نبود. تمیز و مرتب ودنج در عین حال بزرگ و نور گیر... مگه میشد بدم بیاد.

لبخند سپاس گزاری زدم وگفتم: مرسی...

پارسوآ: دیگه اینکه ... با کمی فکر گفت: من فعلا چیز زیادی به ذهنم نمیرسه... شما سوالی ندارید؟

-ببخشید؟

پارسوآ: بله؟

-قبله کدوم سمته؟

پارسوآ با دهن نیمه باز یه لحظه نگام کردو چشمشو دور تا دور اتاق چرخوند وگفت: قبله؟ با تته پته ادامه داد: خوب... فکر میکنم...

خوب نمیدونی بگو نمیدونم... نمیخواد فکرکنی! با حرص نگامو ازش گرفتم و دست تو کوله ام کردم وقبله نما رو بیرون اوردم... با دیدن فلشش که به سمت شمال اشاره میکرد خودم گفتم: این سمت...

پارسوآ باز شونه هاشو بالا انداخت وگفت: بله دیگه همین سمته.

دستهاشو تو جیبش کرد وگفت: برنامه ی روزانه ی پرند و با ساعت هاش براتون مینویسم... یه چیز دیگه ...

-بله؟

پارسوآ: من اسم شما رو فراموش کردم...

-تینا تابان...

پارسوآ لبخندی زد وزل زد تو چشمام. منم از نگاهش در رفتم و زل زدم به پارکت زمین.

پارسوآ: خوب من به اسم صداتون کنم؟ یا فامیل؟

-هر طور راحتید...

پارسوآ: شما با کدوم راحت ترید؟

-همه منو تی تی صدا میکنن... حالا میل خودتونه...

پارسوآ: تی تی؟ یعنی شکوفه نه؟

با تعجب گفتم: شما شمالی هستید؟

پارسوآ: خیر ،شما شمالی هستید؟

-نه...

پارسوآ خندید و منم از خنده اش خنده ام گرفت.

-از کجا فهمیدید تی تی به شمالی میشه شکوفه؟

پارسوآ: یه خانم شمالی قبلا اینجا کار میکرد اون به پرند میگفت مثل تیتیل می مونه... اروم وقرار نداره...

-تیتیل که یعنی سنجاقک...

پارسوآ: اره... پرند خوشش نمیومد اون خانم گفت پس بهت می گم تی تی که معنیش باشه شکوفه...

-چه بامزه... حالا معنی اسم شما چیه؟

از دیروز تا حالا هوس کرده بودم این یکی هم بپرسم... از اسمش یاد راسو میفتادم.

پارسوآ: هم معنی پارساست ... زاهد ... از قوم پارسی میاد ...

پرهیزگار... بابا زاهد... تو زاهدی اون ویترین ناناز تو اشپزخونه ات چی میکنه؟ نگو واسه دکوره کلک!!!

چیزی جز سر تکون دادن نگفتم...

پارسوآ: حالا شما شمالی هستین؟

-گفتم که نه ... شما اصالتا کجایی هستین؟

دلیل نمیشه همش اون بپرسه و من هیچی نپرسم ... منم که یه پا فضول.

پارسوآ: من خودم متولد تهرانم ... پدر و مادرم اهل تبریز بودن... شما؟

زهرمار وشما ... چت روم که نیست!

-ما اصالتا اصفهانی هستیم... اما دوستم شمالیه ... این اصطلاحات وکم و بیش از اون یاد گرفتم. مادرم منو همیشه تی تی صدا میزد.

پارسوآ: اهان... خوب تی تی خانم... بعد به صورتم نگاه کرد وگفت: خودتون گفتید هرطور راحتم صداتون کنم دیگه؟

-بله هر طور راحتید... من شما رو چی صدا کنم؟

پارسوآ نگاه خیره ای بهم کرد وگفت: خیلی وقته کسی منو به اسم صدا نزده ...

اوه دیگه داشت پسرخاله میشد.

-من با اقای مهندس راحت ترم تا اقای پاکزاد...

پارسوآ شونه هاشو با بی قیدی بالا انداخت وگفت: هر طور راحتی... من خوشم نمیاد با کسی رسمی صحبت کنم... پس لحن من و برای خودتون تعبیر نکنید اکی؟

یعنی چی... من یه عمره همه چیز و واسه خودم تعبیر میکنم!!! مسخره...! من عاشق تفسیر کردن حرفها بودم.

حالا که اینطور شد کاملا جدی گفتم:

-اتفاقا منم موافقم ... در حیطه ی کاری هرچیزی جای خودشو داره...

پارسوآ ابروهاشو بالا داد و منم باز دوزاریم افتاد که طبق معمول یه پرتی وپروندم.حیطه ی کاری یعنی همون کلفتی؟

ولی قبل از اینکه بگم اکی صدای دختری اومدکه گفت: پارسوآ... کجایی هانی؟

با دیدن یه دختر که یه لباس خواب ساتن کوتاه و حلقه ای مشکی پوشیده بود و روی پله ها ایستاده بود و خیره به من چشم دوخته بود فکر کردم این زنشه... هرچی که بود مطمئن بودم این دختر دومش نیست ... پس زنش بود؟؟؟ ولی هنوز زنگ صدای رعنا که گفته بود مجرده تو سرم بود.

خواستم سلام کنم که پارسوآ با حرص گفت: تو هنوز نرفتی؟ مگه نگفتم خوشم نمیاد پرند بفهمه تو اینجایی... زودتر اماده شو برو تا پرند بیدار نشده...

دختره پشت چشمی نازک کرد و پله ها رو بالا رفت

خیلی نتونستم قیافه اشو ببینم... سوالی که تو سرم یورتمه میرفت و پرسیدم:همسرتون بودن؟

پارسوآ: خیر... دوستم بود... گاهی میاد پیشم...

قبل از اینکه از شوک حرفی که زد دربیام خودش ازجلوی چشمم دور شد. دوست؟حتی از لفظ نامزد هم استفاده نکرد! دیدن ویترین بار کنج اشپزخونه و ندونستن سمت قبله و حالا هم یه دوست با لباس خواب مشکی!!! خدا واقعا بخیربگذرونه...!

هنوز جلوی در اتاقم ایستاده بودم که دیدم اون دختره با یه مانتوی سفید و کوتاه و جین یخی و شال سفید وطوسی از پله ها پایین اومد.

قبل اینکه منو ببینه خیلی زود از در ورودی بیرون رفت و در و هم محکم کوبید.

من کمی خرت وپرت هایی که با خودم اورده بودم و جابه جا کردم و به اشپزخونه رفتم... برای پارسوآ چای ریختم ... با لباس مرتبی وارد اشپز خونه شد یه پیراهن ابی کمرنگ وجین سورمه ای ویه کیف مشکی لپ تاپ... صبحانه اشو با ارامش خورد . بنظرم کم خوراک میومد یعنی صبحونه اش که اینطور نشون میداد ... چون دو لقمه نون و پنیر بیشتر نخورد ... و چایی شیرینشو کامل سر کشید.

قبل از اینکه از جاش بلند بشه رو به من گفت: راستی پرند معلم ریاضی و استاد پیانو داره که میان خونه شما که مشکلی ندارید؟

-معلماشون اقا هستن؟

پارسوآ: بله...

-نه ...

پارسوآ: خوبه... هرچند معلم ریاضیش فقط گهگاه میاد و مداوم نیست. اینم برنامه ی پرنده... تمام نکات و داخلش نوشتم... خوب روز خوبی داشته باشید. من ظهرا معمولا برای نهار نمیام... اما امروز و استثنا هستم... ساعت دو اینطورا میام...

-بله مهندس...

لبخندی زد وگفت: خوبه... فعلا.

یه برگه روی میز گذاشت که برنامه ی پرند و روش با همون خط نانازش نوشته بود.

کمی بعد هم از اشپزخونه خارج شد. شنبه تا چهارشنبه از صبح تا ساعت یک و چهل وپنج دقیقه مدرسه داشت. طبق نوشته های مهندس هم حتما تا ساعت دو و سی دقیقه باید خونه می بود ... روزهای شنبه و دو شنبه ساعت پنج تا پنج و سی دقیقه کلاس ویولن داشت و شیش تا هشت هم کلاس زبان... خوب این به من ربطی نداشت چون من روزهای فرد میومدم. روز سه شنبه ساعت چهار تا شیش هم معلم ریاضی دو هفته یک بار به خونه می اومد.پنج شنبه هم ساعت یازده ونیم تا دوازده و ربع استاد موسیقی پیانو داشت... اوه چه برنامه ی فشرده ای فقط یکشنبه ها بیکار بود... چهارشنبه هم سه ونیم تا چهار کلاس گیتار... چه خبره این همه کلاس موسیقی... بچه خفه شد که میون این همه کلاس.

برنامه رو برداشتم و به اتاقم بردم و زیر شیشه ی میز کنار تخت گذاشتمش... بعد هم به سرم زد تا برم اتاق های طبقه ی بالا رو ببینم.

طبقه ی پایین که جز همون اتاق من و یه حموم و دستشویی که پشت پیانو زیر پله قرار داشت و البته یه اشپزخونه و سالن وسیع که به دو قسمت پذیرایی و نشیمن تبدیل شده بود چیز دیگه ای نداشت.

به طبقه ی بالا رفتم.یه نشیمن کوچیک داشت که دور تا دورش چهار تا در بود. یه در که حموم و دستشویی بود و این دستشویی فرنگی بود. اه چندش... درو بستم و در دیگه رو باز کردم. با دیدن یه تخت دو نفره و میز کنسول سفید و یه میز که روش یه کامپیوتر بود بعلاوه یه میز مهندسی و یه کتابخونه پر از کتاب و یه چراغ مطالعه و یه صندلی گردون هم در اتاق وجود داشت. پس اون دوسته از اینجا میومد؟! اتاق سوم هم خالی بود جز یه فرش و یه کمد دیواری و یه در شیشه ای که پشتش تراس بود و البته یه گیتار ویه ویلون هم کنج اتاق قرار داشت به نسبت خالی بود. و یه سه پایه ی مخصو ص نت خوانی... پس اتاق موسیقی پرند اینجا بود.

و در چهارم که مطمئنا اتاق پرند بود.

قبل اینکه یه تقه به در بزنم پرند در وباز کرد وبا دیدن من لبخندی زد و گفت: سلام...

لبخندی زدم و گفتم:سلام...

پرند: پس کارت جور شد... تینا بودی نه؟

-اره... میتونی تی تی صدام کنی...

پرند: باشه... ولی تو منو پری صدا نکنی ها...

خندیدم و به قیافه اش نگاه کردم. یه بلوز استین بلند خیلی گشاد و یه شلوار که سه تا عین خودش توش چا میشدن پوشیده بود. با تعجب به قیافه اش نگاه میکردم. این دختر با اون دختر دیروزی که تو یه مانتوی سورمه ای ناز و شلوار مارک اندامشو به رخ میکشید خیلی فرق داشت.

پرند دستمو کشید وگفت: دوست داری اتاقمو نشونت بدم؟

سرمو با رضایت تکون دادم و وارد اتاقش شدم. یه زنگوله ی خیلی خوشگل به لوسر اتاقش اویزون کرده بود ... ست اتاقش به رنگ قرمز بود. پرده های سفید که بالون های سرخ داشت ... یه لپ تاپ روی میز تحریرصورتیش و میز اینه ی زرشکی که با تخت خواب قرمزش ست بود. رنگ دیوار اتاق هم لیمویی بود که تضاد جالبی با ست اتاق داشت.

با دیدن یه ورق اچار که روی دیوار چسبیده بود. دهنم باز موند.

بر سنگ قبر مادر اون کونی که بیاد تو اتاق من سگ ...

با چشمهای گرد شده به پرند نگاه کردم... پرند فوری از جا پرید وگفت: اخ اصلا حواسم به این نبود...

تند اون برگه رو از رو دیوار اتاقش کند و مچاله کرد وشرمنده و تند تند داشت توضیح میداد گفت: تی تی جون اون منظورم شما نبودی ها... اخه میدونی پارسوآ بعضی وقتا یه پرستارایی و واسه من میذاشت که همشون میومدن تو اتاق من سرکشی... منم هرچی به پارسوآ میگفتم که خوشم نمیاد کسی بیاد تو اتاقم اون اصلا محلم نمیذاشت... تا اینکه مجبور شدم...

نفسمو فوت کردم وگفتم: مجبور شدی فحش بنویسی؟

پرند پاشو کوبید زمین وگفت: اخه تو که نمیدونی اونا چقدر عوضی بودن... هرچی من میگفتم که حق ندارین بیاین تو اتاق من اونا هی میومدن تازه جلو پارسوآ میگفتن که نه ما به اتاق پرند چیکار داریم... منم مجبور شدم اینو بنویسم... اونا که به قول خودشون نمیومدن تو اتاق من... پس اینم نمیخوندن دیگه ... هوووم؟ ولی به خدا من که گفتم ازتون خوشم اومده... اخه میدونید هیچ کدوم ا ز دوست دخترای پارسوآ چادری نبودن...

لبخندی زدم وگفتم: من که دوست دختر بابات نیستم....

پرند دستمو کشید و لبه ی تختش نشستیم و گفت:اره میدونم.... دوست دخترش دیشب اینجا بود.... ریختشو ببینی وحشت میکنی... دماغ عملی... کچله ها همه ی موهاش اکستنشه... لباسم که هیچی تنش نمیکنه ... صبحی هم با لباس خواب راه افتاده بود تو خونه تو دیدیش؟

با تعجب به پرند نگاه میکردم.

پرند دوباره گفت: راستی این عکس مامانیمه ها...

و قاب عکس یه دختر خیلی جوون و نشونم داد که فوق العاده شبیه پرند بود.

لبخندی زدم وگفتم: چه مامان خوشگلی...

پرند: اره... خیلی نازه... دوست داشتی یه فاتحه براش بخون. و خودش قاب و بوسید دوباره روی میز کوچیکی که کنار تختش بود گذاشت.

دلم یهو گرفت. من تا الان فکر میکردم که حداقل جدا شدن... طفلی پرند.

به چهره ی با نمک پرند نگاه کردم و یاد جمله ی پارسوآ افتادم که به دوست عتیقه اش گفته بود دوست ندارم پرند بفهمه تو اینجای... این پرند که همه چیز و میدونست. دختر تیز وزرنگی بود.

پرند نفس عمیقی کشید وگفت: حالا اتاقم خوشگله؟

-اره... خیلی نازه... بیا بریم صبحونه بخور...

پرند: باشه من یه دوش بگیرم... میام...

سرمو به علامت باشه تکون دادم و از اتاق خارج شدم. از طبقه ی بالا حس بدی داشتم... بخصوص که در اتاق پارسوآ باز بود حس میکردم یه هوای خفقان اور داره... با توجه به حرفهای پرند ... و اینکه این اتاق به اتاق پرند کمتر از هفت قدم فاصله داشت... پرند یه دختر سیزده ساله یه ذره براش زود بود که بفهمه پدرش دوست دخترشو شب تا صبح میاره تو هفت قدمی اتاق دخترش!!!

سرمو تکون دادم... زندگی خصوصی دیگران اصلا ربطی به من نداره... ولی به طرز وحشتناکی پارسوآ رو از چشمم انداخت. اصلا به اون قیافه نمیومد که دخترباز باشه... اونم به این نوع... جلوی دخترش ... اوووف... تو چند لحظه کل ساختمون ذهنیم درباره ی شخصیت یه ادم فرو ریخت. اون از فریبرز اینم از این.

به اشپزخونه رفتم ... بساط نهار و اماده کردم. خودم هوس قیمه بادمجون کرده بودم.

پرند با سر وصدا وارد اشپزخونه شد ... بهش نگاه کردم. یه شلوار جین لوله تفنگی خیلی تنگ پوشیده بود و یه تاپ سفید چسبون دکلته که اندام ظریفشو کامل دربر گرفته بود و برجستگی هاشو به خوبی نمایش میداد.موهاشو خرگوشی بسته بودو قیافه اش دوست داشتنی شده بود.

پشت میز نشست وگفت: وایییی... میدونی چند وقته کسی اینطوری میز صبحونه نچیده بود... اخ جون کره مربا هم هست...

لبخندی زدم وگفتم : پرند نهار قیمه بادمجون دوست داری؟

چینی به بینیش انداخت وگفت: با گوشت تیکه ای دوست ندارم...

-باچرخ کرده...

سرشو تکون داد وگفت: اره عالیه... پارسوآ بادمجون دوست نداره ها...

-میدونم... میتونه بادمجون هاشو نخوره...

پرند شیرین خندید وگفت: اره حق با توست... کمی بعد هم زد زیر اواز: حق با توست ... چرا یهو دعوا شد... بیا فقط بخند به من و برقص...

وبلند بلند خندید.

از خنده های بی غل و غشش خوشم میومد.

بعد از صبحونه کمکم کرد تا میز و جمع کنم و بعد روی اُپن نشست وگفت: تی تی جون ؟

-بله؟

پرند: شما چند سالته؟

-بیست و دو...

پرند: ای ول... نامزد داری؟

-نچ...

پرند: بی اف هم نداری؟

-نچ...

پرند با تعجب گفت: واقعا؟

-اره...

پرند سری تکون داد وگفت: اره خوب بهتم نمیاد...

پرند: راستی میدونستی من ساعت یازده ونیم کلاس پیانو دارم؟

-اره... بابات بهم گفته بود.

پرند با غرگفت: اه ه ه... پارسوآ هم که واسه ادم حرف نمیذاره... دیگه چیا بهت گفته؟

-اینکه باقالی پلو درست نکنم چون فاویسم داری...

پرند: اهان ... ای ول... دیگه چی؟

-دیگه همینا... یه اتاقم بهم داده...

پرند: اره اتاق پایینیه... کاش اتاقت بالا داد...

لبخندی زدم و چیزی نگفتم. همیشه فکر میکردم خودم ادم زودجوش و خونگرمی هستم اما پرند بدتر از من بود. از وجودش واقعا خیلی راضی بودم ... حالا که فکر میکنم اگه پرند نبود خیلی حوصله ام سر میرفت.

خورش وبار گذاشتم و تصمیم گرفتم برنج و توی پلو پز بپزم... ساعت نزدیک یازده وبیست دقیقه بود که صدای زنگ به صدا دراومد.

پرند خودش گفت در وباز میکنه... من از صبح بامانتو وشلوار ومقنعه بودم... چون برای خودم لباس نیاورده بودم. فقط چادر نماز و جانماز اورده بودم و یه خرده خنزل پنزل که احتمال میدادم شاید لازمم بشه .

مقنعه امو جلو کشیدم. با دیدن یه پسر جوون و قد بلند که موهای فشنی داشت و پوست تیره با زیر ابروی برداشته و صورت اصلاح شده ... زیادی دراز بود. موهاش از پشت کمی بلند بود. حالم از ریختش داشت بهم میخورد بوی عطر شیرینش هم هنوز نیومده تو کل خونه پیچیده بود.

با پرند دست داد و گفت: چه عجب... خانم خانما... سفر بهت ساخته ها ... تپل شدی ...

پرند با طنازی گفت: اذیت نکن دیگه کجام چاق شده...

در بدو ورود یه نگاه سر تاپای پرند کرد از اون مدل نگاه ها که بهش لقب هیز بودن و میدادم و بعد دستشو پشت گردن پرند گذاشت وباهم به سمت پیانو رفتند.

با صدای نکره ای گفت: پرند تنهایی؟

با سینی شربت وارد سالن شدم وسلام کردم.پسره با تعجب نگاهی بهم انداخت و گفت: سلام ... و سینی و که تنها بهونه برای ابراز وجود بود و کنار پیا نو روی میز کوچیکی گذاشتم و به اشپزخونه برگشتم. پسره برای استادی پرند جوون بود. هیز هم بود.نمیدونم چرا دلم میخواست برگردم به سالن و حرکاتشو زیر نظر داشته باشم.

صدای خنده هاشون کل فضا رو پر کرده بود. پرند به چرت وپرتهای اون بلند بلند میخندید.

و اون پسره هم مدام ازش تعریف وتمجید میکرد.چه از تمرینش چه از لباسش...

بی بهونه وارد هال شدم... پسره دستشو گذاشته بود پشت گردن پرند و یه دستی داشت اموزش میداد.همش خدا خدا میکردم اون چهل و پنج دقیقه ی اموزش زودتر تموم بشه. خونم از دست کارای پسره جوش اومده بود. به هر علتی به پرند نزدیک میشد... بهش دست میزد ... و پرند هم اصلا متوجه این رفتار که من اسمشو میذاشتم سواستفاده نمیشد. خوب بچه بود نباید هم میشد.

پرند با تعارف گفت: کیوان شربتتو نمیخوری...

کیوان لیوانشو برداشت و گفت: این چیه ریخته رو پیراهنت...

و درست داشت به وسط سینه ی پرند دست میزد.

پرند سرشو پایین اورد و کیوان یه مشت به بینی پرند زد و بلند خندید.

پرند با حرص گفت: خیلی بیشعوری کیوان...

کیوان خندید و موهای پرند وکشید و اخ پرند و دراورد وگفت: پرنده کوچولو نبینم غمتو... وباز دست نوازشگرش روی گردن پرند بود.

دیگه نمیتونستم تحمل کنم.به سمتشون رفتم وسینی شربت وبرداشتم و به کیوان یه اخم بلند بالا کردم که باعث شد کمی خودشو جمع و جور کنه و یه خرده از پرند فاصله بگیره.

با چشم غره به سمت یکی از مبل ها رفتم و روش نشستم و به پرند گفتم: اشکال نداره تمرینتونو ببینم؟

پرند با لبخند مهربونی گفت: نه تی تی جون... چه اشکالی... تازه اهنگ درخواستی هم داشتی کیوان برات میزنه... و چشمکی به من زد که با تشر کیوان که گفت: پرند حواستو جمع کن... قیافه اش اویزون شد.

کیوان هم که مطمئنا از این برخورد اصلا راضی نبود با این حال پرند حواسشو به تمرینشون داد.

تا پایان تمرین اقا کیوان دست از پا خطا نکرد... دیگه از لمس و ناز ونوازش و وشوخی شهرستانی خبری نبود.

بعد از رفتن کیوان ... پرند پشت پیانو نشست تا تمرینات جدیدشو انجام بده ... منم به اشپزخونه رفتم تا نهار و اماده کنم.

ساعت نزدیک یک و نیم بود که صدای زنگ در اومد... از پرند خواستم ایفون و جواب بده... اما خبری ازش نبود.ناچارا خودم جواب دادم و پارسوآ وارد خونه شد.

با دیدن من سلام کرد و منم خودمو موظف دونستم کل گزارش کارمو بگم ... از اومدن کیوان گفتم و اشپزی کردنم... و اینکه اگه کاردیگه ای هم قراره بکنم بهم بگه ولی اون فقط گفت: خوبه...

خیلی دوست داشتم بهش بگم تو وقتی دوست دختراتو میاری خونه به خیال اینکه پرند نمیفهمه اما خیلی خوب هم حالیشه... اصلا کار درستی نمیکنی ... دوست داشتم بگم که کیوان استاد درستی برای پرند نیست اما باز هم حرفی نزدم... بدتر از همه اینکه دیدم پرند با اون شلوار گشاد و پیراهن گشادی که صبح حین خواب پوشیده بود از پله ها پایین اومد.

جلوی کیوان اون لباس و جلوی پدرش این لباس. یه تناقضی بود که نمیتونستم درکش کنم.دلم نمیخواست درگیر بشم... مهمتر از همه اینکه به پرند قول داده بودم که تو کاراش فضولی نکنم وچغلیشو به پدرش نکنم... روز اول کاری حق نداشتم توامور زندگی دونفره اشون دخالت کنم. پرند کمکم کرد تا میز و بچینیم...

پارسوآ هم رفت دست و روشو شست.

در مقابل غذایی که جلوش گذاشتم هیچ ایرادی نگرفت چون بادمجون های سرخ کرده رو تو یه ظرف جدا گذاشته بودمو سیب زمینی های سرخ کرده رو هم جدا تو یه ظرف دیگه... حالا میل خودش بود قیمه سیب زمینی سرخ کرده میخورد یا قیمه بادمجون!

پشت میز نشست و از پرند درباره ی کلاسش پرسید. پرندهم با شیطنت وشیرین زبونی از تمرین های جدیدش حرف میزد و از صبح چه کارایی کرده میگفت.

دیس برنج و گذاشتم رو میز و خواستم برم که پارسوآ گفت: تی تی خانم اگه مایلی میتونی با ما غذا بخوری...

تشکری کردم و گفتم: تو اشپز خونه راحت ترم...

بخاطر اتفاق صبح وحرفهای پرند پارسوآ به کل از چشمم افتاده بود. من فکر میکردم اون یه پدر کوچولو یه مرد خانواده ی جوونه ... ولی با این اوصاف اونم یه ادمی بود مثل بقیه ی مردها... این و اصلا دوست نداشتم.

پارسوآ بعد از صرف نهارش رفت و منم برای شام وغذای جمعه و شنبه کلی تو اشپزخونه دور خودم میچرخیدم.

پرند هم مشغول تماشای تلویزیون و ماهواره بود.خیلی زود ساعت هشت شد و من از پرند خداحافظی کردم و به سمت خونه رفتم.

توی مسیر به روزم فکر میکردم و به پرند ... و پارسوآ . در نهایت به یه نتیجه رسیدم. به من چه مربوط.

باید یه فکری هم به لباسم میکردم که برای مهمونی جمعه عین گدا گدولا پا نشم برم.

یه تونیک مشکی ذغالی که جنس ترک بود خریدم... ساعت نه شب بود و باید زودتر به عزیز میرسیدم. اخرش با این تاخیرام به کشتن میدادمش... بضاعتم نمیرسید که براش پرستار بگیرم...وقتی خودم یه جورایی پرستار وکلفت بودم!

روشنک باز بهم زنگ زده بود و ادرس و قرار روز جمعه رو با کلی تهدید وفحش یاد اوری کرده بود.

منم وسایلمو مرتب و اماده کنار گذاشتم تا برای جمعه عصر اماده ی اماده باشم.یه فکری هم باید برای کادو میکردم که دست خالی خونه ی استاد نرم.

از خستگی سرم به بالش نرسیده خوابم برد و هیچ فکرم نکردم که شاید باید درمورد پرند و تربیتش با پارسوآ صحبت کنم. این موضوع اصلا ربطی به من نداشت.

با صدای ساعت از خواب پریدم... عزیز و عوض کردم و بعد یه دوش گرفتم و وضو رفتم سراغ نماز.

تا عصر سرمو به زور گرم کردم. روشنک قرار بود خودش دنبالم بیاد. منم رفتم یه دسته گل سفارش دادم که تا عصر اماده بشه... همین گلم از سر استاد زیادم بود.

برای مهمونی هیجان داشتم. خیلی وقت بود جایی نرفته بودم... برای همین کلی ذوق وشوق داشتم.

لباسم وچک کردم.

خوب بود. با اون شلوار لوله و اون تونیک مارک... خوب بودم. فقط حس میکردم شلواره زیاده به ساق پام چسبیده ... یه حس معذب داشتم ... بخاطر همین تصمیم گرفتم با اون یکی جینی که فریبرز بهم داده بود عوضش کنم... اون یکی یه شلوار مشکی راسته بود.حالا ارامش داشتم. یه شال همرنگ تونیکمم سرم کردم .خوشبختانه بخاطر اینکه اهل حجاب بودم مجبور نبودم تا کلی وقت صرف درست کردن موهام کنم . ساده بستمشون و یه خرده پن کیک و یه خرده رژ گونه و یذره رژ مات همرنگ لبهام زدم اونم برای اینکه لبم پوست پوست نشه و هوس نکنم با دندون بیفتم به جون لبهام... مثل همیشه بودم تازه حس میکردم رژ گونه ام غلیظه... با این حال پاکش نکردم تا نظر روشنک هم بدونم... یه مانتو که از تولد پرنیان خریده بودمش و نوی نو نگه داشته بودمش و تنم کردم. چادر معمولیمو هم برداشتم و با کفش های اسپورت و کیف ستش منتظر روشنک نشستم.

با صدای زنگ روی عزیز و ماچیدم و در وقفل کردم و رفتم پایین. دیگه نخواستم روشنک و دعوت کنم بیاد داخل خوشبختانه باهاش این حرفها رو نداشتم.

زود رفتم پایین . روشنک به پراید سفیدش تکیه داده بود.

با دیدن من محکم بغلم کرد وگفت: خاک بر سر بی معرفتت کنم... یعنی ملت دوست دارن منم خیر سرم خبر مرگم دوست و رفیق دارم...

اونقدر دلم براش تنگ شده بود که بغض کرده بودم و نتونستم چیزی بگم ...

یدونه محکم زد تو سرم و یه خرده بیشتر تو بغلش فشارم داد و بعد در جلو رو باز کرد وسوار شدم.

حینی که موزیک های فلشش و جلو عقب میکرد گفت: چه خبرا؟ مارو نمی بینی خوشی؟

-روشنک اینقدر دلم برات تنگ شده ها...

روشنک وسط حرفم اومد وگفت: به قران اشکم و دربیاری خط چشمم خراب بشه میزنم اسفالتت میکنم... پدرم در اومده تا کشیدمش قرینه شده...

پقی زدم زیر خنده وسرمو تکون دادم وگفتم: دیوونه ای دیگه ... لیاقت نداری برات دلتنگی کنم...

روشنک چشم غره ای بهم رفت وگفت: گمشو ... کلاغ سیاه...

-زهرمار...

روشنک سری تکون داد وگفت: خوش بحالت از هفت دولت ازادی... نگاش کن... هیچی هم که نمالیدی...

-اوه روشنک رژ گونه ام زیاد نیست؟

روشنک ابروهاشو بالا داد وگفت: میتونی دهنتو ببندی گلکم... تو اصلا چیزی مالیدی؟

به قیافه ی نازش نگاه کردم وگفتم: این رنگ مو بهت میاد...

روشنک نیشش باز شد وگفت: جدی؟ پس امروز خوبم؟

-امشب فریدم هست نه؟

روشنک لبخند ناز و مثلا شرمگینی زد وگفت: از کجا فهمیدی؟

-خیلی به خودت رسیدی...

روشنک: نه بابا ... فقط یه خط چشم ورژ زدم... یکی از بچه ها شنیده که فرید از دخترایی که زیاد اهل ارایش باشن خوشش نمیاد... موهامم که قهوه ای تیره کردم ... یهو فرمون ول کرد و شالشو دراورد و کلیپسشو باز کرد وگفت: خوبه؟

-روشنک من میخوام سالم برسمااااا...

روشنک خندید وشالشو دوباره سرش کرد وگفت: یعنی مرده شور ریختشو ببرن که عاشق دخترای سنگین رنگیه... هوی کلاغ سیاه نبینم جلوش رفت وامد کنی...

خندیدم وگفتم: من چیکار دارم اخه...

روشنک: کلا گفتم گوشی دستت باشه...

داشتم از پنجره میدون تخریب شده رو نگاه میکردم که با دیدن یه فروشگاه فروش آلات موسیقی دو د ستی تو سرم کوبیدم وگفتم: وای روشنک...

روشنک با هول گفت: چی شد؟

-تارم یادم رفت...

روشنک: اه ه ه... مرده شور اون حواست وببرن... میگم چرا اینقدر خلوت اومدی... نگو اصل کاری ویادت رفته...

-میخوای دور بزن برش داریم...

روشنک : نه ولش کن... بچه ها گیتار اینا میارن... ولی حیف شدا تار تو یه چیز دیگه بود.

در حالی که صدای ضبط و کم میکردم گفتم: از بچه ها دیگه چه خبر؟ امشب پرنیان هم هست؟

روشنک: اره... راستی پرنیان داره خر میزنه واسه ازمون کارشناسی ... فریدم همینطور...

-تو چی؟

روشنک: من هیچی... حوصله داری ها ... کاردانی بسمه... کارمم که جور شده... اوه اینو بگم... یاسر عبداللهی بود؟

-خوب...

روشنک: بگو کی و تور کرده خاک برسر...

-شیما ؟

روشنک: تو از کجا فهمیدی...

-اخه خیلی باهم صمیمی بودن... تابلو بود.

روشنک: اردیبهشت عروسیشونه... خلاصه کل یونی و هم دعوت کرده...

-مبارکشون باشه...

روشنک یه تای ابروشو بالا داد وگفت: حسین قرقی بود...

با خنده گفتم: کبوتری...

روشنک: همون قرقی... اونم مثل اینکه بادا بادا داره...

-اشناست؟

روشنک: اره... میشناسیش...

-جدی؟ بذار فکر کنم... اممم...

روشنک: به خودت فشار نیار میترکی... پرنیان...

-تورو خدا؟

روشنک: اره دیگه... اینقدر این برادر رفت و اومد تا پرنیان و خر کرد و رضایت گرفت. حالا به کسی چیزی نگی ها... پرنیان التماسم کرده بود بهت نگم میخواست خودش بهت بگه...

-خسته نباشی.

روشنک: سلامت باشی...

-خوب عجب خبری دادی... دیگه چی؟

روشنک: دیگه اینکه فعلا سر من و تو بی کلاه مونده... دست بجنبون که ازقافله داریم عقب میوفتیم...

-دلت خوشه ها...

روشنک: دلم خوش نباشه چه کنم؟

-از کیمیا چه خبر؟

روشنک: خبری ازش ندارم... عید رفته بود ترکیه ... کلی هم نق زد که به مهمونی امشب نمیرسه و فلان... که دیگه ما خفه اش کردیم وبه زور اوردیمش...

-زورگیری میکنی روشنک...

روشنک : اخه یکی نیست بهش بگه مگه ما چند شب دور هم جمع میشیم که حالا ناز میکنه... دو تا زدم پس کله اش ادم شد.

با خنده گفتم: خدا روشکر...

روشنک: والله...

کمی بینمون سکوت بود.پس پرنیان هم زده بود تو خط درس که تصمیم گرفته بود که بشینه امسال وبخونه تا کارشناسی قبول بشه...

نفس عمیقی کشیدم.این کارشناسی هم شده بود داغ دل من... اخبار روشنک ته کشیده بود ... به قیافه ی نازش نگاه کردم. چشمهای سبزی داشت با پوست عین برف... بینی عمل کرده و لبهای خیلی برجسته ... ارایشش خیلی ملیح و ملایم بود.

از همون روز اول موهاش رنگ شده و بلوند کرده بود. دو سه بارم کارت دانشجوییشو داشت از دست میداد که خوشبختانه هر بار بخیر گذشت. من و روشنک و پرنیان و کیمیا از همون روز اول دانشگاه یه اکیپ شدیم... بخصوص اینکه منو پرنیان باهم به خوابگاه هم میرفتیم... پرنیان خونه اشون قزوین بود و برای اینکه رفت و امدش سخت نباشه ترجیح میداد تو خوابگاه باشه... روشنک و کیمیا هم با بهونه وبی بهونه سرمون خراب میشدن... اون سه چهار ماهی که خوابگاه بودم بهترین روزهای زندگیم بود. بعدش هم که رفتم خونه ی عزیز تا ازش مراقبت کنم. با این حال هر روز تو دانشگاه اتیش میسوزوندیم.

چه دورانی بود.

باید همت کنم درس بخونم... با کاردانی راه به جایی نمی برم.

اهی کشیدم و مقابل یه برج نسبتا شیک متوقف شدیم.

به همراه روشنک پیاده شدیم و وارد برج شدیم. کمی بعد هم در اسانسور بودیم و روشنک برای اخرین بار داشت خودشو دراینه نگاه میکرد... مدام ازم میپرسید: خوبم... بدم... فلانم... فرید خوشش میاد... نمیاد...

شیطونه میگفت خودم برم به فرید بگم بیا این رفیق ما رو که از ترم اول در اتش عشقت درحال سوختن وجیز شدنه بگیر.

============================

شیطونه میگفت خودم برم به فرید بگم بیا این رفیق ما رو که از ترم اول در اتش عشقت درحال سوختن وجیز شدنه بگیر.

طبقه ی ششم پر از هیاهو بود... در سالن هم باز بود.

من دست روشنک و گرفتم... به شدت یخ کرده بود . از حرکاتش خنده ام گرفته بود. باهم از در ورودی رد شدیم ... خوشبختانه بخاطر جمع کردن فرش ها با کفش رفتیم داخل خونه.

استاد سراج خودش ما رو دید و جلو اومد... از اون پیرپسرهای خوش مشرب بود که با خواهرش زندگی میکرد.

بعد از احوالپرسی با استاد و خواهرشون معصومه خانم ... به سمت مبل ها رفتیم تا بشینیم که صدای دست و سوت بلند شد.

با دیدن فرید و حسین و سروش که جلومون ایستاده بودن و بقیه رو به تشویق دعوت میکردن ناچارا ننشسته بلند شدیم وباهاشون سلام علیک کردیم.

فرید: به به تی تی خانم... ستاره ی سهیل شدید که... احوال روشنک خانم...

روشنک تقریبا یه دور مرد و زنده شد.

با سروش و حسین سلام علیک کردم. هی خواستم به حسین تبریک بگم که دیدم شاید درست نباشه الان پرنیان میپره روشنک و نفله میکنه حالا بیا درستش کن... ولی حلقه ای که دستش بود باعث شده بود حس کنم چه پسر نازیه...

سروش هم یه گوشه ساکت ایستاده بود. با دیدن پرنیان که داشت با کسی صحبت میکرد خودم به سمتش رفتم و از پشت سر دستمو جلوی چشمهاش گذاشتم.

پرنیان با هیجان گفت: روشنک که نیستی... ناخن هات کوتاهه... وایسا وایسا... کیمیا تویی؟

یه دونه زدم توسرش وپرنیان دور زد وگفت: خاک برسرت ... تی تی الهی فدات بشم... ومحکم پرید بغلم... اونقدر بوسش کردم که کل صورتش تف مالی شد.

دلم براش یه ذره شده بود. تو بغلم حس کردم یه ذره تند نفس میکشه از خودم جداش کردم... عزیزم چشماش پر اشک بود.

با خنده گفتم: دیوونه نبینم اشکتو...

خندید وگفت: بمیری الهی... تقصیر توئه دیگه... نگاش کن چه خوشگل شدی...

-اینو گفتی منم بگم ایضا 2...

خندید وگفت: وای تی تی دلم برات اتم شده بود...خبرا رو که روشنک بهت داده دیگه نه؟ خاک برسرش میخواستم خودم بهت بگم..

خندیدم وگفتم: اره دیگه... بچه دلش به همین اطلاع رسانی مفید خوشه... ما هم که دعوت نداشتیم..

پرنیان: مرده شور اطلاع رسانیشو ببرن... بخدا محضری عقد کردیم حالا جشنامون مونده... حالا کجاست... اوه نگاش کن... چه سر به زیر داره با فرید صبحت میکنه...

به روشنک که جلوی فرید ایستاده بود نگاهی کردم وگفتم: اخی... چه ناز... دو تا کبوتر عاشق...

پرنیان یه سقلمه بهم زد وگفت: کبوتر که توی تور خودمه...

خندیدم و صورتشو بوسیدم وبازم بهش تبریک گفتم.

پرنیان: به حسینم تبریک گفتی؟

-نه... بیا با هم بریم به اونم بگم که میتونه بعنوان همدرد روزهای بدبختیش رو من حساب کنه...

با خنده گفت: کوفت...

-من باهات زندگی کردم پرنیان... تجربه هامو باید در اختیار اقاتون بذارم. این وظیفه ی هر مسلمونه...

پرنیان دستمو کشید و به سمت جمع پسرها رفتیم...

در حالی که بازوی حسین و گرفت و کشید حسین سر به زیر وشرمنده گفت: اومدید بدبختیمو تبریک بگین؟

خندیدم وگفتم: وای اقای کبوتری... خودتون متوجه شدید چه اشتباه بزرگی کردید؟

حسین با ناراحتی مصنوعی گفت: بله ... خیلی زود سرم به سنگ خورد... حیف که تمام پل های پشت سرم و خراب کردم...

پرنیان با حرص گفت: حسیـــــــن...

حسین: جانم؟

پرنیان با اخم نگاهش میکرد. قیافه ی با نمکی داشت.چشمهای گرد و درشت قهوه ای و پوست گندمی با یه بینی قلمی و لبهای نازک با اندام کشیده و خوش استایلش تو دل برو بود.

به هرحال به حسین و پرنیان تبریک گفتم وکلی ارزوهای خوشگل براشون کردم.

حلقه هاشون با هم ست بود خوشم میومد. منم خواستم ازدواج کنم حلقه امو ست میگیرم... فقط باید نظرپارسوآ جان هم بپرسم... وای فکر کن یه درصد!!!

به فکرم تو دلم قهقهه زدم ... وبا صدای حسین از ذهنیت های سوپر رویاییم شوت شدم بیرون.

حسین لبخندی زد وگفت: بخدا اگه میدونستم قراره تو دانشگاه گرفتار بشم قید هرچی درس و دانشگاه بود و میزدم...

-به هرحال شتریه که دم خونه ی هرکسی میخوابه...

حسین: ماشالا شتره همچین تو پوست طاووس میاد که اصلا ادم حالیش نمیشه... یهو می بینی این که طاووس نبود شتره... ایشالا یه نرش هم جلوی خونه ی شما بخوابه...

اوه باز من به یکی رو دادم وطرف پسرخاله شد.

پرنیان با ارنج به پهلوی حسین زد و حسین زود بحث و جمع کرد وگفت: راستی تی تی خانم ... شما که یه مدت همخوابگاهی پرنیان بودید از حال واحوالاتش بگید...

اخ که داغ دلم و داشت تازه میکرد.

منم نه گذاشتم نه برداشتم شروع کردم به تعریف کردن:

-اقای کبوتری چشمتون روز بد نبینه ... این خانم کلا شلخته است... هیچ کاریش رو برنامه نیست... ساعت دوازده صبحونه میخوره .... ساعت چهار نهار.. دوازده شب هم شام... دوباره روز از نو... تمام جزوه هاشو دور خودش جمع میکنه ... هیچ کدوم هم محض رضای خدا جمع نمیکنه... ماها همیشه مجبور بودیم دنبال پرنیان راه بیفتیم هرچی میریزه رو جمع کنیم...

حسین تند گفت: دستپختش چی؟

-افتضاح.... یه بار یه نیمرو درست کرد... نصف پوست تخم مرغ رفت زیر دندون خودش...

حسین بلند خندید وگفت: ای ول... پرنیان چرا واسه تحقیقات منو پیش تی تی خانم نفرستادی؟

پرنیان چشم غره ای بهش رفت وگفت: خوبه خوبه... چه بل میگیره... و دست منو کشید وگفت: این بچه هنوز لباسشو عوض نکرده ... و منو کشون کشون از حسین دور کرد.

با حرص گفت: چیز دیگه ای نبود بگی؟

خندیدم وگفتم: مگه چی گفتم؟

پرنیان خودش هم خنده اش گرفته بود.

چادر و مانتومو دراوردم و شالمو مرتب کردم.

پرنیان خیره خیره داشت جایی و نگاه میکرد مسیر نگاهشو تعقیب کردم.

فرید کنار روشنک نشسته بود و داشت با کنار دستیش که یه دختر بود صحبت میکرد. روشنک چنان از حرص قرمز شده بود که خنده ام گرفته بود.

فرید داشت پرتقال پوست میکند جفتمون حواسمون بهش بود که ببینیم به دختره اول تعارف میکنه یا اول به روشنک.

پرتقال پوست گرفتنش تموم شد قاچش کرد ... اون سفید های روی پرتقال رو هم کند.

من وپرنیان هیجان زده داشتیم نگاهش میکردیم.

در صدم ثانیه جفتمون ضایع شدیم چون به هیچ کدومشون تعارف نکرد و پرپرتقال و گذاشت تو دهن خودش و تند تند مشغول خوردن بود.

پرنیان با حرص گفت: چیشش... من موندم روشنک از چی چی این پسره خوشش میاد... یه ذره نزاکتم نداره...

حرفی نزدم ... فقط خنده ام گرفته بود. دوساعته وایستادیم یه پسر و داریم نگاه میکنیم و زیر نظر داریم...

پرنیان سرشو تکون داد وگفت: مگه تو خوردن میتونی حریف مرد ها بشی... پسرا فقط به فکر شیکم خودشونن... روشنک و نگاه چطوری نشسته.

یه نگاهی به روشنک کردم و چنان معذب نشسته بود که انگار مجبور بود. بلوز تونیک مانندش تنگ بود و اندامشو نشون میداد... بلوزش کوتاه بود و یه طوری نشسته بود که خیلی کوتاهیش مشخص نشه.

پرنیان زیر گوشم گفت: یعنی میگی روشنک جیش داره؟

-هان؟

پرنیان با مزه گفت: اخه من هر وقت جیش داشته باشم اینطوری میشینم...

از حرفش زدم زیر خنده وپرنیان هم زد زیر خنده.

پرنیان کنارم نشسته بود و صحبت میکردیم.

با باز شدن در ورودی و دیدن کیمیا که ورودش همزمان با حمید صداقت بود اه از نهادم بلند شد.

حمید همون خواستگاری بود که ترم اخر و روز اخر بهم پیشنهاد ازدواج داده بود.

موهای مشکی ولختی داشت با چشم و ابروی مشکی وصورت استخونی و یه ته ریش.قد وتیپش خوب بود اما بنظرم پاهاش یه خرده پرانتزی بود چون هیچ وقت جین و لی تنگ نمی پوشید. یه پیراهن مردونه ی ساده ی قهوه ای و یه شلوار پارچه ای مشکی پوشیده بود.

پرنیان دستمو کشید تا بریم پیش کیمیا باهاش سلام علیک کنیم اما دلم نمیخواست برم خودمو به حمید نشون بدم. اصلا حس خوبی نداشتم.

با کیمیا رو بوسی میکردم و احوال پرسی که بالاخره هم اون چیزی که دلم نمیخواست اتفاق افتاد. حمید چشم تو چشم با من شد.

ناچارا یه سری براش تکون دادم و اون سر به زیر خیلی اروم جواب سلاممو داد و خیلی زود به سمت اکیپشون که شامل فرید و حسین و سروش میشد رفت.

پرنیان نچ نچی کرد وگفت: چه از دستت شکاره... راستی قیافه اش چه عین معتادا شده همینو میخواستی زدی پسرمردم و معتاد کردی...

صدای روشنک اومد که گفت: خاک برسر چرا این ریختی اومده... نکرده یه ریشش وبزنه... برم براش یه ژیلت بخرما...

کیمیا مانتوشو دراورد وگفت: تی تی اصلا بهت نمیومد این قدر سنگدل باشی. این از قصد ریش گذاشته... میدونسته تو هم میای... اینطوری اومده که بگه من هنوز از عشق تو لبریزم...

شونه هامو با لاقیدی بالا انداختم وگفتم: اینقدر پر باشه تا سر بره... به من چه... حالم از پسرای ریش ریشی بهم میخوره... روشنک بریم سر میدون ژیلت میفروشن... سه تا صد تومن... یه بسته براش بخریم...

پرنیان خندید و از خنده اش من وکیمیا و روشنک هم بلند زدیم زیر خنده.همیشه ی خدا خنده های پرنیان سوژه بود... انگار داشت هندل موتور میزد.

اکثر مهمون ها اومدن... فقط اسمش شب شعر بود چون هیچ سخن و صحبتی از شعر و ادب و این جور چیزها نبود.

خیلی نتونستم قیافه اشو ببینم... سوالی که تو سرم یورتمه میرفت و پرسیدم:همسرتون بودن؟

پارسوآ: خیر... دوستم بود... گاهی میاد پیشم...

قبل از اینکه از شوک حرفی که زد دربیام خودش ازجلوی چشمم دور شد. دوست؟حتی از لفظ نامزد هم استفاده نکرد! دیدن ویترین بار کنج اشپزخونه و ندونستن سمت قبله و حالا هم یه دوست با لباس خواب مشکی!!! خدا واقعا بخیربگذرونه...!

هنوز جلوی در اتاقم ایستاده بودم که دیدم اون دختره با یه مانتوی سفید و کوتاه و جین یخی و شال سفید وطوسی از پله ها پایین اومد.

قبل اینکه منو ببینه خیلی زود از در ورودی بیرون رفت و در و هم محکم کوبید.

من کمی خرت وپرت هایی که با خودم اورده بودم و جابه جا کردم و به اشپزخونه رفتم... برای پارسوآ چای ریختم ... با لباس مرتبی وارد اشپز خونه شد یه پیراهن ابی کمرنگ وجین سورمه ای ویه کیف مشکی لپ تاپ... صبحانه اشو با ارامش خورد . بنظرم کم خوراک میومد یعنی صبحونه اش که اینطور نشون میداد ... چون دو لقمه نون و پنیر بیشتر نخورد ... و چایی شیرینشو کامل سر کشید.

قبل از اینکه از جاش بلند بشه رو به من گفت: راستی پرند معلم ریاضی و استاد پیانو داره که میان خونه شما که مشکلی ندارید؟

-معلماشون اقا هستن؟

پارسوآ: بله...

-نه ...

پارسوآ: خوبه... هرچند معلم ریاضیش فقط گهگاه میاد و مداوم نیست. اینم برنامه ی پرنده... تمام نکات و داخلش نوشتم... خوب روز خوبی داشته باشید. من ظهرا معمولا برای نهار نمیام... اما امروز و استثنا هستم... ساعت دو اینطورا میام...

-بله مهندس...

لبخندی زد وگفت: خوبه... فعلا.

یه برگه روی میز گذاشت که برنامه ی پرند و روش با همون خط نانازش نوشته بود.

کمی بعد هم از اشپزخونه خارج شد. شنبه تا چهارشنبه از صبح تا ساعت یک و چهل وپنج دقیقه مدرسه داشت. طبق نوشته های مهندس هم حتما تا ساعت دو و سی دقیقه باید خونه می بود ... روزهای شنبه و دو شنبه ساعت پنج تا پنج و سی دقیقه کلاس ویولن داشت و شیش تا هشت هم کلاس زبان... خوب این به من ربطی نداشت چون من روزهای فرد میومدم. روز سه شنبه ساعت چهار تا شیش هم معلم ریاضی دو هفته یک بار به خونه می اومد.پنج شنبه هم ساعت یازده ونیم تا دوازده و ربع استاد موسیقی پیانو داشت... اوه چه برنامه ی فشرده ای فقط یکشنبه ها بیکار بود... چهارشنبه هم سه ونیم تا چهار کلاس گیتار... چه خبره این همه کلاس موسیقی... بچه خفه شد که میون این همه کلاس.

برنامه رو برداشتم و به اتاقم بردم و زیر شیشه ی میز کنار تخت گذاشتمش... بعد هم به سرم زد تا برم اتاق های طبقه ی بالا رو ببینم.

طبقه ی پایین که جز همون اتاق من و یه حموم و دستشویی که پشت پیانو زیر پله قرار داشت و البته یه اشپزخونه و سالن وسیع که به دو قسمت پذیرایی و نشیمن تبدیل شده بود چیز دیگه ای نداشت.

به طبقه ی بالا رفتم.یه نشیمن کوچیک داشت که دور تا دورش چهار تا در بود. یه در که حموم و دستشویی بود و این دستشویی فرنگی بود. اه چندش... درو بستم و در دیگه رو باز کردم. با دیدن یه تخت دو نفره و میز کنسول سفید و یه میز که روش یه کامپیوتر بود بعلاوه یه میز مهندسی و یه کتابخونه پر از کتاب و یه چراغ مطالعه و یه صندلی گردون هم در اتاق وجود داشت. پس اون دوسته از اینجا میومد؟! اتاق سوم هم خالی بود جز یه فرش و یه کمد دیواری و یه در شیشه ای که پشتش تراس بود و البته یه گیتار ویه ویلون هم کنج اتاق قرار داشت به نسبت خالی بود. و یه سه پایه ی مخصو ص نت خوانی... پس اتاق موسیقی پرند اینجا بود.

و در چهارم که مطمئنا اتاق پرند بود.

قبل اینکه یه تقه به در بزنم پرند در وباز کرد وبا دیدن من لبخندی زد و گفت: سلام...

لبخندی زدم و گفتم:سلام...

پرند: پس کارت جور شد... تینا بودی نه؟

-اره... میتونی تی تی صدام کنی...

پرند: باشه... ولی تو منو پری صدا نکنی ها...

خندیدم و به قیافه اش نگاه کردم. یه بلوز استین بلند خیلی گشاد و یه شلوار که سه تا عین خودش توش چا میشدن پوشیده بود. با تعجب به قیافه اش نگاه میکردم. این دختر با اون دختر دیروزی که تو یه مانتوی سورمه ای ناز و شلوار مارک اندامشو به رخ میکشید خیلی فرق داشت.

پرند دستمو کشید وگفت: دوست داری اتاقمو نشونت بدم؟

سرمو با رضایت تکون دادم و وارد اتاقش شدم. یه زنگوله ی خیلی خوشگل به لوسر اتاقش اویزون کرده بود ... ست اتاقش به رنگ قرمز بود. پرده های سفید که بالون های سرخ داشت ... یه لپ تاپ روی میز تحریرصورتیش و میز اینه ی زرشکی که با تخت خواب قرمزش ست بود. رنگ دیوار اتاق هم لیمویی بود که تضاد جالبی با ست اتاق داشت.

با دیدن یه ورق اچار که روی دیوار چسبیده بود. دهنم باز موند.

بر سنگ قبر مادر اون کونی که بیاد تو اتاق من سگ ...

با چشمهای گرد شده به پرند نگاه کردم... پرند فوری از جا پرید وگفت: اخ اصلا حواسم به این نبود...

تند اون برگه رو از رو دیوار اتاقش کند و مچاله کرد وشرمنده و تند تند داشت توضیح میداد گفت: تی تی جون اون منظورم شما نبودی ها... اخه میدونی پارسوآ بعضی وقتا یه پرستارایی و واسه من میذاشت که همشون میومدن تو اتاق من سرکشی... منم هرچی به پارسوآ میگفتم که خوشم نمیاد کسی بیاد تو اتاقم اون اصلا محلم نمیذاشت... تا اینکه مجبور شدم...

نفسمو فوت کردم وگفتم: مجبور شدی فحش بنویسی؟

پرند پاشو کوبید زمین وگفت: اخه تو که نمیدونی اونا چقدر عوضی بودن... هرچی من میگفتم که حق ندارین بیاین تو اتاق من اونا هی میومدن تازه جلو پارسوآ میگفتن که نه ما به اتاق پرند چیکار داریم... منم مجبور شدم اینو بنویسم... اونا که به قول خودشون نمیومدن تو اتاق من... پس اینم نمیخوندن دیگه ... هوووم؟ ولی به خدا من که گفتم ازتون خوشم اومده... اخه میدونید هیچ کدوم ا ز دوست دخترای پارسوآ چادری نبودن...

لبخندی زدم وگفتم: من که دوست دختر بابات نیستم....

پرند دستمو کشید و لبه ی تختش نشستیم و گفت:اره میدونم.... دوست دخترش دیشب اینجا بود.... ریختشو ببینی وحشت میکنی... دماغ عملی... کچله ها همه ی موهاش اکستنشه... لباسم که هیچی تنش نمیکنه ... صبحی هم با لباس خواب راه افتاده بود تو خونه تو دیدیش؟

با تعجب به پرند نگاه میکردم.

پرند دوباره گفت: راستی این عکس مامانیمه ها...

و قاب عکس یه دختر خیلی جوون و نشونم داد که فوق العاده شبیه پرند بود.

لبخندی زدم وگفتم: چه مامان خوشگلی...

پرند: اره... خیلی نازه... دوست داشتی یه فاتحه براش بخون. و خودش قاب و بوسید دوباره روی میز کوچیکی که کنار تختش بود گذاشت.

دلم یهو گرفت. من تا الان فکر میکردم که حداقل جدا شدن... طفلی پرند.

به چهره ی با نمک پرند نگاه کردم و یاد جمله ی پارسوآ افتادم که به دوست عتیقه اش گفته بود دوست ندارم پرند بفهمه تو اینجای... این پرند که همه چیز و میدونست. دختر تیز وزرنگی بود.

پرند نفس عمیقی کشید وگفت: حالا اتاقم خوشگله؟

-اره... خیلی نازه... بیا بریم صبحونه بخور...

پرند: باشه من یه دوش بگیرم... میام...

سرمو به علامت باشه تکون دادم و از اتاق خارج شدم. از طبقه ی بالا حس بدی داشتم... بخصوص که در اتاق پارسوآ باز بود حس میکردم یه هوای خفقان اور داره... با توجه به حرفهای پرند ... و اینکه این اتاق به اتاق پرند کمتر از هفت قدم فاصله داشت... پرند یه دختر سیزده ساله یه ذره براش زود بود که بفهمه پدرش دوست دخترشو شب تا صبح میاره تو هفت قدمی اتاق دخترش!!!

سرمو تکون دادم... زندگی خصوصی دیگران اصلا ربطی به من نداره... ولی به طرز وحشتناکی پارسوآ رو از چشمم انداخت. اصلا به اون قیافه نمیومد که دخترباز باشه... اونم به این نوع... جلوی دخترش ... اوووف... تو چند لحظه کل ساختمون ذهنیم درباره ی شخصیت یه ادم فرو ریخت. اون از فریبرز اینم از این.

به اشپزخونه رفتم ... بساط نهار و اماده کردم. خودم هوس قیمه بادمجون کرده بودم.

پرند با سر وصدا وارد اشپزخونه شد ... بهش نگاه کردم. یه شلوار جین لوله تفنگی خیلی تنگ پوشیده بود و یه تاپ سفید چسبون دکلته که اندام ظریفشو کامل دربر گرفته بود و برجستگی هاشو به خوبی نمایش میداد.موهاشو خرگوشی بسته بودو قیافه اش دوست داشتنی شده بود.

پشت میز نشست وگفت: وایییی... میدونی چند وقته کسی اینطوری میز صبحونه نچیده بود... اخ جون کره مربا هم هست...

لبخندی زدم وگفتم : پرند نهار قیمه بادمجون دوست داری؟

چینی به بینیش انداخت وگفت: با گوشت تیکه ای دوست ندارم...

-باچرخ کرده...

سرشو تکون داد وگفت: اره عالیه... پارسوآ بادمجون دوست نداره ها...

-میدونم... میتونه بادمجون هاشو نخوره...

پرند شیرین خندید وگفت: اره حق با توست... کمی بعد هم زد زیر اواز: حق با توست ... چرا یهو دعوا شد... بیا فقط بخند به من و برقص...

وبلند بلند خندید.

از خنده های بی غل و غشش خوشم میومد.

بعد از صبحونه کمکم کرد تا میز و جمع کنم و بعد روی اُپن نشست وگفت: تی تی جون ؟

-بله؟

پرند: شما چند سالته؟

-بیست و دو...

پرند: ای ول... نامزد داری؟

-نچ...

پرند: بی اف هم نداری؟

-نچ...

پرند با تعجب گفت: واقعا؟

-اره...

پرند سری تکون داد وگفت: اره خوب بهتم نمیاد...

پرند: راستی میدونستی من ساعت یازده ونیم کلاس پیانو دارم؟

-اره... بابات بهم گفته بود.

پرند با غرگفت: اه ه ه... پارسوآ هم که واسه ادم حرف نمیذاره... دیگه چیا بهت گفته؟

-اینکه باقالی پلو درست نکنم چون فاویسم داری...

پرند: اهان ... ای ول... دیگه چی؟

-دیگه همینا... یه اتاقم بهم داده...

پرند: اره اتاق پایینیه... کاش اتاقت بالا داد...

لبخندی زدم و چیزی نگفتم. همیشه فکر میکردم خودم ادم زودجوش و خونگرمی هستم اما پرند بدتر از من بود. از وجودش واقعا خیلی راضی بودم ... حالا که فکر میکنم اگه پرند نبود خیلی حوصله ام سر میرفت.

خورش وبار گذاشتم و تصمیم گرفتم برنج و توی پلو پز بپزم... ساعت نزدیک یازده وبیست دقیقه بود که صدای زنگ به صدا دراومد.

پرند خودش گفت در وباز میکنه... من از صبح بامانتو وشلوار ومقنعه بودم... چون برای خودم لباس نیاورده بودم. فقط چادر نماز و جانماز اورده بودم و یه خرده خنزل پنزل که احتمال میدادم شاید لازمم بشه .

مقنعه امو جلو کشیدم. با دیدن یه پسر جوون و قد بلند که موهای فشنی داشت و پوست تیره با زیر ابروی برداشته و صورت اصلاح شده ... زیادی دراز بود. موهاش از پشت کمی بلند بود. حالم از ریختش داشت بهم میخورد بوی عطر شیرینش هم هنوز نیومده تو کل خونه پیچیده بود.

با پرند دست داد و گفت: چه عجب... خانم خانما... سفر بهت ساخته ها ... تپل شدی ...

پرند با طنازی گفت: اذیت نکن دیگه کجام چاق شده...

در بدو ورود یه نگاه سر تاپای پرند کرد از اون مدل نگاه ها که بهش لقب هیز بودن و میدادم و بعد دستشو پشت گردن پرند گذاشت وباهم به سمت پیانو رفتند.

با صدای نکره ای گفت: پرند تنهایی؟

با سینی شربت وارد سالن شدم وسلام کردم.پسره با تعجب نگاهی بهم انداخت و گفت: سلام ... و سینی و که تنها بهونه برای ابراز وجود بود و کنار پیا نو روی میز کوچیکی گذاشتم و به اشپزخونه برگشتم. پسره برای استادی پرند جوون بود. هیز هم بود.نمیدونم چرا دلم میخواست برگردم به سالن و حرکاتشو زیر نظر داشته باشم.

صدای خنده هاشون کل فضا رو پر کرده بود. پرند به چرت وپرتهای اون بلند بلند میخندید.

و اون پسره هم مدام ازش تعریف وتمجید میکرد.چه از تمرینش چه از لباسش...

بی بهونه وارد هال شدم... پسره دستشو گذاشته بود پشت گردن پرند و یه دستی داشت اموزش میداد.همش خدا خدا میکردم اون چهل و پنج دقیقه ی اموزش زودتر تموم بشه. خونم از دست کارای پسره جوش اومده بود. به هر علتی به پرند نزدیک میشد... بهش دست میزد ... و پرند هم اصلا متوجه این رفتار که من اسمشو میذاشتم سواستفاده نمیشد. خوب بچه بود نباید هم میشد.

پرند با تعارف گفت: کیوان شربتتو نمیخوری...

کیوان لیوانشو برداشت و گفت: این چیه ریخته رو پیراهنت...

و درست داشت به وسط سینه ی پرند دست میزد.

پرند سرشو پایین اورد و کیوان یه مشت به بینی پرند زد و بلند خندید.

پرند با حرص گفت: خیلی بیشعوری کیوان...

کیوان خندید و موهای پرند وکشید و اخ پرند و دراورد وگفت: پرنده کوچولو نبینم غمتو... وباز دست نوازشگرش روی گردن پرند بود.

دیگه نمیتونستم تحمل کنم.به سمتشون رفتم وسینی شربت وبرداشتم و به کیوان یه اخم بلند بالا کردم که باعث شد کمی خودشو جمع و جور کنه و یه خرده از پرند فاصله بگیره.

با چشم غره به سمت یکی از مبل ها رفتم و روش نشستم و به پرند گفتم: اشکال نداره تمرینتونو ببینم؟

پرند با لبخند مهربونی گفت: نه تی تی جون... چه اشکالی... تازه اهنگ درخواستی هم داشتی کیوان برات میزنه... و چشمکی به من زد که با تشر کیوان که گفت: پرند حواستو جمع کن... قیافه اش اویزون شد.

کیوان هم که مطمئنا از این برخورد اصلا راضی نبود با این حال پرند حواسشو به تمرینشون داد.

تا پایان تمرین اقا کیوان دست از پا خطا نکرد... دیگه از لمس و ناز ونوازش و وشوخی شهرستانی خبری نبود.

بعد از رفتن کیوان ... پرند پشت پیانو نشست تا تمرینات جدیدشو انجام بده ... منم به اشپزخونه رفتم تا نهار و اماده کنم.

ساعت نزدیک یک و نیم بود که صدای زنگ در اومد... از پرند خواستم ایفون و جواب بده... اما خبری ازش نبود.ناچارا خودم جواب دادم و پارسوآ وارد خونه شد.

با دیدن من سلام کرد و منم خودمو موظف دونستم کل گزارش کارمو بگم ... از اومدن کیوان گفتم و اشپزی کردنم... و اینکه اگه کاردیگه ای هم قراره بکنم بهم بگه ولی اون فقط گفت: خوبه...

خیلی دوست داشتم بهش بگم تو وقتی دوست دختراتو میاری خونه به خیال اینکه پرند نمیفهمه اما خیلی خوب هم حالیشه... اصلا کار درستی نمیکنی ... دوست داشتم بگم که کیوان استاد درستی برای پرند نیست اما باز هم حرفی نزدم... بدتر از همه اینکه دیدم پرند با اون شلوار گشاد و پیراهن گشادی که صبح حین خواب پوشیده بود از پله ها پایین اومد.

جلوی کیوان اون لباس و جلوی پدرش این لباس. یه تناقضی بود که نمیتونستم درکش کنم.دلم نمیخواست درگیر بشم... مهمتر از همه اینکه به پرند قول داده بودم که تو کاراش فضولی نکنم وچغلیشو به پدرش نکنم... روز اول کاری حق نداشتم توامور زندگی دونفره اشون دخالت کنم. پرند کمکم کرد تا میز و بچینیم...

پارسوآ هم رفت دست و روشو شست.

در مقابل غذایی که جلوش گذاشتم هیچ ایرادی نگرفت چون بادمجون های سرخ کرده رو تو یه ظرف جدا گذاشته بودمو سیب زمینی های سرخ کرده رو هم جدا تو یه ظرف دیگه... حالا میل خودش بود قیمه سیب زمینی سرخ کرده میخورد یا قیمه بادمجون!

پشت میز نشست و از پرند درباره ی کلاسش پرسید. پرندهم با شیطنت وشیرین زبونی از تمرین های جدیدش حرف میزد و از صبح چه کارایی کرده میگفت.

دیس برنج و گذاشتم رو میز و خواستم برم که پارسوآ گفت: تی تی خانم اگه مایلی میتونی با ما غذا بخوری...

تشکری کردم و گفتم: تو اشپز خونه راحت ترم...

بخاطر اتفاق صبح وحرفهای پرند پارسوآ به کل از چشمم افتاده بود. من فکر میکردم اون یه پدر کوچولو یه مرد خانواده ی جوونه ... ولی با این اوصاف اونم یه ادمی بود مثل بقیه ی مردها... این و اصلا دوست نداشتم.

پارسوآ بعد از صرف نهارش رفت و منم برای شام وغذای جمعه و شنبه کلی تو اشپزخونه دور خودم میچرخیدم.

پرند هم مشغول تماشای تلویزیون و ماهواره بود.خیلی زود ساعت هشت شد و من از پرند خداحافظی کردم و به سمت خونه رفتم.

توی مسیر به روزم فکر میکردم و به پرند ... و پارسوآ . در نهایت به یه نتیجه رسیدم. به من چه مربوط.

باید یه فکری هم به لباسم میکردم که برای مهمونی جمعه عین گدا گدولا پا نشم برم.

یه تونیک مشکی ذغالی که جنس ترک بود خریدم... ساعت نه شب بود و باید زودتر به عزیز میرسیدم. اخرش با این تاخیرام به کشتن میدادمش... بضاعتم نمیرسید که براش پرستار بگیرم...وقتی خودم یه جورایی پرستار وکلفت بودم!

روشنک باز بهم زنگ زده بود و ادرس و قرار روز جمعه رو با کلی تهدید وفحش یاد اوری کرده بود.

منم وسایلمو مرتب و اماده کنار گذاشتم تا برای جمعه عصر اماده ی اماده باشم.یه فکری هم باید برای کادو میکردم که دست خالی خونه ی استاد نرم.

از خستگی سرم به بالش نرسیده خوابم برد و هیچ فکرم نکردم که شاید باید درمورد پرند و تربیتش با پارسوآ صحبت کنم. این موضوع اصلا ربطی به من نداشت.

با صدای ساعت از خواب پریدم... عزیز و عوض کردم و بعد یه دوش گرفتم و وضو رفتم سراغ نماز.

تا عصر سرمو به زور گرم کردم. روشنک قرار بود خودش دنبالم بیاد. منم رفتم یه دسته گل سفارش دادم که تا عصر اماده بشه... همین گلم از سر استاد زیادم بود.

برای مهمونی هیجان داشتم. خیلی وقت بود جایی نرفته بودم... برای همین کلی ذوق وشوق داشتم.

لباسم وچک کردم.

خوب بود. با اون شلوار لوله و اون تونیک مارک... خوب بودم. فقط حس میکردم شلواره زیاده به ساق پام چسبیده ... یه حس معذب داشتم ... بخاطر همین تصمیم گرفتم با اون یکی جینی که فریبرز بهم داده بود عوضش کنم... اون یکی یه شلوار مشکی راسته بود.حالا ارامش داشتم. یه شال همرنگ تونیکمم سرم کردم .خوشبختانه بخاطر اینکه اهل حجاب بودم مجبور نبودم تا کلی وقت صرف درست کردن موهام کنم . ساده بستمشون و یه خرده پن کیک و یه خرده رژ گونه و یذره رژ مات همرنگ لبهام زدم اونم برای اینکه لبم پوست پوست نشه و هوس نکنم با دندون بیفتم به جون لبهام... مثل همیشه بودم تازه حس میکردم رژ گونه ام غلیظه... با این حال پاکش نکردم تا نظر روشنک هم بدونم... یه مانتو که از تولد پرنیان خریده بودمش و نوی نو نگه داشته بودمش و تنم کردم. چادر معمولیمو هم برداشتم و با کفش های اسپورت و کیف ستش منتظر روشنک نشستم.

با صدای زنگ روی عزیز و ماچیدم و در وقفل کردم و رفتم پایین. دیگه نخواستم روشنک و دعوت کنم بیاد داخل خوشبختانه باهاش این حرفها رو نداشتم.

زود رفتم پایین . روشنک به پراید سفیدش تکیه داده بود.

با دیدن من محکم بغلم کرد وگفت: خاک بر سر بی معرفتت کنم... یعنی ملت دوست دارن منم خیر سرم خبر مرگم دوست و رفیق دارم...

اونقدر دلم براش تنگ شده بود که بغض کرده بودم و نتونستم چیزی بگم ...

یدونه محکم زد تو سرم و یه خرده بیشتر تو بغلش فشارم داد و بعد در جلو رو باز کرد وسوار شدم.

حینی که موزیک های فلشش و جلو عقب میکرد گفت: چه خبرا؟ مارو نمی بینی خوشی؟

-روشنک اینقدر دلم برات تنگ شده ها...

روشنک وسط حرفم اومد وگفت: به قران اشکم و دربیاری خط چشمم خراب بشه میزنم اسفالتت میکنم... پدرم در اومده تا کشیدمش قرینه شده...

پقی زدم زیر خنده وسرمو تکون دادم وگفتم: دیوونه ای دیگه ... لیاقت نداری برات دلتنگی کنم...

روشنک چشم غره ای بهم رفت وگفت: گمشو ... کلاغ سیاه...

-زهرمار...

روشنک سری تکون داد وگفت: خوش بحالت از هفت دولت ازادی... نگاش کن... هیچی هم که نمالیدی...

-اوه روشنک رژ گونه ام زیاد نیست؟

روشنک ابروهاشو بالا داد وگفت: میتونی دهنتو ببندی گلکم... تو اصلا چیزی مالیدی؟

به قیافه ی نازش نگاه کردم وگفتم: این رنگ مو بهت میاد...

روشنک نیشش باز شد وگفت: جدی؟ پس امروز خوبم؟

-امشب فریدم هست نه؟

روشنک لبخند ناز و مثلا شرمگینی زد وگفت: از کجا فهمیدی؟

-خیلی به خودت رسیدی...

روشنک: نه بابا ... فقط یه خط چشم ورژ زدم... یکی از بچه ها شنیده که فرید از دخترایی که زیاد اهل ارایش باشن خوشش نمیاد... موهامم که قهوه ای تیره کردم ... یهو فرمون ول کرد و شالشو دراورد و کلیپسشو باز کرد وگفت: خوبه؟

-روشنک من میخوام سالم برسمااااا...

روشنک خندید وشالشو دوباره سرش کرد وگفت: یعنی مرده شور ریختشو ببرن که عاشق دخترای سنگین رنگیه... هوی کلاغ سیاه نبینم جلوش رفت وامد کنی...

خندیدم وگفتم: من چیکار دارم اخه...

روشنک: کلا گفتم گوشی دستت باشه...

داشتم از پنجره میدون تخریب شده رو نگاه میکردم که با دیدن یه فروشگاه فروش آلات موسیقی دو د ستی تو سرم کوبیدم وگفتم: وای روشنک...

روشنک با هول گفت: چی شد؟

-تارم یادم رفت...

روشنک: اه ه ه... مرده شور اون حواست وببرن... میگم چرا اینقدر خلوت اومدی... نگو اصل کاری ویادت رفته...

-میخوای دور بزن برش داریم...

روشنک : نه ولش کن... بچه ها گیتار اینا میارن... ولی حیف شدا تار تو یه چیز دیگه بود.

در حالی که صدای ضبط و کم میکردم گفتم: از بچه ها دیگه چه خبر؟ امشب پرنیان هم هست؟

روشنک: اره... راستی پرنیان داره خر میزنه واسه ازمون کارشناسی ... فریدم همینطور...

-تو چی؟

روشنک: من هیچی... حوصله داری ها ... کاردانی بسمه... کارمم که جور شده... اوه اینو بگم... یاسر عبداللهی بود؟

-خوب...

روشنک: بگو کی و تور کرده خاک برسر...

-شیما ؟

روشنک: تو از کجا فهمیدی...

-اخه خیلی باهم صمیمی بودن... تابلو بود.

روشنک: اردیبهشت عروسیشونه... خلاصه کل یونی و هم دعوت کرده...

-مبارکشون باشه...

روشنک یه تای ابروشو بالا داد وگفت: حسین قرقی بود...

با خنده گفتم: کبوتری...

روشنک: همون قرقی... اونم مثل اینکه بادا بادا داره...

-اشناست؟

روشنک: اره... میشناسیش...

-جدی؟ بذار فکر کنم... اممم...

روشنک: به خودت فشار نیار میترکی... پرنیان...

-تورو خدا؟

روشنک: اره دیگه... اینقدر این برادر رفت و اومد تا پرنیان و خر کرد و رضایت گرفت. حالا به کسی چیزی نگی ها... پرنیان التماسم کرده بود بهت نگم میخواست خودش بهت بگه...

-خسته نباشی.

روشنک: سلامت باشی...

-خوب عجب خبری دادی... دیگه چی؟

روشنک: دیگه اینکه فعلا سر من و تو بی کلاه مونده... دست بجنبون که ازقافله داریم عقب میوفتیم...

-دلت خوشه ها...

روشنک: دلم خوش نباشه چه کنم؟

-از کیمیا چه خبر؟

روشنک: خبری ازش ندارم... عید رفته بود ترکیه ... کلی هم نق زد که به مهمونی امشب نمیرسه و فلان... که دیگه ما خفه اش کردیم وبه زور اوردیمش...

-زورگیری میکنی روشنک...

روشنک : اخه یکی نیست بهش بگه مگه ما چند شب دور هم جمع میشیم که حالا ناز میکنه... دو تا زدم پس کله اش ادم شد.

با خنده گفتم: خدا روشکر...

روشنک: والله...

کمی بینمون سکوت بود.پس پرنیان هم زده بود تو خط درس که تصمیم گرفته بود که بشینه امسال وبخونه تا کارشناسی قبول بشه...

نفس عمیقی کشیدم.این کارشناسی هم شده بود داغ دل من... اخبار روشنک ته کشیده بود ... به قیافه ی نازش نگاه کردم. چشمهای سبزی داشت با پوست عین برف... بینی عمل کرده و لبهای خیلی برجسته ... ارایشش خیلی ملیح و ملایم بود.

از همون روز اول موهاش رنگ شده و بلوند کرده بود. دو سه بارم کارت دانشجوییشو داشت از دست میداد که خوشبختانه هر بار بخیر گذشت. من و روشنک و پرنیان و کیمیا از همون روز اول دانشگاه یه اکیپ شدیم... بخصوص اینکه منو پرنیان باهم به خوابگاه هم میرفتیم... پرنیان خونه اشون قزوین بود و برای اینکه رفت و امدش سخت نباشه ترجیح میداد تو خوابگاه باشه... روشنک و کیمیا هم با بهونه وبی بهونه سرمون خراب میشدن... اون سه چهار ماهی که خوابگاه بودم بهترین روزهای زندگیم بود. بعدش هم که رفتم خونه ی عزیز تا ازش مراقبت کنم. با این حال هر روز تو دانشگاه اتیش میسوزوندیم.

چه دورانی بود.

باید همت کنم درس بخونم... با کاردانی راه به جایی نمی برم.

اهی کشیدم و مقابل یه برج نسبتا شیک متوقف شدیم.

به همراه روشنک پیاده شدیم و وارد برج شدیم. کمی بعد هم در اسانسور بودیم و روشنک برای اخرین بار داشت خودشو دراینه نگاه میکرد... مدام ازم میپرسید: خوبم... بدم... فلانم... فرید خوشش میاد... نمیاد...

شیطونه میگفت خودم برم به فرید بگم بیا این رفیق ما رو که از ترم اول در اتش عشقت درحال سوختن وجیز شدنه بگیر.

============================

شیطونه میگفت خودم برم به فرید بگم بیا این رفیق ما رو که از ترم اول در اتش عشقت درحال سوختن وجیز شدنه بگیر.

طبقه ی ششم پر از هیاهو بود... در سالن هم باز بود.

من دست روشنک و گرفتم... به شدت یخ کرده بود . از حرکاتش خنده ام گرفته بود. باهم از در ورودی رد شدیم ... خوشبختانه بخاطر جمع کردن فرش ها با کفش رفتیم داخل خونه.

استاد سراج خودش ما رو دید و جلو اومد... از اون پیرپسرهای خوش مشرب بود که با خواهرش زندگی میکرد.

بعد از احوالپرسی با استاد و خواهرشون معصومه خانم ... به سمت مبل ها رفتیم تا بشینیم که صدای دست و سوت بلند شد.

با دیدن فرید و حسین و سروش که جلومون ایستاده بودن و بقیه رو به تشویق دعوت میکردن ناچارا ننشسته بلند شدیم وباهاشون سلام علیک کردیم.

فرید: به به تی تی خانم... ستاره ی سهیل شدید که... احوال روشنک خانم...

روشنک تقریبا یه دور مرد و زنده شد.

با سروش و حسین سلام علیک کردم. هی خواستم به حسین تبریک بگم که دیدم شاید درست نباشه الان پرنیان میپره روشنک و نفله میکنه حالا بیا درستش کن... ولی حلقه ای که دستش بود باعث شده بود حس کنم چه پسر نازیه...

سروش هم یه گوشه ساکت ایستاده بود. با دیدن پرنیان که داشت با کسی صحبت میکرد خودم به سمتش رفتم و از پشت سر دستمو جلوی چشمهاش گذاشتم.

پرنیان با هیجان گفت: روشنک که نیستی... ناخن هات کوتاهه... وایسا وایسا... کیمیا تویی؟

یه دونه زدم توسرش وپرنیان دور زد وگفت: خاک برسرت ... تی تی الهی فدات بشم... ومحکم پرید بغلم... اونقدر بوسش کردم که کل صورتش تف مالی شد.

دلم براش یه ذره شده بود. تو بغلم حس کردم یه ذره تند نفس میکشه از خودم جداش کردم... عزیزم چشماش پر اشک بود.

با خنده گفتم: دیوونه نبینم اشکتو...

خندید وگفت: بمیری الهی... تقصیر توئه دیگه... نگاش کن چه خوشگل شدی...

-اینو گفتی منم بگم ایضا 2...

خندید وگفت: وای تی تی دلم برات اتم شده بود...خبرا رو که روشنک بهت داده دیگه نه؟ خاک برسرش میخواستم خودم بهت بگم..

خندیدم وگفتم: اره دیگه... بچه دلش به همین اطلاع رسانی مفید خوشه... ما هم که دعوت نداشتیم..

پرنیان: مرده شور اطلاع رسانیشو ببرن... بخدا محضری عقد کردیم حالا جشنامون مونده... حالا کجاست... اوه نگاش کن... چه سر به زیر داره با فرید صبحت میکنه...

به روشنک که جلوی فرید ایستاده بود نگاهی کردم وگفتم: اخی... چه ناز... دو تا کبوتر عاشق...

پرنیان یه سقلمه بهم زد وگفت: کبوتر که توی تور خودمه...

خندیدم و صورتشو بوسیدم وبازم بهش تبریک گفتم.

پرنیان: به حسینم تبریک گفتی؟

-نه... بیا با هم بریم به اونم بگم که میتونه بعنوان همدرد روزهای بدبختیش رو من حساب کنه...

با خنده گفت: کوفت...

-من باهات زندگی کردم پرنیان... تجربه هامو باید در اختیار اقاتون بذارم. این وظیفه ی هر مسلمونه...

پرنیان دستمو کشید و به سمت جمع پسرها رفتیم...

در حالی که بازوی حسین و گرفت و کشید حسین سر به زیر وشرمنده گفت: اومدید بدبختیمو تبریک بگین؟

خندیدم وگفتم: وای اقای کبوتری... خودتون متوجه شدید چه اشتباه بزرگی کردید؟

حسین با ناراحتی مصنوعی گفت: بله ... خیلی زود سرم به سنگ خورد... حیف که تمام پل های پشت سرم و خراب کردم...

پرنیان با حرص گفت: حسیـــــــن...

حسین: جانم؟

پرنیان با اخم نگاهش میکرد. قیافه ی با نمکی داشت.چشمهای گرد و درشت قهوه ای و پوست گندمی با یه بینی قلمی و لبهای نازک با اندام کشیده و خوش استایلش تو دل برو بود.

به هرحال به حسین و پرنیان تبریک گفتم وکلی ارزوهای خوشگل براشون کردم.

حلقه هاشون با هم ست بود خوشم میومد. منم خواستم ازدواج کنم حلقه امو ست میگیرم... فقط باید نظرپارسوآ جان هم بپرسم... وای فکر کن یه درصد!!!

به فکرم تو دلم قهقهه زدم ... وبا صدای حسین از ذهنیت های سوپر رویاییم شوت شدم بیرون.

حسین لبخندی زد وگفت: بخدا اگه میدونستم قراره تو دانشگاه گرفتار بشم قید هرچی درس و دانشگاه بود و میزدم...

-به هرحال شتریه که دم خونه ی هرکسی میخوابه...

حسین: ماشالا شتره همچین تو پوست طاووس میاد که اصلا ادم حالیش نمیشه... یهو می بینی این که طاووس نبود شتره... ایشالا یه نرش هم جلوی خونه ی شما بخوابه...

اوه باز من به یکی رو دادم وطرف پسرخاله شد.

پرنیان با ارنج به پهلوی حسین زد و حسین زود بحث و جمع کرد وگفت: راستی تی تی خانم ... شما که یه مدت همخوابگاهی پرنیان بودید از حال واحوالاتش بگید...

اخ که داغ دلم و داشت تازه میکرد.

منم نه گذاشتم نه برداشتم شروع کردم به تعریف کردن:

-اقای کبوتری چشمتون روز بد نبینه ... این خانم کلا شلخته است... هیچ کاریش رو برنامه نیست... ساعت دوازده صبحونه میخوره .... ساعت چهار نهار.. دوازده شب هم شام... دوباره روز از نو... تمام جزوه هاشو دور خودش جمع میکنه ... هیچ کدوم هم محض رضای خدا جمع نمیکنه... ماها همیشه مجبور بودیم دنبال پرنیان راه بیفتیم هرچی میریزه رو جمع کنیم...

حسین تند گفت: دستپختش چی؟

-افتضاح.... یه بار یه نیمرو درست کرد... نصف پوست تخم مرغ رفت زیر دندون خودش...

حسین بلند خندید وگفت: ای ول... پرنیان چرا واسه تحقیقات منو پیش تی تی خانم نفرستادی؟

پرنیان چشم غره ای بهش رفت وگفت: خوبه خوبه... چه بل میگیره... و دست منو کشید وگفت: این بچه هنوز لباسشو عوض نکرده ... و منو کشون کشون از حسین دور کرد.

با حرص گفت: چیز دیگه ای نبود بگی؟

خندیدم وگفتم: مگه چی گفتم؟

پرنیان خودش هم خنده اش گرفته بود.

چادر و مانتومو دراوردم و شالمو مرتب کردم.

پرنیان خیره خیره داشت جایی و نگاه میکرد مسیر نگاهشو تعقیب کردم.

فرید کنار روشنک نشسته بود و داشت با کنار دستیش که یه دختر بود صحبت میکرد. روشنک چنان از حرص قرمز شده بود که خنده ام گرفته بود.

فرید داشت پرتقال پوست میکند جفتمون حواسمون بهش بود که ببینیم به دختره اول تعارف میکنه یا اول به روشنک.

پرتقال پوست گرفتنش تموم شد قاچش کرد ... اون سفید های روی پرتقال رو هم کند.

من وپرنیان هیجان زده داشتیم نگاهش میکردیم.

در صدم ثانیه جفتمون ضایع شدیم چون به هیچ کدومشون تعارف نکرد و پرپرتقال و گذاشت تو دهن خودش و تند تند مشغول خوردن بود.

پرنیان با حرص گفت: چیشش... من موندم روشنک از چی چی این پسره خوشش میاد... یه ذره نزاکتم نداره...

حرفی نزدم ... فقط خنده ام گرفته بود. دوساعته وایستادیم یه پسر و داریم نگاه میکنیم و زیر نظر داریم...

پرنیان سرشو تکون داد وگفت: مگه تو خوردن میتونی حریف مرد ها بشی... پسرا فقط به فکر شیکم خودشونن... روشنک و نگاه چطوری نشسته.

یه نگاهی به روشنک کردم و چنان معذب نشسته بود که انگار مجبور بود. بلوز تونیک مانندش تنگ بود و اندامشو نشون میداد... بلوزش کوتاه بود و یه طوری نشسته بود که خیلی کوتاهیش مشخص نشه.

پرنیان زیر گوشم گفت: یعنی میگی روشنک جیش داره؟

-هان؟

پرنیان با مزه گفت: اخه من هر وقت جیش داشته باشم اینطوری میشینم...

از حرفش زدم زیر خنده وپرنیان هم زد زیر خنده.

پرنیان کنارم نشسته بود و صحبت میکردیم.

با باز شدن در ورودی و دیدن کیمیا که ورودش همزمان با حمید صداقت بود اه از نهادم بلند شد.

حمید همون خواستگاری بود که ترم اخر و روز اخر بهم پیشنهاد ازدواج داده بود.

موهای مشکی ولختی داشت با چشم و ابروی مشکی وصورت استخونی و یه ته ریش.قد وتیپش خوب بود اما بنظرم پاهاش یه خرده پرانتزی بود چون هیچ وقت جین و لی تنگ نمی پوشید. یه پیراهن مردونه ی ساده ی قهوه ای و یه شلوار پارچه ای مشکی پوشیده بود.

پرنیان دستمو کشید تا بریم پیش کیمیا باهاش سلام علیک کنیم اما دلم نمیخواست برم خودمو به حمید نشون بدم. اصلا حس خوبی نداشتم.

با کیمیا رو بوسی میکردم و احوال پرسی که بالاخره هم اون چیزی که دلم نمیخواست اتفاق افتاد. حمید چشم تو چشم با من شد.

ناچارا یه سری براش تکون دادم و اون سر به زیر خیلی اروم جواب سلاممو داد و خیلی زود به سمت اکیپشون که شامل فرید و حسین و سروش میشد رفت.

پرنیان نچ نچی کرد وگفت: چه از دستت شکاره... راستی قیافه اش چه عین معتادا شده همینو میخواستی زدی پسرمردم و معتاد کردی...

صدای روشنک اومد که گفت: خاک برسر چرا این ریختی اومده... نکرده یه ریشش وبزنه... برم براش یه ژیلت بخرما...

کیمیا مانتوشو دراورد وگفت: تی تی اصلا بهت نمیومد این قدر سنگدل باشی. این از قصد ریش گذاشته... میدونسته تو هم میای... اینطوری اومده که بگه من هنوز از عشق تو لبریزم...

شونه هامو با لاقیدی بالا انداختم وگفتم: اینقدر پر باشه تا سر بره... به من چه... حالم از پسرای ریش ریشی بهم میخوره... روشنک بریم سر میدون ژیلت میفروشن... سه تا صد تومن... یه بسته براش بخریم...

پرنیان خندید و از خنده اش من وکیمیا و روشنک هم بلند زدیم زیر خنده.همیشه ی خدا خنده های پرنیان سوژه بود... انگار داشت هندل موتور میزد.

اکثر مهمون ها اومدن... فقط اسمش شب شعر بود چون هیچ سخن و صحبتی از شعر و ادب و این جور چیزها نبود.

صدای پرستاری گوشزد کرد: ارومتر... تشریف ببرید محوطه! طاها با نفس نفس جلوم ایستاد وگفت: داری چه گهی میخوری؟ اشکم دراومد وگفتم: به ابوالفضل به این برکت قسم... من فقط اشپزی میکنم... طاها بریده بریده با صدای خفه و خش داری گفت:اشپزی ؟؟؟ چهارصد تومن اشپزی؟؟؟ به هق هق افتاده بودم... طاها با دست محکم به سرش کوبید وبا حرص گفت: بدبختمون کردی تی تی... اره؟ خاک برسر من.تو خواهر منی؟؟؟ اره اشغال؟؟؟ و این بار دودستی به سرش کوبید... بزور دستهاشو گرفتم تا جلوی زدن خودشو بگیرم... به حدی سرخ شده بود و دندون هاشو روی هم میسایید که از ترس اینکه مبادا یهو سکته کنه خودمم داشتم ضعف میکردم و بیهوش میشدم. طاها دوباره بهم نگاه کرد وگفت: چی شدی تی تی؟؟؟ داری چی میشی؟؟؟ -بخدا هیچی... به قران.... به روح مامان هیچی... بیا زنگ بزن... یه کلمه بپرس... طاها با داد گفت: روح مامان و قسم نخور کثافت... دستمو جلوی دهنش گذاشتم وگفتم: عیبه ابرو ریزی نکن... بیا بریم تو حیاط هرچی خواستی بگو... بگو هرچی خواستی... دستمو انداختم دور بازوش که پرتم کرد رو صندلی و به سمت اسانسوری که در انتهای راهرو بود رفت. وارد اسانسور شد. نفسمو سخت بیرون فرستادم... با پشت دست خون دور دهنمو پاک کردم... معلوم نبود چقدرشو خورده بودم... شوری بغض و خون و باهم توی حلقم حس میکردم... به ساندویچ نسبتا دست نخورده اش نگاه کردم و بلندتر زدم زیر گریه. در حین گریه زاریم با شنیدن صدای گوشیش که رو ویبره هم بود و روی صندلی کناریم داشت خود کشی میکرد اشکهامو پاک کردم و گوشی شو برداشتم. با دیدن اسم نازنین که روی صفحه ی گوشی خاموش وروشن میشد نفس عمیقی کشیدم و با دودلی جواب دادم. -بله؟ صدام بخاطر مدتی که گریه میکردم خش دار شده بود . نازنین با تعجب گفت:الو... -بله... سلام... نازنین با تته پته پرسید:شما؟ تک سرفه ای کردم وگفتم: منم نازی خانم... تی تی... نازنین اروم تو گوشی زمزمه کرد: تی تی؟ حس کردم بد برداشت کرده توضیح دادم: تینا... خواهر طاها... نازنین: هان... بله ... صدات عوض شده نشناختم... خوبی تی تی جان؟ -ممنون. شما خوبین؟ با طعنه گفت:از احوالپرسی شما ... ای هستیم... میگذرونیم. الان خونه هستی؟ -نه... نازنین: گوشی طاها دست تو چیکار میکنی؟ نفس عمیقی کشیدم... همیشه از لحن طلبکارانه اش بیزار بودم... با کلافگی گفتم: حال عزیزم بد شده بود طاها رسوندتش بیمارستان... نازنین:اخی... طوری که نشدن؟ -نه حالشون خوبه... نازنین: خدا رو شکر... حالا طاها کجاست؟ اب دهنم و قورت دادم و دماغمو بالا کشیدم وگفتم: رفته حیاط یه قدمی بزنه... نازنین: خیلی خوب... نگرانش بودم... بهش بگو من شام خوردم. نمیتونستم گرسنه بمونم... شب بیمارستان میمونه؟ -نه خودم میمونم... طاها رو میفرستم خونه. نازنین باشه ای گفت و درادامه اضافه کرد: بهش بگو بی سر و صدا بیاد بیدارم نکنه ... بد خواب میشم... اهان اگه تونست یه هندونه هم بگیره... بهش میگی؟ هندونه؟؟؟ سعی کردم جوابشو ندم... عزیز من رو تخت بیمارستان افتاده این هوس هندونه کرده ساعت ده ونیم شب... پوست لبهامو میجویدم در همون حال گفتم: باشه امر دیگه؟ نازنین: راستی بهت نگفت؟ -چیو؟ حس کردم اهی کشید وگفت:هیچی... خوب کاری نداری؟ -نه ... خداحافظ. نازنین:خداحافظ. تماس قطع شد... گوشی تو دستم بود... با دیدن پیغامی که انگار قبل از تماس نازنین هم وجود داشت پیام وباز کردم. شخصی به اسم: حسینی نوشته بود: طاها جان ... تا پس فردا هرجور شده پول کاشف و جور کن... گفته با حکم جلب میاد سراغت... منم به چند جا زنگ زدم... فعلا مزایده ی شرکت منتفی شد. دیگه ریش وقیچی دست خودته ... یا علی. نفس عمیقی کشیدم... نایلون ساندویچ ها رو برداشتم و چادرمو جمع وجور کردم... اول به دستشویی رفتم و دست و رومو شستم... لبم یه خرده با دکرده بود. نمیتونستم از طاها دلخور باشم... وارد اسانسور شدم... از اورژانس عبور کردم... و به محوطه رفتم. سوز بهاری صورتم و نوازش کرد. به ارومی به سمت نیمکتی رفتم که به نظرم از پشت طاها روش نشسته بود... نیمکت ودور زدم... با دیدن مردی که از رو به رو هیچ شباهتی به طاها نداشت. مسیری و که اومده بودم ودنده عقب برگشتم. ========================================= به ارومی به سمت نیمکتی رفتم که به نظرم از پشت طاها روش نشسته بود... نیمکت ودور زدم... با دیدن مردی که از رو به رو هیچ شباهتی به طاها نداشت. مسیری و که اومده بودم ودنده عقب برگشتم. کمی این سمت و اون سمت رفتم... با دیدن طاها که به درختی زیر نور تیرچراغ برقی که کنار جدول بود تکیه داده بود و سیگار میکشید جلوش ایستادمو گفتم:سیگاری شدی؟ حتی نگاهمم نکرد... به نقطه ی دوری خیره بود. بهش نگاه کردم وگفتم: نازنین زنگ زده بود.... جواب دادم... طاها نگام کرد وگفت: به روح مامان قسم بخور... بگو که ... -بگم خراب نشدم؟؟؟ نه به قران... نه به روح مامان.... نه به جون تو... چرا این فکر و میکنی... اصلا بیا برو از خونه زندگی این مهندس تحقیق کن... من دوست دختر عموشم... وگرنه اونا هم باید به من اطمینان میکردن که خونه وزندگی ودم و دستگاهشونو سپردن به من... طاها با حرص ته سیگارشو روی زمین پرت کرد وبا نوک پنجه لهش کرد وگفت: لازم نیست بری اونجا کلفتی مردم و کنی... -پس برم کجا؟ لابد برگردم اصفهان؟ برم پیش کسی که چهارسال نپرسید دخترش تو این خراب شده زنده است یا مرده؟ طاها دستی به پیشونیش کشید وگفت: بیا تو شرکت پیش خودم کار کن... ناخوداگاه پوزخندی زدم وگفتم: شرکتی که داره به مزایده گذاشته میشه احتمالا داره ورشکست میشه... میخوای یه سربار باشم برات؟ طاها با تعجب گفت: تو از کجا میدونی؟ گوشیش و به سمتش گرفتم وگفتم: نازنین هم زنگ زد گفت رفتی خونه واسه اش هندونه بگیر! طاها لبخند کجی زد وگفت: اینقدر هواسم پی تو و عزیز بود که یادم رفت بهت بگم... -چیو؟ طاها:داری عمه میشی... به چهره ی با نمک و مهربونش نگاه کردم. به چشمهای سرخش به سبزی نگاهش... و صورتش که انگار نه انگار تا دقایقی پیش چقدر منقبض و سخت بود. شاید اگه تو شرایط بهتری بودم بغلش میکردم و می بوسیدمش... یا از خوشحالی گریه میکردم... اما حتی نتونستم لبخند بزنم...لبم بخاطر اون پشت دستی درد میکرد... تمام ذوق وشوقم کور شده بود... طاها به حرف اومد وگفت: حتی یه تبریکم نمیخوای بگی؟ به صورت درهمش نگاه کردم وگفتم: مگه مهمه؟ تبریک خواهری که تو قبولش نداری... مهمه؟ طاها: من نگرانتم... به لبم اشاره کردم وگفتم: این ثمر نگرانیه.... یا زور گویی؟خوبه تو ریخت منو می بینی وروت میشه این حرفها رو به زبون بیاری... صدام پر بغض بود... باید از خودم دفاع میکردم... طاها حق نداشت راجع به من بد فکر کنه... با همون رعشه ای که توی لحنم بود گفتم: من دارم زندگی میکنم... تو محل همه به اسمم قسم میخورن... آسه میرم آسه میام... این جرمه گناهه؟ چه خطایی ازم سر زده که به خودت اجازه میدی با من اینطوری رفتار کنی؟؟؟ هان؟ مگه دارم چیکار میکنم... مگه چه ابرویی بردم که اینطوری باید جواب پس بدم... چرا به خاطر گناه نکرده مجازات میکنی... مگه من چه اشتباهی کردم که ... بغضم اجازه نداد دفاعیه ام تکمیل بشه... طاها با صدای نادمی گفت: بخدا نگرانتم... تی تی اینجا پر گرگه... تو خوبی... پاکی درست... ولی میون این همه بد ... تی تی جان... خواهرم... اتفاق یه باره. -همچین میگی اینجا انگار چه فرقی با اصفهان داره... طاها با کلافگی بارزی گفت: فرق داره... عزیز من فرق داره... اصفهان بابا بالا سرت بود... چهار تا کس وکار داریم... تو بازار همه مار ومیشناسن... اینجا یه بلایی سرت بیاد من یه لا قبا که هیچی از خودم ندارم چطور به دادت برسم؟ سرشو پایین انداخت وگفت: بخدا همه ی نگرانیم تویی... چهارساله تهرانی... دوسال صبر کردم گفتم داری درس میخونی حواست پی درس و دانشگاهته... دوساله که دانشگاه و بوسیدی گذاشتی کنار... نذاشتی یه اب خوش از گلوم پایین بره... عزیز که هوش و حواس درست وحسابی نداره که بگم یکی بالا سرت هست... واقعا که دوسال بود داشت بهم با دلیل و بی دلیل سرکوفت میزد... با حرص گفتم:چرافکر میکنی احتیاج به یه اقا بالا سر دارم... من بیست و دو سالمه طاها... واسه خودم دارم کار می کنم... از عزیز مراقبت میکنم... به زودی هم میخوام شروع کنم به درس خوندن... همین کافی نیست؟ طاها پوفی کشید وگفت:باز داره حرف خودشو میزنه... تی تی ... میون حرفش پریدم وگفتم: ببین طاها اگه گوش من به این حرفها بدهکار بود که همون دوسال پیش رامو میگرفتم برمیگشتم اصفهان... وقتی می بینی کارساز نیست نه اعصاب خودتو خرد کن نه منو.... طاها دهنشو کج کرد وگفت:بذارم بری خونه ی یه مرد مجرد که معلوم نیست کیه و چیه کلفتی کنی... با تحکم و شمرده شمرنده گفتم: من اونجا اشپزی میکنم... طاها: هر غلطی که میکنی... فردا پس فردا ازتو یه کار دیگه خواست چیه؟ پس فردا یه گوشه تنها گیرت اورد.... تو خونه تنها موندین... -طاها من میتونم مراقب خودم باشم... تو به فکر زندگی خودت باش... جریان این چک چیه که اگه وصول نشه حکم جلبت میاد؟؟؟ هان؟ طاها دستهاشو تو جیبش فرو برد و سرشو پایین انداخت و کم اورد... در همون حال گفت: شرکت داشت ورشکست میشد... مجبوری قرض کردم... شرکت که سر وسامون نگرفت هیچ... کلی بدهی هم واسم شده قوز با لا قوز... سعی کردم تو لحنم طعنه نباشه... با این حال بوی تیکه میداد اروم گفتم: چرا از بابای نازنین کمک نمیگیری مثل همیشه؟ طاها دندون قروچه ای کرد و جوابمو نداد. چند لحظه هیچ کدوممون چیزی نگفتیم... به چهره ی درهم طاها نگاه کردم... ده سال از من بزرگتر بود... با اینکه پسر بود ومثلا عصای دست بابا اما همیشه بابا به بی عرضگیش ایراد میگرفت... ولی بازم طاهای بی عرضه رو به من ترجیح میداد. قیافه ی طاها چون سفید و چشم رنگی بود دخترونه ترازمن سیاه سوخته بود... بخصوص رفتارای پسرونه ی من باعث میشد تا همه یه جورایی بگن تی تی عین پسراست. عزیز که همیشه رک و پوست کنده میگفت تی تی باید پسر میشد ... طاها دختر... با این حال طاها همیشه هوادار من بود. مهم مامان بود که بین هیچ کدوممون فرق نمیذاشت... نه پسرم از دهنش میفتاد نه دخترم... بابا هم کلا انگار از هفت دولت ازاد بود... به من که محل نمیداد... طاها رو عزیز میدونست... بازم به معرفت طاها که منو یادش نرفته ... لبخندی نثار خاطرات بچگیمون کردم. به طاها که هنوز غرق افکارش بود زل زدم وگفتم: حالا چقدر بدهی داری؟ طاها پوفی کشید وگفت: تو نمیخواد درگیر مشکلات من بشی... -فقط خواستم کمک کنم... طاها خندید وبه من نگاه کرد وگفت: اخه فسقلی تو مگه چقدر پس انداز داری؟ -حالا تو بگو شاید داشتم... طاها چشمهاشو گرد کرد وگفت: کلا شصت میلیون بدهکارم... سی میلیونش و دارم... بقیه اش. و اهی کشید و حرفشو بدون فعل گذاشت. با لبخند رو به من گفت: داری سی میلیون... و ضربه ی ارومی با نوک انگشت اشاره اش به پیشونیم زد و بلندتر خندید. دست به گردنم بردمو گردنبندی که گردنم بود وباز کردم وبه سمت طاها گرفتم. طاها با تعجب بهم نگاه میکرد. شونه هامو بالا انداختم وگفتم:عتیقه است... طلای بیست و چهار عیار... تو این قاراش میشی بازار طلا کم کم پونزده میلیون ازت میخرن ... چهار پنج میلیونم من تو حسابم دارم همون پولا که بابا برام میفرسته ومن دست بهشون نمیزنم... پوزخندی زدم وگفتم:میدونی که ازبازنشستگی عزیز... پوفی کشیدم و گفتم: ... کارت راه میفته؟ حداقل میتونی مهلت بیشتری بگیری ... طاها هنوز با خیرگی داشت به من نگاه میکرد. دستشو از تو جیبش بیرون کشیدم وگردنبند و کف دستش گذاشتم وگفتم: بعدا یکی خوشگلترشو برام بخر.... طاها لبشو گزیدوگفت: این گردنبند مامانه... دادش به تو... -خوب منم میدمش به تو... تازه مال خود مامانم که نبوده. از مادر عزیز بهش رسیده... حالا هم من میدم به تو... توگردن من باشه و الکی جرم لاش بره بهتره یا به یه زخمی بزنیش؟ طاها نفس کلافه ای کشید وگفت:نمیتونم قبولش کنم... -اخه چرا؟ طاها: تی تی این یادگاریه... -یادگاری باشه ... وقتی ازش استفاده بشه و مشکلی و حل کنه که بهتره... مامانم اینطوری خوشحال تره نیست؟ طاها دو دل بود که بگیره یا نه... از نگاهش میخوندم که اگه یه خرده دیگه اصرار کنم و چونه بزنم قبول میکنه ... حالا که داشت پدر میشد... یه پدر خوشگل چشم رنگی... لبخندی زدم وگفتم: پس فردا بابا بشی... کلی خرج داری... خوب نیست اول دنیا اومدنش همش باباش بدهکار باشه... هان؟ طاها گردنبند و توی دستش مشت کرد وگفت: پس دیگه به حسابت دست نزن... همین هم از سرم زیاده... لبخندی بهش زدم وگفتم: بیا ساندویچمونو بخوریم سرد شد... طاها خندید وگفت:ساندویچ سرده ... سرد میشه؟ خندیدم و چیزی نگفتم... بعد از خوردن ساندویچ سرپایی هرکاری کردم طاها حاضر نشد برگرده به خونه... دوسه بار از پشت شیشه ی ای سی یو سرک کشیدم اما نتونستم عزیز وببینم... اخر سر هم به اورژانس رفتیم و روی صندلی هاش نشستیم . من از خستگی در حال چرت زدن بودم... دوسه بارم سرم افتاد رو شونه ی طاها و از خواب پریدم... طاها کتش و داد به من گفت:تو بخواب... من بیدارم. دستمو گرفت و من سرمو رو شونه اش گذاشتم... بوی تلخ عطر کتش و دوست نداشتم... ولی نخواستم بگم .... مجبوری بوی عطر و تحمل میکردم... دستم تو دست طاها بود. بچه که بودم ... بعد فوت مامان با بهونه و بی بهونه شب بالش و پتومو برمیداشتم ومیرفتم تو اتاق طاها ... اونم از تختش پایین میومد و من رو تختش میخوابیدم اون پایین تخت. از همون پایین تخت هم دست شو بالا نگه میداشت ودست منو میگرفت و میگفت:نترس تو بخواب من بیدارم... اگه مادر بالای سرم نبود... یا بابا هیچ وقت با من ساز سازگاری نمیزد حداقل طاها بود که مراقبم باشه وحواسش بهم باشه... همین هم کلی غنیمت بود. خیلی زودتراز اونچه که فکرشو بکنم خوابیدم.

کلید و داخل قفل انداختم و وارد خونه شدم... خوبیش این بود که پارسوآ بهم زنگ زده بود و قرار بود امروز نرم خونه اشون... واقعا بعد از اینکه تمام دیشب و توی بیمارستان موندم این خبر باعث شده بود کلی انرژی بگیرم... با اصرار طاها که میل داشت پیش عزیز بمونه من به خونه اومدم. جای خالی گردنبند یادگاری توی گردنم فریاد میزد.ولی از طرفی هم حسی بهم میگفت مامان اینطوری بیشتر ازم راضیه... جای عزیز خالی بود. لباس هامو عوض کردم. یه دوش گرفتم... چادرمو با دست شستم... پهنش کردم و یه دست مانتو و شلواردیگه رو اتو زدم تا برای فردا اگر کاری داشتم بیرون یه چیزی برای پوشیدن داشته باشم... نماز خوندم و دو رکعت شکر به جا اوردم برای اینکه عزیز از بخش مراقبت ویژه به بخش داخلی منتقل شده بود . از حرفی که جلو طاها بهم زد دوباره بلند زدم زیر خنده... به من گفته بود: این پسره به من محرمه؟؟؟ منظورش طاها بود که مدام سر و صورت عزیز ومی بوسید... به سمت تختش رفتم... ملافه ها رو عوض کردم... کل اتاق و جارو کشیدم... گرد گیری کردم. تا ساعت شیش مشغول مرتب کردن وتمیز کاری بودم... کسی که میرفت خونه ی مردم و تمیز میکرد خونه ی خودش باید عین گل میموند. دو تا تخم مرغ نیمرو هم درست کردم و زدم تو رگ... خوشبختانه طاها قرار بود عزیز ویه مدت ببره خونه ی خودش... یه جورایی میخواست به من محبت کنه ... یا بیشتر جواب لطف مو بده... قرار بود یه تحقیقاتی هم راجع به خونه ای که من توش کار میکردم هم بکنه... حداقل بخاطر اینکه گردنبند مو دادم تا به یه زخمی بزنه فعلا کارم نداشت... تا دفعه ی بعدی که بیا دو پاچه امو بگیره... هرچند خوشم میومد یکی حواسش بهم باشه. بهم این حس ومیداد چه بخوام چه نخوام حق ندارم از یه چهارچوبی بیشتر بگذرم... هرچند نمیگذشتم ... با صدای تلفن از فکرهام پرت شدم بیرون و مجبوری با دهن پر جواب دادم: بله؟ روشنک با یه صدای گرفته گفت:الو تی تی... -به ... سلام روشی خانم... خوبی؟ روشنک با حرص گفت:صد بار بهت گفتم بدم میاد اسممو خلاصه کنی... با خنده گفتم: خون تو بنفشه؟ چطور تو میتونی اسم منو خلاصه کنی؟ روشنک با غر گفت: سر به سرم نذار. -چی شده سرحال نیستی؟ روشنک: اخرشب قراره برام خواستگار بیاد... با خوشحالی گفتم: تو رو خدا؟؟؟ کی؟ روشنک با لحن کش داری گفت: فرید... -جدی؟ روشنک: خوب معلومه که نه... چقدر تو خنگی... -پس کیه؟ روشنک: پسر دخترخاله ی بابام... -خوب حالا میخوای چیکار کنی؟ روشنک: هیچی عین احمق ها میخوام به خواستگارسنتیم که منو بهش معرفی کردن جواب مثبت بدم... -واقعاااا؟؟؟ روشنک با لحن گریه داری گفت: تو چرا امروز اینقدر خر شدی... خوب معلومه که نه... -پس چی؟ روشنک: اگه میدونستم که زنگ نمیزدم به تو... واقعا گیج شده بودم. روشنک هیچ وقت عین ادم حرف نمیزد درحالی که داشتم فکر میکردم روشنک گفت: بیام پیشت؟ -مگه امشب خواستگار نداری؟ روشنک:گور بابای خواستگار... من نمیخوام امشب تو مراسم باشم. تو که از درد دل من خبر داری؟ با خنده گفتم:فدای این درد دلت... روشنک با حرص گفت: مرده شورتو ببرن... به تو هم میگن دوست... میگن رفیق...؟؟؟ -خوب میگی چیکار کنم؟ روشنک: مگه من و تو دوست نیستیم؟ -چرا؟ روشنک: پس نباید بینمون چیزی باشه و رودربایستی داشته باشیم هان؟ -اره خوب... روشنک: پس بیام پیشت؟؟؟ -واه اره بیا ... این اجازه گرفتن داشت؟ روشنک:شبم میمونم ها... -باشه شبم بمون... منتظرم. روشنک: منتظر عمه ات باش... در وباز کن. -تو پشت دری؟ و ازجام پریدم و روز نامه ای که روش تابه ی نیمرومو گذاشته بودم ولواشی که تو کیسه فریزر مچاله کرده بودم وتند جمع کردم و داخل سینک اشپزخونه انداختم. صدای زنگ ایفون باعث شد یه نگاهی به ریختم بکنم... یه تاپ شلوارک پوشیده بودم که روی شلوارکم روغن نیمروم لک انداخته بود.... نفسی کشیدم و پیش خودم فکر کردم روشنک که غریبه نیست. اما عجیب دلم میخواست شلوار بپوشم جلو روشنک با اون ساق پاهای سیاه سوخته ام که پر از شکوفه های سیاه تر بود ... اوه . میشم خوراک شیش ماه سوژه ی روشنک! تند به سمت اتاق دویدم وشلوارم وبا یه جین عوض کردم وموهاموشونه کردم... با شنیدن زنگ سوم به هال دویدم ودر وباز کردم. کمتر از پنج دقیقه روشنک جلوم ظاهر شد . با اخم و تخم گفت: داشتی چه غلطی میکردی؟ دستشو کشیدم وبه داخل خونه پرتش کردم و گفتم:یواش تر... صداتو تو راهرو پخش کردی که چی بشه؟ روشنک: عیب نیست من ویک ساعت جلو درتون کاشتی؟ با خنده گفتم:خوب ما دوستیم... بینمون رودربایستی نیست و... از این حرفها... روشنک چشم غره ای بهم رفت وروی مبل نشست و مانتو ومقنعه اشو دراورد .... یه تاپ سبز پسته ای بند گردنی پوشیده بود و یه جین خیلی خوشرنگ .... تاپش مارک جو جو خورده بود... پوست سفید ومهتابی داشت با گردن کشیده و دستهای بلند و انگشتهای ظریف و خوش مدل... لبخندی به اندام خوش ترکیبش زدم که دادش دراومد: هوووووی... منو خوردی که... با خنده گفتم: تو این قحطی پسر فکر کنم باید رو تو حساب باز کنم... روشنک خندید و گفت: وای تی تی خل شدی... بیا خودم واست شوهر پیدا میکنم... در حالی که دگمه ی شلوارشو باز کرد با غر ولند گفت:برو یه شلوار واسم بیار... وای دارم میترکم تو این شلوار... -مجبوری سایزکوچیک بگیری ؟ روشنک با غر گفت: سایز کوچیک میگیرم که خودمو لاغر کنم لاغر که نمیشم هیچ با تمام پر رویی میپوشمش... سرمو تکون دادم و روشنک گفت: شلوار بده... من با جین نمیتونم بخوابم... خوشبختانه هم هیکل من بود فقط یه خرده کشیده تر وخوش تیپ تر وجذاب تر... به اتاقم رفتم ویه بلوز شلوار راحتی صورتی وکه دوبار بیشتر نپوشیده بودم و دادم دستش. فکر کردم شاید نپوشه با این حال... پوشید وکلی اظهار رضایت وخوشحالی کرد. در حالیکه به من نگاه میکرد گفت: این وراپیتزا فروشی اشتراک داری؟؟؟ -نه... روشنک: باشه... تخم مرغ داری؟؟؟ -اره؟ گرسنته؟ روشنک یه خرده نگام کرد وگفت: پ ن پ... میخوام بشینم روش جوجه اش دربیاد... خندیدم و به سمت اشپزخونه رفتم... یه دونه تابه بیشتر نداشتم که اونم چون خودم توش نیمرو خورده بودم کثیف بود. جلوی سینک ایستادم که بشورمش روشنک پرید تو اشپزخونه وگفت:داری چیکار میکنی؟ -الا ن میشورم درست میکنم برات... روشنک در یخچال وباز کرد وگفت: ولش کن... بیا نون پنیر بخوریم.... حال داری ظرف میشوری ها... محلش نذاشتم وروشنک گفت: چایی دم کنم؟؟؟ یه لگد بهش زدم وگفتم: برو بیرون بذاربه کارم برسم... روشنک سرگردون وسط اشپزخونه ی کوچولو ایستاده بود. اینقدر بدم میومد تو این دو قدم اشپزخونه یکی دیگه هم به پر وپای من بپیچه... دست اخر راضی شد بره بیرون... از تو هال گفت: راستی عزیزت کجاست؟ -بیمارستان؟ روشنک با نگرانی گفت: جدا؟ -اره بخیر گذشته... طاها پیشش مونده... روشنک: اهان... تابه رو گذاشتم رو گاز و گفتم: روشنک سه تا تخم مرغ بسه؟ روشنک : ببین من گشنمه ها؟ -من خوردم... روشنک: اهان برای من... باشه... زیادم هست. سه تا تخم مرغ شکستم و نون و دراوردم وروی کتری گذاشتم تا با بخار کتری یخ نون لواشای فریزری بازبشن... یه خرده گوجه خیار خرد کردم... روشون نمک واب لیمو پاشیدم... بعد پنج دقیقه همه رو تویه سینی گذاشتم ویه سفره ی خوشگل برداشتم و به هال رفتم... روی میز عسلی خواستم پهنش کنم که روشنک نشست رو زمین وگفت: عین گاو گشنمه... سفره رو روی زمین پهن کردم. روشنک انگار فهمید سفره ام نوئه... گفت: این چه خوشگله... نمیخواد اینو پهن کنی... -واه... بدون سفره؟ از رو میز عسلی یه روزنامه برداشت وگفت: اینم سفره.. اون حیفه... خندیدم و مشغول خوردن شد. منم زل زدم بهش... چنان با ولع و اشتها میخورد که انگار نه انگار یه نیمروی ساده است...

با شنیدن صدای خرش خرش خیارهای نمکی وابلیمویی زیر دندون روشنک منم گشنم شده بود. روشنک بهم نگاه کرد وگفت: زهرمار. بیا بشین بخوردیگه... -همین الان دوتا خوردم... روشنک: پس چرا گشنته... خر... و برام یه لقمه ی پرملات درست کرد... دوتایی نشستیم با هم خوردیم... اون نیمرو بهترین نیمرویی بود که خوردم... واقعا عجیب چسبید بخصوص که روشنک که همیشه تو سلف دانشگاه با فیسو افاده غذا میخورد حالا ریلکس لقمه های بزرگ بزرگ دهنش میذاشت. بعد از صرف غذامون ... ظرفها رو روشنک شست منم یه دست رخت خواب تو هال کنار هم پهن کردم و تی وی و هم روشن کردم. روشنک دستشویی رفت و صورتشو از ارایش شست و بعد دراز کشید و باهم سریال اب دوغ خیاری و دیدیم البته پسر نقش اولش چون خوشگل بود تصمیم گرفته بودیم ادامه ی سریال و در روزهای اتی ببینیم... تما م مدت پخش فیلم روشنک از جذابیت و درشتی چشمهای بازیگر صحبت میکرد و میگفت: این شب دومادیش چه تیکه ای بشه... با دیدن تیتراژ پایانی سریال روشنک بی هوا گفت: اومدیم ومن هیچ وقت به چشم فرید نیومدم... اون وقت چی؟ -یعنی چی؟ روشنک:من تا کی باید منتظرش بدونم.... حتی نمیدونم چه احساسی به من داره... اصلا شاید نامزد داشته باشه... -نداره... روشنک: تو از کجا میدونی؟ -پرنیان از حسین پرسیده بود... روشنک نفس عمیقی کشید وگفت: نمیدونم باید چیکار کنم... -راستی مامانت اینا نگران نشن؟ روشنک: نه به روشنا گفتم که پیش توام... همیشه عاشق اسمهای این دوتا خواهر بودم... روشنک و روشنا... اسمهای قشنگ و باحالی بودن. اهی کشیدم وگفتم: کاش منم یه خواهر داشتم... روشنک: مگه نداری؟ -تنی که نیست... روشنک: آهان... اره... پوفی کشید وگفت: حالا من باید چیکار کنم؟ -چرا نمیری بهش بگی؟ روشنک با لحن مسخره ای گفت: اقای فرید سهرابی... ببخشید من عاشقتونم از ترم اول دانشگاه.... با من ازدواج میکنید؟؟؟ بلند زدم زیر خنده وروشنک گفت: کوفت... -ولی تهش چی؟ روشنک: هیچی... -یه فکری؟ روشنک: چی؟ -پرنیان به حسین بگه حسین هم به فرید... البته سربسته... نه جوری که حسین بفهمه... روشنک: پرنیان هم بهم گفته بود یه طوری به حسین بفهمونه... ولی فرید هنوز قصد ازدواج نداره... نفس عمیقی کشیدم با دیدن اشکهای روشنک که روی صورتش سر میخوردند گفتم: روشنک... خره داری گریه میکنی؟ روشنک بلند تر زد زیر گریه وگفت: ببین چقدر بدبختم... صد نفر واسم سر و دست میشکنن... اما خودم معطل موندم یه پسر یه لاقبا بهم نگاه کنه... ودستهاشو جلوی صورتش گرفت و بلند تر گریه کرد. چه دل پری داشت این... درحالیکه بغلش کردم واز خوبی ها و زیبایی هاش گفتم... و سعی میکردم ارومش کنم... البته با امیدواری های مزخرف وتکراری... بعد از کمی چرت وپرت گفتن ... چراغها رو خاموش کردم. به روشنک هم یه مسکن دادم و اون خوابید... من هم با وجود خستگی دراز کشیده بودم وتوی تاریکی به سقف نگاه میکردم. یاد فریبرز افتاده بودم... تا به حال خواستگار جدی نداشتم... دوست هم نداشتم... فریبرز اولین کسی بود که بهم گفته بود دوستم داره و حمید صداقت اولین کسی بود که بهم پیشنهاد ازدواج داده بود بدون اینکه بگه دوستم داره و من هیچ حس خاصی از این جمله بهم دست نداده بود. نفس عمیقی کشیدم... روشنک از چی فرید خوشش میومد؟ نه تیپ وقیافه ای داشت نه پول وثروتی... در هردوی این مسئله روشنک به فرید سرتر بود. اگه فرید هیچ وقت به سمت روشنک نیاد... اون وقت روشنک حاضر میشد خودش به سمت فرید بره؟؟؟ این یه جورایی غیر ممکن بود... حداقل درمورد خودم مطمئن بودم که این جز ناممکن های زندگی منه که پاشم برم به یه پسر بگم ببین اقا من ازت خوشم میاد...!!! فکر کن یه درصد... با صدای خرناس روشنک یه نیش خندی زدم و پتو رو روش مرتب کردم و غلتی زدم و تو بالش فرو رفتم وخوابیدم... اما هنوز فکرم درگیر ناممکنی بود که مسلما هیچ وقت چنین کاری نمیکردم. به غرور و شخصیت من نمیومد.فردا چهارشنبه بود. نمیدونم چرا حس میکردم فردا یه روزی هست و من یادم نمیاد چه روزی... بیشتر فکر کردن هم خسته ترم میکرد و همین باعث شد خیلی زود بخوابم. *********************************** فصل چهار: برخورد صبح هم بعد از صبحونه روشنک وراهی کردم و کمی بعد هم طاها عزیز وبه منزل برگردوند. نتونست ببرتش خونه ودوباره اومد اینجا... احتمالا خانمش خیلی دوست نداشت چند روز... سرمو تکون دادم حالا که داشت داداشمو صاحب بچه میکرد و منم قرار بود عمه باشم ... اوف خودم چه خیری از عمه هام دیدم ؟ همیشه دوست داشتم خاله بشم... حیف... عزیز و گذاشت و رفت. عزیز هم حالش خوب بود ... منم تصمیم گرفتم تا حمومش کنم... تا با یه تن سبک استراحت کنه... با صدای زنگ تلفنم درحالیکه به صفحه ی گوشیم زل زده بودم و اسم اهورا باعث شده بود دهنم صد وهشتاد درجه باز بشه... کار حموم عزیز و تموم کردم .خودمم یه دوش گرفتم... واقعا نمیدونستم چرا باید بهم زنگ بزنه... وای ... قرار چهارشنبه ... تست صدا... رادیو... اه فکر کردم یادش رفته... یه جوری بود خوشم نمیومد یه پسر بهم زنگ بزنه. فوری از حموم بیرون اومدم ولباس پوشیدم... دوباره گوشیم زنگ زد. با نا مطمئنی از اینکه کارم درسته یا نه جواب دادم : بله؟ اهورا: سلام... -سلام... اهورا: تی تی خانم؟ -بله خودم هستم... اهورا:شناختید؟ نمیخواستم فکر کنه اسم وفامیلشو تو گوشیم ذخیره کردم... نفس عمیقی کشیدم و آنی تصمیم گرفتم و فکر کردم خدا منو بخاطر این دروغم میبخشه... -نه متاسفانه... اهورا: اهورا هستم... اهورا اخوان... به جا اوردید؟ خواستم بگم خیر... که یادم افتاد چه گند وحشتناکی زدم. خدای من ... منی که خودم رفتم پیشش بخاطر صداش گفتم تو فلانی هستی حالا صداشو شنیدم میگم نه؟؟؟ صدای اهورا باعث شد از خجالت اب بشم... اهورا:من مجری برنامه ی باز بارون هستم. این یعنی اون کاملا فهمیده که من چه دروغ شاخی گفتم... چون غیر از این بود برای اشنایی دادن میگفت منزل سراج همو دیدیم. ولی اون چیزی و گفت که خودم با شنیدن صداش ازش پرسیده بودم!!! کم مونده بود بزنم زیر گریه... اینقدر خجالت زده بودم که با ناله گفتم: -بله اقای اخوان... اهورا:حالتون خوبه؟ دستمو به صورتم کشیدم ولبمو محکم گزیدم... انگشت اشاره امو تا بند دو زیر دندونم گاز گرفتم... خدا یه جو عقل به من نداده... اخه الاغ تو مگه حافظه نداری؟ مگه یادت نبود ؟؟؟ دو روز رادیو گوش ندادی... بمیری الهی.... گفتم:ممنون شما خوبین؟ اهورا: برای تست صدا اماده هستید؟ -تست چی؟ اهورا: مگه قرار نبود شما رو معرفی کنم؟ -اهان... بله... من کجا باید بیام؟ اهورا: میخواین بیام دنبالتون ؟؟؟ -نه مچکر ... خودم میام. ادرس و میفرمایید؟ دوست داشتم یه بهونه بیارم و بگم نمیام اما بخاطر ضایع بازی ای که دراورده بودم مجبور بودم بدون هیچ حرفی بگم باشه... میام... در عمرم یاد ندارم تا این حد ضایع شده باشم. اهورا: ادرسش سر راست نیست... بیام دنبالتون؟ -با اژانس میام... اهورا: قول میدم مبلغی که قراره به اژانس بدید و بگیرم... نفس عمیقی کشیدم... نمیدونستم چیکار کنم. اصرارش برام عجیب نبود ولی در هرحال... نفس عمیقی کشیدم وگفتم: پس لطفا سر خیابون ولیعصر جلوی سینما قدس منتظر باشید. اهورا: بله چشم... می بینمتون. تلفن وقطع کردم ولباسمو پوشیدم. از خانم سرمدی خواهش کردم تا هوای عزیز و مثل همیشه که من نبودم داشته باشه ... چادرمو سر کردم و روی عزیز وبوسیدم و از خونه زدم بیرون... خودمو جلوی سینما رسوندم... با دیدن اهورا که داشت عکس های فیلم و نگاه میکرد اروم جلو رفتم وسلام کردم. اهورا: به سلام تی تی خانم... حال شما؟ سرمو انداختم پایین و تشکر کردم. اهورا: بفرمایید از این طرف... با دیدن ریوی سیاهی که نو نبود اما بدنه اش تمیز بود ایستادم. مستاصل بودم جلو سوار بشم یا عقب... که خود اهورا راهو برام اسون کرد و درعقب و برام باز کرد. تشکر کوتاهی کردم وسوار شدم. اهورا به محض اینکه پشت فرمون نشست و حرکت کرد ضبط و هم روشن کرد. صدای خواننده ی ترکی زبان در فضای ماشین پخش شد... اهورا از اینه نگاهی بهم انداخت وگفت: ترکی نمیفهمم اما این اهنگ خیلی پر از احساسه... -معنیش هم قشنگه... اهورا: شما ترکی بلدین؟ -نه . ولی معنی این شعر و میدونم... اهورا:میتونم بپرسم از کجا؟ -از اینترنت پیداش کردم. اهورا: چه جالب... باز این جالب جالب کردنش شروع شد. -چی جالبه؟ اهورا: اشتراک سلیقه ی موزیکی... شما میتونین برام معنیش کنید؟ فقط خودش خدا رو شکر کنه که سریع حرفشو با یه سوال تغییر داد. اشتراک موزیکی! بزنم لهش کنم!!! جوابشو ندادم و اهورا گفت: معنی شو میدونید ؟ -گفتم که میدونم.. اهورا دنده رو عوض کرد و کمی سرعت گرفت وگفت: بله منظورم این بود که حفظ هستید؟ -تقریبا. اهورا: پس میتونم خواهش کنم به منم بگید؟ -باشه اگه اینطور میخواین... اهورا وسط حرفم اومد وگفت: پس بذارین از اول اهنگ بذارم... کوچه لره سو سب میشم ، کوچه لره سو سب میشم ( کوچه ها رو آب پاشیدم ،) یار گلنده توز اولماسن ، یار گلنده توز اولماسن ( وقتی یار میاد گردو خاک بلند نشه ، ) ائله گلسین ائله گدسین ، ائله گلسین ائله گدسین ( ،همونجوری بیاد {با ناز وآروم } همونجورهم بره ، همونجوری بیاد { با ناز و آروم}همونجورهم بره ) آرامزدا سوز اولماسن ، آرالخدا سوز اولماسن ( بینمون حرف و حدیث { گلایه } نباشه ،بینمون حرف و { گلایه } نباشه ) ساما وارا اوت سالمشام ، استکنه قت سالمشام سماور رو ذغال گذاشتم ، استکان رو قند انداختم) ) یارم گدیب تک قالمشام ،یارم گدیب تک قالمشام ( یارم رفته تنها مونـــــــــــدم ، یارم رفته تنها مونـــــــــــدم ) نه شیرین دیر یارن جانی ، نه عزیزدی یارمن جانی ( چه شیرینه جان یار ،چه شیرینه جان یار ) پیاله لر ایرفده دیر ، پیاله لر ایرفده دیر ( پیاله ها رو طاقچه ،پیاله ها رو طاقچه ) هربیری بیر طرفده دیر ، هربیری بیر طرفده دیر ( هرکدوم یکطرفه {درهم وریخته } ، هرکدوم یکطرفه {درهم وریخته } ) یارم گدیب بیرهفته دیر ، گورممیشم بیر هفته دیر یارم یه هفته است رفته ، یه هفته اس ندیدمش ) نه شیریندیر یارن جانی ، نه عزیزدیر یارمن جانی نه شیریندیر یارن جانی ، نه عزیزدیر یارمن جانی ( چه شیرینه جان یار ، چه شیرینه جان یار ) بعد از تموم شدن اهنگ اهورا گفت: چه با احساس. حرفی نزدم... اهورا دوباره ادامه داد: صداتون گرفته بنظر میاد سرما خوردید؟ -نه ... همیشه همینطوری بود. اهورا: نه اون شب صاف تر بود... شونه هامو بالا انداختم وچیزی نگفتم. پشت چراغ قرمز ایستاده بودیم. اهورا میخواست چیزی بگه. فوق العاده ادم پرحرفی بود. تا رسیدن به مقصد داشتم به شر و ور هاش در مورد رادیو و ضبط برنامه گوش میدادم اونقدر تخصصی حرف میزد که حوصلمو سر ببره... بعد از اینکه نگه داشت وگفت: رسیدیم... گفتم:چقدر تقدیم کنم؟ باتعجب برگشت وبه من خیره شد... اهورا: بله؟ -خودتون گفتید مثل اژانس... نکنه نمیخواین قبول کنید... اهورا حیرت زده گفت:خواهش میکنم تی تی خانم ... اصلا حرفشو نزنید. -ولی من فقط بخاطر این حرف شما قبول کردم منو برسونید... اهورا با کلافگی وصدای بلندی گفت: یعنی الان من از شما پول بگیرم؟ -بله.. لطفا بفرمایید چقدر شد. اهورا ابروشو بالا داد و با بدجنسی گفت: شرمنده چون قیمت راه دستم نیست میترسم کم وزیاد بگم ... و درست نیست. لبخندی زدم ازا تومبیل پیاده شدم وبه سمت خیابون رفتم. با دیدن یه تاکسی دستمو براش تکون دادم .جلوی پام توقف کرد و خم شدم و پرسیدم: ببخشید اقا ازمیدون ولیعصر تا اینجا دربست چقدر میشه؟ راننده کمی فکرکرد وگفت:هفت و پونصد ... هشت تومن. تشکری کردم و مرد راننده از جلوی چشمم عبور کرد. به سمت ریوی اهورا رفتم... چشمهاش از تعجب مثل توپ پینگ پونگ گرد شده بود. چهارتا اسکناس دو تومنی بهش دادم وگفتم: مزنه اش میشه هشت تومن... اهورا شوکه به من نگاه میکرد. پولها رو روی صندلی جلو گذاشتم و کیفمو روی شونه ام مرتب کردم. دیدم که اهورا پولها رو برداشت و تو جیبش گذاشت. اخم کرده بود ... با اینحال دراتومبیل وقفل کرد و کنارم ایستاد وگفت:کارتون اصلا درست نیست. -شما خودتون گفتید من به حرفتون اعتماد کردم... اهورا لپ هاشو پر باد کرد و گفت: بفرمایید از این طرف... ****************************************** ======================== ساعت یازده و نیم شده بود که به ساختمان پخش رادیو رسیدم. درانتهای راهرو، طبقهی اول، صدای همهمه و صدای تلاوت قرآن به گوشم رسید. با تعجب گفتم : رادیو قرانم اینجاست؟ اهورا با کلافگی گفت:متاسفانه یا خوشبختانه اره... همیشه هم به مشکل برمیخوریم. خندهام گرفت؛ دو شبکهی کاملا متفاوت در کنارهم قرار داشتند. شبکهی رادیویی جوان و شبکهی قرآن. با این حال چقدر فضا جالب بود. با دیدن استودیو از پشت شیشه که دیوارش پر بود از موزاییک ها سفید سوراخ سوراخ و یه سری دم ودستگاه... با حیرت داشتم به استودیوی کوچیکی که رو به روم بود نگاه میکردم. اهورای پر حرف هم توضیح داد: اینجا برنامه ها رو ضبط میکنیم... -چه کاشی هاش خوشگله... اهورا خندید وگفت: کاشی ... اینا از جنس آجره و همشون آگوستیک هستن... -یعنی چی؟ اهورا ابروهاشو بالا داد و با لبخند کجی گفت: از شما بعیده ... یعنی ضد صدا ... -اهان.... خوب ادم یه لحظه یادش میره... والله! اهورا: اینجا هم اتاق فرمانه ... از این جا کنترل صدا رو به عهده دارن. در واقع اتاق فرمان، قلب هر برنامه است. لبخندی زدم... اتاقی که نزدیک به استودیو و از طریق یک پنجرهی شیشهای ضد صدا به استودیو مرتبط بود. با فرمان تهیهکننده و به وسیلهی میز صدا که اهورا برام توضیح میداد برنامهها توسط آنتن فرستاده میشه... چقدر سخت وپیچیده بود. با این حال پر از هیجان... خیلی دوست داشتم اتاقک ضد صدا رو هم ببینم. -اون چراغا چیه؟ اشاره ام به بالای در ورودی بود که دو چراغ سبز و قرمز وجود داشت. اهورا توضیح داد که : وقتی برنامهای در حال ضبط یا پخش روی آنتنه، چراغ سبز روشن و وقتی که برنامه قطع میشه- مثلا وقت پخش موسیقی- چراغ قرمزه. در این حالت گویندهها میتونن باخیال راحت با هم صحبت کنن. صدای زنی بلند شد که گفت: به به اقای اخوان... از این ورا... اهورا تا خواست حرفی بزنه دختره رو به من گفت: نامزدته؟ معرفی نمیکنی؟ یک ثانیه به اهورا مهلت دادم تا توضیح بده. ولی اهورا هنوز داشت به اون زن نگاه میکرد. لبخندی عصبی زدم وگفتم: برای تست صدا اومدم... زن لبخندی زد وگفت: اینجا؟ اهورا خودشو دخالت داد وگفت: با اقای پورساعدی صحبت کردم. زن آهانی گفت و به سمت یکی از اتاق ها رفت. من و اهورا هم به یکی دیگه از اتاق هایی که در راهرو موجود بود رفتیم. دکور اتاق ساده بود و یه کتابخونه پر از کتاب و پرونده اولین چیزی بود که به چشم میخورد.بعد هم دو میز رو به روی هم و صندلی و کامپوتر و یه گلدون گل مصنوعی ته مونده ی دکور اتاق بود. روی مبل چرمی نشستم واهورا گفت:الان بر میگردم... به در و دیوار نگاه میکردم... نه هیجان داشتم نه استرس... کلا عین خیالم نبود. تنها چیزی که ازش مطمئن بودم این بود که دلم نمیخواست تو رادیو کار کنم ... حسم بهم میگفت قبول نمیشم... ترجیح میدادم اهورا یه بوتیک داشته باشه تا براش لباس بفروشم. با بازشدن در اهورا درکنار یه مرد مسن که چهره ی اخمویی داشت و قد کوتاه و شکم بزرگ... اهورا ساکت بود. چه عجب به فکش استراحت داد. مرد رو به روم نشست وگفت: هیچ وقت یاد ندارم اینطوری از کسی تست صدا بگیرم... خوب خانم شما اسمتون؟ -تینا تابان هستم... مرد که احتمال میدادم همون اقای پورساعدی باشه گفت: رشته اتون؟ -کاردانی کامپیوتر... پورساعدی به اهورا نگاهی کرد و اهورا نگاهشو دزدید وسرشو انداخت پایین و به بروشورهای تبلیغاتی روی میز خیره شد. پورساعدی:خوب خانم تابان... این متن وبگیرید وبخونید... به کاغذی که به سمتم گرفته بود نگاه کردم و کمی بعد ورق و ازش گرفتم و مشغول روخوانی شدم. پورساعدی هم اصلا حواسش به من نبود ... فقط اهورا گوشش با من بود. داشتم یه خبر و میخوندم... بعد از تموم شدن پورساعدی گفت: تن صدات بد نیست ولی بیحال وحس میخونی... اجرا بلدی؟ -اجرای تئاتر؟ پورساعدی: تئاتر... مجری گری؟ فن بیان داری؟ -نه... پورساعدی دوباره به اهورا نگاهی کرد و بعد به من گفت: استخدام صدا و سیما شدن کار هرکسی نیست... -میدونم. پورساعدی:چه خوب... حالا نظرت راجع به رادیو چیه؟ -مظلوم واقع شده ... مخاطب نداره... و از خط قرمزها میگذره... پورساعدی ارنجشو روی دسته ی مبل گذاشت وگفت: چرا از خط قرمز ها میگذره؟ -چون مخاطب انچنانی نداره... چند درصد مردم به رادیو گوش میدن... چند درصدشون به سینما میرن؟چند درصدشون کتاب میخونن... پورساعدی: شما رادیو گوش میدید؟ -بعضی از برنامه هاشو دوست دارم... پورساعدی: خوبه... به عنوان خبرگار میتونید خبر تهیه کنید؟ -خبرنگار؟ پورساعدی:خبرنگار رادیو... -نمیدونم... پورساعدی پوفی کشید وازجاش بلند شدو به سمت یکی از میزها رفت و یه ورق دراورد وگفت:اینو نگاه کن... لیست تمام شرکت کننده های تست صدا هستن... هرکسی که ننه باباش از صداش تعریف کرده اومده اینجا تست داده... 99 درصدشون واقعا صدای خوبی دارن... ولی به دردکار ما نمیخورن چون در وهله ی اول فن بیان ندارن در وهله ی دوم خشک صحبت میکنن... ما کسی و احتیاج داریم که بتونه برنامه رو در دستش بگیره صحبت کنه ... مخاطب و پای برنامه نگه داره... با صداش و دایره ی لغاتی که به کار میبره... -متوجه ام... پورساعدی:فکر میکنی بتونی از عهده اش بربیای؟ -نه... پورساعدی:خوبه... ادم نباید هرچیزی و انتخاب کنه... از اشنایی باهات خوشحال شدم... فکر کنم توکامپیوتر موفق ترباشی... اقای اخوان؟ اهورا ازجاش بلند شد و منم ایستادم... با اینکه این پورساعدی اصلا صدا نداشت و معلوم بود مجری برنامه نیست اما لابد خیلی کله گنده بود. از دست اهورا به طرز وحشتناکی عصبانی بودم... با این حال کمی بعد از اقای پورساعدی خداحافظی کردیم ... از ساختمون خارج شدیم... اهورا تمام مدت ساکت بود. من هم حرفی پیدا نمیکردم بزنم. فقط یه خرده عصبانی بودم... با دیدن ریوی سیاهش گفتم: خوب من دیگه باید برم... اهورا : تی تی خانم؟ -بله؟ اهورا:میشه یه خواهشی کنم؟ -چه خواهشی؟ اهورا: میتونم خواهش کنم با هم نهار بخوریم؟ -چرا باید قبول کنم... اهورا: فکر کنم یه عذرخواهی بهتون بدهکارم... -نه مهم نیست. هرکسی را بحر کاری ساخته اند...! اهورا: خودم اونقدر اسون پذیرفته شدم که فکر نمیکردم ... میون حرفش اومدم وگفتم: مهم نیست.... من دیگه باید برم. اهورا: میشه دعوتمو قبول کنید؟ -چرا باید قبول کنم؟ اهورا: چرا نباید قبول کنید؟ نفس عمیقی کشیدم وگفتم: بشرطی که پول غذاموخودم بدم... اهورا : حالا راجع بهش صحبت میکنیم. -پس منصرف بشید... اهورا: اخه این درست نیست که من به شما ضرر زدم حداقل با یه نهار میتونم یه جورایی جبران کنم هان؟ -چه ضرری؟ اهورا: هشت تومن که تا اینجا رسوندمتون... بعد بدون نتیجه ... هشت تومنم تا برید خونه .. نهارم که درست نکردید... باید کلی وقت خرج کنید ... حالا یه بار بد بگذرونین طوری نمیشه... پوفی کشیدم و اهورا دوباره گفت: خوب من و شما یه جورایی دوستیم دیگه؟ نیستیم؟ -اگه دلیل اصرارهای شما رو بفهمم خیلی راحت تر میتونم کنار بیام... اهورا: کلا ادم بد پیله ای هستم خودم میدونم... -دقیقا. اهورا در جلو رو برام باز کرد وگفت: الان که حکم اژانس وندارم رانندتون باشم... از حرفش خجالت کشیدم یعنی از کار صبحم خجالت کشیدم... که عقب نشستم ... البته در این که باید عقب مینشستم شکی نبود اما در هر صورت این حرفش یه مدلی بود. سوار شدم و اونم با یه لبخند پیروزمندانه پشت فرمون نشست و به محض روشن کردن اتومبیل ضبط وهم روشن کردو یه اهنگ از محسن یگانه گذاشت. ابروهامو بالا دادم وگفتم:شما چطور گوینده ی رادیو هستید که رادیو گوش نمیکنه؟ اهورا: رادیو شغل مورد علاقه ی من نیست.... من عاشق دوبله بودم... وهستم... سرمو تکون دادم ... پشت چراغ قرمز ایستاده بودیم و اهوراهم ساکت بود. اهورا سکوت وشکست وباز وراج بازیش شروع شد. با تک سرفه ای گفت: یه سوال بپرسم؟ -بله ... اهورا: صبح چرا وانمود کردید من ونمیشناسید؟ --------------------------------------------------------------------------------------------- اوه... یا امام غریب... میدونستم اینو فهمیده اما دیگه نمیدونستم که قراره اینقدر تابلو تو روم بیاره. نفس عمیقی کشیدم وگفتم: خوب... اهورا میون حرفم نگفته ام وگفت: بهتون نمیاد دروغ بگید... ادم صادقی مثل شما ازش بعیده... خوب این یعنی دورم نزن... بگو چرا وانمود کردی منو نمیشناسی. بالاخره مغز فندوقی من باید یه توجیهی میاورد. -گاهی وقتا ادما مجبورن بخاطر منافعشون حرفهایی و بزنن که شاید راست نباشه... بعضی وقتها هم برعکس ممکنه صادق باشن تا منافعشون به خطر نیفته... اهورا: بخاطر منافعتون در مورد شغلتون صادق بودید؟ یعنی اونطوری گفتید تا من دلم بسوزه و... با تعجب گفتم: نه اصلا اینطور نیست... اهورا:پس چی؟ یا ادم ها صادقن ... یا صادق نیستن... حد وسط که نمیشه... میشه؟ -من اگه راجع به شغلم گفتم فقط بخاطر این بود که شغلم بود مسلما اگه کارمند هم بودم باز هم همونو میگفتم... چه دلیلی داره به کسی که نمیشناسم دروغ بگم؟ اهورا: پس چرا صبح دروغ گفتید؟ -حس کرد م نباید سریع بگم اهان شما فلانی هستید... اهورا: شما از روی صدای من منو شناختید... حالا باور کنم که از روی صدای من منو نشناختید؟ تند گفتم: خواستم کلاس بذارم... تنها توجیه صادقانه ام بود! اهورا مکثی کرد و پقی زد زیر خنده... حالا نخند کی بخند. بعد ازتموم شدن خنده هاش وقهقهه هاش ... رو بهم گفت: خیلی جالب بود. حالم دیگه داشت از کلمه ی جالب بهم میخورد. اهورا نفسی کشید و با زبون لبهایی که هنوز ته رنگ خنده روشون نقش بسته بود و تر کرد وگفت: ادم تو کار شما دخترا میمونه... -حالا من یه سوال بپرسم؟ اهورا:البته... -میدونستید از اولم تست و قبول نمیشم چرا منو معرفی کردید؟ اهورا : میشه جواب ندم؟ -هرجورراحتید... اهورا: جواب ندم ناراحت میشید؟ -گفتم هرطور خودتون راحتید... اهورا: اخه ممکنه جوابم شما رو بیشتر از جواب ندادنم ناراحت کنه... -فکر کنم بتونم حدس بزنم چه توجیهی میارید...

اهورا: جدا؟ -ناراحت نمیشم... اهورا: بذارید نگم... -از سر دلسوزی وترحم درسته؟ با یه دختری اشنا شدید که اشپزه و حالا خواستید بهش کمک کنید ... درست گفتم؟ اهورا اهی کشید وگفت: اولش اینطوری بود اما بعد دیگه نه... -مگه چه بعدی وجود داشت؟ شما تا همین خود صبح هم از سر دلسوزی منو به اقای پورساعدی معرفی کردید... اهورا: حداقل الان میدونم دیگه احساس دلسوزی به شما ندارم... -خوبه... اهورا: ناراحت شدید؟ -نشم؟ اهورا: نه... چون من جواب ندادم. . .شما خودتون به خودتون جواب دادید... ولبخندی زد و ادامه داد: اصلا هرچی... شما که قبول نشدید ... -ولی شما به خاطر من رو انداختید درست میگم؟ اهورا: بیخیال... من ترجیح میدم فکر کنم خواستم به کسی کمک کنم و نشد.... حداقل نیت خوبی داشتم. خواستم شونه هامو بالا بندازم که فکر کردم الان طرف فکر میکنه من تیک عصبی دارم سر هر سه ثانیه شونه بالا میندازم. اهورا: حالا از دست من دلخورید؟ -نه... اهورا:راست میگید؟ -چه نیازیه من الان دروغ بگم... اهورا: نمیدونم... فقط حدس زدم. -من ناراحت نیستم... اهورا لبخندی زد و بالاخره ساکت شد. با دیدن رستوران فانتزی اهورا متوقف شد و من پیاده شدم... ماشین و پارک کرد و به سمتم اومد و با هم وارد پیتزایی شدیم. با دیدن قیمت پیتزاها مخم در حال سوت کشیدن بود ... خوب شد صبح یه خرده پول بیشتر برداشتم... وگرنه ابروم میرفت. اهمی کردم وگفتم:ببخشید... اقای اخوان... اهورا:میشه خواهش کنم باهم راحت باشیم؟ -باشه... با کمی مکث گفتم: اهورا من هیچ وقت یه دونه پیتزای کامل و نمیخورم... اهورا ابروهاشو بالا داد... توقع نداشت اینقدر سریع حرفشو قبول کنم... خیره خیره نگاهم میکرد و لبخند کجی زد وگفت: خوب یعنی چی؟ -هیچی... اهورا کمی به جلو خم شد و ارنج هاشو روی میز گذاشت و دستهاشو زیرچونه اش وگفت:فکر کنم از حرفت یه منظوری داشتی؟ پوزخندی زدم وگفتم: چه منظوری؟ اهورا: دوست داری با هم تو یه جعبه پیتزا بخوریم؟ باشه من حرفی ندارم... ولی بهت نمیاد... دهنم باز موند. این الان چی گفت؟ درحالی که کاملا جدی و با اخم بهش خیره شده بودم لبخندی زد وگفت: چی شد؟ -میشه لطف کنی ومنظور سازی نکنی؟ اهورا نیشخندی زد و گفتم: من یه مینی پیتزای قارچ و گوشت میخوام... و منو رو به سمتش هل دادم. اهورا به صندلیش تکیه داد وگفت: مخلفات چی؟ -هیچی. اهورا: هیچی از گلوت پایین میره؟ چشمهامو باریک کردم ویه ذره خودشو جمع و جور کرد وگفت: اخه من بدون سالاد هیچی از گلوم پایین نمیره. -من سالا د نمیخورم. اهورا گفت: خوب پس نوشابه؟ -دلستر استوایی... اهورا: منم کوکا... و پیش خدمتی و که از نزدیکی میز ما رد میشد وصدا کرد و سفارش ها رو داد. البته دلستر استوایی نداشتن و فقط توت فرنگی داشتن و منم که از دلستر توت فرنگی بیزار بودم ناچارا به نوشابه ی سیاه قناعت کردم. اصلا از رفتارش خوشم نمیومد... یه مدلی بود... هرچی بیشتر میگذشت هم بیشتر به این نتیجه میرسیدم که فقط در برخورد اولیه دوست داشتنی ومهربونه... وهرچی جلوتر برم وبیشتر باهاش ارتباط داشته باشم بیشترازش بدم میومد. این درصورتی بود که نسبت به عماد وعیسی وفریبرز و حسین همکار سابقم اصلا چنین تفکری نداشتم با اون ها دوست بودم... شوخی میکردم حرف میزدم. اونا هم همیشه احترامم و نگه میداشتن وزیاده از حد صحبت نمیکردن حتی فریبرز هم که خیلی مغرور و جدی بود وقتی یک درصد فکر کرد میتونه به من به چشم یه عشق نگاه کنه درست این مسئله رو وقتی بیان کرد که فرداش باهاش چشم تو چشم نشم... ولی این اهورا... حس خوبی که در ابتدا نسبت بهش داشتم و حالا نداشتم... حرفهاش و حرکاتش... هرچی بود ادم خیرخواهی به نظر نمیرسید. بخصوص که قیافه اش جذاب بود اما حالت چشمهاش یه جورایی موزماری و به ادم القا میکرد انگار که میگفت: ببین من چقدر موزمارم... نفس عمیقی کشیدم واهورا پرسید: تی تی؟ بهش نگاه کردم. اهورا : ناراحت شدی؟ -خوشم نمیاد کسی از حد خودش بگذره... اهورا: گذشتم؟ -تکرار نشه... اهورا:چشم... درحالی که داشتم با منویی که روی میز بود بازی میکردم گفت: رابطه ات با همه ی پسرها یه جوره؟ -اره... من حد ارتباطمو میدونم. اهورا: ولی ندیدم با دوستان دانشگاهت اینطوری صمیمی باشی... -نه با بچه های دانشگا ه جدی ام... چون حرف پشت سر ادم زیاد درمیارن... بخصوص تو محیط دانشگاه که عین روستا میمونه ... اهورا: پس با کیا صمیمی هستی؟ -با همکارام... اهورا: همکار؟ -من قبلا تو بوتیک کارمیکردم... اکثر فروشنده هایی هم که باهاشون کار میکردم هم سن و سال خودم بودن... یکیشونم روز اخر ازم خواستگاری کرد. اهورا:جدی؟؟؟ تو چه جوابی دادی؟ -منفی... اهورا:چرا؟ -من هنوز شرایط ازدواج ندارم... اهورا:اهان... چه جالب ... فکر نمیکردم دختری مثل تو بتونه با پسرا راحت ارتباط برقرار کنه و در این ارتباط حد و حدودشو رعایت کنه... -مگه من چه ایرادی دارم که نتونم حد روابطمو نگه ندارم؟ اهورا: اخه به ظاهرت اصلا نمیاد... همین الانشم باور نمیکنم اجازه دادی باهات راحت صحبت کنم... -راحت صحبت کردن با هر حرفی وراحت زدن فرق داره...! اهورا: خوب اره... ولی در هر حال... برام جالبه ... من از دخترای چادری یه ذهنیت دیگه داشتم... -نمیدونم... شایدم کاری که من میکنم اشتباه باشه... قبل از اینکه اهورا حرفی بزنه پیش خدمت سفارشهامونو اورد وبا سلیقه روی میز چید و خیلی زود هم رفت. درحالی که یه تیکه از پیتزا رو با دست جدا کردم اهورا با کارد و چنگال مشغول شد... پیتزارو که با چنگال وکارد و قاشق نیمخورن... والله. اهورا کمی نوشابه خورد وگفت: نه خوب روابط دوستانه ی طبق اصول نمیتونه اشتباه باشه... -بهرحال... شاید چون از ابتدا چادری نبودم و بعدا انتخابش کردم نتونستم حرمتشو اونطور که باید نگه دارم... اهورا: چه جالب .... حالا یعنی حرف زدن با یه مذکر طبق اصول اخلاقی حرمت شکنیه؟ -نه ... ولی اگه ثمره اش یه نگاه نامربوط ویه خنده ی نابجا باشه و یه جمله زشت و برخورنده !!!!(اینو دقیقا بخاطر پیشنهاد تو یه جعبه پیتزا خوردن نثارش کردم)مسلما حرمت شکنی به حساب میاد... اهورا: شاید، بخصوص با این دیدی که تازگی ها به حجاب دارن... -حجاب چیزیه که هرکس خودش باید بهش برسه... اهورا:خیلی ها بی حجابی و فرهنگ و تمدن میدونن... واسه تو که بد نمیشه پسره ی موزمار... از خداتم هست چهار تا بی حجاب و دید بزنی وکیفور بشی! -شاید... ولی مسلما هرچی که هست نه حجاب تمدنه ... نه بی حجابی تمدنه... اهورا دستشو زیر چونه اش برد و با چنگال کمی قارچ و کالباس خورد وگفت: خیلی ها دین داری و تقدس وتمدن میدونن... -به عقیده ی من ... تمدن گروی شخصیت ادم ها ست ... نه اعتقاداتشون... این دو تا کاملا باهم مغایر هستن ... اهورا: پس تناقض فرهنگ ها رو به حساب چی میذارید؟ -فرهنگ و تمدن هم معنی نیستن اما هم خانواده هستن کسی که متمدن رفتار کنه مسلما با فرهنگ هم هست... فرهنگ نتیجه ی تحصیلات و شعور ادم هاست نه رنگ مو و شلوار دم پا گشاده نه رنگ مشکی چادر ... کسی که بخواد با فرهنگ باشه و متمدن باید سطح سواد و فکرشو به اندازه ای بالا ببره که توانایی تحمل تفاوت ها داشته باشه... اهورا: یعنی درک کردن کافی نیست؟ -اصلا درک کردن بی معنیه... یا حداقل کنار لفظ های دیگه معنا پیدا میکنه ... باید تحمل کنی ..... تفاوت دیگری و با خودت رو تحمل کنی... تحمله که درک و میاره نه درک تحمل و... همه باید اونقدر فکر و اندیشه اشون رو بالا ببرن تا بتونن به تمام سلایق احترام بذارن و تحمل کنن و درک کنن... و هرکسی ازادانه و بدون توهین نظرشو ابراز کنه و منطقی فکر کنه ... سعی نکنه یکطرفه کسی وقانع کنه ... شاید مشکل همه این باشه که میخوان به زور سلیقه و فکرشونو به دیگری تحمیل کنن... بعضی وقتها هم باید سکوت کنی ... بیشتر جواب میده... اهورا: وقتی یه چیزی غلط باشه؟ -به نظر من بهتره همه ازاد باشن کسی حق نداره تو مسئله ای که بهش ربطی نداره دخالت کنه... اهورا : اینطوری که نهی از منکر و امر به معروف کاملا بی معنی تلقی میشن... -نهی از منکر در صورتیه که تو اطمینان داشته باشی... اگر کسی واقعا مرتکب اشتباه میشه باید کسی اون رو نصیحت کنه و به راه درست هدایت کنه که خودش هرگز چنین خطایی ومرتکب نشده یا حداقل شده وتجربه و زمان باعث ندامتش شده باشه ولی کسی که خودش سرتا پا ایراده چه حقی داره از دیگری ایراد بگیره...امر به معروف هم وقتی معنی پیدا میکنه که تو خودت درست باشی ... هرکسی تا وقتی که به شخصی از لحاظ مالی وجانی ومعنوی لطمه نزنه میتونه به راه خودش ادامه بده... عیسی به دین خودش موسی به دین خودش... فقط باید بقیه با این مسئله کنار بیان... اهورا: ولی خوب الان همه چیز زوری شده و همه چیز برای همه یکسانه عیسی و موسی هم فرقی نداره... -شاید باید حتما چوب بالا سرمون باشه تا یه نتیجه ای بده... موقع درس خوندن هم همینه اگه از ترس نمره و معلم نبود شاید هیچ کس نمره نمیگرفت و پاس نمیشد. تا وقتی هم که کسی خودش نخواد چوب فقط ادم وعقده ای تر میکنه... شما ها هم که راحتید... اهورا خندید وگفت: من حاضرم چادر سرم کنم... ولی شما حاضرید کچل بشید برید سربازی؟ خنده ام گرفت وگفتم: نه... ولی شما که معاف هستین؟ اهورا: بله... کفالت مادرم و دارم... -پس خیلی هم بد نیست. خوش بحالتونم هست. اهورا: ترجیح میدادم برم سربازی اما پدرم زنده بود. دلم یه لحظه براش گرفت... لبخند تلخی زدم وگفتم:متاسفم ... نمیخواستم ناراحتتون کنم... خدا رحمتشون کنه... اهورا:خدا هم رفتگان شما رو بیامرزه... ممنون. مشغول خوردن شدیم که اهورا گفت: میتونم یه سوال بپرسم؟ سرمو بلند کردم وگفتم:خواهش میکنم.... با مکث کوتاهی پرسید: چرا چادری شدی؟ ... در ادامه ی سوالش گفت: خیلی ها سعی میکنن خاص باشن... با هر ترفندی هم میخوان این تفاوت و اثبات کنن. -ولی من نمیخوام متفاوت باشم. اهورا ابروشو بالا داد وگفت: پس چرا ؟ یهویی تصمیمت عوض شد؟ -عوض نشد ... من همون ادمم... اما سعی کردم عقایدمو تکمیل کنم و یه راهی و پیش بگیرم و تا تهش برم... اهورا: خوب این راه به همون متفاوت بودن ختم میشه... یه نفر موهاشو رنگ میکنه که متفاوت باشه ... یه نفرم یه روسری سرش میکنه که تک باشه... -نه... این بستگی داره که چطور تفاوت و تک بودن و معنی کنی. اهورا: تو متفاوت بودن و چطور معنی میکنی؟ نفس عمیقی کشیدم وگفتم: اگه خدا میخواست من و تو مثل هم باشیم قطعا یکی از ما دونفرافریده نمیشد... اهورا لبخندی زد وگفت: صریح و قاطع. -تفاوت که فقط ظاهر نیست... بیانه.. تفکره... سلیقه است... هیچ دونفری با هم یکسان نیستن... هرکسی به اندازه ی خودش متفاوت و تک و نابه... اهورا: چرا چادر؟ -چرا چادر نه؟ اهورا باخنده یه تیکه پیتزا خورد و با ارامش جوید و گفت:سوال منو با سوال جواب نده... بخاطر اینکه منو معطل خوردنش کرد منم کم نذاشتم و سس و رو یه تیکه پیتزام خالی کردم و اروم اروم جویدم... یه خرده هم نوشابه خوردم وبعد گفتم: -خوب تو چرا میپرسی؟ اهورا: همیشه دلم میخواست بدونم چه چیزی سکوی پرتاب میشه که یه نفر که حجاب درستی نداشته یه دفعه محجبه بشه. لبخندی زدم وگفتم: امار منو با این دقت از کی گرفتی؟ اهورا خندید وگفت:اون روز تو مهمونی شنیدم که یکی از همکلاسی هات گفت روز اول دانشگاه چادری نبودی... الانم بهش یه اشاره داشتی. لبخندی زد وگفت: اگه نمیخوای جواب بدی اصرار نمیکنم... -من توی ورودم به دانشگاه ظاهرم مثل پرنیان بود ... یه خرده مو بیرون میریختم... یه مانتوی ساده میپوشیدم... همین. اهورا :پرنیان؟ -دوستم... اون شب هم با نامزدش بود... نامزدش هم همونه که شعر ایرج میرزا رو خوند. اهورا:اهان.... پرنیان خانم که یادم نیومد اما حسین و یادمه... -یه مانتویی ساده بودم... حالا یه چادری ساده ام... چیزی ازم کم نشده خیلی چیزها هم صاحب شدم... اهورا کمی سالاد خورد وگفت: خوب یه دفعه چی شد؟ خواستی متفاوت باشی دیگه؟ دور دهنمو پاک کردم وگفتم: -نه. میخواستم کامل باشم. اهورا: راه تکامل که چادر نیست. -اره نیست... اما سد راهش هم نیست. اهورا: ولی این چراشو درک نمیکنم... اخه برای چی یه چیزی که از یه فرهنگ دیگه اومده رو باید ترویج بدیم... یه تیکه پیتزا خوردم وجمله ای که میخواستم تحویلش بدم ومرتب کردم و اروم وشرمده گفتم: -خوب وقتی یه چیزی درست باشه چه اشکالی داره که اونو ترویج داد... این نوع پوشش چه ضرری میرسونه؟ حجاب کامله، حجاب که سد راه نیست ادامه ی راهه... یه جور عافیته ... شاید خوشایند جنس ذکور نباشه ... اما بد نیست... وقتی بد نباشه ... چه اشکالی داره که رواج داده بشه؟ اهورا: طبق خیلی از روایات حضرت فاطمه (س)چادر سرش نمیکرد! -اما حجاب خیلی سفت و محکمی داشت... حتی حضرت مریم هم همیشه حجاب داشت... قدیمی ترین واصیل ترین نقاشی هایی که تو کلیساها هستن این و به وضوح نشون میدن... اما شما یه مسیحی و نمی بینید که روسری سرش باشه... مگر راهبه ها... مگه اونا حجاب ندارن؟ اهورا: این جالبه... خیلی هم جالبه... ولی موضوع اینه که چرا باید ظاهر ادم ها با باطنشون فرق کنه. -چه فرقی؟ اهورا:من خیلی ها رو میشناسم که ظاهرشون با خدا و با ایمانه اما اصلا ته دلشون به حرفهایی که میزنن اعتقادی ندارن... کسی که هیچ کدوم از وظایف دینی شو انجام نمیده اما ربا نمیکنه رشوه نمیگیره صداقت داره در هیچ چیزی هم تظاهر نمیکنه خودشه ... ظاهر وباطن...... یکی هم هست که ظاهرش قدیسه بازیگر خوبیه اما ادم خوبی نیست... حالا بنظرتون کدوم داره راه درست و میره؟ کدوم وجهه ی زیباتری در ظاهر داره؟ کدوم باطن پاک تری داره؟ خوب هرکسی از هر قماشی پیدا میشه... تو از کجا میدونی دختری که مو رنگ میکنه و مد روز میگرده نماز نمیخونه؟ هرکسی در یه قسمتی از اعتقاداتش ضعفی داره ... چه بسا شاید این ضعف منه که روبه روی شما نشستم و دارم باهاتون راحت صحبت میکنم... شاید از نظر یکی دیگه این کاملا غلط باشه ... به هرحال هرکسی یه ضعفی داره و اگه کامل و قاطع قانع بشه همه چیز درست سرجای خودش قرار میگرفت . اهورا لبخندی زد و مدتی هر دو در سکوت به صرف غذا مشغول شدیم. اهمی کرد ... و دوباره شروع کننده ی بحث شد و گفت: ولی من بحثم اینه که چرا یه نفر یهو تغییرمسیر میده... یا یه ادم چرا باید دوگانه رفتار کنه؟ -خوب به انسان اختیار داده شده همه ی ادم ها دزد و قاتل که به دنیا نمیان... سیرت ادم ها تحت تاثیر محیطه ... هرکس مختاره هرجور که عشقش میکشه رفتار کنه... شما یکی و می بینید که ظاهرا درسته از کجا مشخصه که باطنش هم درست باشه. یه ادم محجبه که صرفا درست نیست یا یه ادم بی حجاب که صرفا غلط نیست ... هرکسی یه زاویه ی دیدی داره ... نسبت به هرچی ... به دین ... به حجاب ... به سیاست... اگه قرار بود همه یک دید یکسان داشته باشن که این همه ادیان متفاوت نبود... این همه ملیت متفاوت نبود این همه فرهنگ و سنت نبود. اهورا کمی از نوشابه اش خورد وگفت: عقاید جالبی داری... -به اندازه ی سوالات جالب تو. اهورا خندید وگفت: من همیشه دنبال جواب بودم... فکر میکردم تو هم الان میای میگی خوب چادر سر میکنم چون خدا گفته ... اواز نمیخونم چون خدا گفته... فکر کردم مثل بقیه پاس میدی به دین وخدا وپیغمبر... - -ولی توی قران نمیشه گفت خدا به صراحت گفته حتما به این شکل و شمایل محجبه باشید ویا اواز نخونید... کمی با پیتزام مشغول شدم... دیگه سیر شده بودم... از مینی پیتزام فقط یه تیکه مونده بود... یه خرده از کالباس ها و پنیرهای روشو خوردم... که اهورا گفت:دقیقا ... صداقتت در بیان عقایدت قابل تحسینه .... معلومه دنبال جواب بودی. -من وقتی چادر وانتخاب کردم که دیدم تو محلمون باید اینطوری باشم وگرنه اتفاقات ناخوشایندی میفته برام... خواستم همرنگ جماعت محلمون بشم... ولی میتونستم برم همرنگ سرچهارراهی های جردن بشم... این برمیگرده به اختیار ادم ها و زاویه ی دیدشون... اونی که به نظرشون بهتره رو انتخاب میکنن... بعد هم یه چیزایی اکتسابیه یه چیزایی ذاتیه. کم کم باهاش کنار اومدم اونقدر که دیگه باهام عجین شد... اونقدر که ازش دفاع میکنم وحرمتشو نگه میدارم...

اهورا: جالبه ... -حالا من یه سوال بپرسم؟ اهورا: البته... - چرا این سوال و پرسیدی؟ هدفت از این بحث چی بود؟ اهورا شونه هاشوبالا انداخت وگفت: اگه یه نفر دیگه که سبک هوی متال لباس میپوشید و تو یه جمع با بقیه فرق داشت هم میپرسیدم... دوست دارم بدونم اطرافیانم چه فکری میکنن ... چه عقایدی دارن... چرا میخوان خاص باشن ... البته با حرفهات همه به نوعی خاص هستن ... -جالبه ... پس ادم کنجکاوی هستی... اینم یه جور خاص بودنه... اهورا با همون لبخند گفت: بهرحال صحبت باهات جالبه... -یه خواهش کنم؟ اهورا: البته؟ -تکه کلام نداشته باش... سرهر چیز کوچیک وبزرگی... این جالبه... اون جالبه... اهورا خندید وگفت:اصلا نمیفهمم کی ازش استفاده میکنم... -بعد از هرجمله ای که من میگم... اهورا بلند تر خندید و گفت: چه جالب جدا؟ با کلافگی گفتم:الانم گفتی... اهورا در حین خنده اش تلفنش زنگ زد و خیلی زود خنده اش جمع شد. اروم بهم گفت:ببخشید.... ارنجشو روی میز گذاشت و جواب داد: بله؟ ... اهورا: سلام. ... اهورا: ممنون. ... اهورا:مبارک باشه. ... اهورا:فکر کنم رادیو باشم... ... اهورا:حالا بعدا راجع بهش صحبت میکنیم... ... اهورا:نه... ... اهورا:نه... ... اهورا:باشه... خداحافظ. و گوشیشو داخل جیبش گذاشت... کمی به پیتزاش نگاه کرد ونوشابه خورد. حس میکردم به کل حضور منو فراموش کرده. یه تک سرفه کردم واهورا انگار به خودش اومد وگفت: ببخشید... -طوری شده؟ اهورا: نه ... -واقعا؟ اهورا: دختر عمه ام بود... داره ازدواج میکنه. -مبارک باشه... اهورا: اگه اختلافات خانوادگی نبود و پدرم زنده بود ... پوفی کشید وسکوت کرد... دیگه تا تهش خوندم چی به چیه... حالا دختره داشت ازدواج میکرد و اهورا ... بهش نمیومد تریپ شکست عشقی خورده ها رو دربیاره. اهورانفس عمیقی کشید وگفت: مهم نیست. چی میگفتیم؟ -فکر کنم بهتر باشه برگردم... این حساب من... و شیش و پونصدی که پول غذام شده بود و روی میز جلوی اهورا گذاشتم. اهورا اخم کرد وگفت: قرارمون این نبود... -چرا بود من گفتم بشرطی میام که دنگم وحساب کنم... اهورا با اخم گفت: اخه... -اگه دوستی و روابط مشخص شده داریم پس نباید به این فکر کنی که موظف هستی پول غذای منو حساب کنی... اهورا سری تکون داد وگفت:من از پس تو برنمیام... باشه... ولی میرسونمت باشه؟ نه هم توش نمیاری... و قبل از اینکه مخالفتمو ابراز کنم فوری فیشی که پیش خدمت همراه غذاها اورده بود و برداشت به سمت صندوق رفت. منم ته مونده ی نوشابه ام و خوردم و ازجام بلند شدم. به همراه اهورا سوار اتومبیلش شدم... تا رسیدن به منزل هم باز باهم بحث کردیم . البته با شوخی ها وشیطنت هاش که حس میکردم بیشتر برای فرار از حالت درونی خودشه واقعا روز خوبی باهاش داشتم. جلوی سینما نگه داشت و ازش تشکر کردم... و قرار شد اگه برنامه ای گذاشت من و دوستام هم حتما بیایم و ازمون قول هم گرفته بود. به خونه که رسیدم خانم سرمدی کلی از عزیز پذیرایی کرده بود تشکر وسپاس وحشتناکی ازش کردم و اون رفت ... من هم لباس هام و عوض کردم... وخوشبختانه عزیز میلی به غذا نداشت. منم تصمیم گرفتم یه خرده استراحت کنم تا فردا جون سر و کله زدن با پرند و اون استاد موسیقی مزخرفشو داشته باشم. ================================================== ================== *************************************** مشغول جمع کردن میز صبحونه بودم که پرند با یه تاپ مشکی دو بنده و یه شلوار چرم مشکی با کمربندی که سگکش مارکDior بود جلوم ظاهر شد. با اخم گفتم:پرند این چیه پوشیدی؟ پرند با تعجب گفت:زشته؟ نفس عمیقی کشیدم وگفتم:نه زشت نیست... پرند:خوب پس چی؟ -درست نیست اینو جلوی کیوان بپوشی... پرند با چشمهای گرد شده گفت:اخه چرا؟ -پرند برو یه لباس سنگین تر بپوش... و با طعنه گفتم:از همونا که جلوی باباتم میپوشی... پرند خیلی از حرفم خوشش نیومد. درحالی که اخم کرده بود و لب برچیده بود با این حال به سمت پله ها و بعد هم به اتاق رفت و در و کوبید. با صدای زنگ بدون اینکه بپرسم کیه درو باز کردم. تصویر کریه کیوان و تو ایفون دیدم و لازم نبود خیلی باهاش هم کلام بشم. کیوان وارد خونه شد وبا دیدن من انگار ضدحال خورد وگفت:سلام. -سلام... کیوان:پرند نیست؟ -الان میاد... وشربتی وکه اماده کرده بودمو به دستش دادم. یه تی شرت جذب پوشیده بود و جین مشکی... روی صندلی پیانو نشست. من هم روی مبلی نشستم کیوان پشت به من بود.... تی شرت مدل کوتاه مزخرفش بخاطر اینکه نشسته بود بالا رفت و شلوار فاق کوتاه مشکی مزخرفترش پایین تر اومد... صحنه ی تهوع اوری جلوم بود... نه میتونستم به این مسئله تذ اما نمیتونستم اجازه بدم پرند تنها با این موجود چندش اور یک جا باشه... با دیدن قامت پرند که تند پله ها رو پایین اومد نفس راحتی کشیدم بلوز استین بلند سفیدی پوشیده بود حداقل بهتر بود هرچند دوست داشتم شلوارش هم عوض کنه... موهاشو دم اسبی بسته بود کنار کیوان نشست و کیوان مشغول تدریس شد. یه پچ پچ هایی هم با هم داشتند... بدبختی اینجا بود که بخاطر ریخت پشت نمای نحس کیوان حتی نمیتونستم بیشتر حواسم بهشون باشه هرچی که بود شوخی حادی بینشون رخ نداد. پرند هم چند باری به بهانه ی اوردن و بردن شربت و بستنی میخواست منو دک کنه اما بخاطر اپن بودن اشپزخونه و وجود پیانو که در تیر راس من بود خیلی موفق نشد. من هم یا مینشستم و مثلا میز و گرد گیری میکردم... یا به دو گلدون کنار میز تلویزیون رسیدگی میکردم وبرگهای زردشونو جدا میکردم و بهشون اب میدادم... اینقدر بدم میومد گل و گلدون ها خشک و پژمرده باشن... وقتی بهشون اب دادم وبا دستمال نم دار برگهاشونو تمیز کردم یه ذره باطراوت شدن... بخصوص که بوی نم خاک هم تو خونه پیچیده بود. اگر حضور کیوان نبود احساسات نوستالژیک من که یاداور شمال و فضای شمال بود به اوج خودش میرسید... ولی یه طرف این شمال این کیوان نحس حضور داشت! بعد از اتمام درس فکر کردم که باید به پارسوآ مطلب و بگم ... وحین خداحافظی هم اتفاقی افتاد که بیشتر به این نتیجه رسیدم تا شر کیوان و هرچه زودتر کم کنم... بخیال اینکه من حواسم نیست غافل از اینکه من از پشت پنجره داشتم نگاه میکردم ... قرار شد پرند کیوان و تا دم در بدرقه کنه ... اماقبل از خروج کیوان ، اون پسره ی احمق خیلی تند لبهای پرند وبوسید و یه معاقشه ی کوتاه باهم داشتند... چیزی که دیده بودم در باورم به هیچ وجه نمیگنجید.... اون دختر فقط سیزده سالش بود. برای این روابط هنوز خیلی زود بود. حالا معنی طرز لباس پوشیدنش و جلوی کیوان میفهمیدم... و شوخی ها و صمیمیتی که باهم داشتن... لبهامو گزیدم... تا اخرین لحظه که کیوان وحشیانه پرند وبغل کرده بود و می بوسید تماشا کردم... اونقدر خشک شده بودم که نمیتونستم از جام تکون بخورم. با صدای بسته شدن در حیاط و صدای برخورد لک و لک دم پایی های پرند با سنگفرش باغ به خودم اومدم و مشغول اماده کردن غذا شدم. تا صرف نهار پرند کاری به کارم نداشت نمیدونم شایدم چون خیلی اخم هام تو هم بود سراغم نمیومد... حواسش به طوطیش بود که اسمشو گذاشته بود پسته وسعی داشت حرف زدن بهش یاد بده... و من هم در افکارم غرق بودم که چطور به پارسوآ باید بگم که...!!! با اومدن پارسوآ و سلام وعلیکی که با من داشت میز نهار و چیدم... پرند مدام حرف میزد و از کارهایی که صبح انجام داده بود تعریف میکرد. بعد از صرف غذا پرند به اتاقش رفت و پارسوآ هم میخواست استراحت کوتاهی بکنه و بعد هم دوباره به شرکت برگرده ... درحالی که براش چای بردم گفتم: میتونم باهاتون صحبت کنم؟ عینکشو با انگشت وسط روی بینیش هل داد به عقب وگفت: در چه موردی؟ خواستم حرفی بزنم که با هول گفت: مشکلی پیش اومده؟ شما که نمیخواین از اینجا برین؟ هاااا؟ نه بابا ... کجا برم... نفس عمیقی کشیدم وگفتم: راجع به پرنده... پارسوا با نگرانی گفت:طوری شده؟ -میتونم بشینم؟ پارسوآ :البته ... خواهش میکنم ببخشید اصلا حواسم نبود. روی مبلی نشستم وبه پارسوآ نگاهی کردم وگفتم: شما چقدر از روحیات پرند خبر دارید؟ پارسوآ:منظورتون چیه؟طوری شده؟؟؟ -من نمیدونم چطور باید بگم... پارسوآ با نگرانی گفت: پس فهمید؟ با تعجب گفتم:ببخشید چیو؟ پارسوآ دستشو لابه لای موهای سیاه وخوش حالتش فرو برد وگفت:باید از روز اول بهش میگفتم... سکوت کردم تا خودش بفهمه چیزی که داره راجع بهش فکر میکنه اشتباهه... پارسوآ پوفی کشید وگفت:بنظرتون باید به پرند بگم که ماه اینده من و رها جدا میشیم؟؟؟ درواقع اصلا همه چیز بین من و اون تموم میشه... با احساس گیجی گفتم:ببخشید من متوجه نمیشم؟ پارسوآ: پرند قضیه ی رها رو فهمید... -ببخشید رها کیه؟ پارسوآ: همسر من... -همسرتون؟؟؟ مگه ایشون فوت نشدن؟ پارسوآ از جا بلند شدو دستهاشو توی جیبش فرو برد وگفت:خوب چرا همسر اولم مادر پرند فوت شده ... اما رها ... راستش... چنگی به موهاش زد و کمی جا به جا شد وگفت: من شش ماه پیش بخاطر اقامتم درکاندا مجبور شدم با رها عقد کنم تا اقامتم حفظ بشه... البته ماه اینده قصد داریم از هم جدا بشیم چون بین خودمون یه قراری گذاشته بودیم... یعنی فقط من و رها عقد کردیم که اسم من بره تو شناسنامه اش وبتونم اقامتمو نگه دارم... ولی من دوست نداشتم پرند متوجه این موضوع بشه... -اون روز به من گفتید دوستتونه... این سوال ونمی پرسیدم دق میکردم از فضولی! پارسوآ :خوب فکر نمیکردم لازم باشه بهتون بگم... از طرفی هم میترسیدم مبادا پرند بفهمه... پس اونی که اینجا بود زنش بود؟؟؟ پس رابطه ای هم که باهم داشتن حلال بود... پس با لباس خواب حق داشت روی پله بایسته... پس پرند نباید میفهمید چون اینجا فقط بحث اقامت بود و پرند فکر میکرد اون زن یه دوسته... مدت عقد هم به زودی تموم میشد.خدا لعنتت کنه تی تی چقدر فحش نثارشون کردی! هرچند پرند این موضوع رها رو میدونست که دوستشه ... ولی نمیدونست زنشه... کاش پارسوآ میفهمید که پرند کبک نیست سرشو زیر برف کنه! پارسوآ اهی کشید وگفت: دلم نمیخواست پرند فکر کنه مادرشو فراموش کردم... فکر کردم درسته بگم: بهر حال شما سیزده سال تنها زندگی کردید... پرند مسلما اینو درک میکنه... پارسوآ لبخندی زد وگفت: حالا از کجا فهمید... اوه این بیچاره هنوز فکر میکنه پرند جریان این دختره رو فهمیده... ولی خوب نفهمیده... ولی یه چیزایی میدونست. نفس عمیقی کشیدم وگفتم:اون از اشنایی با دوست دختراتون مطلعه ... حتی روز اول... منو... پارسوآ سریع تصحیح کرد وگفت: اره.. مادرخدا بیامرزم خیلی اصرار داشت من ازدواج کنم سه چهار تا دخترم با بهونه و بی بهونه به خونه میاورد به عنوان پرستار ومعلم و... پرند هم رو حساب دیدار با اونا اینطوری بیان میکنه... وگرنه من سرجمع با هیچ کدوم از اون قبلی ها یک ساعت هم صحبت نکردم. اگرم بخاطر مشکل اقامتم نبود حتی حاضر نمیشدم با رها محرم بشم... مشکل من اینه که نمیخواستم پرند بفهمه رها همسر قانونی منه ... با این موضوع سخت تر کنار میاد تا اینکه فقط فکر کنه یه دوست دختر زودگذره. پیشونیمو خاروندمو گفتم: به هرحال موضوع اصلا این نبود مهندس... پارسوآ چشمهاشو گرد کرد وعینکشو با انگشت اشاره بالا داد وگفت:پس چی؟ -پرند این موضوع عقد قراردادی تون رو نمیدونه... پارسوآ:ولی شما گفتید که... -نه این فرضیه ی شما بود... من نگفتم پرند فهمیده رها خانم همسر قانونی شمان! ======= ============================= پارسوآ کله اشو خاروند وگفت: یعنی من دوساعته الکی توضیح میدم؟ خنده ام گرفت وسرمو انداختم پایین. پارسوآ گردنشو به سمت من خم کرد وگفت:میشه بپرسم موضوع چیه؟مگه بازم اتفاقی افتاده؟ مگه چند بار درماه اتفاق میفته؟من تا جایی که میدونم این اتفاقات ماهی یک بار بیشتر نیست... از این حرفش گر گرفتم... با این حال نفس عمیقی کشیدم وگفتم: اقای ... پارسوآ میون کلامش اومد وگفت: پرند چش شده؟؟؟ -روابط دخترتون با دیگران براتون مهمه؟ پارسوآ به پشتی مبل تکیه داد و پاشو رو پاش انداخت وگفت: البته... اما پرند دوستان زیادی نداره...

قبل از اینکه بگم استاد جوون و کریه موسیقیش دوست پسرشه که به طرز جفنگی اونو می بوسه صدای پرند اومد که رو به پارسوآ گفت: به تی تی جون گفتی؟ پارسوآ به پرند نگاه کرد و کمی بعد با کف دست به پیشونیش زد وگفت: اخ اصلا یادم نبود پرند.... پرند جلو اومد روی پای پارسوا نشست وگفت: حالا بگو دیگه... پارسوآ به من نگاه میکرد انگار منتظر بود من بحثم وجلوی پرند هم ادامه بدم.پرند هم مشکوکانه به من خیره شده بود. لبخندی زدم وگفتم:ماجرا چیه پرند؟ پارسوآ: راستش پرند قراره سه شنبه ی هفته ی اینده بره مهمونی... تولد یکی از دوستانش... اگه شما بتونید باهاش برید من حرفی ندارم... اما تنها اجازه نداره بره... پرند ازجا بلند شد و روی دسته ی مبل من نشست وگفت:تی تی جون تو رو خدا... من تا به حال تولد هیچ کدوم از دوستام نرفتم... خواهش میکنم... بیا... تورو خدا... بخدا بهت خوش میگذره... تو رو خدا... طوری التماسم میکرد که دلم براش سوخت و پارسوآ گفت: پرند تی تی جون و اذیت نکن شاید نخوان بیان... تی تی جون؟ با گفتن این حرف یه جوری لبخند کجی هم بهم زد. چشم غره ای به پارسوآ رفتم که باعث شد سیخ سرجاش بشینه و با جدیت به پرند گفت:شاید وقت نداشته باشن پرند... اینقدر اصرار نکن... پرند با دلخوری گفت: تی تی جون بخدا به تو هم خوش میگذره... بهت قول میدم... تو رو خدا... همه ی دوستام میرن... من که هیچ جا نمیرم تو روخدا... جوری اصرار میکرد که کم مونده بود گریه اش دربیاد... دلم سوخت و نگاهی به پارسوآ انداختم انگار با چشمهاش داشت ازم خواهش میکرد ... و حرفش با نگاهش یکی شد چون گفت: البته مطمئنم خانواده ی کیانا دوست پرند تحصیل کرده هستن... از این بابت نگران نباشید. پرند دوباره با نگاهی پر از خواهش به من خیره شد... با لبخند رو به پرند گفتم: باشه... من حرفی ندارم... پرند با خوشحالی و درعین ناباوری با هیجان خاصی بغلم کرد وکلی صورتمو بوسید. بعد از تموم شدن بوسه هاش گفت: پس من میرم لباسمو انتخاب کنم... و بدو از پله ها بالا رفت. به پارسوآ نگاه کردم. با لبخند ژکوندی مات من شده بود ... و همچنان با خیرگی خاصی نگاهم میکرد بدون اینکه متوجه باشه منم بهش زل زدم و منتظرم ببینم کی قرار این نگاه های خیره اش تموم بشه... زیر لب پیش خودم گفتم: تموم شدم چشم چرون... انگارفهمید زیادی نگام میکنه چون خیلی تابلو و ضابلو و ضایع نگاهشو به پایه ی میز دوخت وگفت: حالا نگفتید چی میخواستین بگین؟ از جا بلند شدم حالا وقت این نبود که بگم... نمیخواستم تولدی که پرند میخواست بره رو براحتی خراب کنم... برای همین گفتم: باشه برای بعد... خواستم به اشپزخونه برم که صدام کرد. +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ صدای خوبی داشت... نه به خوبی اهورا... ولی اون هم صدای بم و مردونه ای داشت. بهش نگاه کردم وپارسوآ گفت: ممنون که با پرند می رید... لبخند کمرنگی زدم و به اشپزخونه رفتم. از نگاه های خیره اش که بی حواس بود خیلی خوشم نمیومد ... اما سنگینی رفتارش می تونست این خیرگی و بپوشونه ... و من بگذرم از اینکه کسی با لبخند مدت و ثانیه ای به من زل میزنه ... و با لحن خاص ولبخند محوی مگه تی تی جون... کسی که ماه اینده مدت عقدش تموم میشه... کسی که درگیر کارشه ... و حالا حس میکردم چقدر مزخرفم که زود قضاوت میکنم... اون همون بود که نشون میداد یه ادم اروم و نسبتا ساکت... مرموز... درعین حال مهربون. حالا که فهمیده بودم رها همسرش بوده و رابطه ای قانونی باعث میشد تا اون به اینجا بیاد حس میکردم الان پارسوآ همونیه که از اول تو ذهنم بود... همون پدر کوچولویی که زندگی جنجالی و جذابی داره... پدری که فقط هفده سال با دخترش اختلاف سنی داره. لبخندی به افکارم زدم... و خودمو برای هزارمین بار شماتت کردم که چرا اینقدر زود قضاوت میکنم...! مشغول سرخ کردن پیاز برای درست کردن ماکارانی بودم که صدای پرند بلند شد وگفت: من برای تولد لباس ندارمااا... پارسوآ : خیلی خوب... یکشنبه میریم خرید خوبه؟ پرند راضی نبود با اینحال با غرغر گفت: تازه شنبه هم جلسه ی اولیا مربیانه ... باید بیای... به هال نگاه کردم ، دنبال پارسوآ میگشتم تا بدونم چه جوابی میده خدایا این ملت یه واکسن واسه فضولی اختراع کنن!... پارسوآ برای رفتن به شرکت اماده شده بود ... براش یه لیوان چای ریختم و گفتم: مهندس چایی تون سرد نشه... پرند دوباره با غر ولند گفت: اگه نیای نمره انضباطمونو کم میکنن... پارسوآ کتش را پوشید وگفت: مگه دفعات پیش نیومدم ازت نمره کم کردن؟ پرند:این دفعه نامه دادن... باید امضاش کنی... تو جلسه به خانم ناظممون تحویل بدیش... پارسوآ اصلا گوش نمیداد تا کمر توی کیف سامسونت نقره ایش فرو رفته بود و بنظرم دنبال یه چیزی میگشت. پرند پایش را روی زمین کوبید وگفت: همه پدر ومادراشون میرن... پارسوآ اخمی کرد وگفت: هزار مرتبه نگفتم این حرکتو نکن... پرند با لجاجت باز پایش را روی زمین کوبید و من دوباره به چایی اشاره کردم تا سرد نشده پارسوآ اونو بخوره و بعد هم بره. پارسوآ با کف دست یک ضربه به کمر پرند زد وگفت: قوزم نکن... وبه اشپزخانه امد وبا لبخند تشکری کرد . پرند هم با لگد به پای پارسوآ زد وگفت: وحشی ... کمرم کبود شد! پارسوآ با خنده موهای پرند و کشید و جیغشودراورد. پرند هم با حرص به کتش حمله کرد ومیخواست اونو پاره کنه. پارسوآ دستهای پرند و از مچ گرفت و سعی داشت تقلای پرند و اروم کنه البته موفق شد اما حرص پرند هنوز کامل تخلیه نشده بود. بعد از کشتی پدر و دختری بالاخره پارسوآ به رفتن رضایت داد و درباره ی جلسه هم بهانه ای برای نرفتن اورد. پرند بق کرده روی اپن نشست وگفت: شنبه همه جلسه رو میرن... -خوب پدرت کار داره پرند. پرند: الاغ یعنی یک ساعت نمیتونه اون شرکت کوفتی شو ول کنه؟ -پرنــــــــــــــــــــد؟ پرند سیخ نشست وگفت: بله؟ - این چه طرز صحبت کردنه؟ پرند خندید وگفت: اوووو... تی تی جون من همیشه اینطوری صحبت میکنم. با اخم گفتم: تو حق نداری با پدرت اینطوری صحبت کنی اصلا درست نیست... پرند لب برچید وگفت: خوب چیکارکنم؟ اصلا به حرف من گوش نمیده... -باید فحش بدی؟ پرند شونه هاشو بالا انداخت و درحالی که با بند پاچه ی شلوارش ور میرفت گفتم: -مودبانه ازش خواهش کن... اگرم نمیتونه بیاد درکش کن. پرند نفس کلافه ای کشید وگفت: اگه نمره ام کم بشه تقصیر اونه... سرمو تکون دادم وگفتم: جلسه از چه ساعتیه؟ پرند: یازده و نیم تا یک... -حتما باید اولیا باشن؟ پرند: نه بابا مهم اون امضاس... اون دفعه ای دوستم خاله اش و اورده بود. اهمی کردم وپرند بی هوا به من خیره شد وگفت: تی تی جون شما شنبه ها کاری ندارین مگه نه؟ دقیقا داشت فکر منو میخوند... نه کاری نداشتم. لبخندی زدم وادامه ی فکرشو گفتم : خوب اگه بخوای من میتونم تو جلسه شرکت کنم... پرند فوری از جاش پرید وگفت: به خدا چاکرتم تی تی جون ن ن ن... لبخندی زدم... حیف حرکت صبحش هنوز یادم بود وگرنه باهاش مهربون تر برخورد میکردم... نمیدونم چرا دلم میخواست به پرند کمک کنم... حس میکردم تنهاست... احتیاج به کمک داره . حس میکردم این خونه احتیاج به یه نظم داره... پارسوا هرچقدر پرند و دوست داشته باشه اما نمیتونست درکش کنه... نمیتونست باهاش درد و دل کنه... میخواستم سعی کنم تا جای خالی یه گوش شنوا یا یه سنگ صبور و برای پرند پر کنم. هرچند مطمئن نبودم موفق میشم اما دلم میخواست سعی کنم و مطمئن بودم بالاخره یه نتیجه ای هم داره... کارهامو انجام دادم... خیلی هوس کرده بودم خونه رو تغییر دکور بدم... نمیدونم این همه وسایل شیک و یونیک حق نداشتن در عین بی سلیقگی کنار هم چیده بشن... فضای خونه تنگ وتاریک شده بود. یه لحظه تو دلم ارزو کردم اگراین خونه زندگی مال من بود اونقدر با سلیقه تمام وسایل و میچیدم که همه انگشت به دهن بمونن... اهی کشیدم و به خودم تشر زدم: خوبه که نیست... همین مونده با چیدن وسیله های خونه فخر بفروشی...!!! یه لحظه تو دلم ارزو کردم اگراین خونه زندگی مال من بود اونقدر با سلیقه تمام وسایل و میچیدم که همه انگشت به دهن بمونن... اهی کشیدم و به خودم تشر زدم: خوبه که نیست... همین مونده با چیدن وسیله های خونه فخر بفروشی...!!! پرند مشغول صحبت با پسته بود... پسته هم داشت یه صداهایی ازخودش درمیاورد... حتی چند بار با تمام بی اعتمادیم به شنواییم حس کردم که حرف "پ" رو به خوبی تلفظ میکنه... روی مبلی نشستم و مشغول گردگیری گرامافون شدم... کاش جای این با اون تلفن سبک قدیمی عوض میشد... و روی میز گردی که تلفن روش قرار داشت و دور تا دورش پر از قاب عکس بود قرار میگرفت. اینقدر هوس کرده بودم مبلها روجابه جا کنم که بی اراده انگشتهام به گرامافون قفل شد و از جا بلندش کردم. در یک تصمیم ناگهانی رو به پرند گفتم: پرند میتونم جای اینو با تلفن عوض کنم؟ پرند لبخندی زد وگفت:بذاریش رو میز گرده؟ -آره... اشکالی نداره؟ پرند ناز خندید وگفت:نه تی تی جون راحت باش... و روبه پسته گفت: پسته بگو پرند... پـــــ ... ر... ند... خوشبختانه پرند پشتش به من بود... فوری جاها رو عوض کردم... قاب عکس پارسوآ و پرند بود... و یه خانم و اقای مسن که بنظرم پدر ومادرپارسوا بودند... حتی عکس پریسا هم اون جا بود. و عکس مادر پرند که قبلا تو اتاق پرند هم یکی عینشو دیده بودم... واقعا پرند تمام جذابیت منحصر به فردش و از این زن گرفته بود. البته قد کشیده اش و مشکی بودن موها وچشمهاش وسفیدی پوستشو از پارسوآ... ! اخه پسر که نباید اینقدر سفید باشه! خاک تو سرت تی تی اینقدر سیاهی... والله. قاب عکس ها رو روی عسلی گذاشتم... میز گرد و در معرض دید بین دو مبل یه نفره ی استیل قرار دادم... تلفن رو روی یه ویترین باریک کنار ساعت تمام قدی درست در امتداد بوفه گذاشتم... پرند حواسش به کار خودش بود... چند مبل یه نفره رو تغییر دادم تا برای رفت و امد مسیر باز بشه... بلند گوهای سینمای خانگی رو هم در چهار ضلع هال مستطیلی بردم... عجیب دلم میخواست جای میز نهارخوری وعوض کنم و مبل سه نفره رو از وسط حال که کاملا سد معبر کرده بود و جا رو تنگ کرده بود بردارم.... ولی تنهایی از عهده اش برنمیومدم... برای همین پرند وصدا زدم واون با کمال میل کمکم کرد و اتفاقا پیشنهادات خیلی خوبی داد. قاب عکس ها رو روی پیانو چید... تنها چیزی که تغییر نکرد جای پیانو و بوفه بودند... جای بقیه ی چیزها عوض شد. پرند الکی میخندید و تز میداد ... ولی واقعا خونه باز شده بود... ازاون تنگنا دراومده بود. جای گلدون ها رو عوض کردم و گل های مصنوعی زشت وکدر و پشت پیانو گذاشتم تا بعدا براش جا پیدا کنم... گل های طبیعی چه قدر ناز بودن... مخصوصا که بهشون اب میدادم و باهاشون حرف میزدم اون ها هم خونه رو خوشگل میکردن و بوی نم خاکشون همه جا می پیچید. اخیش... خونه با طراوت و روشن شده بود... از نتیجه ی کارم راضی بودم... حداقل حین راه رفتن پام به میز عسلی و مبل ها گیر نمیکرد. پرند با خنده گفت: کن فیکون شده تی تی جون... ولی خوب شدا. چرا به فکر خودمون نرسید؟ نفس راحتی کشیدم وکش وقوسی به کمرم دادم وگفتم: خونه از تاریکی دراومد... پرند دستمو گرفت وگفت: تی تی جون میگم میای اتاق منم تغییر بدیم؟؟؟ هان؟ دستمو رو دستش گذاشتم وگفتم:حتما... بذار یه چایی بیارم بخوریم بعد میریم سروقت اتاق تو... پرند نذاشت بلند بشم و خودش به اشپزخونه رفت. چون پارسوآ نبود مانتو و روسری مو برای اولین بار حتی جلوی پرند دراوردم... از گرما داشتم خفه میشدم... از جا بلند شدم و پرده ی پنجره ی هال وکنار زدم... و پنجره رو باز کردم تا هوا عوض بشه. پرند با هیجان گفت: بابا تی تی جون کشف حجاب کردی... بابا خوش تیپ... چه تاپ خوشگلی... خندیدم و گفتم: بچه اینقدر زبون نریز... بلند خندید وکنارم نشست ومشغول صرف چایی شدیم... بعد از چایم به اتاقم رفتم تا نمازمو بخونم تمام مدت پرند زل زده بود به من ... وقتی نمازم تموم شد خندید وگفت: با چادر سفید خیلی خوشگل تر میشی ها... دماغشو با دو انگشت گرفتم وگفتم: خدا این زبون و بهت نمیداد تو چیکار میکردی؟ پرند خندید وگفت: دو تا دست هم دارم... خدا نور به قبر باغچه بان ببارونه... با زبون اشاره حرف میزدم.... لبخندی زدم ... حس میکردم باید با پرند صحبت کنم ... هرچند الان وقتش نبود اما تصمیم گرفته بودم اجازه ندم ادمی مثل کیوان ازش سواستفاده کنه... با خنده و شوخی و جوک های پرند و کلی مسخره بازی به اتاقش رفتیم و دو ساعت تمام کل اتاق و بهم ریختیم واز نو چیدیم... اتاق پرند هم بزرگ و خوش ترکیب بود... میز کامپیوتر وکنسول اینه و ویترین عروسک هاشو وکامل در یک امتداد قرار دادیم تا راه وفضا برای رفت وامد باز بشه... عرض اتاق زیر پنجره تخت و گذاشتیم و قرار شد تا براش یه روتختی جدید هم بگیریم. پرند خسته بود اما جفتمون از نتیجه ی کار راضی بودیم... منم کم کم باید میرفتم.. ساعت هشت و نیم بود. نیم ساعت بیشتر مونده بودم. پرند به حموم رفت و منم میز شام وچیدم تا پارسوآ که اومد با هم شام بخورند. مانتو ومقنعه امو سر کردم... تمام بساط سفره رو روی میز که در جای جدیدش قرار داشت چیدم... کل سلیقه امو در درست کردن سالاد به کار بردم و یه میز دو نفره ی شیک مخصوص پدر و دختری اماد ه کردم!... با صدای تق تق دم پایی های پرند به لباسش نگاه کردم. یه پیراهن صورتی خوشگل که تا سر زانوش میومد پوشیده بود با صندل های مشکی... موهاش هم ازاد ریخته بود... یه تل سفید هم به سرش زده بود. به حدی ناز و عروسک شده بود که بی اراده یه لبخند به این همه شیرینی و زیباییش زدم. با چرخش کلید و ورود پارسوآ با تعجب به پرند و کل فضای خونه انداخت ... وبا دیدن من که بهش سلام کردم... چشمهاشو گرد کرد وگفت: فکر کنم اشتباه اومدم... ببخشید... وخواست بره که پرند با خنده گفت: سلام بابا... پارسوآ : به به . شما چه دختر جذابی هستین... ببخشین اسمتون چیه؟؟؟ و پرند وکشید به سمت خودش و دو تا ماچ گنده از لپش گرفت و پرند با غر ولند گفت: اه... تف تفیم کردی... پارسوآ خندید وگفت: تو باز زیادی خوشمزه شدی... شامپوی منم که میزنی... پرند پارسوآ رو هل داد وگفت: نخیرم... شامپوی خودمه... پارسوآ: تو گفتی منم باورم شد... عروسک شدی واسه من... چه خبره امشب؟ من تو رو به کسی نمیدمت ها... بگم... پرند از خنده ریسه رفت وگفت: ول کن اونو حالا ... نگا خونه چه خوشگل شده . پارسوآ لبخندی زد وگفت: اینجا خونه ی ماست؟ پرند: بله... همشو تی تی جون درست کرده... با شرمندگی سرمو پایین انداختم وپارسوآ گفت: زحمت کشیدید تی تی خانم.... دکور قشنگیه... ممنون. پرند بازوی پارسوآ رو کشید وگفت: بیا بریم اتاق منم ببین ... اینقدر خوب شده... تی تی جون خیلی باسلیقه است بابا... پارسوآ لبخندی به من زد وگفت:مشخصه... چه بوهای خوبی میاد... پرند: بیا بریم اول اتاق من و ببین... پارسوآ: بذار دستهام وبشورم... میون حرفهاشون اومدم وگفتم:اگه اجازه بدید من برم... دیر وقته... پارسوآ: بمونید با ما شام بخورید... من خودم شما رو میرسونم... -نه نه... مزاحمتون نمیشم دیگه . پرند با اصرار به سمتم اومد وگفت: تی تی جون بمون دیگه... دستپختتو نمیخوای بخوری یعنی؟ -پرند جان دیرمه ... برم زودتر خونه عزیزمم تنهاست... پرند داشت اصرار میکرد که پارسوآ گفت: پس بفرماییدخودم شمارو میرسونم.... پرند تنها که نمیترسی؟ میخوای بیای؟ پرند لبخندی زد وگفت: نه نمیترسم... تی تی جون وبرسون زود بیا... پارسوآ داشت کتش رو میپوشید که فوری دخالت کردم وگفتم: نه نه... خواهش میکنم ... شما خسته اید... خودم میرم... پارسوآ: تعارف نکنید... -نه خواهش میکنم ترافیکه ... شما هم تازه اومدید... پارسوآ لبخندی زد وگفت:پس اجازه بدید به آژانس زنگ بزنم... و به سمت تلفن رفت. چادرمو مرتب کردم وکیفمو برداشتم... پرند صورتمو بوسید وگفت: تی تی جون مرسی... راستی بابا ... پارسوآ تماس وقطع کرد وگفت: جانم پرندم؟ پرند با اخم گفت: پرنده نه... پرند... قرار شده شنبه تی تی جون جلسه بیاد... پارسوآ دست به کمر ایستاد و ابروهاشو بالا داد وگفت:اینطوریکه ما شرمنده ی شما میشیم تی تی خانم... -خواهش میکنم... من شنبه وقتم ازاده ... میتونم برم مدرسه ی پرند... با صدای ایفون بحث خواهش وتعارف ونفرمایید تموم شد و پارسوآ منو تا دم در مشایعت کرد و جلوی در گفت: اصلا نیازی نبود خودتونو به زحمت بندازید... -------------------------------------------------------------------------------- ============================================ -فکرکردم یه کم تنوع برای پرند خوب باشه... پارسوآ شرمنده سرشو پایین انداخت وگفت: ازتون ممنونم... واقعا نمیدونم چطور ازتون تشکر کنم... شما بیشتر ازمن به فکر پرند هستید... -خواهش میکنم... من دارم وظایفمو انجام میدم. پارسوآ : قول میدم این اضافه کاری ها دراخر ماه قید بشه... با تعجب گفتم: خواهش میکنم مهندس... نفرمایید...

این کار وبرای پول نکردم. پارسوآ :اینم از بزرگواری شماست... -پرند و مثل خواهر کوچیکتر میدونم... دوست دارم شاد وسرزنده باشه... پارسوآ لبخندی زد وگفت: واقعا ازتون یک دنیا ممنونیم... هم من هم پرند... هیچ وقت فضای خونه اینقدر منظم و درست نبوده... حتی وقتی پدر ومادرم زنده بودند. -خدا رحمتشون کنه... پارسوآ:خدا رفتگان شما رو بیامرزه... صدای بوق ماشینی که جلوی خونه خیلی وقت بود که پارک بود باعث شد از تیکه و تعارف دست بکشیم و پارسوآ در عقب وبرام باز کرد و پول و حساب کرد و بعد از خداحافظی اتومبیل حرکت کرد. یه لحظه به عقب چرخیدم تا محو شدن کامل اتومبیل از پیچ کوچه پارسوآ هنوز جلوی در ایستاده بود ...! با خستگی مفرط و تن و بدن اش ولاش یه غذای ساده واسه عزیز درست کردم و شونه هاشو ماساژ دادم وعوضش کردم وملافه های جدید روی تخت پهن کردم تا راحت بخوابه... خودمم یه دوش گرفتم و نمازمو خوندم و بدون اینکه تشک پهن کنم وروی فرش ولو شدم... فقط یه بالش زیر سرم گذاشتم و چادرمو از روی چوب رختی کشیدم و رو خودم کشیدم... دیگه حتی جون اینکه غلط بزنم و مثل همیشه به پهلوی چپ بخوابم رو هم نداشتم... طاق باز وسط اتاق روی فرش خوابم برد اونقدر خسته بودم که نفهمم چقدر فرش سخت و سفته ... با صدای تلفن خونه به سختی چشمهامو باز کردم و سینه خیز به سمت تلفنی که روی پاتختی بود رفتم ... با صدای خواب الودی جواب دادم : بله؟ صدایی نیومد... کمی هوشیار تر شدم وگفتم: الو؟؟؟ باز هم جوابی نشنیدم... خمیازه ای کشیدم و دوباره گفتم: الو بفرمایید... وقتی بار سوم جوابی نشنیدم تلفن و قطع کردم و احتمال دادم شاید دوباره تماس بگیره... بعضی وقتها بودن کسایی که زنگ میزدن حرفی نمیزدن شاید منتظر بودن فحششون بدم !!! وسط اتاق چهار زانو نشسته بودم... کش وقوسی اومدم و به ساعت نگاه کردم... وای نماز صبحم قضا شده بود. زود بساط صبحونه ی عزیز و اماده کردم و نماز قضامو با کلی شرمندگی خوندم... ادرس مدرسه ی پرند و چک کردم تا ببینم کدوم اتوبوس و سوار بشم سرراست تره... ظهر هم یه نهار خوشمزه برای خودم وعزیز درست کردم ... عزیز وبردم روی تراس یخرده افتاب بگیره... خودم قاشق قاشق تو دهنش غذا میذاشتم ... اونم با محبت نگام میکرد... دیگه نمیدونستم منو با کی اشتباه گرفته ... بعد از نهار و مرتب کردن اشپزخونه و حموم کردن عزیز و یه خرید جزیی برای یخچال کنار تخت عزیز دیگه کار خاصی برای انجام دادن نداشتم برای همین به روشنک زنگ زدم و تا حال و احوالشو بپرسم... چون زیاد رو فرم نبود سر به سرش نذاشتم و تماس وقطع کردم. گوشی ورو دستگاه نذاشته تلفن زنگ خورد و با اولین صدای زنگ برداشتم... رعنا بود که میخواست حال و احوال کنه و از رضایتم در مورد کار بپرسه ... جمعه ها برام کسل کننده بود با این حال با پیام اهورا که روز یکی از شعرا رو بهم تبریک گفته بود باعث شد تا یک ساعت باهاش پیام بازی کنم وبخاطر اون روز که منو به رادیو برد تشکر کنم. دلم برای صداش توی برنامه ی باز بارون تنگ شده بود... صداش و هنوز دوست داشتم اما راجع به شخصیتش ترجیح میدادم ایده ی خاصی ندم. =========================== فصل پنج: کتمان با دیدن جمعیتی که جلوی سالن اجتماعات داخل مدرسه بود یاد روزهایی افتادم که طاها به جلسات میومد و همه به من بخاطر داشتن چنین داداش خوشگل ونازی حسودی میکردن. تو چشمهای پرند قدرشناسی ومیدیدم... خودش بهم گفته بود اومدم جلوی پرچم توی حیاط مدرسه اشون بایستم تا منو راهنمایی کنه تا سالن اجتماعات و پیدا کنم . درحالی که دستمو گرفته بود و منو هدایت میکرد گاهی لبخند میزد ... گاهی هم به نگاه های اشنایی دهن کجی میکرد. وارد سالن اجتماعات شدم و به خانمی که انگار ناظمشون بود برگه ای که پارسوآ امضاش کرده بود و تحویل دادم. پرند کنار من ایستاده بود. ناظم با تعجب گفت: چه عجب پاکزاد یه بار تو جلسه یکی از اولیات شرکت کردن... پرند شروع به شکستن مفصل انگشتهاش کرد که دستشو گرفتم و با اخم اشاره کردم اینکار وادامه نده ، ناظمشون چشمهاشو باریک کرد ورو به من پرسید:شما خواهر پرند هستید؟ پرند خواست حرفی بزنه که اجازه ندادم لبخندی به ناظمشون زدم وگفتم: خیر یکی از اشناهاشون... ناظم چشمهاشو ریز تر کرد وگفت: یعنی همسر مهندس پاکزاد؟ -خیر... اونقدر جدی اینو گفتم که خانم ناظم فوری خودشو جمع و جور کنه و منو راهنمایی کنه به داخل. پرند جلوی در ازم خداحافظی کرد و من هم در ردیف جلو نشستم. مراسم خیلی زود شروع شد. جلسه باقرائت زیبای یک دانش اموز هم سن پرند اغاز شد. با سلام و علیک مدیر و چند مسئله در رابطه با کمک های مالی به مدرسه و بهینه سازی روش های نوین و اینکه چون نزدیک امتحانات خرداده باید محیط خونه اروم باشه و غیره صحبت کرد. ولی نمیدونستم پرند چندم راهنماییه... تو ذهنم حساب کردم که با توجه به سنش باید دوم راهنمایی باشه... بعد از صحبت یکی دوتا از معلم ها و مربی های پرورشی فکر کردم عجب جلسه های خسته کننده ای بودن ولی همیشه کنجکاو بودم که تو این جلساتی که مخصوص اولیا و مربیان بود و بچه ها حق حضور نداشتن چی گفته میشه... مدیر کمی راجع به بچه های سوم راهنمایی گفت که امتحان نهایی شون در یک حوزه ی دیگه برگزار میشه و بعد هم راجع به مقطع جدید دبیرستان کمی بهشون اطلاعات داد. چون فکرمی کردم پرند دوم راهنماییه خیلی گوش ندادم. نزدیک دوساعت سوالات اولیا و بحث مدیرو معلم ها طول کشید.پذیرایی به شیرینی ناپلئونی و یه لیوان شربت داغون پرتقال که مزه ی قرص استامینوفن میداد ختم شد. کیفمو برداشتم که از سالن اجتماعات خارج بشم که خانم ناظم بهم اشاره کرد : خانم پاکزاد... فکرکردم پرند داخل سالنه ... ولی وقتی دیدم منظورش از خانم پاکزاد به منه گفتم : تابان هستم... لبخندی زد وگفت: خانم شهابی مایلن در دفترشون با شما صحبت کنم... خانم شهابی مدیر پرند بود. شونه هامو بالا انداختم به سمت مسیری که بهم گفته بود حرکت کردم. به نقشه ی مدرسه عادت داشتم خیر سرم دوازده سال خودمم دانش اموز بودم. تقه ای به در اتاق زدم و وارد دفتر مدیر شدم. خانم شهابی لبخندی زد وگفت:خانم پاکزاد؟؟؟ -تابان هستم. خانم شهابی اوهی گفت و لبخندی بهم زد و سکوت کرد. بعد از مکثی پامو روی پام انداختم و استین های چادرمو مرتب کردم وگفتم: خوب خانم شهابی مشکلی هست؟ خانم شهابی که خودش هم چادری بود چادرشو مرتب کرد وگفت:راستش برام عجیب بود که بعد از یک سال و خرده ای یکی ازاعضای خانواده ی پرند و توی مدرسه ام ببینم. -من گفتم از اعضای خانواد ه ی پرند هستم؟ خانم شهابی دستهاشو زیر چونه قفل کرد و ارنج هاش و قائم روی میز گذاشت وگفت: خوب به هرحال... -فکر میکنم اشتباهی رخ داده... من فقط یه ... یه لحظه حس کردم چی بایدم بگم... یه اشپز؟ یا یه کلفت؟ سرمو تکون دادم وگفتم: به نوعی اقای مهندس، پرند وبه من سپردن... من فقط پرستار پرند هستم. فکر کردم این بهترین گزینه بود تا ذهن کنجکاوشو التیام ببخشم... حداقل به خودمم احترام گذاشته بودم پرستار بودن بهتر بود! خانم شهابی یکه ای خورد وگفت: واقعا؟ پس شما نقش مهمی در فعالیت های پرند دارید. -تقریبا. خانم شهابی: عالیه... با توجه به اینکه پرند اصلا روال درسی خوبی و طی نمیکنه ... من به عنوان یک مدیر که مسئولیت حفظ ونگهداری بچه ها رو درمدرسه ام دارم باید یک سری نکات رو به شما گوشزد کنم... پرند دختر باهوشیه اما من مطمئن نیستم امسال بتونه امتحان نهایی شو در حد قبولی ... اصلا بقیه ی حرفهاشو نشنیدم مگه پرند سوم راهنمایی بود؟ طبق محاسبات من اون باید دوم راهنمایی می بود نه سوم! خانم شهابی با ارامش حرف میزد من سعی کردم بفهمم چی میگه ... درمورد پرند وضعف درسهاش صحبت میکرد ... کم کم معنی حرفهای خانم شهابی دستگیرم شد: بهرحال احتیاج داره تا کسی همراهیش کنه ... بخصوص که هیچ دوستی هم نداره... -جدی؟ ولی من یکی از دوستانشو میشناسم اسمش چی بود... خانم شهابی خودش کمکم کرد وگفت: کیانا زمردی؟ فکرکنم میخواست تولد همین بره... سرمو تکون دادم و خانم شهابی گفت:زمردی بخاطر بی انضباطی از مدرسه اخراج شد. دوماهی میشه... با تعجب گفتم:واقعا؟ خانم شهابی: پرند هیچ وقت دوستان خوبی نداشت....

بخصوص اینکه یک سال وهم جهشی خونده ... شماکه درجریان هستید؟ چون الان درجریان قرار گرفتم چطوری یه دختر سیزده ساله میتونه سوم راهنمایی باشه ،گفتم: بله.. خانم شهابی ادامه داد: بخاطر همین همیشه در ایجا د رابطه مشکل داشت... بخصوص که میدیدم همکلاسی هاش اونو درجمع خودش نمی پذیرفتند ولی متاسفانه پرند شخصیتی پر انرژی داره و خیلی زود به همه اعتماد میکنه ... چقدر خوب میشناخت هرچند این دو ویژگی پرند وکامل میدونستم... ولی اینکه ایجاد رابطه براش سخت باشه ... چون کلید اصلی رابطه ی صمیمانه ی من وپرند و اون زد... با این حال به دقت به حرفهاش گوش دادم . بخاطر کم کاری در درسهاش مطمئن بودم سرمنشاش استاد مزخرف موسیقیشه! -------------------------------------------------------------------------------- بعد از صحبت هام با خانم شهابی چون مصادف با تموم شدن کلاس های پرند بود و زنگ اخر و زدند قرار شد دوتایی باهم به خونه برگردیم. پرند چون با من بود با سرویس نرفت و تصمیم گرفتیم پیاده به خونه بریم... خوشحال بود ... از اینکه من و اون با هم میخواستیم به خونه پیاده بریم ذوق داشت انگار هیچ وقت پیاده رفتن این مسیر و تجربه نکرده بود. من بهش قول دادم تا براش ساندویچ کالباس بعنوان نهار درست کنم. توی فروشگاه به حساب من کلی خرید کردیم و با هم درحالی که بستنی مگنوم میخوردیم به خونه رفتیم. پرند درو باکلید باز کرد . وارد هال شدیم... سرو صدایی که تو اشپزخونه میومد باعث شد اول به اونجا بریم.... درهر صورت لازم بود که به اونجا بریم چون خرید هامونو باید جابه جا میکردیم. با دیدن پارسوآ که پیشبند مدل گلابی به گردنش انداخته بود، با گلدوزی سبد میوه روی سینه و تک وتوک حضور میوه هایی مثل پرتقال و توت فرنگی که روش نقش بسته بود داشت سالاد درست میکرد و غذایی که من از پنج شنبه پخته بودم و روی گاز گذاشته بود و بوی سوختش هم بلند شده بود لبخندی زدم و سلام کردم. پارسوآ با هول پیش بند و دراورد وگفت: سلام... به سمت قابلمه رفتم وگفتم: کاش توش اب میریختین این همش ته گرفت. پرند با غرگفت: ول کن اونو... تی تی جون بیا سوسیس بندری درست کن تو روخدا... به سمت پرند چرخیدم وگفتم: چه بخوای چه نخوای باید درست کنم چون این به کل سوخته... پرند خندید وگفت: میرم لباسامو عوض کنم. وهو د و روشن کردم وپارسوآ گفت: از مدرسه ی پرند برگشتید؟ به اپن تکیه دادم به ظرف سالاد خیره شدم. حس کردم کاهوها نشسته است. چندشم شد ودسته ی کاهو ها رو برداشتم و گفتم: بله... پارسوآ: چی شد؟ -هیچی... درباره ی محیط ارام خونه برای اغاز امتحانات صحبت کردن... پارسوآ به کشیدن هومی اکتفا کرد. -راستی؟ پارسوآ: بله؟ -پرند جهشی خونده؟ پارسوآ: بله... چطور؟ -راستش مدیرشون زیاد از کارکرد پرند راضی نیست... بخصوص که امسال نهایی هم داره برای تغییر مقطع . پارسوآ با لحن پر درد و دلی گفت:پرند اصلا درس نمیخونه تی تی خانم... -خوب شما بجای معلم گرفتن بهتر نبود باهاش کار کنید ... راهنمایی که مقطع سختی نیست ... هست؟ پارسوآ: من کارهای شرکت و پایان نامه ام همه ی وقتمو میگیره... -راستی من معلم ریاضی پرند و هنوز ندیدم... پارسوآ: رفته سفر... قراره برای امتحانات ترم بیاد... اهانی گفتم و رفتم سراغ یه مطلب دیگه و پرسیدم: -چه سالی وجهشی خونده؟ پارسوآ: سوم دبستان و... -شما اصرار کردید؟ پارسوآ: نه خودش هم دوست داشت بهتر بگم مخالفتی نکرد ... پرند قرار نبود ایران بمونه... من و خاله اش... خواهر همسر سابقم تصمیم داشتیم اون بره پیش داییش کانادا... ولی چون اون موقع سن کمی داشت دیگه منصرف شدیم... قرار شد راهنمایی ودر ایران تموم کنه و دوباره بره ... اتفاقا برای عید هم رفته بود میخواست دبیرستان اونجا مشغول بشه ولی مثل اینکه خوشش نیومده بود و برگشت و نظرش به کل عوض شد. -قرار بود تنها کانادا بمونه؟ پارسوآ:خوب داییش اونجا بود... -منظورم شما هستید با پرند می رفتید؟ پارسوآ: من ایران و برای زندگی ترجیح میدم... ولی خوب بهش سر میزدم. -پرند حق داره نپذیره... اون خیلی به شما وابسته است... پارسوآ لبخند عمیقی زد و با ذوق گفت:خوب بله خیلی... حالا فهمیدم چرا روز اولی که اومده بودم گفته بود از وقتی پرند برگشته!!! - باید برای درس پرند بیشتر وقت گذاشته بشه. - باید برای درس پرند بیشتر وقت گذاشته بشه. پارسوآ:درسته ... فکر کنم باید یا خودم باهاش کار کنم یا هم برای همه ی درسهاش معلم بگیرم. یه لحظه از ذهنم گذشت یه معلم مثل کیوان؟ -اگه یه نگاهی به کتاب های پرند بندازم شاید بتونم کمکش کنم. پارسوآ : واقعا؟ -اره... من مشکلی با این قضیه ندارم... پارسوآ: اگه نتونستم معلمی براش پیدا کنم حتما مزاحمتون میشیم... ولی فکر کنم کارتون به اندازه ی کافی سخت وفشرده هست دیگه زحمات بیشتری نباید بهش اضافه کنیم. -من خودم هم دوست دارم. پارسوا لبخندی زد وگفت:این لطف شما رو میرسونه ... -خوب سوسیس بندری اماده کنم؟ پارسوآ لبخندی زد وگفت: امروز روز کاریتون نیست.... شما میتونید تشریف ببرید. شیطنتم گل کرد و بی هوا گفتم: یعنی دارین منو از خونه اتون بیرون میکنین؟ پارسوآ با هول گفت: نه نه ... اصلا منظورم این نبود... لبخندمو نامحسوس زدم وپارسوآ گفت: حتمابخاطر این اضافه کاری ها باید ازتون تشکر قابل توجهی کنم... ابروهامو بالا دادم وگفتم: فعلا برید دستهاتونو بشورید تا من غذا رو اماده کنم. روی پشت دستش یه تیکه پوست خیار چسبیده بود. با اینکه اسراف شد اما مجبور شدم سالادی که درست کرده بود و دور بریزم... اخه یکی نیست بگه بلد نیستی مجبوری...! پرند داخل اشپزخونه اومد ... باز لباس گشاد پوشیده بود. میخواستم بزنم لهش کنم ... باخنده گفت: یه روز غذا رو خواسته گرم کنه... -پرند روزایی که من نیستم کی غذا گرم میکنه؟ پرند: من میذارم تو ماکرویوو... پارسوآ بلد نیست روشنش کنه ... بعد میگه غذا تو ماکرویوو عین لاستیک میشه ... رو گازم میسوزونه... بار اولشم نیست. روزایی که تو نیستی همه ی غذاهایی که درست میکنی حیف و میل میشه... و بلند زد زیر خنده. از خنده اش خندیدم و فکر کردم صد رحمت به طاها! نهار و اماده کردم ومیز و چیدم... خواستم شام هم بذارم که پارسوآ به هیچ وجه بهم اجازه نداد. خودم یخرده نهار خوردم و اماده ی رفتن شدم که پرند بغلم کرد ... اونقدر ناگهانی این کارو جلوی پارسوآ انجام داد که هم خودم شوکه شدم هم چشمهای پارسوآ گرد شده بود. پرند با هیجان خاصی گفت: امروز همه تعجب کرده بودن تی تی جون اخه بابا هیچ کدوم از جلسه ها رو نمیرفت... امروز که تو اومدی مدرسمون بچه ها همش میپرسیدن تو کی من میشی... منم هیچی نگفتم تا کونشون بسوزه... پارسوآ بلند خندید و من با جیغ گفتم:پرند این چه طرز حرف زدنه... خنده ی پارسوآ قطع شد و پرند با ترس گفت: اخه همیشه بابا اینو می... فعلش "میگه"بود اما با اهم پارسوآ که از اون ور داد زد: پرند بابا برو تو اتاقت استراحت کن ... خنده ام گرفت. پارسوا هم کارهایی میکرد ... اخه این حرفیه که پارسوآ جلو پرند بزنه؟ بی ادب... ========================= پرند و بوسیدم ... از خوشحالی ورضایتش خوشحال بودم.نمیدونم چه حسی بهش داشتم... یه دوست .... یه خواهر... نمیدونم ... ولی برام مهم شده بود ... برام عزیز شده بود. با صدای پارسوآ که گفته بود میخواد منو برسونه قبل از اینکه بهونه ای بیارم رفت تا لباس بپوشه ... پرند هم میز نهار و جمع میکرد اصرار کرده بودم تا میز و جمع کنم و ظرفها رو بشورم اما پارسوآ باز هم به هیچ وجه اجازه نداد. بعد از پنج دقیقه با کلی تعارف و تمنا که لازم نیست وفلانه ... پارسوآ گفت: شما حالا تشریف بیارید... و با پرند خداحافظی کردم و پشت سرش ناچارا راه افتادم. با دیدن ماشین شاسی بلندش یه لحظه دهنم اب افتادم... دلم به تاب تاب افتاد... خوب بسه ... چون تا به حال سوار ماشین شاسی بلند نشده بودم ... فکرم خیلی قد نداد تا توجیه و دلیل بیارم... پارسوآ صدام کرد... ماشین و از پارکینگ بیرون اورده بود و جلوی در منتظرم بود. نفس عمیقی کشیدم وراه افتادم... دوست نداشتم سوار ماشینش بشم... ولی حس میکردم توی عمل انجام شده حضور دارم. پارسوآ از اتومبیل عروسک سفیدش پیاده شده بود درحالی که لبخندی زد و جلو اومد و خواست در جلو رو برام باز کنه یهو از کارش منصرف شد وگفت: شما هرجا راحتید بنشینید... منظورش به عقب یا جلو نشستن بود ... کاش اینو نمیگفت. نفس عمیقی کشیدم اون که راننده ام نبود من کلفتش بودم... میرفتم عقب؟؟؟ این اهورا نبود که ... ! . به ارومی در جلو رو باز کردم و پارسوآ لبخند عمیقی زد و سی و سه تا دندونای مسواک زده اشو نشونم داد و توی ماشین نشست. چادرمو جلو کشیدم... چه بوی عطری هم میداد. از این مدل عطرهای گرون بود نه از اون مگس کش هایی که فریبرز به خودش میزد. مال اهورا شیرین بود من سردرد میگرفتم مال طاها هم تند بود دماغمو میسوزند اما این یکی ودوست داشتم یه چهار تا نفس عمیق ضایع کشیدم و ماشین به حرکت دراومد. انگار سوار کامیون شده بودم... چقدر بالا بود. چه قدر خوب بود. یادم باشه خواستم ماشین بخرم حتما شاسی بلند بگیرم!!! تو دلم به فکرم خندیدم که پارسوآ گفت: تی تی خانم کمربندتونو ببندید. کمربندمو بستم وپارسوآ بی مقدمه گفت: راستش من نمیدونم چطور باید بیان کنم. به رو به رو خیره شدم و پارسوآ انگار فهمید باید چطور حرفشو بیان کنه! با لحنی که کلافگیشو نشون میداد گفت: از وقتی شما به منزل ما تشریف اوردید همه چیز سرجای خودشه... رفت وامد پرند... حتی رفت وامد خودمو کارهام... حضور و وجود شما نق نق های پرند و کمتر کرده... باورتون نمیشه روزهایی که شما نیستید هم من هم تی تی... انگار یه چیزی و گم کردیم! حرفش تعجبم ودوچندان کرد. باهمون تعجب گفتم: منظورتون پرنده؟ پارسوآ : مگه من چی گفتم؟ -گفتید هم من هم تی تی. پارسوآ لبشو گزید وگفت: نه گفتم پرند... -من شنیدم اسم منو اوردید... پارسوآ لبخندی زد وگفت: خیر من گفتم پرند. وخیلی زود بحث و عوض کرد وگفت:به هرحال واقعا من نمیدونم از شما باید چطور تشکر کنم... و با کمال پررویی یه خواهش هم ازتون دارم. نفس عمیقی کشیدم ... خنده ام گرفته بود. انقدر مهم شده بودم که اسم منو به جای دخترش استفاده کنه! -اگه در توانم باشه انجام میدم. پارسوآ: میتونم یه لحظه نگه دارم؟ -خواهش میکنم. پارسوآ گوشه ای از خیابون زیر سایه پارک کرد وبه سمت من چرخید وگفت: راستش چون امسال پرند امتحان نهایی داره ... و البته برای این مسئله استرس هم داره... من به حساب اینکه شما روز اول فرمودید که میتونید هر روز تشریف بیارید دارم این خواهش و مطرح میکنم... بخصوص که به شدت از شما و نحوه ی کارتون ... دستپخت فوق العاده اتون ... سلیقه اتون... یه لحظه حس کردم سرخ شده وسرشو انداخت پایین و به دنده و بساط ماشین خیره شد. خجالت نکش بگو قیافه ام... عروس فرنگی... اخلاقم... کوفتت بشه همه ی غذاهای خوشمزه ی منو میخوری... با صدای پارسوآ که گفت: راستش پرند امتحانات نیم ترمش به زودی شروع میشه بعد هم امتحانات ترمشه... میخواستم ازتون خواهش کنم اگر ممکنه این چند مدت رو شماهر روز تشریف بیارید... نفس عمیقی کشید و به من نگاه کرد. چشمهای پر خواهشش که با حالت قشنگی به من خیره شده بود بدون عینک جذابیت خاصی داشت که نه تو صورت فریبرز و عیسی و عماد دیده بودم نه اهورا و فرید و حسین از بچه های دانشگاه... نه حتی حسین صاحبکار سابقم که باهاش روسری میفروختم... پارسوآ چیزی تو صورتش بود که منو مجبور میکرد مستقیم نگاهش کنم و اگر میخواستم سرمو پایین بندازم برام سخت بود. اینو به تازگی فهمیده بودم. با اینحال اون کارسخت وانجام دادم وگفتم: راستش من از مادربزرگمم نگهداری میکنم... برام یخرده مشکله که تنهاش بذارم... بخصوص که چند وقت پیش هم در نبود من کارش به بیمارستان کشیده بود. باید بیشتر ازش مراقبت کنم. ----------------------------------------------- پارسوآ خیلی تند وبدون فکر گفت:براش پرستار میگیرم... خواستم از هزینه اش بگم که پارسوآ باز سریع گفت: به هزینه ی خودم... اصلا هم با حقوقتون تداخل نمیکنه مطمئن باشید. با چشمهای گرد شده گفتم: اقای مهندس... پارسوآ قبل از اینکه من حرفمو کامل کنم میون کلامم اومد وگفت: ببینید تی تی خانم... من واقعا از کار شما نحوه ی برخوردتون با پرند چیزها ومسائلی که کم کم داره به خاطر تاثیرپذیری از شما یاد میگیره راضی ام... و حاضر نیستم به هیچ قیمتی شما رو از دست بدم برای اینکه شما هم راضی باشید من حاضرم به هزینه ی خودم برای مادربزرگتون پرستار بگیرم تا شما با ارامش با دختر من باشید... اعتمادی که من توی این مدت کم نسبت به شما پیدا کردم و حاضرم دخترم و صد سال به شما بسپارم کم چیزی نیست که به همین راحتی از دستش بدم... من از کار شما راضی ام... یه جوری هم باید شما رو راضی نگه دارم تا تداوم کارتون ادامه داشته باشه... تا بمونید... و ... انگار حرفهاش ته کشید چون بعد از اون "و" که من منتظر ادامه ی تعریفاتش بودم چیز دیگه ای نگفت. به شدت از این همه تعریف و تمجید واعتماد خوشم اومده بود . همچین دلم میخواست بگم تا دیروز عروس فرنگی ای بودم که قیافه ی درست و حسابی هم ندارم حالا همچین از من تعریف میکنی؟؟؟ بچه پر رو... بابا کوچولو... زشت... نه خوشگلی...! احتمال میدادم چون تمام غذاهایی که من درست میکنم و میسوزونه این پیشنهاد و کرده ... از فکرم خنده ام گرفت. لبخند کجی زدم وگفتم: اخه من اینطوری شرمنده ی شما میشم... پارسوآ تو چشمهام خیره شد وگفت: پس حله؟ سرمو تکون دادم و به رو به رو نگاه کردم وگفتم: نمیدونم... حالا میام براتون ولی... پارسوآ : دیگه ولی و اما نداره... خیالتون از بابت مادربزرگتون راحت باشه... من یکی ازبهترین و کارکشته ترین پرستارهای این شهر و براشون میگیرم.. ایشون هم جای مادر من هستن... خنده ام گرفت و گفتم: همون جای مادربزرگ شما هستن... پارسوآ لبخندی زد و دیگه حرفی رد و بدل نشد ازش خواستم جلوی سینما قدس نگه داره ... عین بچه ها یه بهونه ی مزخرف اورد وگفت: اخه میخوام ادرستونو یاد بگیرم از دوشنبه پرستار وبفرستم. حالا بفرمایید از کدوم سمت برم؟ تقریبا لال شده بودم... ولی ناچارا ادرس و گفتم وارد کوچمون شد... جلوی در خونه امون نگه داشت یه نگاه پایین بالا به خونمون انداخت و یه نگاه زیادی صمیمی به من و گفت: نگران نباشید یه پرستار مطمئن و میفرستم... عجیب دلم میخواست بپرسم پرستار مطمئنه برای چی واسه دختر خودت نمیگیری؟؟؟ با حرص گفتم: من تو خونه ام چیزی ندارم که نگران باشم... پارسوآ کم نیاورد وگفت: مطمئن از کار و نگهداری از مادربزرگتون... ! اهانی گفتم وبه قیافه ی شیطنت بارش یه نیم نگاهی انداختم و خداحافظی کردم و ازم خداحافظی کرد و رفت. ******************************************

طبق معمول هر یکشنه پرند زنگ اول ورزششو پیچونده بود. پارسوآ با تشکری بابت صبحونه از جا بلند شد و پرند با غرولند گفت: ببین من امروز میخوام برم خرید ها... پارسوآ کتش را پوشید وگفت: پرند من ظهر میام با هم میریم خرید... خوبه؟ پرند با حرص گفت: نه... نمیخوام. من میخوام با کیانا بعد مدرسه برم... پارسوآ: من کی بهت اجازه دادم با دوستت بری خرید که بار دومم باشه؟ پرند: حالا اجازه بده مگه چی میشه؟ پارسوآ با اخم گفت: اجازه بدم دوتا دختر سیزده ساله برن خرید لباس؟؟؟ حتما... پرند با عصبانیت گفت: من دیگه بزرگ شدم... پارسوآ جوابش پرند ونداد... سراستین هاش و مرتب میکرد. من هم میز صبحونه رو جمع میکردم. پارسوآ محلش نذاشت و رو به من گفت: خوب تی تی خانم پرند ساعت ده باید بره مدرسه... -بله... پرند با غیظ گفت: حالا که نمیذاری برم ، من مدرسه نمیرم... پارسوآ با عصبانیت گفت: تو خیلی غلط میکنی... پرند با بغض گفت: نمیرم نمیرم نمیرم... پارسوآ : باشه. تو سه شنبه میخوای بری تولد دیگه... نتیجه ی این رفتار بچگانه اتو می بینی پرند خانم. پرند با جیغ گفت: تولد دوستم میرم... به تو هم هیچ ربطی نداره... پارسوآ : به من ربطی نداره؟؟؟ ببینم چطور میخوای بری... پرند کاملا اشکش درامد و با داد گفت: اصلا ازت بدم میاد... پارسوآ با غیظ گفت: به جهنم... حالا هم اماده شو برو مدرسه... پرند زبون درازی کرد وگفت: کور خوندی.. نمیرم... پارسوآ نفس عمیقی کشید وگفت: پرند اون روی سگ منو بالا نیار... پرند باز زبون درازی کرد و با قهر گفت: وقتی تو نمیذاری من با دوستم برم خرید ... تولدم که حق ندارم برم... پس دیگه پامو مدرسه نمیذارم... پارسوآ با کلافگی و تحکم گفت: پرنــــــــــــد... پرند با جیغ گفت: زهرمار... من مدرسه نمیرم... پارسوآ در یک حرکت کاملا ناگهانی با حرص به سمتش هجوم برد که باعث شد حس خطر کنم و منم از اشپزخونه بپرم بیرون و جلوی پرند بایستم و گفتم: ای وای نزنیش... پارسوآ دستشو بالا گرفته بود... با اخم و عصبانیت گفت: به من میگی زهرمار؟ پرند پشت من سنگر گرفته بود و داشت گریه میکرد... جلوی پرند و مقابل پارسوآ ایستاده بودم... از حالت پارسوآ خودمم ترسیده بودم. چشمهاش و درشت کرده بود... تند تند نفس میکشید... پره های بینیش باز وبسته میشد... فکش و محکم روی هم میسابید... زیادی عصبانی شده بود. پارسوآ با یه لحن کاملا متحکم و فریاد مانند گفت: پرند میری مدرسه... بفهمم نرفتی روزگارتو سیاه میکنم... به جای پرند گفتم: میره... میره... پرند میره مدرسه... پارسوآ کف دستش و محکم به روی اپن زد وصدای بلندی تو فضا پیچید ... با عصبانیت گفت: وای به حالت پرند اگه نری مدرسه... و بدون خداحافظی از من از خونه خارج شد و در ورودی وبه شدت کوبید. حتی صدای کوبیده شدن در ماشین و گاز زیادی که به ماشین داد و هم شنیدم. نفس عمیقی کشیدم...پرند از پشتم به سمت پله ها دوید و با گریه وارد اتاقش شد و درو کوبید. یه چیزی این وسط درست نبود اگر کیانایی که پرندازش حرف میزد همون کیانا زمردی بود که دوماه پیش از مدرسه اخراج شده پس ... یه چیزی غلط بود . حوصله نداشتم بیشتر بهش فکر کنم ... فضای خونه به شدت متشنج بود. -------------------------------------------------------------------------------- پست 5 ===== نفس کلافه ای کشیدم و از فریزر یه بسته گوشت یخی بیرون گذاشتم تا یخش باز بشه و برای نهار اماده باشه... میز صبحونه رو تمیز کردم و به طبقه ی بالا رفتم.صدای هق هق پرند هنوز میومد. پشت در ایستادم وگفتم:پرند... پرند بیام تو؟ با صدای خش داری گفت: بیا... در اتاق و باز کردم و کنارش روی تخت نشستم. سرشو روی زانوهاش گذاشته بود و گریه میکرد. موهاشو نوازش کردم وگفتم: پرند ... ببینمت.... پرند با گریه گفت: دیگه نمیذاره تولد برم... وخودشو تو بغلم انداخت و بلند بلند گریه کرد. اجازه دادم تا کمی خودشو خالی کنه ... بعد اروم گفتم:الان بلند شو برو مدرسه... منم قول میدم با بابات صحبت کنم ... مطمئن باش تولدم می برمت ... خوبه؟ پرند سرش رو سینه ام بود با صدای خفه ای گفت:من مدرسه نمیرم... -پرند اگه الان مدرسه نری بابات بفهمه من دیگه نمیتونم هیچ کاری بکنم... پرند سرشو از رو سینه ام بلند کرد. چشمهای قشنگش سرخ سرخ شده بود. پرند به من نگاه کرد وگفت: من نه کادو خریدم... نه لباس دارم... اصلا تولد هم نمیخوام برم... -دوست داری با من بریم خرید؟ پرند فین فینی کرد وگفت: باتو؟ -اره... میدونستی من قبلا تو بوتیک کار میکردم؟؟؟ میتونم تورو ببرم به بهترین پاساژای تهران... هوم؟ پرند کمی متفکرانه به من نگاه کرد وگفت: پارسوآ نمیذاره... -اگه تو قول بدی الان صورتتو بشوری و بری مدرسه... مطمئن باش من ظهر میام مدرسه دنبالت با هم بریم خرید... پرند خوشحال شد وگفت:واقعا؟ -اره... پرند: پس الان زنگ بزن ... یه کم فکر کردم پارسوآ روی من و زمین نمیزد. -باشه الان زنگ میزنم... تو هم اماده شو برو مدرسه... پرند باشه ای گفت... دلم میخواست این کیانا که مجهول شده بود تو ذهنم وبپرسم. اما موکولش کردم به بعد. موبایلمو برداشتم وشماره ی پارسوا رو گرفتم. بعد از سه تا بوق صداش و شنیدم. توی تلفن صداش گرفته بود. پس حسابی ناراحت بود. میدونستم طاقت نداره اشک پرند وببینه. -الو... پارسوآ: سلام تی تی خانم. -سلام... خوبین مهندس؟ پارسوآ اهی کشید وگفت:والله چی بگم... -... پرند داره اماده میشه بره مدرسه... پارسوآ: جدا؟ فکر کردم نمیره... -نه من باهاش صحبت کردم که بره... یه سوال بپرسم؟ پارسوآ: خواهش میکنم بفرمایید. -پرند میتونه سه شنبه بره تولد؟ پارسوآ :این که گرو کشی واسه ی مدرسه رفتنش نیست؟ هست؟ -نه... مطمئن باشید نیست... پارسوآ: بله با حضور شما میتونه بره. -حالا میتونم یه خواهش هم بکنم؟ پارسوآ : بله.. بفرمایید. -من فقط زنگ زدم ازتون یه اجازه بگیرم. پارسوآ: نه اگه قراره بره پاساژ به هیچ وجه بهش اجازه نمیدم... تی تی خانم خواهش میکنم اصرار نکنید. -اگه من باهاشون برم مشکلی هست؟ پارسوآ یه لحظه سکوت کرد و ادامه دادم: منم همراهیشون میکنم... و قول میدم مراقبشون باشم. پارسوآ با لحن نامطمئنی گفت:شما؟ -اشکالی داره؟ اگه ناراحت میشید... پارسوآ : اینطوری فکر نمیکنم مشکلی باشه... -پس میتونم بچه ها رو ببرم پاساژ تا خرید کنن... ؟ پارسوآ: بله.. ولی من بهتون زنگ میزنم... تا مطمئن بشم پرند باشماست. -باشه چشم... امری نیست؟ پارسوآ: الان پرند خونه است؟ -بله... کارش دارین؟ پارسوآ : نه به شما میگم...پشت پیانو یه کمد کوچیک هست... کشوی اول... داخل یه کیف قهوه ای سوخته فکر میکنم زیپ جلوش یه کارت اعتباریه ... برای بانک پاسارگاد... اونوبردارید برای خرید های پرند... رمزش هم تاریخ تولد پرنده... -مهندس خودم حساب میکردم. پارسوآ: خواهش میکنم... فقط یه مسئله ای... -بله؟ پارسوآ: پرند تا حد دویست تومن بیشتر نباید خرج کنه. -بله چشم... پارسوآ کمی مکث کرد وگفت:خواستید میتونید برای خودتون هم خرج کنید. لبخند بی اراده ای زدم وگفتم: مرسی.. پس من بعد مدرسه میرم دنبالشون از اون طرف هم میریم خرید... باشه؟ پارسوآ: ساعت پنج...خونه... -شیش و نیم هفت حتما هستیم... پارسوآ اهی کشید و با ناچاری گفت: باشه... امری نیست؟ -ممنون... خداحافظ. پارسوآ سریع گفت: مراقب خودتون باشید. خداحافظ. تماس وقطع کرد و من اروم زمزمه کردم چشم... ********************************************** با اژانس جلوی مدرسه ی پرند رفتم پرند و کیانا منتظرم بودن... اول رفتیم یه جا مهمون من نهار پیتزا خوردیم... با اینکه مسئله ی کیانا زمردی برای من حل نشده بود که دانش اموز اخراجی چطور جلوی در مدرسه منتظر بود اما پشت سر پرند و کیانا راه افتاده بودم... بعد هم به همون پاساژی رفتیم که من شیش ماه تموم شب وروز تو ش کار میکردم... جای بوتیک جین فروشی فریبرز خاطراتمو زنده میکرد... حالا شده بود یه روسری فروشی ... پرند و کیانا با هم پچ پچ میکردن و میخندیدن... از کیانا خوشم نمیومد قیافه اش و حالت صورت وچشمهاش منو یاد یکی مینداخت که نمیدونم کی بود اما هرچی بود نظر مثبتی به این چهره نداشتم. پرند اول دوست داشت یه لباس شیک و مجلسی بخره... بردمش طبقه ی همکف چون بهترین لباس های مجلسی و دخترونه اونجا بود. خوشبختانه چون فکر میکرد من خیلی حالیمه والبته خیلی هم حالیم بود و تک و توک همه منو میشناختند و نیومدن یک ماهه ام باعث نشده بود کسی شیش ماه حضور منو در این پاساژ فراموش کنه... به حرفم گوش میداد. با دیدن یه پیراهن کوتاه ساتن صورتی روشن که بالای یقه اش ساتن سفید بود و کمربند سفید داشت به پرند نشونش دادم. لبخند رضایتمندی زد و نظر کیانا رو پرسید. کیانا هم موافق بود . ازش خوشم نمیومد هرچه قدر پرند شیرین و دوست داشتنی بود این یکی و دوست داشتم خفه کنم... تفلن گوشت تلخ! پرند رفت تا لباس و پرو کنه... من هم داشتم بقیه ی لباس ها رو دید میزدم... وقتی در وباز کرد با دیدنش بی اراده ذوق کردم ولبخند زدم. عجیب به تنش نشسته بود... و اندامشو نشون میداد. فقط زیادی کوتاه و دکلته بود مطمئن نبودم پارسوآ میذاره اونو بپوشه یا نه... درحالی که به پرند میگفتم: این عالیه. ولی پرند بابات میذاره بپوشیش؟ پرند خندید و اینه خودشو برنداز کرد وگفت: اره بابا .. پارسوآ گیر رو اینا نیست. سری تکون دادم و فروشنده گفت: یه کت ساتن از این جنس هم دارم... کت وازش گرفتم و گفتم: چه خوب... تقه ای به در اتاق زدم وگفتم: پرند این مدل کتشه ... بپوش... پرند با نق ونوق پوشید وگفت: نه نمیخوامش... خودم صلاح دونستم کت وبگیرم... کارت وکشیدم توی حساب حدود سه میلیون پول بود. کاش منم مثل پارسوآ اینقدر راحت اعتماد میکردم. پیراهن وهمراه کتش شد نزدیک صد وپنجاه تومن... رو به پرند گفتم: پرند پنجاه ودو تومن فرجه داری خرید کنی... بعد چشمهامو باریک کردم... کیانا مگه تولدش نبود؟ در حضور کیانا میخواست کادوی تولد بخره؟ سرمو تکون دادم وپرند گفت: من یه کفش سفید میخوام... پاشنه دار... با هم به سمت بوتیک کفش فروشی رفتیم... اونجا فقط دو سه مدل کیف وکفش داشت. پرند هم اصرار داشت کفشش پاشنه دار و سفید باشه... درنهایت به یه صندل صورتی سفید پاشنه دار به سلیقه ی کیانا رضایت داد... اما مشکل وقتی بود که کیف ست کفشش و هم دید و خوشش اومد... پنجاه تومن پیاده شدم... حالا دیگه نمیتونست کادو بخره! با اصرار پرند ویه تماس با پارسوآ براش توضیح دادم که دویست تومن بخاطر گرونی و تورم وقیمت دلار و فلان و این حرفها کمه... یه ذره گرد و خمش کن بشه دویست و پنجاه تومن... با حرفهای من طفلک قبول کرد... با پرند هم چند کلمه صحبت کرد وقرار شد باهم سه تایی بگردیم دنبال کادو برای صاحب تولد که دنبالمون میومد. با دیدن مغازه ی بدل فروشی پرند کارت اعتباری و ازم گرفت وخواست که داخل نرم این یکی و به عهده ی خودش بذارم... همراه کیانا وارد مغازه شدن... منم با تمام فضولیم مخالفت نکردم یه ذره بهش ازادی دادم تا اوقات تلخی صبح و فراموش کنه، یه گوشه ایستادم و به رفت وامد مردم نگاه کردم. با دیدن عیسی که از جلوم رد شد گفتم: اقا ببخشید ساعت چنده؟ عیسی مچ دستشو بالا اورد وگفت: ساعت... و چشمش به من افتاد وگفت: تی تی! -علیک سلام... عیسی خندید وگفت: بابا راه گم کردی از این ورا... چه عجب... نگاش کن... اصلا عوض نشده. با خنده گفتم: -یه ماه گذشته همش... عیسی خندید وگفت: بابا از وقتی رفتی من همه ی روزهای هفته رو قاطی کردم... خوبی تو ؟ چه حال چه خبر؟ -خبری نیست... عیسی : اینجا چیکار میکنی؟ -اومدم خرید... عیسی: خرید عروسی کلک؟ -خدا اون روز و نیاره... عیسی خندید وگفت: ای بابا من میخوام تو عروسیت لزگی برقصم کجای کاری... خندیدم و پرند و کیانا از مغازه خارج شدن... پرند به من گفت: بریم تی تی جون؟ عیسی با خنده گفت: این دخترته؟ ماشالا تو این یه ماه چه قدی کشیده... خندیدم وگفتم: عیسی اذیت نکن... عیسی خندید و رو به دخترا سلام کرد. پرند تعجب کرده بود کیانا هم اصلا تو باغ نبود. عیسی دعوتمون کرد به مغازه اش تا یه چایی بخوریم. پرند که کلی ذوق کرده بود. از عیسی خواسته بودم زیاد کنجکاوی نکنه... اونم مثل همیشه به حرفم احترام گذاشته بود و نپرسیده بود پرند کیه و چیه... وارد مغازه ی عروسک فروشیش شدیم با دیدن دختری که موهای بلوند و چشمهای قهوه ای داشت عیسی زیر گوشم گفت: نترس هیولا نیست... دخترخالمه... مامانم قراره اینو بندازه به عماد... عمادم کلا پاشو اینجا نمیذاره... نمیدونی چه وضعی داریم. بلند زدم زیر خنده ... با اینکه همیشه خنده هام بی صدا بود وویبره میرفتم ولی حرف عیسی برام بامزه بود بخصوص که با لحن بامزه ادا میکرد. عیسی برامون چایی ریخت ومحل دخترخاله اش نذاشت که با نگاه فضولی به من و پرند وکیانا خیره شده بود. عیسی : خوب چه حال چه احوال؟قرار بود جعبه درست کنی چی شد؟ -دیگه مشغول کار و مادربزرگم شدم ... نمیرسم. عیسی: کارجدید خوبه؟ راضی هستی؟ از اینکه اینقدر شعور داشت که کارمو نپرسه ازش خوشم میومد. -بدک نیست... تو چه خبر؟ از فریبرز خبری نداری؟ عیسی لبخند کجی زد وگفت: بگم حالشو پرسیدی از ذوق سکته میکنه... -پس نگو... خوب نیست جوون مردم ناکام بمونه... عیسی خندید وگفت: تو چه خبر؟ -هستیم ... عیسی: راضی هستی؟ -شکر میگذره... عیسی لبخندی زد و تلفن من زنگ خورد. پارسوآ بود.

-بله؟

پارسوا: سلام... نرسیدید خونه؟

-نه... حالا راه میفتیم ... مهندس.

پارسوآ: پرند خوبه؟

-بله عالیه... میخواین باهاش صحبت کنین؟

پارسوآ: نه دیگه... شما میاین خونه؟

-بله الان برمیگردیم... کیانا رو میرسونیم و میایم...

پارسوآ: باشه منتظرم...

-خداحافظ.

تماس وقطع کردم عیسی خیره خیره نگام میکرد. حتی دیدم لبهاش اروم تکون خورد وزمزمه کرد: مهندس... وبعد به دخترا خیره شد ... پرند وکیانا حواسشون به یه مدل عروسک جدید بود.

عیسی خندید و گفت: سهمیه ی جوک دیدار دوباره به بابام میگم :بابا پول داری؟میگه پول می خای؟میگم : پـَـ نـَـ پـَـ میخواستم ببینم اگه پول نداری بهت بدم که وختی رفتی خونه جولو زن و بچت شرمنده نشی...

بچه ها زدن زیر خنده و عیسی بهشون گفت:

خانما از این مدل خوشتون اومده؟

پرند و کیانا که مشخص بود خوششون اومده ... از جا بلند شدم دیگه ساعت شیش بود... اینطور که معلوم بود پارسوآ هم داشت از نگرانی سکته میزد.

اینجور که شواهد امر نشون میداد پارسوآ به پرند وابسته بود نه پرند به پارسوآ.

عیسی از اون عروسک دو تا برداشت و دست بچه ها داد وگفت: مبارکتون باشه...

پرند تند گفت: خوب چقدر شد؟

عیسی خندید وگفت: ناقابل خانم ...از تی تی خانم زیاد به مارسیده. راستی اینو شنیدی رفتیم صحرا نشستیم روی علف ها میگه اومدین تفریح؟میگم پـَـــ نــه پـَـــ گاویم داریم میچریم...

سه تایی زدیم زیر خنده... عیسی با لبخند همراهیمون میکرد دخترخاله اش هم که منو با چشم غره اش بی نصیب نمیذاشت.

بعد از چند تا جوک و پ ن پ عیسی اصرار داشت اون عروسک ها رو حساب نکنه...

ولی از پس من برنیومد وبا اصرار و التماس وخواهش و تمنا پول دو تا عروسک و حساب کنم هرچند تخفیف قابل توجهی داد اما با پول خودم اون دوتاعروسک سنجاب خوشگل و برای پرند وکیانا خریدم. چون دختر مهندس پاکزاد بود ناچارا با اژانس برشون گردوندم. رفتنی هم با اژانس برده بودمشون پاساژ... یعنی مرفهین بی درد به همینا میگن هااا...

اول سریع به خونه ی کیانا رفتیم... خونه اشون دو تا خیابون با خونه ی پرند فاصله داشت. بعد هم ساعت نزدیک هفت ونیم بود که به خونه رسیدیم. زنگ درو نزده دربرامون باز شد.

نگرانی پارسوآ برام قابل درک بود.

بخصوص که قرار بود ساعت هفت پرند خونه باشه...

بدو بدو وارد خونه شدیم ...

پارسوآ فوری پرند وکشید تو بغلش و گفت: این همه وقت کجایین؟

پرند خودشو از لابه لای بازوهای پاسوآ بیرون کشید وگفت: اینقدر خوش گذشت... اول رفتیم نهار پیتزا خوردیم.. بعد رفتیم پاساژی که تی تی جون کار میکرد... بعد نگا ... چه پیرهنی خریدم... سلیقه ی تی تی جونه.. یه صندل وکیف هم خریدم.. این سلیقه ی کیاناست... بابا عروسکم و نگاه... اینو تی تی جون از مغازه ی دوستش برامون خرید یکی برای من یکی برای کیانا...... اقا عیسی اینقدر مهربون بود... برامون کلی جوک گفت !!!

به این قسمت حرفهاش که رسید اخم پارسوآ تو هم رفت ... حس کردم باید توضیح بدم که چون قبلا تو بوتیک کارمیکردم با خیلی از مغازه دار ها اشنا بودم... و تخفیف گرفتم و خلاصه سرو تهش و هم اوردم.

اوه پرند میخوای حالا همه ی جزییات و نگو...

پارسوآ لبخندی زد وگفت: زحمت کشیدید تی تی خانم...

-خواهش میکنم...

پرند رفت تا لباسشو عوض کنه.

من با خستگی روی مبل خودمو پرت کردم که دیدم پارسوآ داره نگام میکنه. زود خودمو جمع و جور کردم و اروم گفتم:ببخشید.

پارسوآ خندید و گفت: راحت باشید.... خسته نباشید.

و به اشپزخونه رفت.

تو کیفم دنبال فاکتورها و قبض هایی که از کارت اعتباری استفاده کرده بودم گشتم... باید به پارسوآ نشون میدادم که چقدر خرج کردیم.

با صدای پارسوآ که گفت: بفرمایید...

با شرمندگی به سینی چای نگاه کردم وگفتم: وای... شما چرا... دستتون درد نکنه...

پارسوآ لبخندی زد وگفت: نوش جان...

-این فاکتورهاست... اینم قبض رسید... تقریبا دویست و چهل تومن خرج کرده پرند.... کیف وکفش و پیراهن و یه کادو که برای دوستش خرید.

پارسوآ :عروسک ها چی؟

-اون یادگاری منه به پرند...

پارسوآ کنارم روی مبل نشست وگفت : پول اژانس و غذا رو من با حقوقتون حساب میکنم.

خواستم تعارف کنم و بگم نه که پرند توجه جفتمونو به خودش جلب کرد.

پرند گفته بود: بابا لباسمو نگاه؟

با اون پیراهن ساتن کوتاه وصندل های صورتی سفید که تا مچش بند میخورد و قدش ورشید تر کرده بود و کیف ست کفشش... به همراه یه تل سفید...

پارسوآ با تحسین و ذوق لبخندی زد وگفت: مبارک باشه...

پرند رو به من گفت: تی تی جون خوبه؟

با لبخند تاییدش کردم.

پارسوآ با کمی مکث گفت: ولی پرند من نمیذارم اینو برای تولد بپوشی...

پرند تقریبا جیغ زد: چی؟

پارسوآ کاملا جدی گفت: شنیدی چی گفتم...

خودمو دخالت دادم و گفتم: پرند این لباس یه کتم داره... و کت و از داخل ساک دراوردم وبهش دادم.

پرند اونو روی لباسش پوشید به نظرم اینطوری خیلی لباسش شکیل تر به حساب میومد پرند با حرص گفت:حالا چی؟

پارسوآ به پایین لباس و پاهای باریک و سفید پرند اشاره کرد وگفت: برای این هم راه حل باشه من حرفی ندارم...

پرند پاشو به زمین کوبید و من و پارسوآ همزمان گفتیم: کفشت خراب شد!

و همزمان هم بهم خیره شدیم.

زودنگاهمو ازش گرفتم وگفتم: پرند صندلت جلو بسته است ... پس اگه یه جوراب شلواری سفید هم بپوشی مشکلی نیست... هوم؟

پرند دندون قروچه ای کرد وبدون حرف به طبقه ی بالا رفت.

رو به پارسوآ گفتم: اگه مجلسشون دخترونه باشه اصلا ایرادی نداره که اون چطوری لباس بپوشه...

پارسوآ: به قول شما اگه دخترونه باشه...

کش وقوسی اومدم و بعد از صحبت کوتاهی با پارسوآ خداحافظی کردم و تعارف پارسوآ مبنی بر اینکه برام اژانس بگیره و منو برسونه رو قبول نکردم.

دیگه داشتم بد عادت میشدم.

زود به خونه رسیدم ... یه حموم مشت با عزیز رفتم و بعد هم مشغول انتخاب لباس برای تولد شدم.

===========================================

--------------------------------------------------------------------------------

من آخرش با یخچال ازدواج می کنم!

وقتی خوشحالی میری در یخچالو وا میکنی!

وقتی ناراحتی میری در یخچالو وا میکنی!

وقتی کسلی میری در یخچالو وا میکنی!

داری با تلفن حرف میزنی میری در یخچالو وا

میکنی!

... وقتی نمیدونی چته! میری در یخچال و

وا میکنی

وقتی ...

آخه موجود اینقدر سنگ صبور !!

انقدر محرم راز ؟!!!

============کاربران در حال دیدن موضوع: 77 نفر (61 عضو و 16 مهمان)

مرسی 75 نفر (58 عضو و 17 مهمان)

لینک نقد:پدرخوب|نقد

اگر یادم رفت تو امضام لینکش هست.

هنوز به شدت نقد خونمان افول نموده است...

پست هشت

================

زود به خونه رسیدم ... یه حموم مشت با عزیز رفتم و بعد هم مشغول انتخاب لباس برای تولد شدم.

صبح روز بعد با صدای ایفون در وباز کردم.

یه خانم تپلی سی و خرده ای ساله وارد خونه ام شد وگفت: سلام خانم...

باروی باز سلام کردم و گفتم: بفرمایید.

همون پرستاری بود که پارسوآ برام فرستاده بود تا از عزیزم نگهداری کنه... زن بامزه ای بود... سر سه سوت فهمیدم شوهرش فوت شده و دو تا دختر داره...

همه ی نکات لازم وبهش گفتم و خودم رفتم سمت خونه ی پارسوآ... من میرفتم واسه ی یکی دیگه کلفتی میکردم یکی دیگه هم واسه من ... چه زنجیره ای شده بود.

مشغول سرخ کردن پیاز بودم که با صدای موبایلم به سمتش رفتم.

اهورا بود.

باتعجب جواب دادم: بله؟

اهورا: خودمو معرفی کنم یا منو از رو صدام شناختی...

یه مجری رادیو چقدر میتونه سمج باشه...

-سلام اهورا...

اهورا خندید وگفت: سلام تی تی خوبی؟

-مرسی تو خوبی؟

اهورا: چه خبرا؟

-سلامتی... طوری شده؟

اهورا:اشکالی داره تماس گرفتم؟

-نه ...

اهورا: اگه برای صحبت مشکل داری قطع کنم...

-مثلا چه مشکلی؟

اهورا: مثلا حضور خانواده ات...

-نه من مشکلی ندارم.

اهورا: خوب خوبی؟ چه خبرا؟ چه میکنی؟

-هیچی مشغولم...

اهورا: ناراحت شدی تماس گرفتم؟

-نه ... برام فقط عجیب بود.

اهورا: یعنی یه نفر نمیتونه به دوستش زنگ بزنه؟

-دوست؟

اهورا: رابطه ی من و تو چه جوری تلقی بشه؟ دشمن خوبه؟

-رابطه؟

اهورا: رابطه ی دوستانه...

-هوم... نه من مشکلی ندارم فقط نمیترسی مبادا برات بد بشه اقای مجری؟

اهورا: نه مطمئنم نونم وبه خوب تنوری میچسبونم. و خودش خندید.

منم خندیدم وگفتم: خوب احوالپرسیتون تموم شد؟

اهورا: زنگ زدم بگم امروز برنامه رو گوش بده...

-نمیگفتی هم گوش میدادم...

اهورا خندید وگفت:خوب کاری نداری؟

-نه خداحافظ.

و تماس وقطع کردم. رادیو رو روشن کردم...

یک ربع دیگه برنامه شروع میشد...

تمام یک ربع و به جمع و جور کردن اشپزخونه گذروندم...

با صدای اهورا که از رادیو پخش میشد یه لحظه فکر کردم شاید هیچ کس نتونه با یکی مثل اهورا تلفنی صحبت کنه...

اهورا بعد از سلام و حرفهای ابتدایی گفت: امروز درخدمت مهمان بزرگواری هستیم جناب اقای حجت الاسلام... و بحث امروز ما درمورد زنان و مسیر انها در اجتماع است.

بعد از سلام علیک اون حاج اقا که بعید میدونستم مکه رفته باشه ... شایدم با پول بیت المال سالی به دوازده ماه هر ماه حج واجب تشریف برده بحث با سوال اهورا درباره ی اینکه وظایف زن نسبت به همسرش چه چیزهایی هست شروع شد.

--------------------------------------------------------------------------------

==================================

بعد از سلام علیک اون حاج اقا که بعید میدونستم مکه رفته باشه ... شایدم با پول بیت المال سالی به دوازده ماه هر ماه حج واجب تشریف برده بحث با سوال اهورا درباره ی اینکه وظایف زن نسبت به همسرش چه چیزهایی هست شروع شد.

-زن باید از شوهرش اطاعت کند... یکی از یاران امام صادق (ع) روایت کرده است:

امام صادق علیه السلام فرمود یکی از انصار برای حاجتی از منزل خارج شد - و به سفر رفت - و در موقع بیرون رفتن از زوجه‏اش عهد گرفت که در غیاب او از خانه خارج نشود. آن مرد رفت و اتفاقا پدر آن زن مریض شد، زن خدمت رسول خدا پیغام فرستاد که اجازه می‏فرمایید من به عیادت پدرم بروم؟

حضرت فرمود نه در خانه‏ات بنشین و از شوهرت اطاعت کن. مرض آن پدر سنگین شد و زن دوباره پیغام داد، رسول خدا دوباره همان جواب را دادند، چیزی نگذشت که پدر از دنیا رفت، زن از رسول خدا اجازه خواست تا برای تجهیز پدرش از خانه خارج شود. باز رسول خدا فرمود نه در خانه‏ات بنشین و از شوهرت اطاعت کن - آن زن در خانه نشست و امر خدایتعالی را گردن نهاد - پدر را دفن کردند.

سپس رسول خدا به آن زن پیغامی دادند که همه گرفتگی‏های آن زن از بین رفت و فرمودند: «ان الله قد غفرلک و لابیک بطاعتک لزوجک » خداوند تو و پدرت را آمرزید و از گناهانتان درگذشت به علت اطاعت تو از شوهرت »!!!

به قول اهورا: چه جالب!!!

داشتم خودخوری میکردم که اهورا پرسید: یعنی زنان نباید در جامعه حضور داشته باشند و فعالیت های اجتماعی انجام بدن؟

حاج اقا: مهمترین وظیفه ی یک زن تربیت و رشد دادن فرزندانش هست... چه مسئولیتی سنگین تر و واجب تر از این؟ اگر شوهر راضی نباشد زن حق ندارد که کار بیرون را انجام دهد... ویکی از مسائلی است که پیغمبر به شدت بر روش تاکید داشتند.جلب رضایت شوهر از وظایف حتمی یک زن مسلمان است ... همچنین است بر اموری که خشم شوهر را برنیفروزد که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: زن نباید شب را به صبح کند در حالیکه شوهرش بر او غضبناک باشد گرچه شوهر ظلم کرده باشد، یعنی این مساله از موارد گذشت زن است که باید با صمیمیت و مهربانی خشم شوهر را فرو بنشاند نه اینکه با بی‏اعتنائی غضب او را بیشتر نماید.

درحالی که پوست لبمو میجویدم... دلم میخواست بزنم رادیو رو خرد کنم!!! اینطور که بوش میاد کل اسلام به نفع مردهاست...

اهورا در حالی که بله بله میگفت پرسید: حاج اقا ببخشید ویژگی های یک زن مومن چه ارکانی هست؟

حاج اقا:

حفظ حجاب عفت و متانت در مقابل ديگران جز برترین کارهایی است که زن باید اون رو انجام بده...

بخشش خطاهاي همسر ...

اهورا :ببخشید میون کلامتون حاج اقا... مثلا اگر یک مردی ازدواج مجدد داشته باشه...

حاج اقا: اینکه جز شرایط وضوابط دین اسلام هست و زن باید با این مسئله کنار بیاید.

اهورا: یعنی حق طلاق نداره؟

حاج اقا: در اسلام حق طلاق با مرد است اما چون این حق مرد است که طبق دین و اصول اخلاقی چهار زن اختیار کند پس زن نمیتواند مانع شود... و چون طلاق یکی از مکروه ترین حلال هاست بهتر است طلاق نگیرد...

تقریبا با صدای بلند عصبی خندیدم. باشه بخاطر گل روی شما!!!

حاج اقا: ولی بخشش مرد ... بخشش شوهر مهمترین جهاد زن است که بسیار مورد رضایت خداوند است.

دیگری اینکه سازگاري با خويشاوندان همسر

و سازگاري با شغل و درآمد خانواده یا سكوت هنگام عصبانيت

شكايت و درد دل بيجا نكردن

نداشتن توقعات بيجا

خودداري از توهين و توبيخ همسر

عيبجويي نكردن

چشم پوشيدن از غير همسر

قهر نكردن و مهمترین جهاد یک زن ... طبق فرمایش مولا علی (ع) این است : جهاد یک زن اراستن خود برای شوهرش است.

اهورا بله بله ای گفت و حاج اقا ادامه داد: در کنار همه ی این ها جهاد زن، خوب شوهر داری کردن است!

رعایت این مسائل از وظایف زنان مومن است.

من نمیدونستم زن اینقدر جهاد داره...!!!

حاج اقا درادامه گفت: رسول خدا میفرماید: هر زنی که به همسرش یک لیوان آب دهد از یک سال روزه داری و شب زنده داری برایش برتر است.

دیگه بقیه ی این مطلب و گوش ندادم... و رادیو رو خاموش کردم.

پشت میز توی اشپزخونه نشستم و سعی کردم زیاد حرص نخورم... واقعا تا کی باید همه عین کبک سرمونو زیر برف کنیم؟

بعد از بیست دقیقه صدای زنگ تلفن بلند شد... اهورا بود.

-بله؟

اهورا: چه طوفانی؟

-این کی بود؟

اهورا: سفارش شده ی صدا و سیما...

-زنا بشینن تو خونه و ظرف بشورن و کهنه عوض کنن اقایونم سرخوش و راحت چهارتا زن داشته باشن؟؟؟ اره؟

اهورا با خنده گفت:چرا سر من داد میزنی؟

-پس سر کی داد بزنم؟ تو نمیتونسی دفاع کنی؟

اهورا با ارامش گفت: بعضی وقتا سکوت بهترین جوابه...

دقیقا داشت حرف خودمو تحویل خودم میداد.

-رادیو رو تو یه شهرمثل تهران گوش میدن تو یه روستای دورافتاده هم گوش میدن... من میفهمم این دروغه محضه... ولی او ن روستایی هم میفهمه؟ چرا این کار وبا مردم میکنید؟

اهورا اهی کشید وگفت: باور کن فقط خواستم نشونت بدم که خیلی ها چنین اعتقاداتی دارن و قبولش دارن ودم نمیزنن...

-زنا اینقدر تو سری خور شدن؟

اهورا: ببین من الان دو هزارتا پیامک دارم که همشون از این برنامه راضی بودن... سه هزار تا هم پیام دارم که ناراضی بودن... ولی این مسئله هست تو هم نمیتونی منکرش باشی... حجابی که تو ازش دم میزنی... باورهایی که تو راجع بهشون میگی همه منطقی هستن اما به قول تو ادم هایی هستن که فقط باید بهشون گوش داد... یادته گفتی عیسی به دین خودش... موسی به دین خودش... وقتی تو نمیتونی طاقت بیاری ... ..... تفاوت دیگری و با خودت رو تحمل کنی از بقیه چه انتظاری داری...

-میتونم تحمل کنم موضوع اینه که گاهی وقتا همین تفاوت ها زندگی ادمها رو تغییر میده ... من روی زندگی کسی سلطه ندارم اما خیلی ها روی زندگی من تاثیر میذارن که من منتظر اثر اونها نیستم...

اهورا:حق باتوئه... یه جورایی هم میپذیرم که شاید دروغه... ولی چه میشه کرد؟ پشت عبادت پنهان میشن و دروغ میگن ادم نمیدونه مناجاتشونو باور کنه یا دروغی که عین اب روون میگن..

-ولی این منصفانه نیست... کسی که نماز وروزه و عبادتش ترک نمیشه اما به راحتی دروغ میگه چون ضعف در صداقت داره ... هنوز نتونسته باور کنه که دروغ تمام اون عبادت و مناجاتشو از بین می بره ...

اهورا جوابی بهم نداد.

بعد از مکثی دو نفره گفتم: اینو کی اورده؟ کسی که ذهنش به چهار تا حدیث تحریف شده خوشه؟؟؟ کی سفارشش کرده؟

اهورا: جز بزرگترین روحانیون ... هستش... الانم رفته نماز ظهر!

با حرص گفتم: لابد پیشونیشو هم سیاه کرده...

اهورا باخنده گفت: از کجا فهمیدی؟

-ادمی که صدای قد قامت الصلا ة شو تا هفت تا کوچه اونطرفتر میشنون اون ادم فقط فکر ظاهرشه ... میخواد خودشو خوب جلوه بده ... کی دیدی یه ادم موهاشو بلند کنه و لباس دی اند جی بپوشه بعد بیاد از صلاة و نماز صبحش بلند بلند حرف بزنه؟ کجای دنیا رسمه که پیشونی سیاه کنن که ادعاشونو ثابت کنن؟؟؟ اونی که سر سجده ی نافله با خلوص دل و بی صدا شب و سحر میکنه پیشونیش و داغ ِ مهرسیاه نمیکنه...

اهی کشیدم و اهورا گفت: این تعصبه ... تعصب مدارانه نظر میدن ...

-تحمیل میکنن تعصبشونو تحمیل میکنن... اونی که والضالین شو بیشتر کشید که دین دار تر نیست... معتقد تر نیست... اون که سین بسم الله شو سر زبونی تر کشید نشونه ی متمدن بودن نیست ... بخدا نیست... به پیغمبر نیست...

اهورا اهی کشید و زمزمه کردم :

هست؟

جوابی بهم نداد خودش هم ناراحت بود . ولی میدونستم بخاطر از دست ندادن شغلش سکوت کرده بود.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم:

-نمیدونم چی بگم... اصلا نمیدونم چی باید بگم...

اهورا: فقط از دست من ناراحت نباش...

-نیستم...

اهورا:من فقط خواستم نشون بدم که چه فکرهایی تو جامعه هست.

-میدونم... یا بهتر بگم میدونستم... فقط خیلی وقت بود که نشنیده بودم... مرسی.

اهورا:ببخش اعصابت خرد شد...

-خوب کاری نداری؟

اهورا: نه ... خداحافظ.

و تماس وقطع کردم وسعی کردم فکر نکنم ... ولی مگه میشد ما همه داشتیم باهم زندگی میکردیم اگر عقاید من روی زندگی اونها تاثیر نداشت عقاید اونها به شدت روی زندگی من وامثال من تاثیر داشت.

اگر من یه صفتی واز یکی اکتسابی میگیرم... وای خدا ذهنم چه قدر شلوغ بود... کلافه فکر کردم حاج یداللهی هم حاجیه هم روحانیه بزرگواریه ... اگرامروز من تصمیم گرفتم چادر سرم کنم و یه راهی و تا تهش برم بخاطر خط دادن های اون بود که اگه اون نبود معلوم نمیشد چی میشدم... اگه حرفشو گوش دادم و به نصایحش عمل کردم وتوی حجاب ورفتار وکردارم تجدید نظر کردم که تو محلمون واسم حرف درنیارن که هیچ رو سرم و اسمم قسمم بخورن بخاطر بالا منبری های صادقانه وبا خلوص نیت اون بود ... یکی میشد مثل همسایمون حاج یداللهی یکی هم میشد!!!

سرو صدای پرند نمیومد با اینکه امروز باید مدرسه میرفت و مدرسه رفت و معلم ریاضیشون که اتفاقا دو زنگ اخر ریاضی داشت نیومده بود ساعت یازده برگشته بودخونه... یعنی من ارزو به دلم مونده بود یه بارمعلمم نیاد سرکلاس.

به طبقه ی بالا رفتم.

صدای غرغر پرند میومد. یه لحظه پشت در ایستادم...

پرند داشت با تلفن صحبت میکرد با غرگفت: ببین رمز پیج فیس بوکم و بزن... بابا رمزم اینه سه تا صفر... بعد به اینگیلیسی بنویس پرند... دوباره سه تا صفر... ایمیلمم پرنده کوچولوئه دیگه ... اره ... خوب؟؟؟

...

ببین محمد برام کامنت گذاشته؟؟؟ خاک برسرش...

...

اخه میدونی دیروز کلی باهاش بحث کردم... کثافت عکسشو نشونم نداد منم باهاش قهر کردم.

نفسمو فوت کردم و از پله ها پایین اومدم.

چند بار لبمو گزیدم...با کلافگی روی مبل نشستم... فیس بوک... پرند پیج فیس بوک داشت؟!

به سمت اتاقم رفتم واز تو کیفم گوشیم و دراوردم... تنها چیز درست و حسابی ای که داشتم همین بود... اینم صدقه سری طاها بود که بخاطر فارغ التحصیلی از دانشگاه برام خرید.

میتونستم به اینترنت وصل بشم؟... گوشیمم قابیلت اتصال به ...! اسمش هم بنظرم ممنوعه بود بخصوص برای کسی به سن پرند! یه لحظه حس کردم کاری که دارم میکنم درسته؟ سرمو تکون دادم وگوشی و تو کیفم پرت کردم.

اینکار ورود به حریم شخصی پرند بود.

وقتی پرند عقلش نمیرسید؟! کمی شقیقه هامو مالیدم... کیوان کم بود محمد هم اضافه شد؟؟؟ دیگه باید با پارسوآ حرف میزدم.

با تقه ای که به در خورد پرند وارد اتاق شد و گفت: تی تی جون...

به ساعت نگاه کردم و پوفی کشیدم وگفتم: بله؟

پرند متوجه دلخوریم شد وگفت:طوری شده تی تی جون؟

-چی میخواستی پرند؟

پرند: هیچی... میخواستم ببینم تو این مسئله رو بلدی حل کنی؟

دفترشو نگاه کردم. خطش به خوبی پارسوا بود... ذهنم درگیر بود با کلافگی به لباسهای گشاد پرند نگاه کردم وگفتم: پرند؟

پرند:بله؟

-تو چرا توی خونه لباسهای گشاد میپوشی؟

پرند: هان؟

-دوباره بپرسم؟

پرند لبخندی زد وگفت: اخه میدونی... یه چیزی هست... من اونا رو همیشه واسه مدرسه می بندم و واسه وقتی که مهمون میاد یا واسه کلاسای بیرونم و خرید... بعد جلو پارسوآ لباس گشاد میپوشم که از اونا نبندم...

منظورشو فهمیده بودم پوفی کشیدم وگفتم:خوب جلو پارسو ا هم ببند و یه لباس خوب بپوش...

پرند: اخه کلا سه تا از اونا بیشتر ندارم... بعد تازه یکیشونم خراب شده ... هی میشورم می پوشم... خراب میشن هر روز ببندمشون.

ابروهامو بالا دادم... پرند خندید وگفت: به پارسوآ که نمیتونم بگم بیا بریم از اینا بخریم... و بلند خندید.

دستشو گرفتم ...اروم گفتم: خواستی امروز میریم چند تا برات میخریم... خوبه؟

پرند خندید وگفت: اخ جون... فقط پارسوآ نفهمه ها...

-نمازمو میخونم میام بهت یاد میدم...

پرند باشه ای گفت وصورتمو بوسید و از اتاق خارج شد.

توکه اینقدر خوبی چرا پس ... ؟ خوب وساده ای پرند... کاش میفهمیدی که واسه سن الان تو... این کارا خیلی زوده. تو که از گفتن یه لفظ جلوی یکی هم جنس خودت خجالت میکشی تو که از اتفاقی که توی بلوغت حق داری حرف بزنی و سکوت میکنی ویه شب تا صبح بیدار میمونی... پس چرا میذاری یکی مثل کیوان تو رو ببوسه.... چرا فرق سو استفاده و محبت ونمیدونی... پرند تو که اینقدرخوبی...!!!

از جا بلند شدم... کاش میتونستم تمام درد و دلها رو تو روی پرند بگم.میخواستم نماز بخونم... دیگه باید با پارسوآ راجع بهش صحبت میکردم.

--------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------

بعد از نمازم کلی سر ریاضی باهاش سر و کله زدم و بالاخره یاد گرفت... بعد هم به خرید رفتیم.

با اتوبوس بردمش با اتوبوس هم اوردمش...

وقتی به خونه برگشتیم در کمال ناباوری پارسوآ ساعت پنج خونه بود. و درکمال ناباوری تر رها هم کنارش نشسته بود.

بوی دود سیگار کل خونه رو پرکرده بود.

پارسوآ چشمهاش سرخ بود. با دیدن دو جام نصفه ای که جلوشون قرار داشت لبمو گزیدم و سلام کردم.

پرند هم کنار من ایستاده بود.

پارسوآ رو به پرند گفت: کجا بودی؟

-رفته بودیم...

پارسوا به من نگاه کرد وگفت: از شما نپرسیدم...

بی ادب... میزنم لهت میکنما...!

پرند گفت: رفتیم یه چیزی بخریم...

پارسوآ از جا بلند شد و گفت: هر روز هر روز که نمیرن خرید... میرن؟

پرند سرشو پایین انداخت و چیزی نگفت.

حس کردم باید دخالت کنم با غیظ به رها اشاره کردم و گفتم:از جای دیگه عصبانی هستید مجبور نیستید سر پرند خالی کنید...

و رو به پرند گفتم: عزیزم برو بالا به درست برس... !

پرند چشم غره ای به رها رفت و اهسته گفت:میرم حموم...

پله ها رو بالا رفت و کمی بعد صدای ریزش اب و تق تق روشن کردن فندک پارسوآ رو شنیدم.

پوفی کشیدم و به اشپزخونه رفتم.

رها با پوزخند گفت: این دیگه کی بود؟؟؟ اینو به چه بهونه ای عقد کردی؟

پارسوآ با حرص گفت: بهتره حرف دهنتو بفهمی...

رها با غیظ گفت: چقدر بفهمم؟ تو چرا نمیفهمی؟ تو چرا زندگیمو خراب کردی...

پارسوآ دست به کمر ایستاد وگفت: تو از اول میدونستی قرار من وتو چیه؟ مگه نه؟

رها بلند شد ایستاد و گفت: اره میدونستم... تویی که اختیار نداشتی... من مقصر نبودم...

پارسوآ ملایم گفت: بیا این حساب کتاب اخر... فکرکنم بهتره بحث نکنیم.

رها چک و گرفت وگفت: پارسوآ من دوست دارم...

پارسوآ پوفی کشید وگفت: بس کن رها...

رها : من بچمونو میخوام...

پارسوآ : جدی؟ خیلی خوب... برو هرغلطی دلت خواست بکن.

رها با بغض گفت: من این بچه رو به دنیا میارم...

یه دفعه یه لیوان از دستم افتاد و شکست.

پارسوآ به سمت اشپزخونه اومد وگفت: خوبی تی تی خانم؟

به جلوی پام نگاه کردم و پارسوآ گفت: بذار برات دم پایی بیارم... نمیدونم چرا ته دلم یهو خالی شد. رها حامله بود؟

پارسوآ بهم نگاه کرد... یه جفت دمپایی جلوم گذاشت.

داشتم نگاهش میکردم.. نگاهشو ازم دزدید و به هال رفت.

با لحن ملایم تری گفت:رها برای جفتمون بهتره این بچه رو سقط کنی...

رها: چرا پارسوا؟؟؟ چرا... من و تو میتونیم باهم خوشبخت باشیم... میتونیم زندگی خوبی باهم داشته باشیم...

پارسوآ : نکنه توقع داری با توی هرزه زیر یه سقف زندگی کنم و خوشبخت هم بشم؟؟؟ تو میدونستی من برای چی میخوام باهات ازدواج کنم. مگه نه؟

رها: تو که میدونستی من هرزه ام چرا با من بودی؟

پارسوآ: تو زن قانونی من بودی...

رها: این بچه ی قانونی ماست...

پارسوآ: ازکجا معلوم؟

رها با گریه گفت:خیلی بی شرفی..

پارسوآ با داد گفت: من... و صداشو پایین اورد وگفت:من یا تو؟ تو و هرزه بازی هات ...

رها با داد گفت:هرزه هاهم میتونن حامله بشن...!

پارسوآ با داد گفت: صداتو تو خونه ی من نبر بالا...

رها پوزخندی زد وگفت: برات متاسفم... برای مدرک تحصیلیت... برای این شعور بی شعورت... ازت متنفرم...

پارسوآ: چه بهتر...

رها در حالی که کیفشو برمیداشت گفت:وقتی خواستی ازم استفاده کنی؟خوب بود؟ کافی بود؟؟؟ راضی بودی؟؟؟ برات متاسفم... تا وقتی برات لذت داشتم به این فکر نمیکردی که من یه زنم؟ چرا با من اینکار و کردی؟

پارسوآ: اخه بی همه چیز تو بودی که موس موس میکردی یا من؟؟؟ من که گفتم فقط برای اقامت... تو که هرچقدر خواستی از من پول گرفتی... دیگه چی میخواستی؟؟؟ حالا هم که میخوایم جدا بشیم... پس عین ادم گورتو گم کن و برو...

رها: من بچمو به دنیا میارم...

پارسوآ: بیار... ببینم چطوری میتونی نگهش داری و بزرگش کنی!

رها: من عقد دائم تو بودم بیچاره... اسمت تو شناسناممه...

پارسوآ لبخندی زد وبا لحن قاطعی گفت: مطمئنی؟؟؟ اینقدر پول دارم که بتونم کاری کنم که احد الناسی تو و بچه اتو به رسمیت نشناسه...

رها با گریه گفت: فقط میخواستی از من سواستفاده کنی اره؟؟؟ خوبه خودتم یه دختر داری... امیدوارم... با تمام وجود امیدوارم یه روزی این بلا سر دختر خودت بیاد...

صدای سیلی ای که پارسوآ به صورت رها زد باعث شد قطره اشک سمجی که گوشه ی چشم من جمع شده بود پایین بیفته...

پارسوآ با صدای گرفته و عصبی ای بلند داد زد و گفت: اسم دختر منو به دهن نجست نیار...

رها دستشو روی صورتش درست روی ضربه ی پارسوآ گذاشت وگفت: برو به جهنم... هم تو هم دخترت...

پارسوآ بازوش و گرفت و گفت: پولتو گرفتی تموم شد... وای به حالت اگر اخر تا اخر هفته که دادگاهه از این بچه خلاص نشی وگرنه من میدونم و تو... و از خونه بیرون پرتش کرد.صدای هق هق رها تو سرم بود. حتی صدای سیلی ای که به صورت رها خورده بود.

خم شدم تا شیشه خرده های جلوی پامو جمع کنم...

دستهام میلرزید. نمیدونم چرا اینقدر شوکه و عصبی بودم... دلم برای رها میسوخت... ولی از پارسوآ بیزار نبودم...

با دیدن انگشتهای پارسوا که همراه با من داشت شیشه خرده ها رو جمع میکرد به چهره اش نگاه کردم. کلافگی و سردرگمی از سر و روش می بارید حق وبهش نمیدادم ... نمیدونم چرا ولی دلمم براش میسوخت.

هنوز داشتم به چهره اش نگاه میکردم... با درهم رفتن چهره اش تو میدون دیدم یه رنگ سرخ دیدم... سرمو پایین انداختم... دستش و با یه تیکه از لیوان بریده بود.

با نگرانی گفتم:مهندس...

پارسوا با پوزخند مسخره ای گفت: حتی تو این یه کارم نمیتونم کمک کنم...

-دستتون داره خونریزی میکنه...

پارسوآ: مهم نیست...

-احتیاج به پانسمان داره... شایدم بخیه...

پارسوآ سرشو زیر انداخت وگفت: ببخش زحمتتونو زیاد کردم... از اشپزخونه بیرون رفت و من فقط به دو سه قطره خونی که کف اشپزخونه ریخته بود نگاه میکردم.

با صدای دوباره ی ایفون با کلافگی گفتم:پرند اژانس منتظره...

پرند درحالی که جعبه ی کادویی رو برمیداشت گفت: این تو بذارم خوبه؟

جعبه رو ازش گرفتم و گفتم: خوبه...

و از پله ها بالا رفت... با کنجکاوی درجعبه رو باز کردم. با دیدن یه زنجیر کلفت استیل لبمو گزیدم... این بیشتر پسرونه بود.سعی کردم به دلم بد ندم...

پرند بدو بدو از پله ها پایین اومد وگفت: بریم من خوبم؟

فوری جعبه رو بستم... حق نداشتم زودقضاوت کنم. از همه مهمترمن همراهش بودم... پس مشکلی نبود.

به چهره ی نازش که با یه خرده ریمل و رژ گونه فوق العاده شده بود لبخندی زدمو گفتم: ماه شدی...

نگاهی به پاهای لختش کردم وگفتم:جوراب شلواری قرار بود بپوشی...

پرند با یه لحن توجیهی گفت:قرار بود اگه مجلسشون مختلط بود بپوشم...

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: با خودت جوراب شلواری و کت لباستو اوردی؟؟؟

پرند:اره ...

تو چشمهاش نگاه کردم ... فوری نگاهشو به پایین دوخت وگفت:آژانس منتظره... بریم؟

باشه ی نامطمئنی گفتم و باهم از خونه خارج شدیم... هم من ادرس وبلد بودم هم پرند ... ادرس همون خونه ای بود که چند وقت پیش بعد از خرید کیانا رو پیاده کردیم! خیلی زود جلوی در باز خونه ی کیانا رسیدیم. یه اپارتمان با نمای سنگی سفید بود.

پرند از ماشین پایین اومد و منم حساب کردم وپشت سرش راه افتادم.

با هم وارد اپارتمان شدیم... به شدت نوساز بود... داخل اسانسور خودشو برای اخرین بار تو اینه چک کرد وجلوی طبقه چهارم از اسانسور بیرون اومدیم.

در باز بود صدای موزیک هم بلند بود... وارد خونه شدیم... اولین چیزی که تو مسیر قرار داشت یه میز نهارخوری بود که روش پر بود از کادوهای رنگارنگ... کیانا با یه تاپ و دامن سفید به استقبال پرند اومد با دیدن چند پسری که تو سالن نشسته بودند و به پرند نگاه میکردند تصمیم گرفتم چادرمو درنیارم...

گوشه ای روی مبل راحتی چرم سیاهی که بالش های قرمز داشت نشستم و پرند به اتاقی رفت تا لباس هاشو عوض کنه... از مادر وپدر کیانا خبری نبود...

حال ونشیمن ال مانند که پر بود از وسایل مختلف... وسایل شیک و چشم گیری نبود اما خونه ی قشنگ و جمع وجوری بود. سرجمع چهار تا دخترهم سن کیانا بودند و هفت هشت نفر پسر بودن... با دیدن پیانویی که جلوی بوفه قرار داشت دوباره به جمع پسرا نگاه کردم.

پرند از اتاق بیرون اومد... نه کت پوشیده بود نه جوراب شلواری... مطمئن بودم درعمل انجام شده قرار گرفتم و اون هیچ کدوم وبا خودش نیاورده...

سرمو تکون دادم دیگه از پسش برنمیومدم... پیانو مستقیم جلوی چشمم بود وجودش و حضورش عصبیم میکرد ...

پرند جعبه ی کادوشو گوشه ای کناربقیه ی کادو ها گذاشت وبا دوستانش روی یه مبل سه نفره نشستند و مشغول بگو وبخند شد.

منم فقط نشسته بودم... حس میکردم شبیه یه نگهبان بالاسر پرند با چوب ایستادم... پرند و دوستاش هراز گاهی به من نگاه میکردند وچیزی میگفتند و میخندیدند.

کسی بهم شربت تعارف کرد یکی برداشتم وتشکر کردم.

حس نگرانی و دلشوره به جونم افتاده بود و نمیتونستم از خودم دورش کنم... با صدای موزیک که بلند تر شد و دیدن ریخت نحس کیوان که از اتاقی بیرون اومد نفسمو با کلافگی فوت کردم چیزی که دلم گواهی میداد و چیزی که ازش میترسیدم به سرم اومد... از دیدن زنجیر پسرونه که با کیانا خریده بود تا حضور پیانو در معرض دیدم... وجود اون چند پسر... کیانای اخراج شده که چهره اش منو به یاد یکی مینداخت و ... مسئله ها برام کاملا حل شده بود!!!

کیوان به سمتم اومدو خوش اومد کوتاهی نثارم کرد و به سمت پرند رفت. درکمال ناباوری دست پرند وگرفت و صورتشو بوسید.

یک بوسه ی شاید عادی شاید غیر عادی... من جواب پارسوآ رو چی میدادم... ؟

==============================

--------------------------------------------------------------------------------

کمی بعد هم بلندش کرد و باهم شروع به رقص کردند... خون خونم و میخورد... دیگه جوش اورده بودم... گر گرفته بودم... سرخ شدن پوستمو حس میکردم... کیوان لجن بود... داشت از یه دختر نوجوون سیزده ساله سوء استفاده میکرد... کاش پرند یه ذره میفهمید... کاش پرند یه ذره بزرگ بود ... کاش پرند میدونست داره چیکار میکنه؟!

کیوان عوضی بود... همه ی صفات بد دنیا رو بهش نسبت میدادم.

نفسمو با کلافگی فوت کردم... دیگه نمیتونستم اجازه بدم پرند اینجا باشه...

بعد از تموم شدن رقص دونفره اشون پرند نشست ... همه از اون وزیباییش تعریف میکردند... پرند با غرور میخندید. کیوان براش اب میوه اورد کنارش نشست و مشغول صحبت شدند... کیوان میگفت وپرند میخندید... کاش با یکی مثل خودش دوست میشد... نه پرندی که مطمئن بودم وحتم داشتم ده سال ازش کوچیکتر بود!!!

کیوان موهای پرند واز روی صورت پرند کنار زد... دستشو به ارومی روی بازو گردن پرند کشید... انگشتهاشو نوازش میکرد... با گوشواره ی گوشش بازی میکرد...!سرخ شدن صورت کیوان... اینکه اون بینی شو به بینی پرند مالید... معلوم نبود تو گوش پرند چه زمزمه های مزخرفی میکرد... هیچ کس جز من حواسش به این نبود که از یه دختر سیزده ساله داره سواستفاده ی جنسی میشه...!از یه نوجوون برای ارضای خواسته های یه جوون دیگه ... این منصفانه نبود.

دچار تهوع شده بودم... این صحنه ی تماشای لمس های پی در پی کیوان و صورت ملتهبش برام غیر قابل تحمل بود.

کاش میتونستم همراه پرند زودتر از اونجا فرار کنیم. حس میکردم وارد یه محیط خفقان اور شده بودم... یه محیط کثیف... یه محیط چندش اور...

کیوان از جا بلند شد و به محض اینکه کنار پرند یه خرده خلوت شد فورا برخاستم ورو به روش ایستادم وگفتم: بلند شو بریم...

پرند چشمهاشو گرد کرد وگفت: تی تی جون...

-شنیدی چی گفتم...؟

پرند لبشو گزید وگفت: ما که تازه اومدیم تی تی جون...

-بلند شو تا زنگ نزدم به بابات...

پرند با اخم گفت: داری منو تهدید میکنی؟

-اره... واضح نیست؟

پرند سرشو پایین انداخت و گفتم:برای چی دروغ گفتی؟اینجا تولد کیاناست؟ یا تولد استاد موسیقیت؟ یا تولد دوست پسرت؟

پرند اشکش اروم روی گونه اش چکید... به ارومی از جا بلند شد وگفت: اگه میگفتم با من میومدی؟ اگه میگفتم بابا میذاشت بیام؟؟؟ حالا هم که داری ابرومو میبری... و به ارومی از کنارم گذشت... به اتاقی رفت... پشت سرش راه افتادم.

دراتاق وباز کردم. لبه ی تختی نشسته بود و اروم اروم گریه میکرد.

کنارش نشستم وگفتم: دروغ تو کار و داره بدتر میکنه... تو فکر کردی میتونی همه ی کاراتو با دروغ پیش ببری...

پرند با گریه گفت: تی تی جون تو روخدا بذار امشب اینجا باشم... مگه دارم چیکار میکنم...

-پرند من نمیتونم به بابات دروغ بگم...

نفس کلافه ای کشید وگفت: تی تی من ابروم میره... تو روخدا...

-فقط یه ساعت... فقط یه ساعت پرند...

پرند اشکهاشو پاک کرد و با کلافگی گفتم: میشینی کنار من از جات جم نمیخوری...

پرند با بغض گفت: پس بریم...

-باشه بریم.

پرند پاشو به زمین کوبید وگفت: تی تی جون...

-پرند تمام این مدت دروغ گفتی... جوراب شلواری نپوشیدی خواستی منو تو عمل انجام شده قرار بدی... لباست دکلته است تمام منطقه ای که کیوان نگاه میکنه بالای سینه اته... تو بچه نیستی که من اینا رو بهت بگم... تو یه دختر ی که کیوان داره ازت سواستفاده میکنه تو به چه حقی اجازه میدی اونطوری بهت دست بزنه؟ همین الانم نمیدونم باید چی به پدرت بگم... توی پاساژ رفتی یواشکی کادو خریدی... تمام پنج شنبه ها کیوان باهات می لاسه... بابات اینا رو میدونه ؟ فکر کردی میتونی تا اخرش همینطوری با پنهان کاری و دروغ کار از کار پیش ببری؟ استاد موسیقیت دوست پسرته ... الانم توی تولدشی... پرند باور نمیکنم اینقدر وقیح باشی...

تمام کلماتم باعصبانیت میگفتم... رگباری و تند ... بدون اراده و بدون فکر ... فقط دلم میخواست بگیرم تا جاداره بزنمش.

کلافه بودم از دستش... از رفتارش... از نوع صحبت کردنش... از این سادگی بیش از حدش... از بچه بودنش... کلافه بودم... کیانا اخراج شده بود... معلوم نبود چه جور خانواده ای داشت... کیوان احتمالا برادرش بود دوست پسر پرند... استاد موسیقیش... خدایا این چه وضعی بود.این بچه فقط سیزده سالش بود... پیج فیس بوکش لابد پر بود از پسرهایی که فرندلی باهاش صحبت میکردند... همه ی این ها بخاطر پارسوآ بود یعنی فقط اونو مقصر میدونستم... اگه یه توجه درست روی پرند داشت اگه عین ادم رفتار میکرد... اگه اگه ... هزار تا اگه ... اون وقت یه دختر سیزده ساله با یه پسری که ده سال از خودش بزرگتر بود اینطوری معاقشه های کوتاه نداشت.

پرند دستمو گرفت وگفت: تی تی جون تو رو خدا بذار بمونم...

-فقط یک ساعت... با شرایطی که بهت گفتم... فهمیدی یا نه؟

پرند ناچار شد قبول کنه... یعنی راه دیگه ای براش نمونده بود.

با هم از اتاق خارج شدیم کیانا فوری خودش و به پرند رسوند و اروم طوری که مثلا من نشنوم گفت: چرا گریه کردی؟؟؟

پرند:بیخیال...

کیانا: اگه این سگ نگهبان و باخودت نمیاوردی نمیشد؟

با حرص چشم غره ای به کیانا رفتم که خودش وجمع و جور کرد.

با اشاره به مبلی که در کور ترین قسمت خونه قرار داشت پرند وادار کردم تا اونجا بشینه/ خودم هم کنارش نشستم .

کیوان جلو اومد وگفت:پرند طوری شده؟

پرند به من نگاهی کرد وگفت: نه...

کیوان: پس چرا نمیای برقصی خوشگل خانم... چه گوشه هم نشستی...

پرند ازاین تعریف غرق خوشی شد اما با حضور من خیلی خوشحالیش ادامه دار نبود.

پرند گفت:حالا میام... یه ذره شیرینی میخورم میام.

کیوان چپ چپی به من نگاه کرد و باشه گلمی گفت ورفت.

چقدر پر رو و چندش بود که جلوی من به پرند میگفت: گلم!!!

دلم برای قیافه ی بق کرده ی پرند سوخت... دستشو گرفتم با حرص دستشو از دستم بیرون کشید.

بهش نگاه کردم وفکر کردم هرچقدر هم نصیحتش کنم نمیفهمه که من اینکار و از روی علاقه به خودش انجام دادم.

نفس کلافه ای کشیدم وگفتم: پرند اگه بذارم بری با اون پسر برقصی کافیه؟ اخمت باز میشه... اگه بذارم ببوستت و بهت دست بزنه کافیه؟؟؟ پرند فکر کردی از سر دوست داشتن ومحبت داره باهات اینطوری رفتار میکنی؟؟؟

پرند با حرص گفت: منو اون میخوایم باهم ازدواج کنیم...

تقریبا اگر برق دویست وبیست ولتی بهم وصل میکردن اینقدر سیخ نمیشدم که با شنیدن این حرف عین سیخ جیگر راست نشستم.

و البته هم خنده ام گرفته بود هم عصبی شده بودم... خیلی سعی کردم نخندم اما نشد!

=================================

از اونجایی که به نحسی عدد سیزده هیچ اعتقادی ندارم... این پست سیزدهم واخرین پست پدر خوب برای امروز می باشد.

.

=================

پرند با حرص گفت: اره بایدم بخندی.. تو که بی اف نداشتی از کجا میدونی که اون داره از من سو استفاده میکنه؟؟؟ اصلا تو چرا میخوای توزندگی من دخالت کنی؟

بهش نگاه کردم وگفتم: من وظیفه امو انجام میدم...

پرند با یه لحن مرتعش گفت: اره برو بذار کف دست پارسوآ سر ماه بهت پول بیشتر بده...

و روشو از من گرفت.

-من به زندگی تو کاری ندارم پرند... مسئله اینه که من نمیفهمم سن تو سنی هست که تو به این مسائل و این جنبه اش نگاه کنی؟ پرند برای تو فکر کردن به این قسمت از زندگی و اینده خیلی زوده.. بدتر از همه اینکه تو چطور دروغ میگی پرند؟چرا اینقدر راحت دروغ میگی؟؟؟ من نمیخوام اذیتت کنم.... من هیچ نسبتی با تو ندارم... فقط یه دوستم... همین... ولی پرند...

پرند میون کلامم اومد وگفت: تی تی جون من هیچ دروغی نگفتم... هیچ کار بدی هم نکردم...

-بوسیدن یه پسر غریبه بد نیست؟؟؟ بد نیست که تو یه کلمه راجع به اخراج کیانا به پدرت نگفتی؟؟؟ بد نیست پرند؟ از نظر تو چی بده؟ از نظر تو چی خوبه؟ کیوان خوبه؟ کیانا واسه ی چی اخراج شده؟ اگه بد نیست چرا نگفتی؟ اگه بد نیست چرا به پدرت نگفتی اینجا تولد دوست اخراج شده ات نیست تولد برادرشه... تولد استاد موسیقی ته؟؟؟

پرند سرشو پایین انداخت و با ارامش گفتم: من هیچ کدوم از اون قبلی ها رو به پدرت نگفتم... چون نخواستم چغلی تو کنم... ولی پرند این اصلا درست نیست که تو از اعتماد پدرت سواستفاده کنی. پدری که اندازه ی همه ی دنیا دوستت داره...

پرند بهم نگاه کرد وگفت: واقعا نگفتی؟

-نه نگفتم...

پرند:امشب و میگی؟

-اگه تو سعی کنی یه دختر خوب وخانم باشی نه...

پرند: قول میدی؟

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: اره قول میدم... بشرطی که یک ساعت دیگه بدون چون وچرا بریم...

پرندسکوت کرد و چیزی نگفت.

یک ساعت مثل برق وباد گذشت.

با اشاره به ساعت پرند بلند شد... هنوز بد عنق و بد اخم که حس کردم دارم کار اشتباهی میکنم و عذاب وجدان گرفته بودم. با این حال بلند شد...

لباسشو پوشید... هیچ کس نبود تا ازش تشکر کنیم... از کیوان خداحافظی کرد ... کیوان با اخم وتخم به من خیره شده بود.کیاناهم محلم نذاشت وبه پرند گفت: بهت زنگ میزنم...

باهم وارد اسانسور شدیم واژانس خیلی وقت بود که تو کوچه منتظرمون بود.

حس میکردم میتونم راحت تر نفس بکشم.

خیلی زود به خونه رسیدیم.... درو با کلید باز کردم. پارسوآ جلومون حاضر شد وباتعجب گفت: اومدید؟چه زود ... ساعت تازه... و سرشو به سمت ساعت دیوار چرخوند... ساعت تازه هفت وربع بود.

پارسوآ رو به پرند گفت:خوش گذشت؟؟؟

پرند بی اهمیت به من و پارسوآ به اتاق طبقه ی بالا رفت و پارسوآ رو به من گفت:طوری شده؟

-راستش ... اممم...

پرند در اتاق وباز کردو به من خیره شد.

پله ها رو پایین اومد و قفس پسته رو بلند کرد وگفت: تو به من قول دادی تی تی...

نفس عمیقی کشیدم و پرند بدو بدو پله ها رو بالا رفت.

پارسوآ دوباره گفت: چی شده؟

-هیچی.. من دیگه باید برم.

پارسوآ مشکوکانه به من نگاه کرد وگفت: مطمئنید هیچی؟؟؟

-نه...

پارسوآ ابروهاشو بالا داد وکمی خم شد وگفت: نه؟؟؟

-من باید برم... و تند در ورودی و باز کردم وازخونه خارج شدم. پارسوآ دنبالم اومد وگفت: تی تی خانم... تی تی خانم چی شده؟

-هیچی مهندس. گفتم که...

پارسوآ : اینطور گفتن به درد من نمیخوره... اینطوری که من سکته میکنم خانم...

-ببینید مهندس... من...

با دیدن پنجره ی اتاق پرند که داشت به من و پدرش نگاه میکرد نفسمو کلافه فوت کردم وگفتم: بعدا باهاتون صحبت میکنم...

پارسوآ: میخواین برسونمتون؟

-نه... فقط... یه موقعی ... یه موقعی ومشخص کنید تا باهاتون حرف بزنم.

پارسوآ: باشه... فردا میاین شرکت؟؟؟

-باشه... دوباره به پنجره خیره شدم.

لبمو گزیدم وگفتم: من نمیتونم دروغ بگم مهندس... باهاتون راجع بهش صحبت میکنم... ادرس شرکت و بهم پیام بدید...

نگاهمو از پنجره گرفتم و به پارسوآ که بانگرانی بهم خیره شده بود دوختم.

پارسوآ مسیر نگاه منو تعقیب کرد وپرند فوری پرده رو کشید.

خداحافظی کوتاهی کردم و با گام های تندی کوچه رو طی کردم... هنوز دو دل بودم کارم درست هست یا نه!

فصل شش:بغض

دوباره به ادرسی که داخل گوشیم بود نگاه کردم...

و نگامو به سردر مجتمع تجاری دوختم... نفس عمیقی کشیدم و با گام هایی کاملا نامطمئن و سست پله ها ی کوتاه مجتمع رو بالا رفتم... درهای کشویی به خاطر حضور من به روم باز شدند.

نگهبان با تعجب گفت:خانم با کی کاردارین؟؟؟

-با شرکت مهندسین سازه ی پرند ... طبقه ی چهارم...

نگهبان:برای استخدام که نیومدی؟

-نه ... با مدیرشون قرار داشتم...

نگهبان که پیرمرد کچلی بود و به نظرم زال میومد سرشو تکون داد وگفت: برو ... اسانسور دست چپی خرابه...

سرمو تکون دادم وارد اسانسور دست راستی شدم.

نفس عمیقی کشیدم صدای موزیک خفیف و خش داری توی اسانسور پخش میشد... جز من کسی داخل کابین نبود. سرمو به دیواره ی فلزی تکیه دادم... کارم درست بود... حق داشتم دخترشو جلوش خراب کنم؟حق داشتم که... لبمو گزیدم ... زود نبود؟ تصمیمی که گرفته بودم انجام بدم ... درست بود؟چقدر به این درست بودنش اعتماد داشتم چقدر به شنیده هام اعتماد داشتم چقدر به دیده هام اعتماد داشتم... چرا باید اعتماد یه پدر ونسبت به دخترش خدشه دار کنم؟؟؟ چرا فکر میکنم فکر من درسته ؟چرا میخوام چغلی پرند و بکنم؟مگه قول نداده بودم؟مگه ... نفسمو فوت کردم زنی گفت:طبقه ی چهارم. در به روم باز شد.

یه در قهوه ای رو به روم بود که تابلوی طلایی بالاش قرار داشت... روی تابلو با خطی زیبا و رنگی سیاه نوشته شده بود گروه مهندسین پرند ...

خدایا بگو چیکار کنم؟

باید برم خبرچینی کنم؟ اون بچه است... نیست؟؟؟ میفهمه ... نمیفهمه؟الان وقت گفتنش هست یا ...

چشمهام و بستم وباز کردم... یه بغضی تو گلوم بود پارسوآ دخترشو دوست داشت... اونقدر دوست داشت که اسم شرکتشو هم نام دخترش بذاره...!!! اگر بخاطر حرفهام... پاهام برای رفتن به داخل شرکت نمیکشید.

اروم تو دلم زمزمه کردم خدایا بگو من چیکارکنم؟؟؟ تکیه امو از روی دیوار برداشتم ... با دلهره و یه هراسی که تو جونم بود کیفمو از رو شونه به شونه ی دیگه ام فرستادم... مچ پاهام یاری نمیکرد خواستم قدمی بردارم که به لحظه نکشید که در اسانسور به روم بسته شد و به طبقه ی پایین حرکت کردم... نفس راحتی کشیدم... یه لحظه حس کردم خالی شدم... در اسانسور در طبقه ی همکف باز شد مردی وارد شد بی اراده لبخندی زدم ... نگاه متعجبی بهم کرد و من حس کردم باید از کابین خارج بشم... هرچی که بود الان نباید راجع بهش صحبت میکردم!

سوار اتوبوس شدم... پسر جوون افغانی سبزه رو داشت سفره میفروخت...

-خانم ها سفره دارم... سفره های محکم... از جنس پارچه... بوی نفت نمیده... ضد لک... قابل شستشو در ماشین لباسشویی... درسایزهای چهارنفره وشش نفره وهشت نفره... با رنگبندی های کرم و صورتی و بنفش وسفید.

چند بار مداوم این جملات رو تکرار میکرد. کیف پولمو دراوردم وگفتم: یه چهار نفره اشو بدید...

-چشم چه رنگی؟؟؟

-صورتی...

سفره رو گرفتم وپولشو حساب کردم.

پسره در ایستگاه پیاده شد و من فکر کردم بوی نفتی که از سفره بلند میشه خیلی تو دماغمه!!!

بعد از پیاده شدن از اتوبوس از جلوی یه عطاری رد شدم و کمی چای سبز و گل گاو زبون برای عزیز خریدم... و در نهایت هم به خونه ی پارسوآ برگشتم.

دراشپزخونه وول میخوردم که پرند با لباس مدرسه برگشت سلام کوتاهی گفت وبه اتاقش رفت... غذام قرمه سبزی بود ... پرند عاشقش بود. هرچند هول هولکی درستش کرده بودم ولی رنگ وبوش بد نشده بود.

پرند با لباس مرتبی از اتاق بیرون اومد و با پسته مشغول شد و منتظر موند تا برای نهار صداش کنم...

بهش حق میدادم باهام سرسنگین باشه... واقعا بهش این حق و میدادم که سرسنگین باشه... و باهام قهر کنه... ولی به خودمم حق میدادم که اونطور برخورد کنم و اجازه ندم توی مهمونی هرکاری خواست بکنه...

درحالی که میز ومیچیدم گفتم: منتظر بابا نمیشی؟

پرند مثلا قهر کرده بود با اینکه زیر چشمی نگام میکرد اما سرشو پایین گرفت وگفت: من الان گرسنمه...

-بله ... پس بیا غذا بخور عزیزم. قرمه سبزی که دوست داری...

پرند با نق نق گفت: سه روز پیشم قرمه سبزی داشتیم!

با لبخند گفتم:یهودیدی معجزه شد و از اسمون یه بریونی نازل شد... اصلا یه کاری فکر کن داری یه بریونی میخوری...

با تعجب به من نگاه کرد و لبخندی زدم وگفتم: خانم ببخشید بریونی تونو با سس تند میل میکنید یا سس ابلیموی شیرین؟

برای پرند کمی برنج کشیدم و خورش براش ریختم وگفتم : خانم نوشیدنی چی میل دارین؟ نوشابه... دوغ ... لیموناد...

و از پارچ اب براش اب یخ ریختم و ظرف زیتون رو جلوش گذاشتم وگفتم: بهتون پیشنهاد میکنم از این خاویار های فرد اعلا هم میل کنید ... محصولات اقیانوس اطلسه...

پرند بالاخره لبخند کمرنگی زد وگفت: اووو کی میره این همه راهو...

در حالی که یه دستمال کاغذی و به یقه اش اویزون کردم وگفتم: برای پرنسس زیبای ما تا کره ی ماه رفتن هم واجبه...

پرند بلند خندید وگفت: کره ی ماه پیشکش سالاد و بده ...

خندیدم وگفتم: دیدی خندیدی؟

پرند چیزی نگفت ... کنارش نشستم وگفتم:مدرسه خوب بود...

بادهن پرخواست توضیح بده که گفتم: با دهن پر حرف نزن... غذاشو جوید و گفت:خبرخاصی نبود ... تو چه خبر؟ هنوز گزارش کارندادی؟

-به کی؟

پرند چینی به بینیش انداخت وگفت: به بابام...

لبخندی زدم وگفتم: هنوز اطلاعاتم کامل نیست... کاملش کنم میگم...

پرند با حرص چشم غره ای رفت وگفت: بگو جواب میدم...

-کیانا چرا اخراج شد؟

پرند: الکی...

-پرند منم مدرسه میرفتم... الکی از مدرسه اخراج نمیشن...

پرند: بابا همش دو تا فیلم اورده بود...

با پوزخند گفتم:حتما فیلم اموزشی زبان!!!

=================

پرند با خنده گفت: واردی ها تی تی جون...

اونقدر مقتدرانه نگاهش میکردم که خودش یه دفعه ساکت بشه...

اهمی کرد وگفت: فیلماش ناجور بود پرتش کردن بیرون...

-تو دیدیشون؟

پرند یک قاشق سالاد خورد وبا دهن پرگفت: بابا همش یه ماچ بود...

با عصبانیت گفتم:پرند...

پرند دستشو جلوی دهنش گرفت وگفت: ببخشید ببخشید با دهن پر حرف نمی زنم...

دستهامو مشت کردم وگفتم: منظورم این نبود...

پرند کمی اب نوشید وگفت:پس چی؟

-تو حق نداشتی فیلم هایی که مناسب رده ی سنی تو نیست وببینی...

پرند با دهن کجی گفت: به قول عیسی خان پ ن پ بشینم موش سراشپز و ببینم؟ من که نی نی کوچولو نیستم تی تی جون!

با یک نگاه کاملا مواخذه کننده پرند وسیر میکردم.

پرند سرشو پایین انداخت و با ارامش گفتم:رابطه ات با کیوان تا چه حده؟

پرند: تا چه حد میخوای باشه تی تی خانم؟ کیوان نامزدمه ما به زودی با هم ازدواج میکنیم... خیلی هم همدیگه رو دوست داریم...

پوزخندی زدم وگفتم: دوست داشتن به نوازش نیست ...

وباز بهش خیره شدم. دلم میخواست داد بزنم وبگم حق نداری محتاج دوست داشتن و محبت یه پسر فنچ باشی... حق نداری به اون نگاه های احمقانه اش وابسته بشی. خیلی دلم میخواست داد بزنم... اینا رو بهش بگم ...

پرند بهم نگاه کرد وگفت: بخدا خیلی دوستم داره...

دستمو رو دستش که چنگال و گرفته بود گذاشتم وگفتم: تو هم دوستش داری؟

پرند لبهاشو گزید وگفت: نه ... ولی کیانا میگفت اگه من باهاش مهربون نباشم اون خودشو میکشه...

نفس عمیقی کشیدم و گفتم: میدونی خودکشی برای ادم های ضعیفه؟؟؟ میدونی یه ادم سسته که فقط میتونه خودکشی کنه؟؟؟ کسی که ضعیف باشه لایق دوست داشتن هست؟؟؟

پرند به چهره ام نگاه میکرد. اما میدونستم غرق افکارش شده ... میدونستم حرفهای یکی مثل من نه شاید یه دختر هم سرخیابون اونو میدید و این حرفها رو به زبون میاورد هم باور میکرد و به فکر فرو می بردش... خصلت بدی بود زود اعتماد کردن!

لپهامو باد کردم و به پرند گفتم: پرند بیشتر فکر کن ... من بیست و دو سالمه هنوز به ازدواج فکر نمیکنم... تو هنوز... هنوز خیلی وقت داری پرند... خیلی... مکثی کردم وگفتم: پنج شنبه رو بگو نیاد باشه؟

پرند چیزی نگفت قاشق وچنگالشو توی بشقاب گذاشت ومرسی کوتاهی گفت واز جاش بلند شد.

دستشو گرفتم وگفتم:باشه پرند؟باید از یه جایی شروع بشه خوب؟

از زیر نگاه سنگینم در رفت و تند گفت: خیلی خوب... و پله ها رو دو تا یکی بالا رفت.

با کلافگی سرمو بین دستهام گرفتم... با رخوت و خستگی از جا بلند شدم و ظرف ها رو شستم... حالا میفهمیدم هفت قدمی اتاق خواب پدرش برای این پرورش کفایت نمیکرد محرک های دیگه ای هم وجود داشت اون حرفه ای می بوسید... حداقل به نظر من ... چشمهامو بستم... تصویر کیوان و پرند به شدت جلوی چشمم رژه میرفت.

دلم نمیخواست باهاش برخورد کنم... دلم نمیخواست ناراحتش کنم دلم نمیخواست ساده باشه... میخواستم کمکش کنم... میخواستم راهنماییش کنم...

اهی کشیدم و فکر کردم باید چیکار کنم... ؟ چطوری از تجربه های نداشته ام براش بگم... بایدبه پارسوآ میگفتم؟ اگه میفهمید واکنشش چی بود؟ اون دخترشو دوست داشت... نگرانش میشد ... حواسش تمام روز پی اونه... و مطمئنم تمام برنامه های فشرده ای که براش گذاشته بخاطر علاقه اش به پرنده... بخاطر اینکه دخترش حوصله اش سر نره... هدف مشخصی داشته باشه... درس دخترش براش مهمه ... مگه میشه حواسش به پرند نباشه؟ مگه از دار دنیا چند تا بچه داره؟ یاد رهاافتادم... رها تو زندگی پارسوآ چه نقشی داشت؟ فقط یه تضمین کننده ی اقامت؟؟؟ ولی پارسوآ فرزنداونو قبول نداشت... پارسوآ خوب بود؟ نبود؟ به اندازه ی رنگ پوستش سفید بود؟ یا ... سرمو تکون دادم بخشی از ذهنم میگفت پارسوآ هم یه مرده مثل همه ی مردها.... و بخش دیگه ی ذهنم داشت به شدت از پارسوآ دفاع میکرد... میگفت اون زنش بوده و اونها قراری باهم داشتند و این وسط بچه ای که هنوز دنیا نیومده ربطی به پارسوآ نداره... هرچی که بود زنش بود... قانونی شرعی رسمی... پس چرا بچه اش و نمیخواست ؟ یعنی رها زنی بود که به شوهر قردادیش خیانت کنه؟یعنی ادما اینقدر پست شدن؟ پارسوآ یه مرد بود... خوب یا بد... مرد بود با غرایز مردونه... پارسوآ... اهی کشیدم... اگه میفهمید؟!

کاش پارسوآ اینطوری نبود... دلم گفت: پس چطوری بود؟

خودم جواب دادم: هیچ طور... همینطوری که هست خوبه... ! یه چیزی که ازش مطمئن بودم این بود که ذهنیت من راجع به پارسوآ عوض نمیشد ... خیلی سعی میکردم ازش خوشم نیاد اما موضوع این بود من ازش خوشم میود از همون روز اول از اون وزندگی و پدر کوچولو بودنش خوشم میومد...!

هی تی تی... !!!

لطف کن دهنتو ببند حالیته چی میگی؟ آهی کشیدم وفکر کردم نه... حالیم نیست... من با پرند چه کنم؟ اصلا چرا برام مهمه... کاش میفهمیدم باید چه خاکی تو سرم کنم...

مشغول سرخ کردن پیاز بودم وزیر لب برای خودم شعری وزمزمه میکردم.

من از اون آسمون آبی میخوام

من از اون شبهای مهتابی میخوام

دلم از خاطره های بد جدا

من از اون وقتها یه بیتابی میخوام

من میخوام یه دسته گل به آب بدم

آرزوهامو به یک حباب بدم

سیبی از شاخهء حسرت بچینم

بندازم رو آسمون و تاب بدم

گل ایوون بهاره دل من

یه بیابون لاله زار دل من

من از اون آسمون آبی میخوام

من از اون شبهای مهتابی میخوام

دلم از خاطره های بد جدا

من از اون وقتها یه بیتابی میخوام

مث یک دسته گل اقاقیا

دلم آواز می کنه بیا بیا

تو میری پشت علفها گم میشی

من میمونم و گل اقاقیا

گل ایوون بهاره دل من

یه بیابون لاله زار دل من

گل ایوون بهاره دل من

یه بیابون لاله زار دل من

-صدای قشنگی دارید...

با ترس سرمو به عقب برگردوندم... پارسوآ درحالی که تکونی خورد و صاف ایستاد گفت: ببخشید نمیخواستم بترسونمتون...

--------------------------------------------------------------------------------

=======================

روسریمو جلو کشیدم واستین هامو پایین دادم... از ترس و وجود و حضور ناگهانیش قلبم به شدت میزد.

پارسوآ کامل وارد اشپزخونه شد وگفت: خوبی تی تی خانم؟

-هیّ ... بله...

وای سکسکه ام گرفته بود.

پارسوآ لبخندی زد وگفت: وای سکسکه خیلی بد دردیه... ببخشید نمیخواستم بترسونمتون.

-خواهش...هیّ!

جلوی دهنمو گرفتم و پارسوآ با اون لبخند کج به سمت سینک اومد ولیوانی برداشت و پر از ابش کرد و به دستم داد ...

با اون لبخند گفت: من امروز تو شرکت منتظرتون بودم... تشریف نیاوردید.

با تته پته گفتم: نشد... و یه سکسکه ی بی صدا کردم. اما شونه هام پریدن بالا!

پارسوآ :نفستو بگیر خم شو اب بخور بند میاد.

با تعجب نگاهش کردم وپارسوآ یه لیوان دیگه برداشت وجلوم تا کمر خم شد جوری که هرکس اونو میدید انگار تعظیم کرده ... درهمون حال گفت: حالا اب بخور... تضمین میکنم بند میاد...

میخواستم چنین کاری بکنم هم جلوی اون نمیکردم.

پارسوا لبخندی زد وگفت: بهتون نمیومد اینقدر خوب اواز بخونید...

سرمو پایین انداختم ویه سکسکه ی بی صدای دیگه کردم.

پارسوآ اروم گفت: اشتباه کردم گوش دادم؟

جوابشو ندادم از ترس اینکه یه سکسکه کلمه امو قطع کنه ... هیّ.. از سکسکه متنفر بودم!

پارسوآ : من هنوز نهار نخوردم...

-پرند گرسنه بود منتظر نموند.

خدا روشکر جمله ام تموم شد بعد سکسکه کردم!

پارسوآ با ناراحتی گفت: حالا چیزی برای خوردن هست؟

-بله... براتون میارم...

پارسوآ عین بچه ها ذوق کرد وگفت: پس من تو هالم... پرند که خوابیده بود.

-الان حاضر میکن...هیّ!

پارسوآ باز گفت: اونطوری اب بخورید سکسکه اتون بند میاد... یا هم که...

-یا چی؟

هیّ!

به سکسکه ام خندید وگفت: هیچی...

و با خنده پشت به من کرد و من هنوز داشتم فکر میکردم ازکی وایستاد به هنر نمایی من گوش داده هیّ!

به سمت گاز چرخیدم...

صدای سکسکه ام بلند شده بود ... لعنتی... حالا تا دوساعت باید سکسکه میکردم تا بند میومد...

حس کردم ضربه ای به شونه ام خورد.

به عقب چرخیدم ویه جیغ بلند کشیدم... یه جادوگر وحشتناک با کارد بزرگ و تیزی رو به روم ایستاده بود. زبونم بند اومده بود یه لحظه فکر کردم دزده!

پارسوآ ماسک و از روی صورتش برداشت وگفت: سکسکه اتون بند اومد؟

دستمو روی قلبم گذاشتم که به شدت داشت توی سینه ام می تپید... به دیوار تکیه دادم و پارسوآ گفت: ببخشید این یکی از عمد بود سکسکه خیلی معضل مزخرفیه...

نمیتونستم حرف بزنم .اب دهنم خشک شده ...

پارسوآ کمی جلو اومد ... خنده اش جمع شده بود به ارومی گفت: تی تی خانم...

زانوهام به شدت می لرزید ... تمام تنم یخ کرده بود ... از ترس نمیتونستم حرف بزنم واقعا یه لحظه صدامو گم کرده بودم.

پارسوآ با نگرانی دست پانسمان شده اش و جلوی صورتم تکون داد وگفت: تی تی خانم... حالتون خوبه؟

نفس کلافه ای کشیدم و با کف دست پیشونیمو مالیدم... دلم میخواست سرش داد بزنم.

با تشر گفتم:

-مهندس اخه این چه کاری بود؟

پارسوآ با شرمندگی گفت: من فقط خواستم کمک کنم سکسکه اتون بند بیاد.

-من سکته کردم...

پارسوآ سرشو پایین انداخت وگفت:ببخشید... واقعا ببخشید.

درحالی که با چندشی به اون ماسک وحشتناک خیره شده بودم سری تکون دادم وتازه یادم افتاد سکسکه ام بند اومد. ازش تشکر نکردم ترجیح میدادم بزنم تو صورتش...

با اخم به پارسوآ گفتم: بیرون باشین تا غذاتونو گرم کنم.

با شونه های افتاده و سر به زیر از اشپزخونه بیرون رفت. درست عین یه بچه ی پنج ساله که مادرش دعواش میکنه!

از رفتارش خنده ام گرفته بود... یه لیوان اب خوردم و سعی کردم خودمو اروم کنم... واقعا یه لحظه حس کردم دارم به مرگ نزدیک میشم...

پوفی کشیدم کودک درونش به شدت زنده بود... مردک سی سالته خجالت بکش اخه یه دختر سیزده ساله داری ! بابا کوچک! پوزخندی زدم وکم کم به خنده افتادم... خدایا این دیگه چه کاری بود سکسکه میکردم جون به عزرائیل نمیدادم که .... وای چقدر ترسیدم...

غذاشو داغ کردم.

و براش سالاد هم درست کردم... روی سالاد و با گوجه حلقه حلقه تزیین کردم وپیاز های دایره ای و هویج رنگ و لعاب بیشتری بهش دادم.

نمیدونم چرا دلم میخواست تمام تبحرم و به خرج بدم.

توی دیس برنج و کشیدم و روش با زعفرون یه گل درست کردم... خورش وتوی یه ظرف ریختم... داشتم از اشپزخونه بیرون میومدم که پارسوآ وارد اشپزخونه شد وگفت: همین جا میخورم.

مخالفتی نکردم و روی میزهمون سفره ی صورتی با گل های صورتی پررنگ و که بوی نفت میداد وپهن کردم. پارسوآ داشت به گل های سفره نگاه میکرد. احتمالا تو ذهنش فکر میکرد قبلا چنین چیزی نداشتند یا اگرم داشتند چرا ندیده بود.

اونقدر غرق گل های صورتی سفره بود که ناچارا گفتم: امروز خریدمش...

پارسوآ اهانی گفت همچین خیالش راحت شد که اگر حل مسئله ی نسبیت و جلوش میذاشتن اینقدر ارامش پیدا نمیکرد. من دیس برنج وخورش وسبزی خوردنی که خریدم وشستم وپاک کرده بودم وجلوش گذاشتم... زیتون پرورده هم درست کرده بودم...

میز رنگینی شد. در اخرظرف سالاد...

پارسوآ به من و حرکاتم نگاه میکرد. زیر نگاهش معذب بودم اما کارامو با دقت انجام میدادم... نمیدونم چه مرضی بود دلم میخواست همه چیز جلو چشمش درست باشه.

کنارش ایستادم وگفتم: براتون بکشم؟

پارسوآ بشقابشو بالا اورد وگفت: اگه ممکنه ...

براش یه کف گیر و نصفی کشیدم و اشاره کرد کافیه... خودش زحمت ریختن خورش و روی برنجش کشید... هنوز قاشق اول و دهنش نذاشته بود که من به سمت گاز رفتم تا پیازمو سرخ کنم.

--------------------------------------------------------------------------------

پارسوآ اهسته گفت: تی تی خانم؟

-بله؟

پارسوآ : میشه خواهش کنم شما هم بنشینید؟

-چرا؟

پارسوآ: من تنهایی نمیتونم غذا بخورم... میشه خواهش کنم شما هم...

حرفشو کامل نکرد اما پر خواهش به من نگاه کرد.

تو دلم لبخندی زدم وگفتم: بشینم غذا خوردنتونو نگاه کنم؟ این درست نیست لقمه های یکی و بشمارم...

پارسوآ عین شکست خورده ها گفت: حالا شما هم دو قاشق بخورین... حیف نیست غذا به این خوش رنگی وخوش بویی به سختی از گلوی ادم پایین بره؟

یه پیش دستی اوردم... و چند قاشق برنج ریختم و مشغول شدم.

داشت به من نگاه میکرد...

-پس چرا نمیخورین؟

پارسوآ ممنونی گفت وبا اشتها مشغول شد. حس میکردم خورشم کم نمک شده... هنوز نمک دستم نیومده بود چقدر باید بریزم.

درحالی که دست پارسوآ به نمک میرفت فوری گفتم: خیلی کم نمکه؟

پارسوآ چشمهاشو گرد کرد و به زور لقمه اشو قورت داد وگفت: نه... نمک وبدون استفاده سرجاش گذاشت و با اشتها مشغول شد.

از حرکتش خنده ام گرفته بود.

تند تند غذا میخورد ... منم با همون چند قاشق توی پیش دستی مشغول بودم... گرسنه ام نبود... ولی زوری بخاطر مهندس...

بعد از صرف غذاش نفس عمیقی کشید و دور دهنشو پاک کرد وگفت: واقعا عالی بود...

-نوش جان.. ولی کم نمک بود.

پارسوآ : نه فوق العاده بود... تاحالا چند نفر بهتون گفتن دستپختتون فوق العاده است؟

-هیچ کس...

پارسوآ با تعجب گفت: واقعا؟ یعنی اطرافیانتون اینقدر بد سلیقه هستن؟

-شما تقریبا اولین کسی هستین که براش اشپزی میکنم.

پارسوآ : جدی میگین؟

-مادر بزرگم که هوش وحواس درست وحسابی نداره...

پارسوآ: پدر ومادرتون در قید حیات هستن؟

-مادرم نه... پدرم اصفهان زندگی میکنن...

پارسوآ : میتونم بپرسم چرا شما با ایشون زندگی نمیکنید؟

-من چهار سال پیش تهران کاردانی قبول شدم این شد که اومدم تهران... بخاطر شرایط عزیزم تو خونه ی مادربزرگم زندگی میکنم و ازش نگهداری میکنم.

پارسوآ: کارتون قابل ستایشه...

-ممنون...

پارسوآ : تک فرزند هستید؟

-یه برادر دارم... یه خواهر ناتنی هم دارم... پدرم بعد از فوت مادرم ازدواج مجدد داشت.

پارسوآ لبخندی زد وگفتم: میتونم میز و جمع کنم.

پارسوآ: دستپختتون فوق العاده است.

از تعریفش خوشم اومد... حرفشو ادامه داد وگفت: این سفره هم خیلی قشنگه... کلا خوش سلیقه هستید...

لبخند پنهونی زدم و پارسوآ گفت: شما هم حواستون به پرند هست هم به خونه ... هم به مادربزرگتون... واقعا نمیدونم چطور باید ازتون قدردانی کنم.

-خواهش میکنم... وظیفه امو انجام میدم.

پارسوآ لبخندی زد و دست تو جیبش کرد و چند تا تراول جلوم گذاشت وگفت: ناقابله... درجواب تمام زحماتتون نمیدونم باید چی بگم...

با تعجب به مبلغ ششصد هزار تومن نگاه کردم وگفتم: مهندس این خیلی بیشتر از حقوق منه...

پارسوآ : خواهش میکنم قبولش کنید... این تنها کاریه که میتونم برای رضایت شما انجام بدم.

-پول چیزی نیست که منو راضی کنه...

پارسوآ: این هم نشونه ی عزت نفس شماست.

- من باید ازتون ممنون باشم هزینه ی پرستاری که برای مادربزرگم گرفتید و باید از حقوقم کم کنید... اما ...

پارسوآ: خواهش میکنم من برای رضایت شما هرکاری میکنم.

هرکاری؟؟؟

در ادامه اضافه کرد: ولی خواهش میکنم قبولش کنید ... شاید این روزها کارتون سنگین تر بشه...

-بخاطر امتحانات پرند... من در حد توانم تلاشمو میکنم.

پارسوآ اهسته گفت: تقریبا مطمئنم.

به سختی نگاهمو ازش گرفتم... سرمو پایین انداختم.

چیزی نگفتم... چند لحظه به همین منوال گذشت.

صدای نفس عمیق پارسوآ رو شنیدم. بوی عطر خوبی میداد...

حداقل سردرد نمیگرفتم...

پارسوآ اهسته گفت: کاش اون اندازه که به فکر پرند بودید.... به ... به ... من... من هم...

بهش نگاه کردم و حالا اون سرشو پایین انداخت وبدون حرف دیگه ای به تندی از اشپزخونه خارج شد.خشک شده بودم. به سختی به سمت اجاق گاز رفتم. به تابه ی محتوی پیاز های خرد شده زل زدم.

===========

=====================

زیر گاز وروشن کردم...

کاش اون اندازه که به فکر دخترت بودم به ... تو ؟ به توهم... چی ؟؟؟ چی لعنتی... بذار کارم و بکنم... اگه تو به من نظرداشته باشی من بیکارمیشم پارسوآ... پارسوآ نه تی تی... مهندس... اون فقط یه مهندسه؟ تو به چه حقی تو ذهنت اونو به اسم صدا میکنی؟! خدایا... خواهش میکنم... تا وقتی یه کار جدید پیدا کنم... فقط تا اون موقع... خدایا چرا به فکر کار نبودم... من که از کلفتی بدم میومد... چرا دارم از جون مایه میذارم؟ اینجا که خونه ی من نیست؟؟؟ چرا اعتراض وگله ندارم... چرا همه چی و برق میندازم... چرا همه ی هنرمو به کار میگیرم...

نگو از تعریفش خوشت میاد... نگو اون دو قاشقی که خوردی خوب بود وبهت چسبید... نگو تی تی اینا رو به خودت نگو...

پیازتو هم بزن... فکر کن روابط پرند و باید چی کنی...!

تی تی تفسیر نکن... تو رو به علی تفسیر نکن... از این حرکتش بگذر... تی تی باید بری دنبال کار... فکر نکن به جمله اش... اصلا انگار که نگفته!شتر دیدی ندیدی... اگه فکر کنی و تفسیر کنی جات دیگه تو این خونه نیست تی تی... باید بری دنبال کار... ولی تا اون موقع بهش فکرنکن... حداقل تا اون موقع نتیجه نگیر... یادته گفت هرکاری کرد وتفسیرو تعبیر نکن؟ یادته؟ پس خفه شو... فکر نکن... گیر نکن... پیازت داره ته میگیره... نگاشون کن باید طلایی بشن... یه کم روغن کم داره... تی تی میخوای چی درست کنی؟

فکر نکن... به بقیه ی جمله اش فکر نکن... تی تی سرتو بکن تو ماهی تابه... تی تی فکر نکن حقوق بیشتر داده تا بمونی... تی تی فکر نکن هرکار میکنی تا بمونی... تی تی نکن... تی تی بهش فکر نکن... پیازت داره میسوزه!!!

...

پارسوآ تو هال نبود. رفته بود به اتاقش...

هرچه قدر راجع به پرند بیشتر فکر میکردم کمتر به نتیجه میرسیدم...! باید میگفتم... نباید میگفتم... باید و نباید... خسته شده بودم !!! کلافه بودم... چیکار باید میکردم دیگه اینقدر به پرند و کارهاش فکر کرده بودم مغزم هنگ شده بود.

اشپزخونه رو مرتب کردم به سمت اتاق پرند رفتم... در اتاقش نیمه باز بود.

با دیدن صفحه ی فیس بوک و تند تند تایپ کردن های پرند به ارومی پله ها رو به پایین برگشتم... با دیدن پارسوآ که داشت تی وی تماشا میکرد نفس عمیقی کشیدم وسرمو پایین انداختم.

پارسوآ از جا بلند شد وگفت: تی تی خانم؟

بهش نگاه نکردم. اهسته گفتم:بله؟

امیدوار بودم نخواد جمله اشو کامل کنه! هرچند اونقدر هم ناکامل نبود و حدس درمورد بقیه اش چندان نیاز به ذهن خلاقی نداشت!

پارسوآ: من هنوز تو فکر اینم که شما چرا نیومدید به شرکت؟

پس کنجکاو هم هستی؟

-نتونستم...

پارسوآ : من هنوز منتظرم از درگیری ذهنیتون مطلع بشم ... روز اولی که اومدید اینجا گفتم هرمشکل و مسئله ای هست با من درمیون بگذارید. حالا مشکلتون شخصیه؟

-نه...

پارسوآ: مربوط به کسیه؟

-بله...

پارسوآ: میتونم حلش کنم...

-شاید.

پارسوآ: پس چرا به من نمیگید؟

نگاه پارسوآ از روی چشمهام به پیشونیم و بالاترش سر خورد.

مسیر نگاهشو تعقیب کردم پرند بالای پله ها ایستاده بود.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم:پرند بیا برات شیر وکیک اماده میکنم...

پرند پله ها رو پایین اومد پارسوآ محکم بغلش کرد و صورتشو بوسید وگفت:خوابالوی من چطوره؟

پرند چیزی نگفت و مثلا کش وقوسی اومد وگفت: هنوز خوابم میاد.

لبمو گزیدم... پرند دروغ نگو! من دیدم بیدار بودی...

==============================

لبمو گزیدم... پرند دروغ نگو! من دیدم بیدار بودی... پارسوآ باز صورتشو بوسید وگفت: بسه دیگه خانم خانما کم بخواب...

پرند به اشپزخونه اومد. صورتش خواب الود نبود... دلم برای پارسوآ گرفت. پرند داشت گولش میزد.

کارهامو راست وریس کردم... پارسوآ تا دم در بدرقه ام کرد وگفت: من هنوز منتظرم بدونم مشکلتون چیه... باور کنید هرچی باشه حلش میکنم...

-نمیدونم... شاید بهتون بگم.

پارسوآ : خواهش میکنم من واقعا نگرانم...

زمزمه وار گفتم: شما مثل برادر بزرگم هستین...

پارسوآ مات به من خیره شد با تعجب وحیرت گفت: برادر؟؟؟

خودمم میدونستم چیزی که میگم کاملا با چیزی که فکر میکنم در تضاده... و هیچ سنخیتی باهم ندارن اما به سختی نگاهمو ازش گرفتم... این کاربرام خیلی شاق و سنگین بود...

به اون حیرت کلامش توجهی نشون ندادم وگفتم: سعی میکنم با خودم کنار بیام و باهاتون راجع بهش صحبت کنم... البته به شما هم مربوطه و فکر میکنم بالاخره باید بگم.

باید میگفتم... باز یه تصمیم آنی گرفتم... شاید فردا میرفتم شرکت.. خدا بهم یه روز وقت داد تا ببینم که پرند هنوز دروغ میگه هنوز میپیچونه ... هنوز!!!

باید دنبال کار هم میگشتم... سر به زیر راهمو کشیدم برم.

پارسوآ چیزی نگفت. خداحافظی کوتاهی کردم و راه افتادم...سرکوچه که خواستم بپیچم دیدم هنوز جلوی در ایستاده وبه اسفالت خیره شده!

************************************************** ******

خانم کریمی همون پرستاری که از عزیز نگهداری میکرد رفته بود. از هفت صبح تا هفت شب بود.از حضورش راضی و ممنون بودم. عزیز وضع بهتری داشت... حداقل مجبور نمیشدم بخاطر نم پس دادن هر روز تشک و ملافه بشورم و عزیز و حموم کنم...!

با صدای تلفن لباس هامو درنیاورده جواب دادم.

-الو؟؟؟

صدایی نیومد...

-الو؟؟؟

باز هم جوابی از اون سمت خط نیومد.

با حرص گفتم: بفرمایید؟

جوابی نیومد و کسل تماس وقطع کردم. خیلی اعصاب داشتم؟ لباس هامو عوض کردم و به اشپزخونه رفتم تا یه شام مختصردرست کنم که تلفن زنگ زد.

جواب دادم...

-الو؟؟؟

-بله بفرمایید؟

-برات متاسفم که مزاحم میشی... دیگه تماس نگیر.

و تلفن و قطع کردم.

خواستم به اشپزخونه برم که باز تلفن زنگ خورد. میخواستم جیغ بکشم.

-بلـــــــــــه؟؟؟ مگه نگفتم دیگه زنگ نزن؟

طاها با تعجب گفت: تی تی؟الو...

یا امام غریب این که طاها بود.

طاها با نگرانی گفت: چی شده تی تی؟ کسی زنگ زده بود؟ مزاحم داشتی؟

.

============================

-سلام داداش... خوبی؟

طاها: علیک سلام... چی شده؟ جریان چیه؟

-اون دوبار قبلی هم تو زنگ زدی؟

طاها: نه ... من الان گرفتم ... مزاحم داری تی تی؟

-نه مسئله ی خاصی نبود ... خوب خوبی ؟ چی خبر؟

طاها با حرص گفت: فردا میرم مخابرات خط و چک میکنم... نفهمیدی شمارش از کجاست؟

دو دستی تو سرم زدم باز گیر دادن هاش شروع شد. خوراک یه ماه بازجویی و تو سروکله زدن و خودم شخصا دادم دستش... افرین تی تی جان من به داشتن چنین مغز متفکر تو واقعا افتخار میکنم!!!

طاها : الو...

-بله؟

طاها: دارم میام دنبالت... امشب شام خونه ی مایی...

-به چه مناسبت...

طاها: بی مناسبت... همینطوری نازنین خواسته شام و با هم بخوریم. میام دنبالت ... نیم ساعت دیگه میرسم.

-عزیز چی؟

طاها: خوب میاریمش باهوش!

-من نمیام.

طاها:چی؟

-نمیام...

طاها با اقتدار و لحن متحکمی گفت: تی تی این مسخره بازی ها رو بذارکنار...

-من حوصله ی اخم وتخم نازنین و ندارم...!

طاها با غیظ گفت:خودش خواسته دعوتت کنم ... تی تی اون کوتاه اومده تو هم کوتاه بیا... باخنده اضافه کرد:ناسلامتی دارم پدر میشم...

خواستم حرفی بزنم که طاها گفت:منتظرم باش اومدم/ مخالفت هم نداریم. و تماس قطع شد.

تنها جایی که دلم نمیخواست برم همین جا بود . گذاشته بود چهارشنبه شب بهم شام بده که با رفت وامد پدر و مادرش که تمام پنج شنبه جمعه ها اونجا بودن تداخل نکنه!!!

لباس ساده ای پوشیدم و عزیز ومرتب کردم و لباس خوشگلی تنش کردم و منتظر طاها شدم.

************************************************** *

طاها عزیز و بغل کرد و اورد پایین. من هم در وقفل کردم و پشت سرش راه افتادم .عزیز و عقب نشوندیمش و من جلو نشستم.صندلی ویلچر هم توی صندوق عقب گذاشتیم.

ماشین و روشن کرد ... اهل ضبط وموزیک نبود منم موج و فرکانس وروی رادیو اوا تنظیم کردم تا فضای داخل ماشین از سکوت دربیاد.

بعد از یه سکوت مدت دار طاها شروع کننده ی بحث بود: خوب چه خبرا؟

-سلامتی تو چه خبر؟ مشکلات حل شد؟

طاها لبخندی زد وگفت: اره خدا رو شکر...

-چه خوب.

طاها نفس عمیقی کشید وگفت: دارم برات دنبال کار میگردم...

-باشه... ولی نه تو شرکت خودت و پدرزنت.

طاها با خیرگی نگاهم کرد واهی کشید وتا رسیدن به مقصد چیزی نگفت...

جلوی مجتمع اپارتمانی نگه داشت من خواستم پیاده بشم که طاها دستمو گرفت وگفت: تی تی؟

-بله؟

طاها: اگه نازنین ازت پرسید که ... که کجا کار میکنی بگو هنوز تو بوتیکی...

ابروهامو بالا دادم وگفتم: یعنی دروغ بگم؟

طاها: نکنه میخوای واقعیتشو بگی؟

-اگه زنت ازم بپرسه مطمئن باش دروغ نمیگم... به نازنین بگو نپرسه نه به من که جواب دروغ بدم!

و از ماشین پیاده شدم ودرو کوبیدم...

همراه طاها وعزیز وویلچرش وارد اسانسور شدیم... طاها زنگ وفشار داد ونازنین دروباز کرد.

با لبخند کاملا مصنوعی بهم خوش امد گفت و با لحن مثلا مهربونی گفت: به به تی تی خانم... خوبی؟

کفش هامو دراوردم... خواستم بغلش کنم وببوسمش که گفت: وای نه سرما خوردم میترسم سرما بخوری.

بهش نمیومد سرما خورده باشه... مگه حامله نبود ... مگه نباید بیشتر و دوبله تر مراقب خودش می بود!!!

به دست دادن ساده ای اکتفا کردم ... و وارد خونه شدم.

نازنین فوری به اشپزخونه رفت و دستمال نم داری اورد وگفت: طاها اول چرخهای ویلچر و تمیز کن.

چنان امرانه این و بیان کرد که لبمو گزیدم تا مجبور نشم جوابشو بدم.

به سمت طاها رفتم ودستمال وازش گرفتم وخودم چرخ های ویلچر عزیز و تمیز کردم و وارد خونه شدیم.

عزیز ساکت بود محیط براش غریب بود و داشت شناسایی میکرد.

===============================

عزیز ساکت بود محیط براش غریب بود و داشت شناسایی میکرد.

نازنین یه پیراهن صورتی که تا سر زانوش بود با صندل های صورتی تنش بود. عاشق رنگ صورتی بودم ولی به نازنین نمیومد.

به اشپزخونه رفت وبا سینی چای برگشت. بهم تعارف کرد و با تشکر یه فنجون برداشتم. خواستم قند بردارم که با دیدن گردنبندی که اویزون گردنش بود دستم روی قندون خشک شد.

نازنین با لبخند گفت: عزیزم قند نمیخوای؟

حواسمو جمع کردم و یه قند برداشتم و سرمو پایین انداختم.

مغزم قفل کرده بود. یه جورایی بغض گلومو فشار میداد. خیلی سعی میکردم به اعصابم مسلط باشم... گردنبندی که مادرم یادگاری به من داده بود و من دادمش به طاها تا بفروشتش وزندگی شو نجات بده گردن نازنین بود.

حس بدی داشتم... صراحت کلمه: من نمیخواستم گردن اون باشه... حاضر بودم به یه ادم غریبه فروخته بشه اما گردن نازنین نباشه ... مثل یه خار تو چشمم.

اشک تو چشمام جمع شده بود... درست بود خیلی به نازنین حسودی میکردم چون طاها رو از من گرفته بود درست بود بخاطر حرفهای تندش هیچ وقت به دل من نمینشست اما این کی خارج از توان و تحملم بود... دلم نمیخواست گردنبندم تو گردن اون باشه...

از جا بلند شدم که طاها گفت:کجا میری؟

-میرم صورتمو اب بزنم....

ولی به سمت اتاق راهمو کج کردم که صدای نازنین بلند شد: تی تی دستشویی ته راهروئه...

به سمتش چرخیدم وبا حرص گفتم: میرم لباسمو عوض کنم بعد برم دستشویی!

نازنین: برو اون یکی اتاق...

ابرومو بالا دادم وگفتم: تا جایی که یادمه چوب لباسی تو این اتاق بود.

نازنین پوزخندی زد وگفت: با اینکه دو سه بار بیشتر اینجا نیومدی خوب دکور یادته...

دست به سینه ایستادم وگفتم: اخه جای چوب رختی بد جایی بود اینه که خوب یادم مونده.

لبهاشو محکم روی هم فشار داد و طاها با اشاره ی واضحی به نازنین خواست که ادامه نده.

چشم غره ای به نازنین رفتم ودر اتاقشونو که نازنین دلش نمیخواست من وارد اونجا بشم وباز کردم. این خونه ی برادرم بود درست بود اون همسر برادرم بود ولی اینجا خونه ی برادرم بود.

چوب رختی همون جای قناصش قرار داشت.... درست کنار اینه و رو به روی تخت دونفره اشون... جوری که دو تا تیکه لباس روش قرار میگرفت نصف اینه رو میگرفت.

مانتو و چادر وشالمو دراوردمو از اتاق بیرون رفتمو داخل دستشویی شدم.

یه مشت اب سرد به صورتم پاشیدم... فکر کن گردنبندت تو گردن یه غریبه است... یعنی طاها زنشو به تو ترجیح میده؟

خوب اره... اون زنشه... داره براش بچه میاره.

باباتم زنشو به تو ترجیح داد... یادته؟

حالا هم طاها ... همه همه رو به تو ترجیح میدن!

یه قطره اشک ازتو چشمم از لا به لای خیسی صورتم به چونه ام فرود اومد.

عین دختر بچه ها گریه نکن... خوب اون زنشه... مادربچه اشه... تو هم خواهرشی... همینم که گاهی میاد به سرت خدا رو شکر کن. دوست داشتی طاها یکی بود عین پارسوآ که خواهر معتادشو ول کرده بود؟؟؟

مگه من معتادم؟؟؟

موهامو یه دور باز کردم وبستم... دو تا فین فین کردم وسعی کردم خودمو راضی کنم گردنبندمو مفت مسلم از دست دادم و تقصیر خودم بود! یادمه روزای اول ازدواجش خیلی چشمش دنبال گردنبندم بود. حالا به ارزوش رسید.

مال تو... اصلا به جهنم...!پامو به زمین کوبیدم... اگه پارسوآ اینجا بود : میگفت اینکار ونکن...!

سرمو تکون دادم... به پارسوآ فکر کردی نکردی فهمیدی؟؟؟

صورتمو با حوله خشک کردم و از دستشویی بیرون زدم.

نازنین داشت میز و میچید.

طاها با خیرگی داشت به من نگاه میکرد.

محلش نذاشتم و روی مبل نشستم...

نازنین به سمتم اومد وگفت: بفرمایید شام...

از جا بلند شدم و روی صندلی نشستم. نازنین رو به روم نشست ... بدون اینکه منتظر تعارفش باشم کمی سوپ برای عزیز کشیدم طاها برام برنج کشید و یه تیکه سینه کنار زرشک پلوم گذاشتم... و مشغول شدم.

تا انتهای جو سنگین صر ف غذا هیچ کدوم حرفی نزدیم.

نازنین چیز زیادی نخورد. کم وبیش خودشو برای طاها لوس میکرد... نمیتونستم تحمل کنم... از طرفی هم فکرمیکردم خودشو برای شوهرش لوس نکنه برای کی بکنه؟

با من بده به جهنم... فقط ارزوم این بود برای طاها زن خوبی باشه...

ولی حضور و وجود اون گردنبند برام سنگین تموم میشد.

طاها انگار متوجه شده بود از چیزی دلخورم.

حین خوردن سالاد بودم که نازنین پرسید: خوب تی تی جون چه خبرا؟ هنوز تو بوتیکی؟

به طاها نگاه کردم که با نگرانی به من خیره شده بود.

لبمو گزیدم و گفتم: بماند...

طاها نفس راحتی کشید ونازنین با اصرار گفت: چطور؟ از بوتیک دراومدی بیرون؟

به طاها نگاه کردم رو به نازنین گفتم: چطور مگه؟

نازنین: محض کنجکاوی!

بگو محض فضولی...

نفس عمیقی کشیدمو گفتم: اره اجاره ی بوتیک خیلی وقته تموم شده...

نازنین ابروهاشو بالا داد وگفت: الان بیکاری؟

-نه...

نازنین: بازم تو بوتیکی؟

پوست لبمو کندم وگفتم: نه...

نازنین: پس مشغول یه کار جدید شدی؟

مستاصل به طاها نگاه کردم واهسته زمزمه کردم: اره...

میدونستم نازنین میخواد از زیر زبونم حرف بکشه... میدونستم اگه بگم شغلم چیه میشه سرکوفت برای طاها... میدونستم تا مدتها میخواد کام طاها رو با حرفهاش زهر کنه... میدونستم طعنه هاش تا مغز استخون ادم و میسوزونه... میدونستم و نمیتونستم دروغ بگم!

نازنین: سکرته کار جدیدت؟

بهش نگاه کردم و نازنین گفت: خوب نگفتی چه کاره شدی ؟؟؟ با طعنه گفت: البته فکر نکنم با کاردانی بتونی تو شرکت و موسسه ای کار کنی؟ درست نمیگم طاها؟

طاها با غیظ بهش چشم غره ای رفت ونازنین گفت: نگفتی تی تی جون؟

طاها به من خیره شده بود. تقریبا داشت با نگاهش التماسم میکرد.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: پرستار دختر یه مهندسم... تو درسهاش کمکش میکنم... حقوقمم بد نیست. راضی ام...

نفس راحتی کشیدم دروغ نبود اما راست راست هم نبود فقط خدا خدا میکردم خدا منو ببخشه!

نازنین اهانی گفت و طاها با رضایت به من نگاه میکرد. یه نگاه سپاس گزارانه امیخته به محبت... دیگه سالاد از گلوم پایین نمیرفت.

یه جورایی عذاب وجدان گرفته بودم... من اشپز بودم نه معلم... فقط یک هفته بود که با پرند درس کار میکردم... !

برخلاف تصور نازنین و طاها بعد از صرف غذام بدون اینکه دست به بساط سفره بزنم حتی ظرف خودم از جا بلند شدم وتشکر کوتاهی کردم و ویلچر عزیزو به سمت تلویزیون بردم.

وقتی جلوی تلویزیون نشستم طاها کنارم نشست و گفت: مرسی...

-بخاطر دروغم؟ یا... و سکوت کردم.

طاها: یا چی؟

دیگه نمیتونستم چیزی و که تو دلم سنگینی میکرد و نگم... با لحنی که سعی میکردم طعنه اشو بپوشونم گفتم:

-گردنبند مادر رحمت شده امون بهش میاد.

طاها دستشو روی شونه ام گذاشت وگفت: پدرش کمکم کرد تا قرض هامو بدم... منم فکر کردم...

-فکر کردی گردنبند منو مفت ومسلم بدی به اون...

طاها: تو فکر کن دادم به غریبه.

-نمیتونم...

طاها بی تفاوت گفت: برای توچه فرقی میکنه؟

-من راضی نیستم...

طاها مات به من نگاه کرد و تکرار کردم: راضی نیستم طاها... راضی نیستم گردنبند مادرم توی گردن زن بی چاک و دهن تو باشه.

طاها با اخم گفت: درست صحبت کن تی تی...

-شاید اون شب تو بیمارستان باید بهت میگفتم این به عنوان یه قرضه... وفکرکنم بهتره قرض منو زودترپس بدی...!

طاها مبهوت به من نگاه میکرد.نازنین با یه سینی چای اومد وگفت: تی تی جون زحمت میکشی قندون و از روی اپن بیاری یادم رفت.

ابرومو بالا داد م وگفتم: من چای نمیخورم...

این یعنی هرکی قند خواست خودش بلند میشه میاره.

نازنین حرفی نزد... سینی وروی میز عسلی جلوم گذاشت و رفت.

طاها گفت: این حرکات یعنی چی تی تی؟ قبلا یه ذره کمک میکردی...

لبخند کجی زدم وگفتم: از مهمونت توقع داری جلوت خم وراست بشه؟

طاها : تی تی اینجا خونه ی خودته...

-اگه خونه ی خودم بود سه ماه یه دفعه برای یه شام دعوت نمیشدم...

طاها: تی تی اینجوری غریبگی نکن.

-طاها من گردنبند مادرم ودادم که تو بفروشیش که دستت جلوی پدرزنت دراز نشه که اعتبار وابروتو حفظ کنی ... اگه قرار بود از اول خودتو جلوی اون کوچیک کنی خیلی غلط کردی قرض منو قبول کردی.

طاها دستمو گرفت وگفت: تی تی بچه بازی درنیار... 22 سالته خجالت بکش.

با بغض گفتم: نمیخوام... من گردنبند مادرم ومیخوام.

طاها بهم نگاه کرد.... باورش نمیشد دارم گریه میکنم.

نازنین با تعجب گفت: طوری شده تی تی جون؟

طاها پوفی کشید وگفت: نه تی تی دلش هوای اصفهان و کرده....

طاها تو دیگه چرا دروغ میگی؟

سعی کردم خودمو کنترل کنم اما دیگه نمیتونستم اونجا بشینم...

طاها با صدای خش داری گفت: واقعا که تی تی ...

از جا بلند شدم و گفتم: من و عزیز دیگه میریم.

طاها با تعجب گفت: کجا تی تی؟

نازنین : میخواستم بستنی بیارم.

-ممنون بابت همه چیز... نازنین خانم لطفا یه زنگ بزن اژانس...

نازنین به سمت تلفن میرفت که طاها باحرص گفت: خودم میرسونمت.... اینقدر خونه ی برادرت واسه ات تنگه؟

-اره... هم تنگه هم خفه.

نازنین با تعجب گفت: تی تی جون...

بهش نگاه نکردم وگفتم: ممنون خداحافظ...

و همراه عزیز وارد اسانسور شدیم و از خونه ی" برادرم" بیرون زدیم.

توی کوچه یه مسیری و گرفتم وراه افتادم. عزیز روی صندلیش نشسته بود و چرت میزد.

طاها خودشو بهم رسوند وگفت: تی تی داری چیکار میکنی؟

-میری گردنبند منو میفروشی پولشو بهم برمیگردونی؟ ببینم اون باز انداخته گردنش و جلوی من جولون میده من میدونم و تو...

طاها با تعجب گفت: برای چی حساسیت بخرج میدی؟

-برای چی؟ برای چی؟ برو بهش بگو خودش که یه دیپلم ردی ساده است به منی که دوسال رفتم دانشگاه سراسری تهران حق نداره تیکه بندازه... فهمیدی؟

طاها پوزخند مسخره ای زد وگفت: برای این ناراحتی؟

-نه برای بی عرضگی تو ناراحتم... برای اینکه نمیتونی بین زنتو خانواده ات تعادل داشته باشی ناراحتم... برای اینکه...

دیگه نمیخواستم احترامی که براش دارم وبیشتر بشکنم...

طاها فقط نگاهم میکرد و منم دلم پر بود... خیلی پر...

طاها دستهاشو تو جیبش فرو برد وگفت: تی تی زن من با اون وضعیتش نشست برات شام پخت که مثلا یه جشن کوچیک بخاطر پدر شدنم بگیره تو اینطوری جواب میدی؟؟؟

-سر من منت میذاری؟

طاها چشمهاشو گرد کرد وگفت: نه تی تی...

-هجده سالم بود تازه اسباب کشی کردین تمام بساط خونه رو من چیدم... سه هفته زنت گذاشت رفت ترکیه سه هفته اومدی خونه ی عزیز دستپخت من و که صد تا میرزه به دستپخت زنت و با اه و اوه خوردی ... چهار ماه به چهار ماه پا تو خونه ات نمیذارم. که مزاحم زن وزندگیت نباشم ... گردنبند عتیقه ی مادرم و که اندازه ی کل زندگیت میرزه رو دو دستی دادم بهت ... که حالا زرشک پلوی شفته ی زنتو بزنی تو سرم؟

اشکی که روی صورتم غلت زد و با پشت دست پاک کردم وگفتم : تو هم عین بابایی... زنتو به من ترجیح میدی... اونم زنشو به من که دخترش بودم ترجیح داد... همه ی مردا عین همن... همتون عین همید... همتون.

دیگه اختیار ریزش اشکهام دست خودم نبود...

طاها ساکت شد و من با صدای بغض داری گفتم: واقعا برات متاسفم...

و ویلچر عزیز و هل دادم.... به اولین تاکسی دست تکون دادم و دربست گرفتم.

جلوی در خونه هم عزیز و گذاشتم روی ویلچر وزنگ حاج اقا یداللهی وزدم وازش خواهش کردم تا کمکم کنه تا عزیز وبه خونه بیارم.

روی تخت عزیز وخوابوندم ... از حرص و خستگی نفس نفس میزدم.

صدای زنگ تلفن روی مخم راه میرفت... کمی بعد صدای طاها بود.

-تی تی رسیدی خونه؟ تی تی اگه خونه ای جواب بده...

سرمو روی دست عزیز گذاشتم...

اروم زمزمه کردم: نمیخوام... گردنبند منو دادی به زنت ... بخاطر همین امشب شام دعوت کرد... خواست بگه دیدی ازت گرفتمش؟

صدای طاها دوباره تو هال پیچید: تی تی بچه بازی وبذار کنار...

حس کردم کسی داره موهامو نوازش کردم.

عزیز با لبخند مهربونی به من خیره بود.

با بغض گفتم: عزیز همه منو فراموش میکنن... دیگه ناراحتی من براشون مهم نیست... دیگه. اهی کشیدم و عزیز اروم گفت: تی تی جان؟

مات به عزیز خیره شدم و عزیز گفت: تی تی من؟ چرا گریه میکنی؟

-عزیز؟

عزیز: عزیز...

-عزیز منو میشناسی؟

عزیز بوسه ای روی سرم نشوند وگفت: الهی قربون چشمات برم... نمازتو خوندی؟

-نه...

عزیز: بلند شو تا از اتوبوس خدا جا نموندی... بلند شو عزیز به فدات... افاقم صدا کن یه شامی اماده کنه الان اقات و طاها میان...

لبمو گزیدم و روی دست عزیز وبوسیدم وگفتم: چشم عزیز الان میرم به مامان میگم بساط شام واماده کنه...

عزیز لبخند مهربونی بهم زد وگفت: نمیدونم چرا من سیرم...

لبخندی به عزیز زدم وگفتم: عزیز بهتره بخوابی...

دلم هوای مادرم و کرده بود... کمی زیر نوازش های عزیز اروم شدم ... داشت چرت میزد.

پتو رو روش مرتب کردم ... صدای طاها توی هال پیچید: نازنین جای تو رو نگرفته تی تی... این چه حرفی بود زدی؟ اون گردنبند و میگیرم... من فکر کردم اگه نفروشمش و تو خونواده بمونه...

گوشی وبرداشتم و گفتم: من رسیدم.

طاها: تی تی ؟ خواهرم؟

اشکم اروم روی گونه ام پایین اومد.

طاها اهسته گفت: داری گریه میکنی؟

جوابش و ندادم وگفت: تی تی بابا هر هفته زنگ میزنه حالتو از من میپرسه... تو فراموشش کردی نه اون تو رو...

-کاری نداری؟

طاها: تی تی؟

-بله؟

طاها: تو خواهرمی... نازنین زنمه... هیچ کدومتون نمیتونه جای اون یکی وبگیره!

نفس عمیقی کشیدم و طاها گفت: گردنبند مامان و بهت پس میدم... میدونستم دلت طاقت نمیاره و پشیمون میشی واسه همین نفروختمش...

-میدونستی ودادیش به نازنین؟

طاها: نازنین اتفاقی فهمید پیش منه... قرار بود چند وقت بهش بدم تا بعد بدمش به تو...

-فقط بلده منو حرص بده.

طاها : تو کوتاه بیا...

با عصبانیت گفتم: چند بار؟

طاها تند گفت: باشه باشه عصبانی نشو... عزیز خوبه؟

-اره... خوابیده...

طاها: تو هم خوبی؟

-میخوام بخوابم.

طاها : خوب بخوابی خواهری...

-شب بخیر...

طاها: شبت بخیر. تی تی؟

-بله؟

طاها: جواب نمیدادی ایفون و میزدم.

-تو رو مگه میشه از خونه ات تکون داد؟

با صدای زنگ ایفون با هول از جا پریدم و پرده رو کنار زدم. با دیدن طاها که داشت به پنجره نگاه میکرد. نفس عمیقی کشیدم ولبخندی زدم وگفتم: نازنین و تنها نذار برو خونه.

خندید وگفت: چاکرتم...

گوشی و قطع کردم و برام چراغ زد ورفت.

===============

**************************

پارسوآ اشاره به چای کرد وگفت: سرد شد عوض کنم؟

-مهندس من برای خوردن چایی اینجا نیومدم.

پارسوآ با شیطنت گفت: بله... میدونم ولی خشک خشک هم که نمیشه صحبت کرد میشه؟

نفس کلافه ای کشیدم وبا حرص بهش نگاه کردم.

از ساعت هشت صبح ده بار زنگ زد که بیا شرکت بیا شرکت... حالا هم که اومده بودم هی چایی به خیک ما می بست... اخه یه ذره حالیش نیست هی چایی ادم میخوره خوب دستشوییش میگیره... منم که چقدر رو دارم بهت بگم ببخشید دستشویی کجاست؟

پارسوآ تکیه داد و فنجون چایی شو برداشت وگفت: شما حالتون خوبه؟

-ممنون.

پارسوآ : چشمهاتون یه مدلیه... دیشب کم خوابیدید؟

چشمهامو باریک کردم وپارسوآ خودشو جمع وجور کرد و گفت: خوب مسئله ای که میخواین راجع بهش صحبت کنین چیه؟

یا رومی روم یا زنگی زنگ... دلمو به دریا زدم و شروع کردم.

البته با یه لحن نرم و نسبتا شوخ و شنگ از اخراج کیانا زمردی گفتم تا اینکه برسم به استاد پیانوی پرند.

پارسوآ کمی به جلو خم شد و پاشو روی پاش انداخت و عینک شو روی میز جلوش کنار فنجون چایش گذاشت وگفت: من نمیدونستم کیانا از مدرسه اخراج شده... پرند به من چیزی نگفته بود.

-این استاد موسیقیش ؟

پارسوآ: اقای زمردی؟

ایش... چه اقا هم بهش میگه اخه اون چندش غیر قابل تحمل لایق لفظ اقا هست؟

پارسوآ ادامه داد: اقای زمردی همین پدر کیاناست ... من واقعا به خانواده ی اقای زمردی اعتماد دارم...

با چشمهاش حدقه زده ام گفتم: اقای زمردی؟ یعنی چی؟ کیوان؟

اوه یعنی اونم یه پدره؟ نه وایسا ... اونا خواهر برادرن... موضوع چیه... جون مادرت پارسوآ منو گیج نکن...

پارسوآ با تعجب گفت: کیوان که برادر کیاناست... ما چندین ساله که اونها رو میشناسیم. عرض کردم اقای زمردی بزرگ، پدر کیانا و کیوان... اون خودش پیشنهاد کرد که به پرند پیانو اموزش بده چو ن من که وقتشو نداشتم... بخاطر یه مسئله ی مالی که کمکشون کرده بودم قبول زحمت کردن حالا طوری شده؟

نفس راحتی کشیدم... پس این یکی هم یه نمونه از پیچش های پرند بود.

با کلافگی گفتم: اقای مهندس شما درجریان هستید که دخترتون توی فیس بوک عضوه؟

پارسوآ اخم کرد وگفت: امکان نداره...

-خوب البته فضای ممنوعه ای نیست... ولی برای کسی مثل پرند که سنش در رشده فکر میکنم نه تنها خوب باشه بلکه ... داشتن پیج فیس بوک و استفاده ی نامناسب از اون...

پارسوآ با اخمی که عمیق تر شد گفت: عرض کرد م امکان نداره...

ارنجمو روی دسته ی مبل چرمی مشکی گذاشتم وگفتم: ایمیلش پرنده کوچولوئه رمزش هم سه تا صفر پرند سه تا صفر!

پارسوآ به سرعت از جا بلند شد وپشت لپتاپش نشست.

در حالی که دنبال عینکش میگشت عینک واز روی میز برداشتم وبهش دادم و کنارش ایستادم اهسته گفتم: این تجاوز به حریم شخصیه!

پارسوآ با اخم وتخم گفت: حریم شخصی چیه خانم ... دختر سیزده ساله ی من تو فیس بوک عضوه؟ من مرد گنده نمیرم اونجا اگرم برم ... پرند که .... حرفهاشو نصفه نصفه میگفت با حرص ادامه داد:... وای به حال... رمزو یوزرش چی بود؟

تا لود شدن صفحه کمی طول کشید... اطلاعاتی که داشتم وبا کمی تردید اما دقیق به پارسوآ دادم از رمز و یوزر ...

با دیدن پیجش جفتمون دهنمون باز بود.

یه عکس فوق العاده زننده از یه دختر وپسر روی اواتارش بود و مطلب هایی که فقط پسرها براش لایک زده بودن...

کامنت هاش هم که همه عاشقونه... محمد ... سیامک... سهراب...

سجاد بلا نوشته بود: پرنده کوچولوی من کوجایی خانمی؟

محمد: عشقم بیا دیگه... خبری ازت نیست...

خون خون پارسوآ رو میخورد.

به ارومی لپ تاپ وبستم وگفتم: بهتره به اعصابتون مسلط باشید.

اگه قضیه ی کیوان ومیگفتم و اینکه بجای پدر ، پسر میاد وتدریس میکنه بدون شک پرند و میکشت! حتی هنوز جرات نکرده بودم ماجرای تولد وتعریف کنم... لبمو گاز میگرفتم و به نفس های تند پارسوآ گوش میدادم...

در اتاق به تندی باز شد و پسر جوونی وارد شد وگفت: پارسوآ...

با دیدن من صاف ایستاد وگفت: نمیدونستم مهمون داری... سلام!

سرمو به عنوان سلام تکون دادم و چادرمو مرتب کردم.

پارسوآ رو به پسر تازه وارد که تنها ویژگی مثبتش قد بلندش بود و موهای کم پشت و صورت گردی داشت و ابروهای زیر و بالا تمیز شده با ریش پرفسوری کلی کاغذ دستش بود گفت: حسام باشه برای بعد...

به تندی از جا بلند شد و رو به من گفت: بریم...

دوباره سری به نشونه ی خداحافظی تکون دادم و پشت سرش راه افتادم.

توی اسانسور دگمه ی پی و فشار داد.

وارد پارکینگ شدیم منتظر دعوتش نشدم ودر جلوی ماشینشو باز کردم.

از عصبانیت سرخ شده بود. اگه اژدها بود از دماغش جای نفس اتیش بیرون میزد... خدایا خودت کمک کن!!!

به ارومی وبا ترس زمزمه کردم:مهندس خواهش میکنم شما باید با پرند رفتار درستی داشته باشید...

پارسوآ با حرص گفت:چه رفتار درستی خانم... نکنه توقع دارید پشت گوش بندازم؟؟؟ البته تا الانم انداختم... یعنی اگر شما چیزی نمیگفتید .... و با غیظ گفت:مگر دستم بهش نرسه...

الان هر چی میگفتم یه چیز دیگه میگفت... امیدوار بودم برخوردش صحیح باشه! یعنی این ارزوی کاملا دور از دسترس بود ولی...

ساعت نزدیک بیست دقیقه به یک به خونه رسیدیم... اولین چیزی که در معرض دیدم قرار گرفت...

دو لیوان شربت نیم خورده روی میز کنار پیانو بود.

نفسم تو سینه حبس شد.امروز پنج شنبه بود!

بوی عطر مردونه فضا رو پر کرده بود... بوی عطری غیر از بوی پارسوآ... نتونستم چیزی و که حتم داشتم وبه زبون بیارم.

پارسوآ با عصبانیت به سمت اتاق پرند رفت و در و ناگهانی باز کرد. منم دنبالش پله ها رو دو تا یکی بالا رفتم.پشت سرش وارد اتاق شدم.

پرند نتونست صفحه ی فیس بوکش و ببنده... پارسوآ با اخم بساط لپ تاپشو جمع کرد وگفت: حالا برای من میری فیس بوک؟

پرند با چشمهای گرد شده و وحشت زده گفت: نه به خدا...

پارسوآ دستشو بالا برد که بلوزشو از پشت کشیدم و متوجه من شد ولی با داد گفت: قسم دروغم میخوری؟ این پسرا کین واست لاو میترکونن؟ هاااااااان؟

پرند بغض کرد و پارسوآ گفت: از این به بعد کامپیوتر وتلویزیون و ماهواره ممنوع تااخر خرداد .بیرون هم ممنوع... پسته رو هم می برم شرکت... فقط میشینی درس میخونی ؟ فهمیدی؟

پرند با ترس گفت: پیانو چی؟

چشمهامو باریک کردم و تو دلم گفتم: بگو استاد پیانو چی!

پارسوا با حرص گفت: اگه به احترام اقای زمردی نبود اونم ممنوع میکردم...

وای نه ... پارسوآ مهمترین مسئله همین استاد پیانوئه!!! پارسوآ چشمهاشو ریز کرد وگفت: کیانا اخراج شده؟ تو چرا نگفتی؟ هان؟؟؟

پرند لب برچید و پارسوآ با چند تا نصیحت و داد وهوار از اتاق خارج شدو در وبه روی من و پرند کوبید.

پرند با حرص وگریه گفت: اخرش کار خودتو کردی؟

-پرند؟

پرند دستهاشو جلوی صورتش گرفت وبا گریه گفت: همش تقصیر توئه... اخه به تو چه مربوط؟

-پرند؟

پرند بهم نگاه کرد وبی توجه به این به تو چه هایی که نثارم میکرد گفتم: امروز کیوان اینجا بود؟

پرند جوابمو نداد... به سمتش رفتم و با عصبانیت بلند گفتم: امروز کیوان اینجا بود؟؟؟

پرند با ترس گفت: خوب اره... مثل همه ی پنج شنبه ها...

به نفس نفس افتاده بودم... جلوش روی صندلی میز اینه نشستم وگفتم: تو و کیوان تنها بودید؟

پرند با وحشت گفت: خوب مگه چیه؟

-مگه چیه؟ پرند مگه چیه؟؟؟

پرند لبشو گزید وگفت: الان پارسوآ میشنوه...

با داد گفتم: به جهنم... معلم موسیقی تو کیه؟ کیوان یا پدرش؟ چند وقته که سر باباتو شیره مالیدی که کیوان بجای پدرش بیاد؟

با داد گفتم: به جهنم... معلم موسیقی تو کیه؟ کیوان یا پدرش؟ چند وقته که سر باباتو شیره مالیدی که کیوان بجای پدرش بیاد؟

پرند فوری پرید وجلوی دهنم وگرفت وگفت: بخدا همش یکی دوماهه تو روخدا بابا بشنوه منو میکشه...

بازوی پرند وگرفتم ودستشو از جلوی دهنم برداشتم... یقه ی لباسش کمی کشیده شد... یه کبودی کوچیک روی گردنش بود... کبودیش یه مدلی بود... یه مدلی بود که... خر که نبودم...! مات بهش نگاه کردم...

پرند انگارمتوجه مسیر نگاهم شد... فوری یقه اشو بالا داد و من مات گفتم: پرند امروز اینجا چه خبر بوده؟

پرند: هیچی بخدا...

یقشو کشیدم وبه کبودی روی گردنش نگاه کردم...

لبمو گزیدم وگفتم: پرند چیکار کردی؟

پرند با گریه گفت: هیچی به قران...

بی اراده بازوهاشو گرفتم وتکونش داد و گفتم: اینقدر قسم دروغ نخور... این جای چیه روی گردنت؟

پرند با هق هق گفت: تی تی جون غلط کردم...

چند تا نفس عمیق کشیدم وگفتم: پرند چیکار کردی؟ هان؟

پرند اروم گفت: هیچی بخدا اونطوری نیست ...

-چطوری پرند؟ مگه تو میدونی باید چطوری باشه؟؟؟ پرند چه غلطی کردی...

پرند دستهاشو جلوی صورتش گرفت وگفت: فقط منو بوسید... بخدا فقط همدیگه رو بوس میکردیم...

اشکهام روی صورتم ریخت وگفتم: دیگه چی؟ راستشو بگو پرند...

پرند با بهت گفت: همشو بگم؟

جیغ زدم: اره...

پرند با هق هق گفت: فقط بوس کردیم همدیگه رو... میخواست لباسامو دربیاره که نذاشتم اونم قبول کرد... به جون خودم راست میگم... به جون بابا به روح مامانم... من هیچیم نشده ... بریده بریده گفت: فقط گذاشتم بوسم کنه... فقط...

و یک دفعه ساکت شد... وحشت زده به نقطه ای خیره شد.

مسیر نگاهشو تعقیب کردم.... به سختی اب دهنمو قورت دادم... با دیدن پارسوآ نفسم تو سینه حبس شد... سرخ شده در چهار چوب در ایستاده بود و دندون هاش کلید شده بود و پره های بینیش باز وبسته میشد ... رگ گردنش متورم بود و از حرص وعصبانیت کبود شده بود

دستشو به کمربندش برد.مستقیم به پرند نگاه میکرد... کمربند جینشو دراورد...

به ارومی از جا بلند شدم و پارسوآ در یک حرکت ناگهانی به سمت پرند حمله کرد و من خودم وسط انداختم تا جلوشو بگیرم... اونقدر عصبانیتش شدید بود که نتونم صحنه رو برای اوردن یه لیوان اب برای فروکش خشمش خالی کنم... فقط میزد بی حرف با حرص میزد خودمو سپر پرند کرده بودم و اون اصلا متوجه نبود که ضرباتش به من هم میخوره...

کاملا بی اراده سعی میکردم مچ دستهاشو بگیرم تا از شدت ضرباتش که به سر و صورت من و پرند فرود میومد کم کنم... اما زورم بهش نمی رسید...

بازوی منو گرفت و هل داد کنار روی تخت پرند افتادم... صدای هق هق پرند و جیغ و دادش و التماس های پشت سر همش نفسمو تو سینه حبس میکرد...

روی فرش مچاله شده بود و من فقط ضربه ی کمربندی ومیدیدم که به کمر نحیف و باریکش فرود میومد... صدای رج زدن هوا توسط کمربند خشک و چرمی مارک دار پارسوآ برام درداور بود... گریه ام گرفته بود... دوباره خودمو جلو انداختم... با کف دست به سینه ی پارسوآ زدم و هلش دادم به عقب ... به من اهمیتی نمیداد دوباره جلو اومد... دستمو زیر بازوی پرند انداختمو بلندش کردم... پارسوآ جلو اومد و روسریمو کشید و روی گردنم افتاد ... من قبل از اینکه کاری بکنه دوباره به عقب هولش دادم.

پارسوآ تو حال خودش نبود... فقط میزد...

جیغ و داد های من هم افاقه نمیکرد...

هم منو میزد هم پرند و ... به سختی از لابه لای مشت و لگد ها و ضربه های کمربند پرند و بیرون کشیدم و از اتاق بیرون رفتیم. بازوی پرند و گرفته بودم... بدو بدو از پله ها پایین اومدیم... به اتاقم فرستادمش و با داد گفتم: در وقفل کن...

پارسوآ بهمون رسید... زودتر عمل کردم ودرو محکم بستم وجلوی در ایستادم. دستگیره رو محکم توی دستم فشار میدادم... برام مهم نبود که موهامو دیده بود ... هرنگاهی وبه حساب حرومی نمیذاشتم... تو اون لحظه ی متشنج مطمئن بودم به تنها چیزی که نگاه نمیکرد موهای من بود... یه دستی روسریمو صاف کردم ... و تو چشمهای پر خشمش خیره شدم.

درحالی که نفس نفس میزد جلوم ایستاد وگفت: برو کنار...

صورتش ترسناک شده بود... اب دهنم و به زور قورت دادم.

با وجود اینکه از ترس می لرزیدم وروی دستها وساعدم از شدت ضربه هایی که بی هوا به من هم خورده بود میسوخت گفتم: نه....

پارسوآ دستشو بلند کرد ... فکر کردم میخواد منو بزنه... از ترس خودمو جمع کردم اما هنوز دست راستم دستگیره ی در ومحکم فشار میداد

... پارسوآ دستشو به چهارچوب در گرفت و کمی روم خم شد و با داد گفت: میگم برید کنار...

اشکهامو پاک کردم وگفتم : نه...

پارسوآ چشمهاشو بست وبا صدایی کلفت و آمرانه و متحکم با صدای کلفتی گفت: تی تی خانم...

اونقدر با حرص صحبت میکرد که حس کردم صورتم بخاطر تفش خیس شد. قلبم توی سینه ام به طرز وحشیانه ای میتپید...

با بغض گفتم: نه... الان عصبانی هستین...

پارسوآ مشتی به در درست بالا ی سرم زد وگفت: پرند بیا بیرون...

پرند با گریه از توی اتاق گفت: نمیام...

پارسوآ با عربده که حس کردم پرده ی گوشم پاره شد گفت: پدر سگ بهت میگم بیا بیرون...

-مهندس تو رو خدا اروم باشین...

پارسوآ بی توجه به من مشت دیگه ای به در کوبید وگفت: توله سگ ... بیا بیرون ببینم چه خاکی تو سرم کردی...

با داد بلندی گفت: پرنـــــــــــد ...

نمیدونستم چیکار باید بکنم...توی در فرو رفته بودم و سعی میکردم فکر کنم اما داد و هوار هاش بهم اجازه نمیداد تمرکز کنم.

مشت دوباره ای به درزد باعث شد چشمهامو ببندم و محکم روی هم فشارشون بدم... اون قدر لبمو جویده بودم که طعم نجس خون و توی دهنم حس میکردم اما نمیتونستم اب دهنمو قورت بدم ... حلقم خشک شده بود ... چشمهام از زور اشک میسوخت و صدای فین فینم بلند شده بود ....

پارسوآ با همون صدای بلند و عصبی گفت: بیا بیرون... پرنــــد.... پرند بیا بیرون ببینم ... مگه با تو نیستم... بیا بیرون کاریت ندارم....

پرند میون هق هقش گفت: دروغ میگی...

پارسوآ در حالی که بغض کرده بود گفت: پرند این پسره کیه؟؟؟ چه بلایی سرت اورده؟؟؟ پرند بیا بیرون...

پرند با گریه بلند گفت: نمیام... ولم کن...

پارسوآ لگدی به درزد زانوهام میلرزیدند ...قلبم توی حلقم میزد. جرات نداشتم جیک بزنم اما از جلوی در هم کنار نمیرفتم... اگه یه درصد مطمئن بودم که پارسوآ میتونه خودشو کنترل کنه کنار میرفتم اما اون در اوج عصبانیت مردونه اش قرار داشت.

پارسوآ رو به من گفت: برو کنار در وبشکنم...

با تته پته گفتم:

-نه... ن...ه... نه نمیذارم...

پارسوآ با داد گفت: بهت میگم برو کنار...

-نه ... بخدا الان سکته میکنید...

پارسوآ درحالی که یه دستش کمربند بود و دست دیگه اشو مشت کرد و گفت: پرند ... تا سه میشمارم در وباز کن... وگرنه در ومیشکنم...

صدای هق هق پرند و نفس های تند پارسوآ رو میشنیدم... بغضمو کنترل کردم تا خودم به هق هق نیفتم... داشتم نفس کم میاوردم... از هیبت پارسوآ میترسیدم. میترسیدم یه بلایی سر خودش یا پرند بیاره... شاید ده دقیقه ی دیگه اینطوری ادامه میداد حتما سکته میکرد...!

پارسوآ داد بلندی کشید وگفت: پرنــــــد مگه با تو نیســـــــــتم...

مشت دیگه ای به در زد وگفت: کثافت ... صبح تاشب تو رو تو خونه تنها گذاشتم که واسه من پسر بیاری خونه خالی؟؟؟ اررررررره؟؟؟

خواستم بگم وقتی تو دختر میاری... وقتی تو رو دیده... وقتی!!! اما سکوت کردم ... الان وقت این نبود. لبمو گزیدم تا حرفی نزنم... هیچ دلداری و هیچ حرفی نمیتونستم بزنم... عصبانیتش اونقدر شدید بود که حس میکردم اگه من نبودم تا الان پرند وکشته بود...

با صدای خش داری داد زد : بیا بیرون ببینم چه گلی باید به سرم بگیرم... پرند مگه با تو نیستم....

چند قدم از در فاصله گرفت... جلوی من دو قدم جلو و عقب رفت و کمی بعد با دو گام بلند دوباره جلوم ایستاد و با حرص گفت: برو کنار...

حینی که میلرزیدم سرمو به علامت منفی تکون دادم.

پیشونیشو به دیوار کنار درکوبید وگفت: توله سگ بیا بیرون ... پرند مگه من با تو نیســـــتم دختره ی لش!

درحالی که روی زانوهاش خم شد واروم اروم سر خورد وروی زمین نشست زمزمه کرد: تو رو به ابالفضل بیا بیرون...

به نفس نفس افتاده بود... کنار در روی زانو نشسته بود و سرشو پایین انداخته بود. حس میکردم به نسبت اروم شده... با دیدن لرزش شونه هاش دلم سوخت...

کنارش نشستم وگفتم: مهندس...

بهم نگاه کرد. سرخی صورتش به کبودی میزد.

دندون هاشو روی هم میسایید... رگ هاش متورم شده بود. پیشونیش جای یه ضربه داشت و کم کم داشت کبود میشد. پشت دستش هم قرمزبو دو خراش داشت... ته نگاهش یه بغض بود ... حس میکردم داره سکته میکنه... حس میکردم اگه من نبودم تا الان هم خودشو کشته بود هم پرند و...

با صدای اهسته ای گفتم: اروم باشید...

زمزمه کرد: بدبخت شدم...

-میبریمش دکتر... خودش میگه هیچ اتفاقی بینشون نیفتاده...

مطمئن بودم از ابتدای حرفهامون همه چیز و شنیده وگرنه تا این حد عصبی نمیشد!

پارسوآ لبهاشو به شدت گزید و سرشو بین دستهاش گرفت. چنان شقیقه هاشو فشار میداد و از شدت این فشار انگشتهاش بیشتر وبیشتر سفید میشد ... میخواست تمام عصبانیتشو با فشار سرش خالی کنه. دیگه ازش نمی تر سیدم اما باید یه کاری میکردم... دستشو روی قلبش گذاشت و با نگرانی گفتم: چی شد؟

سرشو از عقب به دیوار کوبید وگفت: خدایا...

چشمهاشو محکم روی هم فشار داد و خفه گفت: پرندم...

-مهندس با خودتون اینطوری نکنید الان سکته میکنید...

خیلی نگذشت که به شدت به سینه اش چنگ زد... فقط سی سالش بود اگر سکته میکرد زنده نمیموند هم سن پدر من نبود که یه سکته رو راحت رد کنه! زیادی برای سکته کردن جوون بود!

فوری از جلوی در بلند شدم وبه سمت اشپزخونه دویدم... یه لیوان اب یخ اماده کردم وبرگشتم... هنوز داشت سینه اشو فشار میداد.

لیوان وبه سمتش گرفتم و گفتم: مهندس خواهش میکنم به اعصابتون مسلط باشید...

سرشو بالا گرفت.

روی گونه اش خیس بود.

سرمو پایین انداختم تا گریه اشو نبینم... روی دو زانو نشستم... اشکهای خودم هنوز بند نیومده بودند.

به لیوان دست نزد... بهش نگاه کردم.

سینه اش تند تند بالا و پایین میشد. اما دیگه دستش روی قلبش نبود... یه لحظه خدا رو شکر کردم. بهش نگاه کردم. صورتش هنوز قرمز بود.

پلکهاش خیس ونم دار بودن... چشمهاش سرخ بود ولبش به کبودی میزد... رگ گردنش هم هنوز ورم کرده بود.

به یه نقطه ی نامعلوم خیره نگاه میکرد... با گذشت هر ثانیه اروم واروم تر میشد. چند لحظه به سکوت گذشت... با من من خواستم چیزی وبگم...

بالاخره زبونم و به کار انداختم و

اهسته گفتم: برید اون طرف بذارید بیارمش بیرون... میریم پیش یه متخصص زنان ... هنوز که اتفاقی نیفتاده...

پارسوآ سرم داد زد وگفت: اتفاق؟ دیگه چه اتفاقی بدتر از این باید میفتاد؟

با دلهره گفتم: مهندس... شما که هنوز چیزی نمیدونید...

موهاشو کشید و چشمهاشو بست... هنوز حالش جا نیومده بود... نباید این حرف ومیزدم.

سرمو پایین انداختم ومفصل انگشتهامو شروع به شکستن کردم... تو اون لحظه زورم به انگشتهام می رسید از اینکار متنفر بودم ولی داشتم با این کار مثلا خودم واروم میکردم.

روی مچ دستم و پشت دستم یه کبودی بود مهم نبود من نگران پارسوآ بودم... اگه سکته میکرد. لبمو گزیدم... باز مزه ی خون و توی دهنم حس کردم.

دستمو به لبم کشیدم... پارسوآ به سختی از جا بلند شد... با هول از جام پریدم وجلوی در ایستادم... بدون اینکه بهم نگاه کنه ... با قدم هایی خسته وشونه هایی افتاده و خمیده به سمت اشپزخونه رفت... چنان پاهاشو رو زمین میکشید و تلو تلو میخورد که ته دلم ریخت.

---------------------------------------------

به ارومی لیوان اب و برداشتم و پشت سرش به اشپزخونه رفتم.

از ویترینش یه بطری دراورد و یه جام پایه بلند وروی میز گذاشت.

بطری و خم کرد و جام تا نزدیکی لب ریز شدن پر کرد...

خودشو روی صندلی پرت کرد و با سر انگشت اشاره دورجامو لمس کرد.

به ارومی بلندش کرد ... جلو رفتم و گفتم: مهندس...

نگام کرد. یه نگاه مغموم و خسته... یه نگاه اشفته و کلافه... یه نگاه پر از ندونستن... یه نگاه پر از بی تابی... یه نگاه پر از معنی...!

جلوتر رفتم وگفتم: نخوریدش... اون چیزی نیست که الان ارومتون کنه...

بی حال بهم نگاه میکرد... چشمهاش خمارتر شده بود.

جامو روی میز گذاشت.

جام وبرداشتم وداخل سینک خالیش کردم...

کابینت و باز کردم... گل گاو زبون وچای سبزی که برای عزیز خریده بودم و دیروز روی اپن کنار ماکرویوو جا گذاشته بودم و پیدا کردم و کمی گل گاو زبون برداشتم ... ... پارسوآ سرشو روی میز گذاشته بود.

بطری وبه داخل ویترین برگردوندم... کتری وپر کردم و گل گاوزبون و گذاشتم تا دم بشه.

روسریمو صاف کردم از ساعتم خبری نبود از اشپزخونه خارج شدم وبه اتاق پرند رفتم و روسریمو از نو سرم کردم... اباژور پرند وقاب عکس مادرش شکسته بود... قاب و برداشتم وشیشه خرده ها رو داخل سطل زباله ی پرند ریختم. صندلی میز تحریرش روی زمین افتاده بود و ملافه مچاله گوشه ای از اتاق قرار داشت. یادم افتاد صبح اصلا ساعت ننداختم .... پوفی کشیدم ... و با سرعت به طبقه ی پایین رفتم... پارسوآ هنوز همون حالت روی میز سرشو گذاشته بود.

گل گاو زبون و توی یه لیوان ریختم و توش نبات انداختم... حین هم زدن کنارش نشستم واروم گفتم: مهندس...

به اهستگی سرشو بلند کرد و به من نگاه کرد.

لیوان و به سمتش گرفتم وگفتم: ارومتون میکنه...

نگاه دردناکشو به لیوان دوخت و دستشو جلو اورد و اونو ازم گرفت.

خواست بخوره که تند گفتم:هنوز داغه...

لیوان و روی میز گذاشت و به رو به روش خیره شد... مطمئن بودم یخچال فریزر و نگاه نمیکنه و فکرش جای دیگه است... اما سکوتش برام عذاب اور بود.

بعد از اون فوران خشم و عصیان حالا همه چیز وریخته بود توی خودش... !

بخاری از روی لیوان بلند نمیشد ... اروم گفتم: مهندس... بخورینش...

مثل یه بچه ی حرف گوش کن لیوان و برداشت و اروم اروم مشغول خوردن شد. یک نفس سر کشید...

لیوان و روی میز گذاشت و به ارومی از جا بلند شد...

با ترس من هم بلند شدم و پارسوآ با صدای خش دار وگرفته ای گفت: میرم تو ماشین... لطفا بیاریدش...

از اشپزخونه خارج میشد که پرسیدم : کجا؟

زمزمه کرد: دکتر زنان...

و از جلوی دیدم محو شد.

با دیدن یه کیلینیک و تابلوی یه پزشک به ارومی در وباز کردم و پیاده شدم.

پرند هم در عقب وباز کرد و پیاده شد.

روی گونه ی چپش کمی کبود بود و دور بینی و گوشه ی لبش هم به کبودی میزد و زخم شده بود.

سر به زیر کنارم ایستاد و منتظر شدیم تا پارسوآ درهای ماشین وقفل کنه.

دستشو تو دستم گرفتم... حرفی نزد... حتی مخالفتی هم نداشت به ارومی انگشت هاشو نوازش میکردم دستشو بیشتر تو دستم جا داد... حس میکردم بهم تکیه کرده... حس میکردم به این نوازش احتیاج داره...

حس میکردم خیلی ارومه... ولی از چیزی که می ترسیدم این بود که اعتماد نداشتن پارسوآ به دخترش برای پرند جبران ناپذیر باشه... هرچند با شناختی که از پرند داشتم حس میکردم این براش پرت ترین مسئله راجع به پدرشه... یعنی فعلا تنها چیزی که انگار براش مهم بود ضرباتی بود که متحملش شده بود چون مدام به صورتش دست میکشید و برجستگی ها وزخم هاشو لمس میکرد!

پارسوا بدون اینکه به من وپرند نگاه کنه جلو جلو وارد کلینیک شد.

همراه پرند وارد شدیم... بوی الکل اولین چیزی بود که به دماغم خورد.

راهروی باریکی طی شد... وارد یکی از اتاق ها که سر دراون نوشته شده بود: زیبا ولی نژاد... متخصص زنان وزایمان و نازایی...

پرند دستمو گرفت. بهش نگاه کردم ...

پارسوآ روی میز منشی خم شد وگفت: خانم دکتر تشریف دارن؟

منشی که یه دختر جوون با موهای شرابی وچشمهای ریز مشکی که زیر سایه و خط چشم سعی در درشت بودن داشتن به پارسوآ نگاهی کرد وگفت: بله...

و نگاهشو با تعجب به سمتی که من و پرند ایستاده بودیم دوخت از تعجبش کم شد لابد فکر میکرد بیمار پارسواست!

منشی خودکار فشاریشو برداشت یه تق زد و نوکش دراومد . دماغشو بالا کشید و گفت: وقت قبلی داشتید؟

پارسوآ: خیر...

منشی کسل سرشو بالا اورد وگفت: امروز خانم دکتر اصلا وقت ندارن... و با دست به بیمارها اشاره کرد وگفت: بین مریض هم نمیتونم بفرستمتون.

با نگاهی به دو زن حامله که جفتشون مشغول مطالعه ی بورشورهای شیر خشک و پوشک بودن یه لحظه فکر کردم چه کلاسی هم میذاره همچین میگه بیمارها انگار سی و خرده ای اینجان بقیه تو صفن!

پارسوآ بدون اینکه کنترلی رو صداش داشته باشه با تحکم گفت: من میخوام خانم دکتر همین الان...

منشی با اخم میون کلامش گفت: اقا صداتونو بیارین پایین.

جلو رفتم وگفتم: اقای مهندس...

پارسوآ چشم غره ای به من رفت و به سمت در اتاق دکتر میرفت که جیغ منشی دراومد : هی اقا کجا تشریف می برید ... مگه با شما نیستم... جناب... خانم دکتر الان مریض دارن!

پارسوآ بی توجه به تشر های منشی با گام های بلند به سمت در بسته ی اتاقی که روش عکس یه نی نی خوشگل چشم ابی و زده بود رفت و در اتاق و وحشیانه باز کرد به لحظه نکشید که صدای جیغی از اتاق دراومد و پارسوآ درو بست وگفت: زیبا بیا بیرون...

دو بیمار باترس به پارسوآ نگاه میکردند.

دختر بلند قدی از اتاق خارج شد. منشی با حرص گفت: خانم دکتر ایشون اومدن...

دکتر دستشو به نشونه ی بسه بالا برد و روبه پارسوآ با تعجب گفت: اینجا چیکار میکنی؟

پارسوا نمیخواست جلوی جمع توضیح بده اشاره ای کرد وزیبا با حرص گفت: اینجوری نمی پرن تو اتاق ... زن مردم زهر ترک شد... صبر کن بعد مریضام با هم حرف میزنیم...

و به اتاق رفت... در و هم محکم کوبید.

پارسوآ پوفی کشید .

من از اب سرد کن تو یه لیوان پلاستیکی براش اب ریختم و دادم دستش... یک نفس اب وسرکشید... لیوان و مچاله کرد در واقع تمام حرصشو در مچاله کردن اون لیوان خالی کرد در انتها داخل سطل زباله انداخت.

نگاه خسته و تشکر امیزی بهم کرد و گفتم: مهندس یه اعصابتون مسلط باشید...

خودشو روی یه صندلی پرت کرد و من به همراه پرند گوشه ای کنار هم نشستیم.

نمیدونم به خاطر ذهن مشغولم متوجه گذر زمان نشدم یا زمان برای اولین بار اینقدر تند گذشت. مطب خالی شده بود. تقریبا یک ساعتی گذشته بود!

زیبا از اتاق خارج شد ... درحالی که کش و قوسی میومد بی توجه به پارسوآ رو به منشی گفت: خانم جاوید شما میتونید تشریف ببرید...

جاوید چشم غره ای به پارسوآ که اصلا حواسش به اون نبود و داشت نوک پنجه هاشو نگاه میکرد ، رفت و کمی بعد خرت و پرت هاشو جمع و جور کرد با خداحافظی کوتاهی از مطب خارج شد.

زیبا به سمت ابدارخونه رفت و با یه لیوان اب جوش ویه بسته ی کوچیک کافی که داشت توی لیوانش خالی میکرد برگشت وبه میز منشیش تکیه داد ورو به پارسوآ گفت: رها اینه؟

اینه منظورش به من بود...

پارسوآ سرشو بلند کرد و زیبا رو به من گفت: چند ماهه ای؟

مات به زیبا نگاه کردم وزیبا گفت: لباساتو دربیار بیا تو اتاقم... اخرین سونوت هم اگه داری بیار...

هنوز مات و مبهوت بودم که پارسوآ فوری رفع و رجوع کرد وگفت: زیبا ...

زیبا: هان؟

پارسوآ: مسئله چیز دیگه است...

زیبا: ببین من حوصله ندارم بعدا پشیمونی تو رو جمع وجور کنم... فکراتونو بکنید بعد...

--------------------------------------------------------------------------------

--------------------------------------------------------------------------------

زیبا: ببین من حوصله ندارم بعدا پشیمونی تو رو جمع وجور کنم... فکراتونو بکنید بعد...

پارسوآ با داد گفت: این رها نیست ... حامله هم نیست... مشکل من چیز دیگه است!

زیبا چشمهاشو گرد کرد وگفت: چته؟

پارسوآ لبشو گزید و چنگی به موهاش زد و کمی سر جاش جا به جاشد... نفسهاش شتابدار و حرصی بود لگدی به سطل اشغال زد و اَه بلندی گفت...

از جام بلند شدم وگفتم: خانم دکتر من براتون توضیح میدم...

دست پرند و کشیدم و همراه با زیبا که به پارسوآ نگاه میکرد وارد اتاقش شدیم.

زیبا پشت میزش نشست وگفت: تو رها نیستی؟

-نه... من تینا تابان هستم...

زیبا کمی از فنجون قهوه ی فوریش خورد وگفت: نمیشناسمت...

-منم شما رو نمیشناسم...

زیبا لبخندی زد وگفت: قیافه ات خیلی با اشناهای پارسوا...

تند گفتم:

-من فقط برای مهندس کار میکنم...

زیبا به پشتی صندلیش تکیه داد و گفت: اُوه... بله... خوب حالا چه کمکی میتونم بکنم؟ میدونی این پسره چرا یهو رم کرده؟

بدون اینکه منتظر جواب من باشه رو به پرند گفت:پس پرند تویی... روزی نیست پدرت از تو تعریف نکنه...

پرند سرشو پایین انداخت خواستم رشته ی بحث و دستم بگیرم که با صدای موبایل زیبا پوف کلافه ای کشیدم...

زیبا : سلام حسام...

...

زیبا:مریض ندارم... تو کجایی؟

...

زیبا: جلوی مطبی؟؟؟ خوب بیا بالا اتفاقا رفیق شفیقت هم...

بی اراده جلوی میزش پریدم وگفتم:خانم دکتر خواهش میکنم...

زیبا با تعجب گفت: گوشی... و رو به من گفت:چی شده؟

-ببینید منو مهندس پرند و برای معاینه اوردیم... فکرنکنم مهندس بخواد این موضوع رو ... و با چشمهام اشاره ای به تلفن کردم و زیبا منظورمو فهمید وتوی گوشی گفت: الو حسام... نه نه نمیخواد بالا بیای ، منتظرم باش میام... اره یه نیم ساعت دیگه... فعلا.

تماسشو قطع کرد و با تردید نگاهشو بین من و پرند رد و بدل کرد.

بعد از گفتن توضیحاتی زیبا از جا بلند شد و پرده ای و کشید واز پرند خواست تا به اون سمت بره...

پرند یه نگاه تلخ و معصوم بهم کرد و از جاش بلند شد.

دست توی جیبم کردم و گوشیمو دراوردم... بند کیف گوشیمو محکم توی انگشتام فشار میدادم... دقیقه ها اونقدر کند بودند که حس میکردم حتی دم وبازدمم هم یه مدت هزار ساله ای فرایندش طول میکشه...

تیره ی کمرم عرق کرده بود... سرم سنگین بود.

نمیدونستم چه دعایی باید بکنم... حتی نمیدونستم چرا این همه اضطراب دارم... این همه تشویش برای یه دختر نوجوون غریبه ... !

صدای تیک تاک ساعت و میشنیدم به عقربه هاش زل زده بودم ... به بورشورها نگاه میکردم . به کرکره های دود گرفته ی کرم رنگ... به میز شلوغ و درهم وبرهم ... به عکس یه نوزاد دوست داشتنی ...

دقیقه ها حلزونی بودند... حالا میفهمیدم چرا یه زمان یک ساعته به سرعت میگذره و چند دقیقه اینقدر کند... انگار معامله کرده بودند تا بیشتر حس نگرانی واسترس و برام بسازن!

با دیدن سایه ی زیبا و کشیده شدن پرده به سختی روی پام ایستادم.

زیبا پشت صندلیش نشست و حس کردم انگار اون هم نفس راحتی کشید و گفت: مشکلی نیست!

خودمو روی صندلی ولو کردم ... پرند جلو اومد ... سرش پایین بود.

زیبا لبخندی به من زد و من هم لبخندی به پرند سر به زیر!

با اینکه پرند اولش بهم اطمینان داده بود اما تشویش پارسوآ به من هم منتقل شده بود... دست پرند و توی دستم فشار دادم. از زیبا تشکر کردم...

در اتاق و باز کردم... پارسوآ تند قدم رو میرفت... با دیدن من و پرند مضطرب ایستاد...

لبخند بی اراده ای زدم... هنوز کلمه رو به دهنم دعوت نکرده هنوز جمله ای که توی ذهنم اماده کرده بودم تا پدرجوون یه دختر نوجوون رو خوشحال کنم رو نگفته... زمزمه ی خدارو شکر پارسوآ رو شنیدم!

پرند اهسته گفت: من میرم تو ماشین...

من به سمت کیفم که روی صندلی ها قرار داشت رفتم وبرش داشتم.

زیبا بدون روپوش پزشکی درحالی که یه مانتوی سیاه پوشیده بود وشال سرخی روی موهای مشکیش قرار داشت ازاتاق خارج شد .درو قفل کرد و رو به پارسوآ گفت: رها رو چیکار کردی؟

ولی فوری لبشو گاز گرفت و با نگاه بین من و پارسوآ مردمک چشمشو چرخوند!

درست مثل اینکه با نگاهش پرسید جلوی تی تی میتونیم حرف بزنیم؟

پارسوآ پاکت سیگارشو دراورد و به سمت زیبا تعارف کرد زیبا تشکری کرد وبرنداشت ... رو به من هم که تعارف نکرد وسیگار و گوشه ی لبش گذاشت وبا راحتی در جواب گفت: پولشو گرفته قراره جدا بشیم...

زیبا: به همین راحتی؟

پارسوآ پکی به سیگارش زد و شونه هاشو بالا انداخت وگفت: اگه اون بچه ی من بود اینقدر راحت قبول نمیکرد.

زیبا سری تکون داد و لبخندی به من زد وگفت: چشماتو باز کنی صد تا بهتر از رها برات ریخته...

پارسوآ پوزخندی زد. و گفت: ماشین داری؟ برسونمت؟

زیبا: حسام اومده دنبالم...

از زیبا خداحافظی کوتاهی کردیم و در قبال مبلغ ویزیت زیبا تنها گفت: به جون حسام اینقدر غر نزن ... ویزیت پیشکش... !

به همراه پارسوآ از مطب بیرون اومدیم... پارسوآ چند تا نفس عمیق کشید . من به ساعت گوشیم نگاهی کردم وگفتم: مهندس بهتره من دیگه برم...

پارسوآ لبخندی بهم زد وگفت: من فکر کردم بد نباشه شما رو به یه شام دعوت کنم.

-ممنون...

پارسوآ زمزمه کرد:امروز اگه شما نبودید ...

==========================

================================

-ممنون...

پارسوآ زمزمه کرد:امروز اگه شما نبودید ...

دستمو بالا اوردم تا چادرمو مرتب کنم که نگاه پارسوا به پشت دستم ثابت موند... به دستم نگاه کردم... یه کبودی دراز روش خودنمایی میکرد.

پارسوآ اهسته گفت: من واقعا نمیدونم با چه رویی باید ازتون عذرخواهی کنم.

-مسئله ای نیست...

پارسوآ اهی کشید وگفت: من واقعا تو حال خودم نبودم...

-من درک میکنم مهندس... خواهش میکنم اینقدر خودتون وعصبی نکنید...

پارسوآ به من نگاه کرد وگفت: شما نگران من هستید؟

سرمو پایین انداختم... حسی درجواب این سوالش گفت: اره خیلی... امروز ترسیدم سکته کنی!

اهسته گفتم: من نگران پرندم... اگر برای شما اتفاقی بیفته ...

پارسوآ : امروز پرند نزدیک بود منو بکشه...

-دیگه رفتید خونه باهم بحث نکنید... امروز روز سختی بود. برای هردوتون.

پارسوآ: شما هم در این سختی سهیم بودید تی تی خانم...

پرند سرشو از پنجره بیرون اورده بود و به من خیره نگاه میکرد ... لبخندی بهش زدم... به سمت ماشین رفتم و صورتشو بوسیدم...

دستهاشو دور گردنم حلقه کرد و اهسته زیر گوشم گفت: تی تی جون شب بیا پیش من بمون...

بهش نگاه کردم وگفتم: پرند مشکلی نیست مطمئن باش. همه چیز تموم شد.

پرند اهسته گفت: میدونم تو از کیوان به بابا هیچی نگفتی... اون فال گوش وایستاد وشنید...

دستموگرفت و گفت:اگه تو نبودی منو میکشت...

صورتشو اروم وعمیق بوسیدم... نگران دستهاشو از دور گردنم ازاد کرد و من دوباره به سمت پارسوآ چرخیدم...

-امیدوارم دیگه مشکلی پیش نیاد...

پارسوآ اهسته با لحنی سپاسگزارانه گفت:

منم همینطور... من امروز با تمام وجود ارامشی از شما گرفتم که تا به حال هیچ کس نتونسته بود چنین حسی و بهم القا کنه... من واقعا ازتون ممنونم ... بخاطر همه چیز... بخاطر حضورتون... بخاطر وجود مثمر ثمرتون... بخاطر این همه ارامش و خوبی تون... واقعا نمیدونم دیگه چی باید بگم!

سرمو بالا گرفتم دو کلمه دیگه بگی من غش میکنم!!! پارسوآ لبخندی به من زد و من به سختی نگاهمو روی زمین پهن کردم... کیفمو روی شونه ام مرتب کردم... با دیدن بدنه ی زرد رنگ اتوبوسی که منو تا مقصدم می رسوند خداحافظی تندی کردم و بدون اینکه منتظر تعارف های پارسوآ باشم چادرمو از جلوی پام کمی جمع کردم وتو مشتم گرفتم و به سمت ایستگاه دویدم!

من حق نداشتم فکر کنم... فقط باید خدا رو شکر میکردم که امروز به طرز معجزه اسایی بخیر گذشت.

من نباید تفسیر میکردم... به خیابون وادم ها وشلوغی ها زل زدم و تمام تلاشم براین بود تا جنگی و که خودم با خودم داشتم رو به صلح منطقی فکر نکردن ختم کنم... اما ... اما... اما...!!!

کاش اجازه ی تعبیر داشتم... کاش میشد پارسوآ هم در طبقه ی انسان های تفسیر کننده ی ذهن من قرار بگیره... من راجع بهش فکر کنم... نظر بدم... نقدش کنم ... ازش تعریف کنم و از تک تک حرکاتش برداشت کنم... یه برداشت ازاد... کاش میتونستم سکانس به سکانس نگاه ها و لبخند ها و خیرگی هایی که اسمشو هیزی نمیذاشتم رو به حساب یک حس جدید واریز کنم... کاش میشد ... کاش اجازه داشتم...

عقل و منطق و اندیشه و احساسم باهم گلاویز بودند ... صدای متحکم و قاطع پارسوآ تو سرم بود ... و من مقاومت میکردم دربرابر تفسیرات رمانتیک احساسات دخترونه ام!

تلاش میکردم ... ذهن مشغولی هایی که به یه نام عجیب وغریب ختم میشد و پاک میکردم... پشت این اسم پسوند میاوردم و خودمو شماتت میکردم از یگانه خطاب کردنش در ذهنم... خسته بودم...

من لعنتی حق ندارم حرف های کسی و که ازم در عین صراحت خواسته تا تعبیری روشون نداشته باشم و ...!

به خیابون نگاه کن... این همه ادم ... این همه نگاه... اینا رو تا صبح تا بینهایتمین روز دنیا تفسیرکن ... دست از سر این پدر خوب بردار!!! تو حقی نداری ... فقط پارسوآست که از تو ارامش میگیره ... منکر این باش که تو هم... !

با ایستادن اتوبوس توی ایستگاه درهاش نفسی کشیدند وباز شدند ... به سختی از پله ها پایین اومدم کارتکراری حساب کردن با راننده رو انجام دادم... سعی کردم فکر نکنم که باقی پولم و به صورت سکه ای کوچیک طوری به من میده که انگشتهای منو در ثانیه لمس کنه...!

قدم هامو سرعت بخشیدم... سعی کردم بدون خیره شدن بدون نکته سنج بودن بدون تفسیر وتعبیرو تجزیه و تحلیل، بدون نگاه کردن به تیر چراغ برق و درخت کاج و رخت های پهن شده ی خانم مظفری و دیش های اقای شفیعی و حصیر درب و داغون همسایه ی طبقه ی دومش راه برم ... سعی کردم فکر نکنم که عاقبت طفل تیر چراغ برق و درخت کاج چی میشه... سعی کردم فکر نکنم که این بار پریا دختر خانم مظفری کدوم لباس هاشو کثیف کرده ... فکر نکنم که چرا اقای شفیعی یه ماهواره ی مرکزی نمیگیره... باید از همین فکرنکردن به چیزهای کوچیک شروع میکردم تا به بزرگی مثل پارسوآ می رسیدم... !بزرگ؟

چقدر طول کشید تا طلوع این بزرگی و برای خودم بیان کنم؟؟؟

آخ که چقدر توی ذهنم پررنگ بود... چقدر نقش داشت و چه کسی میخواست منکر این باشه که در تمام این ندیدن ها وفکر نکردن ها حضور پررنگش در ذهن من باعث میشد پر باشم ... پر از حرفها و نگاه ها و کلمات و حرکات ... حالا اگر میخواستم به جزییات فکر کنم نمیشد تا وقتی اون بود ... تا وقتی به وضوح باتصویر کاملا رنگی با پخش زنده! ... تا وقتی اون کامل در ذهن من موجود بود دیگه جایی برای جزییات کوچه ی بن بستمون نبود! اگر بود که چه احمقانه بود تفسیر حصیر زوار درفته ی همسایه ی طبقه ی دوم اقای شفیعی درکنار کلمه به کلمه حرفهای پارسوآ... پلک به پلک نگاه پارسوا... و پارسوا... !

ذهن من پر از فکر و دغدغه ی یه پدر بود که از حضور من ارامش میگرفت... و چه حماقتی اگه اعتراف کنم ... همچنین...!...

--------------------------------------------------------------------------------

به پست روانی کننده و کلیدی نزدیک میشویم... این نیستا...

الان میگید یارو چ کج سلیقه است...

اخی ی ی ی ی ی ...

راستی کلی باید صفت جور کنم... واسه اون پستا/صفت برسونید

یعنی ادم سرطان بگیره سرما نخوره... دقت کردید از هشتاد تا مرگ سرماخوردگی بدتره

نه صدا داری نه قیافه داری... عین چی واشرات شل شده... دستمال کاغذی برمیدارم فرهاد(بابامه) فوشم میده میگه منو ورشکست کردی... میگم پدر من سرماخوردم.. اخه پدر خوب... بچه ات سرما خورده... من نمیدونم چرا کل هیکلم و اب بستن ... همش داره از دماغم تخیله میشه...

الان ک دارم فکر میکنم می بینم هر صفحه اشو دوز دارم

اصن پدر خوب و بین شیش تا بچم بیشتر دوس دارم... الهی مادر قربونش بره...

ای فدای تو بشم...

خدا همه رو شفا میده میدونم...

میرا بسه یا بازم بگم؟؟؟

************************************************** *

************************************************** *

با صدای تلفن سعی کردم نمازمو درست بخونم... با این حال ...

سلاممو نسبتا با هول گفتم... نمازم تموم شد و کش چادر نماز سفیدم و شل کردم و در نهایت خم شدم و تلفن وبرداشتم...

سر ظهر بود...

صدای جذاب و خوش صوت اهورا توی مغزم پیچید ...

سلام بلند بالایی کرد و گفت:شناختی؟

-حالا هر دفعه میخوای به روم بیاری؟

خندید وگفت: ای بابا ... دیگه دوستیم دیگه این حرفها رو باهم نداریم. داریم؟

-والله چی بگم... حال شما؟ چه خبرا؟

اهورا: به به چه عجب یه بار شما افتخار دادید حال منو بپرسید؟ داشتی چیکار میکردی؟

-نماز خوندم...

اهورا: چه سر وقت... قبول باشه.

-ممنون.

اهورا: چه نگفتی قبول حق...

-خوشم نمیاد... یه مدلیه ... زیادی شعارانه است!

اهورا: مرسی تفاهم...

تسبیحمو برداشتم وبه لبه ی تخت عزیز تکیه دادم و فکر کردم خدا کنه این پیش خودش به چیزی فکر نکنه... همونطور که من به چیزی از حرف هیچکس فکرنمیکنم. البته جون خودم!

اهورا: راستش غرض از مزاحمت...

-فکر کردم فقط زنگ زدی حالمو بپرسی؟

اهورا خندید وگفت: اون که مخلصتم هستم... هرروز به یاد شماییم...

-امرتون؟

اهورا: دکی ! باز زد جاده رسمی...

-خودت شما شما میکنی؟

اهورا خندید و از خنده اش لبخندی زدم وگفتم: حالا چی هست که فکر میکنی از دست من برمیاد؟

اهورا اهی کشید وگفت: میگما... ولی قول بده نخندی باشه؟

-اکی نمیخندم...

ولی ریز ریز داشتم جلو جلو میخندیدم...

اهورا با حرص گفت: نخند دیگه ای بابا...

بی صدا خنده امو تموم کردم وگفتم: بفرما...

اهورا: راستش من میخوام برای یه خانمی البته به از خانمی شما نباشه... کادو بخرم.

-برای مادرت؟

اهورا: خیر...

-خواهرم که نداری؟

اهورا: نه...

-پس کیه؟

اهورا: نخندی ها...

-بگو کیه؟

اهورا: حالا کی بودنش زیاد مهم نیست... مهم اینه که من نمیدونم چی بخرم؟!

خندیدم وگفتم: بگو کیه چند سالشه چه شکلیه مناسبتش چیه قول میدم کمک کنم...

اهورا: خدا از خواهری کمت نکنه...

این اولین بار بود که اینو میگفت. از حرفش خوشم اومد خدا روشکر که محدوده ی روابطمونو فهمیده بود.

با ذوق گفتم: دوست دخترتونه؟

حس کردم خجالت زده گفت: حالا که نشده ... ولی خوب میخوام مخشو بزنم.

یه لحظه ذهنم رفت سمت اون فامیلش...

با کنجکاوی پرسیدم: اشناست؟

اهورا:تو که نمیشناسیش...

-منظورم از اقوامه؟

اهورا: نه... از همکاراست... یعنی اشنای یه همکاریه... یعنی نمیدونم نسبتش با اون همکاره چیه ولی میدونم دوبله کار میکنه تی تی صدارو باید میدیدی...

-منظورت اینه که بشنوم؟؟؟

اهورا: همون... عالی... ظریف صاف...

وسط حرفش گفتم:بدون برفک... 46 اینچ با وضوح کامل ال ای دی؟

خندید وگفت: تی تی دستمون ننداز....

خندیدم وگفتم:خوب؟

اهورا:هیچی دیگه ... برای شام سه شنبه دعوتش کردم...

-اسمش چیه؟

اهورا: نمیدونم...

خندیدم و گفتم:

-حالا میخوای بهش کادوهم بدی؟

اهورا: ندم؟

-اخه بی مناسبت؟

اهورا ساده گفت: به مناسبت اشنایی...

از حرفش خندیدم وگفتم: حالا قبول کرده؟

-نه...

جفتمون خندیدیم واهورا توضیح داد: حالا میخوام تکلیف کادوشو مشخص کنم بعد ازش بخوام سه شنبه شام وباهم بخوریم...

اصلا سه شنبه رو هم به دختره نگفته بود... بسم الله... این دیگه کیه... تو ذهنش واسه خودش رویا پردازی هم میکنه!

-حالا چرا سه شنبه؟

اهورا:پس چند شنبه؟

-پنج شنبه؟

اهورا: چرا پنج شنبه؟

-پس چند شنبه...

اهورا خندید وگفت:سوژه ام نکن سرجدت...

خندیدم وگفتم:

-خوب این کارا واسه اخر هفته مزه میده...

اهورا خندید وگفت: واردی ها...

-نه جدی میگم...

اهورا:پنج شنبه رادیو ام تا صبح کشیک...

-چه کلاسی هم میاد.... هرکی ندونه فکر میکنه پزشک بیمارستانی!

اهورا خندید وگفت:والله رفتگراهم کشیک دارن...

از حرفش خندیدم و اهورا گفت: بگو من چیکار کنم...

به قیافه اش نمیومد بی تجربه باشه ... ولی به نظرمیومد دختره از اون تیپ ادم هاست اجازه نمیده ادم ها به سمتش برن... اگرم برن جرات ندارن جیک بزنن!

با خنده گفتم: خوب تو دستش گرفتت...

اهورا: می بینی تی تی؟؟؟

-حواستو جمع کن ... دخترا زرنگن...

اهورا با خنده گفت: خدا بهم رحم کنه... خوبه خودتم دختری...

-درحال حاضر فامیل دامادم...

اهورا با سرخوشی خندید وگفت: شنبه وقتت ازاده؟

-حالا ببینم چی میشه...

اهورا: بیا بریم خرید... یا اگه زحمتی نیست خودت برو برای طرف یه چیزی بخر...

-اوه نه خودتم بیا...

اهورا: با کمال میل...

-کلا این جمله رو گفتی که بگم خودتم بیا...

اهورا: جماعتی هستیم واسه خودمون دیگه هم از اخور میخوریم هم از توبره...

این از اون شوخی هاست که من خوشم نمیومد ولی حال خوششو خراب نکردم!

اهورا: خوب تی تی شنبه اکی شد؟ بیام سینما قدس؟

-باشه... شنبه من هشت شب میرسم خونه... اگه بتونم زودتر بیام شیش شیش و نیم باشه...

اهورا:بهم خبرشو بده...

-شما زنگ میزنی خبرشو میگیری...

اهورا: بابا چقدر سر قبضت میاد مگه........

-چه کنیم دیگه ... زندگی خرج داره...

اهورا خندید وگفت: بخدا نمیدونم چی بگم... خودمم موندم با چه رویی بهت زنگ زدم ... ولی اخه دختره تریپ مایه های خودته... بخاطر همین.

-حساب خواهر برادریه دیگه... چه کنیم ... باید سوخت وساخت.

اهوراخندید وگفت: ایشالا عروسیت جبران کنم...

بالاخره رضایت داد قطع کنه خدا روشکر استرس اینو داشتم که مبادا اویزون بشه ... ولی معلوم بود که حد خودشو میدونه... ای ول... براش خوشحال شدم... یه جورایی عین برادرم بود دیگه... یه برادر خوش صدا... و من فکر کردم عروسیم؟؟؟ دوماد کیه؟

ضربه ای به سرم زدم وگفتم: یه وقت فکر نکنی طرف معنی اسمش میشه زاهد ها... هوی بسه فکر نکن... فکر نکن میگمت!!!

خود درگیری هاتو بذار کنار... تعبیر وتفسیر ممنوع!

...................................

با دیدن قامت پارسوآ که به شدت اخم هاش درهم بود سلامی کردم... سری تکون داد و از جلوی درگاه اشپزخونه کنار رفت... گرفته بود. حالا با این اخلاق نازش چطوری بگم من امروز میخوام زود برم خونه؟؟؟ کیفمو روی اپن گذاشتم...

میز صبحونه رو چیدم ... جو خونه سنگین بود. دسته گل های دو هزارتومنی ای که سر میدون از یه پسر بچه ی بور افغانی خریده بودم و توی یه گلدون خالی که بلا استفاده روی اپن قد علم کرده بود گذاشتم، البته ابتدا پر ابش کردم بعد شاخه شاخه های رزها به نسبت تر وتازه در عینی پلاسیده رو داخلش قرار دادم.

بوی نداشته اش رو در ذهنم متوهم شدم!!!

با صدای داد پدر خوب ابروهامو با تعجب بالا دادم.

پارسوآ با کلامی که پر از حرص بود داد زد: پرند مردی؟ اماده شو مدرسه ات...

و به طبقه ی بالا رفت. مضطرب از اشپزخونه بیرون اومدم... باز چی شده بود؟ حین بالا رفتن از پله ها به پارسوآ برخوردم... بدون نگاه کردن به من از کنارم گذشت و باقی پله ها رو به تندی پایین رفت.

تقه ای به در زدم منتظر پاسخ پرند نشدم... در و باز کردم.

پرند روی تختش نشسته بود...

به ارومی جلو رفتم و اهسته گفتم: پرند؟

سرشو بالا گرفت... به کبودی های دیروزش یه کبودی عمیق که دور چشمش و احاطه کرده بود اضافه شده بود.

لبمو گزیدم و پرند اهسته سلام کرد.

پیراهنشو بالا داد وگفت: کمکم میکنی لباسمو ببندم!

به کمر پر از خط و خطوط کبودش نگاه کردم...

پرند اهسته گفت: یه جوری ببند دردم نگیره... خودم نمیتونم!

حس کردم دارم خفه میشم... این زخم ها وکبودی ها بیشتر بود ... بیشتر از پنج شنبه ی طوفانی بود... اون ها باید تا این شنبه کمرنگ تر میشدند نه بیشتر!

پیراهن پرند و پایین کشیدم و رو بهش گفتم: چی شده؟

پرند سرشو پایین انداخت وگفت: با این قیافه برم مدرسه به بچه ها چی بگم؟

تو چشمهام نگاه کرد وگفت: من فکر کردم بهشون بگم تصادف کردم ... اما تو همش میگی من خیلی دروغ میگم ... ولی دیگه نمیتونم بگم پارسوآ منو زده...

توی دلم خودمو لعنت کردم... صدای کوبیده شدن در پارکینگ جفتمونو از جا پروند.

دست پرند و گرفتمو به سمت خودم کشیدمش... اروم روی زانوم نشوندمش... دستهامو روی شونه هاش گذاشتم وبا ملایمت به خودم فشارش دادم.

اروم می لرزید و گریه میکرد.

خودمم بغض کرده بودم... محکم منو بغل کرده بود و من سعی میکردم طوری دستهامو روی کمر و پشتش بذارم که با زخم ها و کبودی هاش برخوردی نکنه! در عمرم یه دختر سیزده ساله که از پدرش کتک خورده بود وبغل نکرده بودم... سخت بود ... حس میکردم خودم هم تنم درد میکنه!

اشک چشمهامو میسوزند ... صدای نفس های گریه دار پرند هم بیشتر بغضمو تشدید میکرد.

اجازه دادم کمی خودشو سبک کنه... شاید یه سبکی پنج دقیقه ای.

به ارومی زیر گوشش زمزمه کردم: بریم پایین صبحونه بخوریم...؟

پرند چیزی نگفت.

به سختی گفتم:نمیخواستم اینطوری بشه پرند ....

پرند فین فینی کرد وگفت:میدونم... اگه میخواستی نمیومدی جلو که پارسوا منو نزنه... تازه خودتم کتک بخوری...

نفس راحتی کشیدم پس رابطمون سرجاش بود!

پرند به من نگاه کرد و من اشکهای روی صورت کبودشو اروم پاک کردم و پرند گفت: خیلی وقت بود که تو بغل کسی اینطوری ننشسته بودم...

لبخندی زدم وگفتم: بهت مزه داد؟

پرند هم متقابلا لبخندی زد وگفت: خیـــــــــــلی.

با تمام اون کبودی ها ذره ای از زیبایی و جذابیت و معصومیتش کم نشده بود.

موهاشو از روی چشمش کنار زدم وگفتم: بریم یه صبحونه ی خوشمزه بخوریم... هوم؟

پرند اشک هاشو پاک کرد و سنفونی فین فینشو تموم کرد واهسته گفت: لباسمو میپوشم میام.

از روی پام بلند شد و من ایستادم... زانوم خارش گرفته بود خم شدم وزانومو خاروندم وپرند با خنده گفت: پات درد گرفت؟

خندیدم وگفتم: نه زانوم میخارید...

پرند با خنده گفت: چاخان نکن... خوب پات درد گرفته بود زودتر میگفتی بلند شم!

در حالی که لبخند میزدم گفتم: باور کن درد نگرفت.

پرند: اخه یکی نیست به من بگه خرس گنده طرف از تو کوچیکتره میشینی رو پاش خرد میشه...

با صدای بلند زدم زیر خنده و پرند خندید و گفتم: من از تو کوچیکترم؟

پرند :ایناها هیکلت از من لاغرتره...

-تو استخون بندیت درشته... تازه هنوز هم قد هم نیستیم... نگاه تو ده سانت از من کوتاه تری...

پرند چینی به بینیش انداخت وگفت:هیچم اینطوری نیست...

کنارش جلوی اینه ایستادم و پرند دست راستشو بالا اورد و منم دست راستمو بلند کردم... داشتیم قد میگرفتیم... دستش تا مچ دستم می رسید.

با خنده گفتم: دیدی خانم؟

پرند راضی نشد وگفت: خوب تو دستهات بلندتره... بیا جلو اینه...

جلوی اینه ایستادیم... کنار هم... سر پرند تا سر شونه ی من میرسید... اما پرند کشیده و خوش اندام بود. لبخندی زدم و ابروهامو بالا دادم و گفتم: حال کردی خانم...

پرند دماغشو بالا داد وگفت: من قدم بلند میشه...

با خنده گفتم: حالا تا اون موقع!

پرند مانتوشو برداشت و گفتم: امروز برنامه اتون چیه؟

پرند استین مانتوشو که برعکس بود ودرست میکرد در همون حال گفت: زنگ اول دینی، زنگ دوم علوم ، زنگ سوم هنر و زنگ چهارم هم پرورشی...

-چه برنامه ات سبکه...

پرند: اره .. هیچکدومشون کاری ندارن...

داشت استینشو می پوشید که گفتم: پرند امروز مدرسه نرو...

چشمهاش برقی زد وگفت: راست میگی تی تی جون؟

-اره...

پرند با نگرانی گفت: بابام...

-من باهاش صحبت میکنم... تو حالت هم زیاد خوب نیست... دکترم میرفتی بهت دو سه روز استراحت میداد!

پرند لبخندی زد وگفت: خیلی چاکرتم تی تی جون...

=============================

خندیدم وگفتم: بدو بیا بریم صبحونه بخوریم.

وخودم زودتر از اتاقش خارج شدم باید به اشپزخونه میرفتم تا کتری وچای و اماده میکردم... باید میفهمیدم جمعه چه بلایی سر پرند اومده بود.

با هم مشغول صرف صبحونه شدیم...

بعد هم قرار شد من برم سرکوچه و کمی خرت و پرت بخرم تا با هم بشینیم یه فیلمی که قرار بود ماهواره پخش کنه رو ببینیم...

کلی چیپس و پفک وماست موسیر و بستنی خریدم وبرگشتم... پرند با لبخند گفت: اخ جون... ماست موسیر...

جفتمون روی زمین نشستیم درست رو به روی تلویزیون. یه فیلم ترسناک و لوس امریکایی با زیر نویس فارسی بود... چون روی یه علامتی نوشته بود بالای دوازده سال پس پرند میتونست ببینه... اما من خیلی موافق نبودم ترجیح میدادم یه دوتا ، شو ببینم ... اما دلم نمیخواست پرند وناراحت کنم به اندازه ی کافی روزهاش بهش زهر شده بود!

بخصوص که تا دختر وپسر نقش اصلی از یه حدی بیشتر بهم نزدیک میشدن شبکه به صورت خود جوشی عوض میشد و من تا بیست میشمردم و بعد شبکه به صورت خودجوش تری به همون فیلم برمیگشت پرند هم کلی غر میزد ولی باعث خندمون هم میشد...

گاهی باخودم میگفتم میخوام خودمو گول بزنم یا پرند و...!

بعد از تماشای فیلم پرند ته مونده ی پفک و با سر انگشت اشاره لیس میزد.

نفس عمیقی کشیدم وگفتم: میخوای راجع به پنج شنبه حرف بزنیم؟

پرند با تعجب گفت:راجع به چیش؟

-نمیدونم... هرچی...

پرند با لاقیدی شونه هاشو بالا انداخت و گفت: برام مهم نیست...

نفس عمیقی کشیدم... اینم از سادگی و بیخیالیش بود... نمیدونم هر دختر دیگه ای تو شرایط پرند قرار میگرفت چه حس و حالی میتونست داشته باشه؟

این برمیگشت به نداشتن درکش از بی اعتمادی...

با توجه به سن و سالش و با توجه به هم سن و سالانش پرند هنوز تو یه سادگی و بچگی دست و پا میزد... و سعی میکرد خودشو با چیزهایی بزرگ جلوه بده که...

سرمو تکون دادم ...

به پیانوش اشاره کردم و

لبخندی زدم وگفتم:پرند دوست داری پیانو بزنی؟

لبهاشو برچید وگفت: حالم از هرچی موسیقی و سازه بهم میخوره...

باتعجب گفتم:واقعا؟

پرند: اره... همشون و به اصرار پارسوآ یاد میگیرم ... تازه هیچی هم یاد نمیگیرم!

-تو چی دوست داری؟

چشمهاش برقی زد وگفت: رباتیک... من عاشق کلاسای رباتیکم.

-شوخی میکنی...

پرند: ولی پارسوآ میگه باید برم تجربی اما من فنی و دوست دارم... الکترونیک... خواهر یکی از دوستام هنرستان فنی میخونه برای اتاقش یه گیت درست کرده...

با تعجب گفتم: جدی؟؟؟

پرند با ذوق برام از روباتیک والکترونیک میگفت . اطلاعاتش تکمیل بود ازبازار کار و شغل یابیش و حقوقش و کارایی هاش چنان حرفه ای وتخصصی حرف میزد که کفم بریده بود... خیلی برام جالب بود که هدفشو مشخص کرده بود و تو دبیرستان نمیخواست پرپربزنه برای انتخاب رشته هرچند این وسط مخالفت پارسوآ رو حس میکردم ومیذاشتم به حساب علاقه ی پدرانه اش که دوست داشت دخترش دکتر یا مهندس بشه!!!

بعد از بحثمون که فقط من شنونده بودم... و اون از حرف زدن کف کرده بود ...

بهش نگاه کردم وگفتم: پرند؟

پرند:بله؟

دیگه نمیتونستم منتظر باشم باید خودم می پرسیدم.

-پنج شنبه که برگشتید اتفاقی که نیفتاد افتاد؟

پرند سرشو پایین انداخت وگفت: دیروز...

-دیروز چی؟

پرند سرشو پایین انداخت وگفت: دیروز...

-دیروز چی؟

پرند سرشو بالا گرفت وگفت: دیروز پارسوآ فهمید که یه ماهه کیوان جای باباش به من درس میده...

مات به پرند نگاه کردم وپرند توضیح داد: اقای زمردی قبل عید زنگ زده بود وپیغام گذاشته بود اگه بابا دوست داشت از بعد عید بعد مسافرتم کیوان بیاد بهم درس بده... من قرار نبود بعد عید برگردم ایران ... ولی دیگه نشد ... دوست نداشتم اونجا پیش داییم باشم... اخه میدونی تی تی جون داییم خیلی بداخلاقه خیلی هم بهم گیر میده... فکر کن اونجا که همه بی حجابن اون به من گیر میداد ... نه که حجاب داشته باشما میگفت باید ساده بگردم اینقدر بکن نکن میکرد تازه هم باید مدرسه فارسی میرفتم هم مدرسه ی کانادا و کلی برنامه ی چرت وپرت... بعد بابا هم که همش یه جورایی هی میگفت بیا نه که مستقیم بگه ها اما من میفهمیدم که میخواد من بگردم و که دیگه تهش بیخیال شدم ... پسرداییامم همش منو مسخره میکردن ... منم برای همین برگشتم ... وگرنه بابا میخواست کارای مدرسه امو درست کنه و بقیه ی درسمو اونجا بخونم...

-خوب؟

پرند نفس عمیقی کشید وگفت: اقای زمردی قبل عید فقط یه پیغام گذاشته بود که من اونو پاک کردم... بعد عید که برگشتم اخر هفته ها قبل اینکه تو بیای من خونه تنها بودم دیگه پارسوآ میگفت اقا زمردی جای بابابزرگته و کلی بهش اعتماد داشت اونم کاری به کارم نداشت ولی اون روزی ... کیوان اومد خونمون... منم به پارسوآ هیچی نگفتم... کیانا همش میگفت اگه به بابات بگی دیگه نمیذاره کیوان بیاد پیشت ... بابا هم که اصلا نمیدونست اقای زمردی پسرشو جای خودش میفرسته اینه که نفهمید...

لبمو گزیدم پس بار اولش نبود با یه پسر تنها زیر یه سقف...

اروم زمزمه کردم: حالا بابات چطوری فهمید؟

پرند: کیانا زنگ زد تا باهم صحبت کنیم... من خواستم بگم نمیتونم حرف بزنم اما ترسیدم پارسوآ شک کنه ... گوشی و که گرفتم کیوان پشت خط بود.همیشه وقتی میخواست با من حرف بزنه کیانا اول صحبت میکرد بعد که صدای منو میشنید میداد به کیوان .... دیگه بدتر شده بود نمیتونستم حرف بزنم... کیوانم همش قربون صدقه ام میرفت اخه من از دستش ناراحت بودم بخاطر همین زنگ زده بود باهام اشتی کنه...

پارسوآ هم گوشی اتاقشو برداشته بودو همه چیز وشنید...

به اینجای کلامش که رسید بغض کرد و با چشمهای پر اشک گفت: وقتی بهش گفتم تو میدونستی که کیوان پنج شنبه ها میاد خیلی عصبانی شده بود... یعنی من فکر نمیکردم تو خدایی به قولت عمل کرده باشی و هیچی به بابا نگفته باشی ... من خودم خودمو لو دادم و مجبوری همه چیز از اول بهش گفتم ازا ومدن کیوان و دوستیمون و تولدش که رفتیم.... تمام جمعه همش دعوام کرد... اهی کشید وگفت: ولی خیلی خوشحال شدم که تو به بابا هیچی نگفته بودی... باورم نمیشد که سر قولت بمونی تی تی جون!

یه نفس راحت کشیدم... پس پارسوآ اینو هم میدونست. خیالم راحت شد. استرس داشتم اینو باید چطور بهش بگم! حالا پرند کار منو راحت کرده بود.

پس این وابستگی فقط یه مدت کوتاه بود و مدت زیادی نبود که از اشنایی کیوان وپرند میگذشت با حرفهای پرند هم حس ان چنانی بهش نداشت فقط جلب توجه جلوی اونو میپسندید و کمبود ناز و نوازشهاشو در لمس کیوان میدید و میخواست اینطوری جبران کنه...!

دست پرند وگرفتم وگفتم:بابات دوست داره پرند... خیلی...

پرند اخمی کرد و گفت: ولی من دیگه دوستش ندارم...

-ببین پرند قبول کن کار اشتباهی کردی...

پرند اشکهاشو پاک کرد وگفت:اون فقط منو میزد... تو که بودی زیاد منو نزد اما تمام جمعه منو زد... هیچ وقت منو اینطوری نمیزد.

سر پرند وروی سینه ام گذاشتم وگفتم: پرند جان... من میدونم تو الان از دست پدرت ناراحتی ... ولی قبول کن تو هم اشتباهات بزرگی کردی... تو باید سعی کنی همه چیز وبین خودتو کیوان تموم کنی... تو هنوز خیلی برات زوده... ببین بابات نزدیک بود سکته کنه... پنج شنبه که من دیدم چه حال وروزی داشت... خودتم نگرانش بودی مگه نه؟

پرند خودشو بیشتر بهم فشرد و اروم گفتم: میدونم ازش دلخوری ولی اون حق داشت عصبی بشه ... میدونم نباید روت دست بلند میکرد ولی اگه تو از دار دنیا فقط یه دختر داشتی ... بعد دخترت بهت دروغ میگفت و می پیچوندت چه حسی بهت دست میداد؟

پرند خفه گفت: با کمربند به جونش نمیفتادم...

-پرند بابات خیلی زود جوشه... تو که اینو میدونی...

پرند جوابمو نداد و اهسته گفتم: حالا گریه نکن... منم اشتی تون میدم... باشه؟

پرند جوابمو نداد.

دوباره تکرار کردم وگفتم:باشه؟

پرند اروم گفت:خوب...

روی موهاشو بوسیدم و دوباره خودشو تو بغلم جا داد و گفت : خیلی خوبه که هستی تی تی جون... خیلی خوبه.... کاش همیشه بمونی...

لبمو گزیدم و فکرکردم بمونم؟؟؟ به سختی جمله اشو از ذهنم پاک کردم وبه خودم بیشتر فشارش دادم...

میتونستم بفهمم که چقدر ارومش میکنم... و ارامشی که خودم ازش میگرفتم... نمیدونستم چه حس غریبی بود اما من از پرند وپدرش بیشتر از هرکسی ارامش میگرفتم... چیزی که سالها در کنار هیچ کس تجربه اش نکرده بودم... بعد از فوت مادرم و فراموشی گرفتن عزیز حالا تو این خونه ی اقای مهندس... کنار دخترش یا با نهایت صداقت در بیان اعتراف این که در کنار خودش ... من اروم بودم... فکرم باز بود... راحت نفس میکشیدم... استرس نداشتم... یه جورایی حس مطلق راحتی زیرپوستی داشتم...

پرند و از خودم جدا کردم و گفتم: چیپس فقط سرکه...

پرند خندید وگفت: ولی من پیاز وجعفری دوست دارم...

اخم کردم وگفتم: کج سلیقه!

پرند با خنده گفت: پارسوآ هم سرکه دوست داره...

اوه مرسی تفاهم!

دستمو به سمت نایلون هله هوله ها کشیدم وگفتم: خوبه از هر دو نوعش گرفتم...

با سرو صدا وخنده حین تماشای یه سریال که پرند تماشاش میکرد و برای منم تعریف میکرد ومن به جرات میگم هیچی از کلیت سریال نفهمیدم

ولی هله هوله خوردن من به اشپزخونه رفتم تا نهار درست کنم.

میخواستم فسنجون درست کنم... پارسوآ هم بشدت اعصابش خرد بود ... یعنی با تمام عشق وعلاقه به تنها دخترش مطمئن بودم الان توی شرکتش به هیچ کاریش نمیتونه رسیدگی کنه... پس وقتی میومد خونه احتیاج به یه محیط اروم و ریلکس داشت. باید باهاش صحبت میکردم و راجع به پرند بیشتر روشنش میکردم...

باز تمام هنرم و در اشپزی به خرج دادم... سوپ و سالاد و ترشی ای که خریده بودم وزیتون... میزو همراه پرند چیدیم...

دوست داشتم بورانی درست کنم اما کو اسفناج؟ به ماست و خیار که خیلی پرملات بود و روشو با ادویه و کیشمیش تزیین کردم رضایت دادم...

هرکاری میکردم پرند کلی به به و چه چه میکرد.

اعتماد به نفس من وبالا می برد...

با صدای چرخش کلید خودمو مرتب کردم... پرند مثلا خودشو سرگرم پسته کرده بود . ساعت یک بود و پارسوآ خیلی زود به خونه اومده بود هرچند من همه چیزو اماده کرده بودم انگار به دلم افتاده بود قرار ه زود بیاد.

پارسوآ با تعجب رو به پرند گفت: تو کی اومدی خونه؟

پرند با نگرانی به من نگاه کرد و پارسوآدر وبست وجلو رفتم وگفتم:سلام مهندس... خسته نباشید.

با اخم برام سری تکون داد و دوباره رو به پرند گفت:بهت میگم چرا الان خونه ای؟ مگه یک وچهل وپنج دقیقه تعطیل نمیشی؟

پرند خواست حرفی بزنه که دوباره خودمو دخالت دادم وگفتم:مهندس بهتره بعد از صرف نهارصحبت کنیم...

پارسوآ با تشر به من گفت: میشه خواهش کنم شما دخالت نکنید... من دارم با دخترم صحبت میکنم!

--------------------------------------------------------------------------------

مات به پارسوآ نگاه کردم و پارسوآ شمرده شمرده گفت:پرند ... مگه با تو نیستم؟ یه حرف و چند بار میزنن؟

پرند باترس به جون مفصل انگشت هاش افتاد و من تند گفتم: مهندس پرند امروز مدرسه نرفته...

پارسوآ چشمهاشو گرد کرد و کیفشو روی زمین پرت کرد وگفت: پرند خیلی غلط کرده... با اجازه ی کی نرفته؟

قبل از اینکه پارسوآ به سمت پرند بره جلوش ایستادم و گفتم: من ...

پارسو آ نگاهشو از پرند به من دوخت وبا اخمی که منو میترسوند گفت: شما به چه حقی به خودتون اجازه دادید که چنین تصمیمی بگیرید؟

با تعجب از این سوال و این رفتارش نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم به خودم مسلط باشم وبا خونسردی گفتم: پرند اصلا حالش خوب نبود . نمیتونست مدرسه بره... چطوری می خواست درس یاد بگیره؟

پارسوآ دست به کمر ایستاد و چشمهاشو باریک کرد وگفت: حالا شما کارتون به اینجا رسیده که تا این حد تو مسائل من و دخترم دخالت کنید...

مبهوت گفتم:مهندس فکر کنم این اجازه رو شما به من داده بودید...

پارسوآ با اخم رو به پرند داد زد: تو برو تو اتاقت... و رو به من گفت: من باید تکلیفمو باشما روشن کنم...

و به سمت اتاقی که به من داده بود راه افتاد.

من هم مات ومتحیر بدون اینکه بفهمم موضوع چیه یا حتی حدسی درموردش داشته باشم پشت سرش راه افتادم ... پرند جلوی اتاق دستمو گرفت و اروم گفتم: برو زیر گازو خاموش کن...

و وارد اتاق شدم. درو بستم...

پارسوآ وسط اتاق ایستاده بود ... پاکت سیگارشو دراورد و یکی و گوشه ی لبش گذاشت و تق تق فندک و یه نور کم سوی نارنجی و دودی که در مدت زمان کمی دور تا دور صورت پارسوآ رو فرا گرفت.

با نگاهی سراسر اتاق و از نظر گذروند وگفت: خوبه به هیچ جای خونه هم رحم نکردید...

با دست به دکور اتاق که من جای میز وتخت وعوض کرده بودم اشاره کرد.

اونقدر بهت زده بودم که درجوابش چیزی نگم...

پارسوآ چند پک محکم کشید ودودشوتو صورتم خالی کرد.

با تحکمی که توی صداش موج میزد گفت: بهتره خیلی زود وسیله هاتونو جمع کنید وتشریف ببرید...

هنوز از شوک حرفش بیرون نیومده بودم که دست توی جیبش کرد وپاکتی و روی میز گذاشت وگفت: اینم حساب کتابتون.

============

--------------------------------------------------------------------------------

داشت از کنارم رد میشد که به سختی زمزمه کردم : میتونم بپرسم چرا؟

بدون اینکه بهم نگاه کنه ... دستشو روی سینه بالا اورد سرشو خم کرد بند ساعت چرم مشکیشو که باز شده بود و بست و گفت: دیگه بهتون احتیاجی نیست.

آهمو خفه کردم ... این یه شوخی نبود... لحنش بوی جدیت میداد.

با تته پته پرسیدم:

-ظرف یه روز به این نتیجه رسیدید؟

پارسوآ با اخم گفت: باید براتون توضیح بدم؟

-فکر کنم حق اینو داشته باشم که بدونم یه دفعه چه چیزی باعث شده که ...

با حرص میون کلامم اومد وگفت: البته... براتون توضیح میدم... من به شما اعتماد کرده بودم...

با بغض خفه ای که باعث لرزش صدام میشد گفتم: من از این اعتماد سواستفاده نکردم... اگه بخاطر مدرسه نرفتن پرنده که من...

باز وسط حرفم پرید وگفت: فقط همین؟ فکر کردید فقط همینه؟؟؟ این پیش پا افتاده ترینشه... من دخترمو به شما سپردم چون فکر کردم شما قابل اطمینان هستید ... نمیدونستم که تمام پنهان کاری های دختر منو ماست مالی میکنید. نمیدونستم که تمام این مدت شمایید که دارید بهش خط میدید ... چطوری دروغ بگه... با چه بهونه ای کارهاشو پیش ببره... تمام کارهاشو شما لاپوشونی کردید ... و ابروهاشو بالا داد و گفت: واقعاهم در گول زدن من تبحر داشتید...

لبمو گزیدم ... سعی کردم خونسردیمو حفظ کنم با لحن قاطع و محکمی گفتم: شما دارید اشتباه میکنید...

پارسوآ پوزخندی زد وگفت: کسی که سر تا پا از اشتباهه نمیتونه چنین قضاوتی کنه!

کم کم داشتم عصبانی میشدم... سعی کردم اروم نفس بکشم...

پارسوآ با نهایت عصبانیت گفت: شما در ظاهریک میش واقعا نقش خوبی وایفا کردید بهتون پیشنهاد میکنم تئاتر و حتما دنبال کنید !

-مراقب حرف زدنتون باشید. شما حق نداریدبا من اینطوری صحبت کنید!

پارسوآ با خنده ی تمسخرامیزی گفت: من حق دارم با هرکس هرجور که دلم بخواد صحبت کنم...

سرمو پایین انداختمو اهسته گفتم: شما الان عصبانی هستید...

با صدای بلندی گفت: خیر... عصبی نیستم... ولی این سوسه اومدن شما داره عصبیم میکنه... من از چونه زدن متنفرم پس لطفا وسایلتونو جمع کنید... دارم محترمانه خواهش میکنم از اینجا برید... دیگه به شما نیازی نیست... از وقتی تشریف اوردید زندگی منو و دخترمو بهم زدید!!!

-ولی مهندس...

با پوزخند حقیرانه ای گفت: اینجورموقع ها جنس شما چی میگن؟ لا اله الا الله... شما از اعتماد و احترام من درکمال بی شرمی سو استفاده کردید ... تمام مدت با این ظاهر گول زنکتون روی خریت دختر من سرپوش گذاشتید... ابروهاشو گره زد و بهم خیره شد وگفت:فقط نمیفهمم چی به شما می رسید؟

دستهامو مشت کردم... ناخن هامو توی کف دستم فرو میکردم... لبمو گزیدم گلوی خشک شده امو با اب دهنم تر کرد... سرمو پایین انداخته بود... مسیر دیدم جوراب های سیاه پارسوآ بود...!

نفسم تو سینه حبس شده بود ... نمیتونستم منکر این باشم که یه لحظه حس کردم تلخ ترین وضعیتی بود که در تمام عمرم داشتم تجربه میکردم... با غیظی که توی کلامم رخنه کرده بود زمزمه کردم: من نمیدونم مرتکب چه اشتباهی شدم.

پارسوآ: البته ... بایدم ندونید...

نفسمو رها کردم وگفتم: ولی حق دارم بدونم...

پارسوآ با دندون های کلید شده و صورتی منقبض گفت: اشتباه بزرگتر از این که به من نگفتید استاد موسیقی دختر من دوست پسرشه... بزرگتر از اینکه باهاش به تولد رفتید... تنهاش گذاشتید و به شرکت اومدید تا اون دو تا با هم راحت باشن؟ کافیه یا بازم بگم؟ شما در قالب ظاهر معصومانه اتون ... پوفی کشید وگفت: واقعا بازیگر قابلی هستید... نمیدونم هدفتون چی بود... پول ... پرستار مفت... یا هرچیز دیگه... خوب به نصفش که رسیدید... مبلغ قابل توجهی بهتون دادم... وخدا رو شکر میکنم که زود فهمیدم شما چه موجود پست وگرگ صفتی هستید... وگرنه معلوم نبود چه بلایی سر دختر من میومد!

اشک چشمهامو می سوزوند...

==================

پست سوم ...

--------------------------------------------------------------------------------

دلم نمیخواست جلوش گریه کنم... از پشت اشکم تار میدیدمش... نذار شخصیت بزرگی که ازت برای خودم ساختم اینقدر ساده پودر بشه... نکن... با قضاوت رو راست من این کار ونکن...

خواهش میکنم.

در ادامه گفت: البته مقصر اصلی منم... گول ظاهر مثلا ساده و پاکتونو خوردم... وگرنه تو این دوره کی محض رضای خدا موش میگیره... بخاطر پول وثروتم پا پیش گذاشتید... بوی یه تجرد پر پول به مشامتون خورده بود که سعی کردید خوب تو مشتتون بگیریدش و بازیش بدید؟ درست نمیگم؟؟؟ حقا که ...

میون حرفش با صدای خفه ای گفتم: من گرگ صفتم؟؟؟ من بخاطر پول اینجام؟ من از هفت صبح از اون سر شهر مادربزرگ مریضم و ول نمیکردم بیام ... بی ریا برای شما پای گاز بایستم... خونتونو مرتب کنم... حواسم به دخترتون باشه... این خیلی بی انصافیه که شما بعد دیدن کار من...

با کف دست اشکهامو که دیگه اختیارش دست خودم نبود وپاک کردم و پارسوآ ته مونده ی سیگارشو روی میز خاموش کردو گفت: تموم شد؟ خوش اومدید...

سرمو پایین انداختم...

به سختی داشتم هق هقمو کنترل میکردم...

به ارومی به سمت ساکم که پایین تخت بود رفتم و زیر نگاه سنگینش خم شدم ،دیگه توان ایستادن برام نمونده بود رو زانوهام نشستم وسعی کردم به خودم مسلط باشم... وسایلمو که شامل دو تا کتاب وجانمازم بود و چند وسیله ی بهداشتی کرم و غیره ... جمع کردم.

ازرو زانو هام به سختی بلند شدم... پارسوآ هنوز بهم نگاه میکرد.

جلوی دید سنگین و پر حرصش سر به زیر با صدای خفه ای گفتم: من میخواستم از همون روز اول کارم همه چیزو بهتون بگم... ولی واکنش پری روز شما باعث شد فکر کنم همون میزانی هم که گفتم زیاد بوده...

پارسوآ : میشه لطف کنید زودتر تشریفتونو ببرید... من مختارم هر واکنشی که دلم بخواد بادخترم داشته باشم!

از بغض داشتم خفه میشدم دلم میخواست از شدت گریه و هق هق زار بزنم... ولی سعی میکردم خودمو کنترل کنم.

ساکمو روی شونه ام انداختم و داشتم از اتاق خارج میشدم که ایستادم. باز یه حرکت و یه فکر آنی که به سمتم هجوم اورده بود و مطمئن بودم اگر انجامش نمیدادم پشیمون میشدم و اگر انجامش میدادم باز هم ندامت به سراغم میومد...

هق هقمو ساکت کردم و به سختی به سمتش چرخیدم ... نگاهش کردم...

به راحتی چشمامو به زمین دوختم دیگه برام کار سختی نبود... دیگه احترامی برام نذاشته بود که بخاطرش نگاه نکردن به چشمهاش سخت باشه... دیگه هیچی از خودش برام نذاشته بود...

با صدای گرفته و لحن قاطی شمرده گفتم: ولی بهتره حقمو بگیرم بعد برم!

پارسوآ پوزخندی زد وگفت: واقعا خیلی پررویی... پاکت وبه سمتم گرفت ...

پاکت و از دستش کشیدم... سه چهار تا تراول توش بهم از روی تمسخر چشمک میزدن... با حرص از توی پاکت درشون اوردمو توی صورت پارسوآ کوبیدم ودر کمال بهت و حیرتش از حرکتم با صدای خش داری تمام حرفهایی که مدتها توی دلم تلنبار شده بود و حالا سرزیر میشدن ،گفتم: حق شخصیتمو...!!! شما به من توهین کردید ... الفاظی وبهم نسبت دادید که لایق خودتونه... من سعی کردم برای دخترتون یه دوست باشم ... که درد و دلهاشو بهم بگه... ولی شما براش چی بودید؟ یه پدری که جز خوش گذرونی و کارش به هیچ چیز دیگه فکر نمیکنه... اگر دختر شما سعی میکنه با یه غیر همجنسش رابطه برقرار کنه بخاطر ارتباط های شماست ... چون الگوش شما بودید... اگر دختر شما محتاج محبت و نوازش یه پسر دیگه است بخاطر اینه که پدرش هیچ توجهی بهش نداره... دخترشما ، شما رو دیده که به خودش اجازه میده... دروغ بگه... اونقدر حواستون نیست که متوجه نمیشید مدت هاست که استاد موسیقیش دوست پسرشه... شمایید که تنش های نوجوونی دخترتونو درک نمیکنید... حتی اونو اندازه ی سیزده سال نمیشناسیدش...

میون حرفم پرید و با عصبانیت گفت: برای من دایه ی مهربان تر از مادر نشید! من دخترمو میشناسم...

با پوزخند گفتم:واقعا؟ اگه میشناسید و به علایقش اشراف دارید پس لابد میدونید که از موسیقی بیزاره... لابد میدونید که از تنهایی و نداشتن یه دوست و غمخوار درد ودل هاشو پیش کاربرهای مجازی می بره... اگه میدونید پس باید میدونستید که دخترتون با پسری رابطه ی دوستی داره... شما اصلا اونو نمی بینید ... چون خودخواهید و جز خودتون برای کس دیگه ای ارزش قائل نیستید.... برای ارضای خواسته های غریزیتون پشت بهونه ی اقامت پنهان میشید ... ازدواج میکنید اما برای رضایت خاطر دخترتون از دوستی حرف میزنید چون فکر میکنید رابطه ی دوستی صحیح تراز عقد شرعیه ... پس باید برای دخترتون هم صحیح باشه... شما از عقد و شرعیات براش نمیگید و فقط از عنوان دوستی حرف میزنید... دوستی ای که به اتاق خواب مشرف به اتاق دخترتون ختم میشه... پس چرا باید پرند و کتک میزدید؟؟؟ از خودتون پرسیدید که شمایید که بهش یاد دادید دوست میتونه ببوسه... میتونه نوازش کنه... پس اگر پرند حامله میشد اصلا اشکالی نداشت چون هرچه از دوست رسد نیکوست!

پارسوآ با عصبانیت بلند سرم داد زد: بسه دیگه ...

-چرا؟ چون شنیدن حقیقت اینقدر تلخه؟ چون تازه الان دارید پی به این می برید که بین خودتون و دخترتون یه مرز وجود داره... مرزی که پرند به خودش اجازه نمیده ازش بگذره.... دختر شما بزرگ شده... سیزده سالشه... اندام هاش بزرگ شدن... حالا یه دختر جوون و جذابه که با کمی لوندی میتونه هم جنس هایی مثل پدرشو تحریک کنه... دختر شما بزرگ شده بالغ شده... حالااونقدر بزرگ هست که بتونه برای کسی لذت باشه... برای کسی امثال پدرش لذت باشه... اون موقع که شما از دختری با بهونه و بی بهونه در وجهه ی عقد یا دوستی استفاده میکردید باید به این روز هم فکر میکردید که خودتون هم یه دختر دارید... دختری که بالاخره بزرگ شده... میتونه نفس خیلی ها رو ارضا کنه ... میتونه دوست باشه... می تونه ...

دستشو بالا برد... از جام تکون نخوردم... چند نفس عمیق پی در پی کشید... پنجه هاشو مشت کرد و کمی بعد دست معلقشو که با هدف سیلی به صورت من بالا برده بود لای موهای خودش فرو کرد واونها رو کشید...

سرخ شده بود.

نفس هاش تند شده بود... ساکمو روی شونه ام جابه جا کردم... تو اون لحظه یادم نمیومد چی گفتم... اهسته زمزمه کردم: به خودتون بیاید... شما باید برای دخترتون هم پدر می بودید هم مادر... هم دوست هم خواهر هم برادر... بقیه که پیشکش حتی براش پدر هم نبودید... که اگر بودید اینقدر روداشت بیاد به شما بگه بخاطر تغییرات هورمون هاش نباید یه شب تا صبح الکی بیدار باشه... بخاطر رشدش نباید توی خونه لباس گشاد بپوشه... بخاطر تغییراتش نباید خودشو مقصر بدونه... شما براش هیچی نبودید ... هیچی!

دستشو مشت کرد و درحالی که از عصبانیت وحرص کبود شده بود و می لرزید با صدای خش داری داد زد: گمشو از خونه ی من ...

اجازه ندادم حرفشو کامل کنه... زمزمه کردم: مراقب خودتون و دخترتون باشید. خداحافظ.

ختم بازدم پر سر وصداش با بسته شدن در اتاق و نگاه گریون پرند و بغض خاموش من یکی بود!

جلوی چادرمو توی مشتم نگه داشته بودم تا به پاهام نپیچه...

توی ایستگاه نشسته بودم... به گذر یه اتوبوس نگاه کردم... نفس عمیقی کشیدم... بوی گند لجن توی دماغم پیچید... مگه توی بالای شهر جوب هاش کثیف هم میشن؟؟؟

سرم درد میکرد محل این سرگیجه نذاشتم... ساعت نزدیک دو بود...

به رد شدن یه کلاغ نگاه کردم...

چشمهامو به شمشاد های وسط خیابون که دو مسیر واز هم جدا میکرد دوختم...

بعد به چهار راه که بیست قدم اون طرف تر بود...

بعد به دیواره ی ایستگاه...

میثم و علی رضا... یادگاری 28 فروردین 91...

مرگ بر... یک توده ی سیاه ادامه اش رو گرفته بود.

از دیواره ی ایستگاه به پایین اومدم... فلزهایی که روی جوب لجنی و پوشونده بود... سرمو چرخوندم... روی تنه ی درخت بلند قدی یه قلب تراشیده شده بود...

نفسمو فوت کردم. به ابرها خیره شدم... از جنس کومولوس بودن... کلم مانند.... علوم سال سوم راهنمایی بود؟؟؟ نمیدونم... سه نوع ابر داریم سیروس و بارانی و کومولوس... ابرهای سیروس مثل پر میمونن... کومولوس مثل کلم و... بارانی هم باران زا هستن! یکی نیست بگه نه بابا خودت گفتی ابرهای بارانی باران زا هستن؟؟؟

به خیابون خیره شدم... یه ماشین مدل بالا از جلوی چشمم گذشت... یه دویست وشیش سفید پنجاه تا پراید...!!!

پراید بالای شهرو پایین شهر نداره ... همه جا هست.

زنی ازم پرسید: خانم ببخشید...

یاد شعر تی ام افتادم خنده ام گرفت... خانم ببخشید ، چند کیلویی شما

خجالتی وای مامانم اینا

می تونم بکنم درخواست من

آبجیتون چقده حساسن

به مانتوی کرم مدل ترکش نگاه کردم وگفت:ساعت چنده؟

شستم رو بنده... فروشی نیست... هم سن پرند بودم این تیکه رو زیاد میگفتم!

بدون اینکه به ساعت نگاه کنم چون به اندازه ی سه بار نگاه کردن به خیابون از اخرین بار دیدن تایم گذشته بود. پس دقیقه ها هنوز روی همون جایی هستن که بودن!

-دو و چهل وپنج دقیقه...

تشکری کرد و رفت... نفس عمیقی کشیدم... یه پرنده از جلوی چشمم گذشت... فکر کنم گنجشک بود.

یک نوع از پرنده! الان به پرند میگفتم پرنده منو سرو ته میکرد.

به رفتن زن که مانتوی ترک پوشیده بود نگاه کردم.. جوون نبود که فکر کنم میره سر قرارش. عجله نداشت تند تند راه نمی رفت. سرظهر بود ... دلم قار وقور میکرد...

گشنم بود. بوی فسنجونی که خودم درست کرده بودم توی دماغم بود.

کاش دعواشو میذاشت بعد نهار!

والله...

یه پسر جوون از جلوم رد شد... خوشتیپ بود؟ نمیدونم... بهش میخورد بیست و ... اممم... از پارسوآ کوچیکتر بود... اره...

فکر کن اینم یه دختر داشته باشه... وای فکر کن!

سرمو به سمت اسمون گرفتم... چیه؟ چرا اینطوری نگام میکنی؟

زبونم و بیرون اوردم و روی لبهام کشیدم و گفتم: فکر کردی... من عمرا واسه ات برق لب بزنم...

اتوبوسی نگه داشت نگاه کردم... راننده یه نگاهی بهم کرد و بعدانگار که پرسید: خوب سوارشو دیگه... من که سوار نشدم اونم رفت.

چه باحال فقط واسه من نگه داشته بود. اخه هیشکی تو ایستگا ه نبود. هیچکسم از اتوبوس پیاده نشد...

هی کجایین ببینین یه اتوبوس با اون هیبت واسه من ترمز کرد...

این به لیست افتخارات زندگی من اضافه شد...

دوباره سرمو بلند کردم... نور خورشید چشممو میزد...

لبخندی زدم وگفتم: خیلی ضایع است منتظر اتوبوس نیستم؟؟؟ خدا خوب دست ادمو میخونی ها...

پوزخندی زدمو ساکمو رو شونه ام انداختم...

کولمو توی دستم گرفتم و توی پیاده رو راه افتادم... از بوی لجن و یادگاری میثم و علیرضا و اون درخت و مرگ بر... جدا شدم... !

از اون کوچه و اون خونه و پرنده و ...

مردی از رو به رو حین صحبت با موبایلش میومد...

به نظرت بچه داره؟

اره... سه تا... چرا سه تا ؟ پس چند تا؟؟؟ مگه یه مرغ دارمه؟؟؟ میخواستم فردا برای پارسوآ اینا یه زرشک پلو با مرغ درست کنم...!!!

چرا نمیگم پرند ایناااا؟؟؟

خاک برسرت.مرسی...

چرا نمیگی پرند اینا؟؟؟ نمیدونم... تو نمیدونی؟؟؟

یعنی میدونم؟؟؟

دختر جوونی با یه کلاسور مشکی و یه عینک افتابی از رو به رو میومد.

ازدواج نکرده... نچ... بهش نمیاد... تیپش خوب بود... بدک نبود...

ساکمو دست به دست کردم... یه تیرچراغ برق ازمیدون دیدم گذشت... درخت کاجی کنارش نبود... عوضش یه چراغ راهنمایی بهش چشمک میزد... بنظرت تیر برقه دختره؟

اره ... اخه سنگین رنگین وایستاده... شایدم نه... چراغ راهنما دختره ... دخترای امروزن دیگه خودشون چراغ میدن!!!

تیره اصلا حواسش به چراغه نیست... کنارا ون درخته که برگاش مث برگ مو میمونه وایستاده داره به اون نگاه میکنه!

یادته بچه بودی فکر میکردی اینا برگ مو هستن همونا که باهاشون دلمه درست میکنن... اره... وای چه قدر جفنگ بودی... هم سن پرند تو سبزی فروشی بازی میکردی پرند میره فیس بوک بازی!

از خیابون رد شدم...

به خط کشی ها نگاه میکردم... دو به دو عاشق بودن... اون اس ام اسه هست... دو خط موازی هیچ وقت بهم نمیرسن و اینا... بعد تو بینهایت بهم میرسن... اره... باحاله ... اره!

یه چیزی تو چشممه... داری گریه میکنی؟

نه... یه چیزی تو چشممه... دستمو تو چشم میکنم... بوی فسنجون میده! من گشنمه... یادته تو دزد عروسکها میگفت ننه ننه من گشنمه!

پارسوآ فسنجونتو میخوره؟

نه میریزتش دور...

جدی؟

فکر کنم می ریزه دور... اره میریزه دور... مطمئنی؟اره... نه... شایدم خورد... نمیدونم. من دیگه هیچی ازش نمیدونم...!

هوی وسط خیابون گریه نکن...

نه میگم که یه چیزی تو چشممه...

سطل مکانیزه که نیست چشمت... ببین الان به فین فینم میفتی... عیبه!

دماغمو بالا کشیدم... خودم به خودم گفتم: دیدی داری گریه میکنی؟؟؟

اوه عینک بنفش این دختره تو ستون فقراتم بین مهره ی شیش و بشم...!

تخته نرد با طاها بازی میکردی یادته؟

دستمو تو جیبم کردم... بند ساکمو روی شونه ام جابه جا کردم... معلوم نیست چی باخودم برده بودم که اینقدر سنگینه ...

اوه این پسره خشتکش داره ازپاش میفته... عین کیوان!

همش تقصیر اونه که پارسوآ ... فکرمو ادامه ندادم... میدونم...

چرا ناراحتی؟

نباشم... اصلا به جهنم...

اینو از ته دل میگی؟

دوباره به اسمون نگاه کردم... به مغازه ی لوکس فروشی اینه وشمعدون ولوسر... لبمو گزیدم... یه دختر زشت با چشمهای قرمز وسط یه اینه ی طلایی... با یه ساک داغون و یه کوله که زیپش تا وسط باز بود...!

چقدر زشتی تی تی !

نفس عمیقی کشیدم... عروس فرنگی!

داشتم به هق هق میفتادم... یعنی افتادم دیگه...

نفس عمیقی کشیدم... سرم درد میکرد... به این پسره نگاه کن ... تی شرتش خوشگله...

اون دختره مقنعه اش چه طوسی خوشرنگیه... من عاشق مردایی ام که سوئیچ هاشون از جیبشون اویزون باشه! مال پارسوا اویزون نبود اما تو عا...!

نه... چرا... نه ... چرا... نه... باشه نه... ولی چرا!

دیگه از شدت گریه نفس کم اورده بودم...

من گشنمه... فسنجونی که درست کردم و نمیخوره... ! شایدم خورد...

اون غیر قابل پیش بینی ئه... اره... خیلی غیرقابل پیش بینی ئه...

اره... زیادی ... اره... عصبی هم هست... اره... نمازم نمیخونه... اره... قبله ی خونشونو هم نمیدونه... اره... از بادمجونم بدش میاد... اره... اهل مشروبه... اره... ویترین بارشو دیدی؟؟؟ اره...

یه زن شرعی داره که حامله اش کرده... بچه ی اون نبود ... به قول دکتر زیبا اگه بود اینقدر راحت ول نمیکرد!

پس ازش دفاع میکنی... ؟

همش ازم تشکر میکرد میگفت ممنون ممنون ... مرسی بخاطر همه چیز... من بهت اعتماد دارم... اعتماد داشت که زد با لودر ازروت رد شد؟

خوب قضیه ی دخترش بود فکر میکنه من ...

داری ازش دفاع میکنی... نمیدونم... نه... یعنی:

اره دارم ازش دفاع میکنم...!

چرا؟

چون سگ و بخاطر حضور من نجس میدونه ... چون یه ویترین بار مخصوص داره... اما گل گاوزبون نبات دار منو ترجیح میده... چون چیپس سرکه دوست داره... چون از من و حضورم ارامش میگیره ..... چون ازدکور ودستپخت وسلیقه ام خوشش میاد.... چون بهم گفته بود عروس فرنگی چون دخترشو بهم سپرد ... چون بهم اعتماد داره...

بهتره بگی داشت!!!

کاش هنوز داشت...!

نفس عمیقی کشیدم... دارم ازش دفاع میکنم؟

اره خیلی تابلوئه که...

فکر کنم پنج دقیقه دیگه بگی حق داشت با تریلی از رو شخصیتت رد بشه...

تریلی ... کامیون... لودر... تراکتور... حق داشت!

حق داشت لهت کرد؟؟؟

اره...

من ازش پنهان کرده بودم... باید از روز اول بهش میگفتم... من ازاعتمادش سواستفاده کردم... یعنی نکردم پنهان کردم ولی اون این فکر وکرده که من...! خوب عصبانی بود تو عصبانیت که کیت کت و شکلات مرسی پخش نمیکنن؟؟؟ مگه اون دفعه داشت پرند و میزد منو هم نزد... مگه من ناراحت شدم؟؟؟ خوب این دفعه هم عصبانی بود ... زود جوش میاره دیگه... عیب نداره... فسنجونی که درست کردم ومیخوره... من مطمئنم!!!

خاک بر سرت... مرسی!

برات متاسفم... باشه...

چقدر راحت ازش دفاع میکنی...؟

چطور نکنم؟؟؟

چرا نکنم.... مگه قرارمون نبود که حق ندارم حرفهاشو تعبیر کنم؟؟؟ مگه قول وقرار نذاشته بودیم تفسیر نکنم؟؟؟

حرف خوب هاشو نباید راجع بهشون تجزیه و تحلیل کنم ... اما عصبانیتشو بذارم به حساب چی؟؟؟ اگه واقعا به من بی اعتماد بود که همه ی زندگیشو به من نمی سپرد؟ اون همه عتیقه و وسیله ... یه دختر سیزده ساله!

چطور میتونم مقاومت کنم... درمقابل تمام تعریفاتش... اما حالا باید بشینم از پست بودنم در دید اون فکر کنم؟؟؟ چرا از ارامشی که از من میگرفت فکر نکنم؟

مگه قرار نبود حرفهاشو تعبیر نکنم... پس اینم حرفهاش بود دیگه...

تی تی ببین چه به روزت اورده؟

چه به روزم اورده؟؟؟ کم پول کف دستم گذاشت؟ تازه الانم میخواست بهم پول بده... یادته میگفت هرکار میکنم بمونی؟؟؟

اگه قرار به تفسیر بود که قبل تر ازاین ها کلی موضوع برای فکر کردن داشتم...یه چیزی گفت تموم شد رفت...

به همین راحتی... باید بگردم دنبال کار... مگه از اولش قرار نبود دنبال کار باشم؟؟؟

یادته جلوی درمی ایستاد تاتوی پیچ کوچه گم بشی... اون تفسیر نداشت یه پست گفتنش و باید دو ساعت راجع بهش فکرکنم؟ بی انصافی تی تی...

گفت پست ... ظاهر نما... گرگ صفت ... گفته بود عروس فرنگی، ارامش بخش، خوش سلیقه... ببین چه یر به یر... سه به سه...! اون سه تا رو گفت این سه تا رو هم گفته بود... خنثی شد...

پس چرا این همه درگیری؟؟؟

پوزخندی به افکارم زدم...

پدر خوب... مهندس بد!

غیر قابل پیش بینی ، زود جوش... اما مهربون ... شوخ...

چرا شوخ؟

یادته سکسکه امو چطوری بند اورد؟؟؟

اره شوخ... دیگه چی ازش میدونی؟

ارامش بخش...

دیگه...

با من سنگین رفتار میکرد...

دیگه...

با من متین هم بود...

دیگه...

با من صادق بود...

دیگه...

باوقار بود...

دیگه...

لبمو گزیدم... با من خوب بود...! خیلی خوب...

دیگه...

بهم اعتماد داشت...

همه ی خونه وزندگیشو به من سپرده بود... دخترشو به من سپرده بود... کارت اعتباریشو که سه میلیون توش پول داشت ورمزشو به من سپرده بود... همه چیز وبه من سپرده بود و من...!

چقدر خوبی هاش بیشتر از بدی هاش بود!

زودجوشی وبدی حساب میکنی؟ نه... حق داشت عصبی بشه...

واقعا؟

من از اعتمادش سواستفاده کردم... چقدر خوب بود... !

حتی عصبانیتش؟

عصبانیتش هم ارامش بخش بود!!!

کلیدو ازتوی جیبم دراوردم... وارد خونه شدم...پاهام دیگه جون نداشت/ چشمهام میسوخت....سر گیجه داشتم... کلافه وسردرگم... خسته ...

با دیدن خانم کریمی سرمو پایین انداختم و توی اشپزخونه صورتمو شستم... با سراستین مانتوم خیسی صورتمو خشک کردم...

خانم کریمی متعجب از حضور این موقع من وسط هال ایستاده بود.

با خستگی ازش خواهش کردم بره... گفت عزیز نهارشو خورده... و کمی هم برای من تو اشپزخونه غذا هست... یه فرنی داغ / اما من فسنجونمو میخوام!

خانم کریمی رفت... من هم روی مبل دراز کشیدم... سرم درد میکرد... اوج سرگیجه ام بود... اوج خستگی هام...

پس فکر میکنی کارش درست بود... کار منم درست نبود!

همیشه که ادم ها درست نیستند...

اون از کار بی کارت کرد...

حق داشت.

میخواست بهم پولم بده... دیگه چیکار باید میکرد که نکرد... هرکاری برای موندن تو کرد و توچیکار کردی؟؟؟ جز پنهان کردن حقیقت هایی راجع به دخترش که حق داشت بدونه اما تو نگفتی... پس حق داشت... !

اشکهام از زیرپلکهام سرازیر میشدن... روی صورتم فرود میومدن لابد توی کرک های مبل هم خفه میشدن... یا لای تار وپود مانتوی نخی تابستونی که از یه حراج خریدمش!

از چشمش افتادم...

اونم از چشم تو افتاد...

...

...

...

نــــــــه...

کاش زمان به عقب برمیگشت اون وقت من همه چیزو بهش میگفتم هیچی و ازش پنهان نمیکردم... ازروز اول میگفتم که ... !

تقصیرکیوانه... نه تقصیرپرنده... نه تقصیرخودمه...

پارسوآ این وسط بی گناه بود... فقط باید توضیح میدادم نه که بهش می توپیدم... باید میگفتم که... تو بهش گفتی هیچی نیست...

اشتباه کردم...

گفتی پدر خوبی نیست... گفتی که غرق خودشه.... گفتی خود خواهه... وای چرا یادم اومد چه اراجیفی بارش کردم! فقط از خونه اش بیرونت کرد تازه با حقوق میخواست ردت کنه...چی بهش گفتی و اون گفت برو گمشو... خوب کرد!!! حق داشت... دیگه چیز دیگه ای بارش نکردی؟؟؟

نمیخوام فکر کنم ...

اره هروقت به نفعت نیست فکر نکن!

اصلا غلط کردم...

حالا خیلی دیره...

به هق هق افتادم...

نباید هیچی میگفتم...

دیگه همه چی تموم شد...

مگه چیزی شروع شده بود؟؟؟

دستمو روی چشمهام گذاشتم شدت گریه ام بیشتر شد... با صدای بلند گریه میکردم...

صدای عزیز اومد که گفت: افاق صدای تلویزیون و کم کن!!!

بشین تا عمر داری تفسیر کن ... خودشو... رفتارشو... حرفهاشو... تا مغز استخونت سوخت حقت بود... خوب کرد تا تو باشی وقتی یه مسئولیت و بهت میدن عین ادم از عهده اش بربیای!تا تو باشی اینقدر پنهون نکنی... کتمان نکنی... لاپوشونی حقیقت چه فرقی با دروغ داره! خدا ازت نمیگذره تی تی خانم!

هق هقمو به زور خفه کردم... به ترک سقف زل زدم... فکر کردم ... با خودم حرف زدم ... درد و دل کردم... حرفهای خودمو تفسیر کردم ... برای یه بارم که شده نوبت خودم بود تا خودمو تعبیر کنم!

گریه کردم ... زار زدم... حقم بود... دیگه هیچی از خودم جلوش باقی نذاشتم... فکر کردم اون چرا جلوی چشمم خراب نمیشد ... چرا هنوز بزرگ بود... چرا هنوز... چرا هنوز اینقدر واضح بود...

چرا کمرنگ نمیشد... مگه منو له نکرده بود؟

صدایی در درونم داد میزد: تو اول اونو له کردی... !

پلکهام به سختی باز مونده بودن... خسته بودم... هرچی میشه تقصیر خودمه...

کم کم خواب بهم غلبه کرد و... دیگه متوجه چیزی نشدم... دیگه چیزی نبود تا تفسیرش کنم!

هنوز چشمهام گرم نشده بود که صدای تلفن توی سرم پیچید...

به سختی پلک هامو از هم باز کردم...

با صدای خش داری گفتم: بله...

طاها: اوه خونه ای ؟؟؟

اهسته گفتم: نباید می بودم؟

طاها: علیک سلام...

نفس عمیقی کشیدم و پیشونیمو مالیدم وگفتم: سلام.

طاها: الان خانم کریمی هم اونجاست؟

-نه...

طاها: ردش کردی؟

-نه...

طاها پوفی کشید وبا مسخره گفت: الان نباید خونه ی مهندس می بودی؟

زبونمو گاز گرفتم و چیزی نگفتم... یه لحظه فکر کردم طاها هم با کلفتی من خیلی وقت بود که کنار اومده بود و ککش هم نمیگزید!

طاها با کلافگی گفت: سر از کارات درنمیارم... ولی عجیبه خونه ای ...

-ناراحتی برم تو خیابون؟

طاها بی توجه به حرفم گفت: صدات چرا گرفته است؟

-طاها حرفتو بزن میخوام بخوابم...

طاها:خواب بودی؟

-طاها بگو...

طاها: اون شماره که مزاحمت شده بود ...

بی حوصله و کسل گفتم: خوب...

طاها : مشتاق نیستی بدونی کی بوده؟

-اینقدر مسئله ی مهمیه؟

طاها: فکر کردم شاید برات جالب باشه که از اصفهان تقریبا ماهی چندین بار زنگ میزده... تو برات عجیب نبود کدش از اصفهانه؟

سرمو به پشتی مبل تکیه دادم... و با دست چپم کمی شقیقه ی چپمو مالیدم وگفتم: آیدی کالرم خرابه!

طاها : از یه تلفن عمومی نزدیک خونه بهت زنگ میزده...

-کی؟

طاها: بابا...!

بابا؟ یه لحظه ذهنم از خودم پرسید بابا کیه؟؟؟

توی گوشی زمزمه کردم: بابا؟؟؟

طاها: اره... میخواست مثلا صداتو بشنوه...

-چه خوب...

طاها با لحنی امیخته به تعجب گفت: خوشحال نشدی؟

-تو از کجا میدونی؟

طاها:وقتی ادرس و دیدم شکم برد... تو که میدونی برادر نازنین مخابرات کار میکنه ... زنگ زدم به بابا ... با این که اولش زیر بار نرفت اما اخرش خودشو لو داد!خوشحال شدی؟

-چهار ساله ولم کرده به امون خدا ... حالا از یه مزاحمت که از سرکوچمون زنگ میزده و هیچ حرفی نمیزده و شب و روز الکی مزاحمم میشده ذوق کنم؟

طاها: ولی بابا دورادور هواتو داشته...همیشه به حسابت پول واریز کرده...

-میدونی که تمام این مدت داشتم از حقوق بازنشستگی عزیز معلممون خرج میرسوندم ... از صبح تا شب سگ دو زدنام هم واسه خرج خودم بود... میدونی که حسابم دست نخورده است... میدونی که...

طاها: حالا چرا گریه میکنی؟

-ولم کنین ... چی از جونم میخواین؟!!!

و تماس و قطع کردم.

زانوهامو بغل کردمو سرمو روش گذاشتم. سفتی زانوهامو به پیشونی داغم فشار میدادم...

با صدای تلق تولوقی که از اتاق میومد به سختی به از جا بلند شدم. عزیز داشت از توی یخچالش اب برمیداشت...

با دیدن ملحفه ی خیس لبمو گزیدم... از وقتی خانم کریمی حضور داشت دیگه عزیز و پوشک نمیکردم. جلو رفتم و خم شدم تا عزیز و از روی تخت روی ویلچر بذارم...

به سختی این کار وکردم... تشکچه ای که روی خوشخواب عزیز مینداختم و برداشتم ... بوی ادرار توی ذوقم میزد... اونو توی حموم انداختم و یه تشکچه ی دیگه رو روی خوش خواب گذاشتم.

پتوش هم خیس شده بود... ملافه ها رو عوض کردم... یه پتوی دیگه روی تخت گذاشتم... ویلچر عزیز وبه حموم بردم... اب به تشکچه خورده بود و بوی گندی کل حموم و پر کرده بود.

جورابامو دراوردم... میخچه ی انگشت کوچیکم دردناک شده بود!

سخت نفس میکشیدم... کار حموم عزیز وتموم کردم... ویلچر و خشک کردم تا خونه رو نجس نکنه... تن عزیز لباس کردم ...

خوابوندمش روی تخت...

دوباره به حموم برگشتم... مانتومو دراوردم... پاچه های شلوارمو بالا دادم... تشکچه رو که بخاطر خیس شدن سنگین شده بود و به سختی بلند کردم ... بد جور به نفس نفس افتاده بودم... کلی تاید ریختم... با لگد توی لگن به جونش افتادم... میخچه ی پام تا مغز استخونم و میسوزوند...

اب داغو بی هوا باز کردم... سرم داغ بود داغ تر شد... تند بستمش... هنوز داشتم لگد میزدم... تاید توی لگن پامو میسوزوند... لبمو گزیدم... شدت لگد هامو بیشتر کردم... به نفس نفس بیشتری افتادم... داشتم کم میاوردم...

به هق هق افتادم... اشکهامو پاک کردم... دست تایدیم به چشمم خورد وچشمم سوخت... یه لحظه حس کردم کور شدم...

به سختی شیر ابو پیدا کردم... اب یخ و به صورتم پاشیدم... داشتم می لرزیدم اما از چشمام اشک میومد و هق هق میکردم... پام میسوخت... سردم بود... سرگیجه داشتم ... داغ بودم... حموم بوی بدی میداد... خسته بودم... چشمم میسوخت... پر بغض بودم... داشتم کم میاوردم...

با صدای بلند توی حموم به هق هق افتادم... پاهام دیگه جونی نداشت... درد و سوزش میخچه ی پام... درد و سوزش چشمام... درد وسرگیجه ی سرم... حس گرسنگی دلم ... گلوی خشک و پر هق هقم... ضعف وجودم ... لرز تنم... صدای شر شر اب سرد... خدایا نذار کم بیارم ...!

...

--------------------------------------------------------------------------------

============================

...

حموم و تمیز کردم... یه دوش ولرم گرفتم... لباس پوشیدم... تشکچه رو روی تراس پهن کردم... به اشپزخونه رفتم تا چای دم کنم...

گرسنه بودم ... اما میلی به خوردن نداشتم...

تی وی و روشن کردم.

بساطی که تو ساکم بود و جابه جا کردم... نماز خوندم... ساعت شیش بود... گوشیم و برداشتم... با دیدن شیش تا میس کال لبمو گزیدم.

چهار تا مال اهورا بود ... یکی مال طاها و یکی مال... در عین ناباوری برای پارسوا بود... چرا بهم زنگ زده بود.... هنوز جوابی به سوالم نداده بودم که وقتی به ساعت تماسش نگاه کردم حس کردم بغضی به گلوم چنگ زد و نا امیدی بود که ... ساعتش مربوط به یازده صبح بود!

با لرزش گوشیم توی دستم با هول گفتم:بله؟

صدای رسای اهورا تو سرم پیچید: الو تی تی؟

نفس سنگینی کشیدم وسلام کردم.

اهورا :خوبی؟ صدات چه گرفته...

-ممنون تو خوبی؟

اهورا: به نظر روبه راه نمیای... طوری شده؟

-نه...

اهورا: صدات گرفته سرماخوردی؟

-نه...

اهورا: پس چی؟

-یه ذره گریه کردم...

اهورا: واسه چی؟

-میشه توضیح ندم؟

اهورا: از من کمکی برمیاد؟

-نه یه بحثی بود و تموم شد...

ویادم افتاد چرا اهورا زنگ زده بود... اووف... خرید. کلا فراموش کرده بودم!

-ببخشید من اصلا یادم رفته بود که باید....

اهورا وسط حرفم پرید وگفت: نگرانم کردی تی تی چی شده؟

-باور کن هیچی...

اهورا: از این دل گرفتگی های دخترونه است؟

-شاید اینطوری هم بشه گفت...

اهورا: فکر نکنم امروز حس خرید داشته باشی...

-اره واقعا ندارم...

اهورا: خدای صداقتی...

اره خدای پنهان کاری هم لابد هستم!

اهورا: بهر حال دوست داشتم بدونم چی شده...

-حالا شاید گفتم... ولی الان... و ادامه ندادم.

اهورا: اکی... راستش منم تو رادیو کاری برام پیش اومده ... امشب باید بمونم اجرا دارم... امیدوارم مشکلت حل بشه...

-ممنون ...

اهورا: امری باشه...

-عرضی نیست...

اهورا: راستی تی تی...

-بله؟

اهورا:اسم دختره هانیه کاظمیه...

لبخندی زدم وگفتم:مبارک باشه...

اهورا: سلامت باشی... حیف رو فرم نیستی وگرنه دستم مینداختی!

-پس برو خدا رو شکر کن...

اهورا: نه دلم نمیخواست اینطوری صدات از گریه گرفته باشه...

-مریض میشدم خوب بود؟

اهورا: نه اونم نه... کلا همش شاد باشی... خوب کاری نداری؟

-نه...

اهورا: هر کمکی ازم بربیاد دریغ نمیکنم...

-ممنون...

اهورا: تو جای خواهر نداشتمی...

-مرسی اهورا... واقعا ممنون.

اهورا اهی کشید وگفت: ولی بعد باید بگی چی شده ها...

-سعی میکنم بگم...

اهورا بعد از کلی نصیحت و چرت وپرت به قطع کردن رضایت داد.

هانیه و اهورا... یاد اسم خواهرم افتادم... خواهرناتنیم... دختر بابام ... دختر زن بابام... هانیه...!

پس بابا بهم زنگ میزد... که فقط یه الوی منو بشنوه...!!!

هانیه... یادم نمیومد چه شکلیه... دختر بابام بود...

فکر کنم الان باید هفت هشت سالش باشه... روی زمین دراز کشیدم... به سقف خیره شدم... شاید اگه ساعت یازده تلفن و جواب میدادم بهم نمیگفت گرگ صفت ...!!!

اهی کشیدم... ساعت شیش و نیم بود... فکر نمیکردم اینقدر زمان زود بگذره... باید از فردا دنبال کار میگشتم...

چشمامو بستم... دستهامو باز کردم... طاق باز خوابیده بودم... به سقف خیره شدم...

نگاه سنگین عزیز وحس میکردم... لبخندی زدم... به ارومی از جا بلند شدم و رفتم براش کمی فرنی داغ کردم...

درحالی که قاشق قاشق دهنش میذاشتم لبخندی زد وگفت: دخترم شما ازدواج کردید؟

-نه عزیز...

عزیز لبخندی زد وگفت: یه پسر دارم ... براش دنبال دختر میگردم...

خندیدم... دایی من قبل از به دنیا اومدن من توی جبهه شهید شده بود!

عزیز ادامه داد:جنگ که تموم شد ادرس بده بیایم خواستگاری...

-باشه چشم...

عزیز کمی از فرنیش خورد وگفت: کاش منم یه دختر مثل شما داشتم... افاق همش پی بازیگوشی خودشه...

خندیدم و عزیز سیر شد... کمی فرنی هم خودم خوردم... حس میکردم گلوم زخمه و اون مایه ی داغ کمی روش مرهم میذاشت.

ساعت هفت و نیم بود... از توی کمد وسایل جعبه سازیم و دراوردم... مشغول شدم...

خیلی نگذشت که تلفن زنگ خورد...

-الو...

طاها:بهتری؟

به نگرانیش لبخندی زدم وگفتم: طاها بد بودم؟

طاها: میخوای سر منو شیره بمالی... من که میدونم داشتی گریه میکردی... چی شده؟

-مهم نیست....

طاها: چیزی هست و مهم نیست؟

-بیخیال دیگه داداشی...

طاها: نبینم خواهرم بغض کنه...

نفس عمیقی کشیدم وگفتم:طاها خوبم...

طاها:باشه... میدونم دروغ نمیگی... همیشه خوب باش...

-چشم...

طاها: کاری نداری؟

-نه...

طاها: زنگ زدم حالتو بپرسم...

-مرسی...

یه جعبه ی ستاره ی قرمز درست کردم... روشو با روبان طلایی تزیین کردم... وسطش و... با صدای ایفون از جا پریدم.

یه جعبه ی ستاره ی قرمز درست کردم... روشو با روبان طلایی تزیین کردم... وسطش و... با صدای ایفون از جا پریدم.

گوشی و برداشتم...

-بله...

صدای مضطرب مردی گوشمو نوازش کرد...!

فصل هفت:جستجو

آیفون توی دستم خشک شده بود...

-تی تی خانم...

خانم؟شدم خانم... مگه گرگ صفت نبودم... مگه نگفتی پستم... باز شدم خانم؟؟؟ وسط دعوا از دوم شخص جمع رسیدی به برو گمشو... یه بار نشد منو تو صدا کنی ... اما گفتی گم شم... خوب شدم... حالا شدم خانم؟؟؟

صداش دوباره اومد...

-تی تی خانم منزل هستین؟

تین؟؟؟ چه تینی؟؟؟ چه خانمی... مگه نشده بودم تو... مگه ...

صدای پر استرسش دوباره توی سرم پیچید.

-تی تی خانم تو رو خدا جواب بدید...

با صدایی که خودم هم نشنیدم دوباره زمزمه کردم: بله... مهندس!

تو برای من مهندسی... چه وقتی بگی تی تی خانم... چه وقتی بگی گرگ صفت... چه وقتی بگی عروس فرنگی... چه وقتی بگی...

پارسوآ خفه گفت: پرند پیش شماست؟

-نه...

پارسوآ بلند گفت: نـــــــه؟؟؟

استرسش به من هم منتقل شد...

اهسته گفتم: صبر کنید...

تند به اتاق رفتم... مانتویی و تنم کردم وشالی و روی سرم پرت کردم... چادر مشکی معمولیمو از جا لباسی کشیدم ... کلید وبرداشتم... کفش داغونی و که معمولا برای پهن کردن لباس روی پشت بوم و خرید ضروری تا سرکوچه و اومدن پست چی برای اوردن قبض ها بیرون میذاشتم و پام کردم و پله ها رو بدو بدو پایین رفتم.

در وباز کردم... پارسوآ به بدنه ی اتومبیلش تکیه داده بود.

جلو رفتم... سرشو با هول بالا گرفت وگفت: تی تی خانم...

صداش پر استرس بود... اروم سلام کردم وپرسیدم: چی شده...

پارسوآ: پرند... پرند نیست...

لبمو گزیدم وگفتم: یعنی چی نیست؟

پارسوآ با کلافگی گفت: از ساعت سه نیست... الان هشت شبه...

با تعجب گفتم: از سه بعداز ظهر...

پارسوآ جلوی ماشینش روی زمین نشست و سرشو میون دستهاش گرفت و گفت: به خدا نمی دونم...

درمونده جلوی ماشینش نشسته بود ... به خدا هم نمیدونست دختر سیزده سالش از سه بعد از ظهر تا الان که هشت شب بود کجاست!!!

کمی جلو رفتم وگفتم: یعنی رفته؟

سرشو بالا گرفت و گفت:پیش شما...

جمله اشو کامل نکرد...

با حرص گفتم: مگه ادرس اینجا رو بلده...

با کف دست ضربه ای به پیشونیش زد و گفت: نمیدونم...

با صدای بلندی گفتم: یعنی چی نمیدونید...

بهم نگاه کرد واب دهنشو فرو داد وگفت: اون هیچ جا رو نداره بره...

-خونه ی دوست ... اشنا... فامیل...

پارسوآ خفه گفت: نبود...

لبمو گزیدم وچادرمو با حرص روی سرم صاف کردم وگفتم: یعنی چی نبود؟

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

--------------------------------------------------------------------------------

پارسوآ: نبود... اون هیچ جا رو بلد نیست... تا مدرسه رو به زور میره... الان ... لبشو گزید...

بغض کرده بود ... ژولیده بود... لباساش مرتب نبود... شلوار جین معمولی ای پوشیده بود و یه پیراهن سورمه ای رنگ و رو رفته... کتونی های مشکی... موهای شونه نکرده....صورتش اصلاح شده بود... روی پیشونیش یه کبودی کوچیک بود... خسته بود ... درمونده بود... زیر چشمهاش گود بود...

دخترش هم نبود!!!

پوفی کشیدم... چند لحظه خیره نگاهش کردم وگفتم: برید خونه شاید تا الان برگشته باشه...

نشنید چی گفتم...

-مهندس؟

بهم زل زد وگفت: شما نمیدونید کجاست؟

-من از کجا باید بدونم... با پوزخند گفتم: اون دختر شماست!

به سختی روی پاش ایستاد... دستشو روی کاپوت ماشینش گذاشتو بهش تکیه کرد ...

اونقدر خمیده ایستاده بود که حس میکردم هرآن احتمال داره بیفته... و من گارد گرفته بودم تا اگر افتاد ...!

اهی کشیدم و به سمت در ورودی چرخیدم...

صدام کرد...

پارسوآ: تی تی خانم...

بدون اینکه برگردم ایستادم...

پارسوآ اهسته گفت: کمکم کنید...

به سمتش چرخیدم...

بهش نگاه کردم... سرشو پایین انداخته بود. شرمنده بود ... نبود... نمیدونم... ولی خانم بودم! باز خانم بودم... باز عروس فرنگی بودم... باز خوش سلیقه بودم... باز ... الان گرگ صفت نبودم که اگه بودم خانم نبودم!

زمزمه کرد: بخاطر ظهر... من معذرت میخوام...

نفسمو با کلافگی فوت کردم.

اب دهنشو قورت داد و گفت: همه ی حرفاتون... حق با شما بود...

رومو ازش گرفتم...

دوباره گفت: تی تی خانم... خواهش میکنم...

در وباز کردم...

حس کردم جلو اومد... اروم زمزمه کرد: من نمیدونم باید چیکار کنم...

تک پله ای و بالا رفتم...

پارسوآ دوباره گفت:خواهش میکنم کمکم کنید...

لبمو گزیدم... یه قدم دیگه جلوتر رفتم...

حس کردم با نهایت عجز و التماس گفت : تی تی خانم...

نفسمو رها کردم... کاش یه بار دیگه صدام بزنه... کاش یه بار دیگه خانم باشم!

در عین ناباوری من گفت: تی تی خانم...

لبخندی از روی رضایت زدم!

به سمتش چرخیدم خیره نگاهم میکرد... ازا ون نگاها که با خودم کلنجار میرفتم تا توش غرق نشم... سرمو پایین انداختم...

باز یه تصمیم آنی از من ... از اون مدل تصمیما که اگر نمیگرفتم تا عمر داشتم خودمو نمی بخشیدم!

اهسته گفتم: میرم لباسمو عوض کنم...

حس کردم لبخند کمرنگی زد و من پله ها رو با سرعت بالا رفتم... لباس درست و درمونی پوشیدم... کیف و گوشیمو برداشتم... زنگ خانم سرمدی وزدم... و ازش خواهش کردم مراقب عزیز باشه... با روی خوش قبول کرد و من از اپارتمان خارج شدم.

بادی به صورتم خورد... حرکت درختها رو میدیدم... کاج تکون میخورد... سیم تیر برق هم همینطور... موهای پارسوآ هم همینطور... چادر من هم همینطور... !

پارسوآ به بدنه ی اتومبیلش تکیه داده بود... به ساعتش نگاه میکرد.

اهسته گفتم:بهتره بریم خونه ی دوستش...

پارسوآ سرشو بالا گرفت وبا گیجی گفت: پنج ساعته از دخترم خبری ندارم...

با ارامش گفتم: مهندس نگران نباشید...

سلانه سلانه سوار اتومبیلش شد و من در جلو رو باز کردم و نشستم. بی اختیار نفس عمیقی کشیدم و بوی عطرشو بلعیدم... دلم نمیومد دم خوشبویی که تو ریه هام بود و با بازدم مسخره ای خالی کنم... ولی مجبور شدم...

قبل از روشن کردن ماشین گوشیشو به سمتم گرفت وگفت: اگه ممکنه شماره ی پرند وبگیرید... تا الان که خاموش بوده!

سری تکون دادم... استارت زد اما مکثی کرد وگفت: فکر نمیکردم کمکم کنید...

کمربندمو بستم وگفتم:پرند برای من هم عزیزه...

پارسوآ : اگه بلایی سرش ...

تند میون کلامش اومدم وگفتم: مهندس... ما پیداش میکنیم!

زمزمه کرد : ما... ... بهم نگاه کرد...

سری تکون داد وگفت: بله... ما ... پیداش میکنیم... و با سرعت راه افتاد.

-بریم خونه ی کیانا ...

پارسوآ: اونجا رفتم...

-بریم ادرس چند نفر دیگه از دوستاشو بگیریم...

پارسوآ باشه ای گفت ...

به سمت ونک حرکت میکرد...

نمیدونم از ونک به سمت خونه ی خودشون راه داشت یا نه... چون خونه ی کیانا فقط دو خیابون با خونه اشون فاصله داشت.

سرمو به شیشه ی ماشین تکیه داده بودم و هر از گاهی شماره ی موبایل پرند و که به نام پرنده ی من تو گوشی پارسوآ ذخیره شده بود زنگ میزدم و اوای سرکوب کننده ی زنی تو سرم میپیچید که خاموشه...

نفس عمیقی کشیدم وبه نیم رخ نگران پارسوآ خیره شدم... زیر لب یه چیزهایی میگفت...

-مهندس؟

به روبه رو خیره بود...

دوباره صداش زدم... : مهندس؟

بهم نگاه کرد وگفت: پرند جواب داد؟

-نه...

پارسوآ با صدای خش داری گفت: ساعت هشت و نیمه...

لبشو زیر دندون هاش فشار داد و اروم گفتم: به اعصابتون مسلط باشید...

پارسوآ با حرص گفت:چطوری؟ میشه بفرمایید چطوری؟؟؟

-نمیدونم... اما حرص ونگرانی شما پرند و پیدا نمیکنه! بهتره تمرکز کنید وبا شناختی که از دخترتون دارید...

پارسوآ کاملا غیر منتظره داد زد: من اصلا هیچ شناختی از دخترم ندارم... شما درست می فرمایید...

-منظورم این نبود...

پارسوآ با داد گفت : پس منظورتون چیه؟

هنوز خانمم ... فقط نمیدونم چرا داد میزنه...

اهسته گفتم:

-بی مسئولیتی خودتون و گردن دیگران نندازید!

با حرص از لابه لای دندون های کلید شده اش گفت: من اصلا یه ادم بی مسئولیت... شما که ادعاتون میشد چرا هیچی راجع به دخترم بهم نگفتید؟

-الان وقت این بحث نیست...

با اشفتگی بارزی ارنجشو لبه ی پنجره گذاشت... و کف دستشو لای موهاش فرو برد.

با لحن ملایمی گفتم:

-بعد از رفتن من بینتون اتفاقی افتاد؟

پشت ترافیک مونده بودیم... پارسوآ سرشو به پشتی صندلیش تکیه داد وگفت: یه بحثی بینمون شد...

-زدینش؟

پارسوآ : فقط یه سیلی...

-چرا؟

پارسوآ: گفت چرا شما رو بیرون کردم...

-شما هم زدینش؟

پارسوآ: گفت شما تا وقتی که بودید اون خوشحال بود...

-بعد زدینش؟

پارسوآ بی توجه به حرفم گفت: گفت شما بهش توجه میکردید... بیشتر از من...

حرفی نزدم پارسوآ گفت: گفت شما خیلی خوبید... گفت حق نداشتم سر شما داد بزنم... گفت شما بهش قول داده بودید که چیزی نگید... گفت شما ...

با انگشتهاش محکم فرمون ماشین و فشار میداد.... پوست دستش سفید تر میشد...

دوباره ادامه داد: گفت بخاطر شما نمره ی ریاضیش بیست شده ... گفت ... گفت ... گفت شما رو بیشتر از من دوست...

اجازه ندادم جمله ی پر حسودیشو کامل کنه ... تند گفتم: راه باز شد...

نگاهی بهم کرد و راه افتاد.

با دیدن یه اپارتمان با نمای گرانیت سیاه ... اون هم در محله ای از ونک... جلوی ایفون تصویری که روی کادر باریکی نوشته شده بود "زمردی"...

نفسمو کلافه بیرون فرستادم... اینجا اون خونه ای نبود که تولد برگزار شد!

پارسوآ حرف میزد... من به نمای خونه نگاه میکردم. اقای زمردی و کیانا جلوی در اومدند.

پارسوآ هنوز حرف میزد ... مرد قد کوتاهی با موهای کم پشت اماچهره ای مهربون گفت: منم نگرانم...

کیانا شماره تلفن میداد ... من هنوز درگیر اون نمای گرانیتی سیاه بودم... از پنجره کیوان و دیدم... با دیدن من فوری پرده رو کشید...

لبمو گزیدم... پارسوآ صدام کرد سوار ماشین شدیم...

پارسوآ باز حرف میزد...

خشک شده بودم... از پنجره دوباره به نمای گرانیتی نگاه کردم... سایه ی کیوان و دیدم... ترسیدم... به پارسوآ نگاه کردم... سکته میکرد!!!

گیج برای خودم گفتم: نیست...

-شما مطمئنید که اینجا خونه ی اقای زمردیه؟

پارسوآ: بله؟

بهم با خیرگی نگاه کرد... انگار که بگه مگه اقای زمردی و ندیدی؟!

دستی به صورتم کشیدم وبلند برای پارسوآ گفتم: نیست...

پارسوآ :چی نیست؟

-اینجا اون...

با حرص گفتم: برید سمت خونتون...

پارسوآ: خونه؟چرا؟

-فقط برید به خیابون...

پارسوآ با بهت نگاهم میکرد... با حرص گفتم: اینجا اونجایی نبود که ما به تولد اومدیم!

پارسوآ هنوز نگام میکرد...

خیلی نگذشت که صدایی مثل چی ازش شنیدم...

ناچارا تکرار کردم... مستاصل بهم نگاه میکرد و در نهایت گفتم: شاید اونجا باشه!

نفهمیدم با چه سرعتی حرکت کرد. ترافیک بالای شهر سنگین بود... عصبانیتشو حس میکردم... داغی و حرارتی که از جانبش به سمت من میومد منو هم داغو عصبی میکرد... کنار دستش نشسته بودم ... هر حسی که داشت من هم داشتم.

فکرم پیش پرند بود... سایه ی کیوان روی مخم بود...

با صدای پارسوآ که گفت: ادرس دقیقا کجا بود ...

بهش نگاه کردم و با سر خم کرده و شرمنده ای توضیح دادم از کجا بره...

هنوزکوچه ی مورد نظر وپیدا نکرده بودیم که گفت: تولد هم اینجا بود؟

-بله...

پارسوآ فکشو روی هم میسایید... رومو ازش گرفتم وگفتم: باید زودتر از این ها بهتون میگفتم...

حرفی نزد!

با دیدن کوچه واردش شدیم... مقابل اپارتمان ایستاد... چشمهاشو بست وباز کرد... درحالی که از حرص حدقه ی چشمهاش سرخ بود گفت: این اپارتمان ومن برای اقای زمردی ساختم...

لبمو گزیدم و پارسوآ توضیح داد: برای همین جا پول کم اورد و من کمکش کردم... حالا دخترم...

مشتی روی فرمون کوبید که باعث دراومدن صدای بوث شد.... با کلافگی پرسید :زنگ چندم؟

جوابشو دادم و قبل ازا ینکه از ماشین پیاده بشه گفت: زیادی خوش قولین تی تی خانم!

در اتومبیل و کوبید ...

وارد ساختمون شد ... انگار نگهبانی درو براش باز کرده بود... بعد از شاید گذشت پنج دقیقه برگشت وگفت: مطمئنید؟

با تعجب گفتم: بله مطمئنم... همین جابود...

پارسوآ شونه هاشو بالا انداخت وگفت: این طبقه خونه دانشجوییه چند تا پسر جوونه ...

لبمو گزیدم و به چشمهای پارسوآ خیره شدم.تقریبا هر حدسی که میزدم درست از اب در میومد...پرند داری چیکار میکنی؟!

نفسمو به سختی بیرون دادم وگفتم: اینجا خونه ی کیوانه!

پارسوآ اخم هاشو درهم فرو کرد وگفت: کیوان؟؟؟

چشمهاش در صدم ثانیه گرد شد و گفت: کیوان زمردی؟؟؟

روشو ازم برگردوند و با سرعت به سمت ساختمون دوید... بی هوا در ماشین وباز کردم ودنبالش دویدم... حتی مطمئن نشدم در و بستم یا نه...

وقتی به خودم اومدم که جلوی پیشخون سرایداری مجتمع پیراهن پارسوا رو از پشت تو مشتم فشار میدادم وسعی میکردم تا یقه ی سرایدار و از بین مشت های پارسوآ بیرون بکشم...

تقریبا ساکنین در لابی جلوی پیشخون جمع شده بودند...

سرایدار قرار شدتا کلید و به ما بده و ما رو مجاب کنه که تقریبا یک هفته ای هست که پسرا رفت و امد ندارن... و خونه تقریبا خالی مونده...

هرچند نمیتونستم حرفهاشو باور کنم اما وقتی در خونه بروم باز شد وحضور بی حضور هیچ کس و دراونجا دیدم ...

بخصوص که کیوان درخونه ی پدریش بود ...

خون خون پارسوآ رو میخورد... نمیدونستم باید چیکار کنم... چی بگم... پارسوآ مشتشو به دیوار زد ...

یکی از ساکنین گفت: من این اقا پسر و میشناسم... پسر بدی نیست...

یکی از خانم ها گفت: چی میگی اقای رئوفی... این پسره واسه ی دختر من کلی مزاحمت ایجاد کرده... دخترم جرات نداره پا توکوچه بذاره...

مرد سرایدار در حالی که یه لیوان اب به دست پارسوآ میداد گفت: ولی اقا... این سه تا جوون تو این مدت دست از پا خطا نکردن... من حواسم بهشون بوده...

پارسوآ لیوان و پس زد و رو به من گفت:بریم...

سوار اسانسور شدیم وبی خداحافظی از سکنه به کوچه رفتیم...

پارسوآ به تندی پشت فرمون نشست و من هنوز کامل در و نبسته بودم که اتومبیل حرکت کرد.

اونقدر با سرعت میروند که قلبم به پشتی صندلی چسبیده بود...

به سختی دستگیره ی بالای پنجره رو گرفتم وگفتم: یه کمی ارومتر ...

پارسوآ با داد گفت: میکشمش...

درحالی که با حرکت مارپیچی وسط اتوبان از بغل یه پراید رد شد با حرص گفت: اگر بلایی به سر دخترم اورده باشه... میکشمش... والله قسم میکشمش...

چنان این حرفها رو باحرص میگفت که منو هم می ترسوند... سرعت بالای صد و سی بود... به سختی کمربندمو بستمو با صدای بلندی گفتم: مهندس خواهش میکنم ارومتر...

توی حال خودش نبود... با عصبانیت گفت: شما چرا به من نگفتید؟؟؟

-مهندس... خواهش میکنم سرعتتون خیلی زیاده...

با حرص مشتشو بارها وبارها روی فرمون کوبید وگفت: اه... اه... اه... لعنت خدا به من... چرا چرا دخترم با من این کار وکرد؟؟؟

کم مونده بود دوباره گریه ام بگیره... من از سرعت رانندگی به طرز وحشتناکی می ترسیدم... یعنی ... اخرین تصویری که از این سرعت بالا داشتم دعوای پدر و مادرم بود و بعد یه صدای وحشتناک و از دست دادن مادرم فرجام یه سرعت بالا وعصبانیت پدرم بود...!!!

با صدای بلندی دوباره ملتمسانه گفتم: مهندس اروم برید...

پارسوآ به حرفم محلی نمیذاشت... از من هم عصبی بود... از فرعی پیچید... صدای جیغ لاستیک ها گوشمو ازار میداد...

از روی یه سرعت گیر به سرعت رد شدیم... جفتمون روی صندلیمون پریدیم...

زیر لب ذکر میگفتم و سعی میکردم خودمو اروم کنم اما التهاب پارسوآ منو هم ملتهب میکرد... سرعت بالا هم این همه استرس و اضطراب و فشار عصبیم و دوبله میکرد...

پارسوآ از روی داشتبورد موبایلشو برداشت... حینی که یه دستی هدایت فرمون و به عهده گرفته بود موبایلشو به گوشش چسبوند...

سرعتمون به صد پنجاه رسیده بود... خیابون خلوت بود... توی صندلی فرو رفته بودم... ایه الکرسی میخوندم... پارسوآ زیر لب فحش وبد و بیراه میگفت...

با دیدن یه توده ی سیاه ... در حالی که با تمام وجودم جیغ کشیدم صدای جیغ لاستیک ها رو شنیدم و با وجود بستن کمربند پیشونیم به داشتبورد برخورد کرد.

ماشین ایستاد... صدای بوق یک نواختی توی سرم بود... گردنم درد میکرد... حس میکردم کمربند گردنمو خراش داده... به سختی صاف نشستم... سر پارسوآ روی بوق ماشین بود ویکنواخت صداش توی فضا پخش میشد...

تکونی که خورد باعث شد نگرانیم عود نکنه...

به سختی در ماشین وباز کردم... وارد شمشادهای وسط خیابون شده بودیم...

با دیدن یه چرخ کالسکه که لابه لای چرخهای ماشین پارسوآ له شده بود ... حس کردم دیگه زانوهام قوت ندارن تا روی پام بایستم...

روی اسفالت نشستم... حضور پارسوآ رو کنارم حس کردم... بهت زده به کالسکه ی دربو داغون که لابه لای چرخ هاش له شده بود نگاه میکرد...

نفسم تو سینه حبس شده بود... چشمامو بستم... دستم وروی قلبم که به شدت خودشو توی قفسه ی سینه ام میکوبید گذاشتم...

به سختی زمزمه کردم: خدایا...

صدای گریه ی نوزادی و شنیدم...

با وجود گردن دردم سرمو به پشت سرم چرخوندم... با دیدن یه دخترچادری که لبه ی جدول نشسته بود و بهت زده بچه ای و توی بغلش اروم میکرد ادامه ی زمزمه امو تکمیل کردم: شکر...!

پارسوآ جلوی کاپوت ماشینش نشست... پاهام جون گرفت وبه سمت اون زن رفتم...

کنارش نشستم وگفتم: شما حالتون خوبه؟

به سختی نفس عمیقی کشید وخفه گفت: خدا رحم کرد...

با دیدن یه شیرخوار صورتی که با چشمهای مشکی به من نگاه میکرد لبخندی زد م... اشکهام و از روی گونه ام پاک کردم وگفتم: خدا رو شکر...

دستمو زیر بازوی زن انداختم کمکش کردم روی پا بایسته... چند تا پرتقال وسیب روی زمین افتاده بود... یه موتوری و یه سرنشین تاکسی سمند کمکم کرد اونها رو جمع کردم و توی نایلونی که از یکی از فروشنده های اون سمت خیابون رسیده بود ریختم... زن دوباره با چندشی نگاهی به کالسکه ی بچه اش انداخت و به من گفت: شوهرم راضی نبود بچه رو تو کالسکه بذارم... نفس راحتی کشید وگفت: فکر کنم بچه ام بغلی بشه!

لبخندی به این ارامشش زدم ودست زن وفشردم وگفتم: واقعا نمیدونم چطوری ازتون ...

وسط حرفم اومد وگفت: برای سلامتی بچم یه صدقه بدید...

-حتما...

با چشمهای پر اشک گفت: ممنون...

نایلون خرید هاشو بهش دادم که دیدم یه سیب جلوی پام افتاده... سیب و خواستم توی نایلون بذارم که زن گفت: باشه برای خودتون... رنگ شوهرتون پریده...

مات بهش نگاه کردم وزن به سمت پیاده رو رفت...

دوباره صداش کردم: ضرر کالسکه...

ایستاد وگفت: شوهرم راضی نبود... فدای سر بچم... و تند گفت: خداحافظ...

و با قدم های تندی توی پیاده رو راه رفت...

به سیب سرخی که توی دستم بود نگاه کردم... و به پارسوآ که ...شوهرم؟؟؟

به سمتش رفتم... فضا خلوت شد... جلوش نشستم... دستمو جلوی صورتش تکون دادم... با درموندگی گفت: فکر کردم تموم شد ...

-بلند شید ... بحمدالله بخیر گذشت...

به اسمون نگاه کرد وخفه گفت: خدا...

دوباره گفتم: مهندس بخیر گذشت...

پارسوآ به ساعتش نگاه کرد ... دستهاش می لرزید.... ساعت ده شب بود.

به سختی روی پاش ایستاد... به من نگاه کرد وگفت: نمیتونم رانندگی کنم...

انگشت اشارمو تو دهنم کردم و گازش گرفتم... نمیدونم چرا حس میکردم هر بلایی که سر انگشتام بیارم اروم میشم احتمالا!

به سختی گفت: شما رانندگی...

دستمو به سمتش دراز کردم وسوئیچ و گرفتم... اره بلد بودم! اما با پراید نه با این کامیون عروسک که جلو بندیش یه ذره خش داشت و چراغش شکسته بود!

پارسوآ نشست و من هم یه بسم الله گفتم و پشت فرمون نشستم...

چند بار استرات زدم وبالاخره ماشین روشن شد... به سختی دنده عقب گرفتم... چادرم و مرتب کردم تا راحت بتونم هدایت فرمون و کنترل کنم.

پارسوآ سرشو به پشتی صندلی تکیه داده بود...

بینمون سکوت بود... حلزونی حرکت میکردم و خدا رو شکر میکردم دنده هاش اتوماتیک هستن...

نمیدونستم باید کجا برم فقط هرچی که بود باید از اون فضای متشنج دور میشدم تا پارسوآ کمی ریلکس کنه...یه سیب سرخ روی داشتبورد بهم چشمک میزد... به نیم رخ رنگ پریده ی پارسوآ نگاهی کردم و دوباره به خیابون زل زدم... ساعت ده و ده دقیقه بود...

رادیو رو روشن کردم... صدای تار فضای ماشین و پر میکرد... ساعت ده و ده دقیقه بود ... زیادی شب بود... خیلی زیادی شب بود... لبمو گزیدم!

من تا یازده هم بیرون بودم... اون وقت ها که تو بوتیک کار میکردم... لبمو بیشتر گزیدم... عادت بدی بود چون بعد از این گزیدن باید پوست لبمو میکندم... توی میدون دیدم تن خسته ی مچاله ی پارسوآ رو میدیدم... یه مرد!

حقیقت بدی بود... زیادی شب بود... لبمو بیشتر و بیشتر گزیدم... من کنار یه مرد ... یه مردی که زیادی مرد بود ... در یه شب که زیادی شب بود... نشسته بودم و...

تجربه اشو نداشتم... اما یه لحظه به خودم حق دادم بترسم... یه لحظه به خودم حق دادم که نگران بشم...

من کنار مردی نشسته بودم که به شدت درمونده و داغون بود... رنگ پریده و خسته بود... چهره ی دمغی داشت ... کلافه بود ... سرگردون وسردرگم ... من کنار مردی بودم در یه وقتی که زیادی شب بود ... در ساعتی که شده بود ده و پانزده دقیقه ...!!!

نفسم و نگه داشتم... تا ده شمردم وبعد رها کردم... ارومم میکرد... دو دستی فرمون و گرفته بودم واز سمت راست حرکت میکردم...

اصلا نمیدونستم باید به کجا برم... پارسوآ هم مسکوت به رو به رو خیره شده بود... با دیدن یه ماشین مدل بالا و دختری که داشت سوار میشد به پارسوآ نگاه کردم که مستقیم به همون صحنه زل زده بود.

پامو روی گاز فشار دادم تا اون وضوح زنده ی هر روزه زودتر رد بشیم...

پارسوآ خم شد... ارنج هاشو روی زانوهاش گذاشت و سرشو میون دستهاش گرفت... لرزش ساعدشو میدیدم... فشاری که به شقیقه هاش وارد میکرد ومیدیدم... وچه مزخرف و احمقانه که هیچ کاری از دستم بر نمیومد!

چه احمقانه تر وقتی که فکر میکردم چرا باید برام مهم باشه و بعد ذهن درگیری های من برای پاک کردن مسئله ای مهم به وسعت حضور و وجود پارسوآ!

دلم نمیخواست به جوابش فکر کنم... فقط موضوع این بود که نمیخواستم اینقدر مچاله توی صندلی کنار من فرو بره و شقیقه هاشو تا اخرین حد قدرتش فشار بده و فکر کنه اگر دختر سیزده ساله اش هم سوار ماشینی بشه و...!!!

خوندن فکرش خیلی سخت نبود...

حس کردم باید ازا ون فضایی که درش گیرکرده بیرون بیارمش...

اهسته صداش کردم: مهندس...

واکنشی نشون نداد... دوباره گفتم: مهندس...

به سختی روی صندلیش صاف نشست و درحالی که به رو به رو نگاه میکرد گفت: ساعت ده و نیمه...

حس کردم چشمهاش برق میزنن... یعنی توی اون تاریکی داخل ماشین که حجم هیاهو و روشنی های خارجی تاثیری درش نداشت حدس زدم که چشمهاش پر از اشکه ...

و حتی قطره ای که روی گونه اش لغزید هم دیدم... تند نگاهمو به رو به رو دوختم... انگار جرم بود دیدن اشکهای یک مرد ... مردها حق گریه کردن ندارن!

بعد از رد کردن چهارراه پرترافیکی با دیدن یه پارک و کمی جلوترش یه مسجد بی اراده سرعتم کم شد و پا روی ترمز گذاشتم...

پارسوآ هنوز ساکت بود... کمربندمو باز کردم وگفتم: بهتره یه خرده فکر کنید پرند کجاها ممکنه رفته باشه... منم میرم نمازمو بخونم...

پارسوآ چیزی نگفت... از ماشین پیاده شدم و کمی ازش فاصله گرفتم اما یهو ته دلم ریخت ولم نکنه بره... من این خیابون و بلد نبودم... تند برگشتم... اهسته گفتم: مهندس؟ بهم نگاه کرد و گفت: شما که نمیرین... به سختی صوتی که شبیه لفظ کجا بود و از دهنش شنیدم! در جواب گفتم: یعنی ... منتظر... لبخند کمرنگی زد وگفت: دعا کنید پرند و پیدا کنیم... من همین جام... نفس راحتی کشیدم وچادرمو روی سرم جلو کشیدم وبا قدم های تندی وارد مسجد شدم... بعد از رد کردن ورودیش ... با دیدن یه حوض وسطش و بوی نم خاک و پیرمردی که داشت با یه افتابه ی قرمز زمین و زیگزاگی اب پاشی میکرد نفس عمیقی کشیدم... بوی محبوب خاک رو تا بصل النخاعم زنده حس کردم وبه سمت جایگاه وضوی خواهران رفتم... وضومو گرفتم و وارد قسمت خواهران شدم... به طبع خلوت بود... الان که یازده شب بود وای به روزش! قامت گرفتم و شروع کردم... ************************************************* ************************************************* بند کتونیمو می بستم که زنی از کنارم رد شد وگفت: قبول باشه... سرمو بالا گرفتم... با دیدن یه دختر جوون با موهای بلوند و کم وبیش ارایش لبخندی زدم وگفتم: مرسی... نماز شما هم قبول باشه... لبخندی زد وگفت:قبول حق... شاید اگر تو خیابون میدیدمش فکر نمیکردم اهل نماز مسجد باشه!!! خدا لعنت کنه دل و عقلی و که زود قضاوت میکنه!!! چادرمو مرتب کردم... انگار سبک شده بودم... یه باری از رو شونه هام برداشته شده بود... کمی کش وقوس اومدم... از گرسنگی دلم مالش میرفت ... از صبح هیچی نخورده بودم... به سمت در ورودی میرفتم... از کنار حوض رد میشدم که کسی و با استایل پارسوآ دیدم که خم شده بود و تکیه گاهش روی زانوش بود و سرشو تا گردن توی حوض فرو کرده بود... با نا مطمئنی به سمتش رفتم و وقتی سرشو بخاطر کم اوردن نفس یکباره از اب بیرون کشید لپهامو باد کردم و خالی کردم. پارسوآ متوجه حضور من شد... لبه ی حوض نشست ... اب از روی موهاش می چکید روی یقه ی پیراهن و سر شونه هاش... موهای شلوغش روی پیشونی خیسش چسبیده بود... توی کیفم خم شدم تا دستمال دربیارم... اما نداشتم... اخه جنس لطیف تو به چه دردی میخوری... این همه کیف ووسیله دنبال خودت یدک میکشی یه بسته دستمال کاغذی نداری... جلوش ایستادم لبه ی حوض نشسته بود و با جینی که سر زانوش کمی ساییده شده بود و پیراهنی که استین هاشو تا رانج تا کرده بود... ارنج چپش روی زانوی چپش بود و ساعدش معلق روی زانوی دیگه اش قرار داشت و از روی انگشتاش اب می چکید... چرا عین احمق ها فکر کردم حالت نشستنش روی لبه ی حوض مسجد و دوست دارم!!! گفتم: شرمنده دستمال ندارم... خیره نگاهم کرد... زهرخندی زد... از موهاش اب میچکید... پلکهاش خیس بود... قیافه اش شیطون وتخس و ناراحت بود.... یقه ی پیراهنش خیس بود... نکنه سرما بخوره؟! دستشو نامطمئن به سمت پایین چادرم دراز کرد وگفت: میتونم؟ هنوز داشت بهم نگاه میکرد... چرا میخواست اب صورتشو با چادر من ... مگه حوله است؟؟؟ نکنه پشیمون بشه دستشو بندازه... وای نه ... چه اشوبی با نگاهش تو وجودم به پا کرد بماند... خودم چادرمو بالا گرفتم و اون با دو دست صورت خیس سفیدشو توی سیاهی چادرم فرو برد... چند نفس عمیق کشید ... به سختی زمزمه کرد: تی تی خانم ... من چه کار کنم؟ حس کردم داره گریه میکنه... بهش نگاه کردم... پشت موهاش هم خیس بود... پشت یقه اش هم خیس بود... سرما نخوری ... خواهش میکنم خدا باد نیاد سرما بخوره... کاش میتونستم با چادرم... به ارومی چادرمو رها کرد... از جا بلند شد ... از کنارم رد شد... خم شدم... چادر نم دارمو توی دستم گرفتم... توش حداقل یه قطره اشک از چشم اون بود... نکنه یه وقت فکر کنی ها ...!!! پشت سرش راه افتادم... عین حماقت های قبل هم چادر نم دارمو توی دستم فشار میدادم... حالا دست من هم نم دار بشه که چی؟؟؟ باز فکر نکنی هااا....!!! خودش پشت فرمون نشست... هنوز ننشسته بودم که جای خالی سیب و روی داشتبورد حس کردم... برام مهم بودش... با تعجب گفتم: سیبه کجاست؟ پارسوآ : دست منه... -فکر کردم افتاده تو ماشین... سوار شدم... کمر بندمو بستم... پارسوآ: بردم بشورمش... شما گرسنتونه؟ بردی چیکارش کنی؟؟؟ به پایین چادرم نگاه کردم... همیشه روزمین کشیده میشد... همیشه چند جاییش خاکی بود... حالا پارسوآ صورتشو با پایین چادر همیشه گل گرفته ی من وقتی خشک میکنه که سیب روی اسفالت متبرک شده رو توی حوض شسته! نکنه فکر کنی... یه وقت به سرت نزنه تفتیش کنی... یه وقت گناه تعبیر این نم پایین چادرتو به جون نخری تی تی... پارسوآ صدام کرد... بهش نگاه نکردم... چه نگاهی با چه رویی؟؟؟ مگه فقط مردان که با نگاه گناه میکنن... یه وقت نگاهش نکنی تی تی ... این نگاه نگاه دیروز و دو ساعت پیش نیست... خودتم میدونی!!! به تیکه سیب نصف شده توی دستش نگاه کردم... به سختی اب دهنم و قورت دادم وگفت: بهتره بریم یه شامی بخوریم... شما رو هم به خونه برسونم... دیگه دیر وقته... سیب و گرفتم... یارای مخالفت نداشتم... توانی برام نمونده بود... نم چادرم خشک میشد و من میخواستم داد بزنم که پارسوآ شیشه رو بکش بالا ... این نم از صورت تو رو تا ابد میخوام برای خودم نگه دارم... !!! کی میخواست مجبورم کنه من چادرمو بشورم... پنجره رو ببند ... سیب شسته شده رو باور کنم یا کاهوهای نشسته ی ظرف سالادی که اسراف شد ... یا نم صورتتو با چادر پایین خاک من ... من باور کنم این لحظه رو؟؟؟ یا ... خدایا چه بلایی به سرمن میاد! جلوی یه رستوران شیک متوقف شد... پرند نبود ... پارسوآ نگران بود... خسته بود... دمغ بود اما جلوی یه رستوران شیک نگه داشته بود؟ نکن تی تی با خودت ... سهوا بود اشتباه کرد تو ببخش... بخدا داری دیوونه میشی! درحالی که سعی میکردم با ارامش بدون نگاه به چهره ی درمونده اش حرف بزنم زمزمه کردم: بهتر نیست به پلیس خبر بدید؟ پارسوآ با صوتی ناله ماننده گفت: به حسام گفتم... خبرداده... عکسشم داده... دیگه ذهنم نمیکشه... نمیدونم باید چیکار کنم... پیاده شدم... با دیدن صندوق صدقات به سمتش رفتم... اسکناس ابی بی ارزشی و داخلش انداختم و حس کردم درست بالای صندوق یه ستاره ی چشمک زن حضور داره ... نفس راحتی کشیدم... پارسوآ درها رو قفل کرد... از صندلی عقب کت مشکی ای برداشت و به من نگاه کرد. چادرمو جلو کشیدم... به پایینش نگاه کردم... خشک شده بود... اما منطقه ی دقیقی که صورت پارسوآ رو نوازش کرد و میدونستم... و خدا منو ببخشه که یک لحظه از اشرف مخلوق بودن خسته شدم وارزو کردم کاش چادری بودم که نم صورت اونو توی قلبش خشک میکرد... کاش بادی بودم که ... با صدای گرمش به سمتش رفتم...صداش از اهورا قشنگ تر بود... چرا نمی رفت تو رادیو کار کنه... در و برام باز نگه داشت تا من وارد بشم... دخترش گم شده بود و من و اورده بود سیزده بدر!!! پشت میزی نشستیم و خودش برام غذا سفارش داد. درحالی که بوی کباب مستم میکرد ... به صورت رنگ پریده اش نگاه کردم وگفتم: بعد از غذامون یه سر بریم خونه شما استراحت کنید... بعداز فردا میریم دنبالش... نگاهشو از روی میز بلند کرد و به من دوخت... با زور وجبرو فحش و ناسزا نگاهمو به رومیزی دوختم واون زمزمه کرد: من امروز خیلی شرمنده ی شما شدم... با اومدن ظرف غذام بهم نگاه کرد ولبخندی مصنوعی و تلخی زد وگفت: بفرمایید ... بوی غذا مستم میکرد...

!

حضورش ارامشم میداد... دستمو به قاشق بردم... دیدم که اون نمیخوره... دستم ناخوداگاه لمس فلز سرد قاشق و پس زد ... وقتی اون اروم نبود؟؟؟ چرا من اروم باشم؟؟؟ -میشه شما هم بخورید؟؟؟ پارسوآ :میل ندارم... -خواهش میکنم... پارسوآ: الان پرند غذا خورده؟ بهش نگاه کردم و اون با نمک دون بازی میکرد... در همون بازی بازی کردن هاش گفت: چی به سرم اومد! -مهندس... پرند دختر زرنگیه... باهوشه... نگرانش نباشید... پارسوآ: اون فقط سیزده سالشه! -بهتره غذاتونو بخورید... برای تمرکز کردن احتیاج به قوای جسمی دارید! پارسوآ: واقعا اشتها ندارم... -شما بهم بدهکارین.. پارسوآ مات بهم نگاه کرد وگفتم:منم اون روز اشتها نداشتم اما بخاطر شما... وادامه ی جمله امو از قصد نیمه تموم گذاشتم ... خوب بدهکار بود... ! با دیدن قاشقی که به دهنش برد لبخندی تو دلم زدم وبا ولع مشغول شدم... دیگه فسنجون ظهرم به جهنم عجب کبابی بود! خیلی نخورد مثل اون روز من... ولی من ته غذامو دراوردم... عجیب گرسنه بودم... دور دهنمو پاک کردم واروم تشکر کردم. پارسوآ لبخندی زد وگفت: نوش جان... بله خیلی نوش جانم شد... یک درصد فکر کن نمیشد! درحالی که رفت حساب کنه من هم کت و موبایلشو برداشتم... جلوی در مقابل ماشین ... کتشو بالا گرفتم... نمیدونم نوع گرفتنم بد بود یا اون بد برداشت کرد وفکر کرد من میخوام کتشو تنش کنم... وقتی پشت بهم کرد و دستشو توی استین کتش کرد... من روی نوک پنجه ام ایستادم تا... خدا منو می بخشه؟؟؟ خدایا منو ببخش... من امشب چه مرگم شده ... یقه اشو صاف کردم وازش فاصله گرفتم... قلبم توی دهنم میزد... تمام تنم ضربان بود... عرق سردی روی پیشونیم بود... از شرم بود یا ... نمیدونم! ... سرم به زمین بود و چه بی شرمانه و پست نگاهم به یقه ی هنوز ناصاف کتش بود و چه مزخرف دست درازی من که میخواستم صافش کنم و انگارشد که خودش دستشو به یقه اش برد.... نفسمو سنگین بیرون فرستادم... چه کردم امشب؟؟؟ چمه امشب... خدا منو می بخشی نه؟؟؟ امشب بساط توبه دارم... خدا نکنه با من قهر کنی... خدا نکنه با من نباشی... خدا نکنه از چشمت بیفتم؟؟؟ خدا چه کردی امشب با من که ... خدا نکن این امتحان سخته... بخودت قسم نخوندم... من این فرمولا رو بلد نیستم... خدایا ... پاس نمیکنم این درسو ... خواهش میکنم... حواسم پریده... نکن با من... به خودت قسم خوش نمیاد... من بی جنبه اما... صدام کرد... تی تی خانم...! تمام وجودم شد جان... لحظه نکشید که تمام وجودم فریاد زد: زهرمار... ادم به غریبه میگه جان؟؟؟ مگه غریبه است؟؟؟ اشنا تر از اون مگه هست؟؟؟ ادم از ادم های غریبه که ارامش نمیگیره... خاک بر سرت تی تی... مرسی ! ولی اخه من که نگفتم... اما نفست داره میگه... اره همه ی وجودم داره میگه ... چقدر پر رو...!!! سنگینی نگاهشو حس کردم... بهش نگاه کردم... به ماشینش تکیه داده بود... موهاش ژولیده بود ... به من نگاه میکرد... خسته بود اما رنگ و روش برگشته بود... بخاطر من کمی غذا خورده بود... تعبیر نکنی ها... تفسیر نکرده اینی وای به حال ... نمیدونم بهش چسبید یا نه ولی به من خیلی چسبید...! بهش نگاه کردم و اون زمزمه کرد:بفرمایید برسونمتون... چشم ... می فرمایم... هرچی تو بگی! تی تی خاک برسرت... وای چه به روزم اومده... کنارش نشستم... بوی عطرش کمرنگ بود اما من با تمام وجود حس میکردم... نیم رخ جذابش توی میدون دیدم بود... چرا ادم ها باید باز دم داشته باشن؟ حیف این دم خوشبوی من نیست؟عطر حضورش ... بوی وجودش... میخوام خفه بشم از این همه زنده بودن درکنارش... میخوام غرق بشم از بودنش... کی میخواست اجازه نده؟؟؟ خدا این امتحان و من جلوی فریبرز و حمید صداقت پس دادم؟؟؟ این امتحانه؟ این چیه... چرا داری منو تو این حس غرق میکنی؟ حس خوب... چه غرق قشنگی... نکن خدا... نکن... نذار بشه ... بخودت قسم اگه بشه بد میشه... برای جفتمون... من بنده ی بدی که برات نبودم... میخوای مجازاتم کنی؟؟؟ بغض گلومو فشار میداد... خدایا توهستی... با منی... با مایی... پس این همه خوبی دادی که تهش از گلومون دربیاری؟؟؟ حس بدی بود... اما به همون اندازه خوب بود... یعنی زیادی خوب بود... ساعت دوازده شب بود... وای... خیلی شب بود... درکنار کسی که مرد بود ... با حسی که خیلی خوب بود... !!! صداش من و از خلسه ی محفل خوبی ها بیرون کشید... صداش من و از خلسه ی محفل خوبی ها بیرون کشید... اهسته گفت: من هنوز بابت ظهر ... واقعا نمیدونم چطور و با چه رویی اون حرفها رو بهتون زدم... -حق داشتید... پارسوا: نداشتم... تی تی خانم اگر من روی پرند دست بلند نمیکردم ... اگر... نتونست جمله اشو ادامه بده... -نگران پرند نباشید.... پارسوآنالید:کیوان... با قطعیت گفتم:پیش اون نیست و نرفته ... یه جورایی مطمئنم... اگر پیش کیوان بود کیوان توی خونه ی پدرش اینقدر در دسترس نبود! پارسوآ چند لحظه بهم نگا ه کرد... با لبخند کمرنگی گفت:حق با شماست... صدای بوق ماشینی ناچارش کرد تا به خیابون نگاه کنه... چه بد موقع بوق زد ... !! چند تا نفس عمیق پشت سر هم کشید وباز برگشت سر بحث اولش وگفت: واقعا هنوز نمیدونم با چه رویی باید ازتون معذرت خواهی کنم... شما تا الان پا به پای من اومدید... نفسم تو سینه حبس شد... مگه ظهر چی بهم گفته بود؟؟؟ چرا یادم نمیومد؟؟؟ چی به سرم اومده بود که یادم نمیومد ظهر چه دل شکسته بودم... چرا یادم نمیومد ظهر چه بغضی داشتم.... چرا یادم نمیومد چی بهم گفت و حالا ... تی تی الان و یادت بمونه چی بهت گفت... پارسوآ دستی به صورتش کشید وگفت: نمیدونم چطور باید بخاطر این همراهیتون تشکر کنم... یعنی فکر نکنم هیچ چیزی بتونه این لطف شما رو جبران کنه... با دیدن تیر چراغ برق و کاج سر کوچه حرصم گرفت... چه زود رسیدیم... جلوی در ابی خونه نگه داشت.... کمربندمو باز کردم... دلم هوای موندن پیش اونو داشت... ذهنی پتکی توی سرم کوبیدم... چی گفتم؟ هیچی... خدا...... در و باز کردم... دستم انگار فحشم میداد که چرا باید دستگیره رو باز کنه... به سختی پیاده شدم... و خدا...! پارسوآ بهم نگاه نمیکرد... شیشه رو پایین داد و سرمو پایین انداختم... زیر نگاه سنگین خدا... لبمو گزیدم به قلبم لعنت کردم که نه مثل همیشه می تپید... اهسته گفتم: مهندس من دلم روشنه ... ان شاالله فردا پرند پیدا میشه... با چه رویی لفظ الله دار استفاده میکنی! پارسوآ بهم نگاه کرد... بهش نگاه میکردم... خدایا!!! چشماش اشک و خون بود... به سختی گفت: شما خیلی پاکید تی تی خانم... شما رو به این پاکی تون قسم... به دل روشنتون... به نمازتون... دعا کنید... چادرمو تو مشتم فشردم قلبم انگار نزد بعد زد تند و تندتر از هر لحظه و هر ثانیه... و خدایی که ... زمزمه کرد: تی تی.............................................. ...... خانم... دعام کنید... و شیشه رو بالا کشید و رفت. چقدر طول کشید خانمشو بگه... کاش نمیگفت... به همون چند ثانیه خانم نبودن اما تی تی بودن اما گرگ صفت نبودن اما عروس فرنگی بودن اما پست نبودن اما ارامش بخش بود ... به خانم نبودن راضی بودم!!! چقدر خوب بود که یه بار طعم خالی شنیدن اسممو از زبون اون چشیدم... به رفتنش نگاه میکردم... در پیچ کوچه گم شد... من ایستادم... انگار تکرار ایستادن برای بدرقه ی رفتن بود... چی بود... چی شد... تی تی؟؟؟ میخوام بشینم تا صبح فکر کنم... به همون تی تی خالی... همون یه تی تی هزار تا معنی داشت. چند تا نفس عمیق راحت کشیدم... دلم برای پرند خیلی روشن بود... یه چیزی تو دلم وول میزد و میگفت رفته تا تو رو برگردونه ... اوه واقعا؟؟؟ حس میکردم میدونم بلایی سرش نمیاد... نفس عمیقی کشیدم... چرخی زدم... پله ها رو دو تایکی بالا رفتم.. در وباز کردم... خانم سرمردی پایین تخت خوابیده بود... نفس عمیقی کشیدم... روی مبلی نشستم... سرمو به پشتی مبل تکیه دادم... چشمامو بستم... خدایا کاش میفهمیدی چه امتحان بدیه... !!! خدایا من ضعیفم... من نمیتونم از پسش بربیام... خدایا با من چیکار میکنی... نشه حکایت شیخ هفتاد ساله که عاشق یه مسیحی شد... نکنی با من... بخودت قسم خیلی ضعیفتر از اونم ... بخودت قسم بی تو من هیچی ام... سرمو میون دستهام گرفتم... چرا اینطوری میشه؟؟؟ چرا تا وقتی اونو می بینم... چرا ؟؟؟ چه گناه بزرگتر وکبیره تر از این ... لبمو محکم گاز گرفتم... خدا نکن با من... خدا نذار جلو چشمت خراب بشم... نذار از نظرت بیفتم... خدا خواهش میکنم... خدا نگام کن... قهر نکنی! خدا ببخش... بغض گلومو فشار میداد... خسته بودم اما خوابم نمی برد... از شدت عذاب وجدان در حال مرگ بودم... حس میکردم مرتکب جرم و گناه شدم... حس میکردم این غلطه ... این فکر ها غلطه... حس میکردم درست نیست... حس میکردم یه چیزی می لنگه... یه چیزی با بقیه ی چیزا فرق داره... خدا... زبونمو گاز گرفتم... خدا تو از رگ گردن نزدیک تری... خدا ببخش... تو رو به این نزدیکی بامن خطا کار ببخش... خدا روم نمیشه نگات کنم... خدا حق داری نگام نکنی... ولی خدا اون بیچاره گناهی نداره ... پرند... دل نگرانشه... خدا من واسه خودم هیچی نمیخوام ولی اون یه پدره... خدا یه پدره... خدا یه پدرخوبه... تو رو به نجابتش که حداقل منو اسیرش کرده قسم... تو رو ... خدا پرندش... خدا پرند... خدا دخترش... خدا من بد... ولی اون بیچاره یه پدره... خدا پدری خیلی سخته... اشکهامو که روی گونه ام سرازیر میشدن و پاک کردم... زانوهاموکشیدم تو بغلم... حلقم شور بود ... بغض سنگینی ضربان قلبم و کند میکرد... نفسم سنگین بود... حس میکردم زیر یه خبط بزرگ خم شدم... داشتم له میشدم... نفسمو فوت کردم... اهسته زمزمه کردم: خدایا منو نبخش اما پرند و... با روشن و خاموش شدن صفحه ی گوشیم با هول برش داشتم... ساعت دو صبح بود... از هولم شماره رو ندیدم و فقط جواب دادم... لبمو گزیدم یعنی کی این موقع با من کار داشت؟؟؟ -الو... -سلام تی تی جون... گوشی توی دستم ثابت موند... به سختی اب دهنمو قورت دادم ومبهوت و متحیر ومات با زمزمه ی خفه ای گفتم: پرند... پرند: خوبی تی تی جون؟ با تته پته به سختی گفتم: پرند تو کجایی؟ پرند: بابا اومد پیشتون؟؟؟ موهامو کشیدم و اروم تو دلم خدا رو شکر گفتم.... کمی به خودم مسلط شدم وبا تحکم گفتم: پرند بهت میگم کجایی؟ پرند نفس عمیقی کشید وگفت: کیوان میگفت شما وبابا باهم رفتین پیش اقای زمردی ... اره؟؟؟ -پرند مگه با تو نیستم... جواب منو بده... پرند : تی تی جون ... من جای بدی نیستم... ازهیجان بغض کرده بودم اما عصبانی هم بودم.... -پرند داری دیوونم میکنی ... پرند:تی تی جون ... دوست نداشتم بابا تو رو بیرون کنه... -پرند پدرت حق داشت... پرند: نه نداشت... هیچ وقت نظر منو نپرسید ... -پرند کجایی؟ پرند : تی تی جون بیخیال نمیگم... فقط زنگ زدم بگم حالم خوبه ... البته اگه تو نگرانم بودی... -این چه حرفیه پرند معلومه که نگرانت بودم... هم من هم پدرت... بابات داشت سکته میکرد... پرند تو کجایی؟؟؟ پرند: تی تی جون من خوبم دیگه ... -بهت میگم کجایی؟ پرند: دارین داد میزنین سر من؟؟؟ -نزنم پرند؟؟؟ داد نزنم؟؟؟ این چه کاری بود کردی؟؟؟ از خونه فرار کردی پرند... پرند با بغض گفت: هیچم اینطوری نیست تی تی جون... -پس چطوریه؟؟ پرند با حرص گفت: اصلا همینطوری که تو میگی... ولی تقصیر خود پارسوآست اگه تو رو بیرون نمیکرد منم نمیرفتم... -چرا؟ پرند: چی چرا؟ -چرارفتی؟ پرند: کیوان گفت تو اینطوری برمیگردی... دستمو مشت کردم وناخن هامو توی پوست کف دستم فشار دادم! -پس کیوان بهت خط میده چیکار کنی؟ پرند: من دوست نداشتم باباتو رو اخراج کنه... دیروز همه چی واز پشت در شنیدم... تی تی جون... من نمیخواستم بابا تو رو از خونه بیرون کنه... -پرند به تو چی بگم؟؟؟ الان کجایی؟ پرند: همین دور و ورا... ولی یه چیزی هست تی تی جون شما نمیدونی... -چی؟ پرند: بابا تو رو خیلی دوست داره... جمعه که فهمید تو بهش هیچی از کیوان وتولد نگفتی خیلی ناراحت و عصبانی بود ... دیروز ظهرم بعد که رفتی خیلی پشیمون شد فسنجونی که خوردیم کوفتمون شد... یعنی وقتی بهش گفتم چرا وقتی تی تی جون و بیرون کردی و حالا داری غذایی که درست کرده رو میخوری خیلی بهش بر خورد و رفت تو اتاق تو...... نفس عمیقی کشیدم ... خودم به اندازه ی کافی درگیری داشتم پرند اینا رو به تمام سابجکت های تفسیر نکرده ی من اضافه نکن!!! وای فسنجونم ...! پرند توی تلفن زمزمه کرد: کیوان گفت تو و بابا با هم اومدین دنبالم کلی خر کیف شدم... لبخند ژکوندی زدم و اهسته گفتم: پرند کجایی؟؟؟ پرند:تی تی جون نمیگم... ولی جای بدی نیستم... خیلی دوست دارم... اگه بابا قول بده که تو رو برگردونه منم برمیگردم خونه... -پرند بابات گرو کشی و دوست نداره ! پرند: همینی که هست... -ولی پرند... تو چرا؟؟؟ چرا میخوای برگردم؟ پرند تند گفت: تو وقتی بودی خیلی خوب بود... همه چی خوب بود... بابا همش تند تند میومد خونه... من دیگه بچه نیستم تی تی جون بزرگ شدم... روزایی که تو نبودی بابا ... نفس عمیقی کشید وگفت: تی تی جون؟؟؟ -جانم؟ پرند: خیلی دوست دارم... هیچ کس و اینطوری دوست نداشتم... -منم دوست دارم پرند... پرند با من من گفت: تی تی جون ؟... اگه ... اگه ... بابام ...یعنی اگه بابام... -چی پرند؟ پرند: هیچی... خواست خودش بهت میگه. من دیگه باید برم... فعلا... -پرند بگو کجایی ... به بابات نمیگم... پرند: خداحافظ تی تی جون... وتماس قطع شد... موبایلم توی دستم خشک شده بود. باید از کیوان متنفر می بودم؟؟؟ حالا معنی سایه و حضورشو پشت پنجره درک میکردم... وای خدا ... من چه کنم؟؟؟ به گوشیم نگاه کردم... به لیست مخاطبین به حرف پ ... به اسم مهندس پارسوآ پاکزاد... خدا خوب زنگ بزنم بگم دخترش حالش خوبه؟ انگشتم می لرزید... خدا زنگ بزنم؟ بی اراده شماره ی پارسوآ رو گرفتم... بعد از دو بوق جواب داد. صدای گرفته و خش دارش هم ارامش بخش بود... چقدر لجنم که اروم میشم با صدای مردی که...! پارسوآ: تی تی خانم... -سلام... پارسوآ: طوری شده؟ -پرند بهم زنگ زد... پارسوآ لحظه ای مکث کرد و تند و خفه پرسید:چی؟ -پرند بهم زنگ زد... وکلاممو سرعت بخشیدم وگفتم: -گفت حالش خوبه و جاش امنه... دقایقی چیزی نگفت اما صدای نفس هاشو میشنیدم... و حس میکردم گوشم داغ میشه... و اروم میشم اما قلبم نه مثل همیشه میزنه... میزنه و خودشو می کوبونه...! پارسوآ نفس راحتی کشید و طوفانی تو گوشم پیچید... وجودم یک لحظه خالی شد... سرد وخنک شدم ... یه خنکی خوب... مثل یه وزش نسیم بهاری که تمام جونتو یه لرز میگیره و بعد... ببخش خدا فقط قرار بود از دخترش بگم! پارسوآ : کجاست؟ -نگفت... پارسوآ با حرص گفت:نگفت کجاست؟ -نه... پارسوآ: صداش چطور بود؟ -سرحال... مثل همیشه... پارسوآ: دقیقا چی گفت؟ -چیز خاصی نگفت... فقط گفت زنگ زدم بگم حالم خوبه و جام امنه... همین... پارسوآ بلند توی گوشی گفت: همین؟ -هرکاری کردم بهم نگفت کجاست... پارسوآ: مگه دستم بهش نرسه!!! -شما مطمئنید همه جارو دنبالش گشتید؟ پارسوا با ناله گفت: جایی نمونده نرفته باشم... -نگران نباشید... حداقل الان میدونید که حالش خوبه... پارسوآ: چرا به خودم زنگ نزد...؟ -بهتره از خودتون بپرسید چرا به خدمتکار خونه اتون که شما بیرونش کردید زنگ زد! پارسوآ پوفی کشید و اهسته گفت: طعنه میزنید؟ -واضح نبود؟ پارسوآ: خیلی صریح طعنه میزنید... -من هنوزم فکر میکنم مقصرید... پارسوآ: همه ی تقصیرها گردن منه؟ -مسلما... پارسوآ: باشه اگه اینطور فکر میکنید... -فکر نمیکنم مطمئنم... پارسوآ پوفی کشید وگفت: من نمیدونستم باید چه کار میکردم... اگر میدونستم کوتاهی نمیکردم... حرفی نزدم و اون نفسشو فوت کرد وگفت: حالا واقعا پرند بهتون زنگ زد؟ -فکر میکنید دارم دروغ میگم؟ پارسوآ: نه... شما دروغ نمیگید... راستی؟؟؟ -بله؟ پارسوآ: شماره ای که افتاده از کجا بود؟؟؟ -از شماره ی خودش زنگ زده بود... اهانی گفت و بعد از مکثی به ارومی پرسید: دیگه پرند بهتون چی گفت؟ -خیلی مهم نیست... پارسوآ: پس حالش خوبه؟ -بله... پارسوآ: خوب خدا رو شکر... -بهتره امشب و استراحت کنید... پارسوآ: دیگه صبح شده ... ساعت نزدیک سه ئه... دیروز که خیلی بد بود امیدوارم امروز روز خوبی باشه... -منم همینطور... پارسوآ: تی تی خانم؟ -بله؟ پارسوآ: ممنون... -بابت چی؟ پارسوآ: بابت همراهیتون... -فکر نکنم کاری کرده باشم... پارسوآ: بزرگواری کردید... اگر شما نبودید... به اندازه ی یه دم و بازدم تند هیجانی من مکث کرد وگفت: تی تی خانم؟ -بله؟ پارسوآ: بعدا باید باهاتون در مورد یه مطلبی صحبت کنم... -چه مطلبی؟ پارسوآ: مفصله... یعنی الان نمیگی؟؟؟ من دق میکنم که... -هرجور خودتون مایلید... پارسوآ: تی تی خانم؟ -بله؟ پارسوآ: اگر من ... من میتونم یه خواهشی کنم؟؟؟ جونمو میخوای؟؟؟ با کمال میل... -بفرمایید؟ پارسوا با من من گفت: میتونم ... میتونم ازتون خواهش کنم... خواهش کنم ازتون که برگردید؟؟؟ برمیگردید؟؟؟ -بله... خدا رو شکر که خودت خواستی وگرنه خودم میومدم... اون وقت غرورمو چه میکردم؟؟؟ پارسوآ: واقعا؟ -بله... پارسوآ انگار نفس راحتی کشید و گفت: هنوز نمیدونم با چه رویی ازتون عذرخواهی کنم... -حق داشتید... من باید عذرخواهی کنم که... پارسوآ وسط حرفم اومد وگفت: نه... شما حق داشتید... -نه اخه من خیلی ... پارسوآ: نه نه ... شما کاملا درست می گفتید من فکر نمیکردم حرکاتم همه روی پرند تاثیر بذاره ... یعنی تازه متوجه شدم ادم ها چقدر میتونن روی زندگی هم اثر بذارن ... چیزی نگفتم وپارسوآ گفت: تی تی خانم؟ -بله؟ پارسوآ: حالا که پرند حالش خوبه... راستش برای پراکنده شدن ذهنم... البته نه... چقدر بی سر وته حرف میزدم... پارسوآ اهسته گفت: میتونم یه سوال خصوصی ازتون بپرسم؟ -بله... پارسوآ: صریح بپرسم؟؟؟ خمیازه ای کشیدم ووسط خمیازه ام گفتم: هرجور خودتون راحتید؟؟؟ پارسوآ: میترسم صراحت زیادم شما رو ناراحت کنه... -نگران نباشید... صریح بفرمایید... پارسوآ: شما نامزد دارید؟ نفسم تو سینه حبس شد... ======================================= نفسم تو سینه حبس شد... -بله؟؟؟ پارسوآ با تعجب انگار گفت: بله ... یعنی نامزد دارید... وای نه... من غلط بکنم نامزد داشته باشم! -نه... یعنی بله؟ یعنی ... ببخشید چی؟؟؟ وای چرا هول شدی... گند زدم! پارسوآ: عرض کردم شما نامزد یا شخصی در زندگیتون هست که... وسط حرفش پریدم و گفتم: نه... پارسوآ تند واروم گفت:خدا رو شکر... -بله؟ پارسوا: هیچی... خوب همیشه خوش خبر باشید... ببخشید مزاحم شدم... در کدوم مورد؟؟؟ نامزد نداشتن یا خبر سلامتی پرند؟؟؟ -من زنگ زده بودم... پارسوا:جدی؟؟؟ من چرا فکر کردم خودم زنگ زدم... اهان بله شما زنگ زدید... ببخشید پر حرفی منو... نیش خندی زدم و خمیازه ای کشیدم وگفتم: -خیالتون از جانب پرند راحت باشه... پارسوآ:ممنون ... وسط خمیازه خنده ام گرفته بود... کسل و خواب الود نفهمیدم چطوری ازش خداحافظی کردم... روی مبل ولو شده بودم... به سقف نگاه میکردم... دخترش گم شده بود ... پیدا شده بود... حالا اخر شب درست ساعت سه و ربع صبح از من پرسیده بود نامزد دارم؟چرا؟ خستگی دوبل شده بود اما نمیدونم چه حسی داشت با نخوابیدن مقابله میکرد... چی میخواست بهم بگه؟؟؟ چرا پرسید نامزد دارم؟؟؟ چرا خواست برگردم؟؟؟ چرا اینطوریم؟؟؟ صدای اذان و میشنیدم... به سختی از جا بلند شدم و رفتم تا وضو بگیرم... جانمازمو بی سر وصدا طوری که خانم سرمدی وعزیز بیدار نشن ازتوی اتاق برداشتم... نمازمو با ارامش خوندم... سرسجاده ام نشستم وبا بند انگشت هام ذکر میگفتم... سرمو به پایه ی مبل تکیه دادم... چشمهامو بستم... تصویرش با وضوح و قدرت جلوی چشمم بود... هیچ کس تا این اندازه برام پررنگ نبود... پرند دوستم داشت.... من دوستش داشتم... اگه مطلبی که میخواست بهم بگه... خوب من باید برگردم اصفهان اون رسما بیاد... یعنی... مو به تنم سیخ شد... از روی ذوق و سرخوشی... یه مدلی شدم... یه جور هیجان خوب زیر پوستم وول وول میخورد. یعنی میشد بشم یکی عین سیندرلا... با شاهزاده ای سوار بر عروسکی سفید مثل پارسوآ... یعنی... پلک هام از سنگینی وخستگی روی هم افتادند... اما عجیب بود که زیادی اروم بودم... قبل از اینکه خوابم ببره گوشیمو برداشتم و به پرند پیام دادم پدرش نادونسته ازشرط پرند خودش بهم پیشنهاد برگشتن وداده... هرچند گوشیش خاموش بود اما مطمئن بودم وقتی روشن کنه حتما پیاممو می بینه... امروز چقدر روز پرتنش وسختی بود ... چه قدر تلخ و شیرین بود... چه قدر پر فراز ونشیب بود...چقدر اروم و ... اروم بود... چقدر خوب و اروم بود! ************************* ************************* با دیدن یه خواب پرت شدن از ارتفاع از روی مبل روی فرش پرت شدم... سه ساعت بیشتر نخوابیده بودم... کش و قوسی اومدم... ولی نمیدونم چرا دیگه خوابم نمیومد. به سمت حموم رفتم تا یه دوش بگیرم... اب گرم حالمو جا میاورد... چای و اماده کردم... رفتم عزیز وچک کردم... خوشبختانه تشکچه خشک بود... روی خانم سرمدی و کشیدم... لباس مرتبی پوشیدم... چادر ملی مو برداشتم... اون یکی که اون پایینش زیادی متبرک بود می ترسیدم بپوشمش... دیشب با تمام تلخی هاش برام زیادی خاطره انگیز بود. با صدای تقه ای که به در خورد از چشمی به بیرون نگاه کردم... با دیدن پسر محصل خانم سرمدی در وباز کردم وامیر علی سلام کرد وگفت: خاله تی تی مامانم اینجاست؟ -اره عزیزم... خوابه... امیر علی بنده کوله اشو تو دستش فشار میداد و میخواست چیزی بگه که پیش دستی کردم وگفتم: عزیزم صبحونه خوردی؟؟؟ سرشو به علامت نه تکون داد وگفتم: بیا تو خاله... بیا صبحونه اتو بخور... خودم برات اماده میکنم... خم شد و چسب کتونی هاشو باز کرد ووارد خونه شد... من به اشپزخونه رفتم و دیدم که اون به اتاق رفت تا مادرشو چک کنه... لبخندی به این غیرت ده ساله اش زدم و براش یه صبحونه ی تپل عسلی خوشمزده درست کردم... با ولع خورد و مرسی خاله ای گفت و رفت و منم از پنجره پاییدمش تا سرویسش که میاد ببرتش... برای خانم سرمدی گزارش کار امیر علی و نوشتم که صدای باز شدن در اومد. با دیدن خانم کریمی ماتم برد... هرچند خودم بهش کلید داده بودم... ولی یه لحظه ترسیدم... یهویی اومد داخل! لبخندی بهم زد وگفت: ببخشید ترسوندمت؟ -نه... توقع نداشتم بیاین... با تعجب گفت: نکنه نباید میومدم؟ مهندس که چیزی به من نگفت... -نه نه... خوب شد اومدید... من دیگه بایدمی رفتم... راجع به خانم سرمدی گفتم و تشکر کردم و راه افتادم... به خونه ی پارسوآ رفتم ... در و با کلید باز کردم... دیروز یادش رفته بود اینو ازم بگیره... البته خودمم یادم رفته بود پسش بدم... هنوزو ارد هال نشده بودم که سایه اشو دیدم وسلام کردم... حس کردم یه لحظه از جا پرید و ترسید... لبخند تو دلی ای زدمو گفتم: ترسوندمتون... اهمی کرد وگفت: سلام... خیر... اره جان خودت... رنگت شد عین گچ... هرچند با اون ته ریش خیلی رنگ وروش مشخص نبود ... بخصوص زیر چشمهاش گود رفته بود وحدقه ی سفیدش یه دریاچه ی خون بود.. خستگی از سرو روش می بارید. کلافه سری تکون دادم ... دیشب اصلا نخوابیده بود... نگرانی شو درک میکردم ولی نمیدونم چرا خودم انقدر نگران نبودم. درحالی که به اشپزخونه میرفتم عین جوجه دنبال خانم مرغه دنبالم اومد وگفت: دیگه پرند زنگ نزد؟ -نه... ولی حدس میزنم بدونم کجاست... پارسوآ خیلی تند جلوم ایستاد و گفت: کجاست؟ -مدرسه... البته ساعت ده به بعد... چون یکشنبه است ... زنگ اولشو همیشه می پیچونه... پارسوآ: یعنی فکر میکنید اونجاست؟ -اوهوم... اجازه میدید چای دم کنم؟ این یعنی اینکه از اشپزخونه برو بیرون بذار به کارم برسم!

با اینکه نرفت و روی صندلی پشت میز نشست ... حداقل جلوی پرو پای من نمی پیچید میذاشت فکرم ازاد باشه میخوام چه گلی به سرم بگیرم! دریخچال و باز کردم... با دیدن فسنجونم که دور ریخته نشده بود نفس راحتی کشیدم و بساط صبحونه رو اماده کردم... درحالیکه داشتم براش چای میریختم گفت: اون دفعه بهم گل گاو زبون داده بودید؟ -بله ... گل گاو زبون با نبات... پارسوآ دستی به موهاش کشیدوگفت: فکر میکنم الان خیلی بهش احتیاج دارم! رومو ازش گرفتمو لبخندی زدم... چشم... چای و توی قوری خالی کردم و یه قوری دیگه برداشتم تا توش گل گاو زبون دم کنم... نون وتوی ماکرویوو داغ کردمو جلوش گذاشتم... یه تیکه ازنون و خالی گذاشت تو دهنش ... خیلی زود دم کشید... نبات و داخلش ریختم وهمش زدم... مقابلش گذاشتم که گفت: شما صبحونه خوردید؟ -نه... حس کردم چشماش برقی زد و گفت: میشه خواهش کنم ... و با دست اشاره کرد بنشینم... بله چشم...! اروم اروم میخوردمو اون با ولع مشغول شد... یه صرف خاطره امیز دیگه!!! سه وعده رو باهاش خورده بودم... هم نهار... هم شام... حالا هم که صبحونه! هرچند در حین خوردن بهم نگاه نمیکردیم ولی خوب چسبید ...! بعد از صرف صبحونه اش پیشنهاد کردم بره یه دوش بگیره... من هم مشغول مرتب کردن شدم.... البته چیز کثیفی نبود ولی در هر حال... من دوست داشتم همه چیز برق بزنه... -------------------------------------------------------------------------------- ================================ بعد از صرف صبحونه اش پیشنهاد کردم بره یه دوش بگیره... من هم مشغول مرتب کردن شدم.... البته چیز کثیفی نبود ولی در هر حال... من دوست داشتم همه چیز برق بزنه... به سرم زد یه نگاهی به اتاقم بندازم... با دیدن روتختی نامرتب و فرورفتگی توی بالش ... و یه تار موی سیاه کوتاه... یعنی دیشبم اینجا خوابیده بود؟ نفس عمیقی کشیدم... یه ته مونده بوی عطری میداد... یا من حس میکردم... پس اینجا بود؟؟؟ نگاهمو دور تادور اتاق چرخوندم... یه روسری سفید و با طرح های مشکی روی میز بود... وای این جا مونده بود؟ واقعا؟ لبخند کجی زدم و در اتاق وبستم... فکرم نکردم نکردم... اینجا مهم دیدن بود... به اتاق پرند رفتم... اونجا هم شلوغ و نامرتب بود... کمی سر وسامونش دادم... قاب عکس مادرش هنوز شیشه نداشت... در جای مناسبی گذاشتمش و رو تختی شو مرتب کردم و دوباره به اشپزخونه برگشتم... ساعت نزدیک نه بود پارسوآ جلوم ظاهر شد... یه تی شرت مشکی استین کوتاه پوشیده بود و یه جین مشکی... یه زنجیر سفید توی گردنش بود... بوی عطر مسخ کننده اش... صورت اصلاح شده اش... واوو... کیف پولشو گذاشته بود تو جیب پشت جینش! همیشه فکر میکردم واقعا دزدی از جیب اینا خیلی راحته.... ولی چون شلوار جین تنگه و تا یکی بیاد این کیفه رو دربیاره... نمیدونم ... طاها هم همین کار و میکرد! فکر کن ادم بشینه رو عکس کارت ملی خودش...! لبخندی زدم و فکر کردم هرکاری این مهندس بکنه درسته! چه کرده ... بابا اوشگله...! اینطوری همه میگن که داماد از عروس سرتره... لبخند کجی تو دلم زدم وگفتم: بر منکرش لعنت! بهم نگاه کرد وگفت: بریم؟؟؟ -مهندس ... زود نیست؟ با التماس نگاهم کرد و من با چند تا جمله خرش کردم و اون قرار شد به حسام زنگ بزنه تا کارهای شرکت وسامون بده... ساعت نه و ده دقیقه بود که پارسوآ منو به ستوه اورد به مدرسه ی پرند بریم... منم که یارای مخالفت باهاش و نداشتم... فقط نمیدونستم چطوری بگم سرما میخوری یه چیزی رو این تی شرتت بپوش! هرچند نگفتم ولی خدا خدا میکردم که مثل دیشب یه کت روی صندلی عقب حضور داشته باشه... یعنی اگر امیدی به وجود اون نداشتم حتما پا رو دلم میذاشتم و یه چیزی میگفتم! به سمت ماشینش راه افتادیم... من جلو سوار شدم واون هم پشت فرمون نشست... فوری به صندلی عقب نگاه کردم... با دیدن کتش اروم شدم... و پارسوآ فوری گفت:طوری شده؟ -نه... یه ذره دید زدمش... موهاش بین مرز خیس وخشک بود... ولی خوش حالت بود... سوئیچشو که هیچ وقت به کمرش اویزون نمیکرد و میگرفت دستش توی ماشین گذاشت واستارت زد... موبایلش هم همینطور... میگرفت دستش! اونو هم روی داشتبورد گذاشت. بوی عطر تند و تلخش باسیگار کنتش قاطی شده بود و باید اعتراف میکردم در عین حماقت این بوی تلخ و خوشمزه رو دوست داشتم... عینک دودیشو گذاشت بالای سرش... موهاشو یه ذره از رو پیشونیش عقب فرستاد و من فکر کردم این کارش باعث میشه قدش بلندتر به نظر بیاد... بخصوص که تا سقف ماشین قدش ادامه داشت! خودمو شماتت کردم و سیر نشده به رو به رو خیره شدم اهسته گفتم: دیروز داشتم فکر میکردم شما سراغ رعنا و شهروز رفتید؟؟؟ پارسوآ: بله ... دیروز به رعنا و شهروز هم زنگ زدم... نمیدونم کجاست ... من خانواده ی شلوغی ندارم... پدر و مادرم سال گذشته فوت شدن ... برادرم فرانسه زندگی میکنه و خواهرمم که... لپهاشو پر وخالی کرد وگفت: از دیشب دارم فکر میکنم این جای امن که میگه مبادا پیش کیوان یا... -نه مطمئن باشید مهندس... با صدای تلفنش جواب داد. پارسوآ: جانم حسام... نه داریم می ریم مدرسه اش... خوب؟ پلیس؟؟؟ چیزی نگفت... تقریبا داد زد: پزشک قانونی؟؟؟ و کاملا ناگهانی روی ترمز زد. من با ترس گفتم: من که گفتم دیشب پرند بهم زنگ زد... پارسوآ راهنما زد... صدای تیک تیک راهنما و اوهوم اوهوم کردنش پای گوشی و حرکت اهسته اش و بوقی که برای عذرخواهی برای ماشین عقبی زده بود و نگرانی ناگهانی صورتش و قرمزشدن چراغ سر چهار راه همه با هم رخ داد... بعد از قطع تماسش که مصادف با سبز شدن چراغ بود حرکت کرد وپرسیدم: چیزی شده؟ پارسوآ نفس به نسبت راحتی کشید وگفت: هیچی حسام میگفت دیشب یه دختری و پیدا کردن که زیر پل فوت شده ... بعد خود حسام رفته بود پزشک قانونی برای شناسایی... البته دختره بیست ودو سالش............. ویه لحظه مکث کردو با چشمهایی که در حد توپ پینگ پونگ گشاد شده بود گفت: البته دور از جون شما... سن منو یادت بود؟ نفس راحتی کشید وگفت: یه لحظه یادم رفت دیشب با پرند صحبت کردید... با دیدن ساختمون مدرسه که جلوش خلوت بود ... از ماشین پیاده شد وگفت: میرم ببینم اومده یانه... اما قبل از رفتنش در عقب و باز کرد وکتش و برداشت... داشتم نگاهش میکردم یه لحظه سرشو بلند کرد و بهم نگاه کرد... نتونستم زود نگاهمو پس بکشم... نگاهمون با هم تلاقی کرد و لبخندی زد وسرشو انداخت پایین در وبست ورفت... و من فکر کردم سفره ی گناهم زیادی داره طویل تر میشه! به خیابون نگاه کردم... به سوپر مارکت که روی شیشه اش پر بود از عکس و پوستر بازیگرا... یه لحظه دلم تنگ شد واسه خرید وفروش!!! یعنی الان فریبرز داشت چیکار میکرد؟؟ خیلی طول نکشید که برگشت... شاید ده دقیقه... -چی شد؟ پارسوآ:جواب درستی بهم ندادن... نفهمیدم... -مطمئنم تو مدرسه است... کنارم نشست .... خیلی نگذشت که صدای موبایلش بلند شد ... پارسوآ: بله؟ علیک سلام... خوب... وای اصلا یادم رفته بود... نه نه مشکل خاصی نیست... رها اومد؟؟؟ بچه چی؟ میدونستم عاقله ... پس سقطش کرده؟؟؟ تونستی کاری کنی؟ ... باشه... ده روز؟؟؟ حالا چرا اینقدر زیاد... باشه ... ممنون... نگران نباش... وقتی برگه ی طلاق و دیدم باهات حساب میکنم... خداحافظ! نفس عمیقی کشید و گوشیشو روی داشتبورد پرت کرد وگفت: طلاقم ده روز عقب افتاد! بهش نگاهی نکردم وگفت: مگر دستم به پرند نرسه... -مگه تقصیر اونه؟؟؟ پارسوآ ابروشو بالا داد وگفت:منو از همه ی کارام عقب انداخته... -خوب انداخته باشه... دخترتون واجب تره یا کاراتون... پارسوآ پوفی کشید وسرشو به پشتی مبل تکیه داد وگفت: نمیدونم ... با تعجب گفتم: نمیدونید؟ یعنی جوابش اینقدر ناواضحه براتون؟ پارسوآ: نه نه... میدونم ... ولی گاهی نمی فهممش... -فقط گاهی؟؟؟ پارسوآ پوزخندی زد وگفت: میخواین مجبورم کنین بگم همیشه؟؟؟ -غیر ازاینه؟ پارسوآ : شما از من چی میدونید؟ -همین قدر که دخترتون و دوست دارید و توی مشغله هاتون غرقید ... ولی دخترتونو درک نمیکنید... زندگی ورفتار ها واینده اش براتون بی اهمیته! پارسوآ: بی اهمیت؟ -درکمال صراحت بله ... بی اهمیت... پارسوآ دستشو توی موهاش فرو برد واون ها رو بهم ریخت وگفت: نمیدونم چطور باید توجیه کنم که بی اهمیت نیستم... -مهم بودنش اونقدر کمرنگه که به چشم نمیاد... پارسوآ به من نگاه کرد وگفت: قضاوت منصفانه ای نیست ... -چرا؟ پارسوآ: تا سال گذشته پرند خوب بود... عالی بود و منو درک میکرد... -شاید به خاطر حضور پدر بزرگ ومادربزرگش بوده... پارسوآ: شاید... -اون تازه داره معنای زندگی کردن و می فهممه... ولی زود اعتماد میکنه این درست نیست.... پارسوآ کلافه گفت: منم هیچی از زندگیم نفهمیدم... -پرند مقصره؟ پارسوآ: نمیدونم... به چهره ی خسته اش نگاه کردم وپارسوآ گفت: اشتباه از من بود... شاید اگه گرفتار یه عشق تو دوران دبیرستان نمیشدم ... بهم نگاه کرد وادامه داد: مسخره بود ... یه دختر پونزده ساله که خواهر یکی از دوستام بود و فوق العاده زیبا... زود کف از دست دادمو .... اونقدر التهاب داشتم که بخاطرش خانواده امو تهدید به مرگ خودم کردم... خانواده ام رضایت دادن... یه خونه پدرم به نامم کرد ویه حساب پر پول که بتونم خرجمو دربیارم... ولی ازخانواده طردم کرد... وقتی سر سفره ی عقد نشسته بودم هیچی از زندگی مشترک نمیدونستم... وقتی هم که جواب بله رو گرفتم فکرکردم بعدش چی... وقتی هم که دختری که باهاش ازدواج کردم سه ماه بعد ازدواجمون رفت دکتر و دکتر بهمون گفت سه ماهه حامله است... نمیدونستم باید چیکار کنم... من و زنم باهم میرفتیم اسباب بازی میخریدیم و دوتایی باهاشون بازی میکردی... لبخندی زد وگفت: من عاشق ماشین کنترلی بودم و اونم عروسک هایی ودوست داشت که گریه کنن وبخندن... 9 ماه بازی کردیم... خوش گذروندیم... بعدش یه شب گریه کرد و جیغ زد و تا بفهمم چی شد همسایمون اومد کمکش ورفتیم بیمارستان... یه پرستاری بهم گفت برو به بابات بگو زنش مرد! فکر نمیکرد من شوهر همون زنی ام که... سر زا رفت... من هفده سالم بود و یه بچه داشتم وزنم مرده بود! اهی کشید وگفت: حتی بلد نبودم چطوری باید بغلش کنم... میترسیدم بکشمش... وقتی گریه میکرد منم گریه میکردم... سه سال بعد خانواده ام باهاش اشتی کردن... من جون کندم تا پرند بزرگ شد... میون این همه گرگ که خودم یکی از اوناشم... حالا یه دختردارم... حالا...! وسکوت کرد. دلم براش گرفته بود ... ولی باز تکرار کردم:پرند مقصره؟ پارسوآ: نه... دست به سینه نشستم وگفتم: التهابات نوجوونی شما و فوت همسرتون و دست تنها بزرگ کردن پرند ... خوب نمیدونم چی بگم... ولی یه جورایی وظیفه ی پدرانه اتون بود... پارسوآ: من سعی میکنم براش چیزی باشم... به چشمام نگاه کرد وگفت:واقعا همیشه سعی کردم... کنایه اش به حرفم که گفته بودم براش هیچی نیستید! -چی براش باشید ؟؟؟ یه پدر... یه دوست... یه همراه... یه تامین کننده ی تو جیبی... شما وظیفه اتونو باید انجام بدید... حتی اگر جوونی نکرده باشید ... حتی اگر از گذشته اتون راضی نباشید.. سر پرند منت نذارید! پارسوآ تدافعی گفت: منتی سر پرند نیست... من سعی میکنم سرشو گرم کنم... با انواع و اقسام کلاس ها... کارها ... -ولی اون کلاس نمیخواد... سرگرمی نمیخواد... پدرمیخواد... حداقل برای سرگرم شدنش این کلاسا بدردش نمیخورن... اونم این جور کلاس ها رو... پارسوآ:خودش نمیفهمه... -چیو نمیفهمه مهندس... مگه میشه نفهمه... شما یکبار پای صحبت های دخترتون نشستید... اون که دیگه بچه نیست... سیزده سالشه... مادرش دو سال ازش بزرگتر بود که ازدواج کرد و بچه دارشد... پارسوآ باتعجب وحرص بهم نگاه کرد وگفتم: مگه دروغ میگم... پارسوآ دندون هاشو روی هم می سایید که ادامه دادم: پرند ذهنش پر از افکاریه که مناسب سنش نیست... پرند دوست پسر داره... دغدغه اش خوب بودن جلوی کیوانه... الان مسئله ی فکریش ازدواج با دوست پسرشه... از فیس بوک تمام نفعی که می بره کامنت های عاشقانه است برای محبوبیت و ارضای روحی که منتظر و تشنه ی محبته... به کیوان اجازه میده نوازشش کنه چون شما نبودید ... چون کسیو نداشته که نوازشش کنه ... معاشقه های کوتاه وبوسه های کوتاه و تجربه کرده و این تجربه کاملا حرفه ای بوده... و اگر بار دیگه بهش میدون داده بشه معلوم نیست چه اتفاق دیگه ای وتجربه کنه... تجربه ای که شاید غیر قابل جبران باشه ... پارسوآ با حرص محکم فرمون و فشار میداد.... دندون قروچه ای کر دوگفت: بس کنید دیگه... من دارم تمام تلاشمو میکنم تا دخترم توی رفاه باشه... من دارم سعی میکنم با تمام مشکلاتم براش پدرخوبی باشم... من... -من باید بهتون بگم دخترتون به چی فکر میکنه... طاقت شنیدنتونو بالا ببرید... شما باید بدونید... شما پدرش هستید... مسئولیت پرند با شماست... شما هم جنسای خودتونو میشناسید.... شما میدونید که یه پسر برای رضایت نفسش هرکاری میکنه مگه نه؟؟؟ شما میدونید یه دختر و چطور میشه رام کرد... شما میدونید که... در ماشین و باز کرد ... از ماشین پیاده شد... نفس عمیقی کشید و دیدمش که به کاپوت تکیه داد و سیگاری روشن کرد. لطفا چشمهاتو باز کن پارسوا... من نمیخوام تو از طرف دخترت صدمه ببینی... وای من چی گفتم... هیچی هیچی...!!! ++++++++++++++++++++++++ ************************************************** ** با خوردن زنگ مدرسه تمام صورت من وپارسوآ چشم شد برای دیدن پرند ... پارسوآ مدام گوشه ی ناخنشو عین بچه ها با دندونش میجوید... صورتش منقبض بود و چشمهاش از نگرانی دو دو میزد... و وقتی من از روی کیف و کتونی صورتیش شناختمش... پارسوآ بجای پیاده شدن استارت زد... پرند سوار یه پراید سفید شد... راننده زن بود... نمیدونم چرا پارسوآ جلو نرفت... پشت سر پراید راه افتاد... حس کردم پارسوآ زیر لب گفت:پریسا... به پارسوآ نگاه کردم... ازنگرانی و انقباض صورتش کاسته شده بود... به نظرم مغموم بود البته رگه های خستگی توی صورتش به شدت مشهود بود. به سمت پایین شهر می رفتیم... شاید میخواست ادرس خونه ی خواهرشو یاد بگیره... محله ها رو به نسبت می شناختم... بعد از چند پس کوچه مقابل یه خونه ی اجری اون پراید نگه داشت ما سرکوچه ایستاده بودیم و نگاه میکردیم.... پریسا بود... پرند با شیطنت با پریسا صحبت میکرد و عمه عمه از دهنش نمیفتاد. پریسا هم کوله ی اونو تو دستش نگه داشته بود و داشت دنبال کلید میگشت... پارسوآ طاقتش تموم شد واز ماشین پیا ده شد... به نظرم صاف راه میرفت... حتی صاف راه رفتنش هم دیدنی بود... چرا داری روش خیره میشی؟؟؟ میشه تمومش کنی؟؟؟ تی تی چه مرگته... من میخوام تا اخرین روز زندگیم بهش فکر کنم... ببینم کی میخواد جلوی منو بگیره...!!! هیچ صدایی در درونم نگفت خاک برسرت... با دیدن تعجب پریسا و پرند و درنهایت اغوشی که برای پرند باز شد و پرند بدون معطلی توی بازوهاش فرو رفت... بی اراده بغض کردم... حس میکردم پارسوآ پرند وبزنه ولی نزد... یعنی وقتی پارسوآ خم شد تا هم قد پرند بشه ... وقتی حس میکردم پرند داره توی بغلش له میشه چون یه پدر با تمام وجود دخترشو بغل میکرد تا بودن و وجودشو توی اغوشش لمس کنه... وقتی دیدم پرند به من لبخند زد... وقتی دیدم از همون فاصله پریسا چشمهای پر اشکشو با سر انگشت پاک کرد... وقتی وهزار وقتی دیگه ... چقدر ناب بود همه چیز برای تفسیر یه حس پدرانه ... من پدر نیستم هیچ وقتم نمیتونم باشم ولی میتونم تعبیر کنم چه احساس خوبی بود ... خیلی خوب... وقتی شاید تا صد شمردم و بعد پارسوآ پرند و از خودش جدا کرد... در تمام این وقت ها میشد به پدری که خوب نبود اما سعی میکرد خوب باشه فکرنکرد؟؟؟ میشد تفسیر نکرد؟؟؟ تعبیر نکرد... میشد نگفت که ... میشد؟؟؟ پریسا وپارسوآ صحبت میکردن... دست پارسوآ دور کمر لاغر پرند حلقه شده بود و به خودش فشارش میداد... پرند هم هر از گاهی به من نگاه میکرد و میخندید... دلم میخواست منم از ماشین پیاده بشم و بغلش کنم... از دیشب منو سکته داد... خیلی طول نکشید چراکه انگار پرند ذهنمو خوند و بدو بدو به سمت من اومد... در ماشین وباز کردم و محکم بغلش کرد... به نسبت هم قد هم بودیم... البته من لاغرتر بودم... بازوهاشو گرفته بودم... میدونستم زخم های کمرش هنوز خوب نشدن... طوری تو بغلم بود که زیاد اذیت نشه... اون منو محکم فشار میداد... دراخرم صورتمو کلی تف مالی کرد و با هیجان گفت:میدونستم بابا برت میگردونه... صورتشو بوسیدم ... و گفتم:حالت خوبه؟؟؟ پرند مانتوشو صاف کرد وگفت: اره... تو خوبی؟ و زیر گوشم گفت: دیدی برت گردوندم... لبخند سپاس گزاری بهش زدم وموهاشو درست کردم که پارسوآ و پریسا جلو اومدند... درحالی که هنوز دلم میخواست پرند تو بغلم باشه و کلی باهاش شوخی کنم و حرف بزنم پارسوآ گفت: امروز نهار مهمون من ... به پریسا سلام کردم ودستمو جلو بردم تا باهاش دست بدم و حتی خودمو جلو کشیدم و اون با طیب خاطر با من روبوسی کرد تو چشمهاش میدیدم که ممنونمه اما این ممنون بودن و درک نمیکردم! صورتش خیلی وحشتناک نبود یعنی موهای بلوند و پوست سفید و گودی زیر چشمش ولبهای کبودش برام زشت وناخوشایند نبود... فقط اینقدر از این کارم ذوق کرد و چشماش برق زد که یه لحظه یاد نازنین افتادم حاضر نبود با من روبوسی کنه... !!! پارسوآ در جلو رو برام باز کرد... خودمو کنار کشیدم تا پریسا سوار بشه اما پریسا به همراه پرند عقب سوار شد. پارسوآ لبخندی زد و سوارشدم... کمربندمو بستم... کمی متمایل نشستم وگفتم: ببخشید پشتم به شماست پریسا خانم...

پریسا شوکه گفت:خواهش میکنم راحت باشید... پارسوآ لبخندی به من زد و من همچنان متمایل به شیشه تکیه داده نشسته بودم... نمیدونم چه حسی بود که دلم میخواست به پریسا احترام بذارم. پارسوآ حین رانندگی به پرند گفت: دفعه ی اخرت باشه از این کارا میکنی پرند خانم... پرند اخمی کرد و پارسوآ دوباره گفت: البته هنوز مشکل به قوت خودش باقیه... چون من وتو باید باهم صحبت کنیم... و البته باید تنبیه هم بشی... درس هم باید بخونی... پرند خواست حرفی بزنه که به عقب چرخیدم وبهش اشاره کردم فعلا چیزی نگه... اونم بخاطر من حرفی نزد اما کماکان اخم کرده بود... پارسوا از حرف شنوی پرند لبخندی به من زد و رو به پریسا گفت: اینجا رو کی اجاره کردی؟ پریسا: پرند میدونست ... یه ماهی شده... نگفتی به بابات؟ پرند: عمه اگه بابا می پرسید میگفتم! پارسوآ اخمی به جفتشون کرد و یه نفس عمیق راحت کشید و یه خمیازه ی بلند ... بله حالا که خیالش راحت شده بود بایدم خوابش میومد... بخصوص که نگران بودم همه چیز وفراموش کرده باشه ... ولی این صحبت کردن با پرند نشون میداد خیلی هم بیخیال نیست... یعنی امیدوار بودم نباشه... درحالی که موبایلشو برداشت و یه زنگ به حسام زد و خبرداد پرند و پیدا کرده ... و درنهایت یه زنگ به رعنا وشهروز... مقابل یه رستوران ایستاد و رفت به تعداد غذا بگیره... وقتی ما تو اتومبیل تنها بودیم پریسا گفت: پرند خیلی از شما تعریف کرده... به عقب چرخیدم و گفتم:پرند لطف داره... پریسا لبخندی زد وگفت:برادر من ادم غد و خیلی عصبیه... ولی الان خیلی ارومه... لبخندی زدم وگفتم:پرند چرا این کاروکردی؟ پرند : خوب دیگه... نباید بابا تو رو بیرون میکرد تی تی جون... پریسا لبخندی زد وگفت: خدایی شد تو کوچه دیدمش... وگرنه معلوم نبود کجا میخواست بره... پرند دست به سینه نشست وگفت: حالا دیشب خیلی ناراحت بود؟ -نباید می بود؟ پرند لبخند کجی زد و با نگرانی گفتم: پرند به حرف پدرت گوش بده باشه؟ با اینکه از عمق حرفم چیزی نفهمید اما با نارضایتی گفت: اگه منظورت کیوانه که خودمم تو فکرشم تموم کنیم... چون خیلی لوس وکنه شده... ازش خوشم نمیاد... یعنی از اولم به خاطر کیانا بود ... پریسا دماغشو بالا کشید و گفت: اره عمه... کیوان خیلی هم زشته ... دوست پسر خواستی یه خوشگلشو واسه ات ردیف میکنم... وای پریسا خواهش میکنم ما سه ساعت مغز اینو میشوریم پهن میکنیم خشک میکنیم اتو میکشیم... یه باد میزنی میفته رو اسفالت تالاموسش دوباره روز از نو! پرند خنده ی نازی کرد ... صورتش چند لکه ی کبودی کمرنگ و داشت... قیافه ورنگ وروش برگشته بود... صدای بالا کشیدن دماغ پریسا رو مخم بود. حس میکردم باید راجع به خواهرش هم باهاش صحبت کنم... اونم راجع به تنها خواهرش... مخصوصا که یه برادر توی خارج داشت و فقط خواهرش ایران بود... خوب پس باید حواسش هم به دخترش می بود هم به خواهرش... ! ************************************************ من غذاها رو از دست پارسوآ گرفتم تا توی دیس بکشم... تند تند مشغول بودم... سالاد درست کردم و توی پارچ ها یخ ریختم تا دوغ و نوشابه حسابی تگری باشن... با صدای زنگ ایفون و حضور زیبا و حسام و رعنا وشهروز که همزمان رسیده بودند ... فضای سالن شلوغ تر شد... خیلی زود وفرز میز وچیدم... پارسوآ و پریسا وپرند هم کمکم میکردند... وقت نشد با رعنا خیلی سلام و علیک کنم. از اخرین باری که دیده بودمش خیلی تپلی تر شده بود... شهروزم ریش پرفسوری گذاشته بودو بهش نمیومد... بحث سر پیدا شدن پرند بود وشوخی ها و گفت گو ها ... رعنا وزیبا با هم مشغول بودند و پریسا هم گوشه ای تنها وطرد شده نشسته بود. هر ازگاهی به من لبخند میزد و منم بهش لبخند عمیقی میزدم... دست اخر بلند شد تا به کمکم بیاد و من بشقاب ها و لیوان ها رو بهش میدادم تا ببره... میز که حاضر شد به پارسوآ گفتم وپارسوآ اعلام کرد که همه برای صرف غذا پشت میز بشینن... یه لحظه منتظر شدم تا پارسوآ تعارف تکراری تی تی خانم با ما غذا بخورید و بگه... اما نگفت... گذاشتم به حساب سرگرمیش برای پذیرایی از مهمون هاش... من به اشپزخونه رفتم و تویه ظرف برای خودم کمی غذا کشیدم... پارسوآ به اشپزخونه اومد... از ذوق سیخ ایستادم ... پنجه هام زیر بشقابم رفت تا همراهش برم و کنارش پشت یه میز با همه غذا بخورم... درحالی لبخند میزدم پارسوآ گفت: کباب کم اومده... پنجه هام بی اراده شل شدند ... بشقاب وکنار گذاشتم و توی یه بشقاب دو تا سیخ کباب سهم خودمو دادم دستش... به چشمهاش نگاه کردم و ته دلم منتظر یه تعارف خشک موندم... تشکری کرد ورفت... به پلوی خالیم نگاه کردم.. مقنعه امو مرتب کردم وبا پلو و دو تا گوجه ی کبابیم مشغول شدم... عیب نداره... حتما حواسش نبوده...!!! ++++++++++++++++++++++++++ بعد از صرف غذا از اشپزخونه بیرون اومدم... بشقاب ها رو جمع میکردم... پرند داشت از پسته اش برای رعنا وزیبا حرف میزد... پریسا توی هال نبود... مردها هم راجع به اقتصاد صحبت میکردند... من بودمو یه سینک ظرف شویی و یه کوه ظرف و مایع صورتی رنگی که میخواست به جنگ چربی ها بره. .. یه لحظه منتظر یه حباب تپلو بودم و اسکاچی که حرف بزنه و همه چیز سر سه سوت برق بزنه... ولی زهی خیال باطل! مشغول شستن ظرفها شدم... پارسوآ داخل اشپزخونه شد وگفت: تی تی خانم چای دم کردید؟ -بله کتری وگذاشتم جوش بیاد... پارسوآ سری تکون داد و رفت... تند تند ظرفها رو شستم و چای و دم کردم... سینی و روی اپن گذاشتم ... به تعداد نیم لیوان گذاشتم... قندون وداخل سینی گذاشتم.مشغول مرتب کردن اشپزخونه شدم.. خوشبختانه خیلی فرز بودم... چای دم شد... سعی کردم حد وسط بریزم... نه پر رنگ نه کم رنگ... وارد سالن شدم... اول به حسام و بعد شهروز... برام جالب بود شهروز یه ممنون خشک گفت... انگار نه انگار که منو میشناخت... به سمت زیبا رفتم... تشکری کرد و گفت: چای نمیخوره... رعنا یکی برداشت و گفت: پارسوآ کشمیش داره؟ تا پارسوآ بخواد جوابی بده گفتم: اره هست... رعنا: برو برام کشمیش بیار... من چای وبا قند نمیخورم... تی تی بشوریشون ها... و مشغول صحبت با زیبا شد. با تمام حرص وزورم سینی و فشار میدادم... چقدر دستوری!!! به اشپزخونه رفتم کشمیش ها رو برای رعنا خانم بردم... دوباره به اشپزخونه برگشتم... میوه ها رو شستم... توی پیش دستی گذاشتم... دوباره به هال رفتم... میوه ها رو گذاشتم... لیوان هارو برداشتم... به اشپزخونه رفتم... لیوان ها رو شستم... برای سری بعدی چای توی سینی اماده گذاشتم... دوباره به هال رفتم... چیزی کم وکسر نبود... دوباره به اشپزخونه... روی صندلی نشستم... یه چیزی بود... یه چیز سنگین... نمیدونم...! شاید میخواستم حال ویلیام وازشهروز بپرسم و از سونوگرافی های رعنا بدونم... یا...!!! پرند به اشپزخونه اومد و گفت: تی تی جون... از اومدنش ذوق کردم وگفتم:جانم... پرند رومو بوسید و گفت: من می رم بخوابم... خیلی خستم.. دیشب همش چهار ساعت خوابیدم... پیشونیشو بوسیدم و گفتم: خوب بخوابی عزیزم... و همراه قفس پسته که به سختی بلندش کرده بود به اتاقش رفت. خوب اگه دیگه رعنا رو نداشتم حداقل پرند و... صدای پارسوآ اومد... چه حلالزاده... فوری به هال رفتم... نکنه میخواست من بشینم ... توی جمعشون باشم؟؟؟ کیفمو به سمتم گرفت وگفت:فکر میکنم موبایلتونه... اهانی گفتم وکیفمو گرفتم و به اشپزخونه برگشتم... اهورا بود... زنگ زده بود پیام هم داده بود... با مضمون خواستم حالتو بپرسم... درجواب نوشتم خوبم ممنون از احوالپرسیت... درجواب نوشت:امروز با هانیه قرار داشتم... نوشتم:خوب.. درجواب نوشت: فهمیدم شوهر کرده و دو تا بچه داره.. ویه ارم لبخند. ارمی که گذاشته بود بهم جرات داد یه ارم لبخند هم من بذارم وبگم:اشکال نداره... نوشت: تو ذوقم خورد... یکی و دوست داری ولی بخاطر خانواده ات از دست میدی.... از یکی خوشت میاد بخاطر خودش سکوت میکنی... به یکی علاقه مند میشی و میفهمی شوهر داره و ...!!! نوشتم:عب نداره خدا بزرگه... به هرحال چیزی از حرفش دستگیرم نشد...! صدای ایفون اومد... پارسوآ جواب داد... صدای ظریف دختری اومد وگفت: بخدا یه ذره نگران باشی بدک نیست... پارسوآ خندید وگفت: باور کن این چند وقت سرم خیلی شلوغ بود... با کنجکاوی خم شدم تا تازه وارد وببینم... پارسوآ رو به جمع گفت: معرفی میکنم... لعیا لطفی وکیلم... لعیا با شیطنت گفت: اختیار دارید... بفرمایید پادو... پارسوآ تعارفش کرد بنشینه... جذاب بود... با اون سایه ی سبزی که با شال فسفوریش همخونی داشت و موهای فندوقیش و تپه ای که پشت کله اش بود... با اون مانتوی سفید که عجیب اندامشو به رخ میکشید و جین سورمه ای لوله تفنگی که پاهای چوب کبریتی شو نمایان میکرد... اصلا هم خوشگل نبود!!! بدون اینکه منتظرباشم تا پارسوآ بهم دستور بده چای بردم... لعیا بالای مجلس کنار پارسوآ نشسته بود... با لحن نازی گفت:مرسی عزیزم... و رو به پارسو ا گفت: ببین قاضی ده روز وقت داده... تو که نمیخوای از نظرت برگردی؟ یه لحظه سرجام خشکم زد. یعنی میخواست با رها بمونه؟ پارسوآ : همینم مونده... لعیا اهانی گفت ومشغول شرح دادن شد.... رعنا و زیبا درست زیر اپن نشسته بودند... من پیش دستی میوه ای اماده کردم وبرای لعیا بردم... گرم صحبت بود بی شنیدن تشکر به اشپزخونه رفتم.... رعنا به زیبا گفت: دختره خیلی خوشگله... زیبا اره ای گفت و در ادامه جمله اشو تکمیل کرد وگفت: اتفاقا چند وقت پیش حسام بهم میگفت پارسوآ میگه یه دختره رو پیدا کرده یه تیکه جواهر... واقعا هم خواستنیه... بی اراده پنجه هامو فشار میدادم... ناخن هام توی کف دستم فرو می رفت... چقدر قبول حقیقت سخت بود... اره خوشگل بود... ماه بود... مهربون بود... خوش برخورد بود... اجتماعی بود... زیبا بود... چرا که نه... تو چرا حرص میخوری؟ با حرص به هال رفتم... پیش دستی های کثیف و جمع کردم... لیوان چای نیم خوره ی لعیا رو برداشتم... زیر کتری و روشن کردم. تا صدای سوت زدن کتری وبالا پایین شدن درش و قل قل اب بهش خیره شدم... چای ریختم... به هال رفتم... برای همه خم شدم و گفتم بفرمایید... حتی برای پارسوآ... همه چای برداشتند و خشک گفتند ممنون ... حتی پارسوآ... اما لعیا تنها گفت:ممنون عزیزم!!! پارسوآ براش شیرینی گرفت و اون باز گفت: ممنون عزیزم...! یه چیزی تو گلوم عین یه توده سنگینی میکرد... ساعت شش بود که موقع خداحافظی جمع شد.... زود رفتند ... کسی از من تشکر نکرد... همه از پارسوآ تشکر میکردند... خداحافظی کردند ورفتند من به هال رفتم تا ظروف کثیف وجمع و جور کنم... پارسوآ روی مبلی نشست و درحالی که با دقت منو زیر نظر گرفته بود گفت: تی تی خانم؟ بدون اینکه بهش نگاه کنم گفتم:بله؟ پارسوآ: میتونم باهاتون صحبت کنم؟ همون مطلب؟؟؟ وای حس کردم سرخ شدم... پیش دستی ها داشت از دستم میفتاد... پارسوآ انگارحالمو درک کرد وگفت:میشه خواهش کنم بنشینید؟ روی مبل یه نفره ای رو به روش نشستم... خودمو لعنت کردم با این دکورم... کاش مبل دو نفره اینجا بود و دو تایی روش مینشستیم! پارسوآ پاشو رو پاش انداخت و دستهاشو روی زانوش قفل کرد ... حالت نشستنش با اون تی شرت استین کوتاه سیاهش فرای لفظ خوب بود! ============================================= مبل دو نفره اینجا بود و دو تایی روش مینشستیم! پارسوآ پاشو رو پاش انداخت و دستهاشو روی زانوش قفل کرد ... حالت نشستنش با اون تی شرت استین کوتاه سیاهش فرای لفظ خوب بود! به انگشت های کشیده اش نگاه کردم وفکر کردم حلقه خیلی برازنده ی دستهاشه... با لبخند گفت: میخوام کاملا بی حاشیه صحبت کنم وبرم سر اصل مطلب... راستش ازتون کمک میخوام... میخواستم ازتون خواهش کنم با پرند صحبت کنید... من تصمیم گرفتم ازدواج کنم... یعنی حضور و وجود شما منشا اصلی این تصمیم منه... چون من تازه فهمیدم حضور یه زن توی خونه چقدر مثمر ثمره و میتونه زندگی بی نظم منو نظم ببخشه... وای من که مردم از خجالت... پارسوآ ادامه داد: بخصوص که خیلی مایلم پرند هم از کار من راضی باشه... راضیه من میدونم... پارسوآ: خلاصه این که اگر تا ده روز دیگه خدا بخواد و مشکل من حل بشه... با من من گفتم: -چشم با پرند صحبت ... میکنم... پارسوآ:ممنون... لبخندی زد وگفت:مشکل اصلی مونده... فقط میخوام پرند بدونه.... خیلی برام مهمه که راجع به همسر من نظر مثبتی داشته باشه... -بله متوجه ام... پارسوآ با خیرگی نگام کرد و گفت: اتفاقا امروز که به رعنا سپردم تا برام دنبال یه دختر خوب باشه کلی لیست جلو روم گذاشت... لبمو گزیدم... پارسوآ چشمهاشو باریک کرد و ادامه داد: حالا که فکرشو میکنم می بینم دخترای زیادی دور و ورم بودن و اگه من بیشتر چشمم و باز میکردم... نفسم تو سینه حبس شد... پارسوآ با زبون لبهاشو ترکرد و گفت: نمونه اش همین لعیا... دیدینش که؟ یا از بچه های شرکت... خلاصه انگار با ورود شما به زندگی من یه دریچه ی جدید به روم باز شد... واقعا یه نیرو ی جوان زن تو این خونه نیاز بود... خوشحالم که شما به اینجا اومدید و باعث شدید زندگی من و پرند... کرشدم... گوشهام سوت یکنواخت و زنگ داری میکشیدن... چرا من تو لیستش نبودم؟؟؟ چرا من تو لیست دیده هاش نبودم؟؟؟ فقط لعیا و بچه های شرکت؟؟؟ ... ... ... به سختی روی پاهام سوار شدم... به شدت خیره نگاهم میکرد... حرفهاشو نمیشنیدم... پیش دستی ها رو جمع میکردم... دختر خوب یعنی خوشگل؟؟؟ دختر خوب یعنی تحصیل کرده؟؟؟ دختر خوب یعنی خانواده دار؟؟؟ دختر خوب یعنی دختر؟؟؟دختر خوب یعنی چی؟؟؟ یعنی چی؟؟؟ به اشپزخونه رفتم... اب سرد روی انگشت هام می رقصید ... پیش دستی ها رو میشستم... من نه خوشگل بودم... نه تحصیل کرده... نه خانواده دار... فقط یه دخترم... فقط یه دخترم همین... پس حق داره منو نبینه... من دختر خوبی نیستم...!!! بغض داشت خفه ام میکرد... پیش دستی ها رو شستم وخشک کردم... اضافه های میوه رو تو یه کریستال پایه بلند داخل یخچال گذاشتم... ساعت هفت شب بود... یه کوکو درست کردم برای شام... پارسوآ تو هال نشسته بود و خیره خیره به نقطه ای نامعلوم نگاه میکرد... داشت دخترهای خوب دیگه رو تو ذهنش ردیف میکرد....!!! بوی ذوق ته گرفتن کوکو تو دماغم پیچید... یه ذره ش سوخته بود یه ذره اش خام بود... مثلا شام اماده شد... دلم نخواست گوجه خیار خرد کنم... کوکوی تقریبا داغون و روی اپن گذاشتم... حس کردم مگسی روش نشست... برام مهم نبود... کیفو و سایلمو که کنج اشپزخونه بود برداشتم... رو به پارسوآ گفتم: بااجازتون من برم... بهم نگاه کردو گفت: امروز خیلی زحمت کشیدید... یعنی دیروز و ... لبخند کجی زد وگفت: شما هر روز زحمت کشیدید... واقعا ممنونم... بخاطر همه چیز... اهسته زمزمه کردم: با پرند دعوا نکنید... کتک تو هیچ فرهنگ وزمانه ای کارساز نبوده... پارسوآ: حق با شماست تی تی خانم... -با اجازتون مهندس... پارسوآ : راستی... این چند وقت خیلی خسته شدید... فکر کنم احتیاج به یه مرخصی داشته باشید .... نظرتون چیه؟ -یعنی نیام؟ پارسوآ: گفتم که این روزها خیلی تحت فشار بودید... -باشه نمیام.... پارسوآ: برسونمتون... -ممنون... پارسوآ:ده روزخوبه؟ -مرسی... به خانم کریمی هم اطلاع بدید... پارسوآ: بله چشم... تی تی خانم...؟ -بله؟ پارسوآ: میرین اصفهان؟ -نمیدونم... پارسوآ: فکر کنم این مسافرت خیلی براتون خوب باشه... -نمیدونم میخوام چیکار کنم... ممنون... از پرند هم خداحافظی کنید... پارسوآ:تی تی خانم؟ و عطسه ی بلندی کرد. پارسوآ:ببخشید... بهش نگاه نکردم... دماغشو بالا کشید... پارسوآ: ممنون بخاطر همه چیز... -خداحافظ... به ارومی ازش دور شدم... چادرمو توی مشتم گرفتم... و راه افتادم... تا دم در بدرقه ام نکرد... حتی منتظر نموند تا من توی پیچ کوچه... حتی!!!

خوبه اینا رو تفسیر نکردی... میدونی اگه از هر حرکتش یه برداشت میکردی چی میشد؟؟؟ میدونی؟؟؟ میدونی؟؟؟

ببین چقدر خوب شد این کار ونکردی... کیفمو دست به دست کردم .... به سرم زد سوار تاکسی بشم... دستمو تکون دادم... -دربست... سمندی برام نگه داشت... سوار شدم... و راه افتاد... به خیابون نگاه میکردم... به گذرماشین ها ... هندزفریمو توی گوشم گذاشتم وروی رادیو جوان تنظیم کردم... صدای موزیک محلی توی گوشم می پیچید... به یه دختر وپسر که توی یه پراید با هم حرف میزدند نگاه کردم... در نظر پسره خوبی های دختره چیه؟؟؟ یا برعکس؟؟؟ به پس کله ی راننده نگاه کردم... کمی کچل بود... از نظر این خوبی چی میتونه باشه؟؟؟ اصلا خوبی ادم ها چطوری تعبیر میشه... وای دست بردار تی تی ... به تو چه... نفس عمیقی کشیدم ... یه جوری بودم... یه مدل خاص... از اون مدلهایی که مجبورم می کرد به خودم بگم لعنت برخودم که خودم کردم...!!! ولی ... اما... اگر... اخه... نداریم... دیدی تفسیرنکردن چه خوبه؟ اگه الان از هرکدوم از حرفاش یه برداشت کرده بودی... میدونی چی بسرت میومد؟؟؟ببین چقدر خوبه بهش فکر نمیکنی... ببین چقدر خوبه... که... چرا عطسه کرد... یعنی سرماخورد؟هوای بهاری هم سوز بهاری داره... لبمو گزیدم... چرا فکر کردی از یه کلفت براش بیشتری؟؟؟ اینو بشین برای خودت حلاجی کن... نه خوبی ادم ها رو... چرا از حد خودت پیش روی کردی؟ دیدی که شغلت باعث شد دو تا از دوستاتو هم از دست بدی... دیدی حساب نشدی؟؟؟ دیدی اندازه ی یه عدد هم به حسابت نیاوردن... اندازه ی یه رقم مفت و مسلم هم ندیدت...! مگه تو این نبودی؟ از هر طرف که بری اسمشو بذاری خدمتکار... خدمتگزار... اشپز... پرستار... نگهبان... تهش میرسیدی به این: کلفت!!! خوب مگه این نبودی؟؟؟چرا فکر کردی بیشتر از اینی؟؟؟ چقدر رویایی... فکر کردی سیندرلایی؟؟؟ بدبخت خانم... سیندرلا حداقل خوشگل بود... یه فرشته میومد کمکش... تو چی داری؟؟؟ تو چه قدر خوبی؟؟؟ تو که یه کاردانی فکستنی داری... تو که پدرت یه عمره ولت کرده به امون خدا... تو که ... تو چی داری جز ... ؟ هیچی نیستی تی تی... تو حتی واسه ی کلفتی خونه ی اون اقای مهندس هم زیادی... تو لایق یه پلو گوجه خوردنی... تو حتی لایق حساب شدن هم نبودی! همین وبس... دیدیش... دیدی دختره رو؟؟؟ دیدی ارج و احترامشو... دیدی بالا نشستنشو... دیدی پروانه گری های پارسوآ دور سرشو... دیدی خوشگلی شو... دیدی تحصیلاتشو... دیدی عزیزم عزیزم کردن هایی که به توی کلفت میگفت ... دیدی منش وشخصیتشو... دیدی خوبی هاشو... دیدی تی تی مگه نه؟؟؟ خودتو به کوری نزن....جرات داری تفسیرش کن... اره هر وقت کم اوردی زدی تو خط کوری... زدی تو خط ندیدن... !!! ببین تی تی... از تو بهتر ها رو ببین تی تی... اینا رو تفسیر کن... خوبی ها و خصلتهای اینا رو ببین... جرات داری ببین... جرات داری... !!!! تو تنهایی... تو کلفتی... کلفت یه اقای مهندس... چرا فکر کردی؟؟؟ گفت تی تی خالی به جهنم... صورتشو تو چادر تو فرو کرد به جهنم... چیپس سرکه دوست داره به جهنم... تا وقتی یکی عین لعیا دور ورشه... که منش ووقار از سر وروش می باره... که اصالت از روش می باره ... که دستهای ظریفش به ظرف و اب نخورده که وکیله که تحصیل کرده ... چه نیازی به تو داره؟؟؟ یا بچه های شرکت... کی میخواد به تو نگاه کنه؟؟؟ یکی مثل فریبرز... حتی اهورا هم ... !!! چقدر کودنی تی تی... چقدر احمقی... از روت رد شد بخشیدیش ... لهت کرد بخشیدیش... بهش حق دادی که این طوری بره با یکی مثل لعیا... خوب بره! اره بره... بره دیگه... بغض داشت دیوونه ام میکرد اما نمیخواستم بشکنمش... جلوی کوچه پیاده شدم حساب کردم... سرمو پایین انداختم... به اسفالت نگاه کردم... به خط کشی های لی لی کار پریا بود... مطمئن بودم کار پریاست... به جوی باریکی که وسط کوچه بود نگاه کردم... به نوک کفشهام... لابه لای اسفالت دنبال خط تایر ماشین پارسوآ بودم... جلوی خونه به من گفت تی تی ...... با سه ساعت فاصله خانم!!! پله ها رو بالا رفتم... خسته بودم... حس میکردم یه کوه رو شونه هامه و خمم کرده ... حس میکردم دولا دولا راه میرم... سلانه سلانه... تلو تلو میخورم... چادرم روی پله ها کشیده میشد وخاکشونو جارو میکرد... حتی اونم رو سرم سنگینی میکرد.... کش پشت سرم موهامو میکشید... شونه های کلیپسمم توی پوست سرم فرو رفته بود... چادرم منو به عقب میکشید ومن سعی میکردم به جلو برم... صدای خرش و شنیدم... لبه ی چادرم به کاکتوس های کنار پله گیر کرده بود... محل نذاشتم و چند پله ی باقی مونده رو بالا رفتم... در وباز کردم... خانم کریمی رفته بود. احتمالا مهندس بهش میگفت که تا ده روز... ! مهندس؟ تو ذهنم هم شد مهندس... غیر از این باید می بود؟؟؟ نه... به اتاق رفتم... عزیز خواب بود... لباس هامو عوض کردم... ساک و وسیله هامو گوشه ای گذاشتم... با دیدن جعبه ی سه تارم... با قدم هایی که اصلا تحت اختیارم نبود به سمتش رفتم... به ارومی درش اوردم وبا هم به هال رفتیم... کنار سه تابامبوم که دیگه کم کم به سقف میرسیدند نشستم و پنجه هامو روش کشیدم... بهم ارامش میداد... دنبال ارامش توی سیم های سرد سازم بودم... ولی یه سوال؟ چرا اروم نبودم؟؟؟ چم بود؟موضوع چی بود؟؟؟ چه فکری کردم که حالا اروم نبودم و ... اصلا قضیه از چه قرار بود... پنجه هامو رو تار میکشیدم و فکر میکردم... نمیدونستم چه مرگمه... شاید می دونستم نمیخواستم تفسیر کنم چه مرگمه... ! برای اولین بار چیزی در وجودم بود که نمیخواستم ببینمش... میخواستم ندید بگیرمش... و چیزی نبود تا در مقابلش مقاومت کنم و اصرار به تعبیرداشته باشم... پوزخند مسخره ای رو لبام بود و صدای تار توی سرم می پیچید... لحظه به لحظه ی حضور و وجود پارسوا جلوی چشمم بود... از وقتی که سعی کرد بهم بفهمونه چقدر بهم اعتماد داره... از وقتی که جمله ی نیمه تموم حواست به من هم باشه رو گفت و... یادته داشتی پیاز درست میکردی؟؟؟ لبخندم عمیق تر شد... اره... یادته تو پیش دستی باهاش نهار خوردی... اره... چشمهامو بستم... چسبید؟؟؟ خیلی... مگه میشه بایه مهندس دماغ عملی عصبی نهار خورد و... یادته زود قضاوتم میکرد... اره... رها هم که جای خود داره... وای دیگه اسمشو نیار... لعیا رو هم که زیارت کردی... اره... چه قدر فیس و افاده ای بود... !!! پس ازش خوشت نیومد... لعیا؟ خوب چی بگم... علف باید به دهن بزی شیرین بیاد... اومده؟ اره دیگه دختر خوبیه... خوشبخت باشن؟؟؟ پوزخندم عمیق تر شد... واقعا پیش خودت چه فکری کردی؟ رویا پرداز خرفت... مسخره بود... خیلی... مضحک... واسه چی پیش خودت فکر کردی که اون میاد ... پوزخندم به یه خنده ی بلند تبدیل شد... بلند بلند داشتم می خندیدم... وای خدا فکرشو بکن... یعنی اون اینقدر احمق شده؟؟؟ همینو بگو... قهقهه میزدم... فکر کن اون پسر با اون ریخت و قیافه ... با اون همه مال و منال... چنان میخندیدم که اشک از چشمام در اومده بود... وای خدا... سوژه ای تی تی... یعنی فکرکردی دوسش داشته باشی و اونم بخاطر چهارتا جمله بیاد پیشتو... بگه... مطلب مهمی دارم و مطلب مهمش پیشنهاد ازدواج باشه... ای خدا از خنده دلم درد گرفت... فکر کن... به نام میثاق عشق... تینا وپارسوآ... تینا رو کشیده بنویسن و آی با کلاه پارسوآ سقف دو تا اسم باشه... خانه ی کوچک ما رویا نیست ودر ان خاطره ها رنگارنگ یادد ان روزها که باهم باشیم شاد از ان لحظه ی با هم بودن پای کوبان و گل افشان در راه... چشم داریم که شما هم با ما... تابان و پاکزاد... درانتظار حضور گرم شما... در زمان فلان روز از ساعت فلان بعد ازظهر تا پاسی از شب به صرف شام وشیرینی!!! خاک تو سرت... اول شیرینی بعد شام... هان اره... به صرف شیرینی و شام... چرا تو عروسی ها نهار نمیدن! باز خندیدم... این متن کارت طاها بود و نازنین... از اون موقع حفظش کرده بودم تا بعدا که بزرگ شدم و خانم شدم و دختر خوبی شدم این واسه عروسیم باشه... از همون هجده سالگی هم سرو گوشت می جنبید...! بعد به پرند غر میزنی... وای پرند... یادته فکر میکردی چی میخواست بهت بگه؟؟؟ مطلب مهمش این بود که پرند وبسازم تا با لعیا عروس داماد بشن!!! افرین یک نمره کامل... چرا تی تی خالی صدات کرد: چون تو خانمشو دیر شنیدی! افرین یک نمره کامل... چرا پرسید نامزد دارم؟؟؟ نمیدونم... بیست و پنج صدم از دست دادی... چرا خواست برگردم؟؟؟ تا براش کلفتی کنم... پیدا کردن یه ادم معتمد کار سختیه!!! دو نمره ی کامل... چرا پرند گفت که دوست داره؟ اون فقط سیزده سالشه... به حرف اون که نمیشه اعتماد کرد... یه چیزی از خودش پرونده... من فقط براش مثل یه دوست بودم که رازهاشو نگه داشته بود... سه نمره ی کامل... چرا... چرا ... چرا... چرا؟؟؟ سوال مفهومی... بلد نیستم... اطلاعات صورت مسئله ناقص است!!! چرا اینطوریم؟؟؟ از روی حماقت... از روی ضعف... از روی احساسات ... همه ی موارد... گزینه ی همه موارد ... افرین!!! سه تارمو یه گوشه گذاشتم وروی زمین دراز کشیدم... دستهامو زیر سرم قلاب کردم... دیگه نمی خندیدم... به سقف نگاه میکردم... هوای خونه تاریک بود... حس روشن کردن برق نبود... تیر چراغ برق سر کوچه یه ته نورش به اینجا می رسید... به کاجه هم میرسید؟ نه... کاجه از اون سر تره... اون زنده است و اون تیر یه مشت سیمانه ... اون کاجه توش پر لونه ی پرنده هاست... اما تیره فقط زنگ تفریح پرنده هاست...!!! کاجه اونو محل نمیذاره... کاجه از تیره سر تره... کاجه زنده است و تیره مرده است! کاجه کاجه... تیره تیره! یادته از صدات خوشش اومد... اره... بگو ای مرد من ، ای از تبار هر چه عاشق بگو ای در تو جاری خون روشن شقایق بگو ای سوخته ، ای بی رمق ، ای کوه خسته یادته خسته بود... یادته میگفت تو ارامشی؟؟؟ بگو ای با تو داغ عاشقای دل شکسته یادته باهات درد و دل کرد... یادته از همه چیز گفت... بگو ، با من بگو از درد و داغت یادته ... پرند و گم کرده بود و به تو پناه اورده بود؟ بذار مرهم بذارم روی زخمات بذار بارون اشک من بشوره غبار غصه ها رو از سراپات یادته توی چادرت فرو رفت... بذار سر روی سینه م گریه سر کن سرشو تو چادرم کرد... کاش من چادر بودمو... از او شب گریه های تلخ هق هق بذار باور کنم یه تکیه گاهم واقعا میخواستم برات باشم... بخدا میخواستم همه ی دنیا احساساتمو به پات بریزم... میخواستم مامن تمام تنهایی هات باشم... میخواستم تکیه گاهت باشم... برای غربت یه مرد عاشق رها از خستگی های همیشه ، باورم کن کاش باورم میکردی... کاش خوبی من به اندازه ی تمام تحصیلات و طبقه ی اجتماعی و زیبایی میدیدی... کاش! کاش منو میدیدی... کاش منم لایق دیدن تو بودم...! بذار تا خالی سینه م برات آغوش باشه برهنه از لباس غصه های دور و دیرین بذار تا بوسه های من برات تن پوش باشه تو با شعر اومدی ، عاشق تر از عشق چراغی با تو بود از جنس خورشید کدوم توفان چراغو زد روی سنگ لعیا... !!! کتاب شعر و از دست تو دزدید لعیا...!!! کدوم شب ، از کدوم صحرای قطبی لعیا...!!! غریبانه توی این خونه اومد لعیا...!!! شبیخون کدوم رگبار وحشی لعیا...!!! شب مقدس ما رو به هم زد شب مقدس من و تو رو پرند ساخت... یادته؟؟؟ بگو ای مرد من ، ای مرد عاشق کدوم چله ازین کوچه گذر کرد هنوز باغچه برامون گل نداده کدوم پاییز ، زمستونو خبر کرد بذار سر روی سینه م گریه سر کن از اون شب گریه های تلخ هق هق بذار باور کنم یه تکیه گاهم برای غربت یه مرد عاشق. کاش منو باور میکردی... کاش منو می دیدی... ببخش برات کم بودم و زیاده خواه ...!!! ببخش که در حدت نبودم اقای مهندس... ببخش که منو ندیدی و من ... من چه فکری پیش خودم کردم... اشکهای داغم روی گونه های سردم سرسره بازی میکردن... منو ببخش پارسوآ... زاهد و پارسا... پدر کوچولو... منو ببخش پدرخوب... خیلی ببخش! من خوب نیستم... منو ببخش...!!! ... به نام میثاق عشق... لعیا وپارسوآ... لعیا رو کشیده بنویسن و آی با کلاه پارسوآ سقف دو تا اسم باشه...!!! به هق هق افتادم... خانه ی کوچک ما رویا نیست ودر ان خاطره ها رنگارنگ یادد ان روزها که باهم باشیم شاد از ان لحظه ی با هم بودن پای کوبان و گل افشان در راه... چشم داریم که شما هم با ما... لطفی و پاکزاد... درانتظار حضور گرم شما... در زمان فلان روز از ساعت فلان بعد ازظهر تا پاسی از شب به صرف شام وشیرینی!!! خاک تو سرت... اول شیرینی بعد شام... هان اره... به صرف شیرینی و شام...!!! چرا تو عروسی ها نهار نمیدن! خوشبخت باشید!!! به خاطر کلفت خونه ات هم خوشبخت باش پارسوآ... نه نه... اقای مهندس... پدرخوب... لطفا به خاطرمن... مگه من کیم؟؟؟ هیچ کس... یه کلفت ... یه کلفت زیاده خواه... یه کلفت که حد خودشو ندونست... یه کلفت که هول برش داشت وفکر کرد چهار تا جمله چه خبره... فکر کرد چه خبره! فکر کرد سیندرلاست که از قعر بدبختی بره اوج سعادت ! یه کلفت ضعیف که نتونست احساساتشو کنترل کنه...حتی ایمانشو حفظ کنه... خدا واسه ات همچین مجازات ببره که همه چی از سرت بپره! حالت جا بیاد که چه کردی تو باخودت و شخصیت و احساست و ایمانت... که تو چطور نتونستی احساساتتو کنترل کنی و... فکر کردی خبریه ؟... رویا ساختی و تفسیر نکرده ها رو تفسیرکردی... الکی الکی... شوخی شوخی... فکر کردی یهو جدی میشه؟؟؟ یهو ... خوبی هاتو زیادی بالا گرفتی... فکر کردی چه خبره... به خاطر چهار تا حرف و ... چرا فکر کردی لعیا رو ... اون خیلی خوبه... مثل تو اقای مهندس ... مثل خودت خوبه!!! خیلی بهم میاین... عروس و داماد باید بهم بیان... خیلی بهم بیان...

هردوتاشون خوب باشن... پرندم دوستش داره... من مطمئنم...! چشمام میسوخت... تنم می لرزید... دیگه نمیتونستم تحمل کنم... بغضم شکست و بلند بلند زیر گریه زدم...!!! ************************************************** ** ************************************************** ** ** ************************************************** ** نمیدونم چقدر گذشت... یک ساعت... دو ساعت... یه روز... دو روز... یه هفته... هزار سال... اصلا نمیدونم... تو حال خودم نبودم... یکی داشت نازم میکرد.... سرمو بلند کردم... با دیدن مامانم مات گفتم:مامان... مامانم لبخندی زد و گفت: قربون دختر خوشگلم برم... بلند شو دخترم... بلند شو ... مامان دستشو تو موهام کرد و دوباره گفت: بلند شو عزیزم... وقت نمازه... به قول عزیز از اتوبوس خدا جا می مونی ها... روی گونه امو بوسید وگفت: سیاه چشمونتو قربون... چشمهامو بوسید... زیر گوشم زمزمه کرد: توکل کن... خواستم دست دور گردنش بندازم اما سنگین بودم ونمیتونستم... ازجا بلند شد و رفت... خواستم بگیرمش اما نشد... دوباره صدای قشنگش تو سرم پیچید و تکرار کرد : توکل کن... چشمام و باز کردم... یه خنکی خوبی تو صورتم بود... صدای اذان تو سرم می پیچید... با رخوت و تنی خشک شده و کوفته اما روحی اروم از جا بلند شدم... به سمت دستشویی رفتم... رغبت نکردم به صورت باد کرده و سرخ شده ام نگاه کنم... وضو گرفتم و به اتاق عزیز رفتم... سجاده امو پهن کردم و قامت گرفتم... نمازمو خوندم.... تسبیح وذکرمم گفتم... از خدا طلب بخشش کردم... بخاطر همه چیز... بخاطر سست بودنم... ضعیف بودنم... رنجور و ناتوان بودنم... هرچند میدونستم میدونه و مطمئن بودم که صدامو میشنوه... حتی یه جورایی این حس تو وجودم جریان داشت که منو می بخشه... به خاطر تمام ضعف هام... بخاطر تمام بدی هام... بخاطر همه چیز... وقتی من از ته دلم ازش طلب ببخشش میکردم... خدایی که من میشناسم می بخشه ... بزرگه و می بخشه... سفره ی گناهمو زیاد نگاه نمیکنه... چشمش دنبال خوبی بنده هاشه... اروم بودم ارومترشدم... ازش ممنون شدم که بالاخره بعد مدتها خواب مامانیمو دیدم... ازش خواهش کردم هوای مامانمو داشته باشه... بعد از کلی التماس برای بخشش نتونستم حرف دلمو به زبون بیاوردم... یعنی الان وقتش نبود.... فقط اروم زمزمه کردم: هرچی خودت صلاح بدونی... من اون رو به تو که ترجیح نمیدم... هرچی تو بگی همون و با دل و جون قبول میکنم... ولی تو دلم عجیب اروم بودم... صورتم هنوز خنک بود... خیلی وقت بود خواب مامانیمو ندیده بودما... چقدر دلم براش تنگ رفته بود... دیگه کم کم باید ارامش و از چیزای دیگه بگیرم... نه فقط!!! عزیز با لبخند نگام میکرد... لبخندی بهش زدم وپریدم ولبه ی تختش نشستم... دستشو تو دستم گرفتم وبوسیدمش... عزیز روی سرمو بوسید وگفت: خانم شما خیلی چهره تون اشناست... بلند زدم زیر خنده و عزیز باز شروع کرد... از شیطنت های مامانم حرف میزد و داییم.... طفلک دو تا بچه هاشو ازدست داده بود... گاهی حس میکنم الزایمری هم نعمتیه واسه خودش... زیرشو عوض کردم و بردمش یه دوشم گرفتی... هوس کرده بودم کیک درست کنم... یه بارم بیشتر درست نکرده بودم... البته پودرکیک اماده داشتم... میخواستم سرمو گرم کنم... کیکم که اماده شد.... خیلی خوشگل به نظر میرسید... نصفشو برای خانم سرمدی و امیرعلی بردم که امیر علی کلی ذوق کرد.. بقیه اش هم بردم جلوی تی وی و باشیر سفید مشغول شدم... مثلا داشتم سریال نگاه میکردم... البته اولش یه ذره حواسم پرت بود بعد قیافه ی بازیگره منو گرفت وبا دقت نگاه کردم... تیتراژ اخرشو چک میکردم که اسم بازیگره رو دریابم که صدای تلفن اومد. -الو؟؟؟ جوابی نیومد... گوشی و دو دستی تو دستم فشار دادم اون مزاحمه بود؟؟؟ باز گفتم: الـو... جوابی نیومد. روی مبلی نشستم وبه سختی زمزمه کردم: بابا... صدای نفس مردونه ای تو گوشم پیچید ودوباره تکرار کردم:بابا... جوابی نیومد و اهسته گفتم:سلام... صدای خش دار وگرفته ای تو سرم پیچید وگفت:سلام دخترم... لبمو گزیدم وگفتم: خوبین بابا؟ حس کردم بغض نمیذاره حرفشو بزنه... اروم پرسیدم: هما جون و هانیه خوبن؟ خفه گفت:خوبن بابا... تو خوبی دخترم؟ بعد چهار سال.... نه بی انصاف ... تقریبا دو سال و خرده ای بود که باهاش حرف نمیزدی... اون موقع که دانشجو بودی که همش بهت زنگ میزد... یه چیزی تو وجودم وول میخورد و میخواست ازم اعتراف بگیره دل تنگم!!! دروغ چرا... بودم... -منم خوبم... بابا انگارا روم تر شده بود با همون صدای گرفته اش که سن پنجاه ساله اشو نشون میداد گفت: چه خبرا؟ -سلامتی... شما چه خبر؟ بابا:هستیم... میگذرونیم... صدای زنی اومد که گفت: تی تیه؟ بابا انگار با اشاره ی سر جواب داد چون جواب اره ای نشنیدم و صدای خوردنی یه دختر بچه اومد که گفت:مامان تی تی کیه؟ دلم مچاله شد وبابا پرسید: خبرتو دورا دور داشتم... -------------------------------------------------------------------------------- ===================== بابا انگار با اشاره ی سر جواب داد چون جواب اره ای نشنیدم و صدای خوردنی یه دختر بچه اومد که گفت:مامان تی تی کیه؟ دلم مچاله شد وبابا پرسید: خبرتو دورا دور داشتم... -میدونم... بابا نفس عمیقی مثل اه کشید و گفت: طاها میگفت درس نمیخونی برگرد اصفهان... گفتم خودت باید تصمیم بگیری... -مرسی که گذاشتین خودم تصمیم بگیرم... بابا:دیگه بزرگ شدین... دارم نوه دار میشم... لبخندی زدم وگفتم: مبارک باشه... حس کردم بابا لبخندی زد وگفت:اینقدرپیر شدم که یکی بهم بگه بابا بزرگ؟ -نمیدونم... خیلی وقته ندیدمت! بابا:بالاخره از این رسمیت دراومدی؟ اوف اصلا حواسم نبود.... میخواستم تا تهش شما شما رو برما.... نشد! شاید از سر دلتنگی... جوابی ندادمو بابا گفت:سخت نیست؟ -چی؟ بابا:تهران... -نه خوبه... عادت کردم... بابا نفس عمیقی کشید وگفت: به سختی عادت کردی؟ -من راحتم... راضیم... خدا رو هم شکر میکنم... بابا لحظه ای چیزی نگفت و کمی بعد زمزمه کرد: دخترم؟ چند سال بهم نگفته بود؟ درست ازوقتی بزرگ شده بودم... استخونام بزرگ شد... قد کشیدم... ازم دور شد... روابط پدر و دختری وبوسه های با محبتش شد عید به عید و تولد به تولد... دلم برای دخترم گفتنش تنگ شده بود. بابا با لحن خسته و ناامیدی گفت: بد کردم درحقت... -نه... بابا:چرا... از خونه روندمت... -من خودم رفتم... بابا:از ته دل نخواستی که بری... -من دانشگاه قبول شدم... بابا:زودتر از این ها باید برمیگشتی... -برای شما که بد نشد... بابا:طعنه میزنی؟ -نه با این غلظت... بابا:من پشیمونم... از کاری که با تو و طاها و ... مادر خدارحمت شدتون کردم... منظورش ازدواج با هما بود... حق و بهش دادم وگفتم: تو کار درستی کردی... شاید من وطاها حق نداشتیم جبهه بگیریم! بابا چیزی نگفت... ده روز مرخصی داشتم... بابا زمزمه کرد: تو تهران چیکارا کردی؟ -چهار سال و تو چهار دقیقه واسه ات بگم؟ حس کردم ته خندی زد وگفت: خوب بیا اصفهان... اخیش حرف دلمو زد... ده روز مرخصی داشتم! نامطمئن و هول تکرار کرد:میای دیگه؟؟؟ جوابی ندادم... هوس کرده بودم یکی یه بارم شده نازمو بکشه... بابا دوباره گفت:چهار ساله نیومدی... هانیه نمی شناستت... اهی کشید و گفت: تی تی دخترم... -میام... بابا یه لحظه مکث کرد وگفت: میای؟ -میخوای نیام؟ بابا:نه نه... منتظرتیم... هما... هما... تی تی میخواد بیاد اصفهان... صدای هما رو شنیدم که گفت:قدمش سر چشم... لبخندی زدم وگفتم: فردا راه بیفتم؟؟؟ بابا:به طاها زنگ میزنم برات بلیط بگیره... دو تاصندلی که راحت باشی... -عزیز چی؟ بابا:طاها نگهش میداره... نکنه نمیخوای بیای؟ بهونه میاری... -چرا میام... فردا شب اونجام... بابایه لحظه چیزی نگفت ... به سختی خودمو کنترل کردم ونگفتم دلم خیلی تنگ شده... بابا انگار راحت شده بود و منم زدم یه شبکه دیگه و گفتم:کار وبارت چطوره؟ هنوز تو بازاری؟ یادش بخیر بابا خاتم کاری میکرد مغازه اش پر بود از تابلو ها و جعبه های خاتم کاری شده... طاها عرضه اشو نداشت اما من دوست داشتم یاد بگیرم. بابا:شکر... میگذرونیم... ===================== -مغازه هنوز تو بازار امامه؟ بابا:نه جاشو عوض کردم... رفته خیابون نظر... با تعجب گفتم:جدی؟ مگه دیگه تابلو درست نمیکنی؟ بابا با خنده گفت: نه دخترم... دیگه پیر شدم... چشام سو نداره... -چی میفروشی؟ بابا: والله چند ماهه که خالی افتاده ... قبلا لباس و مانتو... دیدم فروش ندارم بستمش... اب در کوزه و ما تشنه لبان... مغازه ی خالی تو خیابون نظر!!! ای ول بابا خیلی پولدار شده بودا... خیلی فکرمو ادامه ندادم وپرسیدم:ادرس همونه؟ بابا:اره ... کجا میخواستیم بریم! پس اومدنی شدی... -میخوای نیام... بابا خندید و چیزی نگفت... شاید میترسید حرفی بزنه و من زیرش بزنم! بعد از یه مکالمه راجع به سفر و اومدن و هیجانات بابا تماس وقطع کردم. به اتاق رفتم... در کمدمو باز کردم... با دیدن لباس ها و جعبه هایی که درست کرده بودم یه لحظه هوس بوتیک و کردم... شاید فردا باید میرفتم و یه سری میزدم... چقدر دلم میخواست دوباره برگردم سر فروشندگی... لباس هامو با ذوق وشوق و هیجان بیرون می ریختم... من عاشق ویترین زدن هم بودم... عاشق جعبه درست کردن.... عاشق فروشندگی وبا مردم ارتباط برقرار کردن... وای چقدر دلم برای کارایی که دوست داشتم بکنم تنگ شده بود... چقدر با اون تی تی فاصله گرفته بودم... اون تی تی که سر سه سوت میفهمید کی خریداره وکی اومده یه چرخی بزنه وبره... اون تی تی که محض حوصله سرنرفتنش به صدای رادیو گوش میداد و مونس و هم دمش شده بود یه جعبه که از توش صدا درمیومد... اهورا وارد زندگیم شد... پارسوآ... پرند... این مال این چند ماه بود... قبل تر ازاون... فریبرز... عیسی.... عماد... رامتین خان... حسین روسری فروشی... ثریا خانم تو لباس زنونه فروشی... اقا سپهری برای کت شلوار مردونه... یادته کفش فروشی که کامی هرمزی می گردوندش تو سپه سالار... اره یادته اون صندله رو که تو مغازه میپوشیدی اومد مچتو گرفت... اره... اه فکر کردم میخواد بدتش به من ... ولی نداد... حیف بد جور چشمم دنبال اون صندله بود... چقدرم هیز بود اون... اوف یادته؟ اخی از همه باحال تر خواستگاری فریبرز بود... ولی خودمونیم عیسی اگر خواستگاری میکرد نه نمیاوردم...!!! به به ... چشم ودلم روشن... دیگه چی؟اعتراف کن ببینم... خواستگاری حمید صداقتم یادته؟؟؟ نه اون تیکه ی من نبود... من این ور جو بودم اون اون ورش...! دانشگاه خوب بود.... چه روزایی داشتیم... دیگه همین... اهورا چی؟ اون دلش پیش کس دیگه است... ولی طفلک شانس نداره... چقدر ادم تو زندگیم اومدن ورفتن... اره... هیچکس اندازه ی این پدرخوب برات پررنگ نبود... اره... بیا اونی پر رنگ بود که چهار تا لقمه گنده تر از دهنت بود... واقعا!!! هرکسی بار خودش... یار خودش... اتیش به انبار خودش...! با صدای زنگ در از جام پریدم... خانم سرمدی حوصله اش سر رفته بود با امیرعلی اومده بودن گپ بزنیم... دلم واسه اش میسوخت ... شوهرش از هفته که هفت روزه شیش روزش ماموریت بود. هرچند خانم سرمدی زیاد غر غر نمیکرد ولی اگر شوهر من بود احتمال میدادم زیر سرش بلند شده... هوی... راجع به ملت قضاوت نکن! به ظرف تخمه ای که دست خانم سرمدی بود نگاه کردم و ماشاالله نه گذاشت و نه برداشت شروع کرد از همسایه که نزدیک تیر چراغ برق زندگی میکردن گفت تا همسایه رو به روی کاجه و تا ... کل کوچه رو شست گذاشت کنار! منم فقط سر تکون میدادم... اصلا ادم پایه ای برای غیبت نبودم... اره جون خودم! ====================== منم فقط سر تکون میدادم... اصلا ادم پایه ای برای غیبت نبودم... اره جون خودم! فصل هشت:پدرخوب! وارد پاساژ شدم... اول یه نگاه به بوتیکی که حالا شده بود روسری فروشی کردم... دروغ چرا اینجا واسم مهمتر از همه ی بوتیک های دیگه بود! فریبرزم تا حد خودش مهم بود... به طبقه ی پایین رفتم... داشتم از تو ویترین به عروسکهای جدیدی که عیسی اورده بود نگاه میکردم میخواستم برای خواهری که منو نمیشناسه عروسک بخرم! البته برای هما وبابا هم باید یه چیزایی میخریدم... ولی هانیه در اولویت قرار داشت وخریدش راحت بود. داشتم عروسک ها رو دید میزدم که با دیدن فریبرز خشکم زد... دقیقا از لا به لای عروسک ها ازپشت شیشه دیدم که کنار عیسی پشت پیشخون ایستاده بود و صحبت میکردند! پس با عیسی و عماد اشتی کرده بودن... میدونستم زیاد قهر وکل کلشون دووم نمیاره! شایدم زودتر از این ها باهم اشتی کرده بودن! یادش بخیر چقدر به سر وکله زدن این سه تا میخندیدم... هنوز چهره ی فریبرز و کامل از نظر نگذرونده بودم و تحلیل هام راجع به اشتی شون تموم نشده بود که یه دخترچادری کنارش ایستاده بود فریبرز دستش پشت اون بود. اون دخترخاله ی عیسی هم کنار عماد ایستاده بود و عیسی هم یه چیزی میگفت و جمعشون بلند میخندید... یه لحظه یه جوری شدم... خواستم برم تو مغازه اما پام نکشید... یه جوری نمیخواستم خوششیشونو خراب کنم... کیفمو که رو شونه ام انداخته بودم ومرتب کردم... لبخندی تو دلم بهشون زدم وبرای فریبرز از صمیم قلبم ارزوی خوشبختی کردم...! از پاساژ بیرون زدم... به مغازه هایی که تو مسیرم بود رفتم و کلی خرج کردم بعدش هم به مولوی رفتم... برای هانیه چند دست لباس خریدم البته به مغازه دارها میگفتم برای دختر ده ساله میخوام... که برا هانیه کوچیک نباشه... دو تا عروسک خوشگل فانتزی ... یه شال و یه پارچه چادری و یه پارچه کت و دامنی ویه پارچه مانتویی برای هما ویه پیراهن برای بابا خریدم... میترسیدم لباس براشون بخرم خوششون نیاد... ولی پارچه ی سنگین وخوشگلی بود. اگه خیاط سر کوچمون راضیه خانم هنوز بود پس خوب میتونست از عهده ی دوخت این پارچه ها بربیاد. برای بابا علاوه بر اون پیراهن هم یه ست کیف و پول وکراوات و یه کفش خوشگل... یه کیف و کفش هم برای هما خریدم... به سرم زد برای بچه ی طاها هم یه چیزی بخرم... یعنی با دیدن اون کفش های بند انگشتی و اون اویزهای موزیکالی که بالای تخت خواب بود مگه میتونستم چیزی نخرم... کلی خرید کردم وبا اتوبوس تندی برگشتم خونه... بلیطم برای ساعت پنج بود و ساعت سه بود و کلی کار نکرده! تند تند کارمو راس و ریس کردم ... هنوز وقت نکرده بودم نهار بخورم.... خوشبختانه عزیز سوپ داشت ولی من دیگه حالم از سوپ بهم میخورد.... برای همین یه نون و پنیر گوجه خیار تپل زدم به رگ... ساعت چهار بود که طاها هم اومد تا منو به ترمینال ببره... درحالی که دور خودم میچرخیدم... طاها با هیجان گفت:بجنب د یگه... میخواستم مطمئن بشم همه چیز درسته... قرار بود عزیز پیش طاها بمونه ومنم برم اصفهون... نقش جهون... اخی... لهجه ام برگشته بود... این قدر با این بچه زرنگای تهرون سرو کله زده بودما اصلا لهجه ام به کل فراموش شدس...! طاها دستمو گرفت وگفت: تی تی درسته بریم؟ سرمو تکون دادم وگفتم: یه چیزی یادم رفته طاها.... طاها:چی؟ -راستی گلدونامو بیا اب بده ها... باشه؟هفته ی دیگه هم پول اب وبرق و گاز میاد... بیا پرداختشون کن قطع نکنن... طاها:باشه دیگه؟ بهش نگاه کردم.... وووییی... چیزایی که برای نی نی طاها خریده بودمو یادم رفته بود بهش بدم... فوری از تو ساکم درشون اوردم وجلوی طاها گرفتم... باخنده گفتم:ببین چه نازن... طاها لبخندی زد وگفت: این برای منه؟ -نه واسه نی نی توئه.... طاها ابروشو بالا داد وگفت: دستت درد نکنه... حالا منم برات یه چیزی دارم...

دست تو جیبش کرد و گردنبند مادرمو مثل پاندول ساعت جلو چشمم تکون داد. لبخندی زدم و طاها گفت:دیدی پسش گرفتم؟ -خودش داد یه به زور گرفتی؟ طاها خندید وگفت:هیچ کدوم... نفهمید من برش داشتم... هنوز خبر نداره... لبخندی زدم وگفتم:ببر بذار سرجاش... ادم از زنش نمیزنه... و به اشپزخونه رفتم تا گازو یخچال و چک کنم... خوشبختانه تمام محتویات یخچال وداده بودم خانم سرمدی تا خراب نشن اونم با رضایت قبول کرد. خدا روشکر همسایه های خوبی داشتم... یه بار دیگه همه چیز وچک کردم و به هال برگشتم طاها با تعجب به گردنبند نگاه میکرد با دیدن من گفت: تی تی... -هوم؟ طاها: یعنی چی... -یعنی اگه بچه ات پسره... که بده به عروست... اگه بچه ات ... یهو وسط حرفم پرید وگفت: دکترش میگه دختره... البته حدس زده هنوز ... تو چشمام خیره شد وگفت:تی تی... -ببر بذار سر جاش... همین که خواستی پسم بدی هم کلی واسم ارزش داشت... طاها سری تکون داد وگفت:بگیرش ببینم... -نه طاها جدی میگم... طاها: بذار واسه ی بچه ی خودت... لبخند کجی زدم وگفتم: حالا کو تا بچه ی من عمل بیاد... ماکروفر که نیست.... و خندیدم وگفتم: بچه ی تو سر راست تره... طاها دستشو برد بالا منو به شوخی بزنه که گفتم: همین که خواستی پسم بدی کلی واسم ارزش داشت... به قولی ثبت شد ضبط شد احتمالا تلافی خواهدشد! طاها لبخندی زد و بی هوا منو کشید تو بغلش... بوی عطر نه چندان باب میل من با سیگارش قاطی شده بود... عینک دودیشو که به یقه اش اویزون کرده بود تو پیشونیم بود... سوئیچش هم از کمرش اویزون بود .... درست کنار جای چرم گوشی موبایلش... احتمال میدادم که کیف پولش هم تو جیب پشت جینش باشه!!! یه لحظه یاد پارسوآ افتادم... سوئیچشو اویزون نمیکرد... میگرفت دستش... بوی عطر تند و تلخش هم باسیگار کنتش قاطی میشد هم دوست داشتم... کیف پولش هم میذاشت تو جیب پشت جینش! عینک دودیشو هم میذاشت بالای سرش... موهاشو یه ذره از رو پیشونیش عقب میفرستاد و من فکر میکردم این کارش باعث میشه قدش بلندتر به نظر بیاد... طاها با تعجب گفت: تی تی کجایی؟ سرمو تکون دادم وگفتم:همین جام... بریم... پیشونیمو بوسید وباهم از خونه ی عزیز که چهار سال من توش زندگی کرده بودم بیرون زدیم! اول به خونه ی طاها رفتیم تا عزیز وبذاریم... نازنین استقبالش مثل همیشه بود... کلی ازش تشکر کردم وزبون ریختم که دم اخری نرم شده بود... روی عزیزمو بوسیدم وگفتم:دلم برات تنگ میشه.... عزیز : مصدع اوقات نمیشم... خندیدیم و از نازنین خواستم که مراقب داداشم باشه... و با کمال میل بغلش کردم و روشو بوسیدم... اونم منو یه ذره تو بغلش نگه داشت... نمیتونستیم دشمن خونی هم باشیم که ... بین من واون یه اشتراک بود اونم یه اشتراک فوق العاده عزیز... طاها! کسی که خونم براش می جوشید و شوهری که نازنین عاشقش بود... و مطمئنم هنوزم هست! حیف که نه من اهل یه شبه متحول شدن وعروس دوست شدن بودم که هنوزم فکر میکردم برادرمو ازم گرفته !!! نه اون حاضر بود خواهرشوهر عقرب زیر فرش و تحمل کنه!!! همین دوری و دوستی خوب بود... بعد از خداحافظی و کلی سفارش ونگران نباش هایی که نازنین تحویلم میداد سوار ماشین طاها شدم ... خیلی زود به ترمینال رسیدیم... طاها بارمو جازد و منم رو دو تاصندلی واسه خودم صفا میکردم... فکرم مشغول بود یه خرده نگران ارتباطم با هما بودم... والبته هانیه... اتوبوس با یه ربع تاخیر راه افتاد... قرار بود بابا اون ور بیاد دنبالم...! با تمام استرس ودل مشغولی هام فیلمی که تو اتوبوس گذاشتن و تمام و کمال دیدم وکلی هم باهاش خندیدم... یه چرت تپل هم زدم و تا به خودم بجنبم وفکر کنم رسیدیم اصفهون... با ولع تک تک منظره ها ی تاریک و میخوردم... دلم تنگ شده بود...خیلی .... به معنای واقعی دل تنگی دلم تنگ شده بود. برای شهرم... برای خونم.... برای خانواده ام... برای بچگی هام... برای خاطراتم... یه لحظه بغض کردم اما بعد خندیدم... من یه عمر این جا زندگی کردم... وای که چقدر روز و ساعت ولحظه اینجا نگذرونده بودم.... با هواش نفس میکشیدم ... بزرگ شده بودم... هیچ چی نمیتونه اصالت ادم ها رو عوض کنه!!! هیچی... ساعت یازده شب بود که رسیدم... با دیدن هیاهو و رفت و امد توی ترمینال یهو یه مدلی شدم... تو تهران ساعت یازده شب نمی ترسیدم ولی اینجا تو شهر خودم... شهری که بزرگ شده بودم... یه واهمه ای تو دلم بود ... بادی به صورتم خورد و لرز کردم... چادرمو محکم به خودم پیچیدم وساکمو روی شونه انداختم و دسته ی چمدونمو بالا کشیدم وروی چرخش حرکتش دادم... راننده ای دنبالم افتاد... درحالی که با صدای کلفتی آژانس آژنس میکرد... مرد میان سال دیگه ای از رو به رو اومد و دستشو به سمت چمدونم برد وگفت: برسونمتون خانم... ماشین اونجاست... اجازه بدید بارتونو بیارم... نفس کلافه ای کشیدم و گفتم:ممنون منتظرم... درحالی که چشم میچرخوندم حس کردم کسی صدام کرد... به عقب برگشتم... یه مرد با قد متوسط... کت وشلوار خاکستری... ریش های مرتب جوگندمی و موهایی که وسطش کم پشت بود... پوست تیره ای داشت... چشمهای قهوه ای... بچه که بودم همه میگفتن من شبیهشم... تسبیح سبزی توی دستش می چرخید و توی انگشتش یه انگشتر عقیق بود که از کربلا اورده بود... بهم با تعجب نگاه میکرد... تو چشماش خیره شدم... به چند تا چینی که گوشه ی چشمش بود ودو تا خط عمیق عمودی وسط ابروهاش که اخمشو پر رنگ تر میکرد و چند تا خط نازک افقی روی پیشونیش... پام نکشید جلو برم... خودش جلو اومد... یه چیزی شاید مثل بغض تو گلوم سنگینی میکرد... یه چیزی قلبمو فشار میداد... یه چیزی بود که ته حلقمو شور میکرد... یه چیزی بود که چشمامو تار میکرد و نمی ذاشت شکستگی های بیشترشو ببینم... یه چیزی بود که مانع میشد تا بفهمم چهار سال یه عمره... خیلی عمره... کمی خم و قوز کرده بود ... ولی هنوز مقتدر بود... در یک قدمیم ایستاد و سرتاپامو سیر نگاه کرد... ته نگاهش یه چیزی بود ... شبیه اون چیزی که نمیذاشت من اونو عین ادم ببینم... شاید ته حلقشم یه چیزی بود که به شوری میزد... داشت چهار سال و توی ظاهر دخترش برانداز میکرد! با همون نگاهی که تهش یه چیزی بود که مانع دیدن درست و درمون دخترش میشد که چهار سال ندیده بودش... شایدم با همون ته حلق شورش ... به سختی زمزمه کرد: تی تی... -------------------------------------------------------------------------------- ================= نه ازش دلخور بودم... نه از ش دلم گرفته بود... انگار یادم رفت چهار سال منو به امون خدا ول کرد... انگار ته دلم از همه چیز شسته شده بود... انگار عطر زنده رود مسخم کرده بود و ذهنمو از همه ی کینه ها شسته بود و زلالم کرده بود... اصلا یادم رفته بود ... واقعا سرچی قهرکرده بودم؟ یعنی اصلا بحث قهر بود؟ نه... حتی دعوا هم نشد... من تهران قبول شدم و فقط همین... تهران قبول شدم... دانشگاه قبول شدم... اومدم تهران و درگیر زندگی تهران شدم... درگیر عزیز شدم... درگیر درس و کار شدم... درگیر علایقم شدم... درگیر مسیری شدم که با طیب خاطر پا توش گذاشتم و با میل میخواستم تا ته تهش ادامه بدم... من ... من اصلا قهر نبودم... فقط یه مدت فکر میکردم زیادی ام... اونقدر غرق درس وعزیز وکا ر بودم که عید به عید اصفهان رفتنم کنسل شد.... اونقدر درگیر بودم که ترم تابستونی بردارم وزود درسمو تموم کنم... اونقدر درگیر بودم که چهار سال عین برق وباد بگذره... راه ادم ها رو از هم دور میکنه... فاصله که بیفته یاد از سر میفته... سرمو تکون دادم از دل برود هر انکه از دیده برفت! ولی دلم یه خرده از بابا گرفته بود اگر بجای این زنگ زدن های یواشکی از اول حرف میزد و حالمو می پرسید اینقدر دور ازش نمیموندم... حالا بعد چهار سال کنار پدرم بشینم... پنجره رو تا اخر پایین بکشم... سرمو بیرون کنم... هوای اصفهون صورتمو نوازش کنه.... شعری دروصف زنده رود محبوبم زمزمه کنم وفکر کنم چقدر زود گذشت... انگار همین دیروز بود که با همین ماشین بابا منو به ترمینال برد.... اهی کشیدم... نفسمو رها کردم... به بابا نگاه کردم... بهم لبخندی زد و به رو به رو خیره شد... درحالی که سرعت ماشین و با ترافیک تنظیم میکرد گفت: چقدر عوض شدی... یه لحظه تو دلم گفتم عوض شدم یا عوضی شدم؟ -خوب یا بد؟ بابا خیلی راحت و صمیمی گفت: عالی... عکس العملی نشون ندادم.. ولی در عین مازوخیسم بازی خودم کلی از این تعریفش خوشم اومد. ولی مثلا میخواستم به رو خودم نیارم... تا رسیدن به مقصد حرفی نزد... ازماشین پیاده شدم... تو یکی از محله های قدیمی اپادانا یا همون چهارده خرداد خونه داشتیم... خونمون قدیمی بود و توشونزده سالگی من یه بازسازی اساسی شد... یه خونه ی دو طبقه که نماش سنگ مرمر سفید بود... طبقه ی همکف همیشه اجاره میرفت و طبقه ی بالا هم خودمون می نشستیم... بابا چمدون هامو برداشت و من به کوچه نگاه کردم... از حصیر و رخت و دیش ماهواره خبری نبود... از تیر وکاج هم خبری نبود... چقدر این کوچه بی روح و خشک بود اما دوستش داشتم... الان که شب بود باید فردا به جزییات رسیدگی میکردم. بابا در وبا کلید باز کرد و من وارد خونه شدم... یه مسیر کوتاه سنگفرش شده باید طی میشد تا به راه پله رسید. چراغ های طبقه ی پایین خاموش بود.... چند تا طناب از این دیوار به اون دیوارحیاط وصل شده بود و یه دوچرخه ی به نظرم قرمز گوشه ی دیوار قرار داشت و بیشترین فضای مربوطه انگار برای پارک سمند بود خبری از باغچه و حوض نبود ... تو همون باسازی جفتشون زیر سنگ فرش دفن شدند... فقط برگهای درخت خرمالوی همسایه بغلی وارد خونه ی ماشده بود و یه ذره از سادگی درش میاورد... به ارومی پله ها رو بالا رفتم... هیچ گلدونی تو مسیرم نبود... طبقه ی دوم... به در چوبی خوش طرحی نگاه میکردم که ناگهان در به روم باز شد. با دیدن یه خانم که موهاشو ساده پشت سرش بسته بود ویه بلوز خاکستری با طرح های مشکی گل دوزی شده پوشیده بود و یه دامن سیاه... لبخند گرمی روی صورتش بود... اما تو چشمهاش تعجب بود... با لبخند سلام کردم... نباید ازش بدم میومد... یعنی فکر کنم دیگه حق اینو نداشتم که ازش بدم بیاد! به ارومی دستهاشو باز کرد وخیلی صمیمانه بغلم کرد. از کارش شوکه شدم من خودمو تنها برای دست دادن ساده ای اماده کرده بودم . تا چند لحظه دستهام معلق مونده بود اما خیلی زود به خودم جنبیدم و منم بغلش کردم... کمی بعد ازم جدا شد وگفت:خوش اومدی به خونه ی خودت.... صورتش هیچ ارایشی نداشت ساده بود... لبخندی زدم ووارد خونه شدم... ================= یه مبلمان گرد جلوی تلویزیون ال سی دی بود و یه دست مبل استیل که چهار سال پیش هم تو خونه بود درقسمت پذیرایی... هال ال مانندی بود که در بدو ورود نگاهت به پکیجی می افتاد که داخل اشپزخونه و سینک ظرفشویی قرار داشت و ماکروویو ... حد فاصل در و اشپزخونه یه در بود که باز میشد و به حموم و دستشویی میرسید. یه بوفه ی کوچیک که کمی کم لطفی در حقش شده بود وظروف خوشگلی توش وجود نداشت... تلفن و یه تابلوی کوبلن و یه تابلوی نقاشی سه تیکه ی مزرعه ی افتابگردون... در کل اکثر وسیله ها به جز تلویزیون و مزرعه ی افتابگردون همونا بودن که چهار سال پیش بودن... هال ورد کردم... یه راهرو بود که سه اتاق خواب و درش داشت... دو اتاق رو به روی هم و یه اتاق انتهای راهرو... اتاق خودم... چشممو از در اتاقم گرفتم وبه هما دوختم... بابا وارد خونه شد و بلند گفت:به خونه خوش اومدی.... هما کت بابا رو ازش گرفت وبه چوب لباسی اویزونش کرد. نمیدونم چرا تو خونه ی خودم غریبه بودم... گیج و ملنگ وسط هال ایستاد ه بودم ونمیدونستم کجا باید برم وچی کنم... بابا رو به هما تند گفت: هانیه کجاست؟ هما :خیلی سعی کردم بیدار نگهش دارم ... ولی نشد ... خوابید... بابا اخمی کرد وگفت: بیخود.... مگه نمیدونست خواهرش داره میاد! هما جواب بابا رو نداد ورو به من گفت: تی تی جون شام که نخوردی... بابا به جای من جواب داد: کجا میخواست شام بخوره... برو غذا رو داغش کن... و رو به من گفت:تو هم برو دست و روتو بشور... به به ... نیومده امر و نهیش شروع شد... چهارسال پیشم همین کارا رو میکردی منو فراری دادی هاااا... حواستون بود اقای پدر؟؟؟ با این حال لبخندی به اخلاق تغییرنکرده ی بابام زدم و چمدون و ساکمو برداشتم تا به اتاقم برم ... ولی یه لحظه ... نفس عمیقی کشیدم وگفتم: هما جون... باتعجب نگاهم کرد.. چهارسال پیش مجبور بودم مامان هما صداش کنم... ولی حالا ... حالا که چهارسال پیش نبود! لبخندی زدم وگفتم: من کجا میتونم وسیله هامو بذارم... هما لبخند گرمی بهم زد و بابا به جای هما گفت: اتاق خودت ... اینم سواله می پرسی؟ پوفی کشیدم و دوباره مستقیم به هما نگاه کردم... خانم خونه اون بود... نمیدونم چرا ولی حس میکردم باید اینطوری رفتار کنم... یه ذره غریبه ... یه ذره اشنا... هما حرف بابا رو تکرار کرد وگفت: اتاقت دست نخورده است... خودم دیروز تمیزش کردم... ممنون بلند بالایی گفتم و به اتاقم رفتم... وقتی چهارسال خبری ازت نیست نرسیده نباید چیزی و مال خودت بدونی که رهاش کردی... این اصل زندگیه... هما همسرپدرته عین ادم باهاش رفتار کن !!! نه عین وحشی ها ... چهار سال پیش نیست که تو با هر حرفش خم به ابرو بیاری و.... وای من چقدر بچه و لوس و نونور بودم!... وارد اتاقم شدم... اتاق مربعی نازم .... یه ضلع اتاقم... میز کامپیوترم با یه کامپیوتر داغون سفید تمیز بود... میز اینه ام که کنار میز کامپیوتر و پایین تخت خوابم قرار داشت هم تمیز و مرتب بود و روش خالی بود... وای کمد هام... که رو به روی میز کامپیوتر و میز اینه ام بودند.... ویترین عروسک هام که همشون دست نخورد ه بودن... چهارسال پیش کلیدشو برداشته بودم... ومشخص بود چهارساله کسی دست به توش نزده... اه ... به کل یادم رفته بود... هرچند خیلی مهم نبود چون کلید جز دسته کلیدم بود و من هم دست تو جیبم کردم... دسته کلید و دراوردم ودر ویترین عروسک هامو باز کردم... عزیزممممم دلم برای پاندای سیاه وسفیدم تنگ شده بود... به قول عیسی پاندا ارزو داره عکس رنگی بگیره! خواستم بوسش کنم که عجیب بوی خاک میداد... برش گردوندم سرجاش... باید همتونو حموم کنم... درکمدامو باز کردم... بوی نفتالین حسابی تو دماغم پیچید... وای پیراهن پف پفی یاسی رنگی که واسه عروسی طاهاپوشیده بودم... من با این ترکه ای بودنم اون موقع چه هیکل لاغری داشتم؟ چمدون هامو گوشه ای گذاشتم... چادرمو روی تخت پرت کردم... مانتو و روسریمو دراوردم... حس مرتب بودنم نبود... خسته بودم... یه تی شرت خوشگل سبز از تو چمدونم دراوردم و تندی تنم کردم... جینمو هم بایه شلوار تو خونه ای یشمی عوض کردم... موهامو بالای سرم بستم... در اتاق و باز کردم که دیدم یه دختر کوچولو با یه تاپ نارنجی وشلوارک صورتی با تعجب نگام میکنه... با دیدن من دو قدم عقب رفت و بدو بدو به اشپزخونه دوید... صدای غرو لند بابا بلند شد که گفت: چته بچه... این موقع شب مگه وقت دویدنه؟همسایه ها خوابن... وای خدا خواهرم! همسایه ها ؟ مگه ما چند تا همسایه داریم؟ بوی زرشک پلو توی دماغم پیچیده بود... حس میکردم برنجش برنج دودیه... وای چه فضای معطری... به سمت دستشویی رفتم ... توالتومون هم یه دور سیر نگاه کردم... چه وقتایی نبود که اینجا الکی به دیوار تکیه بدم وگریه کنم... سیفونمون جدید بود... کاشی ها ی در و دیوارم ابی شده بود... اینه هم ابی نفتی بود ... حس نگاه کردن به حموم و نداشتم ... فردا تصمیم داشتم برم حموم... دست ورومو شستم... دلم واسه مستراحمون تنگ شده بود!!! یه خرده تو اینه نگاه کردم... سلام... پس بالاخره برگشتی خونه؟ بعد چهار سال... سر چی قهر بودی؟سرچی اشتی کردی؟ پوزخندی زدم و فکر کردم ادم ها همیشه دوری و به حساب اخم ودلخوری میذارن و نزدیکی... نزدیکی و به حساب هیچی! از دستشویی بیرون اومدم وبه اشپزخونه رفتم... هما تند تند دور خودش میچرخید... هانیه هم یه نگاه به من میکرد... یه دونه سیب زمینی سرخ کرده از تو ماهی تابه برمیداشت... لبخندی زدم و هما گفت:هانیه سلام کردی مامان؟ ================ هانیه خیلی اروم گفت:سلام... با لبخند گفتم:سلام به روی ماهت... شما مگه خواب نبودی؟ هانیه به مامانش نگاه کرد وچیزی نگفت. رو به هما گفتم:کمک نمیخوای؟ صدای بابا از تو هال اومد که گفت: تی تی بابا بیا بشین... خسته ای... محل حرف بابا نذاشتم وخودم به سمت بشقاب ها رفتم وگفتم:ببرمشون؟ هما با لبخند گفت: بذار باشه خودم می برم... به حرف اونم محل نذاشتم واز اشپزخونه بیرون زدم... سفره رو روی زمین پهن کرده بود... تمام مدتی که ظروف سالاد و دیس برنج و می بردم و میاوردم هانیه منو می پایید... چقدر براش غریبه بودم... ولی میتونستم دلشو بدست بیارم... برای همین خیلی نگران نبودم... بابا و هما هم سر سفره نشستند با تعجب گفتم:شما شام نخورده بودید؟ هما:نه دیگه منتظر شدیم... -وای تا این وقت؟؟؟ بابا:یه شب هزار شب که نمیشه ... و هما برای من برنج کشید. اینو به حساب محبت گذاشتم... وقتی هم خواست قسمت سینه ی مرغ و واسم بذاره وکلی تعارف میکرد باز هم به حساب محبت گذاشتم... بابا هم مشغول غذای خودش بود... هانیه انگار فقط غذا خورده بود که اونم با سیب زمینی های توی تابه داشت دلی از عزا درمیاورد. من بین هما و بابا نشسته بودم و هانیه کنار مادرش نشسته بود و ارنجشو گذاشته بود روی پای هما و زل زده بود به من... منم هر ازگاهی بهش میخندیدم... حرف خاصی بینمون رد وبدل نمیشد... میدونستم تمام اخبار زندگی منو طاها دست بابا میذاره.... برای همین حرفی برای گفتن من نبود... هما با هانیه سر وکله میزد تا یه تیکه گوشت مرغ بخوره و هانیه قبول نمیکرد... سر چنگالم کلی سیب زمینی زدم و یه تیکه ی سفید خیلی خوشگل از سینه ی مرغ و هم به سرش زدم... بعد یه قاشق اب مرغ هم روش ریختم و به سمت هانیه گرفتم. هانیه تو رودربایستی مونده بود... عزیزم چنان معذب نگاهم میکرد که خنده ام گرفت وگفتم: خوشمزه است... اروم واسه خودش پچ پچ کرد: اخه مرغ دوس ندارم... ولی من اصرار کردم وگفتم: حالا بخور اگه دوست نداشتی دیگه نخور... دست کوچولوشو دراز کرد وچنگال و گرفت و گذاشت تو دهنش... اولش با بی میلی ولی بعدش تند تند جوید و قورتش داد. هما که ازذوق نمیدونست چیکارکنه... -خوشت اومد؟ هانیه سری تکون داد و گفتم: بیا پیش من بشین بازم بهت بدم... به مامانش نگاه کرد تا کسب تکلیف کنه و هما کمی خودشو کنار کشید و جایی بین خودشو من برای هانیه باز کرد... اولین قدمی که برای خواهرم برداشتم خوردن گوشت مقوی مرغ بود!!! شروع بدی نبود! خودم یه قاشق میخوردم ویه چنگال محتوی کلی سیب زمینی ویه تیکه گوشت مرغ اغشته به اب مرغ و به هانیه میدادم... حتی وقتی عینی که روی مادرش لم میداد روی پای من ولو شده بود و ارنجای باریک وتیزشو تو رون پام فرو میکرد بیشتر حس کردم بهم نزدیک شده... بالاخره هم خونم بود دیگه... هانیه روم ولو شد تا یه ذره زرشک از روی برنج برداره ولی با صدای بابا که گفت: هانیه تی تی و اذیت نکن خسته است... منصرف شد و اخم کرد... حتی خواست از رو پام بلند بشه که نذاشتم وگفتم:خواهرشو اذیت نکنه کی واذیت کنه؟ و خودم کلی براش زرشک جدا کردم و دادم بهش. بابا ابروهاشو بالا داد و من حس کردم هما لبخند عمیقی زد...! بعد از صرف غذای خانوادگی... که خیلی بهم چسبید چون خیلی وقت بود تنهایی غذا میخوردم... طعم غذا خوردن با خانواده رو به کل از یاد برده بودم. کلی از هما تشکر کردم و حتی خواستم ظرفها رو بشورم که هما گفت: ماشین ظرفشویی هست... بابا ای ول...

مرسی پیشرفت! ======================== هانیه دور و ور من وهما می پلکید... خیلی ریز میزه و لاغر بود... بهش نمیومد هشت سالش باشه... یعنی اگه دو تا دندون های جلو و نیشش نیفتاده بود مطمئن می بودم که هشت سالش نیست وتو مایه های شیش ساله... ولی شیرین بود... پوست سبزه وچشم و ابرو وموهای مشکیشوا ز بابا گرفته بود ... و یه جورایی عین من بود... ولی فرم بینی قلمی و لبهای برجسته اشو از مامانش... و البته کشیدگی صورتش... درکل دوست داشتنی وشیرین بود... با یه حرکت روی اپن نشست و هم قد من شد... حینی که محتویات قابله ها رو تو پیرکس خالی میکردم و تو جمع و جور کردن اشپزخونه کمک هما میکردم گفتم:خانم شما مگه خواب نبودید؟ هانیه دستشو تو دهنش کرد وگفت: سر و صدا شد بیدار شدم... -کلاس چندمی؟ هانیه: دوم... هما: دستتو تو دهنت نکن... هانیه:اخه میخاره.... -اگه لثه اتو بخارونی دندونات کج در میادا... هانیه دستشو از دهنش بیرون اورد و پرسیدم: مگه فردا مدرسه نداری؟ساعت دوازده و نیمه... هانیه:نچ... معلممون رفته مکه ... فردا و پس فردا معلم نداریم تا معلم جایگزین بیاد... از کلمه ی جایگزینی که استفاده کرد لبخندی زدم و هانیه گفت: خاله... اسم شما چیه؟ بهت زده نگاهش کردم... حتی دیدم بابا هم از تو هال داشت به هانیه نگاه میکرد... و البته هما که دست از کار کشید و یه لحظه موند! نمیدونم چرا یه مدلی شدم... یه مدل ناراحت... شاید گذرا بغض هم کردم... خواهرم اینقدر منو نمیشناسه که بهم میگه خاله!!! خاله... لفظی که 90 درصد بچه ها به ادم های غریبه میگن که به تازگی باهاشون اشنا شده باشن... اینقدر غریبه بودم که به جای ابجی بهم بگه خاله؟ هما تند گفت:هانیه این چه حرفیه... لبخندی بهش زدم و گفتم: تو من وتی تی صدا کن... هانیه:فقط تی تی؟ -اره... تی تی خالی... هانیه باشه ای گفت و رو به هما گفتم: خوب حق داره... هانیه که معلوم بود یه چرت تپل زده وحسابی سرحال شده و تا صبح میخوا دبیدار بشینه بهم گفت: تی تی بیا اتاقمو بهت نشون بدم... دستمو میکشید که محکم بغلش کردم وکلی بوسش کردم... اخیش... ازکی میخواستم بچسبونمش به خودم و تو بغلم لهش کنم... وقتی یه ذره سیر شدم ازش ... گفتم: بذار اول من یه چیزای خوشگل نشونت بدم تا بعد... هما چای دم کرد و من به اتاق رفتم و ساک سوغاتی ها رو برداشتم وبه هال اومدم. هانیه دوید پیشم وگفت: اینا چین؟ -یه چیزایی... هما جون شما هم بیاین... هما:الان میام... و خیلی زود با یه سینی چای وارد هال شد... من که رو زمین نشسته بودم... هما هم رو به روی من رو زمین نشست .... هانیه رو من لم داده بود و با زیپ ساکم بازی میکرد... رو به بابا بسته ها رو گرفتم وگفتم:نا قابله... بابا با تعجب و البته مثلا خوشحالی وشرمندگی گفت:دستت درد نکنه بابا... زحمت کشیدی... لبخندی زدم وبسته ی دوم وباشرمندگی به سمت هما گرفتم... و کلی توضیح دادم وقتم کم بود وهول هولکی خریدمو تعارف و این بساط! هما با کلی ذوق وشوق قبول کرد و حس کردم از پارچه ها خوشش اومد. برای هانیه هم که همه چیزهایی که خریده بودم خوشگل و تی تیش بودن... با لباس ها که کاری نداشت حواسش پی عروسک و دو تا اسباب بازی بود.... ای کیف میکرد .... عروسکه خیلی خوشگل بود... یه لحظه تو دلم خواستم عروسکه رو که عین یه نوزاد طبیعی بود ازش پس بگیرم و خودم باهاش بازی کنم!!! ========================= ساعت یک وربع بود که دیگه از خستگی چشمام باز نمیشد... شب اولی که با هما و هانیه وبابا گذروندم زیاد سخت نبود... واقعا من پیش خودم چی فکر میکردم که حدس زده بودم چه اتفاقاتی ممکنه رخ بده! ولی دوست داشتم با هما صمیمی تر از این باشم... این رسمیت زیادی ... نمیدونم خمیازه ی بلندی کشیدم وبا تعارف هما که گفت:برو استراحت کن... منم از خدا خواسته ازجام بلند شدم... هانیه روموبوسید و کلی ازم تشکر کرد... وای عاشق این فسقلی شده بودم... بابا هم ازم تشکر کرد وشب بخیر گفت... به اتاقم رفتم... ملافه ها تمیز وبوی اتو میداد... روی تختم ولو شدم... تی تی باورت میشه بعد چهارسال به خونه برگشتی و تو اصفهان... تو شهر خودت... خونه ی خودت... اتاق خودت ... داری میخوابی؟؟؟ نفس عمیقی کشیدم... به پهلو خوابیدم... غلت زدم... طاق باز.. وای از خوشی خوابم نمیومد... خسته بودم اما به نسبت اروم... هرچند یه چیزی تو سر و ذهن و شاید قلبم سنگینی میکرد... و چقدر ناموفق بودم توی ندید گرفتنش... ولی با این حال کم وبیش اروم بودم! به غلت سوم نرسیده خوابم برد... یه خواب شیرین ... اما به همون اندازه تلخ ... یه چیزی انگار از من کنده شده بود و درجایی مونده بود که نه من متعلق به اونجا بودم... نه هفت پشت جدم!!! **************************************** صبح با سرو صدای هانیه که تو حیاط دوچرخه سواری میکرد وشعر میخوند بیدار شدم... هما برام یه صبحونه ی مفصل اماده کرده بود... مرباهایی که خودش درست کرده بود... نون تازه... کره وپنیر ... عین یه مهمون ازم پذیرایی میکرد ... دلم میخواست باهاش حرف بزنم تا خودشو تو زحمت نندازه... بگم یه لقمه نون خالی هم جلوم بذاره بسمه ... نمیدونم چرا حس میکردم عوض شده ... یا از اول همینطوری بود و من نمی دیدمش... اما یه حسی بهم میگفت مثل همیشه که زود قضاوت میکردم ... چند سال پیش هم هما رو اونطور که باید ندیدم... بعد از صبحونه یه دوش تپل گرفتم و رفتم سر وقت چمدونم تا بساطمو از توش دربیارم... یه دستی هم باید به اتاقم میکشیدم... هانیه هم همش کنارم بود... نگام میکرد برام حرف میزد... از دوستاش میگفت... وای که چقدر شیرین زبون بود...از اون دختر بچه های پر رو و تخس که صد سال بیشتر از سنشون حالیشونه... کلا من و پرند و میذاشت تو جیبش...! اخ پرند... هنوز فکرم راجع بهش تکمیل نشده بود که موبایلم زنگ خورد... با دیدن اسم روشنک لبخندی زدم وگفتم: به به خانم عاشق پیشه... روشنک با صدای سرحالی گفت:به به ستاره ی سهیل... حال شما ... احوال شما... سفید روی شما... سیه موی شما... با حرص گفتم:باز تو به روم اوردی من سیاه سوخته ام؟ روشنک خندید وگفت:کجایی.. دیشب نبودی کلک... زنگیدم خونتون... پدرسوخته کجا بودی؟؟؟ با خنده گفتم: جای بدی نبودم... روشنک:خاک برسرم... تی تی از دستمون رفت... پرنیان... پرنیان بیا ... تی تی خراب شده... با جیغ گفتم:خفه شو روشنک... صدای پرنیان اومد که مثلا داشت گریه و زاری میکرد... و به حال من افسوس میخورد. -پرنیان اونجاست؟ روشنک:اره... زنگ زدم تو هم بیای... کجایی؟ -برگشتم اصفهان... روشنک:تو رو خدا... -اره تو نمیری ... پرنیان:چی شده؟ روشنک: تی تی اصفهانه... پرنیان:تو رو خدا... گوشی و بده من... و صداش تو گوشم پیچید وگفت:الو تی تی... اصفهانی؟ -سلام... اره... اینقدر چیز عجبیه؟ پرنیان:الاغ بی خداحافظی؟ حس کردم بغض کرده... تند رفع و رجوعش کردم وگفتم:نه نه ... ده روزه اومدم سفر... برمیگردم... پرنیان نفس راحتی کشید و روشنک انگار گوشی و از دست پرنیان کشید وپرنیان تند گفت:وحشی گوشوارم خراب شد... روشنک :خوب تعریف کن.. .چطور سرت به سنگ خورد؟ -حالا... تو چه خبر؟ روشنک: خبر اینکه دارم ازدواج میکنم... گوشی توی دستم خشک شده بود که روشنک انگار یه پوزخندی زد و گفت: پسر بدی نیست... -چرا روشنک؟ روشنک بی توجه به سوالم گفت: اون پسره بود اون روز پیچوندمش اومدم پیشت... همونه... لبمو گاز گرفتم... ته صداش یه جوری بود... می لرزید... -روشنک ... فرید؟ روشنک: چقدر صبر کنم... میخواست بیاد میومد... شاهین پسرخوبیه... سه بار مستقیم با خونواده اش جلو اومده... ولی فرید حتی یک بار هم نه مستقیم نه غیر مستقیم... چرا سر خودمو گول بزنم... چشمام پر اشک شده بود... روشنک فقط تند تند توجیه میاورد. صدای پرنیان اومد که گفت: تی تی بهش بگو خریته... روشنک درجوابش گفت: نه پرنیان... منتظر موندن بیخودی خریته... اگه فقط یه درصد... یه درصد حسش به من مثبت بود باید تا الان یه حرکتی میکرد؟ تی تی بد میگم؟ اشک گوشه ی چشمم و پاک کردم وگفتم: نه ... کار درستی کردی... روشنک : ببین پرنیان ... دو به یک... ------------------------------------------------ نفس عمیقی کشیدم ... اره روشنک حق داره نباید خودشو به پای کسی بسوزونه که ... لبمو گزیدم... تو میتونی؟ چیو؟ میتونی ولش کنی وبه یه خواستگار دست به نقد بگی بله؟ بعد تو چشماش نگاه کنی وفکر نکنی که تو برای کسی تمام وجودتو غصب کرده کمی!!! میتونی؟؟؟ میتونی باهاش باشی و به اونی که باهات نیست فکر نکنی؟ میدونی تهش خیانته؟ میدونی تهش بی چشم و روئیه...؟؟؟ میتونی بی چشم و رو باشی؟ میتونی بخاطر خودخواهی زندگی یکی دیگه رو خراب کنی؟ میتونی کم بودنتو سر اون خالی نکنی؟ میتونی فکر نکنی؟ تفسیر نکنی؟مرور خاطره نکنی؟ میتونی حواست باشه تا اسم اونو بی هوا رو زبونت نیاری؟میتونی فقط اونو ببینی و یادت بره ... همه چیز؟؟؟ من... ؟؟؟ نه... یعنی اره... نمیدونم... چقدر کوچیکی تی تی... می بینی؟ اون لعیا رو داره و تو ... تو هیچی... یه نقطه ای... یه ذره ای... وسط یه صفحه ی بزرگ... تو این دنیای گرد و قلنبه... تویی و... اون باز حداقل یه جا از دنیا یه گوشه ای وگرفته و داره زندگی شو میکنه ... بچه اشو داره... به زودی صاحب یه زندگی میشه که لایق تمام خوبی هاشه... تو چی تی تی؟؟؟ تو کجای این دنیایی؟؟؟ دنیا واسه اون گوشه داره وواسه تو گرده ... سرو تهش به یه جا ختم میشه... اهی کشیدم... نه نمی تونم... من تا ابد ... تا اخرین لحظه ی نفس کشیدنم ... تا اخرش ... باید به این فکر کنم حسی که متعلق به معنی اسمی که میشه زاهد تمام جونمو تسخیر کرده...! صدای پرنیان اومد... پرنیان:روشنک گریه نکن... منم این ور صورتم خیس اشک بود... حرفی نزدم... چیزی نگفتم... روشنک حق داشت... خوب نمیشد صبر کنه... شاید نمیخواست... شاید میخواست و نمی تونست... پرنیان دوباره گفت: تی تی تو یه چیزی بهش بگو... بگو کارش غلطه... من تو کار خودم مونده بودم... چی میگفتم! فقط درکش میکردم... درک بخوره تو سرم... کاش یکی میومد یه چیزی به من میگفت... نتونستم تحمل کنم... بغض بدی بود... داشتم خفه میشدم... اهسته توی تلفن زمزمه کردم: توکل کن به خدا... و خداحافظی گفتم وتماس وقطع کردم... اشکهامو پاک کردم... چشمهامو فشار دادم... کاش میشد یه به جهنم نثارش کنم و... با صدای هانیه که گفت: تی تی... بهش نگاه کردم... یه ورق دستش بود... به سمتم اومد وگفت: اینو واسه تو کشیدم... وووویییی.... من چه جذاب شده بودم... با خنده گفتم: هانیه من که چشمام ابی نیست... بهم نگاه کرد وگفت: ولی اگه ابی بود خوشگل تر میشدی... مرسی که اعتماد به نفس منو می گیری... خوب معلومه... به هیکل قناص تپلم نگاه کردمو سر تکون دادم... چقدر بدترکیب بودم... صورتمو برداشته بود زرد کرده بود... یه هیکل خمره ای با یه پیراهن گل دار که پایینش چین داشت... یه پام از اون یکی کوتاه تر بود... دستهامم انگشت نداشتن... وای این هیولا عمرا من باشم...!!! خودشو خیلی خوشگل کشیده بود. یه تاپ شلوار صورتی تن خودش بود و لاغر... قدش هم از من بلند تر بود... خودش زیادی متناسب بود... با این حال خندم گرفته بود... وای این قیافه رو پارسوآ میدید ... اووو ف... دستمو کشید وگفت: میای بازی کنیم... سری تکون دادم و فوری گفت: نقاشیمو می چسبونی به دیوار اتاقت؟ لبمو گاز گرفتم... ولی واسه این که دلش نشکنه گفتم: باشه... ================================ توی کشو دنبال چسب میگشتم که پشتم ایستاد و درحالی که چشمش به ویترین عروسک هام بود گفت: تی تی اون عروسک باربی تو به من می دی؟ یه لحظه فکر کردم مگه من باربی داشتم؟ که یادم افتاد اره تویازده سالگیم طاها یکی برام خریده بود... اخی... چه موهاش کثیف شده بود... به هانیه نگاه کردم وگفتم: عروسکام کثیفن... دستهاشوپشت کمرش قفل کرد وگفت: یعنی نمیدی؟ -میدم... ولی بذار بشورمشون... باشه؟ هانیه اخم کرد ومنم فوری بغلش کردم وگفتم: خوب بشورمشون دیگه... تا ظهر همشونو بهت میدم...! هانیه خندید وکلی صورتمو ماچ کرد... وای چه حس خوبی بود خواهر ادم تو هشت سالگیش اول نقاشی تو بکشه بعد ازت یه چیزی بخواد که انجام دادنش عین اب خوردنه و بعد تو خوشحالی شو تو صورتش ببینی...! تمام عروسک هامو با اجازه ی هما توی ماشین لباسشویی انداختم... نمیدونم اگر دلم مثل چهارسال قبل بود و ذهنم مثل اون موقع چرکین شاید فکر میکردم که وقتی هما بهم میگه اگر کلید ویترین تو داشتم عروسک هاتو میشستم میذاشتم به حساب طعنه و کنایه... ولی واریز کردم به حساب محبتی که تو دلم واسه اش وا کرده بودم... هنوز هما با من رسمی بود... ولی من دیگه از اون رسمیت دراومده بودم... درسته زن بابام بود... ولی اون مادر خواهرم بود... همسر بابام بود... نمیشد که باهاش دشمن خونی باشم... دیگه گذشت اون روزا که همه ی زن باباها ونامادری ها خانم تناردیه بودند و مادر سیندرلا و اناستازیا و گرزیلا... بقیه ی عروسک هامو به حموم بردم وبا دست شستمشون... کارم که تموم شد همه رو بردم زیر پنجره گذاشتم تا زود ترخشک بشن.... هانیه هم هی دور و ورشون می پلکید.... عین یه گربه ی ناناز و تیتیش و ملوس... که منتظر بود یکی از جوجه ها یا ماهی ها دست ازپا خطا کنه و بگیرتش ... کلی هم نقشه می چید تو ذهنش تا ببینه بهتره با کدوم اول بازی کنه و چطور بازی کنه! چقدر احمق بودم کلید ویترین و برداشتم... تا ظهر کمی با اتاقم ور رفتم و چیزهایی که نمیخواستم ومیخواستم و جدا سازی کردم ... کلی هم غنیمت به هانیه دادم که ذوق کرد... از عکس برگردون و تخم مرغ شانسی هایی که بچه بودم میخریدم و نگه میداشتم گرفته بود تاااا کتاب قصه و پازل و لوگو و شابلون و... ******************************************** بعد از صرف نهار به بابا که مشغول خوندن سرسری روزنامه بود نگاه کردم وگفتم:خسته ای؟ از بالای ورق هاش بهم نگاه کرد وگفت: نه... چطور؟ -من ومیبری یه جایی؟ بابا صفحه ی روزنامه رو عوض کردو گفت:کجا؟ -اگه خسته ای سوئیچ و بده خودم برم... بابا روزنامه رو کنار گذاشت وگفت: تو مگه رانندگی بلدی؟ لبخند کجی تحویلش دادم وفکر کردم اگر بگم حتی پشت یه ماشین شاسی بلند هم نشستم وساعت ده شب تو تهرون ویراژ که نه .. ولی خوب به طور متوسط حرکت میکردم چی میگفتی! بابا با خیرگی نگام کرد و گفت: حالا کجا میخوای بری؟ -سرخاک مامان... بابا مثل فنر از جا بلند شد وگفت:پاشو بریم... ورو به هما گفت: هما بپوش بریم سرخاک افاق... هما سرشو پایین انداخت وگفت:کار دارم... اشپزخونه بهم ریخته است... بابا اخمی کرد من حس کردم خوب هما دوست نداره بیاد سرخاک مادر من ... همسر سابق شوهرش! دست بابا رو کشیدم وبا چشم و غره و اشاره مفهوم و رسوندم که زیاد اصرار نکنه... بابا چپ چپی به هما رفت و منم اماده شدم تا بریم... وقتی خواستم از در خارج بشم... به اشپزخونه رفتم وگفتم:ببخشید کار داری دارم می رما...

هما لبخندی بهم زد و گفت: برو عزیزم... من کارامو انجام دادم... صورتشو بی هوا بوسیدم... اونقدر شوکه شد که یه لحظه دستشو روی صورتش گذاشت ... بعد کم کم لبخندی زد و من هم خداحافظی کردم و رفتم. در تمام مسیر که کنار بابا نشسته بودم ... ساکت بود و من هم به خیابون های شهرم نگاه میکردم... ترافیک نبود... اما شهر مثل همیشه شلوغ بود و پر هیاهو... پر ا زرفت و امد... پر از زندگی وزنده بودن... بخصوص کنار زنده رود که پر اب بود. وارد محیط سرد و سنگینی شدیم... میخواستم ببینم جای سنگ قبرشو یادم هست یا نه... خودم جلو جلو راه افتادم... از روی قبرها رد میشدم و گاهی تو ذهنم تاریخ تولد ووفات و تفریق میکردم تا سن اون مرحوم ودربیارم... وای چه حرصی میخوردم از اینکه روی سنگ قبرها علت فوت رو نمی نویسند! من اگر مردم دوست دارم روی سنگ قبرم بنویسن که چطور شد زیر یه مشت خاک رفتم... اینطوری یه تی تی دیگه وقتی داره از روی سنگ قبرها رد میشه اینقدرقصه سرایی واسه این بدبخت ها نمیکنه... وای اینو نگاه همش ده سالش بوده... لبمو گاز گرفتم... با دیدن سنگ سیاهی که روش با خط خوشی نوشته شده بود: آفاق گودرزی... اب وگلاب و روی سنگ ریختم و با کف دست خاکشو گرفتم... علف های هرزی هم که دور قبر وگرفته بود هم کندم... شاخه گل ها هم روی سنگ گذاشتم... با خجالت سلام کردم... با خجالت دوبرابر احوالپرسی ... با خجالت صد برابر خبر گرفتم... چشمام پر اشک شد... بابا کمی اونطرف تر ایستاده بود... انگار اونم میدونست من چقدر به این خلوت احتیاج دارم... زانوهامو کشیدم تو بغلم وچونه امو روش گذاشتم... اشکهام به ارومی روی صورتم غلت میخورد... حرفم نمیومد... دوست داشتم نگاش کنم ... حس میکردم داره نگام میکنه... چشمامو بستم... یه نسیم ملایم بهارونه میومد... لبخند کوچیکی زدم... چقدر اینجا برام ارامش بخش بود... با تمام فضای سنگینش ... با صدای سین سین کردن بابا که داشت فاتحه میخوند... چشمامو باز کردم... کنارم نشست و نفس عمیقی کشید. چند دقیقه ای به سکوت گذشت... توی یه خلسه و خلا اروم معلق مونده بودم و اون نسیم صورتمو نوازش میکرد و من به ابرها نگاه میکردم... یکیشون شبیه یه برگ بود... یکی شون شبیه یه اشک بود یکی شونم شبیه پشمک بود یعنی همشون شبیه پشمک بودن... اخ دلم قارو قور میکرد... نفس عمیقی کشیدم وفکرکردم یکیشونم شبیه سوسیسه!... اون یکی هم شبیه... صدای بابا منو از خلسه بیرون کشید. بابا:دلت تنگ نشد؟ -میشد که نشه؟ بابا:چرا برنگشتی؟ نفسمو فوت کردم وگفتم:فکر کن منتظر یه دعوت بودم... بابا بحث وعوض کرد وپرسید: تهران سخت نگذشت؟ -اصلا... بابا ابروهاشو بالا داد و گفت: جدا؟ -خیلی ها هوامو داشتن... بابا لبخندی زد وگفت:طاها؟ -بیشتر از طاها... بابا لحظه ای چیزی نگفت و من پرسیدم: بازنشستگی خوش میگذره؟ بابا پوزخندی زد وگفت:فکر میکردم میشینم تو خونه هما بادم میزنه... اخم کردم وگفتم:اون بیچاره که از جون مایه میذاره... بابا از دفاعم تعجب کرد وگفت: حوصله ی خودم سر رفته... -خوب مغازه رو راه بنداز... بابا:کسی وندارم وایسه کار کنه... به غریبم که نمیشه اعتماد کرد... -خودت چرا واینمیسی؟ بابا: من حوصله ی سرو کله زدن با مردم و ندارم... لبخند کجی زدم وبابا ادامه داد: به یکی از دوستام سپردم برام تو یه بایگانی پست کار پیدا کنه... به صورتم نگاه کرد وگفت: میخوام مغازه رو بفروشم... -نفروشش... بابا:خالی مونده... -اجاره اش بده... بابا: باز فکرم میخواد بمونه اونجا... یه اتفاقی بیفته ... اتیش بگیره... ضرر میشه... بی هوا وسط حرفش گفتم:من میگردونمش... ============================ بابا ابروهاشو جوری پیچ و تاب داد و انگار با نگاهش کنایه زد: تو... برو بچه... تند گفتم:تو تهران همش تو بوتیکا کار میکردم... بابا یه لحظه انگارمخش فعال شد وگفت: یعنی میخوای اصفهان بمونی؟ -اگه بشه خونه عزیز و فروخت ویه خونه ی کوچیک واسه خودمو عزیز اینجا بخرم... میمونم... بابا اخم گنده و پت وپهنی کرد وگفت: مگه خودت خونه نداری؟ -میخوام مستقل باشم... بعد چهار سال که توقع نداری بمونم تو اتاقم؟ بابا تا خواست حرفی بزنه گفتم: خودم ویترین میزنم... جین و روسری میاریم... بوتیک های ترکیبی عملا سودشون بیشتره... فروشش هم خوبه... هان؟ بابا نگام کرد وگفتم: یه بارم که شده به من اعتماد کن... بابا روشو ازم گرفت وبه قبر مامانم دوخت وگفت:چهار سال تک و تنها... دوباره زل زد تو چشمام وگفت: بهت اعتماد داشتم که چهار سال تنها زندگی کردی... چرا اعتماد؟ چرا نگفت ولت کردم... یعنی بخاطر اعتماد؟ من چقدر احمقم... کاش زودتر اینو میگفت... چشممو به زمین دوختم... اره اعتماد داشت... ولم نکرده بود... فقط به دخترش اعتماد داشت و گذاشت مستقل و تنها زندگی کنه... ولت نکرد... فقط اعتماد داشت... این اعتماد و چهار سال تنهایی و ول کردن و بی کسی تعبیر کردی...! اهی کشیدم وبابا گفت: اگه ضرر بشه؟ وای... فکر نمیکردم به این راحتی قبول کنه... بهش نگاه کردمو گفتم:ضررش بامن... ولی اگر سود بشه نه نمیاری... تا تهش میگردونمش... بابا:کی میخواد بگردونتش... -خودم... بابا:دست تنها که نمیشه... -هما هم هست... بابا: کی کار خونه رو بکنه... -اووو... یه نهار و شامه ... یه کاسه اش میکنیم یه وعده میخوریم... تو هم که قراره بری بایگانی... قبوله؟ بابا:درست چی؟ -گور بابای درس... لبمو گاز گرفتم وگفتم:ببخشید... بابا پقی زد زیر خنده و گفت:هنوزم تربیت نداری... کلمو خاروندمو بابا به شوخی چادرمو تا دماغم کشید پایین و گفت: فقط سه چهار ماه... اگر نتونستی... تند و بلند گفتم:میتونم.... بابا لبخند کجی که کمتر موقع پیش میومد بزنه نثارم کرد و من هم یه فاتحه ی دیگه برای مامانم خوندم... چشمکی زدم... و قرار دیدار بعدی و باهاش گذاشتم... درحالیکه با کلی اصرار خودم پشت فرمون نشستم وبابا داشت از ترسش ذکر میگفت تا خونه روندم... چقدر بابا بهم بها میداد... چقدر فرق کرده بود... چقدر عوض شده بود... چقدر... با صدای زنگ موبایلم به اتاقم رفتم... -بله؟ -سلام تی تی خانم... دستمو روی سینه ام گذاشتم وخودمو روی تخت پرت کردم. زمزمه کرد: به منزل زنگ زدم تشریف نداشتین ... گفتم با موبایلتون تماس بگیرم... نفسمو یه ثانیه نگه داشتم و بعد اروم رهاش کردم... قلبم تو سینه ام میکوبید... چرا زنگ زده؟خواسته حالمو بپرسه؟ به ارومی گفتم:بله تهران نیستم... پارسوآتقریبا داد زد:جدا؟؟؟ -------------------------------------------------------------------------------- : =========================== پارسوآتقریبا داد زد:جدا؟؟؟ -اتفاقی افتاده؟ پارسوآ با لحنی که انگار ضد حال خورده بود گفت: بله .... یعنی نه... فقط ... درواقع هیچی... -پرند طوری شده؟ پارسوآ: نه نه... من تماس گرفتم خواهش کنم بیخیال مرخصی تون بشید... وای... قلبم تو حلقم میزد... تمام تنم شده بود ضربان... پارسوآ ادامه داد:پرند خیلی ناراحت بود که شما بی خداحافظی... یه لحظه حس کردم صدای پرند وشنیدم که از اون سمت گفت: من؟ کی... وصدای هیس پارسوآ رو مطمئن بودم شنیدم... گوشی موبایلم تو دست یخ کرده وصورت داغم مونده بود و من باز یه تصمیم آنی گرفتم... به سختی توی گوشی زمزمه کردم: مهندس ... من دیگه برنمیگردم تهران... صداشو که بلند گفت: چی... باعث شد پلکم خیس بشه و بگم: راستش دیگه برگشتم پیش خانواده ام... و ... میون حرفم پرید وگفت:ولی حساب کتابتون... هنوز مونده... نفس عمیقی کشیدم و گفتم: دیگه برنمیگردم مهندس... حساب کتابتون با من هم قبلا خیلی بیشتر پرداختید... پارسوآ تند گفت: تی تی خانم شما چی دارید میگید؟ اشکهامو با پشت دست پاک کردم وگفتم:خوب به هرحال من دیگه نباید تا ابد اونجا میموندم و اشپزی میکردم... درسته؟ پارسوآ نفس عمیقی کشید وگفت:یه لحظه ..... یه ثانیه شما به من اجازه بدید... من اصلا الان نمیدونم چی باید بگم... تی تی خانم... یعنی چی؟ الان من یه فرد مطمئن از کجا پیدا کنم؟؟؟ -به منم اعتماد نداشتید مهندس... یادتونه؟ روز اول گفتید یه عروس فرنگی که دستش به سیاه و سفید نخورده... نمیگفتم تو دلم میموند... پارسوآ: من ... من... من واقعا نمیدونم الان چی بگم... عجب اشتباهی کردم تماس گرفتم... تی تی خانم... خواهش میکنم... من و پرند به شما عادت کردیم... شما فرد مطمئن وقابل اعتمادی هستید... به سختی هق هقمو فرو دادم وگفتم:سعی کنید برای پرند پدرخوبی باشید... نه تنها یه تامین کننده ی پول توجیبی... پارسوآ:من مشکلی داشتم... من که صد بار ازتون عذرخواهی کردم... شما که قبول کردید برگردید... بی توجه به حرفش گفتم: به هرحال هر آمدی یه برگشتی هم داره... پارسوآ با صدایی که کلافگی و توش حس میکردم یا شاید حداقل دوست داشتم توش حس کنم گفت:اخه یه دفعه چی شد؟ حرفی نزدم وپارسوآ تند گفت:تی تی خانم خواهش میکنم... نمیشه که همینطوری... اروم گفتم: مراقب خودتونو دخترتون باشید... به ارومی زمزمه کرد: تی تی خانم... -خداحافظ... و تماس وقطع کردم و گوشیمو خاموش کردم... خواستم یه دل سیر زار بزنم که با ورود هانیه به اتاق.... سعی کردم لبخند بزنم... و فکر کردم بعدا از کارم پشیمون میشم... اما بهتر بود قبل از اینکه پس زده بشم پس بزنم!!! حداقل تو فکرم خودمو به خاطر افکار و تفاسیر وتعابیر احمقانه ام شماتت نمیکنم... حداقل ... هانیه: تی تی بیا برام کاردستی درست کن... با کف دست چشمهامو فشار دادم تا اشکشون یه دفعه خالی بشه... دیگه تموم شد... هر فکر ابلهانه ای که داشتی!!! همرو خاک بگیر... هرچی که بود... هرچی که نبود و توی کودن فکر میکردی هست!!! هر چیز احمقانه ای که بود... هر بود و نبود.... هر رویای خاک برسری که بود... هر ... هانیه داشت با مجسمه ام ور می ر فت... بهش نگاه کردم چه خوب بود که بود... این بودنش میذاشت تا به نبودن خیلی چیزها فکر نکنم... لبمو گزیدم... پشیمون نشم... میشم... میدونم میشم... دیگه تموم شد... خودم تموم کردم... مگه چی شروع شده بود؟ برداشت های ذهنی من از کارهای نکرده... حرفهای نزده... نگاه های ندیده... وای که چی به سرم اومد... باید فکر نکنم... به صورتش فکر نکنم... به نگاهش فکر نکنم... به نجابتی که فقط در برخورد با من داشت فکر نکنم... نباید فکر کنم که ... تا ابد چیپس سرکه برام حرومه... تا ابد طعم فسنجون برام زهره... تا ابد ... تا خود ابد از شنیدن اسم پرند... داری گریه میکنی؟ برا خاطر یه پسر؟ پسر نبود... مرد بود... مرد من بود... مرد من... کی گفته؟ من... مال من بود... مال خودم... حداقل تو فکرم مال من بود... اون پدر خوب... مرد من بود... نه تو واقعیت! تو رویا ... اره فقط تو رویا... ولی حالا دیگه تو رویا هم مال تو نیست... تموم شد... تمومش کردی... مگه نه؟ ==================================== مگه چیزی شروع شده بود... دیگه حق ندارم به رویاهایی که ساختم فکر کنم...!!! هانیه:برام یه خونه درست میکنی؟ یه خونه... یه کاشانه ... یه اشیونه... میتونم فراموش کنم؟ باید بتونی... نمیشه... من جا موندم... همه ی احساسم جا موند... توی یه خونه ی بزرگ... پیش یه مرد... پیش کسی که خواستم تکیه گاهش باشم اما منو ندید! آخه از سرم زیاده... خیلی زیاده... من اندازه اش نیستم... من فقط وقتی اندازه اش میشم که جلوش خم باشم ...! حتی فکرشم زیاده... خیلی زیادیه... حتی حس خوبی که تو وجودمه هم از سرم زیاده... چه طعم قشنگی بود تمام لحظاتی که با اون بود... با اون گذشت... حتی در عین حساب نشدن برای یه صرف ساده ی غذا... و شمارش سه بار صرف با اون سر یه میز!!! چه کرد با من ... چی شد ؟ چی به من گذشت... چی به من میگذره... به صفحه ی خاموش گوشیم نگاه کردم... تموم شد... والسلام... خلاص... ! تو براش کم بودی... یادته؟ تو خیلی براش کم بودی... تو یه نقطه بودی و اون یه دایره ... تو هیچ جای دنیا رو نگرفتی اما اون یه گوشه از دنیا با دخترش زندگی میکنه... دنیا واسه ادمایی مثل تو که هیچ جاشو نگرفتن گرده و واسه ادمهای مثل اون یه گوشه داره که بتونن توش زندگی کنن! قبل از اینکه پس بزنه پس زدی... حداقل خودتی... خودتی و غرورت... خودتی و ناممکنی که پاش وایستادی... پای باوری که بهش ایمان داشتی! پشیمون میشم... اره... الان پشیمونم... اره... من دوستش دارم... اره... خیلی دوستش دارم... اره... حتی بیشتر از خودم دوستش دارم... اره... لبمو گزیدم... چشمام همه جا رو تار میدید... می لرزیدم اما داغ بودم... عین یه کوره... ولی دستهام یخ بود... تمام تنم ضربان بود... تپش بود... حس ماورای خوبی که خودم از خودم گرفتمش... اون مرد من بود... مرد خوب من.. . پرند مثل خواهرم بود.... مثل دوستم... دختر مرد من بود... مرد خوب من...!!! من دوستش دارم... خیلی... خیلی زیاد... اره... خاک برسرم...! براش ارزو کن خوشبخت بشه... با لعیا؟ با هرکس... ارزو کن خوشبخت بشه...!!! مرد خوب من لطفا خوشبخت باش! دیگه تموم شد... حالا منم و یه دنیا رویایی که به حقیقت تبدیل نمیشن... منم و یه دنیای واقعی پیش روم ... منم و کلی کار نکرده... حرف نزده... منم و من... ! منم و یه حس ناب... منم و یه حس خوب... حسی که مال خودمه... حداقل هیچ کس نمیتونه اینو ازم بگیره...! منم و یادش... منم ومرد ی که تو رویای من بهترینه... منم و مردی که من تو رویاهام تکیه گاهشم... منم و مرد من... منم و مرد خوب من... منم و مرد عاشق من... منم و مرد خوشبخت من... منم و مرد اروم من... منم ارومم کنارش... منم و منم و منم... با یه دنیا رویای ناحقیقی... منم و منم و منم... با مردی که تو رویا با من خوشبخته و مال منه... منم ومردی که من کمم براش... ولی اون مال منه... مال این من ِ کم... منم و مرد من ... تو رویای من... غرق در خوشبختی... غرق در ارامش... غرق در خوبی ... منم و ... منم و چند تا قناری با یه زندگی ساده یه درخت بید و سایه ش همینم واسم زیاده همینم واسم زیاده منم و یه آشیونه که فقط اسمش یه خونه یه نهال گل نداده همینم واسم زیاده همینم واسم زیاده شده قلبم همین خونه با فضای عاشقونه این فقط عشقه که هر روز به رگام خون می رسونه منم و یه گلدون گل روی طاقچه اتاقم شده این گلدون کوچک وسعت تمام باغم نه گله از بیش و از کم نه گله از دل پرغم دوست دارم همینی که هست با تمام اشتیاقم با تمام اشتیاقم *********************************** توی بوتیک نشسته بودم... در حالی که فاکتورهای فروش وخرید و چک میکردم ویادداشت میکردم حس کردم نسبت به سه ماه پیش چه سود قابل توجهی داشتیم... خودکار وتوی دهنم کردم... یادش بخیر بابا میگفت سه ماه مغازه رو دستت می سپارم اگر شد که شد هیچی اگر نشد هم که چون شد بازم هیچی ! لبخند کجی زدم... هما داشت مجله میخوند...

و هانیه داشت مشق های ریاضیشو حل میکرد... درحالی که دفترشو تو صورتم گرفت گفت: تی تی حل کردم... بذارم؟ هما فوری گفت: تی تی جون درسته؟ درحالی که با خودکار قرمز داشتم تکالیفشو چک میکردم یه باد پاییزی وزید و درمغازه بسته شد... هما ازجاش بلند شد زنجیر کاغذی که پرس شده بودو روش نوشته شده بود باز است و چرخوند تا مشتری ها بدونن مغازه بازه! رو به هانیه که نگاهش به سی دی کارتون روی پیشخون بود کردم و تا خواستم حرفی بزنم گوشیم زنگ خورد. -بله؟ اهورا: دیدیش؟ -نخیر... اهورا: ای بابا ... اخه چرا؟ -الان هانیه تکلیف هاش تموم بشه می بینمش... اهورا با حرص گوشی و قطع کرد و من رو به هانیه گفتم: این دو تا مسئله رو حل کن... یه جمع و تفریق بود ها... حالا اگر دقت میکرد !!! با صدای زنگوله ی بالای در به دخترجوونی که خیلی سانتی مانتال بود و کیف ورنی سیاهش روی شونه ی ظریفش گرفته بود نگاه کردم. نچ.... خریدار نبود... اگرم بود فوق العاده سخت پسند! درحالی که یه سری از جین های مارک و مقابلش گذاشتم .... با بی میلی زیر و روشون کرد ... کل مغازه رو یه نظر نگاه کرد و با دیدن یه مدل شال کمربندی که از جدید ترین مدل های پاییزمون بود چشمش به قفسه ای که هما اداره اش میکرد قفل شد... هما داشت جوابشو درمورد رنگ و مدل میداد و منم داشتم مسئله ی هانیه رو چک میکردم. باروشن وخاموش شدن صفحه ی گوشیم ... بهش نگاه کردم ... مرسی ... یه اس ام اس... اوووف... ایرانسل... من هی میگم این ایرانسلا خزن...!!! مجبوری خطمو عوض کرده بودم!!! اوه فکر نکنی...! گوشیمو پرت کردم اون ور و مسئله ی هانیه رو چک کردم... اشتباه نکرده بود فقط انقدر تند و بدخط نوشته بود که میخواستم بکشمش... حیف بچه داشت دق میکرد برای تماشای یه کارتون... برای همین بیخیال شدم و گفتم: افرین... و سی دی کارتون و توی لپ تاپم گذاشتم... هانیه دوست داشت تبلیغاتشو هم ببینه... منم به اهورا پیام زدم: دارم نگاه میکنم... به ثانیه نکشید که اهورا زنگ زد وگفت: چطوره؟ با خنده گفتم : وای چقدر هولی... اهورا:خوب کار اولمه... -کدوم تویی؟ اهورا:بگم نخندی ها... -نه بگو... اهورا:داری میخندی که... بلند خندیدم وگفتم:بگو نمیخندم.. ============================================ اهورا: بگم منفجر میشی از خنده... درحالی که داشتم به قهقهه میفتادم گفتم: نه بگو... اهورا: اون خره منم... پقی زدم زیر خنده که اهورا با حر ص گفت: بشین نگاه کن اخرش بهم بگو نظرتو... و تماسو قطع کرد. با صدای ظریفی که گفت:سرپرست گویندگان هانیه کاظمی... فیلم کارتونی شروع شد... صدای اهورا که با کلی تغییر روی یه شخصیت انیمیشن کارتونی حرف میزد طبق معمول همیشه بی نظیر بود... عاشق خره شده بودم... با اشتیاق داشتم به کارتون نگاه میکردم... دندون های خره منو یاد اهورا مینداخت... بهش پیام زدم که خیلی با کاراکتری که داری جاش صحبت میکنی شباهت داری...! از حرصش نوشت صداش یه بازیگر معروف امریکاییه...!!! زیاد باهاش بحث نکردم ولی کی فکرشو میکرد اهورا با پارتی همون هانیه کاظمی که میخواست باهاش شام بخوره و کادو بهش بده و تازه طرفم شوهر داشت و بچه حالا به کار مورد علاقه اش دوبله برسه... یا روشنک با همون شاهین خان عروسی کنه و ماه عسل بره کانادا و همون جاهم موندگار بشه... تو فیس بوک می بینمش...! یا فرید بره با دختر خاله ی حسین که تو نامزدی حسین و پرنیان دیده بودتش و دقیقا یک هفته بعد از عقد روشنک بله برونشون باشه! هم اونو ... هم اهورا ... هم کیمیا ... هم پرنیان و حسین که پرنیان تازگی ها داره مامان میشه... و حسین هم بابا... اخی... گوشیم خاموش روشن شد... یه پیام از اهورا. اهورا: خیلی بده؟ خواستم دقش بدم برای همین نوشتم: اخرش بهت میگم... از صفحه ی پیام بیرون اومدم... اسکرین سیورو عکس طنین خوشگلم بود... الهی عمه فدات بشه... وووییی... دندوناشو بخورم... موهای دو گوشیت تو ستون فقراتم... لپات تو مایع نخاعم... ای جیگرتو... ماه دیگه تولد یک سالگیش بود باید براش می ترکوندم... بخصوص که وقتی دنیا اومد نازنین اسم پیشنهادی من طنین رو روی دخترش گذاشت... یعنی خفه مرگ شدم وقتی به طاها گفت از اسم طنین خوشش میاد! طنین تابان... ای جان... چی بخرم براش... با صدای عر عر خره چشم به صفحه ی لپ تاپ افتاد... از خنده ترکیدم... امان از اهورا... ساعت نزدیک 9 شب بود... من باید به خونه برمیگشتم تا غذای بابا رو اماده کنم... با هما تقسیم بندی کرده بودیم که کارهای خونه رو چطوری انجام بدیم... با اینکه بعد از گذشت این همه وقت هنوز از اون رسمیتش درنیومده بود ولی درکل... واردکوچه شدم... اه کوچه بوی خاک وسیمان میداد... دقیقا دو تا خونه ی اون ور تر و داشتن خراب میکردن... از سر و صدا و خاک برداری اسیر بودیم... همه ی خونه و کوچه پر خاک بود... با دیدن چند تا افغانی که فرقون به دست این و رو اون ور میرفتن دلم براشون سوخت ساعت 9 شب بود. یه خسته نباشید تحویلشون دادم و بدو بدو به خونه رفتم... عزیز طبقه ی پایین رو ویلچرش نشسته بود وداشت تلویزیون نگاه میکرد... روشو بوسیدم... درحالی که حس کردم کمی لباسش خیسه تند تند و هول هولی لباسشو عوض کردم ومرتبش کردم و به طبقه ی بالا رفتم تا غذای بابا رو اماده کنم... : ============================================= طبقه ی پایین و من اجاره کرده بودم خونه ی عزیز تو تهران هم دست نخورده مونده بود چون عزیز هنوز سایه اش بالا سرمون بود... و با عزیز دوتایی خیلی وقت بود اینجا این پایین زندگی میکردیم... طبقه ی بالا هم که مثل سابق بود. وارد اشپزخونه شدم که بدو بدو کارای شام و انجام بدم... تر وفرز همه چی سه سوت اماده شد! با صدای تلفن هال به سمتش رفتم... -بله؟ صدای زنی بود که گفت:منزل اقای تابان؟ -بفرمایید؟ زن گفت: اقای ابراهیم تابان هستن؟ -خیر... شما؟ زن گفت: شما هما خانم هستید؟ -نه... با هما جان کارداشتید؟ زن: پس شما باید تی تی باشین... -بله... میتونم بپرسم شما؟ زن: اقا ابراهیم تشریف نداشتن... -عرض کردم که نه... شما؟ زن: شما منو نمیشناسید... در ادامه گفت:باشه.. با خودشون کار داشتم... بعدا تماس میگیرم... شبتون بخیر تی تی خانم... خوشحال شدم باهاتون صحبت کردم. پوفی کشیدم وتماس قطع شد... این زن بابای جدیدم بود؟ لبخند کجی زدم و با صدای ایفون که حضور بابا رو اعلام میکرد در وباز کردم وتو اشپزخونه چپیدم تا سفره رو حاضرکنم... بابا با هن و هن خرید ها رو روی اپن گذاشت و گفتم : پیش پات یه خانمی زنگ زد باهات کار داشت... بابا ابروهاشو بالا داد و گفت: کی؟ -نگفت... بابا کمی فکر کرد وگفت: اهان... فهمیدم... خوب چی میگفت؟ -کیه؟ بابا به اپن تکیه داد وگفت:خواستگار ... با تعجب گفتم:خواستگار؟ بابا:اره... -خواستگار کی؟ بابا لبخند ژکوندی زد وگفت: هما! با دهن باز سکوت کردم... بابا لبخند مهربونی بهم زد وگفت: احتمالا زنگ زده بگه اخر هفته میان... سرمو پایین انداختم و گاز و خواستم خاموش کنم که دستم به تنه ی قابله خورد و اتیش گرفتم... آخم دراومد وصدای خنده ی بابا که میگفت:هول نکن... از خجالت داشتم اب میشدم... اوف چه ضایع ادم باباش زل بزنه تو چشماش وبگه برات خواستگار اومده.... منم که بچه معصوم وخجالتی... با صدای گوشیم که تو جیبم بود برش داشتم... اهورا بود... از جلوی باباجیم زدم و به اتاق رفتم... و صدای بابا رو شنیدم که گفت: به این دوبلره بگو داریم شام میخوریما! لبمو گاز گرفتم و با حرص گفتم: چی میگی اهورا... اهورا: بیشتر از کدوم قسمت که حرف میزدم خوشت اومد؟ تقریبا داد زدم: ای خداااااااا... اهورا: خیلی خوب بابا ... بدبخت شوهرت... چی میخواد بکشه از دست تو... راستی تی تی... من فکر کردم بچه های تو منو باید عمو صدا کنن من دایی خوشم نمیاد!!! از حرفش خندیدم ... واهورا گفت: حالا خندیدی؟ خوب نگفتی بهترین قسمتش کجا بود؟ حیف کار اولش بود ... یعنی میخواست تو کارهای بعدی هم دهن من و اینطوری سرویس کنه! ************************************************** **************************** تو اتاق کنار عزیز نشسته بودم وساک درست میکرد که حس کردم در ورودی خونه باز و بسته شد.... فکر کردم هانیه است چون در ورودی قفل نمیکردم... ولی با تقه ای که به در خورد و پیدا شدن ظاهر هما پامو جمع کردم و کمی هم تعجب البته لبخندی زدم و خواستم بلند بشم که هما تند جلو اومد وگفت: راحت باش... چرا پاتو جمع کردی... دراز کن راحت بشین... لبخندی زدم و گفتم: طوری شده؟ هما کنارم روی زمین نشست ودامنشو مرتب کرد وگفت:باید حتما طوری بشه؟ -اخه اومدی... گفتم شاید حرفی پیش اومده... حساب کتاب ها مشکلی داشتن؟ هما: نه بابا اومدم یه کم باهات حرف بزنم... هما لبخندی زد و سرشو انداخت پایین وگفت:خواستگارتو شنیدی؟ سرمو پایین انداختم وگفتم: -اره... هما:جوابت چیه؟ بهش نگاه کردم یهو با هول گفت: یه وقت فکر نکنی میخوام فضولی کنما... -نه چنین فکری نمیکنم... هما نفس عمیقی کشید و به صورتم خیره شد.منم به چهره ی شکسته شده اش نگاه کردم. هر روز بیشتر شکسته میشد حداقل توچند وقتی که اینجا بودم... فکر میکردم... شاید هنوز چهل سالشم نشده بود... اما صورتش پر از خط بود... دور لبهاش... روی پیشونیش... سفیدی جلوی موهای سیاهش تو ذوق میزد . پلکهاش افتاده شده بود... نگاه قهوه ای خوشرنگ سابقش دیگه اون فروغ و نداشت. دستهاش هم بخاطر کارخونه پوستش طراوتشو از دست داده بود. دیگه جوون نبود... دیگه گیسو کمند نبود... دیگه از مادر من بهتر نبود! تو چهره اش گذر عمر ومیدیدم... گذر یه عمر ... هما دستی به صورتش کشید وگفت: چیه؟ خیلی عوض شدم؟ دستشو گرفتم و گفتم: نه... هنوز همون همای سابقی...حس کردم بالاخره وقت درد و دل کردن با زن بابام رسیده... از کی منتظر این لحظه بودم... از کی میخواستم باهاش حرف بزنم... هما لبخندی زد و نگاهشوبه دستش که تو دست من بود دوخت وگفت: تو ولی خیلی خانم شدی... اصلا انگار یهو بزرگ شدی... لبخندی بهش زدم وگفتم: هر روز اینو میگی... هما: بد میگم...؟ -مرسی... هما دوباره تو چشمهام نگاه کردم وگفت: من اومدم باهات حرف بزنم... -چه خوب... منم حوصله ام سر رفته بود. هما لبخند مهربونی زد وگفت: این خواستگارت هرچه قدر که خوب باشه ... ولی تو حیفی... حیفی واسه ی یه مرد زن مرده که یه بچه ی بزرگ داره... خواستم حرفی بزنم که هما تند گفت: به این قبله قسم اگه بخوام یه بار تو کارت فضولی کنم... ولی دلم رضا نبود اینا رو نگم بهت... بخدا همه ی فکرم پیش توئه... حس کردم باید اجازه بدم حرفهاش تموم بشه. ===================== هما با صدای بغض داری گفت: عاقبت منو نگاه... منم جوون بودم... هم سن تو بودم که بابات ابراهیم اومد خواستگاری من... منم خوشگل بودم... منم تو فامیل واسم سر و دست میشکستن... اما آقام اینقدر از ابراهیم گفت که من فکر کردم دیگه از مرد زندگی مگه چی میخوام؟ جز یه لقمه نون شب و یه تیپ و قیافه ی خوب؟ جز اینکه یه سقف داشته باشم؟؟؟ ابراهیم همه چی تموم بود... همه میگفتن سنش زیاده ولی جهنم مرد خوبیه... همه میگفتن دو تا بچه داره بعد میگفتن جهنم دوسال دیگه بچه ها سر وسامون میگیرن اصلا کاری به تو ندارن... ابراهیمم که خودش...! اره خوب بود... ولی من میتونستم بهتر شوهر کنم... شایدم بدتر... من یه بار شوهرنکردم... چهار بارشوهر کردم... تو و اخم وتخم هات بودی ... طاها و شب نیومدناش بود... عکس مادر خدا بیامرزت که رو دیوار جلو چشم همه بود هم ... نفس عمیقی کشید وگفت:خدا رحمتش کنه ... ابراهیم وسر کوفت زدناش هم ... ای خدا... کمی سکوت کرد واب دهنشو قورت داد وگفت: رو گرفتنم طاها رو از خونه دور کرد سرکوفت ابراهیم که میگفت داری پسرمو از خونه اش بیرون میکنی وبه جون خریدم گفتم با تی تی دوست میشم... مادری میکنم در حقش... تهران قبول شدی ابراهیم میخواست منو اتیش بزنه که تو کردی... تو بد کردی که دخترم رفت... پسرم از غریبه زن گرفت... تقصیر توئه... یه عمر سرکوفت شنیدم تی تی.... به جون هانیه ام قسم... دم نزدم... یک بار نشد اسم تو و طاها بیاد خلقمو تنگ کنم ابرو گره بزنم... یه بار نگاه چپ به تو و داداشت نکردم ... تمام توانمو گذاشتم... ولی تو و داداشت با باباتون مشکل داشتین گناه من چی بود؟ یه عمر حرفشو خوردم... سرکوفت شنیدم... دم نزدم... یه عمر زن اولم زن اولم کرد ... هربار به روح اون مرحوم فاتحه خوندم... اشکهایی که روی صورتش بود و به ارومی با سر انگشت پاک کرد وگفت: من اینده ی توام تی تی... بخدا این حرفا رو دارم از سر دلسوزی میزنم... وگرنه نه تو به من بد کردی که چشم دیدن عاقبت بخیری تو نداشته باشم... نه من به تو... من ده ساله زن بابام... ولی فقط زن بابا!!! تو نکن با خودت... هزاری بگی بچه ی شوهرم رو تخم چشمم... براش بخوای مادری کنی.... نمیتونی از پسش بربیای... یه نگاه به من بنداز... من چه کرده بودم که عاقبتم شد این... از نگات فهمیدم... می بینی شکسته شدم ... می بینی تی تی جان؟؟؟ من جوون بودم.... خوشگل بودم... خدای من گواهه ده ساله ارزو به دلم موند ابراهیم عین همه ی مردا یه شاخه گل دستش بگیره... یه بار محض رضای خدا بریم بیرون غذا بخورم... تولدم یادش باشه... تولد مادر تو میریم سرخاکش اما محض رضای خدا یه تبریک به من نگفته تا به حال... مگه من زن بدی بودم براش؟ چند تا نفس عمیق پشت سر هم کشید وگفت: نه ساله بچم تنهاست تو تازه یه ساله اومدی اینجا... وگر نه قبلش چی؟ اون چهار سالی که نبودی چی؟ چون ابراهیم میگفت من چهارتا زنگوله ی پای تابوت نمیخوام... بچم تنهاست چند سال نه خواهرش حالشو پرسید نه برادرش... ابراهیمم دیگه پنجاه سالشه... حوصله ی بچه نداره... هانیه ی منم که جای... چشمم کف پای تو و طاها دو روز زودتر ازدواج میکردین طنین الان هم سن هانیه ی من بود... تو خیابون یکی بهش گفته بود چه نوه ی خوشگلی دارین... با اخم و تخم پریروز توکه خونه نبودی اومده به جون من داد میزنه که تقصیر توئه منو مسخره ی عام وخاص کردی... مگه من چه عیب وایرادی داشتم که نباید مادر میشدم؟؟؟ تی تی از من گذشته دیگه... دلم به بچم خوشه ... ولی پس فردای تو امروز منه... من بخدا از سر دلسوزی اومدم پیشت... وگرنه که از من گذشته... دستشو تو دستم محکم فشار دادم.... نمیدونستم چقدر دلش پره... من فقط خودمو میدیدم... کاش این حرفها رو زودتر بهم میزد... کاش یه ذره به این فکر میکردم که هما هم تو این خونه سهمی داره و بیشتر از همه عذاب میکشه... رفتم تو بغلشو منو محکم به سینه اش چسبوند وبلندتر گریه کرد. روی موهام بوسه ای زد و کمی بعد که اروم شد رفتم براش یه لیوان اب اوردم... سکوت لحظات و تیک تاک ساعت میشکست. به صورت هما نگاه کردم... لبخندی زدم وگفتم: به قول خودت گذشته میدونستم بالاخره میای و حرف میزنی... تو این مدتی هم که اینجا م همش منتظرت بودم بیای ... ولی من نمیخوام برای کسی مادری کنم... میخوام دوستی کنم... اگه دوستم میشدی... اگه پای گریه های شبونه ی من مینشستی... اگه روز اولی که اومدی خونه به بابا میگفتی که زورمون نکنه تو رو مامان صدا کنیم... اگه کاردستی و که من برات درست کرده بودم و روش بی حواس اب نمیپاشیدی تا خراب بشه... اگه نمره کم گرفتنامو به بابا نمیگفتی... اگه یه بار برام قصه تعریف میکردی و بهونه نمیاوردی که من بزرگ شدم ... و اه پر افسوسی کشیدم وگفتم: اگه همه ی اگه ها میشدن شاید تو امروز اینقدر بامحبت منو نصیحت نمیکردی که حواسمو جمع کنم... شاید اگه مادرم زنده بود هیچ وقت چنین نصیحت های قشنگی وبه دخترش نمیکرد... دست هما رو بالا اوردمو پشت دستشو بوسیدم هما بغض نالید: تی تی جان... ادامه دادم : من رفتم تا از شر غرزدن های بابا خلاص بشم.... رفتم تا تو راحت زندگی تو بکنی... بخدا اگه میدونستم رفتنم میشه پتک سرت نمیرفتم... اگه میدونستم تو دلت میخواد برای هانیه خواهری کنم نمیرفتم... یادته یه بار داشتم باهاش بازی میکردم بهش گفتم : ای دختره ی پر رو... ناراحت شدی وفکر کردی میخوام حرفهای بد یادش بدم؟؟؟ هما با شرمندگی سرشو پایین انداخت ولبشو گزید ولبخندی زدم وگفتم: ولی هما دلم گرفت وقتی خواستی اسمشو بذاری ... از جام بلند شدم وگفتم:یادته در به در دنبال اسم دختر بودی... از بقال محل تا همسایه ی چهار تا کوچه پایین تر اسم میپرسیدی... من برات دو صفحه اسم با معنی هاشون نوشته بودم... برگه هاشونم هنوز دارم... تو کمدم فرو رفتم و دوتا ورق پاره و مچاله شده رو نشونش دادم وگفتم: ولی از من نپرسیدی... هما باز اشکهاش راه افتاد و کنارش نشستم وبا کف دستم صورتشو از اشک پاک کردم وگفتم: حالا هم دوستم باش... تو که ماشالا خیلی جوونی واسه مادری من ... هما خندید و گفتم: به قول تو گذشته... هما دستهامو که روی صورتش بود گرفت و پیشونیم و بوسید وگفت:از وقتی اومدی ابراهیم جوون شده... هانیه ی منم دیگه تنها نیست.... خوشحالم به خواهری قبولش کردی.... لبخندی زدم وگفتم: میدونستم زودترمیومدم... هما اهی کشید وگفت: میگن پسره خیلی پولداره ... طاها رفته واست تحقیقات... اهی کشیدم و گفتم: -من فعلا قصد ازدواج ندارم هما... هما دستشو رو دستم گذاشت وگفت:میدونم عاقلی... بی اراده یاد پارسوآ افتادم... یه احساس تلخی به وجودم چنگ زد... دلم برای پرند یه ذره شده بود. برای چهره ی پارسوآ و رفتار و منشش هم ... بغض کردم... فکر کنم دیگه منو یادش رفته... یهو حس کردم ته دلم خالی شده ... نفس کلافه ای کشیدم. هما با لبخند گفت: من ارزو میکنم خوشبخت بشی... ولی قبل ازدواج با این اقا حتما باهاش همه چی و طی کن... -اگه بخوام برای کسی زن بابا بشم... باهاش دوست میشم... سعی نمیکنم جای مادرشو حداقل برای اون بگیرم... ولی جای همسر وبرای پدرش پر میکنم... دست به سینه نشستم وگفتم:نیومده میخواین شوهرم بدین؟بذارین یه اب خوش از گلوم پایین بره... حالا طرف کی هست؟اصفهانیه؟ هما خندید وگفت: مگه من میذارم تو حالا حالاها بری... نمیدونم والله... اهان نه ... طرف تبریزیه... فقط میدونم خانواده داره و اصیله... یه بچه هم داره ... اینا رو هم به زور از زیر زبون ابراهیم کشیدم... ابراهیم تن لش که با ادم حرف نمیزنه ... بعد انگار چشمش به من افتاد و زد تو صورتش وگفت: اوا خاک برسرم... جلوت به بابات فحش بدم ناراحت میشی؟ بلند زدم زیر خنده و گفتم: دو تا هم از طرف من بهش بگو... هما هم خندید وگفت: بخدا بعضی وقتا اینقدر به جونم غر میزنه منم نه میذارم نه برمیدارم جوابشو میدم... بد میکنم؟؟؟ دستشو گرفتم وگفتم: زن وشوهر دعوا کنن ابلهان باور... راحت باش هما جون... هما لبخندی زد وگفت:شاید اگه از اول هما جون صدام میکردی جای مامان هما... صورتشو ماچیدم وگفتم: بیخیال هما جون... من الان دربست نوکر تو و دخترتم. اون ابراهیمم ولش کن... بذار واسه خودش خوش باشه... ============================ صورتشو ماچیدم وگفتم: بیخیال هما جون... من الان دربست نوکر تو و دخترتم. اون ابراهیمم ولش کن... بذار واسه خودش خوش باشه... و همون لحظه صدای بابا بلند شد که گفت: مهمون نمیخوای تی تی؟ لبخندی زدم وبابا گفت: دختر این در و قفل کن... منظورش در ورودی بود... لبخند کجی زدم وگفتم: اووو.... شما همین طبقه ی بالا هستین دیگه... بابا سری تکون داد وگفت:چاییت به راهه؟ -بله... و بابا رو به هما گفت: هما بیا یه چایی به من بده.. هما سریع خواست بلند بشه که دستشو گرفتم وگفتم: اولا که شما اومدی خونه ی من ، من باید پذیرایی کنم ولی بابا خودتون زحمت بکشید چایی بریزید ... من خستم بوتیک خیلی شلوغ بود... ریختید برای ما هم بریزید. بابا چشم غره ای بهم رفت و در و بست... هما زد تو صورتش وگفت: اوا خاک برسرم... خندیدم وگفتم: بیخیال بابا. تو فعلا پادشاهی کن... تازه میخوام بگم فردا نهار کبابم بزنه واسمون... هما خندید و گفت:بعید میدونم... حتی همین الان چایی بریزه... همون لحظه تقه ای به در خورد و بابا بلند گفت: تی تی بیا سینی وازدستم بگیر... با خنده چشم وابرویی به دهن باز وچشمهای گرد شده ی هما رفتم و در وباز کردم وسینی و از بابا گرفتم. بابا لبخندی به من و هما زدوبا لهجه ی شیرین و زیبای اصفهانی گفت: چیز دیگه ای نمیخواین؟ خندیدم وگفتم: کاش یه ظرف تخمه هم داشتیم...

منو هما جون مینشستیم چیلیک چیلیک تخمه میشکستیم ... کل محل ومیشستیم میذاشتیم کنار... بابا خندید وگفت: برم سر کوچه بخرم؟ -اگه لطف کنی ممنونم میشیم... بابا دستی به صورتم کشید و موهامو بهم ریخت و رفت. رو به هما تند گفتم: هرچی به فکرت میرسه ومیخوای سریع بگو... الان هرچی بگی نه نمیاره... این معجزه سالی یه بار رخ میده... هما از شوک و حیرت دراومد وگفت: میگم که از وقتی برگشتی... چند وقته افتاده تو پول و زندگی... انگار زندگیمون جون گرفته... وای تی تی معجزه شده... بذار یه لیست بلند بالا بنویسم... از حرفش خندیدم واون هم از خنده ی من به خنده افتاد. شب خوبی بود کلی با هما صحبت کردم... درد و دل کردم... شب ارومی بود... صبح هم اروم بیدار شدم... هرچند یه خواب عجیب دیدم... خواب یه زنی که جلوم ایستاده بود و تقریبا هم قد من بود ... صورتشو نمی دیدم ولی صدای قشنگی داشت و ازم میخواست مراقب باشم... یعنی گفت مراقبشون باش... و من نمیدونم این مراقبت منظورش به کی هست و به چند نفره؟ ولی تو خواب قول داده بودم... یعنی حداقل حس میکردم که قول گرفته ازم! با اینکه برام عجیب غریب بود ولی اهمیتی ندادم ... بعد از تعویض تشکچه ی عزیز وبقچه کردنش و شستن تشکچه ی قبلی یه حموم کوچولو کردم و بعد به دستشویی رفتم تا مسواک بزنم... بخاطر کف دور دهنم دوباره دست و رومو شستم به اینه نگاه کردم... به تصویرم... قیافه ام فرقی نکرده بود... فقط موهام کوتاه کوتاه بود... مدل کوپ زده بودم ... هما میگفت قیافه امو بچه تر میکنه... و بهم میاد... حس خوبی داشتم... حس زندگی... طراوت... نفس کشیدن... اسمون هنوز دروغی ابی بود... خورشید هم از دور می تابید... باد پاییزی هم میوزید... وویی تولدم بود... هما با من به بوتیک نیومد میدونستم میخواد بمونه خونه و واسم کلی برنامه داره و مهمترین قسمت برنامه اش هم تهیه ی خورش بادمجونه... عاشقشم یعنی... اخ جون ... تولد دوز دارم... ووویییی... بیست و سه سالم شدااا... نگاه چه پیر شدم... صبحونه ی عزیز و دادمو به هما سپردمش ... هانیه رو به مدرسه رسوندم و بعد به خیابون نظر رفتم... =============== کاربران در حال دیدن موضوع: 249 نفر (206 عضو و 43 مهمان) -------------------------------------------------------------------------------- ============================ با کمک عزیز الله خان که با توجه به اسم غلط اندازش که ادمو یاد یه پیرمرد هفتاد ساله میندازه ولی خودش یه پسر بیست ساله ی مبتلا به زالی اما فوق العاده مهربون و اقاست کرکره ی مغازه رو بالا کشیدم... وارد مغازه شدم... لپ تاپمو روی پیشخون گذاشتم ... کی باورش میشد من فردا یه خواستگار دارم! اوووف... کاش یه بهونه بیارم بگم نمیام... کدوم مرد زن مرده ی بچه داری بخودش اجازه داده بیاد خواستگاری یه دختر بیست و سه ساله ی شوهر ندیده! آخی... بیست و سه سالم شد... درحالی که زیر لب برای خودم یه شعر زمزمه میکردم و قفسه ی جین ها رو مرتب میکردم صدای زنگوله ی در اومد... بسم الله... دشت اول شروع شد. دو تا دختر جوون بودن... سایزشون متناسب بود... هر کدومشون یه جین مدل ترک خریدن وبه سلامت... دشت اول خوبی بود...! رفتم ازعزیز الله شیشه پاک کن قرض گرفتم و مشغول تمیز کردن پیشخون شدم... یه خرده ویترین و انگولک کردم و مدل روسری های جدید و با سوزن ته گرد دور شلوار و کمربند ها پیچ و تاب دادم... ست ویترین مشکی و طوسی وسورمه ای بود... با این که تیره وتار بود اما لامپ های سفید و ابی کم رنگ و پر رنگ باعث میشد خیلی شیک و با کلاس به قول معروف به نظر برسه... کفش هامو دراوردم ورفتم تو ویترین... جای سه چهار مدل از کمربند ها بد بود و دیده نمیشد... برای همین همشونو به حالت حلزونی کف ویترین روی ساتن سفید که موج دار پهنش کرده بودم گذاشتم... حالا بهتر شد... لامپی که سوخته بود هم عوض کردم و از ویترین دراومدم... چراغ و روشن کردم... ای جان چه خوشگل شده بود... با ورود یه خانم مسن که فوق العاده شیک پوش بود و موهای مش کرده اش و یه وری رو صورتش ریخته بود و ناخن هاشو لاک مسی زده بود لبخندی زدم وسلام کردم. خانمه یه مدل کمربند وتو ویترین دیده بود... همونو خرید و رفت... میگم جای کمربندا بد بود...! به سمت قفسه ها رفتم... یه ذره احتیاج به مرتب کردن داشت... چند نفری وارد مغازه شدن و یه دوری زدن و رفتن... با صدای زنگوله من توی قفسه ها بودم وداشتم هنوز مرتب میکردم... -------------------------------------------------------------------------------- با صدای مردونه ای که گفت: سلام... یه لحظه حس کردم صداش چه اشناست... و کمی بعد ذهنم یاری کرد این اشنا... خشک شدم... نفسم تو سینه حبس شد... جرات برگشتن نداشتم... دوباره با صداش روحم و نوازش کرد و گفت: یه روسری عین این میخواستم... لبمو گاز گرفتم و پیشونی مو به قفسه تکیه دادم تا نیفتم... مفصل انگشت هامو ترق ترق می شکوندم... دوباره گفت: اسم بوتیک هم اسم خودتونه؟ تند نفس میکشیدم... بعد گذشت این چند وقت هنوز با شنیدن صداش تمام تنم به تپش میفتاد... اهسته گفت: خوبین تی تی خانم؟ به سختی به سمتش چرخیدم... دیگه نمیتونستم پشت بهش بایستم... یه پیراهن سفید ساده پوشیده بود و یه جین سورمه ای... کفش هاشو ندیدم... صورتشو دزدکی دید زدم... زیر چشمهاش گود بود... ولی اصلاح کرده... عینک دودیشو همونطور که دوست داشتم روی موهاش گذاشته بود... وای خدا سوئیچش هم از کمرش اویزون بود... مطمئن بودم کیف پولش هم تو جیب پشتشه... یه نفس عمیق کشیدم... ذره ذره ی عطر حضورشو بلعیدم... عین قحطی زده ها ... عین کسایی که تازه بهشون هوارسیده... عین ادم هایی که از زندان ازاد شدن و هوای بیرون میله ها رو با دل و جون میکشن تو ریه هاشون... روی پیشخون خم شد وگفت: این رسمش بود تی تی خانم؟ لبمو گاز گرفتم... ته ته ته حلقم شور شد! پارسوآ:اینطوری... بی خداحافظی؟ بی خبر؟ طوری که دستم از همه جا کوتاه باشه؟ نفسم حبس شد... پارسوآ خفه گفت: میتونم باهاتون حرف بزنم؟ به سختی اب دهنم وقورت دادم... صدامو گم کرده بودم... همه ی جونم گوش شده بود و صداشو میشنیدم... پارسوآ دوباره زمزمه کرد: وقت دارید؟ فقط گردنمو تکون دادم و به علامت بله براش سر تکون دادم... ولی کاش میشد بگم برای تو... برای شما تا ابد وقت دارم... میتونستم نداشته باشم؟ پارسوا بعد از یه سکوت چند ثانیه ای گفت: همین جا بگم؟ سرمو تکون دادم و پارسوآ گفت: باشه... پس همه چیز وبگم؟ لبمو گزیدم و پارسوآ کمی سرشو جلو اورد ... نفسش صورتمو نوازش میکرد... دلم میخواست چشمامو ببندم اون نفسهای داغش تمام صورتمو نوازش کنه... پارسوآ ازم فاصله گرفت... دو دستی موهاشو کشید و گفت: میدونی چه به روزم اومد؟ میدونی؟؟؟ پس شناسه ی دوم شخص جمعش کو؟؟؟ با صدای زنگوله همزمان سرمونو به سمت مشتری تازه وارد چرخوندیم و پارسوآ تند گفت: تعطیله... دختر لبخند کجی نثار پارسوآ کرد و موهای بلوندش و با طنازی از روی صورتش کنار زد وگفت:صبر میکنم ... پارسوآ نفس عمیق و پرحرصی کشید وگفت: خانم محترم عرض کردم تعطیله! دختر چیشی گفت و پارسوآ درو بست و کاغذ و پشت در چرخوند و از سمت" بسته است" پشت شیشه اویزونش کرد. =============================== ) ===================== بهم نگاه کرد وگفت: ببخشید.... دستشو توی موهاش کرد وچند لحظه اروم گرفت... بعد دوباره بهم نگاه کرد... سنگینی نگاهشو حس میکردم اما خودم به نگاهم به پایین بود... به روی پیشخون تمیز که برق میزد... اخه عکس و تصویرش افتاده بود روی پیشخون و من داشتم با لذت نگاهش میکردم... شاید گناهش کمتر بود ...! پارسوآ اهسته گفت: نذاشتی یه کلمه حرف بزنم... عصبی بود... حرارتشو حس میکردم... داغ بود... صدام درنمیومد... نگامو روی پیشخون چرخوندم... به روسریم نگاه کردم... به روسری جامونده تو خونه ی اون نگاه کردم... به روسری خودم! دوباره با کلافگی سرجاش جابه جا شد وگفت: با من چه کردی.... نگام کن... نتونستم... نگاش میکردم گناه بود... الان که من عروس فرنگی دیروز نبودم... تی تی خالی بودم که خانم شو به نداشتن شناسه ی دوم شخص جمع بخشیده بود! پارسوآ با صدای خسته ای گفت: میدونی چند وقت جلوی خونه ات منتظر شدم تا برادرت فقط برای اب دادن گل ها سر بزنه؟ یه قطره اشکم بی اجازه از روی گونه ام سر خورد... پارسوآ: ولی نیومد... یک سال و نیم ازگار دارم در به در دنبالت میگردم... اینو گفت و با لحن خسته ای گفت: فقط از جانب خودت تصمیم گرفتی؟ که بری؟ حساب کتابم گذاشتی کنار وگفتی زیاد رسیده و تماس وقطع کردی وخاموش... والسلام... همین؟ داشتم به هق هق میفتادم... پارسوآ: نگو که منو نمیدیدی... نگو که حواست به هیچی نبود... نگو... چون من از روز اول زیر نظرگرفتمت... به هیچ قیمتی نرفتی... به هیچ قیمتی... حواست به همه چی بود و حواست به منی که تمام مدت میدیدمت نبود! نگو که ... نفس عمیقی کشید و گفت: ببین با من چیکار کردی؟ ببین چه به روزم اوردی... حرفی نزدم... پارسوآ اهسته گفت: کی فکرشو میکرد تو صنف مهندس ها برم با طاها تابان شریک بشم و عین احمق ها اوایلش فکر کنم این فقط یه تشابه اسمی ساده است و بعد شریکم رفیقم ... کسی که هشت ماه تموم داشتم باهاش کار میکردم بهم بگه خواهرش تی تی برای دخترش اسم انتخاب کرده!!!!!! میدونی چی به من گذشت؟ یک سال و شیش ماه و شیش روز و ... نگاه الان هشت ساعته... ثانیه اشم بگم؟ به سختی نفس عمیقی کشیدم... از بغض زیاد نفس کم اورده بودم...برای یه نفس پر پر میزدم... چه شمارش دقیقی! پارسوآ با صدای خش داری گفت: وقتی به برادرت گفتم من کیم و من چیم و چی میخوام... سه ماه منو سر دُوند... ولی بعدش... نفس عمیقی کشید وگفت: دِ یه حرفی بزن... یه دقه سرتو بگیر بالا منو ببین... ببین چه بلایی به سرم اوردی... ببین که چقدر راحت من وکنار گذاشتی... من تمام مدت از روز اول حواسم به تو کارات بود... مرد نیستم اگر یکی دیگه جای تو بود و اون حرفها رو می شنید برمیگشت... ولی تو برگشتی... مرد نیستم اگر یکی دیگه جای تو بود و سهم غذاشو واسه حفظ ابروی یه مهندس دوزاری میداد و دم نمیزد... مرد نیستم اگر نفهمیده باشم که اون شب چادرت و با منظور بالا گرفتی... لامصب من کور بودم تو چرا چشمامو باز نکردی؟؟؟ تو که میخواستی من ببینم.... وقتی دیدم رفتی؟؟؟ گفتی ولش کنم به امون خدا یه چی میشه دیگه اره؟ مراقب خودت و دخترت باش وخداحافظ... همین؟؟؟ یک سال وشیش ماه و شیش روز و هشت ساعت؟؟؟ فقط یه جمله ی مراقب خودت و دخترت باش و خداحافظ؟؟؟ همین؟ پرند به جهنم... مهندس به جهنم... اره؟ از بغض میلرزیدم... ادامه داد: از لعیا بدت میومد؟ سگ خور... عین سگ پرتش میکردم بیرون... کوکوی سوخته ات هم میرزه به صد تا ... لبشو گزید و گفت: دِ اخه لامصب یه حرفی بزن... اب دهنمو قورت دادم ... هیچی نمیتونستم بگم... ولی اینطوری هم نمیتونستم ببینمش... پارسوآ وسط سکوت من پرید وگفت: اینطوریه؟ اره؟ خواستی له کنی و بری که بیفتم دنبالت؟ آره؟ واسه همین ؟؟؟ حالا هم که حرف نمیزنی... سعی کردم به خودم مسلط باشم... میشد؟ در حضور اون میشد؟؟؟ من که داشتم فراموش میکردم... من که دیگه تو رویاهام غرق نمیشدم... من که ... من که برای خودم همه چیز وتموم کردم... تو رویا هم ازش طلاق گرفتم و ...!!! === اب دهنمو قورت دادم ... هیچی نمیتونستم بگم... ولی اینطوری هم نمیتونستم ببینمش... پارسوآ وسط سکوت من پرید وگفت: اینطوریه؟ اره؟ خواستی له کنی و بری که بیفتم دنبالت؟ آره؟ واسه همین ؟؟؟ حالا هم که حرف نمیزنی... سعی کردم به خودم مسلط باشم... میشد؟ در حضور اون میشد؟؟؟ من که داشتم فراموش میکردم... من که دیگه تو رویاهام غرق نمیشدم... من که ... من که برای خودم همه چیز وتموم کردم... تو رویا هم ازش طلاق گرفتم و ...!!! اروم گفتم: چی بگم؟ پارسوآ: زندگی من و از این رو به اون رو کردی... لهم کردی گذاشتی رفتی... حالا چی بگی؟ لبخند قشنگی زد وگفت:اره ... نبایدم چیزی بگی... چند لحظه چیزی نگفت... ولی داشت نگام میکرد... درحالی که کف دستشو روی پیشخون گذاشته بود و بهش تکیه داده بود... به دستهاش نگاه میکردم... استین های تا خورده ی نامنظمش روی ارنجش به من نگاه میکرد... دلم میخواست دستمو جلو ببرم و اون تای نامنظم و درست کنم... به ارومی گفت: من اومدم ازت خواستگاری کنم... شوکه نشدم... ازوقتی صداشو شنیدم فهمیدم که همون خواستگارای تبریزی ... واقعا یادم رفته بود اصالتش واقعا تبریزیه! خسته گفت: من یک ساعت رسیدم اصفهان... فقط یک ساعته... طاقت ندارم تا فردا شب منتظر باشم... زن برادرم کلی واسه خودش برنامه چیده ال کنه بل کنه ... من نمی تونم صبرکنم... با بدبختی پیدات کردم... بعد یک سال ... اومدم باهات حرف بزنم... همه ی حرفهایی که نذاشتی بزنم... اومدم اعتراف کنم... اومدم بگم که بخاطر همه چیز متاسفم و بهترین اتفاق زندگیم اشنایی با تو بود ... تی تی یعنی شکوفه نه؟؟؟ اومدی وشکوفه زدی و... اهسته گفت: حاضری با من ازدواج کنی؟ تند وخفه بی فکر عین احمق ها گفتم: نه... دو تا کف دستشو روی پیشخون گذاشت و با صدایی که از ته چاه دراومد گفت: چی؟ بهش نگاه کردم... از پشت اشکهام بهش نگاه کردم... به درک گناه میشد... خدا میدونست دیگه طاقت ندارم... میدونست خدا... یه دل سیر نگاهش کردم... به خستگیش نگاه کردم... به بغض مردونه اش نگاه کردم... به مرد منم نگاه کردم... به رویایی که جون گرفته بود و جلوی چشمم بود نگاه کردم... صحنه ای که صدبار جلوی نظرم زنده میکردم و میکشتم نگاه کردم... تا جون داشتم همه ی جونمو کردم نگاهم و .... فقط نگاه کردم... نگاه کردم ... به خودم هم نگاه کردم... به پارسوآ هم نگاه کردم... به جفتمون نگاه کردم... و بازهم عین احمق ها رسیدم به یک کلمه و دو حرف... : نـــــه! پارسوآ روسری و برداشت... اهسته گفت: پس ... حرف اخرته؟ -اره... پارسوآ: گفتی نه؟ -اره... پارسوآ: چرا؟ چون یه مرد زن مرده ام که یه دختر سیزده ساله داره؟ یا یه زن دیگه اشو طلاق داده ... یا ... در حدت نیستم نه؟ لبمو گزیدم و چیزی نگفتم... ولی نه... من درحدت نیستم! نفس عمیقی کشید... پره های بینیش باز وبسته میشد... صورتش منقبض بود... چشمهاش سرخ بود... روسری منو دور انگشتهاش می پیچید... بغضم داشت خفم میکرد... سخت و تلخ پرسید: چرا نه؟ من خوشبختت میکنم... به خدا قسم ... من ... من خوشبختت میکنم... اشکهامو پاک کردم وگفتم: نمیخوام... کمی سرجاش جا به جا شد وگفت: چیو نمیخوای؟ = با هق هق گفتم: نمیخوام زن بابا باشم... نمیخوام همه بگن بخاطر پول با یه مرد زن مرده عروسی کرده... نمیخوام... نمیتونم... نمیخوام کسی منو نبینه... تو کتم نمیره.... وسط حرفم پرید وگفت: کی جرات داره تو رو نبینه؟ -تو... پارسوآ: من غلط بکنم... کی ندیدمت...؟ من یه بار عصبانی بودم فکر کردم برام تموم شدی... ولی بعدش... نفس خسته ای کشید وبا لبخند تلخی گفت: بی انصافی تی تی... خیلی بی انصافی ... تو که اینطوری نبودی... تو ندیدی گذاشتی رفتی... یه خبر نگرفتی این پدر ودختر بعد تو چه به حالشون اومد... پرند نصف درساشو افتاد... میگفت تقصیر منه... میگفت از من بدش میاد... میگفت از پدرش متنفره که تی تیشو ازش گرفته... من خواستم ازت خواستگاری کنم... با پول دهن رها رو بستم که زودتر ازشرش راحت بشم تا بیام سمتت... که باهزار شرمندگی و سر به زیری بیام جلو... خدا خدا میکردم نامزد نداشته باشی... یه نفر دیگه اینقدر خوشبخت نباشه که تو رو داشته باشه... که تو بخوایش... من میخواستم یه مطلب مهم بهت بگم... حتی حاضر نشدی بشنوی... -تو از لعیا خوشت میومد... پارسوآ بلند گفت:گور بابای لعیا... لعیا خر کیه؟ من که التماست کردم برگرد اصفهان که من بیام التماست کنم ... بشی خانم ... بشی همسر... بشی... تی تی چی فکر کردی راجع به من؟ -تو میتونی یه دختر کلفت و به تمام فک و فامیلت نشون بدی و با افتخار بگی این زنمه؟ مات بهم نگاه کرد و من بلند بلند هق هق میکردم... خوب حرف دلم بود... همه ی چیزی بود که خودمو بخاطرش شماتت میکردم... سرزنش میکردم... همه ی چیزی بود که بخاطرش پس زدم... روندم... تموم کردم چیزی و که شروع نشده بود تموم کردم! ... تو دلم مونده بود... تو دلم نحوه ی این اشنایی لعنتی مونده بود... تو دلم عشق این گدا و شاهزاده مونده بود... کاش پارسوآ هم یه فروشنده بود... کاش براش جنس میفروختم... کاش مثل فریبرز بود ... کاش...! پارسوآ پیشخون و دور زد و دقیقا رو به روم ایستاد... سرمو پایین انداختم... بهم گفت: به من نگاه کن... نگاش نکردم... با تحکم گفت: نگام کن تی تی... نکردم... با عجز گفت:محض رضای خدا نگام کن... لبمو گاز گرفتم... طعم اشک کل دهنمو گرفته بود. تو چشماش خیره شدم وگفت: من میخوام با افتخار بگم زن من ... یه خانمه... که زیباست ... که سیرتش پاکه... که همه ی وجودش جواهره... که اصله ... اصیله... نابه... میخوام به همه بگم دنیای من ... زن من ... همسر من... خانم من... عشق من ... کسیه که وقتی وارد زندگی من شد همه چیز به من داد... عشق... زندگی ... یه تولد دوباره... یادم دادم یه پدر باشم... افتخار من رضایت و خوشبختی کسیه که رو پای خودشه... مستقله... دماغمو بالا کشیدم و گفتم:الان اینا رو میگی... چه تضمینی هست که پس فردا همه ی اینا رو تو سرم نزنی؟ پارسوآ نفس انگار راحتی کشید وگفت: چه تضمینی هست که تو پس فردا دوبار زن گرفتن من و تو سرم نزنی؟ دختر سیزده ساله ی منو تو سرم نزنی؟ -من پرند و دوست دارم... پارسوآ: تو تضمین میکنی گذشته ی منو یادم نیاری؟ لبمو گاز گرفتم وگفتم: من؟؟؟ پارسوا لبخندی زد وگفت: من دارم از یه دوشیزه خواستگاری میکنم... سی سالمه... یه دختر سیزده ساله دارم... جوونی هم نکردم ... چون زنم و که فوق العاده زیبا بود دوست داشتم... زیباییش وفا نکرد... رفت زیرخاک... حالا دارم از دختری خواستگاری میکنم که سیرت پاکی داره... زیباترین دختریه که به عمرم دیدم... افتخارم اینکه حتی اگر جوابش به من منفی باشه ولی من میشناسمش... و میدونم که چشم ودل سیر تر از تو وجود نداره... تو بودی که همه چیز و از نو ساختی... من و... پرند و... من افتخارمه که تو .... نفسشو فوت کردو گفت: ... خداست و بنده های مثل تو... -اینو نگو... من اونطوری که... پارسوآ:هستی.... خم شد وگفت: بامن ازدواج میکنی... نگو نمی تونی... اینا بهانه است... -من برات کمم...

پارسوآ: چی؟؟؟ تو یا من... دستهام می لرزید... نفهمیدم کی گریه ام بند اومده... تنم یخ کرده بود... پارسوآ اروم گفت: خونه بدون تو خیلی خالیه... ساکته... مرده است... اومدی پرش کردی... زنده اش کردی... لبریزش کردی... ارومش کردی... بعد یهو گذاشتی رفتی؟ بعد منو متهم میکنی به ندیدن؟ یادته گفتی عین برادر...؟ میدونی چی به من گذشت... اگر میدونستی که این طوری نمیگفتی... نفسمو فوت کردم... = کی میخواست این لذت و از من بگیره... یه لذت حقیقی... اونقدر که بشه دست دراز کرد و گرفتش... میشه حسش کرد... پارسوآ خسته گفت:سیزده ساله یه نفر اسممو به خاطر خودم صدا نکرده... میشه تو بعد سیزده سال اولیش باشی؟ -چی؟ پارسوآ: خیلی وقته کسی مثل تو .... به پاکی تو اسم منو صدا نکرده... میشه خواهش کنم؟ -الان نه... پارسوآ : فقط بلدی بگی نه؟ -من ... خانواده ام... سرمو پایین انداختم و پارسوآ با خنده گفت: پس این نه نه کردن همون ناز ناز کردنه اره؟ -من از زن بابا شدن برای پرند می ترسم... پارسوآ: حتی وقتی من باهات باشم؟ -من از اینده هم میترسم... پارسوآباز گفت: حتی وقتی من باهات باشم؟ لبخند کجی زدم و سرمو پایین انداختم.... تو خلسه ای رفتم... خلسه ای از پیله ای پر از ارامش... پر از راحت نفس کشیدن... پارسوا روسری مو به صورتم کشید و گفت: من دوست دارم تی تی... تو برام خیلی زیادی... خیلی... من دوست دارم تی تی خانم... ته دلم خالی شد... اولین خانمی بود که به دلم چسبید... عجیب چسبید! یه احساسی بود که همه وجودمو گرفته بود... زیر نگاهش ذوبم میکرد... صداش ارومم میکرد... من بهش اعتماد داشتم بهم اعتماد داشت... تکیه گاهش بودم و تکیه گاهم بود... انگار یه خسته نباشید بود به تمام خستگی های این مدتم... دوست دارم... اینو پارسوآ بهم گفت؟واقعا... دوستم داشت... دوستش دارم... انگار همون جمله کافی بود برای دوباره تازه شدن... برای دوباره بودن... زندگی کردن... زنده بودن... واقعا برگشت؟ بخاطر من؟ بخاطر کلفت خونه اش؟ یا نه... بخاطر عشق؟ عشق؟ مگه فقط تو قصه ها نبود؟ عشق که تو کتاب هاست... لبخند کجی میزنم... خیلی کج ... شاید مشابه یه پوزخند... عشق؟ وجود داره... نداره... نمیدونم... ولی ترجیح میدم فکر کنم هست... در هر حال هست و منو زنده میکنه و بهم زندگی میده... یه چیز خوبی بود... تنم می لرزید... از خوشی زیاد... از خوبی لحظات می لرزیدم... صدای زنگوله ی در باعث شد سرمو بالا بگیرم... پارسوآ نبود.... یه لحظه حس کردم خالی شدم اما با بوییدن عطرش ... پس رویام واقعی بود؟؟؟ خودمو روی صندلی پرت کردم... به سقف نگاه کردم... یعنی اومد ... رفت ... تمام...؟ یعنی خدا توکلمو دید ... صدامو شنید... ته دلمو خوند... فهمید؟؟؟ داغ بودم... داغ داغ... چقدر شکر کنم ؟چند بار... چند هزار بار؟؟؟ نتیجه ی صبر بود یا توکل یا ... خدایاشکر... این طعم گس لمس حقیقت یه رویای ناب و خوب تا ابد از یادم نمیره! ************************************************** ********************************** پدرکوچولو... پدرخوب... پدر جوون... همسر من! پرند ... دخترش... دوستم داره ولی هنوز ساده است هنوزم با کیوان رابطه داره و من نمیدونم باید چه کار کنم باید با پارسوآ منطقی باهاش برخورد کنیم... حس میکنم راه زیادی دارم که طی کنم حالا یه خانواده دارم... پرند و من و پارسوآ... من دوستش دارم و براش سعی میکنم دوست باشم... جای مادر نداشته اش و تا جایی که بتونم پر کنم... سخته ولی شاید ممکن باشه... شاید هم نشه... پارسوا... زاهد... پارسا... همسر من! این اسم و معنی اسم مال من شد... خیلی طول نکشید فقط چند یک سال ونیم ناقابل ... ولی مال من شد... به التماس و خواهش و تمنای من عروسی نگرفتیم... هرچند میدونم یه روزی میخوام حسرتشو بخورم ولی... یه عقد ساده بدون حضور رعنا و شهروز و زیبا و حسام و لعیا... یعنی خودش نخواست اونا باشن... شایدم نخواست نشون بده که با کلفت خونه اش عروسی کرده... وای من هنوزم مشکل دارم با این قضیه... یعنی نمیتونم فراموش کنم... ولی فکر کنم تنها عروسی بودم که مدل موهاش کوتاه و کوپ بود... قیافه ام کلا عوض شده... یعنی من اگر میدونستم شماره ی 8.2 تنباکویی ، رنگ نسکافه ای روشن اینقده بهم میاد خوب زودتر شوهر میکردم اینو میذاشتم رو سرم... والله... قیافه ام خوب شده بود... یعنی به قول ارایشگرم از زیر اون ریز ریز موها یه پوستی دیده میشد... من اگر میدونستم پوستم اینقده سفیده ولی زیر اون موهای ریز ریز گم شده خوب زودتر میرفتم... والله...! یعنی چه صفایی میکردم با ابروهای هشتی نسکافه ایم...! هرچند به قول پارسوا من برونزه ی خدادادی ام... دیگه خیلی وقته ذهنم سرم داد نمیزنه بخاطر اینکه شوهرمو به اسم کوچیک صدا میکنم... البته گاهی ش.ذ بازیم (شوهر ذلیل) عود میکنه و ذهنم یه خاک برسر جانانه تحویلم میده ومنم مثل همیشه یه مرسی کوچولو نثارش میکنم! نفس عمیقی کشیدم... خونه رو پارسوآ با برادرش تقسیم ارث کرد سهم پریسا هم تو بانک محفوظه... اون هم تو یه مرکز بازپروری ترک اعتیاد بستریه و من تقریبا یه روز درمیون بهش سر میزنم... حالا هم تو یه اپارتمانی که خودش ساخته بود وچهار تاخواب بزرگ و یه هال و پذیرایی دل باز داشت زندگی میکردیم... خونه رو با جهزیه ی تمام و کمال من چیدیم بابا برام سنگ تموم گذاشت... اون مغازه ی تی تی تو خیابون نظر هم هما میگردونتش... دیگه خیلی کار بلد شده ... منم تو شرکت پارسوآ مشغولم... همه کاره و هیچ کاره ... با مشتری ها قرار داد می بندم و سرشونو کلاه میذارم که خونه هایی که شوهرم میسازه رو بهشون قالب کنیم هرچند پارسوآ کارش خوبه ... یه ذره حلال و حروم سرش میشه... طاها هم ای یه نوکی به شرکت ما میزنه ... هرچند پروژه های سابق تموم شده ... هرچی که هست من دلم نمیخواد روابط فامیلی و کاری باهم مخلوط بشن و خدارو شکر پارسوآ به نظرم احترام میذاره... عزیز هم با ما زندگی میکنه... خانم کریمی هم هفته ای سه بار میاد و بهش رسیدگی میکنه ولی باقی وقت ها تمام کارهاش با منه... هنوزم نگاه های خانم کریمی برام سنگینه ... یه جورایی انگار که من پارسوآ رو تور زده باشم... یا تو این مایه ها...! ست اتاق پرند وعوض کردیم وتقریبا بهترین اتاق خونه رو به پیشنهاد من به اون دادیم... یه خواب برای عزیز و یه خواب هم که ول معطل مونده بود... و پارسوآ دلش ضعف میرفت واسه اون یکی اتاق که میگفت واسه بچه ی من وتوئه... هر روز هم یه تز جدید واسه دکوراسیونش میداد... اما من ترجیح میدم فکر بچه حالا حالاها نباشم... وضعیت پرند برام مهمه... البته با این همه هیجان پارسوآ و دل ضعفه ای که واسه ی ورود یه تازه وارد نیومده داره بعید میدونم بذاره فکر کنم تا وضعیت پرند وبه بهترین نحو ممکن تغییر بدم... با تمام این اوصاف... گاهی از حرفهاش میترسیدم گاهی هم لذت میبردم... گاهی هم فکر میکنم اگر اگر ها نبودن الان این خونه وزندگی و...! باید مراقب می بودم... مراقب خودم... مراقب پرند... مراقب پارسوا... مراقب عزیز... مراقب احساسات تازه به دوران رسیده... باید حواسمو جمع میکردم... هنوزخیلی کار داشتم... هنوز خیلی تفسیرات داشتم... از خودم... زندگیم... فراز ونشیب عمر 23 ساله ام... لحظاتم... خواسته هام... ارزوهام... رویاهام... نفس عمیقی کشیدم... حق نداشتم جز عشق پارسوآ تو پول و مادیات غرق بشم... من فقط عشق و ارامشش و میخواستم... اروم بود و منم اروم بودم به ارامشش... همین مهمترین وزیباترین موهبت زندگی من و اون بود... من چشم و دل سیر بودم پس چیزی نبود که بخوام بخاطرش فخر بفروشم... به جز عشقم ... به جز حس پاک و ناب و خوبی که هر روز عمیق تر وژرف تر از دیروز تجربه اش میکنم... این افتخار من تو زندگیمه... این تنها نعمتیه که دوست دارم پیش خودم باهاش جولون بدم...! هنوز خیلی با خودم اگر اگر میکنم... هنوزفکر میکنم یه خوابه... یه رویاست... یه رویا که هنوز رویاست... نمیدونم... ولی... اما... اگر... اگر... اگر... اگر... اگر از اول قبول نمی کردم... یا اگر از اول یه کار پیدا میکردم... اگر همه ی اگر ها اتفاق میفتادن الان من ... نمیدونم... شاید هم اشتباه کردم... شاید هم اشتباه کرده ... مطمئن نیستم...! به حلقه ی سادم نگاه کردم... به خونه ام... به شوهرم... به پارسوا... به همسرم...! به چهره ی ارومش نگاه کردم... به لبخندی که مال من بود... به نگاهی که مال من بود... به صدایی که نشنیده و شنیده اش مال من بود... به خواستنی که در عمق وجودش بود وسهم من بود... دستهامو زیر بغلم فرستادم... به اسمون شب نگاه کردم... به خدایی که در این نزدیکی است و نزدیک تر از نزدیک... نمیدونم چی ته دلمه... ولی انگار تازه شروع شده... یه زندگی جدید... روزهای جدید... لحظات جدید... خیلی جدید... حداقل برای من... همسر... فرزند همسر... زن... زن بابا... تازه شروع شده... نمیتونم بگم خیلی خوشبختم که کنار مردی هستم که باعث ارامش من و خودشه... نمیدونم چرا نمی تونم اینو از صمیم قلبم بگم ... راضی ام... خوشحالم... ممنونم... اما ... شاید می ترسم... شاید که نه...حتما میترسم... خیلی میترسم بگم خیلی خوشبختم و بعد خوشبختی ازم قهر کنه... میترسم از اینده ... از همه چیز... از اتفاقات و لحظاتی که ممکنه به روزم بیاد ... یا... نمیدونم... همه چیز تازه شروع شده... تازه شدم زن بابا... شدم ...!!! تازه باید بفهمم که تا ابد باید پرند وبیشتر از بچه ی خودم دوست داشته باشم... باید کمکش کنم... تازه چشمام باز شده و باید بدونم هیچ خلوتی بدون پرند ندارم... باید بدونم که اخر هفته هام برای همسر سابق شوهرمه و باید براش وقت بذارم... باید بدونم قاب عکس مادرپرند هیچ وقت از در ودیوار این خونه پایین نمیاد... من قول دادم... به یه خواب به یه زن جوون... باید ادم خوش قولی باشم... باید مراقب همه چیز باشم... چشمهامو بستم... تا عمردارم زن بابام... باید زن بابای خوبی باشم... باید سعی کنم همسر خوبی باشم... باید سعی کنم دوست خوبی باشم... یا حتی دراینده باید مادر خوبی هم باشم... وای چقدر کار دارم... اول همه ی اینا باید یه آدم خوب باشم... شاید اگر من خوب باشم... پارسوآ خوب باشه... پرند خوب باشه... تو خوب باشی و همه خوب باشن...!!! نفس عمیقی کشیدم... زمزمه ی خدایا شکر ارومم میکرد... به اسمون سیاه نگاه کردم... بهش توکل کردم... باید توکل میکردم... عین سیندرلا تو قصه ها... لبخندی زدم... یه لبخند اروم... باید سعی کم خوب باشم... تازه همه چیز شروع شده! ************************************************* آره ... سیندرلا تو قصه هاست... حیف که اینجا هم قصه بود! بیا برویم ... انجا که حس واقعی خوبی و خوشبختی فروشی نیست ... مقروض نیست... مفروض نیست... انجا که منت دیدن رنگین کمان را از اسمان نمیکشی... هر لحظه به خوبی رنگ های رنگین کمان است... آنجا که دورنگی نیست... دو رویی نیست! درست انجا که همه چیز خوب است... درست انجا که تو خوبی... من خوبم... همه خوبیم... درست در نزدیکی خانه ی تمام خوبی ها... در همسایگی غم و اندوه همه با هم خوبیم...! در هر حال خوبیم ... خوشیم ... لبخند میزنیم... با روی گشاده در کنار همه ی بی تفاوتی ها از کنار هم با تفاوت میگذریم...! بیا تو هم مثل من ... مثل تو... مثل انها خوب باشیم... ! خوب مثل خوبی ادم های دیروز... خوب مثل خوبی ادم های امروز... خوبی را یاد بدهیم به تمام ادم های فردا... بیا تا باهم به انجا سفر کنیم که مقصد تمام خوبی هاست... پدرخوب پایان... سه شنبه /18:00/18 اردیبهشت 91 خورشید.ر

پی نوشت: سعی کردم واقع گرا بنویسم... ولی خوب قصه بود نمیشد ارمان گرا نباشه... ببخشید کم وکاستی وبه بزرگی و لطف و منش خودتون ببخشید... هربار که شروع میشه حس میکنم باراوله ... و بار اخره... هربار یه ترسی هست ... نشه... بشه... و هربار شما شجاعت منو برای موندن وادامه دادن بیشتر میکنید... ممنونم از همتون... یه تشکر ویژه از سه خواهر نازم : فرناز/ملودی/نیلو(خدا این ترتیب الفبا رو از ما نگیره) و البته سامان/سعید/مهدی و نقد های ژیلا و حسام و حضورگران قدر باران امد عزیز و فاطیما و اعظم جون و ناهور گرامی... بزرگون سایت... شایسته ی بانو که حقا بانوی نود وهشتیاست... و مهرسای مهربونم... از این چند نفر بیش از حد ممنونم... و از تمامی عزیزانی که در راه پدر خوب از اول تا اخر با من بودن... با نقد ها ونظراتشون .... تشکرات و امتیازاتشون.. حتی دوست یا دوستانی که منفی میدن دست شما رو هم می بوسم... همتون به من جرات ادامه دادن و میدین... ممنونم... سپاس و سپاس و سپاس. کلمات گاهی عاجز میشن از وصف خوبی شما... هربار حضور گرم و پر نشاطتون به من جرات میده تا باشم و بنویسم... نوشتن که نه... حرف بزنم... دل نوشته هامو توی تلفیقی از عشق و نفرت و زندگی روزمره بیان کنم... و ممنونم از یکایکتون... مرسی که برای این حقیر پیام میذارید ... مرسی من کوچیک همتونم... انگشت کوچیکه ی خیلی از شماها هم نیستم خودتونم می دونید... مرسی که منو با تمام بچگی هام تحمل میکنید و بهم اعتماد به نفس میدید... این محیط دوستانه برای هممون همیشه بمونه... دوستون دارم دوستای گلم... دست تک تکتونو می بوسم... و برای نگاه گران قدر ی که من رو تا اینجا رسونده سر تعظیم فرود میارم... از دوستانی که درنظر سنجی شرکت کردند هم بی نهایت سپاس گزارم ممنونم.... براتون ارزوی سلامتی و سعادت و خوشحالی دارم... دلتون شاد... لبتون خندون... تا درودی دیگر به درود ... ایام به کام... خوب باشید... پدر خوب. خورشید.ر والسلام.

اسانسور

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

فصل اول :

- چي بي خود ..چرت تر از اينم ميشه ..مردمم چقدر بي كارن..هركي بيكار ميشه يه وبلاگ براي خودش مي زنه...و كلي چرت و پرت توش مي نويسه

خميازه اي كشيدم و چشمامو از مانيتور گرفتم... به بدنم كشو و قوسي دادم و خودمو كشيدم عقب تر...و به پشتي صندلي تكيه دادم .. دستامو بردم بالا و تو هم قلابشون كردم و چند بار خودمو جلو و عقب كردم ...

دوباره برگشتم به حالت اوليه و به صفحه مانيتور خيره شدم...

حوصله ام سر رفته بود ...به ليوان نصفه چايم نگاه كردم ...

برداشتمشو كمي تو دستم تكونش دادم و يه دفعه سر كشيدمش ... يه لحظه بدون اينكه به چيزي فكر كنم به نقطه رو به روم خيره شدم ...پلكي زدمو با پشت دست... دور دهنمو پاك كردم ...

از جام بلند شدم.. به جزوه هاي رو ميز نگاه كردم ..

با ناراحتي نفسمو دادم بيرون و مشغول پوشيدن مانتوم شدم ..

شال ابي رنگ مرواريدو از توي كشوش برداشتم و سرم كردم.. .به خودم و به حالت موهام تو آينه نگاه كردم ..

زياد رضايت بخش نبود..شالو برداشتم ..

گيره موهامو باز كردم و دوباره موهامو با گيره بستم و كمي از چتري موهامو مرتب تر كردم و سعي كردم با تاف كمي بهشون حالت بدم ....

شالو انداختم رو سرم ..موهاي تازه مش كردم با اين تافي كه زده بودم بيشتر به نما امده بود ...

لبخندي از روي رضايت زدم ...

صداي گوشيم در امد ...

همونطور كه با شال رو سرم ور مي رفتم به طرف ميز نزديك شدم و به صفحه گوشي نگاه كردم ...

نيما

شونه هامو انداختم بالا و دوباره برگشتم طرف اينه ...و به كارم ادامه دادم ....

گوشيم بعد از يك دقيقه زنگ خوردن ساكت شد..

بر داشتمشو و انداختم توي كيفم ...كيف پولو و چندتا جزوه رو هم پرت كردم توش....

به طرف جا كفشي رفتم ... كفشاي اسپرتمو پام كردم ....براي بار اخر خودمو توي اينه جالباسي بر انداز كردم...

همين كه در و باز كردم..در واحد رو به رومون هم باز شد ....

پسري حدود 30 ساله از در خارج شد.

(خوب چيكار كنم از سن 30 خوشم مياد).نگاش به من افتاد...

منم در كمالي بي خيالي بهش نگاه كردم و درو بستم و مشغول قفل كردن در شدم ...

.نزديك دوسال بود منو مرواريد اينجا ساكن شده بوديم... ولي من اصلا با همسايه ها اخت نشده بودم... و نمي شناختمشون .

.فقط از روي چهره مي تونستم شناسايشون كنم ...

قفل در كمي مشكل داشت براي همين به سختي قفل مي شد...

محمد

صداي زني بود ...كه صداش از واحد رو به رويي مي امد

بله

محمد جان موقعه برگشتن اينا رو هم مي توني برام بگيري ..؟

تو برگه نوشتم چيا مي خوام

مادر من... تا من برمو و برگردم .... شب شده ..اون موقعه هم كه ديگه مغازه ها بستن

نميشه الان بري... برام بگيري؟ ..خاله ات اينا امشب ميان..

پسرك دستي به گردنش كشيد و برگه رو از دست مادرش گرفت ...

باشه سعي مي كنم بگيرم..

اگرم نتونستم به يكي از بچه ها مي گم بگيره و برات بياره ...

قفل در اعصابمو خرد كرده بود ....

خانوم صالحي

با تعجب به طرفشون برگشتم.....

با صداي اروم و متعجبي

- سلام

سلام دخترم...مشكلي پيش امده ...؟

- نمي دونم چرا قفل امروز بازي در اورده ..چند بار هم به اقاي خسروي گفتم كه بياد درستش كنه ولي هر بار مي ندازه پشت گوشش...

زن كه بين در وايستاده بود رو به پسرش:

محمد جان ببين مي توني ببنديش

پسر كه معلوم بود تمايلي به انجام اين كار نداره... با ناراضايتي به طرف من امد و منم بدون حرفي كنار كشيدم ..

.به نيم رخش خيره شدم ....ابروهاي كشيده ..بيني عقابي ...موهاي نبستا پر پشت و با صورتي سبزه كه به سفيدي مي زد ....

همراه با اخمي كه زينت صورتش شده بود...

مادر پسر- من هميشه مي بينمت.... ولي با دوستت بيشتر حرف زدم تا با شما

با لبخند به طرف زن برگشتم..

- منظورتون مرواريده ...؟

مادر پسر- اره مرواريد ..اسم شما رو هم از مرواريد جون پرسيدم......خودش نيست؟ ...

- نه شيفت شب داشت تا يكي دو ساعت ديگه بر مي گرده .....

مادر پسر- شما ترم چندي .؟

-..من و مرواريد تموم كرديم داريم طرحمونو مي گذرونيم ..

هنوز هر كدوم يه سال ديگه داريم

مادر پسر- چه جالب دوتاتون پرستاريد؟

- بله

برگشتم و به پسر نگاه كردم

مادر پسر- چي شد مادر؟... نشد...؟

پسر بدون جواب با قدرت با در ور مي رفت ...و در اخر كليدو در اورد و به طرف من گرفت ...

پسر- موقعه باز كردن... درو بيشتر به طرف خودتون بكشيد..

قفلش مشكل داره ..بهتر زودتر درستش كنيد...چون ممكن تو همين باز كردن و قفل كردنا ....كليد توش بشكنه

-بله ممنون

كف دستمو به طرفش گرفتم و اونم كليد انداخت تو دستم..

محمد- خداحافظ مادر

و خيلي سر سري با من

خداحافظ

به طرف مادر پسر برگشتم و با لبخند:

خداحافظ خانوم

مادر پسر- خداحافظ مادر..راستي گفتي مراوريد يكي دو ساعت ديگه بر مي گرده؟

-بله.... البته اگه نخواد شيفت بيشتري بمونه

با خنده يه بار ديگه ازم خداحافظي كرد

حتما چشمش مرواريدو گرفته

به محمد كه پشت در اسانسور وايستاده بود نگاه كردم ....

نزديكش شدم و با چند قدم فاصله ازش ايستادم

....زير چشمي به هيكلش نگاه كردم ...به كيف چرمي كه تو دستش بود...همين طور به كفشاي واكس زده اش ...

در حال برانداز كردنش بودم كه با نگاش غافل گيرم كرد...

خجالت كشيدم و سريع سرمو به يه طرف ديگه چرخوندم...

در اسانسور باز شد...و من زودتر پريدم تو ...

تا امدم دكمه پاركينگو فشار بدم محمد زودتر دكمه رو فشار داد ......

لبامو ورچيدم و كمي عقبتر وايستادم

چشمم به اينه افتاد و خودمو توش ديدم ...

به شالم نگاه كردم و كمي رو سرم مرتبش كردم..اسانسور به جايي اينكه بره پايين رفت بالا...

نفسمو دادم بيرون

- بدي اپارتمان همينه

محمد كمي ابروهاشو انداخت بالا و به من نگاه كرد...

نزديك بود خنده ام بگيره

- منظورم همين بالا رفتناي الكيه ديگه

شونه هاشو انداخت بالا و چيزي نگفت ...

با دندونام از تو لپمو گاز گرفتم ....

- اين چرا اصلا حرف نمي زنه

اسانسور ... طبقه 10 وايستاد و در باز شد...

چشمامو دوختم به بيرون..تا ببينم كي مياد...

ولي كسي پشت در نبود...

- د بيا.. همينو كم داشتيم ..چه خوب رفتيم سركار و پوزخندي زدم

محمد با نگاه جدي بهم نگاه كرد و دكمه رو فشار داد....

عقب تر رفتم و به اينه تكيه دادم

طبقه 5.... اسانسور وايستاد....

سعي كردم نخندمو و جدي باشم..ولي مگه ميشد...

امروز از اون روزا بود كه بي خود و بي جهت ...هي خنده ام مي گرفت ...

....اميدوارم اينجا ديگه سر كار نباشيم ...

نگام نكرد ....چهره اشو نمي ديدم چون جلوتر از من ايستاده بود ...

- اين حتما ارتشيه كه انقدر سيخ وايستاده..اره .ارواح ننه اش

در باز شد

چشمم به پيرزني افتاد كه يه دستشو تكيه داده بود به در اسانسور...

تا مارو ديد

واي ننه.... خدا شما رو از غيب برام رسوند

جانم ...غيب ديگه كجاست ؟لابد همين اطراف بوده كه من احمق نمي دونستم

مادر پير ش الهي

با ته صدايي كه خنده توش موج مي زد و با لحني شوخ :

- ممنون مادر.... هنوز جونيمو دوست دارم ..پيري باشه براي بعد از مردنمون ..كه ديگه آرزويي برامون نمونده

پيرزن كه مي خواست فكمو پياده كنه تو مردمك چشماي سياه سوختم خيره شد و ..بدون توجه به من ....و رو به محمد

پيرزن- مي خوام اين چندتا تيكه وسايلو ببرم طبقه 13 ...زورم نمي رسه ...كمك مي كني پسرم ببرم بالا ....؟

نگاه تو روخدا .پيرزن خرفت انگار داره با زيدش حرف مي زنه..منم كه اصلاجز ادما حساب نمي شم

محمد از اسانسور رفت بيرون.... چند قدم رفتم جلو و سرمو از لاي در بردم بيرون

دو تا جعبه و يه مجسمه بزرگ ...

هي... روترو برم زن ....نه مي خواستي زورتم برسه ..اخه تو رو چه به اين كارا ...

محمد كيفشو گذاشت روي يكي از جعبه ها و بلندش كرد ...و به طرف اسانسور امد ....

پيرزن درو با دستش نگه داشته بود كه بسته نشه ...

رفت جعبه دوم بياره ...اونم برداشت معلوم بود سنگينه... اينم از زور زدن موقعه برداشتن فهميدم ...

اونم اورد تو اسانسور ..رفت سراغ مجسمه

پيرزن- مادر چرا اونجا وايستادي نمي گي كمرش مي گيره برو كمكش ..

و در حالي كه مثلا..البته مثلا سعي مي كرد كه من نشوم ...

پيرزن- .استغفرالله جوناي اين دوره زمونه چقدر ....الله اكبر....بي خيالن ...تا بهشون نگي از جاشونم تكون نمي خورن و عين اين خيره سرا به ادم زل مي زنن ..

دهنم باز موند...از اين همه خوش كلامي ..سرمو با حالت گنگي تكون دادم و براي كمك به محمد از اسانسور خارج شدم

به طرف مجسمه خم شدم

- نمي دونم اين پيرزن با اين مجسمه چيكار داره ...اخه يكي نيست بهش بگه نونت كمه ابت كمه ..خورشت فسنجونت بي نمكه (اينم از اون حرفا بودا) ..اخه مجسمه جابه جا كردنت چيه ....نگاه تو رو خدا اندازه هيكل منه

محمد ديگه نتونست خودشو نگه داره و به خنده افتاد..خودمم به خنده افتاده بودم

امد مجسمه رو بلند كنه

- بذرايد كمكتون كنم

محمد- نه خودم مي برم ...شما بفرماييد كنار

- فعلا كه حاج خانوم امر فرمودن به كمكتون بشتابم.....تا خدايي نكرده مثل خيره سرا عمل نكرده باشم ...بذاريد من از سرش مي گيرم شما هم پاهاشو بگيريد...

سر مجسمو رو گرفتم و محمد تهشو

- چقدرم زشته

محمد وايستاد...متعجب از توقفش سرمو اوردم بالا

-اوه سوتفاهم نشه من مجسمه رو گفتم ..شما كه هزارو يك الله اكبر بزنم به تخته حداقل از اين مجسمه خوشگلتريد ....

دهنم يهو چفت شد

من نمي دونم چرا هميشه بايد يه گندي تو حرف زدنام باشه ...

چه چرتي گفته بودم ...

احتمالا خيلي بهش بر خورده بود....

-نه..نه حرفمو تصريح مي كنم..شما خيلي خيلي زيباتر و رويايي ترو .

يه لحظه مكث كردم و بهش خيره شدم

اوه خداي من چه گندي زده بودم ....نه ديگه بهتر خفه شم و ادامه ندم دارم بدجوري گند مي زنم به هيكل خودمو و خودش

....

اخه چه وقت وراجي كردن بود دختر ...

- در واقع بايد بگم كه

محمد- خواهش مي كنم خانوم ..لطفا ديگه ادامه نديدو بريد طرف اسانسور

سرمو تكون دادم

-اوه بله ..حق با شماست ..اسانسور خيلي واجب تره ...من واقعا از شما معذرت مي خوام ..من مي خواستم بگم كه ..مي خواستم بگم كه ...يعني

سرمو با حالت استفهامي تكون دادم

- ..يعني منظورم اين بود كه ...من خودم شخصا هيچ وقت از اين چيزا تو خونه ام نمي ذارم ....عمرا...نه..نه فكر نمي كنم انقدر بد سيلقه باشم

نفسشو داد بيرون و دوباره به راه افتاد....

باهم وارد اسانسور شديم ...

دلم مي خواست حرفي بزنه كه حداقل انقدر عذاب وجدان نداشته باشم ..

.اما اين از اون لالاي مادر مرده اي بود كه علاقه اي به هم صحبتي با منو نداشت ..البته فكر مي كنما ...وگرنه كي مي تونست از هم صحبتي از من بدش بياد ؟هان؟

با كلافگي منتظر شديم كه پيرزن هم بياد تو...

اما خيلي راحت دست برد طرف گردنش و زنجيري رو از گردنش در اورد كه روش يه كليد بود

پيرزن- مادر اينا رو ببريد طبقه 13 واحد 7 من پام نمي كشه تا اونجا بيام ..خونه دخترمه... بذاريد اونجا ..درشم قفل كنيد و كليد بندازير زير پا دري

با ناراحتي به محمد خيره شدم...

نه توروخدا امر ديگه اي هم بود بگو بيام ..اصلا چطور بيام پشتم يه كيسه جانانه بكشم ...

محمدم بدتر از من ناراحت شد

پيرزن منتظر جواب ما نشد و به سمت خونه اش راه افتاد

- نه اين راستي راستي رفت ......

محمد شماره 13 رو فشار داد

-من بايد برم ديرم شده

بدون نگاه كردن به من

محمد- منم ديرم شده

-شما قبول كردي ببري نه من

شما هم سكوت كردي اين يعني بله

يه تاي ابرومو با حالت بامزه اي چند بار انداختم بالا

اين كار رو پشت سر محمد انجام دادم ....به شماره هاي بالا خيره شدم و با پوزخند :

- اميدوارم قبل از ...13جاي ديگه اي نره ....

شونه هاش كمي لرزيد معلوم بود خندش گرفته ...

خودمم به خنده افتادم ....

بلاخره به طبقه 13 رسيد ....

كيفو از روي جعبه برداشت... نمي دونست كجا بذاره

- بدينش به من

كيفو از دستش گرفتم و كنار وايستادم

دوتا جعبه رو گذاشت بيرون و مجسمه رو هم با اين ور و اونور كردن از اسانسور خارج كرد

چشم چرخونديم تا واحد 7 پيدا كنيم

- اونهاش اون گوشه ...

يكي از جعبه ها رو برداشت و به طرف در رفت ...

با دست جعبه ديگه رو تكون دادم به نظر سبك مي امد

نشستم و وسعي كردم بلندش كنم ...كيفش مانع بود ...كمي به اين ور اونور نگاه كردم جاي برا گذاشتن پيدا نكردم ....بند كيف انداختم رو دوشم و خم شدم كه برش دارم

امممممممممم...وايييييييي خدا چقدر سنگينه ..با دندونام به لبم فشار ميوردم ....

بلند شو ديگه ....

محمد- چيكار مي كني ...؟

چندتا نفس دادم بيرون

- اوه اوه اوه

دستي به پيشونيم كشيدم

- خيلي سنگينه ....يعني توش چيه كه انقدر سنگينه ....؟

سرشو با تاسف تكون داد و خم شد تا جعبه رو برداره

- بذار كمكت كنم خيلي سنگينه

محمد - نه خودم برش مي دارم... اينطوري مزاحمي

از حرفش خوشم نيومد ...كشيدم كنار ...جعبه رو برداشت و به طرف در رفت منم دنبالش راه افتادم ..

به درك خودت تنها تنها بردار تا كمرت بشكنه و از پشت سر بهش زبون درازي كردم ....

به در رسيديم ....با ارامش به جعبه تو دستش نگاه مي كردم

محمد- ميشه درو باز كني

- كليد كه دست من نيست ..

محمد- اوه حواسم نبود... فكر كنم تو جيب پالتومه ....ميشه برش داريد...

-راست يا چپ؟

محمد- چي ؟

-كليد تو جيب راستتونه يا چپ؟

محمد- راست

جيب راستش با ديوار مماس شده بود

-بچرخ

محمد- بله؟

-جيبتون انوره... من دستم نمي رسه لطفا بچرخيد

داشت عرق مي ريخت

و از جون دادانش لذت مي بردم .....دست بردم تو جيبش

ولي پيداش نمي كردم ..بيشتر گشتم ...اي بابا چقدر جيبش بزرگه ...

محمد- چي شد؟...

- صبر كنيد يه لحظه ...

به كوكاي ته جيب رسيد.. چون ناخونام بلند بود... تا كمي كه فشار دادم ..... انگشتم زرتي رفت پايين ..يه لحظه از حركت وايستادم ...

- واي فكر كنم جيبشو.... فاتحه...بسلامتي سوراخ شد ...سرم پايين بود و سعي مي كردم نيشمو جمع و جور كنم

سريع دستمو كشيم بيرون ..

نمي تونستم خندمو نگه دارم..

با صداي خندون :

- اينجا كه نيست

محمد- فكر كنم چپه... لطفا زودتر... دستم خسته شد ...

اينبار با احتياط دستمو بردم تو ....دستم به يه دسته كليد خورد ..بعدشم به چندتا كاغذ ...بلاخره دستم به يه تك كليد رسيد

پيداش كردم و درش اوردم

با خوشحالي :

- پيداش كردم

محمد- اوه

كليد به طرفش گرفتم

- بفرماييد

با عصبانيت

محمد- لطفا درو باز كنيد.... چرا كليدو به من مي ديد ..؟

-واي.. بله ببخشيد... سريع كليدو انداختم تو در و درو باز كردم ....

درو باز كردم كه بره تو ....

وارد راه رو شد..منم پشت سرش ....به خونه و سايلش سرك كشيدم ...جعبه رو گذاشت رو زمين و رفت جعبه بعدي رو بياره

محمد- ميشه بيايد كمك مجسمه رو بياريم .....

- بله حتما ...

با هم مجسمه رو اورديم تو ...

مجسمه رو يه گوشه گذاشتيم ..محمد رفت اشپزخونه و ابي به صورتش زد....

موبايلم زنگ خورد از توي كيفم درش اوردم

بازم نيما .....همونطور به صفحه خيره بودم كه محمد امد ....به طرف در رفتم .....

در و بست و كليدو انداخت زير پا دري ....هنوز به گوشي نگاه مي كردم ...

همينطور داشت زنگ مي خورد ...دكمه اسانسورو فشار دادم .....

- قطع كن ديگه ...

.يه دفعه صداي محمد....از پشت گوشم مثل اژير آمبولانس منو دو متر تو جام تكون داد

محمد- ببخشيد

بهش با چشماي باز خيره شدم كه ببينم چرا قلبمو اورده تو دهنم

محمد- ببخشيد نمي خواستم بترسونمتون .فقط .مي خواستم بگم..اگه ايرادي نداشته باشه كيفمو بديد...

گوشيم كه يكسره داشت زنگ مي خورد....بدجوري رفته بود رو اعصابم . ....مجبور شدم رد تماس بزنم و بندازمش تو جيب مانتو ...

.بند كيفو از گردنم رد كردم و كيفو بهش دادم..

محمد- ممنون

در باز شد و من بي حرف اول وارد شدم ..

برام يه اس امد ..گوشي رو در اوردم... از طرف نيما بود

جواب بده كارت دارم ....

گوشيم زنگ خورد ....محمد بهم نگاه كرد..سرمو انداختم پايين

دكمه سبزو فشار دادم

نيما- تو كدوم گوري هستي؟

- درست حرف بزن

نيمابا داد:

چرا جواب نمي دي؟...دوباره فيلت ياد هندستون كرده كه جواب نمي دي ..صداش بلند بود سرمو اوردم بالا ببينم محمد چيزي مي شنوه يا نه

به شماره اسانسور نگاه كردم ....طبقه 5

نيما- هوي با توام جواب بده

گوشي رو قطع كردم و گرفتم تو دستم ....بلاخره به پارگينگ رسيديم .....

خودمو كه تيكه داده بودم به اينه جدا كردم و راه افتادم ....محمد دزدگير ماشينشو زد..چشم چرخوندم ...يه پژوي نوك مدادي ...

به هاچ بك غريبم كه بين اين همه ماشين مدل بالا واقعا غريب افتاده بود نگاه كردم ....

- دزد گير نداري كه نداري

-جيگرتو عشق است ماماني

-مگه من مردم ..سوئيچ ماشينو در اوردم و به طرف ماشين گرفتم و از خودم صدا در اوردم

بيب بيب

- ديدي تو هم دزد گير دار شدي ...ای قربونت چه ذوقیم می کنه

در ماشينو باز كردم و كيفو انداختم صندلي عقب

اينه رو تنظيم كردم و كمربندمو بستم ..

- .خدايا به اميدتو ..

چشمامو بستم و سوئيچ حركت دادم ....اما دريغ از يه صداي نيمچه مورچه اي

هي استارت زدم ..اما ...نه مثل اينكه قصد روشن شدن نداشت

- ببين بازي در نيار ديگه.... امروز حسابي از كارو زندگي افتادم ..جون مادر نداشتت روشن شو...باشه؟ ..افرين جيگرم....

يه بار ديگه ...با دست محكم كوبيدم رو فرمون ....

- مصبتو شكر......

كمربندو باز كردم.... كاپوت زدم و از ماشين پياده شدم ..

- خوب ببينم چه مرگته عزيز جان برادر ....هاچ بكم ....هاچ بكاي قديم ....

-هي روزگار ....

دست كردم و مشغول ور رفتن شدم ....

محمد- روشن نميشه ...؟

- اه شما هنوز نرفتيد....؟

محمد- بريد پشت فرمون هر وقت گفتم استارت بزنيد

با خوشحالي رفتم و پشت فرمون نشستم ....كمي ور رفت

محمد- استارت بزنيد

- روشن شي ناقلاها

ولي نشد

محمد- بسه بسه نزن...حالا بزن ..

.با خنده و در حالي كه با دندونام لبمو گاز مي گرفتم دوباره استارت زدم

محمد- نزن نزن

سرمو اوردم بيرون

-ممنون.... فكر كنم روشن نمي شه ...

كمي به ماشين نگاه كرد ....

امدم پايين ..و رفتم كنارش ...داشت ور مي رفت ....

- اين درست بشو نيست.. خودتونو خسته نكنيد

كمي كه ور رفت.... خودش رفت پشت فرمون و استارت زد

- عجب اقاي با اجازه اي ..لابد .ارث باباشو داره روشن مي كنه ديگه

دست به سينه وايستادم ....

كه ديدم بعد از يه بار استارت زدن ديگه استارت نمي زنه ....

رفتم به طرفش و سرمو خم كردم ...

محمد با ارامش و در حال حرص خوردن :

محمد- خانوم صالحي ؟

با لبخند :

- جانم

محمد- اخرين بار كي بنزين زديد؟

چشمامو كمي چرخوندم و به درو ديوار نگاه كردم ...

- به گمونم پريروز بود ...

لبمو كج كردم

- اره...حالا چطور؟

محمد- ماشين بدبخت حق داره روشن نشه چون بنزين نداره

- اه جدي

به خنده افتادم ....

-اصلا حواسم نبود.... ديروز امدم انقدر خسته بودم كه يادم رفت كه بنزين نداره تا اينجا هم به زور امد...همش خاموش مي كرد ...

از ماشين پياده شد ....و به طرف ماشينش راه افتاد...

-هي... امروزم بايد پياده برم

دو سه قدم محمد ازم دور نشده بود که

محكم كاپوتو اوردم پايين كه صداش باعث شد محمد برگرده طرفم ...

با لبخند كش دار...:

- نترسيد..

در حالی که با دست به كاپوت چندتا ضربه اروم می زدم

- عادت داره

سرشو تكوني داد و به راه افتاد

وسايلمو از صندلي عقب برداشتم و بعد از قفل كرد در به طرف در پاركينگ راه افتادم

بهش رسيدم

- ممنون خيلي زحمتتون دادم ...

سرشو تكون داد و با دستمالش در حالي كه دستاشو پاك مي كرد ..

محمد-بنزين مي خوايد ؟

-نه..ممنون ..

پالتو مو تنم كردم....و بي توجه به حضورش از پاركينگ در امدم

- اوه چه سوزي ......

....شالمو كمي كشيدم جلو تر كه انقدر سوز به گونه هام نزنه چون زود قرمز مي شدن .. دستامو كردم تو جیب پالتوم که

از پشت سر ....صداي چندتا بوق كه پشت سرهم زده مي شد....منو تو جام ميخكوب كرد ... برگشتم و عقبو نگاه كردم ...محمد بود..

محمد- بفرماييد .....

- نه ممنون مسير من به شما نمي خوره

محمد- مسيرتون كجاست ....؟

- من بايد برم بيمارستان ()....

محمد- مي رسونمتون

-نه تشكر همينجا ماشين مي گيرم و مي رم

محمد- مگه ديرتون نشده .؟

.به ساعت مچيم نگاه كردم

محمد- بيايد بالا مي رسونمتون... مسير منم همون طرفاست راهم زياد دور نمي شه

ماشينو دور زدم و رفتم در عقبو باز كردم و نشستم

-خيلي ممنون... ببخشيد مزاحم شدم...

محمد- نه خواهش مي كنم ...

بخاري رو بيشتر كرد و حركت كرد ....

محمد- خيلي وقته اونجا كار مي كنيد ....؟

-نزديك يه سالي ميشه ...

محمد- مادرم خيلي با دوستتون اخت شده

-بله معمولا مرواريد زود باهمه جوش مي خوره

با خنده :

- ببخشيد منظورم اينكه زود با همه اخت مي شه....

به ترافيك بزرگي رسيديم ....

نفسشو داد بيرون و ماشينو نگه داشت....

محمد- هر روزم داره بدتر ميشه ....

-اخت شدناي مرواريد با مادرتون ؟

با خنده :

محمد- ترافيكو مي گم

خندم گرفت و چيزي نگفتم ...

ماشينا كم كم جلو مي رفتن ....

- حالا چرا انقدر ترافيك سنگينه ؟

محمد- نمي دونم.. هميشه اين مسير خلوت بود.. امروز اينطوري شده

مي دونستم امروز م بايد با هد نرسمون كلي دست به يقه شم ....نزديكاي بيمارستان بود كه گفتم نگه داره

- ممنون خيلي لطف كرديد..سرشو تكون داد

برف شروع كرده بود به باريدن ..... با زدن يه بوق..ازم خداحافظي كرد و حركت كرد ....

مروارید- دختر تو کجایی ؟ ..هزار بار مردم زنده شدم....

اين تاجيكم كه انگار طلب باباشو داره

- باز چيزي گفته ؟

مروارید -همش سراغتو مي گرفت ...

فكر كنم حسابي توبيخ بشي...من ديگه برم .....

رو صندلي لم دادم و مجله خانواده سبز كه هزار بار ورق خورده بود و از روی میز برداشتم و شروع کردم به خوندن

مرواريدم با عجله شروع کرده بود به جا به جا و جمع کردن وسایلش

مروارید -تو كه هنوز اينجا نشستي پاشو برو.دیگه ....

الان میادا ... تو رو اينجا ببينه باز داد و بيداد راه می ندازه ها

نفسمو دادم بيرونو و مجله رو پرت كردم رو ميز... از جام بلند شدم

مروارید -سوئيچو مي دي؟... امروز بايد چندتا جا برم

- شرمنده ....امروز مرخصيه

مروارید -د يعني چي .....بده ديگه ...حوصله شوخي ندارم

-شوخي نمي كنم ...تو پارگينگ داره براي خودش خوش مي گذرونه

مروارید -چرا؟ بازم خراب شده؟

- نه بنزينش تموم شده ...

مروارید -اه از دست تو ..يه چيزم كه تو دستته.... عین ادم ازش استفاده نمی کنی

شونه هامو انداختم بالا و از اتاق خارج شدم ...

اوه اوه تاجيكو ديدم كه از رو به رو داشت بهم نزديك مي شد ..

.از دو طرف لبه مقنعه امو دادم تو و به صبا كه تو ايستگاه پرستاری وايسته بود نگاه كردم ..

يه پرونده تو دستش بود ....داشت دارو ها رو اماده مي كرد كه بره سراغ مريضا

- عزيزم نيروي تازه نفس نمي خواي ؟

صبا- نيكي و پرسش... ولي تاجيك بفهمه منو و تو رو در جا.....

مي دوني كه ?

- اره پخ پخ

باهم ريز خنديدم ...و سريع قبل از امدن تاجیك چرخو حركت دادم و از صبا دور شدم ...

ليستو برداشتم و به شماره اتاقا و داروها نگاه كردم ....

- اتاق 212..

- سلام اقاي كاظمي حال و احوال

فقط يه لبخند كم جون زد ...

- بخند بابا امروز از سوراخ شدن خبري نيست ..

مي خواي بريم به جنگ سرم ...امروز سرموتو سوراخ مي كنم...

سرنگو پر كردم و وارد سرمش كردم ...

- ببين چه زود رنگ باخت.... همه كه مثل شما شجاع نيستن

همراهش.. تازه وارد اتاق شد..:

دستون درد نكنه....خيلي زحمت مي كشيد

- خواهش مي كنم ما كه كاري نمي كنيم...همش انجام وظیفه است

خوشبخت شي دخترم...

- هستم مادر جان

بيشتر بشي

با خنده:

- ممنون...

به بيماري بعدی كه تازه اورده بودنش رسيدم...

خوب بذار ببينم ...تخت 13/2

- به به مي بينم كه اپانديس جا به جا كردي جناب

مريض با داد .:

.شما ها كجاييد؟... دارم از درد مي ميرم... كسي هم نيست كه به دادم برسه ...تازه داري برام جوكم تعريف مي كني ...

مردي كه همراهش بود با صداي فريادش به سرعت پرید تو اتاق ...

چي شده بهزاد جان؟

بهزاد- دارم از درد مي ميرم ....

به ليست داروها نگاه كردم هيچ دارويي براش تجويز نشده بود ...

-خيلي درد داريد...؟

بهزاد- مرض ندارم كه هي عربده بكشم ...

-ولي دكتر براتون دارويي ننوشته ...زياد تكون نخوريد ..حتما اگه لازم مي بود دكتر براتون تجويز مي كرد...

بهزاد- من اين بيمارستانو... با تمام پرسنلش مي كشمو از بين مي برم

ابروهامو انداختم بالا :

-بهتر.... منم راحت مي شم از توبيخاي سوپروایزرمون

و در حال لبخند زدن ..چشمکی بهش زدمو گفتم

- فكر كنم با يه بمب هسته اي مي تونيم ريشه ي اين بيمارستانو براي هميشه از سطح كره خاكي پاک کنیم ..

در واقعه یه جوری نسلمون منقرض میشه ...کمک خواستی ...پایه ام ..

و شروع کردم به خندیدن

به ليست نگاه كردم و بدون توجه به ناله هاش به مريض بعدي رسيدم....اسمشو خوندم...

هادي عظيمي

سر برداشتم و ديدمش...

با لبخند:

- امروزم شما هم در اماني .....

- چه خوب.... امروز كسي تو اين اتاق ابكش نميشه....

-امروز از اون روزاست که باید صد هزار مرتبه قربون خدا رفت که به همه رحم کرده ..و باخنده رو به مریض...:

-مگه نه

دوباره بهزاد داد زد...:

چرا كسي به فريادم نمي رسه

بر گشتم طرفش .

- .چرا به فريادت مي رسه ..فرياد من به اندازه فرياد شما گيراست ..مي خواي امتحان كنيم؟

با خشم بهم چشم دوخت..

بهزاد- من درد دارم...

- منم اعصاب ندارم... هر چقدر بيشتر داد بزني ...بيشتر خودتو خسته مي كني ..

-چون تا دكتر نیادو نگه ما نمي تونيم براي تسكين دردت چيزي بهت بدیم ....

بهزاد با عصبانيت سرشو كوبيد به بالشتش

-افرين...همینطور اروم باش

.داروهاي بقيه بيمارها رو دادم ....

چرخو حركت داد تا از اتاق برم بيرون...

بهزاد رو به من:

بهزاد - من مرخص بشم اولين كاري كه مي كنم ....

شكايت از توه

با ارامش بهش نگاه كردم..

مريضا و همراهاشون به من خيره شدن ...

- دوستان كس ديگه اي هم مي خواد شكايت كنه؟ ...

.انگشت اشارمو به طرف سقف گرفتم

- طبقه بالا..اقاي پوران ...

-از هر كسي بپرسيد مي دونه اتاقشون كجاست ..

-.مي تونيد اونجا به شكايتاتون رسيدگي كنيد...

بهزاد با داد:

دختره ديونه

شونه هامو انداختم بالا و از اتاق امدم بيرون ....

تاجيك جلومو گرفت ....

تاجیک- چراصداي بيمارا در امده؟

- بيمارا نه..بيمار

- تازه اپانديسشو عمل كرده... دكتر هم براش دارويي تجويز نكرده ..

.درد داره ..داد مي زنه...من چيكار كنم ..

.برای دردش که نباید من جواب گو باشم

بهم چشم غری رفت و از كنارم رد شد....

فکر کنم امروز از اون روزاست..خدا جون خودت تا اخرشو ختم بخیر کن

سرمو با حالت بامزه ای به طرف سقف گرفتمو با لبخند

-امین

برگشتم و پيش صبا نشستم .....و براي خودم از فلاسك.... چايي ريختم ...

به صندلي لم دادمو به پرونده زير دستم نگاهي انداختم

صبا- .امروز يه نفر دوبار با اينجا تماس گرفت ...

بهش نگاه كردم

صبا- با تو كارت داشت

- نگفت كيه؟

صبا- نه يه خانوم بود

سرمو دوباره گرفتم پايين

- كار واجب داشته باشه ..حتمي دوباره زنگ مي زنه ...

دكتر محسني كه تازه از راه رسيده بود و به طرف ما مي امد....

با چهره اي جدي و اخمو ...كه هميشه باعث بد حالي من مي شد و دوست داشتم هر جوري كه شده اين دكراسيون صورتو با مشت و لگد بيارم پايينو تغييرش بدم

دكتر محسني - پرونده مريض اتاق 310...

به چهره اش نگاهي كردمو و تو دلم

- نكبت حداقل وايميستادي افكارم تموم بشه بعد فك مي زدي ..اه اه اه ...مرده شورتو... قيافشوووو

به صبا نگاهي كردم اصلا به خودش زحمتي نداد كه حداقل يه تكوني تو جاي مباركش بخوره ..دستي به بينيم كشيدمو و از جام

بلند شدم و ازبين پرونده ها ..پيداش كردم

-عليك سلام دكتر

و پرونده رو به طرفش گرفتم...

خيلي بد بهم نگاه كرد

پرونده رو باز كرد ....برگشتم برم سر جام بشينم

دكتر محسني- بذار سر جاش ...

پشتم بهش بود ..

زبونمو تو دهنم چرخوندم و چشمامو با ناراحتي باز و بسته كردم.... و برگشتم طرفش ....

در حال گذاشتن خودكار تو جيبش بود

- خواهش مي كنم دكتر

يه لحظه از حركت وايستاد و با عصبانيت بهم نگاه كرد...

اهميتي ندادم و پرونده رو گذاشتم سر جاش ...

دكتر محسني -خانوم صالحي ؟

الان باز غر غر مي كنه..اي خدا.... كي اينو امروز تحمل كنه

سرمو اروم اوردم بالا

- بله دكتر

دكتر محسني -تا نيم ساعت ديگه تشريف بياريد اتاق من .

سعي كردم صدام اروم باشه و مشتمو تو جيبم نگه دارم كه خدايي نكرده نزنمو دماغشو له كنم ....

-چشم دكتر جان

چشاش كمي گشاد شد و

خواست حرف ديگه اي بزنه كه صداي زنگ يكي از بيمارا در امد

و من بدون توجه به دكتر سريع به اتاق مورد نظر رفتم ..

باز بهزاد داشت داد مي زد ...

خدا جون اينو امروز از كجا رو سرم نازل كردي ؟؟؟..نفسمو با شدت دادم بيرونو با حالت كلافه اي :

- بله.... مشكل چيه؟

بهزاد با داد

بهزاد- مشكل من تويي ..مشكل من اين درد لامصبه ..مشكل من بي توجهي توه..

تو اسمتو مي ذاري پرستار ..من درد دارم...به كي بگم ....؟

دكتر محسني همون موقع وارد اتاق شد

نيم نگاهي به من انداخت :

چي شده ؟

به پرونده ته تخت بهزاد نگاهي كرد ....

- ايشون تازه عمل كردن..

دكتر يا حقي دارويي هم تجويز نكردن ..كه براشون استفاده كنيم و ايشونم مدام مي گن درد دارن ...

محسني بالاي سر بهزاد رفت و شروع كرد به معاينه و پرسيدن چندتا سوال...

بهزاد صداشو اورده بود پايين و با چهره بق كرده... جواباي دكتر و مي داد ..

دستامو كردم تو جيب روپوشمو به دوتاشون نگاه مي كردم ....

دكتر محسني -به دكتر ياحقي خبر داديد...؟

-متاسفانه .... هنوز نه ...

دكتر محسني - بايد بيمار جون بده... كه شما يادتون بيفته

-دكتر ...اقاي دكتر ياحقي تنها همين مريضو كه ندارن ...ايشون قبل از اينكه برن اتاق عمل ....

به همه مريضاشون سر زدن..اگه چيزي لازم بود حتما به من يا پرستاراي ديگه مي گفتن و يا توي پرونده قيد مي كردن ...

دكتر محسني -من براي ايشون كمي مس.....

نذاشتم حرفشو تموم كنه

- دكتر ايشون مريض ياحقي هستن ..با يد دكتر بگن و يا تجويز كنن

دكتر محسني –صالحي .... كاري رو كه گفتمو انجام بده

-ببخشيد دكتر.... بايد دكتر بگن ....براي من مسئوليت داره ...

پرونده رو با حرص گذاشت سر جاش

دكتر محسني -من امروز تكليفمو با تو يكي روشن مي كنم ...

بهزاد با نيش باز بهم نگاه كرد.... وقتي دكتر از اتاق خارج شد

بهزاد- مثل اينكه فقط من از دستت عاصي نيستم

با ارامش و در كمال خونسردي ....

-شما زياد نگران اين موضوع نباش ..انقدرم تكون نخور... چون تا شب خبري از دارو نيست ...

و از اتاق خارج شدم ...

***

صبا كه چندين سالي بود كه تو اين بيمارستان مشغول به كار بود و حسابي تو كار خودش تبحر داشت .با حالت خواهرانه اي...

صبا- اين رشته اي كه خودت انتخاب كردي...حالا با اين رشته داري كار مي كني و شغلت اينه

براي اينكه از پا در نياي ....بهتره كمي خود دار باشي و خيلي چيزا رو بذاري خودشون همونطوري كه مي خوان پيش برن ...

صبا- محسني دكتريه كه چندين سال داره اينجا كار مي كنه ....

صبا- من نمي دونم علت اين همه كينه ي تو نسبت بهش چيه

- اون اصلا به پرستارا و بقيه كاركنا احترام نمي زاره..تنها حيطه احترامش پزشكا هستن ...

.

صبا- تازه اينطوري باشه... تو مگه هم سن اوني ؟ يا ازش بزرگتري؟.. كه انتظار داري ...اون اول بهت سلام كنه...

- نه..... ولي ادب حكم مي كنه وقتي چيزي از كسي مي خواي و باهاش كار داري تو اول ادبت رعايت كني

صبا- منا خواهش مي كنم .....

- باشه بابا..ديگه چيزي نمي گم ....

از جام بلندشدم

صبا- حالا كجا؟

-مگه نشنيدي... امرفرمودن كه برم و به محضر عنبرشون شرفياب بشم

صبا ابروهاشو با حالت با نمكي انداخت بالا

صبا- موفق باشي

-هستم

صبا- كاش منم اعتماد به نفس تو رو موقع حرف زدن داشتم ...

-چه فايده .....هميشه این زيون كار دستم داده

دستامو كردم تو جيب روپوشم و به تابلوهاي كه بالاي در هر اتاقي زده بودن نگاه مي كردم ..كه .بلاخره چشمم بهش خورد

دكتر دامون محسني ....

نفسمو دادم بيرون و

دو ضربه به در زدم و دستگيره درو گرفتمو و درو باز كردم ....

پشت ميز ش نشسته بود و به ظاهر در حال نوشتن بود

- .گفته بوديد خدمت برسم ...

چشماشو اروم اورد بالا و بهم نگاهي كرد ....بعد از چند ثانيه خيره شدن به چهره مباركم .... سرشو تكوني داد و دوباره مشغول نوشتن شد ...

چند قدم بهش نزديك شدم ..كه .نگام به تقويم روي ميزش افتاد ...

اوه چه زود گذشت..مثل برق و باد ...

يعني امروز سيزدهمه .؟

.سرمو تكوني دادم و بهش خيره شدم

موهاي مشكي كه كمي روي پيشونيش ريخته بود.... .لب و دهني ميزون .... چشماي قهوه ای تيره ....با صورتي كشيده ..كه سفيد صورتش اولين چيزي بود كه چشم هر بيننده اي رو به خودش جلب مي كرد ....

محسني - من بايد با شما چيكار كنم ...؟

وهمراه با اين پرسشش... سرشو اورد بالا ....

-مگه قرار كاري كنيد دكتر ...؟

با عصبانيت

محسني - خانوم محترم... اينجا من دكترم يا شما؟

-معلومه دكتر ... شما

محسني - پس چرا جلوي مريضا انقدر به من بي احترامي مي كنيدواصلا به حرفام اهميت نمي ديد...

-ببينيد دكتر..

محسني - نه شما ببينيد...براي اخرين بار كه بهتون هشدار مي دم ..

خوشم نمياد يه پرستار كه داره طرحشو مي گذرونه و هنوز فرق بين دست راست و چپشو نمي دونه ...براي من دم ازقوانين و مقررات بزنه...

اخرين بارت باشه جلوي مريض با من اونطوري حرف مي زني

چون دفعه بعد با خودت حرف نمي زنم ...

خانوم تاجيك .. اولين كسي كه من باهاش در مورد تو يكي حرف مي زنم ....

گرفتي كه چي مي گم ؟

با دندونام از داخل لپمو گاز گرفتم و سرمو انداختم پايين

ساكت شد

سرمو اوردم بالا و به چشماش خيره شدم

خون خونمو مي خورد ...يعني در واقعا مي خواستم هر جوري شده خفه اش كنم ...خفه كه نه ..

يعني كله اشو دو دوستي از گردنش جدا كنمو ده دور تو دستم بچرخونمشو بعدم از پنجره پرتش كنم بيرون ..اخ كه چه حالي مي ده

محسني- خانوم صالحي؟

- يه دفعه از فكر و خيال پريدم بيرون

- هان..يعني بله

محسني- شنيدي اصلا چي بهت گفتم؟

سرمو به ارومي چند باري تكون دادم... كه يعني بله..فهميدم چي بلغور كردي دكي جون و دوباره رفتم تو فكر

اي كاش انقدر زور داشتم كه از جيك جيك كردن مي نداختم دكي .

.فكر كردي چون دكتري هر غلطي كه مي خواي مي توني بكني؟ .يا .هر جوري كه دوست داري مي توني باهام حرف بزني ....؟

خوبه حالا زياد تعريفي نيستي... كه انقدر برام كلاس مي ذاري ....

همونطور كه دهنم بسته بود نفسمو دادم تو و به پنجره چشم دوختم و بي توجه بهش

- امر ديگه ای نداريد ..؟

صداشو نشنيدم براي همين دوباره با جديت بهش خيره شدم

معلوم بود كه فهميده من ادم بشو نيستم ..براي همين سرشو انداخت پايين و بي خيال من شد و بدون نگاه كردن به من

محسني - نه مي توني بري ...

نمي دونم چرا با اين كارش اتيش گرفتم ... در واقعا از يه جايي سوختم كه نبايد مي سوختم

طوري رفتار مي كرد كه انگار اصلا من تو اون اتاق حضور ندارم ..دو قدم رفتم عقب و به بهش خيره شدم ...

با خودم

- نشونت مي دم دكي جون ..نشونت مي دم با كي طرفي

و به طرف در چرخيدم با عصبانيت از اتاق امدم بيرون و سعي كردم درو اروم ببندم

..دستم رو دستگيره بود ..چند بار نفسمو دادم بيرون ....

- از خود راضي ...مغرور ...

*****

صبا- چي شد؟ ....چي بهت گفت كه ديگه صدات در نمياد ...

- صبا این دكتر چند وقته كه اينجا كار مي كنه ...؟

صبا- نمي دونم از وقتي كه من امدم... بود

- ..يعني چقدر ...؟

صبا- من كه چهار سالي هست .. كه اينجام

- مگه قرار نبود براي تخصصش بره امريكا...؟

صبا- چرا ..چطور؟

-پس چرا نمي ره گورشو گم كنه ...و همه رو راحت كنه

صبا با خنده - حتما نمي تونه از تو دل بكنه... كه تا حالا نرفته ....

گوشه پرونده رو گذاشتم روي گونه ام ....و رفتم تو نخ این دكي محسني ....

كه صداي زنگ تخت 13/2 در امد ...

اينم ديگه شورشو در اورده....

صبا- بشين الان تو عصباني هستي مي ري يه چيزي بهت ميگه تو هم طاقت نمياري يه چيزي بهش مي گي ...و اونوقت كه

-نترس من ارومم ..فعلا مسئول اون اتاق منم ...

و از جام بلند شدم

***

به بهزاد با حالت پرسشي نگاه مي كردم ...

صورتش قرمز و كبود شده بود ...بهم خيره شدوقتي ديد من حرفي نمي زنم .

بهزاد- .من درد دارم ...

سرمو كه به طرف چپ خم بود.... به راست متمايل كردمو باز نگاهش كردم ..

بهزاد- .مي گم درد دارم ....مي شنوي خانوم كر ؟

پرونده اشو برداشتم و به دست خط دكتر محسني نگاه كردم ....

....

به دوتا مريض ديگه نگاه كردم هر دوتاشون خوابيده بودن ...

-همراتون كجاست اقاي ...

به بالاي تختش نگاه كردم

- اقاي افشار....

بهزاد- فرستادمش خونه ...

صندلي بغل تختو كشيدم نزديك و كنار تخت نشستم ...

-اقاي افشار .... باور كنيد اگر دست من بود.. بهتون مسكن مي زدم..

این درد طبيعيه همه كساني كه اپانديسشونو عمل مي كنن درد دارن ..

شما كه ماشالله جونيد و نبايد انقدر بي تابي كنيد ...

بهزاد- اون دكتر كه گفت و برام مسكن نوشت .

-.بله نوشتن ولي ايشون كه دكتر شما نيستن ..اگر دكترتون بيان و ببين... و شاكي بشن من بايد جوابگو باشم ...

بهزاد- پس من بايد با این درد چيكار كنم ...

-شغلتون چيه ؟

بهزاد- مثلا مي خواي با حرف زدن حواسمو پرت كني ..؟

.سرمو تيكه دادم به دستام ...كمي تمركز كردم و سرمو اوردم بالا ...

بهم خيره بود ....

- همراتون پدرتون بود ...؟

بهزاد- نخير...

-هميشه انقدر كوتاه جواب مي ديد...؟

بهزاد- جواب سوالاتون كوتاهه دست من كه نيست ....

بهزاد- دكتر من ....كي مياد..؟

-امروز چندتا عمل داره تا بياد فكر كنم بعد از ظهر بشه ...

-مي خوايد براتون چيزي بيارم ... بخونيد... كه سرگرم بشيد تا دردتونو كمي فراموش كنيد ...

به سقف اتاق خيره شد...

بهزاد- انقدر سريع اتفاق افتاد كه مجبور شدن منو بيارن اينجا ...وگرنه من عمرا بيام این بيمارستاناي دولتي ....

چون خدمات دهي و كاركنانشون... بهتر از این نميشن كه... دردمو بخوان با يه مجله از بين ببرن ...واقعا كه

يهو دوباره داغ كرد

بهزاد- اصلا این اتاق خصوصي كه من خواسته بودم چي شد ....؟

چرا انقدر لفتش مي ديد؟..پولم بدم ..نازتونم بكشم ...

با تعجب :

-اقاي افشار ... به من گفته بوديد كه براتون اتاق اماده كنم ؟

بهزاد-..چه مي دونم به يكي از شماها گفته شده ....

ولي از اونجايي كه شماها براي هيچ بني بشري تره هم خرد نمي كنيد ..حتما انداختيد پشت گوش لامصبتون

از جام با عصبانيت بلند شدم .

- .اول اون صدا ي به ظاهر خوش اهنگه بيار پايين

دوم اينكه .. ادبم خوب چيزيه.... كه تو اون مخ لامصب و اكبندت پيدا نميشه

با حالت تهديد:

-سوم... يكم صبر داشته باش جناب ..تا برم ببينم اين اتاق خصوصيتون(با غيظ گفتم) چي شده

دستمو رو هوا تكون دادم

هست يا پر زده رفته پي كارش

همونطور كه از اتاقش مي امدم بيرون :

- هر تازه به دوران رسيده اي براي من ادم شده....

اداي صداشو در اوردم

-اتاق خصوصي من چي شد....

به صبا رسيدم

-صبا ؟

صبا- جونم ....

-مريض تخت 13/2 در خواست اتاق خصوصي كرده بود ....؟

صبا- خصوصي؟

-اوهوم

صبا- نمي دونم بايد از تاجيك بپرسم ...بذار تماس بگيرم ...

.....صبا در حال پرسيدن بود..كه يهو گوشي رو از گوشش دور كرد ..

.رنگش پريد و دوباره گوشي رو گذاشت دم گوشش...

صبا- بله بله ..نه من نمي دونستم ....الان مي گم اماده اش كنن... چشم ...چشم ..

و با هول گوشي رو گذاشت ...

صبا- چرا زودتر نگفتي؟

- چي رو

صبا- بهزاد افشار رو ....

دستامو با گيجي از هم باز كردم

-من... من ..

صبا با عجله از كنارم رد شد و منو كنار زد و به طرف اتاق بهزاد رفت ...

- چي شد؟ ...این چرا ....يهو جني شد...

در اسانسور باز شد و دو خدمه به همراه يه تخت امدن بيرون ..

صداي تلفن در امد..گوشي رو برداشتم

- بله

تاجيك- صالحي... بهزاد افشار مريض تو بوده ؟

- بله

تاجيك- چرا زودتر نگفتي ..؟

- چي رو خانوم تاجيك

بعدا به این موضوع رسيدگي مي كنم ...فعلا همراه خدمه ها اقاي افشار رو تا اتاقشون همراهي كن ......

تاجيك- صبا كجاست ...؟

به در اتاق نگاه كردم..گوشي رو تو دستم جا به جا كردم...

- رفته پيش مريض..

تاجيك- باهاشون برو .... ببين كم و كسري نداشته باشن.... منم الان خودمو مي رسونم ....

تاجيك- فهميدي ؟

تا امدم بگم بله ..گوشي رو گذاشته بود ..

.به گوشي تو دستم نگاه كردم ...و اروم گذاشتم سر جاش و به طرف اتاق راه افتادم ...

دوتا خدمه اروم و با احتياط به همراه دستوراي صبا.... بهزاد و از روي تخت بر مي داشتن و روي تختي كه خدمه ها اورده بودن مي ذاشتنش ....

كه صداي داد بهزاد در امد .ولي زود صداشو خفه كرد

بعد از اينكه روشو ملافه كشيدن .... به سمت در امدن ..صبا بهم نزديك شد..

- تا جيك گفت... من تا اتاقش ببرمش ....

صبا- باشه ...كارتو كه كردي زود بيا..

صبا- بيماراي اتاق 214هم به مريضات اضافه شدن

- باشه زود ميام..

صبا ازم دو سه قدمي دور شد..

-صبا؟

برگشت طرفم

- این كيه ؟

صبا- نمي دونم فقط تا گفتم بهزاد افشار مثل برق گرفته ها يه بار اسمشو تكرار كرد ..و بعدم سرم داد زد ...

بهم چشمكي زد

صبا- نگران نباش تا بياي تهشو در ميارم..

- باشه فقط بپا ته ديگشو در نياري...

با خنده زد رو شونه ام

صبا- برو .... خودمو به تخت رسوندم ...چشماشو بسته بود و سعي مي كرد داد نزنه ...

دكمه رو فشار دادم ...و دوباره به چهره اش نگاه كردم ..

.موهاي شقيقه اش جو گندمي بود ...ابرهاي كمي كشيده و نسبتا پهن...لبهاي بر جسته و خوش فرم...با چشماي عسلي و صورتي سبزه ..

.با هم وارد شديم ...به شماره طبقه ها خيره شدم ..سرمو اوردم پايين ...

گوشيم زنگ خورد ...

درش اوردم

بازم نيما

..نگام به بهزاد افتاد كه نگام مي كرد.

بهزاد- .فكر مي كردم تو بيمارستان اجازه استفاده كردن از گوشي همراهو نداريد..

جوابي ندادم و گوشي رو خاموش كردم و انداختم تو جيبم ...

به طبقه مورد نظر رسيديم ...بعد از اينكه جابه جاش كردن ..خدمه ها بيرون رفتن ....

بايد وايميستادم تا تاجيك بياد ....

- حالتون چطوره ...؟

بهزاد- مي خواي چطور باشه؟ ..با يه سهل انگاري شما.... من چند ساعت زجر كشيدم ...اونم بي خود و بي جهت

ابروهامو انداختم بالا

-اوه.... اميدوارم با اتاق جديد ديگه زجر نكشيديد......

شونه هامو انداختم بالا و كمي از تختش فاصله گرفتم

به حق چيزاي نشنيده ..يعني اتاقم دردو كم مي كنه....استغفرالله ..امروز كه چه چيزا نمي شنوم

به طرف در رفتم تا ببينم تاجيك مياد يا نه ..خبري ازش نبود...

بهزاد - ميشه این متكاي زيرسرمو درست كني... داره اذيتم مي كنه ...

برگشتم طرفش..

- چرا كه نشه.. ميشه ..خوبشم ميشه

بهش نزديك شدم و متكارو كمي جا به جا كردم

بهزاد- اين عطره؟.. ادكلنه ؟...چيه كه به خودت زدي

در حالي كه با اين حرفش كمي ذوق كرده بودم

- خوشبوه؟

چشماشو بستو باز كرد

بهزاد- بوش داره حالمو بهم مي زنه

يه دفعه نزديك بود از دهنم بپره.

.اخه ديلاق تو چي مي فهمي كه بو چيه ..كه هي زر مي زني

كه به جاش گفتم :

- احتمالا دكتر ياحقي وقتي داشته عملتون مي كرده حواسش نبوده ....و بينيتونو عمل كرده ...كه حالا نمي تونيد بوهاي خوبو تشخيص بديد

بهزاد- اين چه طرز برخورد با يه بيماره

- تو طرز برخوردتون با يه پرستار چيز درستي نمي بينم ..كه حالا انتظار داريد من درست برخورد كنم ...اقاي افشار عزيز

بهم با كينه خيره شد

بهزاد- مي دونم باهات چيكار كنم

همونطور كه هنوز در حالا جابه جا كردن متكا بودم

-خونه اخرش شكايته ديگه... مگه نه ؟

برو شكايت كن راه باز جاده هم دراز

بهزاد- ماشالله زبون نيست كه... نيش عقربه..

- پس بپا نيشت نزنم. جناب اقاي افشار ....

-كه جاش حالا حالا ها خوب بشو نيست

دستشو اورد بالا و به حالت تهديد به طرفم گرفت ..

خواست دهن باز كنه ....كه تاجيك در ايفاگر نقش خروس بي محل وارد اتاق شد

تاجيك- سلام اقاي افشار.... بايد ما رو ببخشيد ...انقدر سرمون شلوغ بود كه ..

بهزاد- بله بله مي دونم ..دكتر من كجاست؟ ...من درد دارم خانوم ...

تايجك پرونده رو از دستم گرفت ...اين جا كه دكتر محسني ....

زودي بين حرفش پريدم

- بايد دكتر ياحقي مي نوشتن... نه دكتر محسني ...

تاجيك- صالحي اون چيزي رو كه اينجا نوشته شده رو انجام بده ....تو كه دكتر نيستي ..شايد ايشون تشخيص دادن

تاجيك- ..نبايد به خاطر ندونم كارايت يه مريض اذيت بشه ...زود باش

به بهزاد نگاه كردم....معلوم بود حسابي دلش خنك شده ....از اتاق خارج شدم ..

-اه لعنتي ....امروز تو دنده بد بياريم ....

.به بخش پرستاري رسيدم ....

- سلام سوسن جون

سوسن- سلام

- این داروهاي مريض جديده

سوسن- چرا تو؟

- تا جيك گفت ..

سوسن- بيا این كليدقفسه 1013 ...داروها رو از اونجا بردار...

اينم ديده من بدبخت بيچاره ام... هي پاسم مي ده به اين قفسه و اون قفسه ..

خدا ازت نگذر تا جيك كه ذليل ملتم كردي ..الهي جيز جيز بشي ...

به افكارم لبخندي زدمو و كليدو از سوسن گرفتم

.......تشكري كردم و به طرف قفسه داروها رفتم

كليدو انداختم تو قفل و چرخدوندمش ..قبل از باز كردن در... به شماره قفسه نگاه كردم ..1013

از صبح تا به الان.... يهو همه چي مثل فيلم جلوي چشمام شروع كردن به بالا و پايين پريدن

...طبقه 13..تخت13/2...روز سيزدهم .....قفسه 1013

چشام در حال تركيدن بودن از بس گشاد شده بودن

- واي ...اي مامان ....يعني نحسي منو گرفته ؟

سريع دستو از روي كليد برداشتم و با ترس به در شيشه اي قفسه خيره شدم

هنوز تو جام مثل برق گرفته ها وايستاده بودم كه ...سوسن صدام زد.. زودي سرمو به طرف در چرخروندم

سوسن- چيكار مي كني دختر؟ .....زود باش ديگه ...

به نفس نفس زدن افتاده بودم ..بعد از كمي خيره شدن به در

با دلهره سرمو برگردوندم به وضعيت قبلي... و به قفسه و كليد اويزون چشم دوختم ...

يه قدم به قفسه نزديك شدم و دستمو اروم به طرف در شيشه اي قفسه نزديك كردم

اب دهنمو قورت دادم ...

يه بسم الله زير لب گفتم و ....دست دراز كردم و داروهاي مورد نيازمو برداشتم

ترس بدي به جونم افتاده بود..دقيقا عين بختك ..مي فهميد عين بختك

- يعني بازم 13 مي بينم؟ .....

.اب دهنمو براي چندمين بار قورت دادم..

البته ديگه اب دهني برام نمونده بود ...

در كمدو قفل كردم و با قدمهاي شلي سعي كردم از اتاق خارج بشم ...

سوسن- منا چرا رنگت پريده ...؟

-چي ؟

سوسن- رنگت پريده... چيزي شده ؟

- ..نه نه

داروها رو گذاشتم تو سيني مخصوص و به طرف اتاق راه افتادم

...به شماره اتاق نگاه كردم

410 ...

نفسمو با خيال راحتي دادم بيرون و وارد شدم ..تا جيك سعي در اروم كردن بهزاد و داشت ....

تاجيك- چرا انقدر دير كردي ؟

كف دستمام بد يخ كرده بود

- ببخشيد...من ديگه برم.... خانوم فرحبخش پايين ...دست تنهاست ....

تاجيك سرشو تكوني داد و گفت:

تاجيك - مي توني بري ...

تاجيك- فقط يادت باشه .بعد از پايان ساعت كاريت بياي اتاق من ....

سرمو اروم حركت دادم و همراش گفتم ..

-بله چشم

انقدر اشفته بودم كه متوجه نگاههاي بهزاد به خودم نبودم

به اسانسور نزديك شدم .دكمه رو فشار دادم و يه قدم از در فاصله گرفتم ..

.در باز شد..از صبح تا به الان.... يهو همه چي مثل فيلم جلوي چشمام شروع كردن به بالا و پايين پريدن

...طبقه 13..تخت13/2...روز سيزدهم .....قفسه 1013

چشام در حال تركيدن بودن از بس گشاد شده بودن

- واي ...اي مامان ....يعني نحسي منو گرفته ؟

سريع دستو از روي كليد برداشتم و با ترس به در شيشه اي قفسه خيره شدم

هنوز تو جام مثل برق گرفته ها وايستاده بودم كه ...سوسن صدام زد.. زودي سرمو به طرف در چرخروندم

سوسن- چيكار مي كني دختر؟ .....زود باش ديگه ...

به نفس نفس زدن افتاده بودم ..بعد از كمي خيره شدن به در

با دلهره سرمو برگردوندم به وضعيت قبلي... و به قفسه و كليد اويزون چشم دوختم ...

يه قدم به قفسه نزديك شدم و دستمو اروم به طرف در شيشه اي قفسه نزديك كردم

اب دهنمو قورت دادم ...

يه بسم الله زير لب گفتم و ....دست دراز كردم و داروهاي مورد نيازمو برداشتم

ترس بدي به جونم افتاده بود..دقيقا عين بختك ..مي فهميد عين بختك

- يعني بازم 13 مي بينم؟ .....

.اب دهنمو براي چندمين بار قورت دادم..

البته ديگه اب دهني برام نمونده بود ...

در كمدو قفل كردم و با قدمهاي شلي سعي كردم از اتاق خارج بشم ...

سوسن- منا چرا رنگت پريده ...؟

-چي ؟

سوسن- رنگت پريده... چيزي شده ؟

- ..نه نه

داروها رو گذاشتم تو سيني مخصوص و به طرف اتاق راه افتادم

...به شماره اتاق نگاه كردم

410 ...

نفسمو با خيال راحتي دادم بيرون و وارد شدم ..تا جيك سعي در اروم كردن بهزاد و داشت ....

تاجيك- چرا انقدر دير كردي ؟

كف دستمام بد يخ كرده بود

- ببخشيد...من ديگه برم.... خانوم فرحبخش پايين ...دست تنهاست ....

تاجيك سرشو تكوني داد و گفت:

تاجيك - مي توني بري ...

تاجيك- فقط يادت باشه .بعد از پايان ساعت كاريت بياي اتاق من ....

سرمو اروم حركت دادم و همراش گفتم ..

-بله چشم

انقدر اشفته بودم كه متوجه نگاههاي بهزاد به خودم نبودم

به اسانسور نزديك شدم .دكمه رو فشار دادم و يه قدم از در فاصله گرفتم ..

.در باز شد..

به داخل اسانسور نگاه كردم ..با ترديد وارد شدم ...و طبقه مورد نظر رو زدم

در بسته شد ...

.عقب عقب از در فاصله گرفتم و رفتمو به ديوار اتاقك تكيه دادم و به شماره ها ي بالاي در خيره شدم ...

دو طبقه مونده به طبقه خودمون وايستاد ...در باز شد....سرم پايين بود..

سرگيجه پيدا كرده بودم ...دستم رو سرم بود ....كسي وارد شد ...

سرم هنوز پايين بود..سرمو با در موندگي اوردم بالا ...

كه با محسني رو به رو شدم ......ناخواسته دلهره گرفتم و رنگم پريد ...

دستمو گذاشتم رو گلوم و سعي كردم نفس بكشم

محسني- صالحي حالت خوبه؟

...چشمامو با استيصال اوردم بالا ...

محسني- چرا انقدر رنگت پريده .؟

.به هم نزديكتر شد ...

دستمو گذاشتم رو گونه ام.... داغ بودم ...

محسني- چت شده ؟

دستشو گذاشت رو پيشونيم ...

يه بار ديگه صدام كرد

ولي زبونم خشك شده بود و احساس تشنگي مي كردم ..

مچ دستمو گرفت و نبضمو گرفت ...

محسني- صالحي صدامو مي شنوي ...؟

كمي به طرف پايين خم شدم ..حالا حالت تهوع هم به سراغم امده بود ...

محسني شونه امو گرفت و كمي تكونم داد...

-13 ...13 نكنه امروز اخرين روز زندگي منه ...

اوه خدا حالا من با اين همه گناهي كه كردم چيكار كنم .....

واي مامان هنوز وقت نكردم توبه كنم...

به چشماي قهوه ای محسني نگاه كردم ....

نكنه عزرائيل جونم تو شكل محسني به سراغم امده ....كه قبض روحم كنه

اي خدا حداقل يه حوري نازتر مي فرستادي ..

مگه چقدر گناه كرده بودم كه اين ايكبيررو برام فرستادي

واي مرواريد كاش وقت داشتم تا بهت مي گفتم.... كه اون دوتا رژ لبتو گم نكرده بودي .....بلكه من از كيفت كش رفته بودم...

واي چه بد ختيم من.... كه به خاطر دوتا رژ دست به سرقت زدم

واي چه بلاها كه سر تاجيك نيوردم

..تا جيك.... تاجيك ...كاش همون بالا بهت مي گفتم ...اوني كه پشت روپوشتو با ميله داغ از چند تا جا مورد حمله بي رحمانه قرار داده بود ...كسي نبوده جز من مارمولك

-واي واي

لبامو گاز گرفتم ..چقدر كاراي وحشتناكي انجام داده بودم

محسني جون حالا كه تو ظاهر عزرائيل رو سرم فرود امدي

بايد بگم خودم شخصا دو بار لاستيك ماشينتو پنچر كردم ..تا تو باشي كه كمي ادم بشي ..هرچند فايده اي نكرد و هر بار هار تر شدي

محسني- صالحي؟ صالحي؟

چه فرشته مودبي ..حتي تو اين شرايط داره منو با اسم فاميل صدام مي كنه...

خدايا فرشته هاي مرد هم محرمن ....؟

واي خدا جون توبه توبه ديگه موهامو نمي ذارم بيرون ..

نمازم كه سر هر بدبختي تازه يادم مياد از اين به بعد سر موقعه مي خونم ..

نه نه دروغ چرا... قول مي دم اگه سر موقعه هم نخوندم قضاشو بخونم ...

روزه هامم كه مي گيرم ..ديگه كيا رو اذيت كرده بودم؟

ذهنمم تو اين دقايق اخر قفل كرده ...

خدايا من هنوز خيلي جونم ..هنوز شوهر نكردم..

.قربونت منم ادمم...هنوز ارزو دارم مثل همه دختراي دم بخت ..

هنوز تو فكر مرد روياهام هستم ...

.اصلا يه فرصت ديگه بهم بده .

.هر كي امد زودي بهش مي گم اره اره..

.يعني با تمام نفرتي كه از محسني دارم..حتي اين يارتان قلي هم بياد خواستگاريم با دهن كه چه عرض كنم با تمام وجودم مي گم بله.....

هرچند كه مي دونم مثل الاغ لگد مي زنم به بختم ...ولي قول مرد يكيه..مردو قولش ...

حالا از كي من مرد شدم كه خودم خبر ندارم

.واي خدا چرا دارم مي افتم ..انقدر التماست كردم يعني همش كشك..

دستمو روي نرده پشت سرم گذاشتم و سعي كردم خودمو نگه دارم..

همش فكر مي كردم سقوطم مصادف با غروب زندگي 25 سالگيمه

به دهن محسني نه ببخشيد به عزرائيلم نگاه مي كردم..

اين چرا انقدر داره عر عر مي كنه... بسه ديگه من كه صداتو نمي شنوم

واي ببخشيد جناب فرشته من بي ادب نيستم ..ولي از محسني بدم مياد ..نمي تونستي تو ظاهر يه نفر ديگه ظاهر بشي

ديدم داره مي خنده...

چشمام باز نمي شد...

واي يعني صداي درونمو هم شنيد چه فرشته زبرو زرنگي ....بي خود نيست بهت مي گن فرشته ...ايول ...خوشم امد

محسني با صدايي كه هم توش خنده بود هم دستپاچگي

محسني - صالحي

دستشو پس زدم

- نه من نمي خوام بميرم مي خواي منو كجا ببري كه

در اسانسور باز شد ...

نه همينو كم داشتم ....به عزرائيل ديگه

نيما .....

همه چي براي يه سقوط فرد اعلا محيا بود ...و من در ميان بهت و تعجب دوتاشون رفتم كه با زمين مماس بشم

داشتم به زمين مي خوردم كه محسني زير بغلمو گرفت و مانع از خورده شدنم به زمين شد .

و بعد صداي دادش كه صبا رو صدا مي كرد و اخرم چشماي ازحدقه در امده نيما كه چيزي كمتر از توپ گلف نداشت ....

با احساس سردي رو صورتم چشمامو از هم باز كردم ..

.با باز كردن چشمام دوباره به پا به اين دنياي فاني گذاشتم .......

كمي گنگ بودم ...اولين چهره اي كه جلوم مثل خرمگس ظاهر شد..

خود عزرائيلش بود

دقيقا ..خود محسني كه با يه ليوان اب تو دستش جلوم نشسته بود ..

پشت سرشم نيما با همون چشماي توپ گلفشي..صبا و دو تا پرستار ديگه هم كمي اين طرف تر ...

و خود ولوم ....كه روي يكي از راحتياي اتاق استراحت پرستارا افتاده بودم ....

چقدر مهم بودمو و خودم نمي دونستم ....

صبا با يه ليوان اب قند بهمون نزديك شد و از دكتر خواست تا بلند شه كه بتونه بهم اب قند بده...

محسني صدام كرد..

محسني - صالحي ...؟

خوبي ؟..صدامو مي شنوي ...؟

صبا با قاشق... كمي اب قند به خوردم داد...

صبا- بهتره امروزو... مرخصي بگيري ..فكر كنم زياد حالت خوب نباشه ...

به مرواريد زنگ مي زنم ..بياد دنبالت ...

سرمو تكون دادم...و با صداي ارومي

- نه من حالم خوبه ....الان بهترم ميشم .

همه بهم نگاه مي كردن ....ولي من فقط چشمم به ليوان تو دست صبا بود كه هي با قاشق توشو هم مي زد ....چقدر تشنم بود ...

.بدون حرفي دست دراز كردم و ليوان اب قندو از دست صبا گرفتم و يه سره بدون مكث سر كشيدم ....

.از بالاي ليوان محسني رو ديدم كه از خوردنم به خنده افتاده

واقعا به این اب قند احتياج داشتم ..جوني دوباره بهم داد .....بذار اينم بخنده ...الكي خوشه ديگه .....

با پشت دست ..اب دهن دور دهنمو پاك كردم ..مقنمه امو كمي كشيدم جلو...

محسني- قبلا اينطوري مي شدي؟

سرمو تكون دادم

- نه

محسني -.بهتره يه معاينه بشي ...اينطوري خيال خودتم راحت مي شه

- نه چيزي نيست دكتر ...

صبا- چرا لج مي كني دختر.... شايد مريضيو... خودت نمي دوني

- اي بابا من هي مي گم چيزيم نيست... تو هم هي سعي كن يه عيب رو دختر مردم بذاري

صبا كه از حرفم خنده اش گرفته بود

از بقيه خواست كه اتاقو ترك كنن و برن به كارشون برسن ...

.تلفن نيما صداش در امد...

بهش نگاه كردم

نيما- بله مامان ...

نمي تونستم تحملش كنم...براي همين با حالت انزجار به بيرون رفتنش نگاه كردم

از اتاق خارج شد...

چشمم دوباره افتاد به محسني ...

محسني - خانوم فرحبخش اون دستگاه فشار بديد ...

صبا- بفرمايد..

همزمان صداي تلفن بخش در امد ..

صبا- ...الان ميام ../

صبا هم از اتاق خارج شد ...

استينتو بزن بالا..

- بله؟

محسني - تا حالا فشار نگرفتي ؟

- ...من كه چيزيم نيست

محسني - بزن بالا ...

استينو دادم بالا ......بهش نگاه نمي كردم ....

محسني - چرا انقدر فشارت پايينه ...

اروم با خودم ..عشقش كشيده عزرائيل جون

محسني –چيزي گفتي؟

سريع سرمو تكون دادم

- نه نه

چشماش كه رنگ شيطنت گرفته بود

محسني - چيزي خوردي ...؟

سرمو دوباره مثل بوقلمون تكون دادم

محسني - اصلا چيزي خوردي ...؟

كمي با خودم فكر كردم ...

.اصلا به اين چه كه هي داره سوال مي كنه ..

نكنه سوالاي شب اول قبر لو رفته كه اينا سوالاشونو عوض كردن ...

چه سوالاي اسوني ...

اي درد..دوباره يه اس ام اس خوندي ..همه چي رو بهم ربط دادي..شوخي شوخي با اين چيزا هم شوخي

ولي من كه هنوز زنده ام ..پس حرف حساب اين عزرائيل ننه مرده چيه ؟

محسني خنده اشو قورت داد:

داري فكر مي كني كه چي خوردي ؟

نه دارم فكر مي كنم كه ..عزرائيلم انقدر پرو ....

-نه دكتر ..من خوبم

سرشو با لبخندي كه معنيشو نمي فهميدم تكون داد

بهم نگاه كرد..استانيمو دادم پايين ...از جام بلند شدم و مقنعه امو رو سرم مرتب كردم

محسني به پشتي مبل تكيه داد و ارنجشو گذاشت روي دسته مبل و با پشت دست زير چونه اشو لمس كرد

محسني - تو كه از پس چندتا بيمار بر نمياي... چطور مي خواي .....

- من ...من

صبا- منا این اقا باهات كارت داره ....

به محسني كه در حال كنگاش افكارم بود نگاه كردم

دلمم نمياد ازش تشكر كنم ...

اما مجبوري

- خيلي ممنون دكتر

و زود سرمو مثل نمي دونم چي ...احتمالا خودتون بهتر مي دونيد مثل چي ....انداختم پايين و از اتاق زدم بيرون

چشم خورد.به نيما كه منتظرم وايستاده بود ....دستامو كردم تو جيب روپوشم و به سرعت خودمو به انتهاي سالن رسوندم ...

نيما- منا ..منا

از پله ها سرازير شدم به سمت پايين... كه بين راه بازومو از پشت گرفت

نيما- چرا اينكارارو مي كني ؟ ..چرا مدام از دستم فرار مي كني ؟

حوصله اشو نداشتم

-ولم كن ....

نيما- تا جوابمو ندي ولت نمي كنم

- ولم كن... الان همكارا مي بينن... خوب نيست

به چشمام خيره شد...

.....

هنوز نفسم سرجاش نيومده كه با صداي فرياد همراه بيمار..

دوباره نفسم ته افتاد

همراه بيمار- اين چه بيمارستاني ...يه نفرم نيست كه به دادمون برسه

تاجيك با اين حرف همراه مريض كلي بهم ريخت ...و در حالي كه معلوم بود كلي بهش بر خورده ... سعي كرد جلوي بيمار و ما اقتدارشو حفظ كنه

تاجيك- اقا اينجا بيمارستانه .....صداتونو بياريد پايين ...

سريع با اين حرف تاجيك ..با خودم فكر كردم كه

:".نمي گفتيم بيمارستان..هر عقب افتاده ذهني با ديدن سر وضعمون مي فهميد كه بيمارستانه..اخه .چه لزومي به گفتن بود ."

و پوزخندي رو لبام نشست ..كه دور از چشم محسني نموند .....زودي لب پاينمو گاز گرفتم... كه ديگه سانس دوم پوزخندمو نبينه ...

همراه مريض كه نمي دونست چطور به اين تاجيك زبون نفهم حالي كنه...كه اي بابا ...مريضم دار جون مي ده ....

انقدر برا من كلاس نذار ... روشو بر گردوند... سمت محسني و استينشو كشيد

همراه مريض- برادرم..برادرم..

.از سرشب كه از اتاق عمل اوردنش ..مدام درد داشت ... هي به خودش مي پيچيد ....يكي از اين پرستارا هم محض رضاي خدا بهش سر نزده ....

الان امدم كمي جابه جاش كنم ..كه ديدم از جاي بخيه اش داره خون مي ره

محسني به محض شنيدن اخرين حرف ...همراه مرد به طرف اتاق مريض دويد ....

من هنوز سرجام وايستاده بودم ...صبا و فائزه سريع از كنارم رد شدن و رفتن دنبال محسني

تاجيك- صالحي ...امروز بهت گفتم بيايي پيشم كه نيومدي ..

اينم از كار الانت ...وقتي يه توبيخ بگيري و اسمتو بزنم رو برد مي فهمي كه از اين به بعد ...چطور رفتار كني

و بعد با عصبانيت:

تاجيك- مگه تو مسئول مريضاي اون اتاق تو نيستي ...؟

دهنم خشك شده بود ...فقط تونستم سرمو تكون بدم

تاجيك- مسئولش تويي.... اونوقت بايد بچه ها به جاي تو برن...

از دست خودم خيلي عصباني شدم....

.سرشو تكون داد..و دستشو به طرف در گرفت

تاجيك - زود باش ..عجله كن

.كمي هول كرده بودم ...انگار اولين بارم بود ..حتي نمي دونستم بايد كدام اتاق برم ....

فقط مي خواستم از زير نگاههاي اعصاب خرد كنه تاجيك در برم ...

بي هدف از اتاق خارج شدم و... به يه طرفي حركت كردم ..مثل گيجا رفتار مي كردم ....با در امدن فائزه به همراه برادر مريض از در اتاق.... فهميدم كه بايد كجا برم ....

سرعت قدمها بيشتر كردم ...و خودمو به اتاق رسوندم ...صبا و محسني بالا سرش بودن...

محسني- اين چرا بخيه هاش باز شده ....

صبا كه كمي هول كرده بود...

صبا- اصلا خونريزيش بند نمياد ...

محسني - تا اتاق عملم....... نميشه تكونش داد...

محسني- بايد موقتا خون ريزيشو بند بياريم ...تا برسونيمش به اتاق عمل ....

صبا سرشو اورد بالا ...تا منو ديد

صبا- چرا اونجا ايستادي ...؟

به دستاش اشاره كرد ..

صبا- بيا اينجارو بگير.... تا من برم بگم اتاق عملو اماده كنن...

وقتي ديد حرفي نمي زنم و... ايستادم .....صداشو بلند تر كرد

صبا- حركت كن ديگه ..

.با دادش تلنگري خوردم و زودي رفتم پيشش .... دستمو گذاشتم جاي دستش....

تا محسني بتونه زخمو ببنده و مانع از خونريزي بيشترش بشه ...

بيمار از حال رفته بود ..و رنگ صورتش درست شده بود مثل زرد چوبه ..

به لباش نگاه كردم ..خشك خشك بودن

هنوز به لباش خيره بود كه با داد محسني سرمو چرخوندم طرفش

محسني- حواست كجاست؟ ..درست نگهش دار...

حسابي ترسيده بودم ...و تو اين گيرو واگير هم... مدام يكي سرم داد مي زد...

تو اون لحظه ها همش به اين فكر مي كردم ...چرا دارم انقدر خنگ بازي در ميارم ....و دست و پا چلفتي هستم

كه يه دفعه صداي دستگاه در امد ...

دستام شروع كرد به لرزيدن......چشمام به خط صاف و گوشام به بوق ممتد.صداي دستگاه ...تحريك شدن ...و انگار از كار افتادن

رنگم پريد ..

محسني- .زود باش... دستگاه شوك بيار ..دچار ايست قلبي شده ...

تمام دستام خوني شده بود ......نمي تونستم از جام تكون بخورم

محسني- مگه كري؟

اشك تو چشمام جمع شد... چونم لرزيد و دقيقتر به دستگاه خيره شدم

محسني با داد-صالحي؟

با صداش از جام پريدم و به چشاش خيره شدم ...

محسني- شوك بيار الان از دست مي ره

خداي من شوك..شوكو الان بايد از كجا بيارم ؟

لبام مي خواست از هم باز بشه و بپرسه چي هست اين شوك لعنتي ...مغزم بدجور هنگ كرده بود....

به مريض نگاه كردم و نا خواسته از دهنم پريد

- اون مرده

محسني كه از كارام و حرف ..حسابي عصباني شده بود...

تختو دور زد و امد طرفم....هنوز دستام رو زخم بود ...

همش ذهنم داشت ازم سوالاي مسخره مي پرسيد

" چرا اين امد اينور"

با فرياد:

محسني- برو اونور

ولي از جام تكون نخوردم ...

همش از خودم مي پرسيدم... اخه اگه برم اونور.. پس زخمش چي ميشه ...

محسني رفت پشتم ...سرمو چرخوندم ...

"اه دستگاه شوك... فهميدم اينه ...اين كه اينجاست..اينجاست "

محسني- گفتم برو اونور

خواستم كمي جا به جا بشم كه چنان هلم دادكه دستام از زخم جدا شد و افتادم رو زمين...

با دو دست يقه پيرهنشو كشيد ..چنان كشيد كه چندتا دكمه پيرهنش كنده شد...

صبا وارد اتاق شد ...زودي نگاش بهم افتاد...كه با صداي محسني سرشو چرخوند طرفش

نمي دونست بياد طرف من يا بره طرف بيمار

محسني- كجايي ؟...بدو بيا كمكم ....

و صبا بدون معطلي ... رفت به طرف تخت

هنوز صداي دستگاه تو گوشم بود ....

صبا دستگاه اكسيژنو قطع كرد و زودي تمام سيم و دستگاههايي كه به بيمار وصل بود ازش جدا كرد ..

پيرهنشو بيشتر باز كرد و زودي پدالهاي دستگاهاي به الكترو ژل اغشته كرد و داد دست محسني ...

با اولين شوك بيمار از جاش تكون خورد ...ولي هنوز دستگاه صداش قطع نشده بود ...يه بار ديگه بهش شوك دادن

شايد تمام اين اتفاقات به يه دقيقه هم نكشيد ...ولي براي من قرني بود ...

كه با سومين شوكي كه محسني وارد كرد ..صداي دستگاه برگشت به حالت اوليه ...

برگشتن صدا دستگاه به حالت قبليش ...نفس حبس شده امو داد بيرون و بهم جون داد

محسني- اتاق عمل اماده است؟

صبا- بله

محسني- الان مي تونيم ببريمش ...فقط زود باش ...

دوتا خدمه همراه تاجيك وارد اتاق شدن ...

تاجيك- دكتر هماهنگيا لازم انجام شده مي تونيم حركتش بديم ..

محسني به همراه صبا و دو خدمه مريضو با همون تختش از اتاق خارج كردن تا زودتر به اتاق عمل برسوننش...

اشكام در امد..دستامو اروم اوردم بالا..و به خونايي كه بين انگشتا و ناخونام رفته بود خيره شدم ...

ديگه كسي تو اتاق نبود ...

"بي عرضه ..حتي نمي توني جون يه نفرو نجات بدي ......"

به هق هق افتادم ...با ياد اوردي تنه اي كه محسني بهم زده بود ...و با اين كارش بهم حالي كرد ه بود كه ...چقدر بي عرضه ام ...

اشكم بيشتر شد و دستام گذاشتم رو صورتم ...

فائزه كه داشت از كنار در رد مي شد... با ديدن من پريد تو اتاق

فائزه- چي شده چرا گريه مي كني ؟

فائزه- عزيزم چيزي نيست.. حالش خوب ميشه...

زير بازومو گرفت تا بلندم كنه

فائزه-....ديدي كه محسني بالا سرش بود ..همه چيز مرتبه ...

نمي دونم چرا گريه ام بند نمي امد ...شايد به خاطر داد و فرياداي محسني بود ..شايدم دست و پا چلفتي بودن خودم

تا بلندم كرد بهش تنه زدم و به سرعت از اتاق خارج شدم ...

تا حالا چنين گندي بالا نيورده بودم......

دلم مي خواست زودي مي رفتم خونه ....بايدم مي رفتم .خيلي بهم ريخته بودم ....

خداروشكر تاجيك اون دور و اطراف نبود ..به اتاق استراحت برگشتمو رو پوشمو در كوتاهترين زمان در اوردم و زودي پالتومو پوشيدم ....

بدون توجه به سر و صورتم از بيمارستان خارج شدم ...صداي هق هقم بند نمي امد

...هوا خيلي سرد بود ...اما اشكايي كه رو صورتم جاري مي شد ..صورتمو براي مدت كوتاهي گرم مي كرد ....

از مقابل نگهباني رد شدم..

دست كردم تو كيفم تا سوئيچو در بيارم تازه يادم افتاد...

اي دل غافل ...ماشيني كه در كار نيست

شدت گريه ام بيشتر شد ....

سرمو چرخوندم تا بتونم يه اژانس تو اون موقع شب پيدا كنم ...اما چيزي پيدا نمي كردم ...

بد بختي ...با گريه هام و سرماي هوا اب بينيمم راه افتاده بود .....

دستمو اوردم بالا و با پشت دست زير بينيمو كشيدم كه باز چشمم خورد به نوك انگشتاي خونيم ...

- لعنتي لعنتي ..

.دستمال كاغذيي.... از كيفم در اوردم و در حال راه رفتن افتادم به جون دستام

..

- چرا پاك نميشن ...

از جلوي در سفيدي كه شيشه هاش اينه اي بود رد شدم...مكثي كردمو برگشتم به عقب ... و به صورتم خيره شدم

رو پيشونيم و گونه هام اثر خون بود ...

داشتم بالا مي اوردم ...با دستمال كاغذي محكم شروع كردم به پاك كردن خوناي روي صورتم ...

انقدر حالم بد شده بود كه همش احساس تهوع داشتم و سعي مي كردم با سرفه بالا بيارم ...

ولي فايده اي نداشت ...

دست راستمو به ديوار تكيه دادم و دست چپمو گذاشتم رو شكمم و خم شدم ...چندتا نفس عميق كشيدم ..

گوشيم زنگ خورد ...

به زور و به سختي گوشي رو از توي كيفم در اوردم

صبا بود ..

.چشمامو بستم و باز كردم و رد تماس زدم

و دوباره گوشي رو انداختم توي كيفم ...

اروم رومو برگردوندم طرف در تا ببينم اثري از خون رو صورتم مونده يا نه ...

با نا اميدي دستمو بردم بالا و رو پيشونيم كشيدم ..

تمام صورتم قرمز شده بود ...مدام صحنه هاي چند دقيقه قبل جلوي چشمم مي امد...

همونطور كه خم شده بودم به راه افتادم ...

هواي ازاد و سرد بيرونم نمي خواست كمكي به حال داغونم كنه

"اخه چطور تونسته بودم انقدر گيج بازي در بيارم .... "

از جلوي در هر مغازه يا خونه اي كه رد مي شدم تصويرمو مي ديدم ..

.هنوز تو خيابون اصلي بودم و از بيمارستان زياد دور نشده بودم ....

گوشيم زنگ خورد ..اهميتي ندادم ...

دلم مي خواست زودتر به خونه برسم و يه دوش اب گرم بگيرم و سبك بشم ...

چند قدم راه نرفته بودم كه هجوم چيزي رو به گلوم احساس كردم و سريع دويدم طرف جوي اب ....

در حالت نشسته... دستمو تكيه دادم به درخت كنار جوي ....و هر چي تو معده ام بود وبالا اوردم ....

وقتي مطمئن شدم كه روده موده اي براي خودم نذاشتم..

. با پشت دست دهنمو پاك كردم و همونجا به درخت تكيه دادم و روي زمين نشستم

كه كمي حالم جا بياد ...

چشمامو بستم ...

و سعي كردم فكر كنم كه :

چرا يكم تو كنكور جون نكندم كه حداقل پزشكي يه چلغوز ابادي قبول بشم ....

سرمو كج كردم به طرف راست.. هنوز چشمام بسته بود...

-چرا براي فرار از حرف فاميل و خانواده اين رشته رو انتخاب كردم ...

كاش يه سال ديگه مي نشستمو و عين بچه ادم درس مي خوندم ...

به جهنم كه مي شد سه سال

من به درد اين كار نمي خورم ....

به ياد دختر خاله ام افتادم كه مهندسي عمران قبول شده بود ..يه سال از من كوچيكتر بود ...

و همون سال اولي كه شر كت كرد.... قبول شد ..ولي من سال دوم قبول شدم ....

با اينكه پدر و مادرم مستقيم چيزي بهم نمي گفتن

ولي با اون نگاهها و طرز حرف زدناشون مي فهميدم كه چقدر دلشون مي خواد دخترشون يه رشته تو دهن پر كن قبول بشه ...

دختر برزگه جناب صالحي چرا بايد پرستار مي شد .؟...كه نتونه با افتخار جلوي دوست و اشنا بگه دختر منم دانشگاه مي ره ....و قراره پرستار بشه

يادمه وقتي با خوشحالي دنبال كد قبوليم گشتم ..پدرم حتي يه تبريك خشك و خالي هم بهم نگفت ....

ياد مهدي ..برادرم افتادم كه قبل از قبول شدنم ...شده بود خوره جونمو هي مي گفت دانشگاه دانشگاه ....(خدا از اين برادرا نازل نكنه )

بعد از قبوليم ...كه .همش بهم مي گفت ..

- اوه خدا جون...حتي نمي خوام يادم بياد كه چي بهم مي گفت ....

اشكم در امد ....

سريع دستمو گذاشتم رو دهنمواي نره به تاجيك بگه...واي مامان من امروز چيكار كردم ....محسني محسني ...با استرس از جام بلند شدمخاك تو گورم ...با سرعت از پله ها بالا رفتم ....بايد به مرواريد بگم ...يعني به تاجيك ميگه ...دستام سر شده بود و پاهام هم بي حس... بلاخره رسيدم ...خدايا ..اگه وقت كردي يه عقل درست و حسابي به جاي اين مخ اكبندم بهم بده ..كليد درو اوردم تا درو باز كنم ..اما دستام بي حس بود و كليد از دستم افتاد ....خم شدمو و برداشتمش ...دوباره افتاد ...پيشونيمو تكيه دادم به در ...اشكم داشت در مي امد ...به كليد روي زمين خيره شدم ...با ارامش رو زمين نشستم ..... كليدو برداشتم و سعي كردم محكم تو دستم بگيرمش ...و كليد گذاشتم رو قفل ولي در باز نمي شد ...-باز شو ديگه ....خدا كنه مراوريد خواب نباشه...مي دونستم عادت داره تا خوابش ببره هندزفريشو بذار ه تو گوشش و همراه با اهنگ كپه اشو بذاره رو بالش...دستمو گذاشتم رو زنگ دوبار... فشار دادم..- واي نمي شنوه ...با شدت كليدو بردم تو ..و با عصبانيت با هاش ور رفتم ....دستگيره درو گرفته بودم و به در بدو بير اه مي گفتم- تو هم مي خواي حالمو بگيري ..توي زبون نفهمم مي خواي بگي بي عرضه ام ..د باز شو ديگه...اعصابم خورد شد و با نوك كفشم محكم كوبيدم به در كه چشام سياهي رفت...از درد پامو اوردم بالا و شروع كردم به بالا و پايين پريدن...مي خواستم صدامم در نياد ...ودردمو با گاز گرفتم لب پايينم خالي كنم ...اروم پامو گذاشتم رو زمين ...-لعنتي ...به سمت كليد رفتم و سعي كردم با ارامش يه بار ديگه امتحان كنم ..اما بازم .....مشت محكمي كوبيدم به در ...........كه همزمان در رو به رويي باز شد ...چرخيدم محمد- شماييد؟شونه هامو انداختم پايين......بهش خيره شدم ..فكر كنم با سر و صداي من از خواب پريده بود -باز نمي شهمحمد- مگه دوستون خونه نيست؟- نمي شنوه ..زنگ زدم ولي انگار نمي شنوه ...از در خارج شد و به طرفم امد ...وقتي بهم نزديك شد ...يه جوري بهم خيره شد كه احساس كردم داره فكراي بدي مي كنه-شيفت شب داشتم ....حالم خوب نبود ...ديگه واينستاد م .... امدم خونه محمد- من-لطفا اگه مي تونيد درو باز كنيد ...من اصلا حالم خوب نيست...معلوم بود جوابشو گرفته كه ديگه چيزي نگفت ....مثل صبح به در زور اورد..... بلاخره درو باز كرد ...كليد و در اورد و به طرفم گرفت ..از دستش عصباني بودم بهش نگاه نكردم و كليدو از دستش گرفتم و خواستم بذارم تو كيفم كه همزمان كارت دايي بهزاد افتاد بيرون....خم شد و كارتو از روي زمين برداشت و بهش نگاهي انداخت ....و بعد م به منبا نگاه مشكوكي كارتو به طرفم گرفت ...اين طرز نگاهش ....خيلي عصبانيم كرد ...با حالت طلبكارانه اي بهش خيره شدم و جلوي چشماش با عصبانيت كارتو ريز ريز كردم ..و پرت كردم رو هوا ...هنوز چشم تو چشم بوديم ....محمد- ببخشيد من..-بله قصد بدي نداشتيد ..جز اينكه به خودتون اجازه داديد و هر فكري كه مي خواستيد درباره ام كرديد به طرف در رفتممحمد- خانوم صالحيبرگشتم طرفشمحمد- شما اشتباه مي كنيد -اگه اشتباه مي كنم... اون نگاه كردناتون چه معني مي ده ...؟محمد- من..من متاسفم.. ببخشيد وديگه حرفي نزد و به طرف خونه خودشون رفت ...به حركاتش نگاه مي كردم ..جلوي درشون چرخيد به طرفم... كه من محكم درو بستم و رفتم تو ...كفشامو با پام داشتم در مي اوردم - احمق بي شعور.... فكر كرده كيه ..انگار همكاره ساختمونه ..پسره عزب ديلاقشال ابي مرواريد كه خيلي مورد علاقه اش بود از سرم كشيدم و پرتش كردم يه طرف.... پالتومو هم كندم انداختم رو مبل ....و پريدم تو حموم ...شير ابو باز كردم ...تا قبل از رفتن زير دوش... اب گرم بشه هر چي شامپو مو وبدن بود و رو خودم خالي كردم ....فكر كنم يه نيم ساعتي تو حموم بودم ... ***از در حموم امدم بيرون به ساعت نگاهي انداختم ....كمربند روبدوشامبرمو محكم گره زدم و به طرف يخچال رفتم...بسته شير در اوردم و كمي ريختم تو ليوانو. و گذاشتمش تو مايكروفر ...تا گرم بشه ...به طرف پنجره رفتم و با حوله شروع كردم به خشك كردن موهام - فردا نمي رم ...اين يارو رو هم ادب مي كنم ....اوه خدا چقدر بايد من بي عرضه. ادم... ادب كنم ..محسني و محمد...بهزادم كه ادم كردم ...با پوزخند:- چقدرم موفق بودم ..بايد يه فكر درستو و حسابي بكنم ...مثل همه فكراي گند قبليت ...صداي مايكروفر در امد ... ليوانو برداشتم و پشت ميز اشپرخونه نشستم ..دستامو دور ليوان گرفتم ..وقتي داغيش نوك انگشتامو سوزوند ليوانو بلند كردم و به لبام نزديك كردم ..كه يه دفعه اشكم در امد و محكم با دست كوبيدم روي ميز ..- اخه نفهم .. اين همه درس خوندي كه راحت جون يه ادمو بگيري.-.تو با چه اعتماد به نفسي به هر كي كه مي رسي مي گي پرستارم...- محسني حالمو بهم مي زني ...مي خوام بكشمت ...و يه دفعه بلند داد زدم.... اه...كه همزمان صداي گوشيم در امد ...بلند شدم و از كيفم درش اوردم ..صبا بود...پرتش كردم رو ميز اشپزخونه و سرمو گذاشتم رو ميز و هاي هاي ..د برو كه رفتيم گريه دو بار ديگه زنگ خورد نگاش نكردم ...كمي كه گذشت و اشكم داشت بند مي امد گوشيم دوباره زنگ خورد ...سرمو بلند كردم به گمون اينكه صباست ..ديگه به شماره نگاهي نكردمو دكمه سبز رو فشار دادم - چيه عين بختك افتادي به جون اين شماره...- ادم مزاحم ... وقتي جواب نمي دم... يعني حوصله اتو ندارم ..نه حوصله تو رو ..نه اون دكتر درپيتتو ..فهميدي ؟يه لحظه سكوت ايجاد شد و بعدم صداي نفسي كه با حرص خالي شد محسنيي –كجايي؟نفسم بند امد...يعني درست شنيده بودم صدام كردمحسني – صالحي ؟بينيمو كشيدم بالاو با ترديد- بلهمحسني – تو محض رضاي خدا... يه خرده عقلم تو اون كله كوچيكت داري ؟ محسني – من كه شك دارم داشته باشي محسني – چرا هر چي زنگ مي زنن.. جواب نمي دي ؟تمام تعجبم از اين بود كه ...چرا محسني.؟....چرا اون بهم زنگ زده بود؟..اين همه ادم...بايد اون زنگ مي زد؟اشكام با شنيدن صداي عزرائيلم يهو قطع شده بودنمحسني – مي شنوي يا هنوز تو بهتي ؟محسني – الان كجايي؟سريع تو جام سيخ نشستم ......- فكر نمي كنم به شما ربطي داشته باشهمحسني با اين حرفم ... يكم از كوره در رفت و با صداي نسبتا بلندي :محسني – الان حوصله بحث با تو رو ندارم.... مي گم كجايي؟چرا كسي جواب تلفن خونه رو نمي ده...عصباني شدم - جواب نمي ديم كه نمي ديم....زنگ زدي كه اينجا هم سرم داد بزني ...و دكتر بودنتو به رخم بكشي جمله اخر بي اراده.. از دهنم جيم زده بود ساكت شد...منتظر شدم كه اون حرف بزنه با صداي اروم و كمي عصبي :محسني – نخير خانوم.... شماره خانوم فرحبخشو جواب ندادي ...اين بود كه از من خواهش كردن و گفتن من باهاتون تماس بگيرم... بلكه خانوم جواب بدن.......گريه ام گرفت ولي خودمو نگه داشتم اين صبا هم ادم نميشه... اين همه ادم بايد از شماره اين عزرائيل ..با من تماس بگيره ...محسني – كجايي؟ ..خونه اي ؟ اگه خونه اي چرا كسي جواب تلفنو نمي ه... اب دهنمو قورت داد و با صداي گريه الودي ..- خونه هستممحسني - مي ميري زودتر بگي كجايي ...با داد- اصلا به شما چه كه ..من كجام....و گوشي رو قطع كردم

مراوريد از اتاق پريد بيرونمرواريد- ديوانه چه مرگته..سر شب... نصف شب... حاليت نميشه؟در حالي كه گريه مي كردم ....و بينيمو مي كشيدم بالا -تو يكي ديگه برو گمشو.... چرا انقدر زنگ درو زدم ...درو برام باز نكردي؟مرواريد- هندزفري تو گوشم بود..نشنيدم ..تو كي امدي ؟گريه ام شدت گرفت-از تو ام بدم مياد مراوريد كه خنده اش گرفته بود..:مرواريد- دوباره كي بهت گفته بالا چشمت ابرو-نگفته مرواريد- پس چي ؟اشكم شدت گرفت- كاش مي گفت..محكم زده رو ابروممراوريد به قهقه افتادمرواريد- خدا نكشتت...براي خودت چرا جمله درست مي كني ...-برو بمير.....با خنده در حالي كه دستش رو دهنش بود...مرواريد- بذار حدس بزنم..محسنيدر حين فين فين كردم ..سرمو تكون دادمبا دست كوبيد وسط سرممرواريد- بس كه خري- خر اونه... نه منبه طرفم خم شد و دستاشو رو ميز تو هم قلاب كردمرواريد- تعريف كن-صبا همه چيزو بهت گفت؟سرشو تكون دادبهش خيره شدم و چونه ام دوباره شروع كرد به لرزيدن-ابروم رفت مگه نه؟سرشو با خنده تكون دادديگه طاقت نيوردم و سرمو گذاشتم رو دستام كه رو ميز بود -حالا من با اين ابرو ريزي چيكار كنم؟مرواريد كه از كارام خنده اش گرفته بود..حرفي نزد و بهم خيره شد يهو ياد تاجيك افتادم و زودي سرمو اوردم بالا....-تا جيكسرشو تكون دادمرواريد - تاجيك چي؟-اون فهميد؟سرشو با ناراحتي تكون داد...-نه.... ديگه اينجا.... جاي من نيست.... من فردا با اولين بليط بر مي گردم شيراز -برم خوبه نه؟سرشو با لبخند به نشونه اره تكون داد- توي عوضي هم دوست داري من برم... جات باز بشه..اره؟سرشو تكون داددوباره سرمو گذاشتم رو دستام -چرا هيچ كس منو دوست نداره...مرواريد- منا تورخدا اين اراجيفتو تموم كنبينيمو محكم كشيدم بالا-حالا چيكار كنم مراوريد؟مرواريد- خودت گفتي بر مي گردي شيراز -حالا من يه زري زدم... تو هم بايد تصديقش كني ؟مرواريد- نه نگران نباش دختر ..محسني نذاشته بفهمه كه چه اتفاقي افتاده ..فقط وقتي تاجيك ديده رو زمين داري براي خودت خاله بازي مي كني ... بهش گفتن فشارت افتاده پايين و نتونستي سرپا وايستي و افتادي -جديمرواريد- اره-يعني باور كنممرواريد- اوهوم-يعني تاجيك و بقيه از اين قضيه خبر ندارن؟مرواريد- نه-يعني فقط منو تو محسني و صبا مي دونيم؟سرشو تكون داد صداي گريه ام بيشتر شد :- واي نه ...اون يه نامرده مي خواد منو نمك گيرش كنه..اي بي همه چيز و دوباره زدم زير گريهمرواريد كه ديگه نمي تونست خنده اشو نگه داره ..بلند زد زير خنده مرواريد- پاشو پاشو خوتو جمع و جور كن..كار از كار گذشته ....بد بخت نمك گيرش شدي رفت ..وگرنه يه توبيخ حسابي شده بودي با دست بينيمو كشيدم-حالا چرا تو انقدر خوشحالي ؟مرواريد- من..نه اصلا-چرا يه مرگ شده ..وگرنه بي خودي انقدر ور نمي زدي..-سابقه نداشته كسي تو رو بي خواب كنه و تو جدا و ابادشو جلو چشماش نياري ..با خوشحالي ابروهاشو انداخت بالا مرواريد- فردا يه جا دعوتيم-كجا؟منم دعوتم؟سرشو با ذوق تكون داد- تو چرا امشب اداي اين لالا رو در مياري... هر چيم كه مي گم مثل گاور سرتو تكون مي ديمرواريد- گاو خودتي و هيكلت خندم گرفت ..تنها چيزي كه بهم نمي خوره كه مثل گاو باشم... هيكلم بودمرواريد- خانوم سهند فردا شب من و تو رو دعوت كرده-سهند؟مرواريد- اوهوم-كجا هست اين كوه مهربونمرواريد- مودب باش..و با شستش به طرف در اشاره كرد - سهند دره؟مرواريد با چشم غره - خانوم سهند ..همسايه رو به رويييعني باشنيدن اسم همسايه رو به رويي .... اوار رو سرم خراب شد -انوقت براي چي ؟مرواريد- من باب اشنايي -مگه تا حالا اشنا نشده بوديم؟مرواريد- خوب رسمي ترهچشام گشاد شد -رسمي تره؟سرشو تكون داد- ميشه بگي داري چه غلطي مي كني ...؟مرواريد- درست حرف بزن..يه دعوت دوستانه است-چرا اين همه مدت دعوت نكرده بود؟مرواريد رنگش پريدمرواريد- چه مي دونم دعوت كرد ...منم ديدم دور از ادبه به دعوتش جواب رد بدم ....ابن بود كه از طرف تو هم قبول كردمبهش خيره شدم-خودت برو من نمياميه دفعه از جاش پريدمرواريد- منا-منا و زهرمارمرواريد- ولي من قول دادم...تو مياي مگه نه ؟بهش نگاهي كردم - خيلي تو گلوت گير كرده ؟مرواريد- چي ؟- حناق مرواريد- مناااااااااااا- ببين خر خودتي ..من كه مي دونممرواريد- نمي خواي بيايي ..نيا... ولي حق نداري ...- باشه باشه پيغمر زاده ....بذار تا فردا بهت مي گم ميام يا نهبا لبخند دستامو تو دستش گرفت و چشمكي بهم زد مرواريد- بيا ديگه ...- باشه فقط بايد بهم بگي ...چي شده كه تو از اين دعوت ذوق كردي ...مرواريد- منا-بگو تا بيام ساكت شد-ازش خوشت مياد ؟قرمز شد...سرمو با ترديد تكون دادم - نگو تو عاشق اين بي ريخت شدي مرواريد- اين بيچاره كجاش بي ريخته - واي خداي من ..باورم نميشه ... يعني تا اين حد پيش رفتيد مرارويد با ترس:تا كجا؟با خنده :-تا مرز خريت مرواريد - منا خجالت بكش... مرز خريت يعني چي ؟-يعني اينكه تو از اون در اوج زشتي خوشت بياد و ايراداشو نبيني.... هر چقدرم زشت و بي ريخت باشه مرواريد خواست بزنه و سط سرم ..كه نذاشتم مرواريد- بيا ديگه و دوباره چشمكي بهم زد سرمو با تاسف براش تكوني دادم ...-باشه فقط ..... يه نصيحت.... - جلوي اين ياروخوشگله از اين چشمكا نزنيا.. كه از ترس در مي ره و پشت سرشو هم نگاه نمي ندازه مرواريد- مناخنديدم - باشه ميام ..الان خيلي خسته ام ..مي خوام برم بخوام ..صبح بيدار شدي منم بيدار كنراستي بچه ها نگفتن تاجيك درباره نبودن چيزي پرسيده يا نهمرواريد- گفتن بهش گفتن كه حالت خوب نبوده امدي خونه- خوبه دستشون درد نكنه ..وظيفه اشونو درست انجام دادنمراوريد- خاك تو گورت انگار نه انگار ...برگشتم طرفشمرواريد – باشه بابا ..

.برو بخواب ..هرچي كمتر ببينمت ....اعصابم ارومترهشونه هامو انداختم بالا و به طرف اتاقم رفتم و مثل خرس افتادم رو تختمصبح با مشت و لگداي مرواريد دل از خواب كشيدم و دل دادم به چرت و پرتاي اول صبحش ....مثل:پاشو ديگه.....دير شدپاشو اگه دير برسيم ..تاجيك پوستمونو كنده ..پاشو تا به ترافيك نخورديمپاشو تا شوهر برات پيدا نكردم و هزارتا پاشوي ديگه كه هر صبح گوش بد بخت منو با هاشون نوازش مي داد تا منو سوار ماشين كنه فكر كنم حسابي جون به لب شد ..و هزارتا فحش هم نثار وجود نازنينش كرد كه چرا دوست منه انقدرم خواب الود بودم كه مرواريد ترجيح داد قبل از اينكه من بفرستمش اون دنيا خودش رانندگي كنه ...وكاري كنه كه من ارزوي كشتنشو براي مدت نا معلومي به گور ببرم .....همونطور كه تو ماشين چشمامو بسته بودم و سعي داشتم تا بيمارستانو يه چرتكي زده باشم:مراوريد - چرا انقدر چرت مي زني؟-خوابم مياد سرشو با تاسف تكوني داد..و به رو به رو به خيره شد ...بعد از چند ثانيه..نيم نگاهي بهم انداخت : مرواريد- منا جونماينطور صدا كردنش معني بهتر از اين نداشت كه...يعني منا جون مي خوام خرت كنم ... -باز چي مي خواي ؟مرواريد- اون كت دامن خوشگلتو ...يه امشب به من قرض مي دي-كدوم؟مرواريد- همون شكلاتيه؟يه دفعه چشمام باز شد ...-انوقت تو چي بهم مي دي؟مرواريد با نگراني- چي مي خواي ؟كمي فكر كردم ..نيشم باز شد .:- امروز تو باد لاستيكاي محسني رو خالي كنمرواريد با فرياد منااااااااااااااااااااااا ا ..محكم زد رو ترمز...و برگشت طرفم.... با ترمزش پرت شدم به جلو و بينيم خورد به داشبورد اخم در امد و دستي به بينيم كه خورده بود به داشبور كشيدم - بي عقل داري چيكار مي كني ...؟مرواريد- اصلا نخواستم .خسيس...همش در حال باج گيري هستي -باشه بابا..... نكن -برو ترسوبرش دار ...خودم خاليشون مي كنم ...****بعد از رسيدن به بيمارستان از ماشين پياده شدم .- .پارك كردي بيا بالامرواريد- ماشين توه -فعلا كه داره بهت مفت و مجاني سواري مي ده ..بالا مي بينمت....***كارتمو به مقنعه ام وصل كردم و جلوي اينه به خودم لبخندي زدم ...انگشت اشاره امو به طرف اينه گرفتم و به خودم اشاره كردم: -.امروز بهترين روز زندگيت ميشه ...به خودت ايمان داشته باش...خدا با توه ..البته اگه يكم دوگوله رو راه بندازي ....- اي به چشم منا جون ...و با بشكني براي تقويت روحيه كاملا از دست رفته ام ....از اتاق خارج شدم ...زير چشمي به بقيه پرسنلي كه از كنارم رد مي شدن نگاه مي كردم ...كسي حواسش به من نبود - .اوخيش كسي خبري نداره ....به در اتاق محسني نزديك مي شدم ....اخمي كردم و دستامو تو جيب روپوشم كردم ..و از كنار در اتاقش رد شدم به ياد ديشب افتادم ...بايد مي رفتم پيش دايي بهزاد و به خاطر ديشب ازش تشكري مي كردم ...به بخشي راه افتادم كه بهزاد توش بستري بود...هنوز به اتاقش نرسيده ......دايش از اتاق خارج شد ...بهش نزديك شدم -سلام...سلام خانوم صالحي-بسلامتي امروز مرخص مي شن؟بله الان بايد برم كاراي ترخيصشو انجام بدم ...خواستم تشكري كنمو و از كنارش رد بشم كه گفت:.تو اتاقه ...بهش خيره شدم ...لبخندي زد و درو به ارومي باز كرد ....و از كنارم رد شد ...به در نزديك شدم ... از پشت سر.. به قامت دايش نگاهي انداختم ...ضربه ارومي به در زدم و درو باز كردم ....بهزاد جلوي پنجره ايستاده بود و يقه پليورشو درست مي كرد .......احتمالا فكر كرده بود من دايشم كه روشو بر نگردوند ...همونجا كنار در وايستادم و بهش نگاه كردم ...اصلا بر نگشت طرفم...يه لحظه با خودم "امدنم تو اتاقش ....براي چي بود؟ ..من با دايش كار داشتم نه با اين زنجيري "و خواستم خارج بشم ...بهزاد - هنوز همين ادكلونو مي زني ...؟سرجام وايستادم و با تعجب برگشتم طرفش ...هنوز روش به طرف پنجره بود ...بچه پرو ...اروم و با صداي رسا يي-اخه بوشو دوست دارم...بهزاد - ولي من از بوش بدم مياد ...بوش افكارمو بهم مي ريزهاين جوجه فكلي يعني فكرم مي كنه ...كه رادار افكارش با بوي ادكلن من بهم بريزه - این مشكل من نيست ....برگشت طرفم ..بدون لباساي بيمارستان يه جور ديگه شده بود ...بايد بگم خيلي قابل تحسين بود...شلوار كرم رنگ به همراه يه پليور سفيد يقه ايستاده زيب دار ...بهش خيره شدم ...بهزاد - با همه بيمارا اينطوري رفتار مي كني ...؟-چطور ....؟بهزاد - شايد يه بدبخت به این بو حساسيت داشته باشه ....-بازم این مشكل من نيست (البته حرفام چرت محض بود)خندش گرفت ...به طرف تختش رفت و ساعتشو برداشت .... با ارامش دور مچ دستش بست ...بهزاد - كاري داشتي..كه امدي ؟سرمو تكون دادم - نه نه...با شما نه -امده بودم از داييتون تشكر كنم ...ابروهاشو انداخت بالا ..بهزاد - براي ؟-اينش ديگه به شما مربوط نميشه ...پالتو مشكيش كه بلنديش تا به زانوهاش مي رسيدو از روي تخت برداشت و به طرفم امد...بهزاد - اگه خواهري مثل تو داشتم تا حالا چندين بار از همون زبونش حلقه اويزش كرده بودم ...فقط لبخند زدم ...دقيقا رو به روم ايستاد....كمي با شيطنت بهم خيره شد..و بعد نگاش چرخيد و روي كارت رو مقنعه ام ثابت موند لباش تكون خورد ..فهميدم داره اسممو مي خونه ...همونطور كه چشمش به كارت بود........ پالتوشو تنش كرد ...بهزاد - منا بدون و او....... چه معني مي ده ...؟سرمو اوردم پايين و به كارتم نگاهي انداختم ....بهزاد - نكنه اينم به داييم مربوط ميشه ...ختده ام گرفت ....-چرا انقدر از من بدت مياد ؟بهزاد - بدم نمياد-پس ؟بهزاد - يكم سرتقي - حالا اين خوبه يا بد ؟به چشمام با خنده خيره شد....بهزاد - بستگي داره-به ؟بهزاد - به اينكه این خانوم پرستار .... تو همه موراد اينطوري سرتقه يا اينكه نه ...نمي دونم چرا از حرف زدن باهاش ...داشتم لذت مي بردم ..و دلم مي خواست به بحثمون ادامه بدم -بستگي به ادم رو به روم داره ...بهزاد - حالا اگه اون ادم من باشم چطور؟نگام از كفشاي مشكيش شروع شد و به لبخند رو صورتش ختم شد ...-خيلي به خودت اعتماد داريبهزاد – اوهم ...اونقدر كه ميدونم... حتي الان حاضر نيستي يه لحظه نگاتو ازم بگيري ..يه دفعه اخمام تو هم رفت -خيلي بي جنبه از خود راضي هستي ...پوزخندي زد...بهزاد - تو كه اعتماد به نفست از من بيشتره....با تعجب بهش خيره شدم بهزاد - نكنه خيال ورت داشته كه من از توي پرستار خوشم امده ...اونم فقط به خاطر چندتا كل كل بچگانه...رنگم پريد ....زبونم بند امد ...يه قدم ازش فاصله گرفتم ..دست و پامو گم كردم ...فهميدم داشته سر به سرم مي ذاشته -تو ...تو يه موجود نفرت انگيزي لبخندش بيشتر شد ...با نفرت و صداي ارومي - بهتره بري و براي هميشه بميري سريع چرخيدم و با سرعت به طرف در حركت كردم بهزاد - مناوقتي به اسم كوچيك صدام كرد ..دلم هري ريخت با رنگ پريدگي برگشتم طرفشبهزاد – هميشه حد خودتو بدون ....فكر نكن با دوتا حرف مي توني خودتو بيشتر از اون چيزي كه هستي نشون بدي ....و بعد بهم لبخندي زد چونه ام منقبض شد ...و به لبخند رو لباش خيره شدم ....بعد از گذشت كسري از زمان بي اراده پوزخندي زدم..شايد پوزخندي به خودم بود.... به سادگيم ..به خوش خياليم ....و شايدم.... براي اون بود ..براي غروري كه معلوم نبود از چي نشات مي گيره ......فقط فهميدم پوزخندم ..لبخندو از لباش محو كرد...دو قدم به طرف در عقب عقب رفتم ..به حركاتم نگاه مي كرد ...به در كه نزديك شدم ..... براي اخرين بار سرتا پاشو براندازي كردمو و با يه حركت سريع از اتاق خارج شدم ......اعصابم به شدت بهم ريخته بود ...بايد خودمو زودتر مي رسوندم به بخش خودمون ....دايشو تو راهرو از دور ديدم ...وقتي بهم نزديك شد ...فقط براش سري تكون دادمو از كنارش رد شدم ......متعجب از كارم سرجاش وايستاد..ولي من اهميتي ندادم ....و به راهم ادامه دادم چرا انقدر سادگي كرده بودم و ...گذاشته بودم انقدر تحقيرم كنه ... چرا جوابشو نداده بودم ....؟تمام افكارم بهم ريخته بود ....به پله ها رسيدم ....با خودم قرار كرده بودم تا اخر اين ماه از اسانسور هيچ جايي استفاده نكنم .....بدو از پله ها به سمت پايين دويدم ....رنگم به شدت پريده بود ...مي خواستم زودتر به اتاق پرستارا برسم ....وارد بخش كه شدم سرعت قدمها مو بيشتر كردم .....كه ديدم يكي رو با تخت دارن از بخش مراقبتهاي ويژه خارج مي كنن .....روشو يه پارچه سفيدي كشيده بودن ..سرعت قدمها مو كم كردم و به تخت نزديك شدم ...تاجيك نزديك در بود كه نگاش به من افتاد ..تاجيك-..صالحي بچه ها نيستن ..اينو به زير زمين..... بخش سر د خونه ببر و تحويل بده ...- من؟تاجيك- پس كي ؟- این كدوم بيمار ه ...؟تاجيك- همون ديشبيه ..امروز حالش بهتر شده بود ..اما نمي دونم چطور.......متا سفانه تموم كرد..خانواده اش قراره تا بعد از ظهر بيانو تحويلش بگيرن بغضي به گلوم چنگ انداخت ....و واژه همون ديشبيه چند ين بار تو مخم راه رفت "نكنه به خاطر سهل انگاري من بوده ....واي خداي من ..."تاجيك پرونده رو به دستم داد..- اين كه حالش خوبـــــتاجيك- زود تحويل دادي برگرد....-اما اينكه كار من نيستتاجيك- صالحي چرا بايد براي هر كاريي كه به تو مي دم يه توضيحم داشته باشم ؟ ...سرمو با بغض گرفتم به سمت پايين و اون ازم دور شدمردي كه تختو حركت مي داد به حركت افتاد ..با قدمهاي شل به راه افتادم ..باورم نميشد ....اشك تو چشمام جمع شد...به ملافه كه رو سرش كشيده بودن ..خيره شده بودم و چشم ازش بر نمي داشتمهمش تقصير من بود .....پس اين محسني چه غلطي كرده بود...فائزه كه گفت حالش خوبه ....تو انتهاي راهرو مرد با تخت به سمت راست پيچيد و منم به دنبالش با سري افتاده و پرونده اي كه به زور تو دستم گرفته بود چرخيدم انقدر حالم گرفته و داغون بود كه وقتي از كنار در اتاق عمل رد مي شدم ....همزمان با خروج محسني محكم بهش برخورد كردم ...و كاملا تو بغلش فرو رفتم ...پرونده از دستم افتاد ...بوي ادكلنش رفت تو بينيم ...يه سرو گردن از من بلند تر بود ...تو اخرين لحظه برخورد اروم چونه اشو با پيشونم حس كردم هول كردم و زودي خواستم خودمو بكشم عقب كه محسني دوباره منو كشيد تو بغلش....محسني - مواظب باش...و بعد از مكثي با داد سر يكي از خدمه ها كه تختي رو از اتاق عمل خارج مي كرد...محسني - حواستون كجاست ...؟وقتي خواستم برگردم عقب......و ببينم جريان از چه قراره ...محسني منو از خودش جدا كرد ...كلي قرمز كردم ...به تختي كه روش يكي از مريضا رو خوابونده بودن نگاه كردم ...مثل اينكه يكي از خدمه ها با سرعت داشته تختو از اتاق عمل خارج مي كرده ..كه محسني براي اينكه من به تخت نخورم هولم داده بود تو بغلش ...خدمه رو به محسني – ببخشيد دكتر ..و بعد رو به من :خدمه: خانوم حواستون كجاست؟.. اينجا كه جاي ايستادن نيست دستي به مقنعه ام كشيدم ...و سعي كردم كه به خودم مسلط باشم اما چه مسلط بودني ..... حتي جرات نداشتم سرمو بيارم بالا... و به بهانه پيدا كردن پرونده اي كه از دستم افتاده بود ... به زمين خيره شدم ........خانومسرمو اورم بالا ...صداي خدمه اي بود كه همراهم تختو حركت مي داد كنار در اسانسور به انتظارم ايستاده بود ..محسني - بيا بگيرش...از مرد رو گرفتم و به محسني خيره شدم ...... پرونده رو گرفته بود طرفم...به شدت در حال اب شدن بودم ....حالا خوب بود كه قصدي بهش نخورده بودم ..كه اونطور نگام مي كردبه حال خودم به شدت تاسف خوردم ..هميشه بايد يه خراب كاري به بار مي اوردم كه روزم ..شب شه تند دستمو بردم بالا و پرونده رو از دستش كشيدم بيرون و بدون تشكري...به طرف اسانسور رفتم واي يعني بايد تشكري هم مي كردم ؟..مگه روم مي شد ..بهش مي گفتم دست پنجولت طلا كه بغلم كردي ...منو باش ..چقدر امروز جلوي اينه به خود نكبتم پيام مثبت دادم..نگو قرار بوده بازتاب تمام حرفام ..نتيجه عكس بده فقط مي خواستم از جلوي چشماي محسني كه اونطور بهم خيره شده بود در برم ..برا همين بي خيال قول و قرارم شدمو همراه مرد دوتا يي با تخت وارد اسانسور شديم . ..دكمه زير زمينو فشار دادم ......محسني هنوز سر جاش وايستاده بود و به ما نگاه مي كرد..منم بهش خيره شدم كه در اسانسور زد تو پر تمام اين نگاهاو بسته شد ......با بسته شدن در يه قدم به عقب رفتم ..و به مرد نگاهي انداختم مرد پوزخنده مسخره ای رو لباش بود ...مي دونستم داره به اتفاق چند دقيقه پيش فكر مي كنه و نيشش باز شده ...سرمو تا حد ممكن گرفتم پايين ...زير چشي باز نگاهش كردم ... هنوز اون لبخند مسخره رو لباش بودرو پيشونيم حركت قطره هاي عرقو به خوبي حس مي كردم ...با يه نفس عميقي كه كشيدم .... لبخندش پر رنگ تر شد "مردك هيز هيچي ندار ..لابد الان منتظر يه لبخند منه ...كه كش لبخندشو گشاد تر كنه "..جدي شدم و اب دهنمو قورت دادم ...و با جديت تو چشماش- شما مشكلي داريد ..؟سريع لبخند چندششو جمع كرد ...و سرشو انداخت پايين"مردك بي شعور فكر كرده بخنده تو بغل اينم مي پرم ....حالا مگه اون يكي رو خودم پريدم كه اين يكي رو خودم تعيين كنم...واي خدا به داد عقلم ناقصم برس ..كه بد در عذابه "سرمو برگردوندم و به شماره هاي بالاي در خيره شدم ...نفسي از سر اسودگي كشيدم و به جذبه اي كه از خودم بروز داده بود ... براي لحظه اي افتخار كردم كه يه دفعه اسانسور با تكون شديدي متوقف شد ...تعادلم بهم خورد و قبل از اينكه بتونم دستمو به جايي گير بدم افتادم كف اسانسور ...تخت دو بار با شدت به جلو و عقب حركت كرد و به در برخورد كرد ...چراغاي داخل اسانسور هم براي چند لحظه اي قطع و وصل شدن ..بعد از روشنايي ،.....اسانسور نه تكوني مي خورد و نه حركتي.....تنها چيزي كه به وجود امده بود سكوت رعب اوري بود كه بيشتر بوي مرگ مي دادتا ارامش ....البته اين حس بي نظيرمو مديون جسدي بودم... كه در كنارمون قرار داشت ..درست در يه قدميم .....دستمو تكيه دادم به پشت سرم و به ارومي از جام بلند شدم ...اول از همه.... چشام خورد به شماره هاي ثابت بالاي در...قلبم داشت مي امد تو دهنم ...اما فكر كنم با ايست قلبي هم تفاوت چنداني نداشت...در هر دوصورتم... قلبو از دست مي دادم زبونم تو دهنم نمي چرخيد ...شايد چشاي من مشكل داشت...كه شماره ها بالاي در رو ثابت مي ديد ....اره حتما همين طور بود...اما با ديدن چشماي نگران مرد ...به صحت سلامتي چشام براي اولين بار ايمان اوردم..و فهميدم كه داريم خونه خراب ميشم مرد كه حال روز بهتري از من نداشت ...به سختي از جاش بلند شد و كمي تختو جا به جا كرد به در نزديك شدمو كلمه" چي شد" از دهنم خارج شد ...با ترس يكي از دكمه ها رو فشار دادم...ولي بي تاثير بود ...چندتا دكمه ديگه رو هم فشار دادم حركت نمي كرد ....باز نگام افتاد به شماره هاي بالاي در ...هول كردمو .تند تند تمام دكمه ها ديگه رو فشار دادم ...بي فايده.... بي فايده بود با درموندگي به مرد خيره شدم ....به طرفم امدمرد- اجازه بديد...خودمو كشيدم كنار ...- چي شد؟ چرا حركت نمي كنه؟ براي چي وايستاده ؟مرد- نگران نباشيد چند باري اينطوري شده ...كمي تحمل داشته باشيد ..الان درست ميشه...با ترس از ش فاصله گرفتم ...مرد هر دكمه رو چند بار ي فشار داد....ولي تغييري ايجاد نشد ...- نكنه حركت نكنه..؟مرد- چرا خانوم ...گفتم كه... قبلا هم اينطوري شده ...با نگراني به تخت نگاه كردم.... كمي از پارچه سفيد روي جسد رفته بود كنار و موهاي مرده ديده ميشد ..رنگ موهاش مشكي بودچشمام گشاد شد

واي خدا جون..چرا ديشب نفهميدم .... چقدر جوون بوده .....

.ضربان قلبم به شدت رفت بالا ..دستمو با اضطراب گذاشتم رو قبلمو ...چند قدمي به عقب رفتم تا خودمو به يه چيزي تكيه داده باشم ....

چشمام قرمز شده و تمام وجودم مي لرزيد ...با استيصال به مرد نگاه كردم كه داشت با دكمه ها ور مي رفت ....

با نگراني به طرفش رفتم

- برو كنار ببينم...

و با استرسي كه همه وجودمو گرفته بود ..بار ديگه... تمام دكمه ها رو فشار دادم..

مرد- خانوم نگران نباشيد ...الان درست ميشه ..قبلا هم اينطوري شده ..

به حرفاش گوش ندادمو ...و تند تند همه رو فشار دادم .....

با اين اتفاق ....ذهنم در حال حلاجي كردن تمام اتفاقاتي بود كه در چند روز اخير برام افتاده بود

اخه چرا من سوار اسانسور شدم ....؟

همون ديروز بست نبود ؟

خنگول...مگه قرار نبود سوار نشي ...؟

حتما نحسي اين ماه.... منو گرفته....

كمي تو جام عقب و جلو رفتمو و

با عصبانيت ضربه محكمي به در اسانسور وارد كردم كه يه دفعه تكون مجددي خورد ..... خودمو محكم به ديوار اتاقك چسبوندم ... چشماموبستم...و نفسمو حبس كردم ....

نكنه مي خوايم سقوط كنيم ....

يهو تمام فيلمايي كه توش .... ادما تو اسانسور گير مي كردن و با سقوط اسانسور همشون به كمپوتاي نرم و حال بهم زني تبديل مي شدن.... امد جلوي چشمام ....

شروع كردم به خوندن اشهدم ....

كه با دو سه تا تكون شديد ديگه ....به .حركت افتاد ...

-واي جووون مرگ شدم

....ناكام شدم ..

.مادرم داغ جون ديده شد..

كمر بابام شكست ..

.عوضش دنيا يه نفس راحت كشيد ....

چرا بكشه مگه من جاي كي رو تنگ كردم .

..

اي تو شوري بياد تو چشات محسني.... مي مردي و لحظه اخر اونطوري نگام نمي كردي

اول اشهدمو بايد چي بخونم ...چرا هيچي يادم نمياد...چه دل خجسته اي دارم من..تو اين لحظه ها ..حتي اسم خودمم ياد نمياد ....

داشت اشكم در مي امد

- خانوم ...خانوم....

چشمامو با غم فراواني از ناكام شدنم باز كردم...

به چهره مقابلم خيره شدم

چرا بايد اخرين تصويري كه از اين دنيا مي برم ..اين مرد ريشو باشه ....

مرد- ديديد خانوم ..بي خودي نگران بوديد ...نترسيد..داره حركت مي كنه ..

.و با ارامش دكمه زير زمينو فشار داد...

اين چي مي گفت...

با ناباوري:

- درست شد؟..داريم پايين؟

مرد- بله خانوم گفتم كه.... نگراني نداره ..بعضي وقتا اينطوري ميشه...

خودمو از ديوار اتاقك جدا كردم و به شماره ها نگاه كردم...عددها عوض مي شدن

تا به حال انقدر از ديدن شماره هاي تكراري كه روز چندين بار مي ديدمشون خوشحال نشده بودم

با خوشحالي دستي به صورتم كشيدم و بي صبرانه منتظر شدم به زير زمين برسيم

كه بلاخره اين انتظار تموم شد و در باز شد

زودتر از مرد از اسانسور خارج شدم ....قلبم به شدت كوبيده مي شد به قفسه سينه ام ...

خودمو به مسئول سر د خونه رسوندم و امضا رو ازش گرفتم ..

ديگه نديدم مرد جنازه رو تحويل داد يا نه ....با تمام قدرت به سمت پله ها دويدم

بي خود و بي جهت مي خواست هي اشكم در بياد ....

بين راه ...پام رو پله خوب قرار نگرفت و چون فقط نوك كفشم رو لبه پله بود ..سر خورد و باعث شد... تعادلمو از دست بدم و بيفتم

قبل از برخورد به پله ها دستمو به نرده چسبوندم كه فقط باعث شد زانوم محكم بخوره به لبه پله و جونم در بياد

- واي ...اين چه شانس گنديه كه من دارم ...

با دست شروع كردم به مالش دادن زانوم ...هنوز راه زيادي نيومده بودم..كه با به ياد اوري اينكه سرد خونه در فاصله كمي از من قرار داره

دردو فراموش كردم و از جام بلند شدم ...پام كمي مي لنگيد ..كمي كه از پله ها بالا رفتم درد بهانه ای شد بود براي در امدن اشكام ...

-چرا انقدر من بدبختم ...از ديروز تا به الان 10 كيلو از گوشت تنم اب شده ...مگه چقدر داشتم كه اينام رو اب كردي خدا

بلاخره رسيدم ...سريع با پشت دست اشكامو پاك كردم ..زانوم به شدت درد مي كرد ...

تو اتاق پرستارا پاچه شلوارو زدم بالا...

چه به روز پام اورده بودم ......شانس اوردم نشكسته ...سعي كردم اول ضد عفونيش كنم ...و بعد با باند ببندمش

خيلي درد مي كرد ...

چشمامو از درد بستم و تكيه دادم به پشتي مبل ...

صالحي ؟

چشمامو باز كردم

نمي دونم قسمت من از زندگي چي بود .كه راه به راه تاجيك ....جلو چشام جونه مي زد و سبز مي شد .... ...

دستمو از روي زانوم برداشتم و از جام بلند شدم...

تاجيك- مگه تو مريض نداري ؟...چرا اينجا نشستيو براي خود صفا مي كني ....؟

تاجيك- من نمي دونم تو این بيمارستان ....تو يكي چيكار ميكني ؟

تاجيك- شدم مثل این مامانا كه دنبال جمع كردن گند كارياي بچه هاشونن...

تاجيك- هي بايد مراقبت باشم.... كه كاراتو درست انجام بدي ...

مرواريد كه از مقابل در رد مي شد... با شنيدن صداي تاجيك اروم وارد اتاق شد و پشت سر ش قرار گرفت ...

تاجيك- همش خنگ بازي ..همش كم كاري... همش جيم شدن ..اصلا .تو به چه اميدي.... پرستار شدي؟

تاجيك- نكنه از اينايي هستي كه يه رشته رو تو هوا زدنو و قبول شدن ...كه فقط بيان دانشگاه ...

تاجيك- پرونده ای كه بهت دادم كو ؟ ...

به پرونده روي ميز نگاه كردم ...يه قدم به زور از جام تكون خودم ..و به ميز نزديك شدم...

كمي خم شدم و پرونده رو از روي ميز برداشتم....مكثي كردم و نفسي دادم بيرون... و دوباره تو جام راست شدم..به پروند ه تو دستم چشم دوختم .... ...

دوست نداشتم صداش كه مثل اژير بود ... تو گوشم باشه ..اما هي مثل پتك صداش كوبيده مي شد تو ملاجم

صبور باش ..اروم باش دختر ...الان ونگ ونگش تموم ميشه....

چشمامو بستم...و يه قدم به طرفش برداشتم

مرواريد كه حسابي ترسيده بود و از جاش تكون نمي خورد ...

مقابل تاجيك ايستادم ...با بي حالي و بدون ترس :

- بفرمايد ..مي خواستم براتون بيارم ....اگه مي دونستم انقدر اين پرونده براتون مهمه زودتر مي اوردم ...شما چرا به خودتون زحمت دادينو امدين....راضي به زحمتتون نبوديم

به چشام خيره شد....

تاجيك- يه روزي ... به خاطر اين زبونت گرفتا رو بدبخت مي شي..حالا ببين كي بهت گفتم ... ...دير يا زود ...ولي اون روزو دارم با چشماي خودم مي بينم ...

فقط يه لبخند كوچيك زدم و اون

پرونده رو با نگاه كينه توزيانه ای از دستم كشيد بيرون ...

منتظر بودم كه مثل هميشه داغ شه و دهنشو باز كنه و خودشو رو سرم خالي كنه ...... كه اون اتاق ترك كرد ...

نفسمو دادم بيرون ...و چشمامو بستم .....پام تير مي كشيد و به شدت به سوزش و درد افتاده بود...خودمو رسوندم به صندلي و روش نشستم...

مرواريد كه بعد از رفتن تاجيك ...يكم دل و جرات پيدا كرده بود نزديكم امد ..... كنارم رو زمين زانو زد و به پام نگاه كرد:

مراوريد- پات چي شده ...؟

- از پله ها افتادم

مراوريد- چي ؟.... بذار ببينم ..

ولش كن ...خودم بستمش ...

مراوريد- وقتي مي دوني كه انقدر حساس و سگ اخلاقه ... چرا پا رو دمش مي ذاري

از پنجره به اسمون ابري بيرون خيره شدم......لبخند تلخي زدم :

- مي دوني چيه مرواريد .؟

سرشو به طرفم حركت داد

با لبخند برگشتمو به صورت سفيدش خيره شدم ..:

- .قسم مي خورم يه روزي....تو همين روزا .....انتقام همه ي این اذيت و ازار كردناشو بگيرم ...چه پرستار شده باشم ....چه نشده باشم...

مرواريد متعجب بهم خيره شد......از ترسي كه تو چهره اش نشسته بود خندم گرفت و

بدون توجه به نگاه خيره اش از جام بلند شدم...

به طرف در رفتم ..هنوز رو زمين كنار صندلي زانو زده بود...

-چرا هنوز نشستي؟ پاشو ...كلي براي امشب برنامه داريم...

-.بايد تا بعد از ظهر همه كارمونو انجام بديم ..... كه با خيال راحت برييييييييييييم ..چي ؟

چشمكي زدم و گفتم :

- خونه يار

مراوريد- هان ؟

- هان و كوفت ...دختر گيج ..بدو از جات تكون بخور....بدو ...

سريع از جاش پريد

با خنده:

- اخرين باري كه كت دامنمو پوشيدي... كي بود ؟

مراوريد با گيجي و تو عالم هپروت - يادم نيست

- طبيعيه...اصلا حواسم نبود كه نبايد از توي كند ذهن چيزي بپرسم ...فكر كنم ..يه درز كنده روش جا گذاشتي ...بدو كه بايد اونم بدوزيم

مراوريد- واي منا... هنوز اونو ندوختي ....؟

خنده بلندي سر دادم:

- ...نه.... ديگه دلم نمي ياد.... لباسي رو كه توي بو گندو تنت كردي ...ديگه تنم كنم ...

مرواريد يه دفعه از اون حالت گنگي در امد و به طرفم امد...

دستشو رو شونه ام انداخت.

مراوريد- .مي دونستي خيلي بدي ؟

سرمو با خنده تكون دادم ...

مرواريد- پس سعي كن يكم ادم شي

بينيشو كشيدم

- اون كه جز محالاته

و با خنده اي كه دوتايي سر داديم ..... اتاقو ترك كرديم

نچرخ....بذار ببينم دارم چه غلطي مي كنم

در حالي كه مي دونم از خوشحالي رو پاهاش بند نيست... ولي دلم مي خواد سر به سرش بذارم

- حالا مطمئني منظورش تو بودي ؟....شايد ...

زودي با دلهره به طرفم چرخيد

- هوي چته؟....نزديك بود سوراخت كنم

مرواريد- شايد چي ؟

در حالي كه رو صندلي نشستم و اونم رو به روم ايستاده. ....با دست... برش مي گردونم.... تا دوباره پشتشو بهم كنه... تا بقيه كوكا رو بزنم

نيشم پررنگتر ميشه

-شايد

با عصبانيت به طرفم بر مي گرده

مرواريد- شايد چي منا؟

-عزيزم چرا داغ مي كني ؟... واقعيت بين باش

و بعد با خنده :

-شايد منظورشون...من بودم

يهو ساكت شد و رنگش پريد

- عزيزم این نشد ...يكي ديگه .....چيزي كه زياده پپه ...تو هم كه استعداد خوبي در پيدا كردن پپه داري

چنان به عمق چشام خيره شده كه احساس كردم..نياز مبرمي.... به تخليه فوري معده ام..البته تو دستشوي ...و اونم تو توالت فرنگي .....همراه با مجله هاي درپيت زرد ..دارم

از نگاش خيلي ترسيدم و با هول كردن ساختگي ......سريع سرمو تكوني دادم و گفتم:

- نه نه......فكر نكنم كه اون انقدر خوش سليقه باشه... كه دست رو من بذاره

مرواريد- منا منظورت از این حرفا چيه؟ ..چيزي بهت گفته؟

سرمو با ناراحتي انداختم پايين

- اوهوم

...حالا چشماش شده بود..درست مثل گور خري كه از ترس رو در رويي با يه شير درنده به دو دو كردن افتاده باشه

- خب اره همون روز بود .

-.اي دل غافل اونطوري نگام نكن... زبونم بند مياد... بهتره پشت بهم وايستادي ..تا بهت بگم ....

- خواهش مي كنم بر گرد ..واقعا برام سخته

به وضوح حلقه اشكو مي تونستم تو چشماي بادوم تلخيش ببينم

"اخ خدا... چرا من انقدر از اذيت كردم ملت ..هميشه خر كيف مي شدم ...."

مرواريد- منا

- جون دلم

مرواريد- خواهش مي كنم بگو

- باشه تو برگرد... من بهت مي گم

دستاشو مشت كرده بود

چقدر رفته بودم رو اعصابش

خندمو قورت دادم كه صدام تابلو نشه

-تو كشيك شب بودي و منم تو خونه .... ..و همونطور كه به تو قول داده بودم كاراي بد بد نمي كردم ...

- مي فهمي كه ...؟

مرواريد- منا كمتر زر برن ....برو سر اصل مطلب

- چشم.... زرو بي خيال ميشم.... كه تو زودتر به زر اصلي برسي

از خنده ... نفس كم اورده بودم و كمي صدام مي لرزيد

- اره ..اره همون روز كه شال ابيتو سرم كرده بودم

زود چرخيد طرفم

مرواريد- منا ...همو ني كه......

- واي اره.... هموني كه خدا تومن بهش پول داده بودي

مرواريد- مگه تو خوره استفاده كرده از وسايل منو داري؟

- نه ...خوره كه نه

- ولي.. لابد يه دردي دارم كه راه به راه ..تو وسايلت سرك مي كشم

مرواريد- واقعا كه ..خيلي اوضات خرابه

-باشه من خراب ....حالا مي ذاري فكمو تكون بدم ...يا بايد هنوز به خاطر شالي كه... معلوم نيست ..الان تو كدوم خراب شده ای هست ..هي جواب پس بدم ؟

مي دونستم قضيه اصلي براش ...خيلي مهمتر از يه شال 25 تومنيه

سكوت كرد

- فكر كنم حتما....این شالو قبلا رو سرت ديده بود

- چي بگم والا ..هييييييي ...تف به ذاتت روزگار....

- ادم عاشق نميشه.. نميشه ...يهو مي بيني فرتي.....چي ؟..

-.افتادي ته دل يكي از خودت ديونه تر

مرواريد- منا انقدر حاشيه نرو

- خيل خوب بابا.... داشتم مي گفتم .....كجا بودم؟....اهان....

-كه با ديدن شالت فكر كرد من توام .... وقتي صدام كرد

- ديدم داره اسم تو رو مي گه.....اه اه خاك تو گورش ...گفت مرواريد

-عجب بي حيايي... داشت به اسم كوچيكت صدات مي كرد

- به جون تو بد غيرتي شدم .. رگ گردنم داشت مي تركيد از اين همه بي غيرتي

- ولي نه خوشم امد خيلي چشم پاكه ...

-انگار هيچ وقت به هيكل بشكه ات نگاه نمي كرده ......

-.اصلا نفهميد كه من تو ام ....اخه من لاغر مردني كجاو.... توي پاندا كجا

لرزشو تو تمام وجود مرواريدو مي تونستم به خوبي احساس كنم

مرواريدي ...وقتي برگشتم طرفش... چشاش گشاد شد ...فهميدم نفس كم اورده ...اخه بد جور قرمز شده بود ...

هرم نفساشو حس مي كردم ...

مرواريد با صداي لرزوني - مگه چقدر بهت نزديك بود؟

"اه راست مي گفت ...ادم از چه فاصله ای مي تونه هرم نفساي يه ادم بد بو رو حس كنه"

با انگشت اشاره... وسط كله امو خاروندم :

-خوب.... خوب راستش اون زمان انقدر تو جو پيش امده گير كرده بودم ... كه فرصت محاسبه فاصله رو نداشتم ..اخه كار از كار گذشته بود و اون... واون لباي ...

مكثي كردم ...و به دستاي مرواريد خيره شدم ..كاملا شل شده بود...

.احتمالا فشارش 2 رو هم رد كرده بود...بايد كيلومتر فشارشو از كار بندازم ...اينطوري پيش بره كار دست خودشو خودم مي ده

-كه اون ..اون لباي

سريع چرخيد و محكم كوبيد تو دهنم

برق از چشمام پريد ...و دستمو گذاشتم رو دهنم

با جديت از جام بلند شدم

مي دونستم این سيلي حقم بوده

-عزيزم من نمي خواستم بهت خيانت كنم

-اخه ادم ...واقعا نمي تونه.. دربرابر اون لباي..

كه يكي محكمتر از قبلي ... دهنمو مورد الطاف خودش قرار داد

-هوييييييييي

مرواريد- تو به چه حقي

چشام چهارتا كه چه عرض كنم ..100 تا شد ...مثل بابا قوري

با حالت طلبكارانه اي :

- من به چه حقي ؟مگه نامزدته يا شوهرته؟

-خوبه مامان جونت اينجا نيست... كه ببينه دختر سر به زيرش داره زير زيركي چه غلطايي مي كنه

-بعدشم نفهم بزار تا اخر زرمو بشنوي ...بعد دست روم بلند كن

سينه اش از فرط عصبانيت بالا و پايين مي رفت

-بدبخت انقدر ترسيدي كه رو دست ننه ات بموني.... كه عاشق يه لب شتري مثل خودت شدي

داشتم زياده روي مي كردم ..بازيه بدي رو شروع كرده بودم

- حالا برگرد و بذار گندي رو كه با حرفام بالا اوردي يه جوري جمعش كنم

تا برگشت و پشتشو بهم كرد ....

يه ضربه محكم كوبيدم رو باسنش

مرواريد- اخ

- اخو درد.... برگردد

- داشتم مي گفتم ....الله اكبر.. .نمي ذاري كه ادم حرفشو بزنه ....

- استغفرالله .... كه اون لباي شتريشو حركت داد و من بالا اوردم وتمام محتواي معده امو در جا تخليه كردم

و محكم بعد از اخرين كوك نوك سوزنو فرو كردم پشتش كه جيغش رفت هوا...

زودي از جام پريدم و دويدم طرف اشپزخونه

مرواريد- منا خودتو مرده بدون

صداي خنده ام كل خونه رو بداشته بود ....

بعد از كلي دنبال كردنم ....منو گرفت

از حربه مظلوم نمايي استفاده كردم

- چيه ؟...مي خواي باز اون دستاي كفگير مانندتو.... بكوبي تو دهنم

مرواريد- اخه الاغ... چرا با اعصاب ادم بازي مي كني ..

تو چشمام اشك جمع شد...

مرواريد- اخ دستم بشكنه كه زدم تو دهنت

- خفه شو ..حالمو بهم مي زني ...ديگه دوست ندارم

- حالا خودت تنهايي برو مهموني.. اون لب شتري

مرواريد- منا خفه شو ديگه..... تو رفتي رو اعصابم ...حالا طلبم داري؟ ...

بينيمو كشيدم بالا

- حالا بياو خوبي كن ..

به لباس تو تنش نگاه كردم

- لباس منو كه مي پوشي ...انقدر م خپلي كه... از درزش.. جر رفت ...حالا به جايي اينكه من خفه ات كنم.. نشستمو برات كوكش مي زنم

- اونوقت تو درباره شالي حرفي مي زني... كه مي تونم خيلي راحت تو پنجشنبه بازار به قيمت 3 تومن پيدا كنم

-اخرشم با بي رحمي ميكوبي تو دهنم كه ....

گريه مسخره اي كردمو ....و پشتمو بهش كردم

- برو بمير مرواريد ...

مرواريد به خنده افتاد

- يعني خاك ..عشق ....عقل وچشمو لوز المعده ات .. كور كرده...

باز خنديد

- بدبخت...خجالت بكش .....چرا مي خندي ....؟بايد الان از خجالت اب بشي بري تو زير زمين پيش سوسكاي بد بو

با خنده به طرف اشپزخونه رفتم..هنوز مي خنديد

- ديوانه اي بخدا

دستاشو از هم باز كرد

مرواريد-حالا تو تنم چطور شد؟ ..درزش كه معلوم نيست ؟

- بچر بينم

يه دور چرخيد...

- خوبه ..مبارك صاحبت شي

در يخچالو باز كردمو براي خودم يه ليوان اب ريختم

مرواريد-توام بدو برو اماده شو ....منم الان اماده ميشم ...

و خودش به طرف اتاق رفت

ليوان ابو به لبام نزديك كردم ....

- يعني عاشقي اينطوريه ...؟

-نه بابا... اين زيادي خله وگرنه فكر نكنم عاشقا انقدر ملنگ باشن...

خودم از حرفام خنده ام گرفت و اب ليوانو يه نفس سر كشيدم ..

- آي ..آي.. دختر نخند ..سر خودتم ميادا....

خنده ريزي كردمو رفتم كه اماده شم

مرواريد - اينا چيه كه گرفتي تو دستت؟

بي تفاوت در حالي كه به در خونه خيره شده بودم

-تنقلات

مرواريد - منا تو ديونه ای

- مي دونم

و زود زنگ درو فشار دادم ...تا وقت نكنه خوراكيا رو از دستم بگيره و پرتشون كنه يه طرف

در باز شد

بوي فسنجون پيچيدو رفت تو بينيم

- واي فسنجون.... چه كردي.... مامان

مروايد يه لحظه هنگ كرد و همراه مادر محمد به من خيره شدن

-يعني من اشتباه فهميدم ؟

مادر محمد كه خنده اش گرفته بود خودشو كنترل كرد و بهم لبخند زد ......

و مرواريدم.. كه دنبال يه چاقو قصابي مي گشت كه زبونمو باهاش از حلقومم جدا كنه.....فقط قرمز كرد

مادر محمد- بفرمايد تو دخترا

من زودتر پريدم جلو.... و بوسه اي به گونه اش زدم

-ممنون.... خيلي وقت بود كه دلم هوس به كانون گرم خانواده رو كرده بودم

مرواريد كه دست و پاشو گم كرده بود

مرواريد - ببخشيد خانوم سهند.... منا معمولا زياد ياد كودك درونش مي افته

خانوم سهند- نه عزيزم همين كه ..منو مثل مادرش مي دونه باعث خوشحالي ...من كه دختري ندارم ...منا جونم مثل دخترم

-فداتتون مامان ...من كه مي دونم تمام حرفاي مرواريد از حسوديشه

خنده اي كرد و دروبيشتر برامون باز كرد ......كمي جلوتر از ما حركت كرد تا ما رو راهنمايي كنه

از موقعيت استفاده كردم و خودمو به مرواريد چسبوندم...

و دم گوشش:

-اين كارا رو ..توبايد مي كردي ...

مرواريد - كدوم كاراي...؟

-قربون صدقه مادر شوووووووور رفتن

مرواريد - منا تو روخدا ..خواهش مي كنم.... يه امشب رو درست رفتار كن

شونه هامو انداختم بالا ...و با بي قيدي:

-منو باش كه نگران خانومم..اصلا به من چه ..خودت مي دوني و مادر شوووور جونت ...

و با تعارف و راهنمايي خانوم سهند به طرف پذيرايي رفتم

مرواريد كه از عصبانيت دندوناشو بهم مي ساييد..اسممو يه بار زير زبون نچسبش تكرار كرد

كه همون يه بار به هم حالي كرد ...كه .با يه يوزپلنگ ماده طرفم كه نبايد باهاش در بيفتم ... كه در اون صورت حساب كارم با كرام الكاتبين خواهد بود

قسمتي از خونه كه حالت سنتي تر داشت و تلويزيون اونجا مستقر بود.. راه منو كج كرد

خانوم سهند- منا جون از اين طرف ...

از قضا دلم يه جاي ديگه خونه بود و طرفي رو كه خانوم سهند نشونم مي داد..اصلا به چشمم نمي امد

- اما اونجا بيشتر رنگ خونه رو مي ده

اره جون عمه ام ..... بگو اونجا بيشتر رنگ و بوي تلويزيون 52 اينچو مي ده ..

خانوم سهند با لبخند:

هر جا كه راحتي دخترم

نگاش به خوراكياي تو دستم افتاد

-اخ ديديد چي شد.... و (با اشاره به مرواريد)انقدر این دختر هوله كه به اقــــ.....

سريع زبونمو كه ..هميشه دو متر جلوتر از من حركت مي كرد و نمي تونستم هيچ وقت خدا ادبش كنمو گاز گرفتم

-.ببخشيد منظورم اين بود كه مرواريد انقدر هوله كه به اق فسنجون برسه كه منم به كل يادم رفت..

و خوراكيا رو به طرف خانوم سهند گرفتم ....

خانوم سهند خوراكيا رو از دستم گرفت و با نگاهي متعجب..به چيپس، پفك ،بستني ،تخمه ،پفيلا و دو سه تا تيكه ديگه خيره شد...

شايد تو اون لحظه ها مخش به اين فكر مي كرد...كه

ايا اونم مي تونه در اين خوراكيا سهيم باشه و پا به پاي ما بندازه بالا

البته نه من كه فكر نمي كنم ....

مطمئنا با خودش فكر مي كرده .خدا روشكر كه مرواريد به اين بي عقل نكشيده ...كه در اون صورت پسرم سياه بخت و خونه خراب مي شد

هنوز تو فكر افكار خانوم سهند بودم كه ديدم از مون دور شد.....

و منم خودمو ولو كردم رو يكي از مبلا.... و سعي كردم با لبخند روي صورتم نشون بدم

كه دارم فوق العاده از اين مهموني كه تهش اصلا معلوم نيست چي ميشه ... لذت مي برم

مرواريد- ميشه يه امشبو رو ...كولي بازي در نياري ...

پاي راستمو انداختم روي پاي چپم و با يه لبخند:

-تلاشمو مي كنم .عزيزم ..

نفسشو با نگراني داد بيرونو و به اطرافش نگاهي كرد..

منم همراهيش كردومو رفتم تو كف دكوراسيون خونه ...

خونه جذاب و با نمكي بود...هالشون خيلي بزرگ بود ...

بر خلاف واحد ما كه دو خوابه بود..براي اون سه خوابه بود .......قسمت پذيرايي كه قرار بود ما اول اونجا نزول اجلال كنيم با دو پله از سطح هال جدا مي شد به طوري كه در بالاترين قسمت خونه قرار مي گرفت

و فضاش به گونه ا ي بود اگه اونجا مي نشستي ...نمي تونستي به خونه ديد كافي رو داشته باشي .

.در صورتي كه در جايي كه نشسته بودم ..دقيقا مي تونستم با چشم همه جا رو ديد بزنم و جايي رو از قلم نندازم...

سه دست مبل تو خونه وجود داشت ..مبلمان راحتي كرم رنگي كه كنار تلويزيون قرار داشتن...

مبلمان سلطنتي سفيد و طلايي كه در همون پذيرايي بود

و يه دست مبل چرم سفيد رنگ كه نزديك به اشپزخونه .بود و دقيقا رو به روي اپن قرار داشت ...

خانوم سهند به نظر مي رسيد علاقه زيادي به وسايل تزئيني داره ...

گوشه گوشه خونه ...مجسمه و گلدون بود.. بگذريم كه چقدرم قاب به در و ديوار خونه اويزون كرده بود...ولي الحق كه چيدمان خونش باب دل من بود ...

لباس بلند پوشيده كرم رنگي كه بالاتنه و سر استينا ي گشادش به صورت زيبايي گلدوزي شده بود ...و از كمر باريك مي شدو تا زانوهام مي رسد به همراه يه شلوار سفيد پاچه گشاد ....با كفشاي قهوه اي و شال قهوه اي ..لباسايي بودن كه من پوشيده بودمشون

مرواريد م كه كت و دامن منو پوشيده بود...و تلاش كرده بود از هر نظر تو چشم باشه ...اما فكر مي كنم من بيشتر تو چشم بودم تا اون ...

خوشبختانه نسبت به مرواريد من خيلي راحت تر با مسائل برخورد مي كردم ..و همين امر باعث مي شد ..ناخواسته بيشتر تو ديد باشم تا اون

خانوم سهند- خيلي خيلي خوشم امديد دخترا ...

مروايد- ممنون خانوم سهند

مي دونستم دل تو دل مرواريد نيست كه بدونه ممد جونش كجاستو كي مياد

پس پيش دستي كردمو...و محبت و دوستي رفقاتمونو ريختم پاي اين پرسش گوهر بار كه :

-ببشخيد جناب سهند تشريف نمي يارن ؟

كه پرسشم همزمان با سلقمه اي بود كه مرواريد از پهلوي بي نوام گرفت

چشام سياهي رفت اما خودمو نباختم و خيره به خانوم سهند شدم

خانوم سهند- چرا مياد ...فكر كنم تا يه نيم ساعت ديگه بياد ...

زياد حرف خاصي بينمو رد و بدل نمي شد..اخه چيزيم نداشتيم كه بهم بگيم ..مرواريدم كه اصلا..قربونش برم ..نه به خونه اش و نه به الانش كه شده بود از اين دختراي افتاب مهتاب نديده كه زبونشون اصلا نمي چرخه

زنگ خونه اشون به صدا در امد.... ارنجمو زدم به پهلوي مرواريد ...و نيشم در رفت تا بنا گوش:

-جانا.....يار امد و در كوزه ترشي تو افتاد

مرواريد كه بي تاب ديدن محمد بود ..با ديدن دوتا خانوم جلوي در زبونش چرخيد و گفت:

-زهرمار ..انقدر مزه نريز

اما من ادم بشو نبودم

- نه بابا ..جانا ....رقيب يار امدو در كوزه ترشي دلت .. به ليته تبديل شد

و شروع كردم به خنديدن...

مرواريد دستمو كشيدو در مقابل دوتا خانومي كه حالا نزديكمون ايستاده بودن بلندم كرد

خانوم سهند- ايشون خواهرم هستن و اينم ايدا دخترشون ....خواهر زاده ام

خاله محمد- مهمون داشتي زهرا جون؟

خانوم سهند- بله.. مرواريد و منا از همسايه هاي خوب ما هستن

بهمون نزديك شدن ...من زودتر دستمو به طرف خواهر خانوم سهند بلند كردم

- سلام خانوم از ديدارتون خوشوقتم ..

خاله محمد - سلام

و همونطور كه با حالت خنده و سوالي بهم نگاه مي كرد به دختر دماغوش كه اونم با نگاه كبري مانند ش نگام مي كرد دست دادم

- به به چه خانوم زيبايي...

مادرش كه به شدت ذوق مرگ شده بود

خاله محمد- نظر لطفتونه

از قيافه دختر معلوم بود كه مجرده ...و اين زبون من باز به هول و ولا افتاد كه تلاش كنه يكي رو بچزونه و رو به مادر ايدا:

- در عجبم ...با این همه زيبايي چطور این دُر دُردانه رو تو منزل نگه داشتيد

مادر و دختر دچار رنگ پريدگي زود رس شدن.. و اين كاملا از نگاه و رنگ صورتشون مشهود بود

خاله محمد- ماشالله خيلي خوش زبون هستيد... بر خلاف دوستتون كه از وقتي امديم يه كلامم حرف نزدن

مرواريد كه با ديدن این رقيب تر گل ورگل ديگه براش جوني نمونده بود.......

دست بي جونشو بالا اورد

مرواريد- سلام

دم گوش مرواريد:

-مرده شور بي حاليت ..جلوي این جوجه تيغي انقدر خودتو گم نكن ...كه ممد جونتو از دست داديا

مروايد- منا

-منا و مرض ...خودتو جمع و جور كن تا منم اينو امشب جمع و جورش كنم ...

خانوم سهند بعد از تعارف كردن به خواهر و خواهر زاده اش .براي نشستن ....رفت تا وسايل پذيرايي رو بياره ....

ايدا با بي قيدي پاشو روي پاي ديگه اش انداخت و با كنترل تلويزيون شروع كرد به ور رفتن

ايدا- خاله جون؟

خانوم سهند- جونم

ايدا- این كنترل ماهواره كجاست ؟

مادر ايدا بعد از كمي بالا و پايين كردن ما...و فهميدن تمام نقاط قوت و ضعفمون البته در ظاهر .... از جاش بلند شدو رفت طرف اشپزخونه

خانوم سهند- همونجاست خاله جون

منو و مرواريد كه شاهد حركتاي بچگانه ايدا بوديم ...

-به نظرت این فسقل مي خواد چي رو بهمون حالي كنه ؟

جوابي از مرواريدم نشنيدم

برگشتم و به نيم رخ غمبرك زده مرواريد نگاه كرد..

-خاك تو گوورت .....نگاش كن ...نگاش كن ...چه خودشو وا داده...

-اخه چي بهت بگم زردك ...اون ماست چي داره؟... كه تو خودتو با ختي ....

مروايد- قشنگتر كه هست

سرمو با تاسف حركتي دادم...

و رو به ايدا:

- دخترم انقدر بالا و پايين نپر همونجا كنار تلويزيونه

ايدا كه حرصش گرفته بود نگاهي بهم كرد و ديگه از جاش تكون نخورد

- خوب كه چي؟ چرا روشنش نكردي؟

مرواريد زودي بهم نگاه كرد

- مي خواستي بگي ماهواره نديده ايم .... كه ديدي... لااقل روشنش مي كردي ...كه ازرو به دل نمرده باشيم

ايدار با عصبانيت از جاش بلند شد و رفت به طرف اشپزخونه

با نيشخند تيكه دادم به عقبو و به مرواريد از دست رفته نگاه كردم

-عزيزم عزيزم ....اون هيچ پخي نيست ..تو چرا گرونش مي كني ...

-تو رو خدا يكم به حركتاي بچگانه اش نگاه كن

-مطمئن باش جناب سهند از این مدلياش خوشش نمياد ...

-هرچند ...توي گاگولم به دردش نمي خوري ..بس كه زود خودتو مي بازي ....

خيلي جدي و با نارحتي بهم خيره شد

-....شوخي كردم بابا... اروم باش ... اصلا يه چيزي

-مردا از دختراي مغرور بيشتر خوششون مياد ...تا از دختراي پر عشوه

-اگرم اين جناب امد .... جلوش سرخ و زرد نمي كنيا ....

-كه اون بگي زردي من از تو...تو ام با ذوق بگي سرخي تو از من ..از اين شر و ورا نيايا

-اصلا بهش محل نده ....بعد ببين چطور ..برات دست و پا مي زنه...و .مي افته به پات

مرواريد- منا بيا بريم

-ولي من فسنجون مي خوام

مرواريد- خواهش مي كنم ....بيا بريم ..من ديگه نمي تونم تحمل كنم

يه دفعه از جام بلند شدم

مرواريد به گمون اينكه حرفشو گوش كردمو مي خوام باهاش برم .. از جاش بلند شد

- متاسفم من نمي تونم از خير فسنجون بگذرم

و به طرف يكي از قاباي روي شومينه رفتم.. دستامو از پشت تو هم گرفتم

...يعد از چند ثانيه مرواريد بهم نزديك شد ...

مرواريد- باشه تو بمون من مي رم

ازم فاصله گرفت ...همونطور كه به قاب خيره بودم ......

- توي بي شعور چطور عاشقي هستي ... كه قدرت مقابله نداري

- نذار دهنمو بيشتر از این باز كنم..عين بچه ادم برو بشين سرجات تا با مشت لگد نيفتادم به جونت ...

مرواريد - شايد باهم نامزد باشن ..

- خوب باشن

مرواريد - همين ؟..باشن؟

-خيليا رو ديدم تا پاي سفره عقد رفتن ولي بالاي پشت بوم خونه اشون نرفتن

-مگه نشنيدي كه مي گن ...پاي بيگناه تا پاي دار مي ره ولي بالاي دار نمي ره

مرواريد – منا؟

-جون دلم

مرواريد - الان مخت سرجاشه ...؟

-به گمونم

سكوت كرد..فهميدم كه دوباره حرف بي ربط زدم

خيلي جدي ..

- بازم تو حرف زدن گند زدنم؟

مرواريد - دقيقا

به خنده افتادم و رو به مرواريد :

- جان منا ...بيا و يه امشب رو... رقيبو تحمل كن.. بلكم يكم بخنديم

-به جون تو دلم مي خواد اذيتش كنم

مرواريد - چطور ..؟اونم تو خونه خاله اش

-تو بمون بقيه اش با من

مرواريد با قدماي سست رفت دوباره تمركيد و منم به عكسا خيره شدم كه ايدارو كنار خودم حس كردم

انگشتشو بلند كرد

ايدا- سال گذشته باهم رفته بوديم شمال ...ويلاي يكي از دوستان

سرمو كمي تكون دادم

-عجب

برگشت و بهم نگاهي كرد

ايدا- شما پرستارا فكر نمي كنم وقت رفتن به سفر رو داشته باشيد

-نه ما معمولا كارايي رو كه بچه ها انجام مي ن ....انجام نمي ديم ...

ايدا- من 20 سالمه

-خوب كه چي ؟

ايدا- بچه خودتي

لبخندي رو لبام نشست

-هستم ديگه ....نبودم كه با تو هم كلام نمي شدم جيگر

ايدا- فكر مي كني خيلي خوب حرف مي زني ...

سرمو تكون دادم

ايدا- چطور حالت مي شه اون همه ملافه بو گندو زرد و از زير مريضا جمع كني ...

از وقتي كه خاله گفت پرستاري... همش فكر مي كنم تو خونه بوي الكل مياد

-مي گم بچه ای نمي فهمي... بس كه نفهمي ...

-فكر كنم تا حالا هم در دانشگاه به چشات نخورده باشه ..نه؟

- احتمالا هم برات عقده شده ..كه فرق خدمه و پرستارو نمي دوني ...

برگشتم طرفش

به شدت در حال تركيدن بود

- ببين كوچولو پا رو دم من نذار ...بهترم هست براي من اداي زناي 40 ساله رو در نيار ي..كه من يكي تو اين مورد از تو اوستا ترم ..شير فهم؟افتاد؟

حرفي نزد

ازش جدا شدم و رفتم كنار مرواريد نشستم

مرواريد - چي بهت مي گفت...؟

-ميگفت تو چيكار مي كني انقدر خوشگلي

مرواريد - منا

-هان

كه يه دفعه زنگ خونه به صدا در امد

خود شا دوماد بود...

به مراوريد نگاه كردم ...كه دم به دقيقه مثل افتاب پرست... هي رنگ عوض مي كرد...

ايدا...با خوشحالي به سمت محمد رفت

كاراش منو بي اراده ياد بچه ها مي نداخت

لبخندي زدمو و رو به مرواريد :

- مي خواي بدوني الان چي ميشه...

مرواريد بهم خيره شد...

دست به سينه شدمو و در حالي كه به محمد و خاله و دختر خاله اش نگاه مي كردم ..كه دم در .....در حال احوال پرسي با محمد بودن

- ببين الان ايدا كوچولو دستاشو از هم باز مي كنه و مي پره تو بغل ممد جونت ...

اقا ممدتونم دو سه باري این باربي بي نقصو بالا و پايين مي ندازه و يه ماچ ابدار...

بعدم مي ذارتش رو زمين ...و يه شكلات از تو جيبش در مياره و مي گيره سمت ايدا... اخر سرم يه دست نوازش مي كشه رو سرش

و مي گه : افرين عمو حالا برو گورتو گم كن تا نزدم لهت كنم ...

مراويد با این حرفم خندش گرفت ...

- چيه ذوق كردي ...؟

- مي خواي تو بپر تو بغل عمو ..

با ارنجش محكم زد به پهلوم ..

محمد- سلام خانوما ..خوش امديد...

با این كه از اون شب به بعد سايه اشو با توپ هفت سنگ مي زدم.. ولي خيلي مودب:

- سلام اقاي سهند ...

لبخندي زد و جواب سلام داد..و كلي خوش امد گويي...

مرواريدم كه فقط تونست يه جيك بزنه كه من بيشتر بهش مي گم..

جيك سلام در نطفه

وقتي نشستيم اروم دم گوش مرواريد :

-تو چطور با این رو مي خواي خودتو به سرسفره عقد برسوني... فكر كنم اونجا هم من بايد باشم كه هي هلت بدم ...

مرواريد كه فكر كرده بود خواستگاريشه... زياد حرفي نمي زد .

.عوضش من ...در حد تيم ملي گند بالا مي اوردم

نمونه اش سر ميز شام ...كه .حرف از خاطرات شيرين و خوش زندگي پيش امد .....

راستي يادم رفت ..خاله محمد و ايدا به اصرار خانوم سهند براي شام موندن و از اونجايي كه شوهر خاله محمد تو ماموريت بود ...اين دوتا بهانه اي براي رفتن پيدا نكردن و شام رو در كنار ما خوردن

****

خانوم سهند- بچه ها تعارف نكنيد بخوريد ..خونه خودتونه ...

- نه خانوم سهند ..تعارف؟.. اونم من ؟...باور كنيد .تا به حال انقدر احساس راحتي نكرده بودم ...خونه خودمونم انقدر راحت نيستم ....

خاله محمد-داشتيد مي گفتيد...

سرمو چرخوندم طرف خاله محمد و قاشقو از دهنم در اوردم و مخلفات تو دهنمو يه جا با يه بسمل قورت دادم پايين ... ..

.قاشقمو گذاشتم تو بشقابمو دستمالو به لبام نزديك كردم

- اوهوم..... بله داشتم مي گفتم

.....يادم مياد هنوز ناشي بودمو زياد تو كارم تبحر نداشتم ..اون روزا تو اورژانس بيمارستان مشغول گذروندن طرحم بودم ..هر چند كه الانم دارم همين كارو مي كنم..البته با تبحر و هنر بسيار

مرواريد نگاهي بهم انداختو ابروش برد بالا

فهميدم كه مي گه تو ديگه چه خالي بندي هستي

ولي اهميتي ندادمو ادامه دادم :

- بله مي گفتم ...يه روز يكي رو اوردن تو اورژانس

يه دفعه زدم زير خنده...

همه به خنده من نگاه كردن

دستمو گرفتم جلوي دهنم

-ببخشيد هنوز بهتون نگفته ...خودم خنده ام گرفته... اخه خيلي خيلي با نمكه

تو اين بيمارستان ما ...حسابي ريخته از اين انترنا....

يعني وقتي پا مي ذاريد تو بيمارستان ما.. 10 جور روپوش سفيد مياد بالا سرتون...البته اگه خدايي نكرده مريض باشيد...و روتخت بيمارستان...

نبايد اينا رو با هم اشتب بگيريد و قاطي كنيد

!یه جورشون که پرستاران ..(به خودمو و مرواريد اشاره كردم )يعني ماها ...!

بهورز و بهیار و خدماتی هم ممکنه با روپوش سفید ظاهر بشن که باید مواظب باشید با دکتر..... چي ؟قاطی نشن ...

که البته اینا در اصل لباساشون نباید سفید باشه ولی خوب این لباس سفید بد مصب نه اينكه کلاس داره همه عاشقشن..

یه مدل دیگه دکتر هايي هستند که باز اینا خودشون چند مدل میشن...يعني اين ريشه به ريشه شدن هنوز ادامه داره

مي بينيد كار ما خيلي سخته بايد قدرت تشخيصمونو بريم تا اون بالا بالا ها

سرباز وظیفه یا همون استاژر یا کاراموز :میاد با شما مصاحبه میکنه شرح حال مي گيره و معاینه...

فقط در همين حد .... کار بيشتر دیگه اي باهاتون نداره ....

دارو درمان شما با استاژر م نیست در همین حد کارشه و باید تو بیمارستان هاي دولتی حتما بهشون احترام بزارید هرجور معاینه ای هم مجازن بکنن ... چون بیمارستانش چيه ؟ اموزشیه!

مدل بعدي انترنا هستن ... !بیمارستان هایی که رزیدنت یا دکتر مقیم ندارند شب همه کاره كي ميشه ؟

انترن کشیکه... یعنی کسی که داره دکتر میشه و مشغول طبابت رو سر کچل امثال ماهاست ....

حالا اگه تهران باشید چون مافوق زیاد هست جناب انترن گروهبانه... اما اگر شهر کرد یا ایلام یا این شهر های کوچیک باشید چو فرمان انترن ميشه همون فرمان شاه...

شمایید و ایشنو حضرت عزرائيل

اما رسما تمام مسئولیتها از رزیدنتی شروع میشه.. و انترن ها اگر مریض هم بکشند که نمیکشند خیلی گیر قانوني ندارند!

فقط ما پرستارا هستيم.. كه چه تو طرح چه تو كارمون بايد هي باز خواست بشيم ..

اما خاطره من بر مي گرده به همون انترنا

طرفي رو كه اورده بودن تو اورژانس .. دستش از بازوش جدا شده بود و فقط به وسيله پوست دستش كه كنده شده بود اويزون مونده بود...

انترن اورژانس كه همونجا كارش به سرم كشيد ...و رفت تو كما

باز زدم زير خنده .

- .اخه تو كه نمي توني و تحمل نداري ..براي چي مياي ...كه جلوي ما بي ابرو شي

و قهقه زدم...

همه ساكت شدن ....

خاله محمد و مادر محمد دهنشون ديگه تكون نمي خورد ..ايدا به غذاش يه جوري نگاه مي كرد و مرواريد واي مرواريد..نفسش ديگه بالا نمي امد ..

محمدم ... تنها كسي بود كه با علاقه منتظر بود. تا ببينه من چي مي خوام بلغور كنم

نگاهي به جمع كردم ...باز زده بودم تو خال ..براي خودم افسوسي خوردمو و گفتم

-واي ببخشيد انگار باز گند زدم تو تعريف خاطره ....

همه با حالت رنگ پريدگي و باور واقعيت تلخ جنون من بهم نگاه مي كردن ...

سعي كردم جو رو عوض كنم ...كه اين همه غذا حروم نشه

- عزيزان چرا عجله مي كنيد؟ صبر داشته باشيد و بذاريد تا اخرشو براتون تعريف كنم

نگاههاي مرواريد بهم مي گفت ..اون چاكو ببند تا بدترش نكردي ..اما من بايد درستش مي كردم

- خوب اخرش... اخرش ...به اينجا ختم ميشه كه ...

منم بعد از او انترن رو به قبله شدم و زدم زير خنده ....

هيچ كس نخنديد..حتي بهترين دوستم ....

فقط محمد بود كه سرشو انداخت پايين و با خنده شروع كرد به خوردن بقيه غذاش

سرمو گرفتم پايين و قاشقو گرفتم تو دستم

و با خودم..:

"خو خاطره بود ديگه ..اصرار نمي كرديد كه نمي گفتم..حالا چه نازيم مي كننو دست به غذاهاشون نمي زنن "

قاشق پر كردمو گذاشتم تو دهنم ...

با همه تلاشم بازم كلي غذا موند كه كسي رغبت نكرد بهشونو دست بزنه

يا نمونه ي ديگه اي از گند كاريم....البته زياد گند كاري نبود بيشتر كشف واقعيت بود تا خرابكاري :

بعد از شام كه همه مشغول شستن و خشك كردم ظرفا بودن ...

من و محمد مشغول تناول ميوه و چايي بوديم ..

.براي مرواريد كه از تو اشپزخونه گاهي بهم نگاهي مي انداخت دستي تكون دادم و ابروي راستمو چند بار براش افتاب مهتاب رفتم

- خوب مي فرموديد ..شغل شريفتون چي بود؟

محمد- من انتشاراتي دارم

-مرگ من..

محمد خنده اش گرفت

-اوه ببخشيد ..من معمولا نمي خوام جو زده بشم.... ولي گنجايش این همه هيجاناتو تو خودم ندارم.... اينه كه زود مي زنه بيرون ...

- رمانم چاپ مي كنيد ...؟

محمد- ما بيشتر رو كتاباي درسي كار مي كنيم

خندم محو شد و با نارحتي تكيه دادم به مبل

- اهان

گوشيش زنگ خورد ...با ببخشيدي بلند شد و رفت طرف پنجره

حس ششم مي گفت با اين زنگ تلفن ..هميشه پاي يك زن در ميونه

با فنجون چاييم بلند شدم و رفتم كنارش ... به منظره بيرون خيره شدم

متعجب از حركتم ... نگاهي بهم انداخت

محمد- نه..باشه .... بعدا باهاتون تماس مي گيرم

و تماسشو قطع كرد

- مزاحمتونم؟

محمد- نه نه..اصلا

دوباره به بيرون خيره شدم

فنجونو به لبام نزديك كردم .

-.اون خوشبختت مي كنه ...

محمد با يه علامت سوال بزرگ بالاي سرش – بله؟

برگشتم طرفش...این چي بود كه من گفته بودم

- این جمله رو توي يه فيلم شنيده بودم ...خيلي روم تاثير گذاشت ..گفتم رو شما هم يكم تاثير بذارم...

محمد- رو من ؟

- اوه ..هيچي ...

سرمو تكون داد:

چيز مهمي نيست

محمد- شما شيراز زندگي مي كنيد؟

بله..هم زندگي مي كنم..هم شيرازي هستم ...و به قول اون شاعر باحالمونم

بُ دوتُ شر كسي اُسُّ نميشه

مثِ سَدي ديگه پيدُ نمي شه

به رنديّم نمي تونن بنازن

تو دنيا عين حافظ پُ نمي شه

محمد به خنده افتاد و منم با خنده اش خنديدم ... و يه قلوب ديگه از چايمو خوردم

محمد- بهتون نمياد شيرازي باشيد..

-چرا.. چون به شيرازي صحبت نمي كنم

سرشو با خنده تكوني داد و گفت :

خانم صالحي من اونشب نمي خواستم ناراحتتون كنم

- كرديد ..ولي گذشته ....ديگه مهم نيست ..

دستمو رو هوا تكون دادم

-بي خيال ..ديگه بهش فكر نكنيد ...

خنده اش گرفت...

محمد- طرحتون تموم بشه ....برمي گرديد شهرتون؟

-به احتمال زياد

محمد- چقدر احتمال داره اينجا بمونيد...؟

-از ادماش كه خيري نديدم..

-واي يعني از شما چراها...

يه دفعه عين گيجا ساكت شدم و سرمو تكون دادم

- يعني نمي دونم

چيزي نگفت نگاهي به بيرون انداخت و دوباره به من نگاه كرد

محمد- مادرم خيلي دوست داره با دوستتون اشنا بشم ....

برگشتم طرفشم

سكوت كرده بود ...

-خوب

كمي بهم نگاه كرد

محمد- شطرنج بازي مي كنيد...؟

-گاهي .....ولي اصلا حرفه ای نيستم

محمد- يه دست مي زنيد...؟

فقط سرمو تكون دادمو

با هم به طرف ميز كوچيكي كه روش صفحه شطرنج بود رفتيم ...

محمد-.سفيد يا سياه ...؟

- ما كه سياه بخت زاده شديم ...این بارم سياه

لبخند با نمكي زد ...و صفحه رو چرخوند و مهره ها ي سياهو رو مقابل گذاشتم ...

حركت اولو كرد ...

- مرواريد دختر خوبيه

محمد- بله حتما همين طوره

حركت بعدي با من بود

-پس چي ؟

مهره اشو حركت داد و به چشام خيره شد ..

محمد- شما هنوز از دست من نارحتيد ...؟

با لبخند ي ..حركت بعدي رو كردم

- يكم

محمد- ممكنه موردي پيش بياد و بعد از طرحتون شيراز نريد....؟

با ترديد مهره امو حركت دادم ...

- چه موردي؟

مهره اشو حركت داد ...

محمد- نمي دونم همين طوري يه چيزي گفتم

سرمو انداختم پايين و به فكر فرو رفتم و بي حواس مهره ای رو حركت دادم ..

كه اون راحت مهره امو فرستاد قبرستون

- شما خوب بلديد چطور افكار حريفتونو بهم بريزيد

لبخند ي زد

محمد- اصلا قصدم .....چنين كاري نبود ...

به سختي فكري كردم و فيل امو حركت دادم....

محمد- مراوريد خانوم دختر خوبيه ...و مطمئنا در كنار هر مرد ديگه ای باشه اون مردو خوشبخت مي كنه ...

افكارمو زودي جمع و جور كردم..

- ولي هر كار كنيد دختر خاله و پسر خاله رو نميشه از هم جدا كرد ...

وسريع بهش كه سرشو پايين نگه داشته بود و به صفحه خيره بود نگاه كردم

معلوم بود خب زده بودم تو برجكش

محمد همونطور كه سرش پايين بود - ايدا..بچه است ...

به ياد حرفي كه به مرواريد زده بودم افتادم و خنده ام گرفت

- شايد از نظر شما چنين چيزي باشه.. ولي به نظر دختر خوب و موقري مياد...

محمد- همه چي به ظاهر نيست ...

ابروهامو انداختم بالا و تونستم با حركت بعدي مهر ه ام.... يه مهره اشو بزنم

- ولي از نظر من ظاهرم مهمه..

محمد- خيلي ؟

چشمامو رو صفحه چرخوندم ... كمي به طرف جلو خم شدم و دستامو تو هم قلاب كردم ...

- نه ديگه به این شوري شور....

محمد- از رماناي عاشقانه خوشتون مياد...؟

- اوهوم

سر دوتامون پايين بود و باهام حرف مي زديم...

زير چشمي به لبخندي كه مي زد نگاهي كردم ...

- ولي ديگه دوره بچگيم تموم شده ... بايد از عشقاي خيالي دست كشيد...

محمد- يعني ديگه علاقه نداريد....؟

- شايد بيكار شدم يكي بخونم..قبل از ورود به دانشگاه زياد مي خوندم..

- بعد از اينكه امدم دانشگاه ...تاثير كتابا روم زياد شد.....هر استادي رو كه مي ديدم عاشقش مي شدم ..

-خنده داره ...

-ولي اكثر رمانايي رو كه مي خوندم و دوست داشتم... این بود كه طرف استاد باشه و عاشق دانشجوش بشه

-مي بينيد بچگي تا چه حد ...

و كمي بلند زدم زير خنده

محمد- اگه اونطرف استاد نباشه چي ؟

-اوممممممممم.... از اونجايي كه من از این شانسا ندارم ..كه استاد خاطر خواهم بشه ...نمي خوام هيچ وقت ازدواج كنم

منتظر حركت بعديش بودم ... ولي اصلا حركتي نكرد.... سرمو اوردم بالا كه ديدم بهم خيره شده

نزديك بود از خنده بتركم

-ای بابا من يه حرفي زدم .... شما چرا جدي مي گيريد.

- .نگران نباشيد اگرم شوهر گيرم نياد ... فقط يه نفر به جمع زيبا رويان ترشيده اضافه مي شه

محمد- من جدي ازتون پرسيدم

-نگيد كه تا الان تمام حرفاتون جدي بود؟

دوتامون بهم خيره شديم ...

محمد- حتما بازم داريد شوخي مي كنيد؟

-نه اصلا

و به خنده افتادم

محمد لبخندشو خورد و سرشو گرفت پايين ...

محمد- خوب بازي مي كنيد

- حريفم زياد حرفه ای نيست وگرنه من چيز زيادي بلد نيستم

فهميده بودم منظورش از سوالايي كه مي كنه چيه...براي همين ترجيح دادم بقيه بازي رو تو سكوت ادامه بدم

...

محمد- شما هميشه بايد ازتون سوال بشه كه حرف بزنيد؟

لبخند بي جوني زدم

- اينطوري راحت ترم..احتمال خربكاريم كمتره

محمد- راستش من..

كه تو همين موقع ايدا با ظرف ميوه بهمون نزديك شد...

ايدا- محمد ..هم بازي جديد پيدا كردي؟

ابروهامو انداختم بالا...

این امشب ..داره خيلي زبون مي ريزها

محمد جوابي نداد

محمد- كتابايي رو كه گفتم برام پيداشون كردي؟

محمد سرشو تكون داد

ايدا يه دفعه صفحه شطرنج و از مقابلم برداشت و جلوي خودشو محمد گذاشت

ايدا-..يه دستم با من بازي كن؟

محمد- ايدا

ايدا - جانم

"جانم بخوره تو ملاجت شفتك"

محمد- داشتيم بازي مي كرديم

ايدا- من فكر كردم بازيتون تموم شده ...

محمد- این همه مهره از جاشون تكون نخورند ..يعني نمي فهمي؟

ايدا به شدت قرمز شد ...

ايدا- بازيه ديگه.. چيز جدي نيست ..يه دورم با من بازي كن

محمد- تو كي مي خواي بزرگ بشي... من نمي دونم ....

و با يه ببخشيد از جاش بلند شد و رفت طرف تلفن

وقتي محمد به اندازه كافي از ما دور شد

- قار قارك يكم تحمل مي كردي.. بعد ازش لينا نمكي مي خواستي

ايدا- چي بهت مي گفت؟

-به تو چه

ايدا- ازش خوشت مياد ...؟

با لبخند مرموزي به عقب تكيه دادم و دستمو گذاشتم زير چونه ام

- به تو مربوط ميشه...گرمك؟

با شدت از جاش بلند شد .

ايدا- .دورشو خط بكش... فهميدي؟

حرفي نزدم و بهش خيره شدم..

ايدا- ميگم فهميدي ...؟

-اره فهميدم

ايدا- خوبه

و سرشو چرخوندم

-خانومي ...

برگشت طرفم

-مي دوني چي رو فهميم؟

هنوز بهم نگاه مي كرد...

-فهميدم...خيلي بچه ای.. درست همون چيزي كه پسر خاله ات گفت..

فنجون از دستش افتاد رو زمين

با بر خوردش به سراميك كف سالن با صدا شكست

مادر و خاله اش به سرعت دويدن بيرون ...

خانوم سهند- چي بود؟... چي شكست..؟

خاله محمد- فنجون شكست؟

با خنده:

-فنجون نبود

خانوم سهند- پس چي شكست؟

در حالي كه ايدا با حرص بهم نگاه مي كرد با خنده به طوري كه فقط ايدا بشنوه

محمد و منا جون قلب منو شكستن ..واي كه.... چه شيطونيايي هستن

چونه اش شروع كرد به لرزيدن ...

خانوم سهند- اي بابا اينكه فنجونه ....چيزي نيست خاله جون ...خودتو ناراحت نكن

برگشتم و به مرواريد كه دم در اشپزخونه وايستاده بود نگاه كردم و براش ابرو امدم ..يعني اينكه حال كردي ...

مروايد- چيكارش كردي ؟

-هيچي فقط كاري كردم كه بفهمه نبايد پا تو كفش بزرگترا كنه ...

درو باز كردم ....

مرواريد- با محمد درباره چي حرف مي زديد؟

-اوه چي شد .؟...يهو شد محمد...

رنگش پريد ..

-نمي خواد سرخ بشي....بالام جان گافو دادي ...

زود رفت تو .......كه ديگه بيشتر از اين ضايع نشه

- اون دوست نداره

مراوريد اروم به طرفم برگشت

مرواريد- بازم داري شوخي مي كني ؟...

بهش خيره شدم دلم نمي امد ناراحتش كنم

محكم كوبيدم رو لپش ..

- اره خره..هنوز اخلاق مزخرفمو نشناختي

مرواريد- تو روخدا انقدر اذيتم نكن

كليدو پرت كردم رو ميز ...و ولو شدم رو مبل

- باشه اذيتت نمي كنم ...ولي این ادم به دردت نمي خوره

مرواريد- نمي خواد تو كارشناسي كني

و رفت تو اتاقش كه لباسشو عوض كنه

- دختره خر ..عاشق كي شده .نمي دونم .اين دخترا چرا انقدر چشم و گوش بسته عاشق مي شن ...

- هي هي .

.گوشيمو در اوردم و قسمت گالري رو باز كردم ...

به عكسي كه مسعودي قبل از رفتنش از تمام پرسنل بخش گرفته بود و همه توش بوديم ...و من با بلوتوث از گوشيش كش رفته بودم ..نگاه كردم

اخ كه چقدر من دزد بودم ....

به چهره محسني خيره شدم

-هوي هوي فكر نكني عاشقت شدما ...نه جونم از این خبرا نيست ...

واي چه گندي زدما... يهو پريدم تو بغلش.. خوب شد كسي اون اطراف نبود

گونه هام گل انداخت ...و با ياد اوريش كلي ذوق مرگ شدم ...

مرواريد- منا

با صداي مرواريد دست و پامو گم كردمو گوشي رو پرت كردم گوشه مبل ...

- چيه جغد شوم

مرواريد- حوله ام كجاست؟

-حوله ات؟

مرواريد- اره ..تو كه برش نداشتي

يه لحظه ياد صبح افتادم ...كه موقع رفتن زيادي رژ زده بودم

جعبه دستمال كاغذي هم ته كشيده بود ...و من مجبور شدم با گوشه حوله اش رژمو پاك كنمو از ترس مراوريد پرتش كنم زير تختش

- نه ..نه من نديدم...يعني براي چي بايد ديده باشم ...

- من نيازي به وسايل كهنه ات ندارم

مرواريد- كهنه چي دختر ..تازه ديروز خريده بودمش

ترسم بيشتر شد

-حالا چند گرفته بودي؟

مرواريد- منا

- جووووون دلم..

يه دفعه گوشيم زنگ خورد ...

-الان ميام كمكت ....تا پيداش كني ...

شماره ناشناس بود ...

مرواريد- پس چرا نمياي ؟

-الان ميام بذار جواب گوشيمو بدم

-بله

سلام

كمي مكث كردم...... صدا نااشنا بود

سلام شما؟

نميشناسيد؟

حتما مزاحمه ..

-لطفا مزاحم نشيد

و گوشي رو قطع كردمو پرتش كردم رو ميز ...

به طرف اشپزخونه رفتم

صداي اس ام اس گوشيم در امد ...اهميتي ندادم

- بعدا مي بينم كيه

كه دوباره زنگ خورد...

گوشي رو برداشتم ..همون شماره قبلي بود

اهميتي ندادم ..و دوباره پرتش كردم ...

-چايي مي خوري؟

مرواريد- نه خوابم مياد

-به جهنم ..

- پيداش كردي ؟

مرواريد-نه

- به درك

دوباره يه اس ديگه ...

چايي رو كه دم كردم بر گشتم تو هال و رو مبل نشستم گوشي رو برداشتم ..

يادم افتاد اس ام اس دارم

"دختره بد سليقه اميدوارم حداقل ادكلنتو عوض كرده باشي..اگه شناختي جواب تلفنمو بده"

اس ام اس دوم:

"جواب بده"

-اه اينكه جناب مخه

-بچه پرو هر چي از دهنش در امده بارم كرده ..حالا انتظارم داره جواب تلفنشو بدم

كه اس ام اس ديگه امد..

"بيداري زنگ بزنم؟"

هوس كردم سر به سرش بذارم

اس ام اس دادم

-شما؟

بهزاد- داري اذيت مي كني ؟

-شما؟

بهزاد- بهزاد افشار

-به جا نمي ارم ...

بهزاد- خيلي كينه ای هستي

-شما؟

بهزاد- منا خجالت بكش

-احمق چه به اسم كوچيكمم صدا مي كنه.. سريع به شماره اش زنگ زدم

با اولين بوق برداشت

-مامان جونت بهت ياد نداده كه نبايد يه خانومو به اسم كوچيك صدا كرد

بهزاد- چه عجب جواب دادي

و خنديد

-رو دست مي زني

بهزاد- خوبيت اينه كه وقتي جوش مياري ..فكرتم از كار مي افته

سكوت كردم

بهزاد- چيه.... جوابي نداري كه بدي

-شماره منو از كجا گير اوردي؟

بهزاد- زياد ادم مهمي نيستي كه شماره اتو نشه پيدا كرد

-بين ادم مهم ..نمي دونم این وقت شب چه مرگت شده..و منظورت از این كارا چيه ؟.... ولي از این كارات هيچ خوشم نمياد..لطفا مزاحمم نشو

و گوشي رو قطع كردم ...

زنگ زد ...

ازش بدم امدم...

مرواريد- اون مصيبتو جواب بده ..بي خوابم كردي

...

-يعني تو با این همه رويا خوابتم مي بره

مرواريد - منا

گوشي رو جواب دادم

-چيه؟ چي مي خواي ..چرا اذيت مي كني ؟

بهزاد- چرا ترسيدي؟

-اولا كه نترسيدم..دوما... گيرم ترسيده باشم ...حق دارم ....چون مزاحم شدي

بهزاد- من كه از پشت تلفن نمي تونم كاري كنم

-تو مخت عيب داره

بهزاد- نداشت كه مخ نمي شدم

-يعني الان خيلي حالبته

بهزاد- از تو يكي بيشتر

سكوت كردم...

بهزاد- مي تونم فردا ببينمت...؟

مردك مزخرف

-نه

بهزاد- نه؟

-اره نه...

بهزاد- كارت دارم

-من با تو كاري ندارم

بهزاد- از حرفام خيلي ناراحتي ...؟

-حرفاي خوبي بهم نزدي

بهزاد- با شه من معذرت مي خوام...نبايد اون حرفا رو بهت مي زدم ..حالا قبول؟

-نه

بهزاد- اي بابا گفتم كه ببخشيد .....نبايد اون حرفا رو مي زدم

باشه بخشيدم ...ديگه مزاحم نشو ...

بهزاد - چرا تو انقدر لج بازي دختر ؟

-بي احترامي مي كني ..بايد جوابتم بدم..؟

بهزاد –بلاخره مياي يا نه؟

-اگه كاري داريد..همين الان بگيد ؟

يهزاد - يعني مي خواي بگي كه نمياي ؟

- اقاي افشار اگه الانم مي بينيد چيزي بهتون نمي گم فقط به احترام دايتونه ..

لطفا هم ديگه با اين شماره تماس نگيريد ...اگه يه بار ديگه زنگ بزنيد به عنوان مزاحم از تون شكايت مي كنم...

و گوشي رو قطع كردم

اون از حرفاي محمد كه بدجور بهم ريخته بود اينم از حرفاي بهزاد....

گوشي رو پرت كردمو روي ميز....دستامو بردم پشت سرم و قلاب كردمو تكيه دادم به عقب

-از همه مردا بدم مياد..همشون به فكر منافعشون هستن...

- نمونه اش همين محمد..پسره پرو نمي بينه دو نفر دارن براش سرو دست ميشكنن..باز راست راست تو چشمام نگاه مي كنو...اه اه

- يا همين بهزاد..پسره...نچسب..نه اون همه حرف كه نثارم كرد....نه به این معذرت خواهيش...

محسنيم كه كلا سوپاپ اطمينانه..

-نيما هم يه سر خر ه...كه فكر مي كنه با يه احمق هالو طرفه

نگام به در اتاق مرواريد افتاد

-حالا به این ليلي خل و چل چطور حالي كنم ..مجنونت بيستون كه سهله ..دماوندم دور نمي زنه ...چه برسه كه برات تيشه هم بزنه

- ولي خوب محمدم حق داره .....ايدا واقعا بچه است..

لحظه ای رو به ياد ميارم كه این دوتا بخوان بشينن سر سفره عقد ..واي واي واي ..ميشه قضيه خربزه و عسل ...

بي خيال بابا ...مگه قراره من جفتشون كنم كه دارم براشونم غصه هم مي خورم

من خيلي هنر كنم يكي براي خودم پيدا كنم

-هنرتم ديديم..چي شد؟شد نيما..

- حالا این يارو باهام چيكار داشت؟

..گوشي رو برداشتم و به شماره اش خيره شدم...

مي خواستم اس ام اسا و تماساشو حذف كنم..

اما این دل صاحب مرده....مگه گذاشت...

و اسمشو به اسم بهي مخي ذخيره كردم...

كارم همين بود

تمام اسما رو تو گوشيم يا مخفف مي كردم يا با نسبتي كه به طرف مي دادم ذخيره اشون مي كردم

مثل ..تاجي ترشي براي تاجيك

يا دمي ربي براي محسني ..

و كلي اسماي ديگه..حتي براي نيما گذاشته بودم..نيمچه بلو ...

صبح زود قبل از مرواريد بيدار شدم....

اينبار بر خلاف تمام دفعات قبل ...يعني بزنم به تخته ..از وسايل خود خودم استفاده كردم ..

چون اين بار بوي خطرو كاملا حس كرده بودم ....البته بعد از گم شدن حوله مرواريد...

مرواريد- چه زود بيدار شدي خبريه؟

در حال لقمه گرفتن ...

-نه .........مگه بايد خبري باشه...

مرواريد- پس چرا انقدر زود بيدار شدي ...؟

-ببين من امروز نمي تونم برسونمت خودت تنها برو

مرواريد- منا

-عزيزم ماشين بنزين نداره منم وقتشو ندارم ..اگه خواستي خودت يه جور بهش بنزين برسون ..اونوقت ببين چطوري هلاكت مي شه ..من ديگه رفتم ..تو بيمارستان مي بينمت

بيشتر وقتا همين طور بود و ماشين تو پاركينگ مي موند ..بس كه زورم مي امد بهش بنزين بزنم ..

سوار اولين اتوبوس واحد ي كه جلوم نيش ترمز زد شدم و رو اولين صندلي خالي خودمو پرت كردم

...تا برسم كلي وقت داشتم .گوشيمو در اوردم..

نه زنگي نه تماسي و نه اسي ...

دفترچه تلفنو باز كردم و بي اختيار دستم رفت سمت بهي مخي ....كمي به شماره اش خيره شدم ..

كه دوباره كودك درونم شروع كرد به فوران

- كله سحري.... بذار حالشو بگيرم ....و بي خوابش كنم

دكمه سبزو فشار دادم...

در حال گاز گرفتن زبونم .... گوشي رو به گوشم نزديك كردم

..بوق اول.. دوم... سوم.. ولي كسي بر نداشت..

نذاشتم به چهارم برسه وتماسو قطع كردم...

يهو از كارم پشيمون شدم..

و گوشي رو انداختم ته كيفم ...

- اگه يه خرده عقل تو اون مخت بود ... مي فهمي نبايد این كارو مي كردي ....به درك به تلافي ديشبش..

چشامو بسامو و دست به سينه شدم و تيكه دادم به عقب ...تا به ايستگاه مورد نظر برسم ...

****

به بيمارستان كه رسيدم همه چي سرجاش بود...جز افكار در گير من ...صبايي هم در كار نبود ..

امروز از اون روزا بود كه تنها بودم ...يعني دوستاي صميميم نبودن ...و من بودمو چندتا از اين پرستاراي از دماغ فيل افتاده ..

...بعد از سرك كشيدن به تمام بيماراو دادن داروهاشون

به بخش برگشتمو پشت ميز نشستم ..كه گوشيم به صدا در امد...

در حال نوشتن جزئيات پرونده يه مريض بودم ...گوشي رو در اوردم و جلو ي چشمام گرفتم ... خود بهزاد بود

اب دهنمو قورت دادم..

نمي دونم چرا ترسيدم و صداي زنگو خفه كردم ...كه خودش خسته بشو و قطع كنه...

بعد از چند بار زنگ خوردن... قطع شد

- لعنتي ...حتما شماره امو از بيمارستان گرفته...

تا سرمو گرفتم پايين

يكي از پرستارا- منا

...سرمو اوردم بالا...

با لبخند:

- سلام از این ورا ...

يكي از پرستارا - امروز تنهايي ..؟

- اره بچه ها امروز نيستن...

برگه ای رو به طرف گرفت .....

يه لطف مي كني و ببيني این دارو ها رو داريد يا نه ..بخش ما تموم كرده ...

تو همون لحظه براي گوشيم يه اس امد ..... از طرف بهزاد بود...

"چرا مثل این دختراي بي جنبه رفتار مي كني ...اگه كاري نداري.. چرا زنگ مي زني ؟...

اگرم كار داري ..چرا جواب تلفنو نمي دي ....."

سرم سوت كشيد ....چي مي خواستيم بكنيم.. چي شد ...

لبمو از عصبانيت گاز گرفتم

منا احمق ... همش خريت مي كني ... ...

از حرص گوشي رو گذاشتم رو ميزو رفتم پي دارو يي كه به احتمال زياد ما هم تموم كرده بوديم

از توي اتاق داد زدم

-نه ما هم تموم كرديم ..بايد بري به تاجيك بگي ...

باشه خانومي ممنون ...

دوباره يه چند دوري تو قفسه ها رو نگاه كردم ...

وقتي مطمئن شدم ما هم دارو رو نداريم... از اتاق در امدم كه ديدم محسني كنار ميز ايستاده و چشمش رو صفحه گوشيمه...

كه در حال زنگ خوردنه.

تا به گوشيم برسم ..تماس قطع شد ...و صفحه اس ام اس قبلي به جاي موند...

خيلي دير عمل كرده بودم و محسني حتما تونسته بود متن توشو بخونه...

كمي هول شدم

- امروز خانوم فرحبخش نمياد

محسني- مي دونم

-كاري داشتيد؟.

به چشام خيره شد ...اولين باري بود كه از رو مي رفتم...... سرمو گرفتم پايين و گوشي رو از جلوي چشماش برداشتم....

و بدون توجه بهش برگشتم و سرجام نشستم...

چند ثانيه اي گذشت

سرمو برگردوندم...تا ببينم رفته يا نه كه ديدم رفته ...

با ناراحتي سرمو تكوني دادم ..و گوشي رو بعد از خاموش كردن انداختم تو جيبم ....

به شماره تماس خيره شدم و دكمه سبزو فشار دادم..

-بله.... چرا زنگ زدي؟

نيما- منا چرا از دستم دلخوري؟.. مگه چيكارت كردم...؟

گناهم چيه كه ديگه نمي خواي منو ببيني ....جز اينكه دوست دارم ....عاشقتم....

حوصله حرفاشو نداشتم ..گوشي رو از گوشم دور كردم و چندتا خميازه بلند كشيدم دوباره به گوشم نزديك كردم

نيما- ببين من و تو دوباره مي تونيم مثل سابق باشم..... باشه...؟

با مادرمم حرف مي زنم كه ...

-نيما كاري نداري ..كلي كار دارم...

سكوت كرد...

نيما- نمي خواي حرف بزنم...؟

-نه

-نمي خوام و نمي خوامم ديگه اينجا زنگ بزني ....

نيما-.تو چرا يهو عوض شدي؟

-من عوض نشدم تو رو دير شناختم...

-لطفا هم منو فراموش كن ...اميدوارم در اشنايي هاي بعديت.. اشتباهاتي كه در رابطه با من مرتكب شدي براي اون يكي مرتكب نشي

و گوشي رو قطع كردم

-يادم باشه شماره امو عوض كنم این خط ديگه به درد به خور نيست...

شده پيچ شمرون هر كي كه دلش مي خواد ... راه به راه دور از جون سر شو مثل گاور مي ندازه و مياد تو خط من ...

بلند شدم و مشغول پر كردن سرنگا شدم...

ببخشيد

پشتم به طرف كسي بود كه صدام كرده بود

سرنگو بردن بالا و مايع درونش تنظيم كردم

-بله

من مي خواستم

نزداشتم حرفوش بزنه...

-مريض داريد...؟

نه من...

-پس صبر كنيد ...من يكم كار دارم.. الان ميام..

ولي من

-ای بابا مي گم صبركنيد ديگه ...اگه شما كار داريد منم كار دارم ..پس صبركنيد

نفسشو با صدا داد بيرون و گفت :

بله..چشم

سرمو با ناراحتي تكون دادم..و در حال غر غر كردن به طوري كه فقط خودم صدامو مي شنيدم

-امروز كه كلي كار داريم... من بد بخت بايد تنها این بخشو بچرخونم..كجايي تاجي ترشي كه این همه زحمت منو ببيني

...

اخرين سرنگو گذاشتم تو سيني و چندتا دارو و سرم هم گذاشتم كنارشون ..سيني رو برداشتمش ..همين كه برگشتم طرف صدا ...

يا جده سادات ...

يعني كف كردم از اين همه خوشگلي

و با خودم "این چه خوشمله ."

..چشام قطر 100 رو هم رد كرده بود...

چشماي مشكي ابرهاي كشيده و منظم ..صوتي سفيد با ته ريشي كه خواستني ترش كرده بود....

هنوز محو مرد رو به روم بودم كه

مرد با لبخند- حالا مي تونيد كمكم كنيد..؟

تو دلم ..تو جون بخواه من كي باشم كه بگم نه...يعني غلط بكنم كه بگم نه

فقط سرمو تكون دادم ...

برگه ای رو از جيب بغل كتش در اورد ...و به طرفم گرفت..

مرد- مثل اينكه من بايد از امروز اينجا مشغول به كار بشم..اما اصلا كسي رو پيدا نكردم ..

دكتر بخش هم نيست ...مي تونيد بگيد كه كجا مي تونم رئيس بيمارستانو پيدا كنم...؟

"ای خدا كاش يكم از این خوشگلي رو به من داده بودي .."

مرد- خانوم

مرد- خانوم

-هان يعني بله..... شما چيزي گفتيد؟

اخم نازي كرد..

-اهان ايشون امروز بيمارستان نميان

چندتا از پرستارا از كنار ما رد شدن..اونا هم رفتن تو كف تازه وارد ..و وقتي از ما دور شدن دم گوشي شروع كردن به پچ پچ كردن...و هي بر مي گشتنو به ما نگاه مي كردن

.

يعني اسمش چي بود ....

كه يه دفعه صداي محسني تكونم داد...روپوش سبز رنگي به تن كرده بود ..معلوم بود كه تازه از سلاخي يه بنده خدايي فارغ شده

همونطور كه سرش پايين بود و به پرونده نگاه مي كرد مشغول حرف زدن با من شد

محسني- این مريضو الان ميارن..بايد هر نيم ساعت يكبار وضعيتش چك بشه ...

..و بعد از امضاي پايين پرونده..به طرف من گرفت...

دستامو با سستي بردم بالا و به زور از دستش گرفتم ...

محسني نگاهي به منو تازه وارد كرد ...

تازه وارد- شما تو این بخش كار مي كنيد...؟

محسني - بله شما؟

من قراره از امروز همكارتون بشم و دستشو به سمت محسني دراز كرد...

تقريبا هم قد بودن ...به برخوردشون خيره شدم...

محسني اروم دستشو برد طرفش

محسني- خوشوقتم خبر نداشتم كه قراره يه پزشك جديد تو بخش داشته باشيم

تازه وارد- بله ...من به عنوان جراح عمومي به اين بخش امدم

محسني پوزخندي زد : .چه جالب

مثل اينكه كه رقيب پيدا كردم...

تازه وارد- خواهش مي كنم اين چه حرفيه ...ما در برابر شما بايد شاگردي كنيم

و با لبخندي: ..فرزاد جلالي هستم ...

محسني دستشو بيشتر فشار داد..:

منم محسني هستم ....پس چرا اينجا؟

فرزاد- مي خواستم برم پيش رئيس بيمارستان و

بعد با اشاره به من

فرزاد- ولي گفتن امروز نيستن

محسني با تعجب به من خيره شد..:

نيستن ؟

تازه فهميدم از مستي ديدار فرزاد ... تو هوا يه چيزي پروندم ...

خواستم جوابمو درست كنم كه ....

محسني - احتمالا حواسشون نبوده و امروزو با يه روز ديگه اشتباه گرفتن ...

بفرماييد راهنماييتون مي كنم ..منم بايد الان برم اون بخش ..

فرزاد با لبخند مكش مرگ ما به راه افتاد و چند قدم جلوتر از محسني به انتظارش وايستاد ...

محسني سرشو بهم نزديك كرد

محسني- كاش مي فهميدم ...سر كار..اون مخت كجاها مي گرده ..خدا رحم كنه به مريضايي كه قراره ازشون مراقبت كني

..و به طرف فرزاد راه افتاد ...

لبامو گاز گرفتم

-مردك نفهم... اصلا به تو چه ..اينم عين طالبي هي قل مي خوره وسط حرف زدناي مردم ...

با ناراحتي سيني رو برداشتم و رفتم سراغ مريضا...

****

تازه فائزه امده بود...و من در حال وارد كردن داروها تو ليست بودم ....

فائزه- منا شنيدي

-چي رو؟

فائزه- فرود يكي از فرشته هاي خدا روي زمين ...اونم تو این بيمارستان

ابروهامو انداختم بالا

-از قضا.. اسم فرشته اشم ..فرازد جلالي نيست؟

فائزه- ای جان زدي تو خال... چه جيگريه ...ادم مي خواد اون لپا رو تا مي تونه بكشه..

-خجالت بكش این چه طرز حرف زدنه

فائزه - چي شد؟.... يهو با كمالات شدي... تا ديروز اگه بود مي خواستي لپاشو گاز بگيري ...

-بسه ديگه فائزه ....چقدر چرتو پرت ..مي گي

فائزه- بله بله چت شد..دوباره تاجيك بهت حال داده ..كه افعي شدي و نيش مي زني ...

به طرف قفسه داروها رفتم.. امد پشت سرم وايستاد...

فائزه- نكنه تو هم عاشقش شدي ...؟

با ناراحتي با دستم هلش دادم به عقب

-اه ولم كن ...حرف ديگه ای نداري كه بزني ...همش بايد از اين خزعبلات بگي

فائزه- بله ؟ بله ؟

شنيدن صداشم بي طاقتم مي كرد.. چه برسه به جر و بحث كردن باهاش

با ناراحتي خارج شدم و به طرف انتهاي سالن راه افتادم ....

نمي دونم چرا حرفاي محسني هميشه رو اعصابم بودو و با شنيدن حرفاش روزم خراب مي شد

...در حال رد شدن از كنار اتاقش بودم كه ديدم رو صندليش نشسته ..

در حالي كه صندليشو به طرف پنجره چرخونده بود و يه دستشم رو ميز گذاشته بود و به منظره بيرون نگاه مي كرد

متوجه من نبود..تو جام وايستادم و بهش خيره شدم...چشماشو از پنجره گرفت و سرشو چرخوند به طرف ميز

...و با انگشت اشاره دستي كه روز ميز قرار داشت ....شروع كرد به حركت دادن خودكار رو ميزش ...

كه يه دفعه خودكار افتاد پايين ...نفسشو با ناراحتي داد بيرون و از جاش بلند شد و رفت طرف خودكار .

.خم شد خودكارو برداره ..كه نگاش به من افتاد... كه دستامو كرده بودم تو جيب روپوشم و بهش نگاه مي كردم...

هول شدم و دست پاچه دستامو از رو پوشم در اوردم ...

زودي به مقنعه ام دست كشيدم...و از ترس و ناخواسته كمي تو جام جلو و عقب رفتم و يه دفعه بهش خيره شدمو گفتم سلام ....

معلوم بود از حركتم خنده اش گرفته..هنوز بهم خيره بود ...

كه من با اون صورتي كه قرمزي رو هم رد كرده بودو حالا شده بود يه تنور داغ ..... دوباره برگشتم پيش فائزه

نمي دوم چرا از اينكه مچ منو موقع ديد زدنش گرفته بود ..دگرگون شده بودم و همش مي خواستم از بيمارستان جيم بشم

اخه دختره نفهم ...مگه بيكاري كه مردمو ديد مي زني كه اينطوري مچتو بگيرن ..الان با خودش چه فكرا كه نمي كنه .....

با خودم در حال كلنجار رفتن بودم كه

فائزه - خانوم مودب اگه به تريپ قبات بر نمي خورده ...بيا و این پروند ها رو سرو سامون بده ..منم با اجازه اتون برم به داد مريضا برسم

بلند شدم و به طرف پروندها رفتم ....حرف صبح محسني و گرفتن مچم توسطش ..اعصبمو بهم ريخته بود .....

پرونده رو برداشتم كه از دستم افتاد...

چند تا فحش نثار هر كي كه تو ذهنم رژه مي رفت فرستادم و نشستم كه پرونده رو بردارم ...

كه همزمان دستي براي برداشتن پرونده امد جلو ..زود سرمو اوردم بالا ...

بي اراده خنده به لبام امد...

لبخندي زد

فرزاد - ممنون بابت راهنمايي صبحوتون؟

با تعجب

-صبحم ؟

يه دفعه يادم امد و قرمز شدم.

- اخ .ببخشيد اصلا حواسم نبود ...نه اينكه كلي كار رو سرم ريخته بود ....اين بود كه....

فرزاد با لبخندي ديگه - مهم نيست ..

شما؟.... خانوم ؟

خواستم بگم صالحي

كه خودش زودتر اسممو از روي كارت خوند

فرزاد- منا صالحي .

با لبخند سرمو تكون دادم..

فرزاد- این منا يعني اميد و ارزو ..........درسته؟

-بله همين طوره

فرزاد- پس بايد خيلي اميد و ارزو داشته باشيد

همزمان بلند شديم ...

با خنده با نمكي ..

-نه اونقدر ...

فرزاد- منم كه

-بله اقاي دكتر فرزاد جلالي ..

فرزاد- حافظه خوبي داريد...

-نه نيازي به حافظه نيست ...

قبل از شما فقط دكتر محسني جراح عمومي بودن ...با ورود شما... شديد دوتا.. پس به ياد موندن اسمتون زياد كار سختي نيست ...

فرزاد- خيلي وقته اينجا هستيد .

.نه من مشغول گذروندن طرحم هستم ...حدود يكسال و خرده اي ميشه

فرزاد با خنده- اين مدت كميه ؟

در حالي كه لبخند مي زنم- شايد

فرزاد- اينجا هميشه همينطور ساكته؟

نگاهي به اطرافم انداختم

-نه ..اينم از شانس شماست .... و گرنه هر بار اينجا.... يه داستان با مريضا و دكترا داريم

ابروهاش انداخت بالا

فرزاد- با دكترا ؟

دستي به بينيم كشيدمو و با شيطنت:

- گاهي وقتا دكترا از خود مريضا هم بيشتر دردسر درست مي كنن

فرزاد- اوه ...ديگه واقعا جالب شد ...

فرزاد- مثلا چه دردسرايي؟

- عجله نكنيد.. با مرور زمان همه چي دستگيرتون ميشه ...

سرشو به طرز با نمكي حركت داد و در حالي كه دستشو به گردنش مي كشيد..

لابد ....حتما همين طوريه ...كه شما مي گيد

لبام از هم باز شد و خنده ام بيشتر شد ...

داشتم پرونده رو مي ذاشتم سر جاش

فرزاد- كجا مي تونم يه فنجون قهوه پيدا كنم ...؟

زيبايي صورتش و لحن دوستانش زيادي به دلم نشسته بود برا همين

با ذوق برگشتم طرفش كه

لبخندم مثل پنير پيتزا كش رفت ...

فرزاد كه روش به طرفم بود و لبخند مي زد ..وقتي لبخند وا ديده منو ديد سريع به پشت سرش برگشت

فزاد- اِ سلام دكتر...شما هم كه اينجاييد

محسني سرشو حركتي داد

و گفت سلام ...و بعد رو به من

خانوم صالحي ؟

كمي هول شدم

-بله دكتر ..

محسني - .لطف مي كنيد بياد اتاق من ..در مورد يكي از بيمارا كه مراقبش هستيد ...چندتا نكته بايد بهتون بگم..لطفا پرونده اشم بياريد. منظور مريضه كه تازه عملش كردم

تعجب كردم ..هيچ وقت سابقه نداشت... كه محسني در مورد بيمارا با من حرف

بزنه.... اونم كجا.....واويلا ...تو اتاقش ..

به فرزاد كه با شيطنت به ما دو تا نگاه مي كرد نگاهي انداختم و دستي به

گوشه مقنعه ام كشيدم ..

- بله دكتر..چشم .... الان ميام

محسني به راه افتاد و منم با گذاشتن پرونده سرجاش و برداشتن پرونده اي كه گفته بود راه افتادم

از كنار فرزاد رد شدم

فرزاد – هميشه همين طور بد اخلاقه؟

فهميدم از اون شيطوناست

- نه بزنم به تخته ... الان مثلا خوبه ..

فزراد- واقعا

- اوهوم..پرستار و دكترم براش مطرح نيست ..اصلا....

-.از هر كي كه خوشش نياد ...اون روز و برا ش جهنم مي كنه..

فرزاد كه حرفمو باور كرده بود..

فرزاد- مگه چيكاره اين بيمارستانه؟

چشمامو درشت كردم

- يعني واقعا نمي دونيد؟

در حالي كه لب پايينيشو گاز مي گرفت

سرشو تكون داد كه يعني نه

سرمو بهش نزديك كردم

- از من نشنيده بگيرد .ولي .يكي از بزرگترين جراحا ست و تو چندتا بيمارستان هم سهام داره ...

فرزاد - نه بابا

سرمو تكون داد به طرف پايين و گفتم

- اره ..تازه .خبر نداريد.

فرزاد- چي رو ؟

محسني - خانوم صالحي ؟

واي ببخشيد من بايد برم ...

فزراد كه كلي متاثر شده بود از دروغاي شاخ دارم ..

فرزاد- بله بهتره كه شما زودتر بريد

و خودش زودتر از من به طرف يكي از اتاقاي مريضا به رفت

به خنده افتادم

هيچي بيشتر از اين مزه نمي داد كه يه دكتر و بذارم سر كار و كلي از اين كار لذت ببرم

- كي مي تونستم اين محسني رو بذارم سر كار ..فقط خدا مي دونست

ضربه اي به در اتاقش زدم

مثل هميشه با جذبه...عنق...و غير قابل تحمل

سرشو اورد بالا و بدون تامل

محسني – هميشه اينطور زود با همه گرم مي گيري؟

با تعجب

- بله دكتر ؟

منتظر جمله بعديش بودم كه حرفشو عوض كرد

محسني- مگه قرار نبود هر نيم ساعت وضع اين بيمارو چك كني ...

نكنه انتظار داري خودم هي بهش سر بزنم ؟اره ؟

دهن باز كردم

- اما دكتر من كه

محسني - هيچيت درست و حسابي نيست ..اگه كمتر نيشتو باز كني ..انقدرم زود با همه گرم نگيري ...مي توني به همه كارات برسي ...

چشمام يه دفعه باز شد...و با عصبانيت

- منظورتون چيه دكتر- ؟

محسني- زياد دور بر این دكترو نپلك..

به نظرم ديگه واقعا داشت زياده روي مي كرد

- من ..من باهاش كاري نداشتم خودش امده بودو .....

محسني- ببين من كاري ندارم تو رفتي ....اون امد ..تو چي گفتي اون چي گفت ..اما اگه براي خودت احترام و ارزش قائلي بهش نزديك نشو...همين

- شما درباره من چطور فكر مي كنيد...؟

سرشو اورد بالا و بهم خيره شد..

محسني - من اصلا درباره تو فكر نمي كنم ..

چيه ؟..نكنه چون خودتون به پرستارا احترام نمي ذاريد ...توقع داريد بقيه هم مثل خودتون رفتار كنن

پوزخندي زد و دستشو گذاشت كنار شقيقه اش و مجله زير دستشو ورق زد

محسني- احترام داريم تا احترام خانوم ...من بهت نصيحتمو كردم....

محسني- خود داني ...هر جور كه راحتي ...حالا هم مي توني بري ...

از وقتي كه وارد اتاقش شده بودم كنار در وايستاده بودم ...از در جدا شدم و بهش نزديك شدم ..سرشواورد بالا

اون پشت ميزش بود و من رو به روش ..

دوتا دستمو تكيه دادم به ميزش و به طرفش خم شدم...

- از نصيحتون خيلي..... خيلي ممنون جناب دكتر ..ولي بهتره به من و كارام كاري نداشته باشيد ...

محسني- از اولشم نداشتم ..

.لبمو از تو گاز گرفتم ...

از جاش بلند شد ...و مثل من دستاشو به ميز تكيه داد..

محسني - ولي بهتره كه خانوم بدونن.... قبل از اينكه با كسي هم كلام بشن و هي چپ و راست بهش لبخند نثار كنن ...

كه يه دفعه صداي در اتاق در امد...

دوتامون به طرف در برگشتيم .... در باز شد ...

فرزاد با پوزخند كنار لبش ...وارد اتاق شد

محسني سريع حرفو عوض كرد

محسني- فهميديد خانوم صالحي؟ ...لازم نيست كه همه چي رو دوبار بهتون بگم ...

- بله دكتر همون يه بارم كه بگيد كفايت مي كنه در صورتي كه درست و منطقي باشه...

محسني - متاسفانه بعضيا منطق سرشون نميشه و این كارو مشكل مي كنه ...

محسني- از قول من به این مريض بگيد.... بيشتر از اینا مراقب خودش باشه كه ممكنه با يه اشتباه خيلي كوچيك ..همه چيزشو از دست بده ...

با اين حرفش يه دفعه ساكت شدم و با تعجب به لباش چشم دوختم

پرونده رو از زير دستام كشيد بيرون و چيزي توش نوشت ...

محسني- این دارو... رو هم بهش اضافه كنيد

و پرونده به طرف گرفت... جلالي به ما نزديك شد ...

سرمو انداختم پايين و به جمله اخر محسني فكر كردم....

محسني- حالا مي تونيد بريد...

سرمو تكوني دادم و با كلي ابهام و آشفتگي از حرفاي محسني از اتاق خارج شدم ...

وقتي درو بستم به ياد پرونده افتادم و بازش كردم ...

نوشته پايين برگه

"يه بار م كه تو زندگيت شده حرف گوش كن ..بد نمي بيني .."

- احمق ...فكر مي كنه من از اين دختراي چشم و گوش بستم ..

- اصلا به تو چه كه من با كي حرف مي زنم .و چيكار مي كنم .

.حسود ديده اينو ادم حسابش كردم و اونم پشه حساب نمي كنم ..داغ كرده ..داغ كن دكتر جان ..حالا حالا ها بايد داغ كني و امپر بسوزوني ...ديوانه

تحمل يكي خوشگلتر از خودشو نداره ...اونوقت با من در مي افته

پرونده با حرص بستمو به راه افتادم........

يه دفعه گستاخ شدم ...

تا اخر شب كه من و مرواريد در بيام ايدا از اتاق در نيومد..

باورم نميشد يه روز كاري ديگه هم تموم شده بود و من با خوشحالي در حال عوض كردن لباسام بودم ...

صبا - خيلي خوشحالي- نمي دوني وقتي از اينجا مي رم انگار دنيا رو بهم مي دناره اما وقتي بفهمي كه بايد كل مسيرو با ماشيناي خطي بري ..كلي از خوشحاليت كم ميشهيهو تمام بادم خالي شد ...مراوريد هم زودتر از من رفته بود و ماشينمو هم با خودش برده بود...دختره چشم سفيد برا من رفته بود ارايشگاه ....شالو انداختم رو مقنعه امو و از زير مقنعه كشيدم بيرون - اخرين سرويس كي مي ره؟صبا- كي مي ره؟ساعت خواب خانوم...رفتبا ناراحتي - كي ؟صبابا خنده- وقت گل ني ....فكر كنم يه 5 دقيقه ای هست كه رفته بدو كيفمو برداشتم و از اتاق زدم بيرون...شال رو سرم نا مرتب بودو مدام اينور اونور مي شدهمونطور كه تند مي رفتم .... كيفمو از ساعد دستم اويزوت كردم و با دو دست شروع كردم به مرتب كردن شال رو سرم ....كمي شالو كشيدم جلو تا موهامو بدم تو و دوباره بكشمش عقب كه تو پيچ انتهاي راهرو محكم خوردم به يه چيز و بازتاب داده شدم عقب ...داشتم كنترلمو از دست مي دادم و مي افتادم كه يكي دستمو سريع چسبيد شال جلوي چشمامو گرفته بود ....قبل از اينكه تو جام درست وايستم و به خودم بيام تو دلم"هر كي كه هستي خدا خيرت بده "...با خجالت و صورتي خندون شالو زدم كنار كه دستمو تو دستاي فرزاد جلالي ديدم ... نفسم حبس شد و رنگم پريد ...بهم لبخندي زد و دستمو از دستش رها كرد...طبق معمول قرمز قرمز كرده بودم ...و كلي هم هول كرده بودم ..- ببخشيد...ببخشيد اصلا جلومو نديدم...فرزاد - اشكالي نداره ...نمي دونستم ديگه چي بايد بگم و چيكار كنم ....ابروريزي بدتر از اينم مي شد؟ ....يعني فكر كنم تو اين بيمارستان تنها من بودم كه به اينو اون بر خورد مي كردم و با يه ببخشيد مي خواستم سر و تهشو يه جور ....جمع و جور كنم ديرمم شده بود برا همين سرمو بلند كردم كه بگم با اجازه اتون كه چشمم خورد به محسني كه ته سالن وايستاده بود و ناظر اتفاق چند دقيقه پيش ما بود ...اه این عزرائيلم عين اجل معلق هي ظاهر ميشه .....از نگاهش كه چيزي نفهميدم ...البته من گيج نبودما ..نگاهش عين ادميزاد نبود ...كه بفهم دردش چيه ...با گفتن ببخشيدي با سرعت از كنار جلالي رد شدم ....همونطور كه به طرف در مي رفتم قبل از خارج شدن ...- اين بنده خدا كه مشكلي نداره..پس چرا محسني درباره اش اينطوري حرف مي زنه...متين نيست كه هست ..اقا نيست كه هست ..خوشگل نيست كه هست ..ديگه من چي مي خوام.....لبخندم پر رنگ شد ...برگشتم و به پشت سرم نگاهي انداختم..داشت مي رفت طرف اسانسور .باز لبخندي زدمو و رو مو ازش گرفتم -بخشكي شانس ...سرويسم كه رفتهبرف شروع كرده بود به باريدن ...دستامو از سرما بهم ماليدم ....و كردم تو جيب پالتوم - بهتره برم و از اژانس يه ماشين بگيرم ..به طرف نگهباني راه افتاد..م ولي مسئولش نبود /- اينم كه نيست... همش يا در حال تخليه معده است يا پر كردنش ..لامصب چاقم نميشه يه دل سير بهش بخنديم از كنار نگهباني رد شدم ..بايد دوتا كوچه بالاتر مي رفتم تا به اژانس مي رسيدم در حال رد شدن از خيابون بودم كه ماشيني با شدت جلوي پاهام ترمز كرد كه باعث شد جيغم تا فلك و بره و برگردهدستمو از شدت ترس گذاشته بودم رو قلبم و قفسه سينه ام در حالا بالا و پايين رفتن بود ...كه بهم چراغ داد-مردك مزخرف....... جوونمو اورده تو دهنم حالا برام چراغم مي زنه ...رو كه نيست ..سنگ پاي قزوينم رد كرده... در بست دوتا داد عين ادم بكشم رو سرش ..........مي فهمه كه ديگه نبايد از اين غلطا بكنه ...با جديت و عصبانيت به طرف ماشين رفتم ...تو اون تاريكي داخل ماشين ....زياد چهر ه اش معلوم نبود ...با ناراحتي چندتا ضربه به شيشه ماشين زدم كهشيشه رو داد پايين ..اما همچنان سرش تو تاريكي بود -مگه چشم نداري ...يا كلا كور مادر زادي ...منه به اين گندگي رو نمي بيني؟..بايد له ام كني كه بفهمي يكي داشته از خيابون رد ميشده ...اصلا كي به تو چي چي سوار گوهينامه داده؟ ..مثلا دلت خوشه كه راننده اي ...؟كه اروم سرشو از توي تاريكي حركت داد و اورد جلو ...دهنم باز موند - اه تويينيشش باز شد...بهزاد- چقدر جون عزيزي دختر سريع حالت خشممو برگردوندم تو چشمام-تو ام كه اصلا ..جون عزيزي نيستي؟...به خاطر دو روز بستري شدن و درد اپانديس ..كل بيمارستانو مي خواستي نابود كني ...و با گفتن كلمه " واقعا كه "سرمو اوردم بالا و از ماشين فاصله گرفتمو و به راهم ادامه دادم...به پشتمم نگاه نكردم.. -اين بهي مخي اينجا چيكار داشت؟....اينم شده لنگه داييش...-لابد حلال زاده است ديگه وگرنه به داييش نمي رفت كه ...-هي جلو پاي ادم نيش ترمز مي زنن كه چي؟ كه بگن ما ماشين داريم ..خوب داريد كه داريد منم دارم ...اونم هاچ بك ..صدتاي ماشيناي شما رو هم حريفه ...فقط الان زير دست و پاي يه ناشي بدتر از خودمه به اسم مرواريد ...در حال راه رفتن ..ماشينشو اورد كنارم و همگام با قدماي من شروع كرد به روندن ...بهزاد- وايستا كارت دارم ...دستمو تو هوا تكون دادم يعني برو بابابهزاد- ميگم وايستا...- مزاحم نشو ..چيه هي راه مي افتي دنبالم ..مي خواي ببيني كجا مي رم ؟..چيكار مي كنم ؟كه يه دفعه ماشينشو حركت داد و جلو پاهام زد تو ترمز شوك زده تو جام وايستادم ...خم شدو از توي داشبورد كارتي در اورد و سرشو به طرفم نزديك كرد و با عصبانيت :بهزاد- براي من كلاس نذار... انقدر بيكار نيستم كه دنبال تو ي تفحه راه بيفتم و ببينم كجا مي روي و با كي ميري ..اگه الان مي بيني اينجام فقط و فقط به خاطر اصراراي داييمه كارت دعوتي رو به طرفم گرفت ...دستمو بلند كردم كه بهزاد كارتو محكم كوبيد كف دستم بهزاد- يه مهموني ساده است... نمي دونم چرا دايي انقدر بزرگش كرده..از شما هم دعوت كردهبهزاد- يعني مهمون دايي هستي ..و خواسته كه تو هم باشي ...مهموني اخر همين هفته است ...دايم خوشحال ميشه ببينمت...دندونامو از شدت خشم بهم فشار دادم...- اون شبم براي همين زنگ زدي...؟بهزاد- اره مي خواستم ببينم هنوز تو توهم هستي يا نه.. كه ديدم داري درست ميشي.... ولي اشتباه مي كردم هنوز تو توهمي ...بهزاد- من جات بودم خيلي مودبانه دعوت داييمو رد مي كردم ...تازه فكر نكنم اونجا اصلا بهت خوش بگذره ...يه سري پير و پاتال و يه سري دختر سوسول مثل خودت كه حوصله حرف زدن با خودشونم ندارن...هستن بقيه ام كه به درد تو نمي خورن...تو جاش درست نشست و دستشو گذاشت رو دنده و دوباره سرشو به طرفم چرخوند بهزاد- پس نياي راحت تري..فقط يه نصيحت بود ..حالا تصميم با خودته ...مي خواي بياي مي خواي نيا..بعد با پوزخندبهزاد- اوممممممم راستي مي توني همراهم با خودت بياري ...بعد با نيش خند- مثلا كسي مثل بي افي...دوست پسري ..بهزاد- بهت كه نمي خوره نامزد و شوهر داشته باشي كارتو كه از عصبانيت تو دستم محكم گرفته بودم كشيد بيرون و رو پاكت مشغول نوشتن چيزي شد و دوباره به طرفم گرفت .بهزاد - .اينم شماره داييم.. كه به بهانه رد كردن مهموني با من تماس نگيري ...دست راستشو نزديك پيشونيش برد و احترام مسخره ای برام امد بهزاد- خوش باشي خانوم پرستار.و گاز ماشينو گرفت و رفت عصبانيت از وجودم مي باريد ...به شماره خيره شدم ...نوشته بود دايي جون و دور اسم دايي جون يه قلب كشيده بود و شماره اشو زير قلب نوشته بود ...-پسره ديوونه ....پاكتو از فرط عصبانيت پرت كردم تو جوي اب ..و چند قدم راه افتادم كه پشيمون شدم و برگشتم ..- لعنتي به اطرافم نگاهي انداختمو و زود نشستمو و پاكت رو قبل از اينكه كامل خيس بشه برداشتم ..و چندبار تكونش دادم كه ابش برهپاكت هنوز تو دستم بود كه به اژانس رسيدم ....... تو ماشين پاكتو رو باز كردم و به ادرس نگاه كردم ...نسبت به محله ما كمي دور بود ..به ياد بهزاد افتادم .- .پسره پرو فكر كرده كيه ..اصلا به كوري چشم تو هم كه شده به این مهموني ميام ...بيمارستان""در حال تعويض پانسمان يكي از بيمارا "صبا- خودش خبر داره.....؟-اره مي دونه كه قراره يه سال ديگه پيرتر بشهصبا سرشو با تاسف تكون داد:عقل كل... كاري رو كه مي خواي براش بكنيسرمو كه به سمت پايين بود حركتي دادم و با دقت پانسمانو بستم ..-نه بابا....خودمم نمي دونم چرا ...خر شدمو دارم اين كارو مي كنم ...صبا- عجب دوست مهربوني -دلشم بخوادصبا- حالا كيارو دعوت كردي؟به پانسمان و بعدم به چهره زرد بيمار نگاهي كردم و سرمو حركت دادم به طرف صبا-به تو كه بگم نگم.... پلاسي ..صبا دستاشو زد به پهلوش وبا ناراحتي و چشم غره:منا-فائزه رو هم براي نمك مجلس لازم دارم...براي پر كردن عريضه هم .... وجود راضي ضروريهبعد چشمامو درشت كردم - واي... واما الهام ..دلم لك زده براي يه قر امدن باحال و درست و حسابي باهاش ...صبا- تو بيشتر داري جوش خودتو مي زني يا تولد مرواريدو؟-صبا جون مرواريد فقط يه بهانه است صبا با خنده..:خدا نكشتت منا ....-ايشالله ...راستي شماره محسني رو داري؟چشاش گشاد شد..صبا- مگه مي خواي اونوم دعوت كني؟- اره ...........همينم مونده كه تو جمع دخترنمون يه پير پسر دعوت كنم صبا- بنده خدا كجاش پير پسره ابروهامو انداختم بالا...-اوه بله........ يادم نبود كه جلوي طرفداراش ...نبايد از واقعيت حرف بزنمصبا- خيلي بدي.. چي مي گي براي خودت-حالا داري يا نه ؟صبا- چيكارش داري ؟-اي بابا انقدر گير نده ديگه ..اگر داري بده ..اگرم نداري ..كه ...اين همه سوال كردنت چيه ؟ صبا-...دارم ولي بهت نمي دوم.. معلوم نيست تو اون مخت چي مي گذرهلبامو غنچه كردم -چيزاي بدي نمي گذره...فدات ...-فقط مي خوام يه درس عبرتي بهش بدم كه از اين به بعد.. تو كار ادما دخالت نكنهصبا- منا -چيه ؟...چرا تو ترسيدي..باشه شماره نده و همراه با چشمكم:- خودم يه جور گيرش ميارم ...صبا- خيلي خطرناكي منا- نه بابا ...اتفاقا .....خيليم مهربونم دوتامون وارد بخش پرستاري شديم ..صبا- پس مي خواي غافلگيرش كني ..- اره ....فردا شب دعوتي ...يادت نره ها صبا-..اوكي ...فقط كه زياد شلوغش نكردي ...؟- نه به جان صبا.... فقط در حد يه تولد كوچولو ...صبا- كوچولو ديگه ؟- كوچولوي كوچولو صبا-...من ديگه برم كاري با من نداري ..-نوچ بسلامت ****تا بعد از ظهر ..همش تو فكر به دست اوردن شماره محسني بودم ....فكر كنم يه هزار باري شد كه از جلوي در اتاقش رد شدم ...تا به يه راه حل درست و حسابي برسم نزديك در اتاقش بودم كه مخ جواب داد .... بدو به طرف بخش پرستاري رفتم و با اورژانس تماس گرفتم ...- سلام نگين جونبه سلام منا جون ...اوضاع اون پايين مايينا چطورياست ؟..اي بدك نيست ....- از دكترا كيا پايينن؟اوم..بذار يه نگاهي بندازم ..فقط جلالي لبمو گاز گرفتم...:- .نيازي به دكتر محسني كه نيستنگين- نه ..تازه اون كه نبايد بياد اينجا ....مريضي هم باشه كه نياز به عمل داشته باشه يه راست مي برنش اتاق عمل - يعني جلالي مي تونه همه كارا رو درست انجام بده..نگين- خوب اره.. مگه اين تازه كاره كه اين سوالو مي پرسي -اي بابا باشه ..ممنوننگين- چيزي شده منا؟- نه فقط يه سوال در حد دكترا بود ... همين و گوشي رو گذاشتم سر جاش ..دستمو گذاشتم جلوي دهنم ...كه بيشتر فكر كنم- من امروز بايد كارمو بكنمچشمامو محكم بستم و گوشي رو برداشتم ...مشغول شدم به گرفتن شماره اتاقشو ..كه منصرف شدم و تماسو قطع كردم ..لب پايينمو گاز گرفتمو و در جا ....از جام بلند شدم...- دامون جون ...بهتره براي هميشه با ابروي چندين و چند ساله ات خداحافظي كني با قدمهاي به ظاهر محكم به طرف اتاقش حركت كردم..جلوي در به دو طرف راهرو خيره شدم ..از پرستارا كسي نبود ....دستمو گذاشتم رو در ستگيره - ....1........2....3.....حالاو در و به شدت باز كردم ....بيچاره يهو از جاش پريد و ليوان چايش از دستش افتاد...خنده امو قورت دادم- دكتر.. دكتر.... عجله كنيد ...عجله كنيدمحسني كه نگاهش به ليوان شكسته شده اش بود ..محسني - چي شده صالحي؟... چرا اينطوري مياي تو؟- الان وقت اين حرفا نيست دكتر - تو اورژانس به وجود شما نياز دارنمحسني - من؟- بله مثل اينكه جلالي گند بالا اورده ...عجله كنيدمحسني – جلالي خودمون ؟اوه خدايا منو به خاطر دوراغم ببخش ....- بله عجله كنيد به سرعت به طرف در امد ...كه يه لحظه تو چار چوب در ... متوقف شد و سرشو چرخوند به طرف ميزش موبايلش رو ميز بود...خواست برگرد كه - دكتر مريض اصلا حالش خوب نيست ...خواهش مي كنم به هيچ وجه تا مل جايز نيست ...محسني كه بين دو راهي گير كرده بود ....بي خيال گوشي شد و از اتاق خارج شد ...به محض خروجش اروم دستامو بهم كوبيدم ...و با خودم زمزمه وار...:- بدو قربونت بدو كه خيلي به وجودت نياز دارن ....سرمو از لايه در اوردم بيرون ......وقتي مطمئن شدم كه رفته .. اروم درو بستم و رفتم طرف ميزش ....گوشيشو برداشتم..و گوشي خودمو هم از توي جيبم در اوردم ...وارد قسمت دفترچه تلفنش شدم...به شماره ها خيره شدم ..كه شماره صبا رو ديدم...- به وقتش به مورد تو هم رسيدگي مي كنم ...با لبخند شيطاني بلوتوث گوشيشو روشن كردم ....كارم كه تموم شد ....گوشي رو گذاشتم سر جاش ..كه فضوليم گل كرد ...دوباره برداشتمش ...و و ارد قسمت گالري شدم ....همونطور كه نگاه مي كردم اروم رو صندليش نشستم ...- بابا خوشتيب ..كجا ها كه نمي ري برا خوش گذروني ...داشتم راحت لم مي دادم به صندلي.... كه دستگيره در حركت كرد ..

از جام پريدم و چشمام درشت شد.... در داشت اروم باز مي شد ....دست محسني رو تشخيص دادم ...- واي كارم تمومهدكترصداي فائزه بودفائزه فائزه تا حالا انقدر از شنيدن صدات خوشحال نشده بودم....محسني دستشو از روز دستگيره برداشت ...و كمي از در فاصله گرفت ...بدو گوشي رو گذاشتم سر جاش- حالا كجا قايم بشم ........الان مياد تو..كه به زير ميز بزرگش خيره شدم...يعني مي تونم؟- چاره چيه ...سريع نگاهي به در و بعدم به زير ميز كردم.... كه دوباره دستش امد رو دستگيره و فرصت فكر كردنو ازم گرفت و پريدم زير ميز ...و خودمو تا مي تونستم .... به گوشه و كنج چسبوندم ...-اگه منو ببينيه چي؟ ....خدايا نياد بشينه ....صداي قدماشو مي شنيدم ... ..زودي دوتا دستمو گذاشتم جلوي دهن و بينيم ...و سعي كردم نفس كشيدنو براي مدت نه چندان طولاني فراموش كنم ...صداهايي از بالاي ميز مي امد ...چشمامو بستم ....پاهاشو ديدم ....كه داشت نزديك مي شد به صندلي ....كه يهو وايستاد..واي مامان نكنه منو ديده باشه ... قلبم به شدت شروع كرد به زدن كه رفت به طرف پنجره ...نفسمو با خيال راحت دادم بيرون ....صداش در امد..محسني - سلام چطوري ؟..............نه بابا من نمي دونم اين دختر چه دشمني با من داره .................خنده اي كرد.و ادامه داد:.اره ..................تو كجايي ؟............از همون چشما ش بايد مي خوندم .......خنده ي دوباره ديگه اي كرد..........چي ..خوب كي ؟........اميدوارم بهت خوش بگذره .............هر چند اين بشر با اين كاراش نمي ذاره به كسي بد بگذره.............الان كجاست ؟.........خوب بيخيال ..خودت چطوري ؟........تا كي هستي ؟..........اي بي انصاف تو هم؟...... باشه ...دارم برات ....بذار بهت برسم مي دونم چيكارت كنم ...و بلندتر زد زير خنده ....كه تو همين لحظه اسمشو پيچ كردن محسني - ببين من بايد برم ............با خنده-:نه اينبار مطمئنم ..........قربانت مراقب خودت باش ..بعدا مي بينمت فقط مي تونستم تا سر شونه هاشو ببينم خواست گوشيشو بذار تو جيب روپوشش كه زرتي افتاد رو زمين و دوتا تيكه شد ...به شدت خندم گرفت....- دست و پا چلفتي...با ناراحتي رو زمين زانو زد كه دوباره پيچ شد ...چيزي با خودش گفت و تكيه هاي جدا شده رو از روي زمين برداشت و به طرف ميز امد....تيكه ها رو گذاشت رو ميز ...و به سرعت از اتاق خارج شد وقتي صداي بسته شدن در و شنيدم اروم سرمو از زير ميز اورد بالا ..كسي تو اتاق نبود ...داشت درباره كي حرف مي زد ؟ اصلا با كي حرف مي زد ؟بي خيال بدو منا كه ديگه وقت بهتر از اين گير نمياري ..فقط گندتت بزنن مرد كه تمام نقشه هامو خراب كردي -اه...... بي عرضه سيني شربتو برداشتم ..و قبل از ورود به سالن سيستمو روشن كردم ......الهام - منا بازم ....سيني رو بردم بالاتر از سرم .....و مثل كسايي كه چاقو برش كيك براي عروس و داماد مي برن ..به طرف بچه ها رفتم ...و همزمان با اهنگ ...-واي كه دل حليمه... اسير خواستگاره-دامون ميره به جنگش .... اونو به چنگ مياره -اخ كه عشق حليمه... جادوي زورگار-شكستن طلسمش .. كار دامون زاره...الهام كه تو شيطنت دست كمي از من نداشت پريد وسطو سيني رو از من گرفت و گذاشت رو ميزدستمو بردم كنار لبام و شروع كردم به هل كشيدن همراه با قر منمن و الهام - ميگن دامون دهاتيه.... سر و زبون ندارهولي او بچه شهره ..... دلشو به دست مياره ما ماشينوم .....تو فلكه ......كاش كه دورت بگردوماگه اووو مهندسه.... مونوم پي اچ تي مي گيروم-اخ كه عشق حليمه... جادوي زورگار-شكستن طلسمش .. كار دامون زاره...الهام شروع كرد با ادا به جنوبي رقصيدن...با عشوه مي رقصد ....همراه با دست بچه ها ..جلوش زانو زد و دستامو از هم باز كردم و قوربون رقص و عشوه اش مي رفتم و براش بشكون و دست مي زدم ...- اگه او ويلا داره..موام خونه ام تنور داره-بگو اخه چيكار كنم حليمه ..شيرينوم حليمه-منوم خارجي بلدمو -گوش كن حليمه-اوه اوه حليمه ..اوه بي بي حليمه... اوه اوه حليمه..اي هاني حليمه همه از خنده يه گوشه ولو شده بودن...حالا دو تا يي جلوي هم با شدت و تند ادا در مي اورديم و سعي مي كرديم كم نياريم ...شال راضيه رو از رو شونه اش كشيدم و رو صورتم نقاب كردم ..فائزه براي الهام يه روپوش اورد و مو هاشو بالا سرش جمع كرد الهامم سعي كرد فيگور محسني رو گرفت ...با چشمام براش ناز مي امدم و الهامم در نقش محسني به پام افتاده بوده ....و ازم مي خواست فقط به نگاه بهش بندازم ...منم هي پشتمو بهش مي كردم ...بعد از كلي التماس به طرفش برگشتم و با غمزه و كرشمه دستمو به طرفش گرفتم و چشمامو به سقف دوختم الهام به حالت نمايشي زد رو سرش و دستمو بوسيد ..همزمان بچه ها شروع كردن به هل كشيدن و منم پريدم تو بغل الهام...صبا از خنده اشكش در امده بوده......موقع خوردن كيكم كلي ادا و اطو ار در اورديم ....معده هممون ورم كرده بود ...من به حالت درازكش. رو مبلالهام- ...منا دست درست... خيلي وقت بود... انقدر بهم خوش نگذشته بود...پس اين مروايد كجاست؟- جونم مرگ شده خبر داد كه امشب كشيك وايميستههمه با هم شروع كرديم به خنديدنالهام- پس ما براي كدوم عنتري تولدت گرفتيماز خنده و معده ورم كرده ...نمي تونستم زياد تكون بخورم ...- تو فكر كن براي من ...باز همه خنديدم ..الهام - منا جدي شو .......واقعا نمياد ..؟-چرا ولي گفت يكم دير ميادالهام- ما كه همه كيكارو خورديم ..سرمو به زور اوردم بالا و به ته ظرف كيك خيره شدم ...-نه هنوز خامه هاش مونه ..و دوباره سرمو كوبيدم رو دسته مبل....كه صداي در امدهمه يهو از جامون پريديم راضيه- چه زود امد ....- پاشيد پاشيد الهام- - خاك تو گورت بدون كيك ...خنده ام گرفته بود و نمي تونستم جلوي خودمو بگيرم ..- .اگه شما سرشو گرم كنيد من بشمر 3 مي رمو و ميامصبا- ديوانه تازه تو بري و بگيري.... كدوممون ديگه جا داريم بخوريم..-اوه راستي مي گيا...در ثاني بدون ما خوردن كه لطفي نداره-فعلا برش داريد ....تا ببينم چيكار بايد بكنيم ...از جام به زود بلند شدم ..الهام- حالا چرا عين اين زناي حامله راه مي ري .....از خنده ولو شدم رو يكي از مبلا ...-الهام خبرت بياد الهي... بذار برم اين درو باز كنم ...كه ديدمم داره تند تند زنگو مي زنه ..-جونم مرگ شده انگار جيش داره ...وايستا امدم ديگه -راضي بزن پخشو-پاشيد پاشيد همه يه تكوني به خودتون بديد كه حداقل مراسم شبيه يه جشن تولدت باشه ...راضيه - منا ما ديگه جون نداريم...-پاشيد پاشيد ....فائزه به سرعت ظرف كيكو برد تو اشپزخونه ... بچه ها هم از جاشون بلند شدن دستامو بردم بالا و همراه با اهنگ وادارشون كردم حركتاي موزون انجام بدن ...صبا- منا اين چه كاريه-تو كاري... به اين كارا نداشته باش ..اگه من مدير برنامه ها هستم ... پس زر زيادي موقوف ..-فازي ....د لامصب تكون بده اون دنبه ها رو منم دوباره شال توري راضيه رو بستم به صورتمو و به طرف در رفتمراضيه صدا رو بلند تر كرده بود ..."دوبي دوبي دوبي "-عوضش كن از اين اهنگ بيزارم ...منو ياد عشق قديميم مي ندازه و بلند زدم زير خنده همه با اهنگ و جدي شدن تولد ...دوباره به حركت افتادن... منم ازشون بدتر با رقص و حركات خنده دار به طرف در رفتم ..و توي يه حركت دروباز كردم...دستام بالا ...شال روي صوتم ..موهاي بلند مشكي مش شدم كه دم اسبي بسته بودمشون و .شلور جينم كه به همراه يه تاپ مشكي با بنداي نازك رو تنم خود نمايي مي كردن "باورم نميشه باورم نميشه پيش من نشستيواسه خاطر من از همه گسستيمن و اينهمه خوشبختي محاله محاله تو رو داشتن مث خواب و خياله خياله خياله"راضيه با خنده - منا كجا موندي؟نكنه رفتي داماد بياري .؟..ببين چه اهنگي گذاشتم ..بچه ها دست دست .دست ..همشون شروع كرده بودن به دست زدنو و خنديدن"من و اينهمه خوشبختي محاله محاله تو رو داشتن مث خواب و خياله خياله خياله"رنگم مثل گچ شده بود ....اونم دست كمي از من نداشت ...وقتي به خودم امدم كه خودمو توي يه حركت پرت كرده بودم تو دستشوييصداي بچه ها يه لحظه هم اروم نمي شد .....حتي يه لحظه هم فكرشو نمي كردم ..كه اون پشت در باشه - يعني اينجا چيكار داره ؟صداي صبا رو شنيدم كه به دنبالم امده بود: .منا........ منا كه يه دفعه ساكت شد...گوشمو سريع به در چسبوندم صبا- اه ..تويي ...پس چرا بهم زنگ نزدي ...چرا امدي اينجا..؟محسني - هر چي بهت زنگ زدم جواب ندادي ...صبا – واقعا... لابد نشنيدم محسني – حقم داري ....با اين همه سر و صدا ....چطور صداي هم ديگرو مي شنويد ؟صبا با خنده- ادرس اينجا رو از كجا گير اوردي ؟محسني –..ببخشيد ا كه نوكرت ..تو رو رسونده تا اينجا ....صبا- اه وا راست مي گيا ..تو روخدا داري حواسو .. و دوتاييشون اروم شروع كردن به خنديدن محسني - پرسيدن ادرس خانوم صالحيم كه چندان سخت نبود ......بيا ببين همينه ؟صبا- اره انقدر عجله داشتم كه يادم رفت كادوشو بيارم ...پس منا كو .؟..محسني به تته پته افتاد : نمي دونم ...صبا- باشه ....مي خواي تو بيا تو ؟محسني – برو خودتو دست بنداز دختر صبا كه در كمال ارامش حرف مي زد :باشه ...پس ديگه برو ....بازم ممنونمحسني – بيام دنبالت ؟صبا- نه خودم بر مي گردم ....محسني – باشه من ديگه رفتم....و بعدم صداي بسته شدن در ...گوشمو از روي در برداشتم و به در تيكه دادم -چقدر راحت با صبا حرف مي زند ...برخوردش با صبا باعث شده بود ..كه ديدار خودمو با محسني فراموش كنم ...شالو از روي صورتم برداشتم ...و درو اروم باز كردم..صبا كه داشت بر مي گشت به طرف سالن... يهو منو ديد صبا- اه تو اينجايي....؟به چشماش نگاه كردم بهم لبخند زد ....نمي دونم چرا يهو ازش بدم امد....چه روييم داشت اصلا خجالت نمي كشيد ..انگار نه انگار بهش نزديك شدم...به كادوي تو دستش خيره شدم ..سرمو اروم ..اوردم بالا با حالت سوالي به عمق چشمام خيره شدصبا- اين مرواريد هممونو امشب گذاشته سر كار ا...و با خنده لپمو كشيد ...كه اخمم بيشتر شد ...لبخندش با اخم من محو شد صبا- چيه ؟چيزي شده ؟با تنفر : ارهصبا- چي؟- از ادماي دو رو بدم مياد و با گفتن اين حرف به طرف سالن راه افتادم ..به دنبالم دويد و دستمو كشيد ......دستو از تو دستش در اوردم و مسير رفته رو برگشتم و رفتم طرف در مانتو و شالمو از جالباسي برداشتم و تنم كردم .....كليد درو برداشتم .صبا- .كجا منا؟خواستم از در خارج بشم كه منو كشوند به طرف خودشصبا- يعني چي اين كارا ..؟- ازت بدم مياد صبا ...الانم حوصله ديدنتو ندارم ....افرين........ تو اين مدت... .خيلي خوب نقش بازي كردي ..خاك بر سر نفهمم كه انقدر گيج گول بودم و نفهميدم صبا- منا ..منا ...- به بچه ها بگو تا نيم ساعت ديگه بر مي گردم ....بهتره..تا بر مي گردم تو هم رفته باشي .....به هيچ وجه نمي تونم جو اينجا رو با وجود تو تحمل كنم .....و دستشو از رو بازوم جدا كردم ...به چشام خيره شد با نفرت ازش رو گرفتم و از خونه زدم بيرون ...تو محوطه سبز پايين اپارتمان نشسته بودم...و به خودمو و محسني و صبا فكر مي كردم .....هنوز 5 دقيقه نگذشته بود كه صبا رو ديدم....كه شالو كلاه كرده بود و قصد رفتن داشت ..... چشمش به من افتاد ..خواست به طرفم بياد.... كه رومو ازش گرفتم ..ايستاد..نگاه خيرشو رو خودم حس مي كردم ...بعد از چند ثانيه سرمو اوردم بالا كه ديدم رفته ...نفسمو با ناراحتي دادم بيرون از جام بلند شدم چقدر من خوش خيال بودم كه فكر مي كردم ... همه مثل من رو راستن ...بايد مي رفتم بالا پيش بچه ها ..اما اينطوري نمي شد.... زودي يه ماشين گرفتم و رفتم به يه شيريني فروشي و يه كيك ديگه خريدمكه بهانه اي براي ترك خونه داشته باشم ...وقتي برگشتم مرواريد هم امده بود ...بر خلاف ساعتهاي اوليه كه شاد بودمو مي زدمو مي رقصيدم ....هيچ حس و حالي نداشتم ..و همش به صبا و محسني فكر مي كردم ..چند باري هم بچه ها اصرار كردن من با هاشون برقصم... ولي من سنگين بودن دلمو بهانه كردم و يه گوشه نشستم ....مرواريد - ممنون بابت ديشب ..خيلي خوشحالم كردي ...فقط يه لبخند تلخ زدم ....مرواريد - راستي منابه طرفش برگشتم ...مرواريد - ديروز يه خانومي هي زنگ مي زد و مي گفت با تو كار داره حتي شماره اتم..ازم خواست.... ولي من ندادم-مادرم نبوده؟سرشو با نارحتي گرفت طرفم ...مرواريد - يعني من ديگه صداي مادرتو نمي تونم تشخيص بدم - نگفت چيكار داره؟مرواريد - نه ..ولي معلوم بود خيلي عصبانيه ...شونه هامو انداختم بالامرواريد - حالا تو چرا بي حالي ..از ديشب كه امدي ديگه شاد و شنگول نبودي .... تا الان صبا هم كه امدم رفته بود ..بچه ها گفتن كاري براش پيش امده و مجبور شده بره - اره كار داشت ..كاراي خيلي خيلي مهم ..كه عقل من و تو بهشون قد نمي دهمرواريد شونه هاشو انداخت بالا....مرواريد - من كه خيلي وقته ديگه حرفاي تو رو نمي فهمم - بهتر..تو بهتره تو همون بچگيت سير كني .....به صندلي تكيه دادم و به در اتاق محسني خيره شدم ...هر لحظه تنفرم از صبا بيشتر مي شد ....از دهنم پريد- امروز محسني نمياد ....؟مرواريد - چه مي دونم فرزاد- سلام خانوما... خسته نباشيد همزمان منو مرواريد سرمونو اورديم بالالبخند عريضي زدم- سلام دكتر ...خيلي ممنون.... شما هم خسته نباشيد ....فرزاد- ممنون خانوم صالحي ....وقت ناهار بود ...چشمام به طرف ساعت روي ديوار حركت كرد و دوباره برگشت و زوم شد رو چشماي فرزاد ...فرزاد- خانوم صالحي بايد به يكي دوتا از مريضا سر بزنم ..مي تونيد ..همراهم بيايد ..؟.مرواريد تا حرف فرزاد و شنيد ..سريع مثل اين نديد بديدا بهم خيره شد ...تو دلم :"اسكول اونطوري نگاه نكن ...الان فكر مي كنه اولين مرديه كه داره با من حرف مي زنه "..- بله دكتر و سريع پرونده مريضايي رو كه مي خواست برداشتم ...منتظر شد كه من برم كنارش تا راه بيفته ..بهش كه رسيدم با لبخند به راه افتاد...بوي ادكلنش منو ياد حرف بهزاد انداخت ....و نيشم باز شد ..فرزاد- چيزي شده ..؟زود سرمو اوردم بالا ..:- نه نه ..راستي محيط جديد چطوره؟ تونستيد با اين محيط و كاركنانش كنار بيايد ...؟فرزاد- بله نسبت به بيمارستان قبلي ....... اينجا خيلي بهتره- راستي ببخشيد كه مي پرسم ...چي شد كه يهو به اين بيمارستان امديد....؟لبخندي زد .......... و دستي به گردنش كشيد و بدون حرف ديگه اي ... يكي از پروندهاي تو ي دستمو كشيد بيرون ....و وارد اتاق شد ...تعجب كردمو و چيزي نگفتم به بالاي سر مريض اول رفتيم فرزاد- اين پانسمانش بايد مرتب عوض بشه ...يكي از داروهاشم تغيير مي دم .......حق خوردن ابو هم فعلا نداره سرمو حركت دادم ..بعد از كمي معاينه به بيمار بدي سر زد ....پيرهنشو كمي زد بالا..سر انگشتاشو گذاشت رو جناغ سينه اش و كمي فشار داد..مريض كمي درد كشيد ....بعد به پانسمان دست زدفرزاد- لطفا اينو پانسمانشو الان عوض كن ....رفتم كنارش ..محل بخيه اش كمي دچار خونريزي شده بود ......سريع دست به كار شدم و بعد از اوردن وسايل لازم ...شروع كردم به پانسمان كردن ..همزمان فرزاد هم به مريض بعدي سر زد و بعد از نوشتن توضيحات لازم داخل پرونده دوباره امد كنارم ..كارم داشت تموم ميشد ...دستمو گذاشتم نزديك زخمو و برگشتم كه يه گاز استريل ديگه بردارم كه جلالي اروم دستشو گذاشت رو دستم ....رنگم پريد و .زود سرمو چرخوندمفرزاد لبخندي زد و رو به من:داشتيد زيادي رو زخم فشار مي اورديد...زودي دستو از زير دستاش كشيدم بيرون... انقدر بهم نزديك بود كه گرماي بدنشو حس كردم اب دهنمو قورت دادم ....و سرمو گرفتم پايين و با خجالت به بقيه كارم ادامه دادم... ولي اون خيلي راحت و با لبخند به من خيره شده بود ...كمي هول كرده بودم اما سعي كردم كارمو درست انجام بدم ....سريع كارمو تموم كردم و وسايلو جمع كردم ...قبل از خروج از اتاق ..فرزاد- شما كه هنوز ناهار نخورديد؟با استرس- نه بهم نزديك شد ...پس اگه ايرادي نداره و مشكلي نيست ..مي تونم ازتون خواهش كنم كه بعد از كارتون تشريف بياريد و بريم پايين تا باهم ناهار بخوريم .... منم ناهار نخوردم-اما منفرزاد- خواهش مي كنم ...زودي به مرواريد كه با دقت به حركتاي ما نگاه مي كرد نگاهي انداختم-من ..من ..فرزاد- من پايين منتظرتونم ...و با گفتن اين حرف ازم فاصله گرفت ...به رفتنش خيره شدم ....نمي دونستم بايد چيكار كنم ..به مرواريد رسيدم و سيني كه توش وسايل پانسمان بود رو گذاشتم مقابلش و دوباره به ته سالن چشم دوخت مرورايد كه تمسخر تو كلامش موج مي زد مرواريد - خوش گذشت ؟زودي برگشتم طرفش -هان؟پوزخندي زد....مرواريد - من موندم يعني كسيم تو .. اين بيمارستان هست ...كه عاشق جلالي نشده باشه-يعني چي ؟خنده مسخره اي كرد ..مرواريد - هيچي - حوصلتو ندارما مرواريد - هوي چته ...بي جنبه.. طاقت شوخي رو هم نداري ؟با داد:- نه و با كلافگي وارد اتاق استراحت پرستارا شدم ...با ناراحتي رو صندلي نشستم ..ارنجامو گذاشتم رو زانوهام و چونه امم تكيه دادم به دستام ....مرواريد - چرا نشستي ؟....پاشو فاطمه اينا امدن ...منو و تو مي تونيم بريم ناهار-چي ؟مرواريد - ناهار ....ناهار...ناهار ..هجي كنم برات ؟-تو برو من نمياممرواريد – چرااااااااا؟-ميلي به غذا ندارممرواريد - اذيت نكن ...از دو ساعت پيش پيرمو در اوردي.. حالا مي گي ميلي نداريامد كنارمو و دستمو كشيدمرواريد - پاشو پاشو .... براي من ادا در نيارو مجبورم كرد كه بلند شم-مرواريد بيا امروز ساندويچ بخوريم ..مهمون منمرواريد - قربونت.....نه امروز دلم يه چيز برنجي مي خواد ...-خودت برو من نميامبي حرف منو باز كشوند....مرواريد - نه تو ادم بشو نيستي ....بايد به زور ببرمت - هوييي....قاطر كه دنبال خودت نمي كشوني.... ولم كن استينمو كندي ....و عقبتر ازش راه افتادمبه نزديكي سلف كه رسيدم ..قدمهامو كند كردم .....مرواريد كه بين راه... يكي از بچه ها رو ديده بود و گرم صحبت باهش بود ..متوجه جدا شدن من از خودشون نشد .....به طرف سوپري كه تازه بيمارستان براي همراهاي مريضا زده بود راه افتادم ....اسمش سوپري بود ولي همه چيز توش پيدا مي شد ....همونطور كه نزديك مي شدم ...به اطرافم نگاهي انداختم - چته دختر؟ ...مگه چي شده ...؟.....نكنه حرفاي اون عزرائيل ترسوندنت ....؟خيلي گشنم بود ...- اقا ساندويچ داريدبله چي مي خوايد ..كمي با خودم فكر كردمچي داريد...؟كالباس ........بندري ...مرغ داشت ادامه مي داد كه گفتم :- يه بندري يه كالباس الان خانوم دستامو كردم تو جيب روپوشم و به كانتينر به حساب مغازه تكيه دادم .....به در ورودي سلف خيره شدم ...و سرمو گرفتم پايين و با پام به چندتا سنگ جلوي پام ضربه زدم .....گوشيم زنگ خورد ....گوشي رو در اوردم .....به صفحه خيره شدم - پسره نفهم چرا دست از سرم بر نمي داري ...تماسو با ناراحتي قطع كردم و دوباره تكيه دادم ..خانوم خانوم ...خودمو از كانتينر جدا كردم ..و .پول ساندويچا رو حساب كردم..و .به راه افتادم ...كمي كه دور شدم ..سر جام وايستادم .به دور و برام نگاهي كردم

نيمكتي كه زياد تو ديد نبود رو پيدا كردم و به طرفش رفتم .... روش نشستم ....بدون اينكه بدونم كدوم يكي از ساندويچا كالباسه و كدوم بندري كاغذ دور يكيشونو باز كردم ...هنوز در حال باز كردن بود - اخه الاغ ....تو اين هواي سرد با اين روپوش كسي ساندويچ مي خوره...- به تو چه؟.... عشقم كشيده.... يه امروزو كارموتحليل نكن- د بيا ساندويچ سرد.... حالا اينو كجاي دلم جا بدم ....خواستم كاغذشو بدم بالا و اون يكي رو بردارم كه پشيمون شدم ........و اولين گازو زدم ....تو سلف منتظرتون بودم ...لپم كه از اولين گاز پر بود ...و تكون مي خورد ...از حركت وايستاد و با ترس سرمو اوردم بالا دستاشو كرده بود تو جيب روپوشش...نگاش چرخيد به ساندويچ دوم كه كنار م بود....فرزاد- شما از غذاهاي بيمارستان نمي خوريد ..؟.ساندويچ تو دستم....بين دستم و نزديك دهنم بود ..لقمه هم تو دهنم ...با لبخندي داشت بهم نزديك مي شد كه كجاييد خانوم صالحي؟ ...زود چرخيدم به پشت سرم ...تا حالا از ديدن عزرائيلم انقدر ذوق مرگ نشده بودم ...."قربون قدو بالات ...بيا كه نجاتم دادي ...."محسني - كل بيمارستانو دنبالتون گشتم قبل از نزديك شدنشفرزاد- با دكتر قرار داشتيد ؟- من منمحسني - ممنون كه برام گرفتيد ...و در حالي كه ساندويچو از كنارم بر مي داشت رو به فرزاد ..محسني - معده ام به غذاهاي بيمارستان كمي حساسه ..از خانوم صالحي خواستم تا من ميام ....براي من ساندويچ بگيرنفرزاد ابروهاشو انداخت بالا :فرزاد- بله........احتمالا خانوم صالحي هم معده اشون حساسه و دوتاييشون به من نگاه كردن ...-من من ...نه..و بعد به ساندويچ تو دستم نگاه كردم ...اروم سرمواوردم بالا هنوز به من نگاه مي كردن - خوب هوسه ديگه ....يهو مياد ....-مي خوايد براي شما هم بگيرم ؟فرزاد كه حالش گرفته شده بود ..:فرزاد- نه ممنون.. بنده هم معده ام به ساندويچ حساسه ...و با نگاهي كه كه بيشتر شبيه فحش خاموش بود از كنارم رد شد......محسني بي توجه به ناراحتي و متلك فرزاد ..اروم كنارم نشست....و شروع كرد كاغذ دور ساندويچو پاره كردن ...وقتي كه به مقدار كافي كاغذشو داد پايين در كمال ارامش اولين گازشو زد ...من كه بهش خيره بودم ...همونطور يه گاز كوچيك از ساندويچم زدم ...به رو به روش خيره بود -بخدا خودش امد ...جوابي نداد و سكوت كرد - من اينبار بي تقصيرم يه گاز ديگه زد ...- حتي وقتي گفت بيا بريم تو سلف باهام غذا بخوريم ...به حرفش گوش نكردم .....بخدا..بازم نگام نكرد و يه گاز ديگه زد ....از دهنم پريد :- خوش مزه است ..?محسني - مثل زهر هلاهلهچشام گشاد شد ..- پس چرا داري مي خوري ....؟محسني - مجبوري - اون كه ديگه اينجا نيستمحسني – ولي چشماش هنوز اينجاستزودي چرخيدم طرف سلف ...كنار پنجره نشسته بود و به ما نگاه مي كرد ..اروم سرمو چرخوندم طرف محسني ...-خيلي ممنون كه به خاطرمن ...محسني - ببين چيزي نگو..... معده من به اندازه كافي به فلفل حساسه هست ... مي دونم تا شب مصيبت دارم ..خواهشا تو با حرفات بدترش نكن...-اي واي ....-بابا به جهنم كه داره نگاه مي كنه ....به ساندويچ خودم كه چيزي ازش نخورده بودم اشاره كردم ....وبا دو دست ساندويچو گرفتم طرفش ...- پس اينو بخوريد اين ساندويچ كالباسه ...سرد هست ولي ديگه معده اتونو اذيت نمي كنه ...به من و ساندويچ خيره شد ...محسني - پس خودت چي ؟به ساندويچش نگاه كردم .....اونم ساندويچشو طرف من گرفت ..به ساندويچ دهنيش با درموندگي خيره شدم ...محسني - اوه ببخش و با دستش قسمتايي كه گاز زده بود جدا كرد و به طرفم گرفت ...- پس صبر كنيد منم ...كه ساندويچو از دستم كشيد ...محسني - من مثل تو سوسولو نيستم ..گفتم فقط به فلفل حساسم ....و خيلي راحت گاز اولو زد ...با شوك وارده ..اروم تو جام درست نشستم و به ساندويچ نصفه خيره شدم ....كه يهو ياد ديشب افتادم ....رنگم پريدو رنگ به رنگ شدم .... به سرفه افتادم ...و يهو از جام پريدم محسني - چي شد ...؟- من ..من بايد برم ...و با يه ببخشيد بدو به طرف ساختمون رفتم ...بين راه چشمم به فرزاد كه داشت از سلف خارج مي شد افتاد ....نگاش به ساندويچ تو دستم بود ....وقتي رسيدم مرواريد و ديدم كه در حالا صحبت كردن با تلفنه ..از بغل دستش رد شدم و ساندويچو گذاشتم رو ميزمرواريد -اخرم كار خوت و كردي؟هنوز از حادثه ديشب غرق خجالت بودم كه محسني وارد بخش شد .... داشت مي رفت تو اتاقش ..سرمو تا حد ممكن انداختم پايين ...كه چشم تو چشم نشيم ..-واي خاك عالم ....با چه رويي ساندويچامونو با هم عوض كرديم ....؟لب پاينمو گاز گرفتم :الله اكبر ...مرواريد مي خواست دارو ها رو براي بيمارا ببره - بده من مي رم ...مرواريد -چرا ساندويچتو نخوردي ..-سير شدم ...مرواريد -يعني ديگه بقيه اشو نمي خوري ....؟فائزه از اتاق د ر امد..:پس من جات بقيه اشو بخورم ؟شونه هامو دادم بالا- بخور...با خوشحالي به طرف ساندويچ رفت كه يهو داد زدم-نهدوتاشون با تعجب برگشتن طرفم -يعني كارد بخوره به اون شكماتون.... الان خندقتونو پر كرديد ..بازم چشتون دنبال اينهبه طرف فائزه رفتم و ساندويچو از دستش كشيدم بيرون-بيام... بقيه اشو مي خورمفائزه - بگير بابا انگار نوبرشو اورده ....كاغذ ساندويچ دادم بالا ....و گذاشتم تو كيفم ...فائزه با دلخوري - اينو باش.. انگار داره كله بريده قايم مي كنه..اهميتي ندادم و داروها رو براي مريضا بردم *******- دردت كه زياد تر نشده؟بيمار- نه فقط گاهي جاش تير مي كشه ...- نگران نباش طبيعيه.... ولي به دكتر مي گم حتما بهت سر بزنه كارم تموم شده بود....يكي از مريضا صدام كرد ...- جانمبيمار – سرمم تموم شده مي شه درش بياري ....سرمو تكون دادم و خواستم برم طرفش كه صداي داد و فريادي رو از بيرون شنيدم ..با تعجب ..از اتاق بيرون امدمبه مرواريد و فائزه كه مقابل خانومي ايستاده بودن و زن پشتش به من بود .....به ارومي نزديك شدم فائزه - خانوم چه خبرتونه ....مگه اينجا چاله ميدونه زن- حالا از دست من در مي ره؟........اخه تا كي ؟زن- مي خوام بدونم اين خانوم با خودش چه فكر كردهاي بابا چه داد و بيدادي راه انداخته ...حتما همراه يكي از بيماراست ..دوباره كدوم يكي از بچه ها گند بالا اورده ....تاجيكم سرو كله اش پيدا شد ...- اوه اوه الانه كه كار بيخ پيدا كنه كم كم داشت سر و صدا اوج مي گرفت ...محسني هم از اتاقش خارج شد ....جلالي كه با روپوش سبز از اسانسور خارج شده بود با شنيدن صدا ... مسيرشو تغيير داد ....به دفعه چشمم خورد به ته سالن ...درست مي ديدم؟ .... خداي من نيما .....خواستم سيني رو زود بزارم و برم پيش نيما كه تا كسي نديدتشه ..... ازش بخوام كه بره كه فائزه دستشو به طرفم گرفت و گفت:ايناهاش خانوم ....زن يه دفعه برگشت طرف منزن- پس تويي ورپريدهدهنم باز موند....-بله ...؟زن- بله بلا..بله و درد..دختره مردم ازاد..دختره هيچي ندارسريع خودمو جمع و جور كردم - خانوم صداتو بيار پايين ...بفهم داري با كي حرف مي زنيكه جواب همه اقتدارم يه كشيده محكم تو دهنم بود ...با كشيده اش سرو صدا ها يه لحظه خوابيد ...

همه با ناباروي به من و زن خيره شدن ....

دستم رو گونه ام بود...محسني و فرزاد و بچه ها بهم خيره شده بودن ....

زن- فكر كردي پسرم بي كس و كاره كه ...

حرفشو قطع كرد ..انقدر حرص خورده بود كه دهنش كف كرده بود

زن- دخترايي مثل تو رو خوب مي شناسم....امثال شما ها براي پسراي چشم و گوش بسته اي مثل پسر من.... خوب بلديد چطور تور پهن كنيد....

چشايي كه داشت از اشك پر مي شد چرخيد به سمت ته سالن ..

نيما مثل چوب تو جاش وايستاده بود و از ترس از جاشم تكون نمي خورد ....

زن- مگه اونبار پشت تلفن بهت نگفتم دست از سر پسر من بردار .. دختره هفت خط ..بي ابرو

.......حالا اكثر مريضا هم از اتاق خارج شده بودن ....نمي دونم چرا نگاههاي محسني داشت عذابم مي داد....

زن- فهميدي دست از سر پسر بي زبون من بردار ....

دو قدم از همشون فاصله گرفتم

باز به نيما و بعدم به محسني ...نگاهي كردم

زن خواست باز با داد و فرياد سرم خراب بشه..... كه من در حالي كه قدمامو تند تند كرده بودم و به عقب مي رفتم ..... توي يه حركت چرخيدم و با تمام قوا به ته سالن دويدم ....

اشك از چشمام سرازير شدن ....

...

چه ابروريزي ....

باز اين پسره ديوونه خل و چل ...به مادرش چي گفته بود ....

واي خدا ...گريه ام شدت گرفت ...

.همينطور پله ها رو مي رفتم پايين ...و گاهي به كسايي كه از كنارم رد مي شدن تنه مي زدم ....

بي توجه به موقعيت و مكان .....بلاخره از ساختمو ن زدم بيرون ....

و رفتم پشت ساختمون بيمارستان...بين تانكراي ابي كه نمي دونستم اصلا براي چي اينجا گذاشتنشون ....و روي يه چندتا اجري كه روي هم گذاشته بودن نشستم و هاي هاي زدم زير گريه

با گريه :

- پسره نفهم ...بي عرضه ..چطور با ابروم بازي كرد ......يه بند گريه مي كردم ...و اهميتي به تماساي تلفني كه بهم مي شد نمي كرد ....

تا نزديك غروب ...همونجا نشستم....... تمام بدنم از سرما كرخت شده بود ...

گوشي رو با چشماي گريون در اوردم كه دوباره زنگ خورد ....صبا بود ....

باهاش قهر بودم ..ولي بازم دم اون گرم

هر چي تماس بود از طرف اون بود ..بقيه بچه ها هيچ تماسي با من نگرفته بودن..فقط مرواريد اونم دوبار زنگ زده بود ...

عطسه اي كردم ...

- بيا هم ابروت رفت هم سرما خوردي ....

بينيمو كشيدم بالا و دكمه سبزو فشار دادم ....

صبا- دوباره كجايي ؟.........از اين رفتار و ادهات بدم مياد منا

-صبا

صبا- درد صبا ...چه مرگته؟

-كيفو وسايلمو مي ياري پايين؟

صبا- پاشو بيا بالا

-نه من ديگه پامو نمي ذارم تو اين بيمارستان

صبا- ميگم هر جايي كه هستي پاشو بيا

-خواهش مي كنم وسايلمو بيار..دارم از سرما يخ مي زنم ....

صبا- كجايي؟

بهش ادرس دادم...

بازوهامو با دستام گرفته بودم و با قطره اشكي كه بي صدا از گوشه چشمم مي ريخت به نقطه مقابلم خيره شدم ...

....

بعد از پنج دقيقه ..صداي قدمهاشو شنيدم

صبا- ديونه اي بخدا..ببين كجا امده .

.سرمو اوردم بالا ...صبا بهم نزديك شد

-تو از كجا فهميدي ....؟

صبا- والا با اون اژيري كه اون زن راه انداخته بود كل بيمارستان با خبر شد ...

اب دهنمو قورت دادم ..قطره اشك ديگه اي از گوشه چشمم جاري شد كه با نوك انگشتام از روي صورتمو پاك كردم

صبا-مگه باهاش تموم نكرده بودي؟

فقط سرمو تكون دادم

صبا- جواب من تكون دادن كله بي خاصيتت نيست

- به جون تو تمومش كردم

سرشو با ناراحتي تكون داد

صبا- پاشو برسونمت خونه....

به بچه ها مي گم برات مرخصي رد بكنن

همونطور كه بازوهامو مي ماليدم كه گرم بشم ...

- نمي خواد ....ديگه نمي خوام بيام

كه با حرص ادامو در اورد .:

صبا- .نمي خوام بيام ...برو بينيم بابا ...بدو برو وسايلتو بردار ..بعد با هم بريم خونه

- چرا نيوريدي پايين؟

بهم خيره شد

- من بالا نميام ....

-خواهش مي كنم منو از اينجا ببر ....

صبا- باشه من دارم مي رم.... پس همراه ما بيا....

سرمو تكون دادم و با همون روپوش بيمارستان دنبال صبا راه افتادم ....خيلي سردم شده بود..

- به مرواريد زنگ مي زني بگي وسايلمو بياره؟

صبا- باشه بهش زنگ مي زنم .

.از بيمارستان خارج شدم ....

سرما بي حالم كرده بود و هر از گاهي عطسه اي مي كردم

با هم رسيدم جلوي بيمارستان كه يه ماشين از اونطرف خيابون ...كه كمي پايين تر پارك كرده بود برامون چراغ داد ....

صبا دستشو انداخت رو شونه ام ....

و با هم از خيابون رد شديم...

به طرف ماشين رفتيم در عقبو برام باز كرد ....

با بي حالي و قدمهاي سست سوار شدم ..و بدون توجه به راننده ...فقط بهش سلام كردم..و اونم فقط سرشو تكون داد..معلومه بود از تو اينه به من نگاه مي كنه

صبا در حال در اوردن پالتوش بود....نگاهي بهش انداختم ....نه به قهرمون نه به اين همه مهربونيش ..بينيمو باز كشيدم بالا .....وقتي در اورد.... پالتوشو انداخت روم...

و درو بست و خودش رفت و جلو نشست ...

ماشين حركت كرد ....

گرماي ماشين چشمامو سنگين كرده بود....

صبا برگشت به عقب ..

گرم شدي..؟

فقط سرمو تكون دادم

كه صداي مرد در امد..:

احتمالا سرما بخوره

صبا سرشو تكوني داد

صبا- اره بد جور يخ كرده ..رنگ و روشم پريده .....

منا كليد كه همرا خودت اوردي ..؟

.سرمو تكوني دادم و با صداي اروم و چشماي خماري كه به سمت پايين بود..

- نه همه چي تو كيفمه..يهو گفتم حتي ساندويچم ...

صبا و مرد به خنده افتادن..

صبا- بخواب سرما رو خوردي.... داري كم كم هذيونم مي گي .

.سرمو به نشونه تا ييد تكوني دادم و اروم متمايل شدم به طرف صندلي و به پهلو دراز كشيدم

ديگه چيزي برام مهم نبود ....و چشمامو بستم ....

تب و لرز كرده بودم ..و به شدت احساس سرما مي كردم ....

چشمامو به زور باز كردم ....

رو تخت بودم ...يكي كنارم رو تخت نشسته بود و يه نفر ديگه ام بالا سرم وايستاده بود ...

اين دختر.... اخر سر با اين كاراش ...خودشو مي كشه ...

دستم تو دست مرد بود ..داشت نبضمو مي گرفت

محسني - تا تو لباساشو عوض كني منم برم كيفمو از توي ماشين بيارم

صبا- باشه...

چهره اشو نمي تونستم خوب ببينم ....دستمو اروم گذاشت پايين و بلند شد...

صبا- منا جون..چشماتو باز كن ...

- صبا خودتي؟.... صدات كه مثل اونه

صبا با خنده :

بد سرما خوردي

شروع كرد به باز كردن دگمه هاي روپوشم ....

صبا- اين همه جا بايد مي رفتي... تو اون سرما با خودت خلوت كني

با باز كردن اخرين دگمه از جاش بلند شد و ..يه دست لباس از كمد در اورد ...

و وادارم كرد بشينم ...

صبا - بيا خانوم برا من فقط يه تاب از زير روپوش پوشيده ...مگه چقدر پوست كلفتي دختر ....

..چشام باز نمي شد ...ضربه اي به در اتاق خورد...

محسني - بيام تو؟

صبا - نه هنوز لباسشو عوض نكرد

محسني - پس كارت تموم شد صدام كن ...

صبا- باشه ....

به زور لباسامو عوض كرد...

و دوباره منو خوابوند ....

دستشو گذاشت رو پيشونيم...

صبا - چقدر داغي ....الان ميام...

و از اتاق خارج شد ...بعد از چند دقيقه در باز شد و كسي داخل شد و دوباره كنارم نشست

كمي كه معاينه كرد ...تو جاش خم شد ..فكر كنم چيزي از تو كيفش در مي اورد ..

چشمام بيشتر باز شد ..داشت سرنگي رو پر مي كرد ....

سرم سبك شده بود ...

- عزرائيلا چند بار ميان سراغ ادم ...؟

محسني با خنده در حالي كه سرنگو گرفته بود بالا و تنظيمش مي كرد ....

محسني - اگه طرف جون سخت باشه ..زياد بهش سر مي زنن

انقدر گيج بودم كه بي اراده پوزخندي زدم و با بي حالي :

- خو يهو جونمو بگيرو خلاص ...چرا انقدر خودتو اذيت مي كني؟ ....درست نيست انقدر وقتتو براي يه جون سخت بذاري ..بايد به بقيه هم برسي ...و همشونو راهي كني

استينمو زد بالا...

پنبه رو دستم كشيد و نوك سوزنو گذاشت و اروم فرو برد ..

كمي دردم گرفت ....

محسني - لطفا ديگه تو كار عزرائيلا فضولي نكن ..خودم مي دونم كي بايد ببرمت...

سرمو با گيجي تكوني دادم ....

- من با تو هيچ جا نميام ..حتي جهنم

محسني با خنده :

بهشت يا جهنم ؟

- چه فرقي مي كنه هر جا كه برم...با وجود تو جهنم مي شه

در باز شد ..

صبا -چي شد ...؟

محسني كه نمي تونست خنده اش نگه داره:

-هذيون گفتنش داره مرحله به مرحله پيشرفت مي كنه ...

صبا- اذيتش نكن دامون ...

محسني با خنده :

فكر مي كنه من عزرائيلم

صبا- حقم داره بخدا ...بچه كوچولو هم كه ميان تو بغلت صداشون در مياد ...

صبا- پاشو پاشو اينو به خوردش بدم ....

محسني - من امشب كشيك دارم بايد برم ....

صبا- باشه .. ..تو برو ...من مراقبش هستم

محسني نگاهي به رنگ و روي ماستم انداخت

محسني - مراقبش باش ....

صبا- بيچاره حق داشت.... زنه نفهم داشت ابروشومي برد............

اصلا فكر نمي كرد تو يهو جلوش در بياي

محسني - اخه داشت حرف بي ربط مي زد.حالا تو مي دوني قضيه چي بوده ؟

صبا- والا يه چيزايي مي دونم ولي سر بسته.. تا جايي كه مي دونم در حد يه اشنايي ساده بود..كه منا خودش تمومش كرده بود ...

محسني - حالا اگه خودش خواست بذار بهت بگه.... بهش اصراري نكني

صبا - نه بابا ...برو ديرت نشه....

محسني سرشوتكوني داد و اخرين نگاشو به من انداخت و از اتاق خارج شد

چشم باز كردم كه صبح شده بود .....

دستمو گذاشتم رو سرم ..سرم ديگه سبك نبود فقط كمي گلوم درد مي كرد .......يهو عطسه محكمي كردم كه با دستم جلوي دهنمو گرفتم ...

پامو از رو تخت گذاشتم پايين ....كمي تو جام جلو عقب كردم ...

- من كجام ....اهان خونه عزرائيل و همكارش .....

اتاقو از نظر گذروندم ...

چيزي دستگيرم نشد ....به طرف ميز تحرير رفتم ...به وسايل رو ميز نگاهي انداختم كه چشمم به قاب رو ميز افتاد.... قابو برداشتم ....

محسني و صبا و يه خانوم

محسني بين دوتاشون وايستاده بودن و صبا و اون خانوم با حالت با نمكي دستشونو گذاشته بودن رو شونه هاي محسني ...

به صبا و محسني بيشتر نگاه كردم و موج نفرت سرازير شد تو وجودم .....قابو محكم گذاشتم رو ميز كه همزمام در باز شد ....

صبا- ا ....بيدار شدي؟... حالت چطوره؟

به سيني صبحونه كه تو دستش بود نگاهي كردم ....

متوجه قاب رو ميز شد ..و لبخند ديگه اي زد ...

صبا- بيا بشين صبحونه بخور ....يكم جون بگيري ....رنگ به رو نداري

صبح زود مرواريد وسايلتو اورد....

و با دست به جايي اشاره كرد

صبا- گذاشتمشون اونجا ....

هنوز با خنده خيره بود كه به طرف وسا يلم رفتمو و پالتومو تنم كردم ....

صبا - كجا ....؟

- ممنون بابت ديشب ..

و با برداشتن كيفم از روي زمين با سرعت از پله ها سرازير شدم ..همين كه به پايين پله ها رسيدم يه خانوم و اقايي رو ديدم كه رو مبل نشسته بودن ...

همون خانومي كه تو عكس بود ...به من خيره بودن كه صبا زود خودشو به من رسوند ..

صبا - تو چرا هي برق مي گيردت؟

زن- دخترم كجا ؟..حالت خوب نيست ..

نمي دونستم چي بايد بگم ...حتي از دهنم كلمه خداحافظي هم خارج نشد ....و به طرف در رفتم ...به كفشاي جلوي در نگاه كردم ..هنوز كمي سرم گيج مي رفت ....كفشامو پيدا كردم ...و بدون اينكه زيپ نيم چكمه هامو بكشم بالا از خونه زدم بيرون ...

صبا- منا منا

تا سر كوچه دنبالم دويد......

صبا- صبر كن تا برات توضيح بدم ....

براي اولين تاكسي دست بلند كردم ....

نگه داشت و من پريدم توش ..صبا به شيشه ضربه زد ...نگاش نكردم..

صبر- صبر كن تا برات توضيح بدم...

- تو دوساله كه منو گذاشتي سر كار .....يه بارم بهت گفتم....از ادماي دور بدم مياد ....

- اقا حركت كن ...و ماشين حركت ..و من فقط اخرين جمله صبا رو شنيدم

- دختره سرتق با توجه به ترسي كه از اسانسور داشتم بار ديگه از پله ها براي رفتن به بالا استفاده كردم ....

كليد و انداختم تو در و در بر خلاف انتظارم خيلي راحت باز شد ...

دستامو با تعجب گرفتم بالا و به در كه به ارومي داشت باز مي شد نگاه كردم ...

سرمو حركتي دادمو و ابروهامو انداختم بالا ...

و با ناباوري كليدو از توي قفل در اوردم و وارد خونه شدم ...

درو كه بستم يه بار ديگه به در خيره شدم ....

شونه هامو انداختم بالا و كليدو پرت كردم رو ميز

تازه وقتي پالتومو در اوردم فهميدم كه لباساي صبا تنمه ...

رفتم توي اتاقم

روبدشامبرمو برداشتم و به طرف حموم رفتم ....

بايد يه دوش اب گرم مي گرفتم ...بدنم خيلي كوفته بود ...

شير دوش اب گرمو باز كردم ..اب داغ از وجوم سرازير شد

- چطور تو اين همه مدت نگفته بود كه با محسنيه..

منو خربگو .... چقدر جلوش در باره محسني بد گفتم

سرمو تكوني دادم

- حتي بهش گفته بودم كه باد لاستيكاشو من خالي مي كنم ...

دستاموبردم بالا و موهامو كه ريخته بود جلو با دو دست دادم عقب ....

- پس ديشبم خودش بوده ....

- خوب مي گفتي باهاشي ..اصلا..اصلا

به دلم نيومد بگم شوهرش

و با اكراه :

- خوب مي گفتي شوهرته ..كي حسودي مي كرد ...

حالم كه كمي جا امد..از حموم خارج شدم ....

براي اينكه اعصابم اروم باشه گوشيمو هم خاموش كرده بودم

روي صندلي گهوار ه ای در حال با لا و پايين رفتن بودم ...

كيفمو برداشتم و بازش كردم و توشو بررسي كردم ..پوزخندي زدم.

- .اينم ساندويچ اهدايي اقا

..كمي كه كشتم چشمم به كارت دعوت خورد ..درش اوردم ...

-نه ديگه حوصله مهموني شما از دماغ فيل افتاده ها رو ندارم ..

دستمو اوردم بالا و به كارت تو دستم خيره شدم ...دست دراز كردم ..و تلفنو از لبه پنجره برداشتم

....و با شستم شروع كردم به وارد كردن شماره ...

كارتو گذاشتم رو پاهام و گوشي رو به گوشم نزديك كردم و دكمه سبزو فشار دادم....

باورن به شدت مي باريد ....در حالي كه تلفن بوق مي كشيد به بخار ليوان چاييم خيره شدم ...

كه بلاخره جواب داد...

بله

اب دهنمو قورت دادم كه دوباره گفت الو

- الو سلام

با شك:

سلام

- اقاي عليپور؟

دايي بهزاد - بله خودم هستم

-صالحي هستم ....منا صالحي

دايي بهزاد - اوه بله خانوم صالحي ..حال شما ...؟

خانوم فكر كردم مارو فراموش كرديد ...

كمي قرمز شدمو لبخندي زدم

-غرض از مزاحمت

نذاشت حرفمو بزنم

دايي بهزاد - بهزاد كارتو براتون اورد؟

-اومممم.. بله راستش

دايي بهزاد - خوشحال ميشم بيايد...

-ولي من

دايي بهزاد - لطفا نگيد نه.. كه خيلي ناراحت مي شم ...

-اما...

دايي بهزاد - خانوم صالحي اخر هفته منتظرتون هستم ...

-اقاي عليپور

دايي بهزاد - ببخشيد يه لحظه ..

فكر كنم داشت با يه نفر حرف مي زد..چشمامو بستمو و حرفامو يه دور ديگه تو ذهنم مرور كردم

دايي بهزاد - ببخشيد خانوم صالحي مي فرموديد

-بله داشتم مي گفتم..زنگ زدم بگم كه من ..

..صداي زنگ تلفني در امد

دايي بهزاد - اوه واقعا متاسفم ...

لبمو گاز گرفتم

-باشه اقاي عليپور من بعد باهاتون تماس مي گيرم ...

دايي بهزاد – نه....صبر كنيد ...

-نه... نه شماهم سرتون شلوغه.... توي يه وقت مناسب دوباره باهاتون تماس مي گيرم

دايي بهزاد - پس اخر هفته منتظرتون هستم ...

و تماسو قطع كرد...

سر گوشي رو با ناراحتي به پيشونيم تكيه دادم....

- عرضه يه حرف زدن ساده ام رو هم نداري.....

گوشي رو پرت كردم رو مبل كناريم و ليوانو چايي رو برداشتم .....

پاهمو اوردم بالا و رو لبه صندلي گذاشتم و تو خودم جمع شدم و با ودوست ليوانو به لبام نزديك كردم

- اينطوري نميشه.... بهتره برم شركتش و بهش بگم نمي تونم بيام ...

- اخه چه كاريه ...يه اس بده و بگو نمي تونم بيام

- نه خيلي زشته ...

- اوه خدا به دادم برس....

كه يه دفعه در باز شد و مرواريد با سر وضع موش ابكشيش وارد شد...

مرواريد - چه ميكنه اسمون.... دارم از سرما منجمد مي شم ....

- سلام

مرواريد - سلام

-مي ميري هر وقت مياي..... اول تو سلام كني ؟...

با خوشحالي شالشو از سرش كشيد و به طرفم امد

مرواريد - مي دوني امروز كي رو ديدم؟

لبه ليوانو به لبام چسبونم و كمي رو دادم تو ...و با چشمام بهش خيره شدم

منتظر جوابم بود....

- كي ؟

مرواريد - محمدو

- اوه فكر كردم كي رو ديدي ....خوب ؟

گيره موهاشو باز كرد و در حالي كه سعي مي كرد با باز كردن موهاش اونا رو از حالت بهم ريختگي در بياره ...

مرواريد - تو اسانسور ديدمش....

- چه اتفاق ميموني ...خوب؟

مرواريد - خوب و درد.... گوش كن

يه قلوب ديگه خوردم

- خوب

مرواريد - دلم مي خواست چيزي بگه ولي فقط يه سلام و خداحافظي ساده

-براي همين خوشحالي ؟

مرواريد - همينم خودش خيليه

-اوه اميدوارم خدا يه عقل درست و حسابي بهت بده

مرواريد - البته شايدم روش نميشده بيچاره

- اونم كي؟... اون ..اره اروح ننه اش روش نميشده.... خوب؟

مرواريد - موقع خداحافظي گفت بهت سلام برسونم

- ديگه؟

مرواريد - ديگه همين..

پاهامو اوردم پايين وليوانو گذاشتم رو ميز كوچيك كناريم ...

و با انگشت اشاره 3 ضربه زدم رو پيشونيش...

- برو این مختو عوض كن كه اصلا حالش خوب نيست

و ازش دور شدم

مرواريد - منا

تو دلم ..:

".ديوانه عاشق كي شده ..ذوق مي كنه بهش سلام مي كنه"

مرواريد - راستي منا

- هوممممممممم

مرواريد - فرزاد جلالي رو كه مي شناسي

- وا ....اره...خوب

مرواريد - اينم كسب و كار محسني رو برداشته

- چطور؟

مرواريد - راست مي ره چپ مي ره... به هر بهانه ای كه شده مياد و مي پرسه خانوم صالحي هستن

- جدي ؟

مرواريد - اره بهش گفتم امروز مي ري ..

با ناراحتي برگشتم طرف مرواريد ...و با متلك :

- مي خواستي شماره تماسمم بهش مي دادي

مرواريد - يعني نبايد بهش مي دادم؟

با ناراحتي - مرواريد...

مرواريد - بد كردم؟

-اخه چرا دادي ؟

مرواريد - من نمي دادم يكي ديگه مي داد...

-اينم شد جواب ...

-الله اكبر ..به خدا شاهكاري ..حيف محمد كه تو دستاي تو حروم ميشه

كله اشو خاروند..

مرواريد - .اخه گفت كار خيلي مهمي باهات داره ...

با دلخوري شير اب سينكو باز كردم و دستامو بردم زيرش

شيرو بستم و دستامو محكم چند بار تكون دادم

- فقط اميدوارم با این همه مخ... ادرس خونه رو نداده باشي

مرواريد - نه ديگه اونقدر بي عقل نيستم...

- اوه ....اميدوار شدم ....

مرواريد - ناهار چي داريم ؟

- چيزي درست نكردم حوصله نداشتم

مرواريد - واي منا من گشنمه

- به درك ...تخم مرغ هست ..

من يه ساعتي مي خوام...بعد بيدارم كن ...

مرواريد - باشه ناهار چيزي مي خوري؟

-نه ......فقط بيدارم كن

مرواريد - امشب مي موني ...؟

- نه

مرواريد - پس چي ؟

- فقط بيدارم كن

مرواريد - چه بد عنق.... باشه بيدارت مي كنم

مي خواستم برم و براي هميشه از اين شغل بكشم بيرون ..نه تحملشو داشتم و نه ديگه مي تونستم جوابگو اتفاقايي باشم كه برام پيش مياد

از سكوت ايجاد شده كلي لذت مي بردم ..هنوز تاجيكو نديده بودم ...بعضي از بچه ها طوري نگام مي كردن كه انگار با دختراي ول خيابوني مو نمي زنم ....

اما اهميتي ندادم ..ديگه برام مهم نبود ...چون نمي خواستم ديگه اونجا باشم....

حتي با خانواده امم تماس نگرفته بودم ..اگه مامان مي فهميد ..در جا سكته مي زد و مهدي هم موضوع جديدي رو براي سر به سر گذاشتنم پيدا مي كرد...

و پدرم ..

اوه پدرم ...كه خدا خواسته ام بود... و مطمئن بودم كلي ا م از اين عمليات انتحاريم استقبال مي كنه ..

خواستم برم طبقه بالا كه شايد تاجيكو گير بيارم كه ...كه جلالي رو ديدم ...

چشمش بهم خورد و با لبخند رو لباش به طرفم امد..مسير منم طوري بود كه مجبور بودم به طرفش برم ....

فرزاد- به سلام خانوم صالحي ...ستاره سهيل شديد ....

- سلام دكتر ....

فرزاد- نيستيد ...

فقط يه لبخند كج تحويلش دادم ..

فرزاد- مي تونم باهاتون صحبت كنم؟

ببخشيد ولي من كار دارم ..

فرزاد- زياد وقتتونو نمي گيرم .......اگه ايرادي نداره بيايد تو اتاق من

دستي به گوشه شالم كشيدم و به دنبالش راه افتادم..در اتاقشو باز كرد و خودش رفت كنار ...و با دست تعارف كرد كه برم تو

اب دهنمو قورت دادم و وارد شد م

فرزاد- خواهش مي كنم بفرماييد بنشينيد ...

..به طرف يكي از رحتيا رفتم ..درو اروم بست و امد رو يكي از مبلا مقابلم نشست ...

سرم پايين بود

با ترس و كمي دلهره سرمو اوردم بالا ..به چشمام خيره شده بود

تا نگاهمو ديد

لبخندي زد و به طرفم خم شد

فرزاد- مي خواستم بگم حرفايي كه دكتر محسني در مورد من به شما زدن.. اصلا درست نيست ...

تعجب كردم..

- كدوم حرفا ..؟

كمي تعجب كرد و رنگش پريد ..

فرزاد- همونايي كه..

يه دفعه حرفشو عوض كرد ...

فرزاد- يعني چيزي به شما نگفتن ...؟

-من اصلا نمي فهمم شما داريد درباره چي حرف مي زنيد ...

..لباشو تر كرد و لبخندشو پر رنگتر

فرزاد- راستش نمي دونم چرا دكتر محسني از من خوششون نمياد ..همونطور كه خودتون از روز اول گفتيد ....با كسي خوب نيستن ....

- چرا اينا رو به من مي گيد .....؟

فرزاد- راستش نمي دونم چطور به شما بگم..

به چشماش خيره شدم ....

-راحت باشيد ...

فرزاد- ناراحت نمي شيد؟

-اصلا

سرشو انداخت پايين و با دستش شروع كرد به ور رفتن ..به دستاش نگاه كردم كه يه دفعه سرشو اورد بالا ...

فرزاد- من از تو خوشم مياد ...

رنگم پريد ..

فرزاد- ببخشيد نمي دونم چطور بايد مي گفتم...و يا چطور عنوانش مي كردم

و با خنده دستي به گردنش كشيد ...

فرزاد- اينم به زور گفتم

كمي به خودم حالت تدافعي دادم و معذب شدم...

فرزاد- شما يه جوري هستيد كه ادمو خود به خود به خودتون جذب مي كنيد ...

....

هر بارم كه خواستم بيام و بهتون بگم... دكتر يه جور مانع شدن ....

زبونم بند امده بود و قلبم به شدت مي زد ....

جرات نگه كردن تو چشماشو نداشتم

....

فرزاد- شايد بگيد اين يارو مگه چند وقته امده كه حالا ....

سكوتي كرد و ادامه داد:

راستش شماره اتونم از همكارتون گرفتم ولي هر بار كه تماس گرفتم گوشيتون خاموش بود ....

با لبخند :

اينم از شانس منه

سكوت كردم

فرزاد- چرا ساكتيد؟...از حرفم ناراحت شديد ؟

زود سرمو اورم بالا...نه نه

-اما خوب راستش ..

فرزاد با حالت سوالي – راستش چي ؟

- من ....من انتظار نداشتم

فرزاد- بله ولي خوب.... يه دفعه اي پيش امد......وقتيم كه پيش بياد ..ديگه به زمان و مكان كاري نداره

چون هنوز سرما خورده بودم ..يه دفعه عطسه اي كردم ....دستمو زودي گرفتم جلوي دهنم كه جعبه دستمال كاغذي رو گرفت مقابلم ...

يكي دو تا برداشتم و اروم تشكري كردم

فرزاد- مي تونم خواهش كنم دعوت امشب منو براي صرف شام قبول كنيد ...

با تحير بهش خيره شد..

-امشب؟

سرشو تكون داد.:

فرزاد-.بله ...

- اما من كه

فرزاد- فكر كنيد فقط يه شام دوستانه است ...

از جاش بلند شد و به طرف ميزش رفت و برگه كوچيكي رو از روي ميز برداشت ...

... روش چيزي نوشت

فرزاد- اين ادرس رستورانه ..خيلي دوست داشتم خودم مي امدم دنبالتونه.... ولي من تا بعد از ظهر بايد تو بيمارستان باشم ...

مقابلم ايستاده بود و منم همونطور نشسته به دستش كه مقابلم دراز شده بود خيره شدم

دست بلند كردم و اروم برگه رو از دستش گرفتم ...

فرزاد- ميايد ديگه ؟

به چشاش نگاه كردم .......لبخندي ديگه اي رو زينت صورتش كرد ..

با هولي كه كرده بودم و با صداي لرزون:

- ..ببخشيد من ديگه برم

بلند شدم كه به طرف در برم

فرزاد- خانوم صالحي؟

برگشتم طرفش ..

فرزاد- ميايد ديگه..؟

سرمو دو بار حركت دادم به طرف پايين

- بله....يعني فكر كنم كه بله

لبخند ديگه اي زد

فرزاد- پس راس ساعت 8 منتظرتون هستم ...

-بله حتما

فرزاد- خانوم صالحي ؟

ديگه رنگي به صورتم نمونده بود

فرزاد- لطفا گوشيتونم روشن كنيد

- هان ؟

با خنده بهم خيره شد

- اهان ......باشه باشه

و با عجله از اتاق خارج شدم ...

باورم نمي شد ..دستمو گذاشتم رو قلبم كه يه لحظه ساكت نمي شد ...با مشت اروم كوبيدم رو سينه ام

-يه لحظه بتمرك سر جات ..... ببينم چي شد ...

از من خوشش امده؟ ..يعني مي خواد كه.

اوه نه خدايا. من ....(اي دختر نديد بديد ..والااااااااااا)

به اطراف نگاهي كردم.

-.بهتره برم..الان تو حال خودم نيستم ....... فردا هم مي تونم به تا جيك سر بزنم ....

اره اره ..ترشيده ها هميشه وقت ازاد دارن

نفسمو با خوشحالي يهو دادم بيرونو... و چشمامو بستمو باز كردم ....

تو رويا كه نيستم ؟

سريع به بشكون از بازوم گرفتم ...

- نه از قرار مثل اينكه همه چي درسته....با شادي و شور و شعف غير قابل وصفي به راه افتادم...

نمي دونم چرا انقدر خوشحال شده بودم كه فرزاد از من خوشش امده

- واي ..همه اگه بفهمن ..از دم شاخ كه سهله دمم در ميارن ...

از شادي يه لحظه هم نمي تونستم يه جا بند بشم ....مدام به ساعت نگاه مي كردم كه زمانو از دست ندم .....

جلوي اينه وايستادم و دستامو گذاشتم رو گونه هام

-يعني واقعا از من خوشش امده ...

و با ياد اوري اين جمله .....ده با بالا و پايين پريدم ..

به سرعت به طرف كمد لباسام رفتم و هر چي توش بودو خالي كردم.. كه يه تيپ درست و حسابي بزنم....

- تيپ مشكي چطوره ...؟

- نه يكم زيادي رسمي ميشه ...

به پالتوي كرم رنگم كه خزه داشت نگاهي كردم ...با چكمه هاي ساق بلند قهوه اي سوخته با يه كيف هم رنگش ..

- چيز محشره اي ميشه ....

يه دفعه شل شدم و عقب عقب رفتم و رو تخت نشستم

چت شده منا .....؟

يعني تو هم از اون خوشت امده كه مي خواي به درخواستش جامع عمل بپوشو ني ...؟

از جام بلند شدم و با ناراحتي لباسارو از روي تخت برداشتم و مشغول چيدنشون تو كمد شدم...

- يعني من حق ندارم خوشحال بشم ....مگه تو اين دو سال كي امد سراغم؟ ...يكي مثل نيما... كه چيزي جز بي ابرويي برام نداشت

حالا كه شانس بهم رو اورده چرا بايد بهش لگد بزنم

يعني دوسش داري ؟

دستم رو در كمد بود ...

چشمامو بستم

-همه چي كه دوست داشتن نيست

-خيليا بعدها عاشق هم مي شن

كلافه شدم و چوب لباسي تو دستمو پرت كردم به يه طرف... و دوباره رو تخت نشستم ..به گوشي رو ميزم نگاه كردم فهميدم ..هنوز خاموشه

-اوه بنازم هواس پرتيتو

خيز برداشتم و گوشي رو برداشتم و روشنش كردم ...تا روشنش كردم گوشيم زنگ خورد ....

شماره ناشناس بود ..اول نمي خواستم جواب بدم ..

- شايد اشنا باشه

و جواب دادم

فرزاد- مگه قول نداده بودي گوشيتو خامو ش نكني

لبخندي زدم .

- .شماييد ....

فرزاد- داشتم كم كم نا اميد مي شدم ....مياي ديگه؟

سكوت كردم ..

فرزاد- مي خواي زودتر مرخصي بگيرمو بيام دنبالت؟

- نه نه خودم ميام ....

هر جور كه راحتي... ولي خوشحال مي شدم مي امدم دنبالت

- نه دكتر خودم مي يام ...

فرزاد- باشه پس منتظرتم ..يادت نره ساعت 8

- نه دكتر يادم هست

فرزاد- انقد به من نگو دكتر

سكوت كردم

فرزاد- مراقب خودت باش ...

و بعد از كمي مكث .. دير نكني منا

نفسم حبس شد و دستام شروع كرد به كمي لرزيدن ...

نتونستم حرفي بزنم كه اون خودش تماسو قطع كرد..

نفس حبس شده امو دادم بيرون ...و به رو به رو خيره شدم ...

كه يه دفعه انرژي گرفتم و از جام بلند شدم

- گور باباي هر چي فكر و افكاره ..بچسب به زندگي.... كه الانو خوش است ...

****

هنوز ساعت 6 بود ...اول يه دوش گرفتم و شروع كردم به خودم رسيدن

هين آماده شدن يكي از اهنگاي قديمي رو كه خيلي دوست داشتم و شراره خواننده اش بودو تو دستگاه گذاشتم و play رو زدم

و همراه با اهنگ شروع كردم به پوشدن لباسام و هم خوني كردن با خواننده ....(خودم اين اهنگشو خيلي دوست دارم..يعني با اهنگاي قديمي بيشتر حال مي كنم)

دارم میرم به دیدنش امروز بناس ببینمش

دل شده تنگ اون چشاش چند روزه که ندیدمش

چند روزه که ندیدمش

دارم میرم به دیدنش امروز بناس ببینمش

دل شده تنگ اون چشاش چند روزه که ندیدمش

چند روزه که ندیدمش

چند روزه که ندیدمش

آفتاب زده

It's a suny suny sunday

روز منو ساختی

Baby today is my day

Baby today is my day

Baby today is my day

پالتو مو تن كردم و جلوي اينه قدي با خنده در حالي كه اداي شراره(خواننده اهنگ) رو در مي اوردم

ادامه دادم:

پیرهنی که دوست داره اون تن میکنم

روسریه حریرم و سر میکنم

گوشواره های قشنگم و گوش میکنم

حواسم و جمع میکنم چیزی رو فراموش نکنم

چیزی رو فراموش نکنم

اوا کیفم کجاست کفشم کجاست

گردنبند و دستبندم کجاست

نکنه یهو دیر بکنم راه بند باشه و گیر بکنم

وای که دارم دیر میکنم

آفتاب زده

It's so suny suny sunday

روز منو ساختی

Baby today is my day

Baby today is my day

Baby today is my day

يه دفعه مرواريد دم در ديدم كه وايستاده و با خنده به حركات من نگاه مي كنه

به طرفش رفتم و دستاشو گرفتم و وادارش كردم با من بخونه

اونم مثل من شروع كرد به تكون خوردن و خوندن اهنگ

بادیدنش روزم قشنگتر میشه

با بودنش زندگی بهتر میشه

بادیدنش روزم قشنگتر میشه

با بودنش زندگی بهتر میشه

با اون که هستم همه چیز خوشگله

طاقت دوریش واسه من مشكله

طاقت دوریش واسه من مشگله

آفتاب زده

It's so suny suny sunday

روز منو ساختی

Baby today is my day

Baby today is my day

Baby today is my day

دستاشو گرفتو و شروع كرديم به چرخيدن ....مرواريد ديگه مي خنديد و بدتر از اون بلند مي خوندم و سرمو تكون مي دادم و مي خنديدم

دارم میرم به دیدنش امروز بناس ببینمش

دل شده تنگ اون چشاش چند روزه که ندیدمش

چند روزه که ندیدمش

دارم میرم به دیدنش امروز بناس ببینمش

دارم میرم به دیدنش امروز بناس ببینمش

دارم میرم به دیدنش

دارم میرم به دیدنش

دارم میرم به دیدنش

دارم میرم به دیدنش

مرواريد- شيطون داري به ديدن كي مي ري...كه زدي رو دست شراره ....

با خنده به طرف اينه رفتم و يه دور ديگه اهنگو گذاشتم ...امد و پشت سرم وايستاد ...

مرواريد- پس چرا بيمارستان نيومدي ؟

- نظرت در مورد تيپم چيه؟

كمي رفت عقب و از سر تا پامو نگاهي انداخت..

مرواريد- بپا تو خيابون ندوزدنت .........حالا طرف سرش به تنش مي ارزه كه انقدر خودتو داري خفه مي كني ...؟

- اگه اون رژ براقو بزنم بهتر نيست؟

مرواريد- نه ديگه مي خواي طرفو بفرستي سينه قبرستون

به خنده افتادم

مرواريد- اما نه اون تو رو فرستاده قبرستون كه ديگه خودت نيستي

به طرف كيفم رفتم ...

مرواريد- نگفتي با كي قرار داري؟

به طرفش رفتم و نوك بينيشو كشيدم

- تو فكر كن با پسر شاه پريون...

ابروهاشو چندبار انداخت بالا و دست به سينه شد ....

مرواريد- تا جيك امروز در به در دنبالت مي گشت.

- .تو رو خدا روزمو خراب نكن ...اسم اون ترشيده رو هم مدام جلوم نيار

مرواريد- مگه تو نيما رو...ول نكرده بودي؟

نفسمو با ناراحتي دادم بيرون

- خوب كه چي؟

مرواريد- پس چرا؟

- چيه؟... بايد به توام جواب پس بدم ؟

- من ولش كردم... ولي كنه است.... خودت كه بايد بهتر از من كنه ها رو بشناسي ...

مقابلش ايستادم و دستي به يقه مانتوش كشيدم ..

- در ضمن تو كاري كه به تو مربوط نميشه دخالت نكن ...اوكي؟

معلوم بود از حرفم ناراحت شده...

- من شايد دير كنم نگران نشي ...

گونه اشو بوس كردم و به طرف در رفت

مرواريد با متلك- بپا ....بارون خوشگليتو از بين نبره ...

مرواريد- نگران نباش دخي جون.. از وسايل ارايشي ضد اب و ضد حسد استفاده كردم ....

سرشو برام تكونو داد..و به طرف اتاقش رفتم

با ماشينم به ادرسي كه داده بود رفتم

وقتي رسيدم از داخل ماشين به نماي بيروني رستوران نگاهي انداختم

و سوتي كشيدم ..

- .واي ددم ..اينجا ديگه كجاست ..خوب شد به خودم رسيدما....

اينه ماشينو به طرف خودم گرفتم و صورتمو به حركت در اوردم تا مشكلي نداشته باشم ..

.كه حركت صورتم متوقف شد روي چشمام...

به چشما م خيره شدم

منا داري با خودت چيكار مي كني ؟

هيچي ..كاري نمي كنم

براي چي امدي اينجا ؟

براي اينكه اون از من خوشش مياد

همين ؟ خودت باور داري؟

مهم اينه كه اون خوشش مياد

مي دونستي منطق فوق العاده مزخرفي داري؟

اره

پس؟

رفتن و حرف زدن باهاش مگه چه ايرادي مي تونه داشته باشه

پس حرفاي محسني؟

حتي نتونستم به اين سوالم جوابي بدم ...

چشامو بستمو باز كردم ...

اون يه حسود به تمام معناست ..تازه نباشه ...پيش صبا ست و مال اون

با اين حرف غمي توي چشمام نشست ..

اصلا اين جوابت چه ربطي داشت ..؟

چه مي دونم ..يه چيزي پروندم ديگه

و زودي اينه رو بر گردوندم سر جاش .... از ماشين پياده شدم

باز ماشينم داشت بي ابرويي مي كرد.. البته تو پايين بودن مدلش ....

زود درشو قفل كردم و از ماشين فاصله گرفتم

خانوم خانوم

برگشتم

پسر جوني كه موهاشو انگار با برق 3 فاز پرونده بود ..بهم نزديك شد

ببخشيد اين ماشين مال شماست؟

نگاهي به هاچ بك بي زبونم كردم ...

- چطور ؟

اخه جلوي ماشين من پارك كرده مي خوام از پارك در بيام ولي نميشه

به جايي كه اشاره مي كرد نگاهي انداختم

پاجرو مشكي رنگي كه دو سر و گردن گنده تر و با حال تر از ماشين من بود

"با نگاهي دلسوزنه به ماشينم....ببخش عزيزم ولي الان لزومي نداره خودمو بي ابرو كنم "

شونه هامو انداختم بالا

- به من مياد از اين ماشينا داشته باشم...؟

پسر يه بار ديگه با دقت نگاهي بهم كرد و گفت :

بله حق باشماست شرمنده خانوم..

خواهش مي كنم و رو مو ازش گرفتم ..

به هاچ بكم نگاهي كردم ..مظلوميت ازش مي باريد

- شرمنده براي حفظ ابرو ناچار شدم ....خودت كه مي دوني چقدر دوست دارم ...اونطوري نگام نكن ...باشه براي جبرانش روكش صندلياتو عوض مي كنم..خوبه ؟..باشه ؟..باشه ؟...به جهنم كه ناراحتي ...بيشتر از من كه ناراحت نيستي ...

اه .....

برگشتم و لپامو از هوا پر كردم و يه دفعه باد لپامو خالي كردم ...

- بريم ...بريم كه دلدار داره بي قراري مي كنه

وقتي وارد شدم سر چرخوندم ببينم كجا نشسته

- ..پس كجاست ؟....

تلفنم صداش در امد..

فرزاد – امدي؟

- من خيلي وقته امدم... ولي شما رو پيدا نمي كنم

فرزاد- پاييني ؟...

..با خودم:

" نه زير زمينم.. خوب پايينم ديگه"

فرزاد- من بالام ....بيا بالا اگه از يكي از گارسونا هم بپرسي راهنمايت مي كنن

-خودمم مي خواستم همين كارو كنم ..كه شما تماس گرفتيد..الان ميام ...

و تماسو قطع كردم

صداي ترق تروق كفشام محيط ارامبخش اونجا رو كمي دگرگون كرده بود و اكثر ا به من و كفشام خيره شده بودن

اوه خدايا ...مگه مجبور بودي اين چكمه ها 10 سانتي رو پات كني ...اي بميري تو منا

...

دستمو به نردها تكيه دادم و به سمت بالا راه افتادم ...

طبقه بالا نسبت به پايين شيك تر و دنج تر بود و البته خلوت تر .

.همين كه به اخرين پله رسيدم .... ديدمش ...

از جاش بلند شد و بهم لبخندي زد ...سعي كردم پوزيشن ام بهم نريزه و مثل دختراي پولدار و موقر رفتار كنم ....

.و قتي بهم نزديك شديم ... همون جمله كليشه اي هميشگي رو ادا كردم

- ..خيلي كه منتظر نشديد ...؟

فرزاد- نه تازه الان 10 دقيقه به 8 .

با حرفش عين هو ماست وا رفتم

".اه وا خاك عالم ....چه بد خيط شدم ..."

سرمو انداختم پايينو و با هم به ميز نزديك شديم صندلي رو برام كشيد عقب ....و منم با 10 كيلو عشو نشستم سر جام ....

و تيكه دادم به عقب و با ناز بسيار .... شروع كردم به در اوردن دستكشاي چرميم ... كه عاشقشون بودم ..

.در حال در اوردن يهو چشمام به سوراخ دستكش كه بين دوتا انگشتم ايجاد شده بود افتاد.

چشام گشاد ...

"واييييييييي"

و زودي انگشتامو بهم چسبوندم و براي پرت كردن حواسش كه زوم شده بود رو دستام و دستكشم بهش گفتم :

- خوب راستش گفتم يكم زودتر در بيام كه به ترافيك نخورم و خدايي نكرده پيش شما بد قول نشم ...

خوشبختانه نگاهشو از دستا م گرفت و به چشمام خيره شد و منم توي حركت كاملا حرفه اي دستكشو ..

يه ضرب كشيدم بيرون كه همزمان بود با برخورد شديد دستم به ليوان روي ميز ....

ليوان حركتي كرد و خواست بيفته كه فرزاد سريع از جاش پريد و با دستش مانع شد ....

دوتايي بهم نگاهي كرديم ..زبونم گاز گرفتم

- اوه ممنون ..نزديك بودا

لبخندي زد و بعد از گذاشتن ليوان سرجاش دوباره سرجاش نشست

دستكشا رو گذاشتم لبه ميز ...و به اين فكر كردم كه بايد اونجا مي ذاشتمشون يا تو كيفم ....يا رو كيفم

- خيلي خوشحالم كه دعوتمو قبول كردي و امدي

با اين حرف از افكارم در امدم و فقط بهش لبخند زدم

يكي از گارسونا به طرف ما امد ....

خودكار و دفترچه اشو در اورد ..

گارسون - .خانوم اقا چي ميل دارن؟

فرزاد منوي جلوشو برداشت و بازش كرد.... و منم به تقليد از اون با منوي جلو دستم همون كارو كردم ..انقدر هول كرده بودم كه انگار اولين بارم بود ...

منو رو باز كردم ...

ياللعجب اينا ديگه چي بود كه توش نوشته بودن .....من كه حتي تا حالا اسماشونم نشنيدم..چه برسه به خوردنش ..

گارسون كه به دهن من چشم دوخته بود ....

و يه لحظه هم كله اشو نمي چرخوند ....

كمي به طرفم خم شد و اماده براي نوشتن ...ازم پرسيد ..

خانوم ؟

ترجمه خانومش مي شد (چي ميل داري ..بنال ديگه ..خسته شدم )

سرمو اورد بالا

به فرزاد نگاه كردم كه با اون لبخند هميشگيش بهم نگاه مي كرد..

فرزاد- چي مي خوري ؟

منو رو كمي بستم و رو به فرزاد

- شما قبلا هم اينجا امديد؟

سرشو با شك و ترديد تكوني داد

- خوب پس مي تونيد كمكم كنيد و بگيد كدوم يكي از غذاهاي اينجا بهتره ...

فرزاد- من براتون انتخاب كنم؟

به زور و به ناچار - بله

و منو رو روي ميز گذاشتم

نمي دونم چرا با اون همه دك و پوزم از گارسون خجالت كشيدم ...

فرزاد- اينجا خوراكاي دريايش معركه است

.تا اسم دريا امد چشام يه جوري شد و..حالت تهوع به سراغم امد

"بكش.... تا تو باشي كه به كسي تعارف نزني ..."

فرزاد- لطفا دو پرس از خوراك هميشگي ...

چشمام تنگ شد ..هميشكي ...؟

گارسون - پيش غذا.؟

فرزاد- سوپ لطف

گارسون - نوشيدني ؟

فرزاد- نوشابه

يهو پريدم وسط حرفاشون

- برا من دوغ لطفا

گارسون ابرويي بالا انداخت

و فرزاد كه به خنده افتاده بود لبخندي زد و گفت :

براي خانوم دوغ بياريد

سرمو گرفتم پايين و با خودم

" ارث بابا تو كه نمي خوام بخورم.... پولشو مي دم يعني پولشو مي ده ...گارسونم گارسوناي قديم ....

گارسون - سالاد؟

فرزاد- مخصوص

گارسون - دسر ؟

حالا خوبه بهش گفتم فقط غذا رو انتخاب كنه ها ..

فرزاد- شما چي مي خوريد ؟

..نه بابا انگار يه چيزايي حاليشه ...

به گارسون و فرزاد نگاهي كردم

- به نظرتون با اين همه بازم جايي برا ي دسر مي مونه؟

دوتاييشون يه جوري نگام كردن كه دلم مي خواست اب بشم و از روي زمين محو

فرزاد- ممنون دسر نمي خواد ...

و گارسون بعد از نوشتن سفارشات ميزو ترك كرد ...

....سعي مي كردم اروم باشم و زياد خودمو نبازم ..

دستامو از زير ميز گذاشته بود رو هم و همش با دست راستم پوست دست چپمو مي كشيدم ... اخامم در نمي امد... .(احتمالا درد خود ازاري گرفته بودم)

همونطور كه سرم به طرف پنجره بود و به ماشيناي پارك شده نگاه مي كردم

فرزاد خيلي اروم و با صداي ظريفي - خوب

برگشتم طرفش

- بله ؟

فرزاد- راحت تونستيد اينجا رو پيدا كنيد ؟

سرمو كمي تكون دادم

و بي هوا

- بله زياد اذيت نشدم ..

يعني اذيت شديد؟

به چشماش خيره شدم

-من گفتم اذيت شدم؟

فرزاد- خودتون گفتيد كه كم اذيت شديد

-اهان....

و با لبخندي كه با خجالت همراه بود

- منظورم تو پارك كردن بود ...

لبخندي زد ...

فرزاد - درباره صحبتايي كه امروز باهم داشتم .... فكر كرديد؟

با تعجب :

- بايد فكر مي كردم؟

با شگفتي به من خيره شد...

سريع به عمق حرفم پي بردم ...و دست راستمو كمي اوردم بالا و همراه حرف زدنم براي تفهيم بيشتر تكونش دادم

-يعني اينكه انتظار نداريد همين الان.....

فرزاد- اوه نه نه ..منم چنين چيزي نخواستم...

- خوب براي همين منم اصلا هنوز درباره اش فكر نكردم

اين دفعه با تعجب بيشتري بهم خيره شد...

"اين چرا اينطوري مي كنه ...ديوانه ...خوب فكر نكردم ديگه ...چقدر عجوله ..."

گارسان غذاها رو اورد ....

شكل و ظاهر ش كه فريبنده بود ..فقط خدا كنه طمعشم خوب باشه....

فرزاد خيلي راحت شروع كرد به خوردن ...

چنگالو برداشتم و نزديك بشقاب كردم ..

اما تو استخاره خوردن يا نخوردنش گير كرده بودم

فرزاد- دوست نداريد ؟

سرمو اوردم بالا....

- نه نه ..فقط دارم فكر مي كنم از كدوم طرف ...شروع كنم بهتره

فرزاد با تعجب

از كدوم طرف ؟

با خنده به بشقابم خيره شدم ...و چنگالو فرو بردم توي يه تيكه..كه نمي دونم چي بود ...

چنگالو كمي اورم بالا و به تيكه خيره شدم..

اگه روم ميشد ....به بينيمم نزديكش مي كردم ...

چشمامو حركت دادم به طرف فرزاد.... كه دهن باز داشت به حركاتم نگاه مي كرد

"دختر احمق يه كاري نكن كه از پيشنهادش پشيمون بشه "

پس چشمامو بستم و چنگالو بردم تو دهنم ...لبامو رو هم گذاشتم ..

.واي چقدر نرم و ابكي بود ...مزه اشم ..اه اه اه ...

ديگه نمي تونستم چشمامو باز كنم ..به زورهمونطور كه لقمه تو گلوم گير كرده بود ..از جام بلند شدم ...

و با چشمام به دنبال مسير ي گشتم كه بتونم باهاش به طرف دستشويي برم

فرزاد كه كلي منگ شده بود ..

با انگشت اشاره اش مسيرو نشونم داد...فقط تونستم سرمو به نشانه تشكر تكوني بدم ..و با سرعت نور خودمو با اون كفشا برسونم به دستشويي ....

سرمو كه اوردم بالا ..چندتا نفس عميق كشيدم و .به چهره ي تو اينه خيره شدم

- مردم به چيا كه پول نمي دن ..خوب يه جوجه ای ..كبابي...بايد از اين كلاسا مي امدي؟ ...

با ياداوري مزه غذا ...سريع سرمو بردم پايين و چندتا عق ديگه زدم ...

سرمو اوردم بالا ..... با پشت دست دهنمو پاك كردم ...ديگه اثري از رژ رو لبام نمونده بود ...

كيفمو باز كردم ... رژو به لبام نزديك كردم ....

- نه بايد از همين الان سنگامو با هاش وا بكن..

- اينطوري كه نميشه.... امديم و اقا عاشق خوراك دريايي بود

نميشه كه يه عمر تحمل كنم

سرمو از اينه دور كردم و كمي سرمو به چپ و راست حركت دادم ...و به لبام نگاه كردم ...

بازم نزديك اينه شدم و لبامو بهم ماليد ...

- اره مرگ يه بار ...شيونم يه بار ...

كه يهو صداي ضربه اي كه به در خورد منو از افكارم خارج كرد

فرزاد- منا خوبي؟

...

فل فور رژو انداختم توي كيفمو دستي به شالم كشيد ... نگاه اخرو به خودم توي اينه انداختم ...و درو به ارومي باز كردم..

تا درو باز كردم كمي بهم نزديكتر شد ...

فرزاد- خوبي؟

-اه بله

فرزاد- چت شد يهو؟

-من بايد يه چيزي بهت بگم.....خيلي مهمه ...

فرزاد- چي شده؟ ..نكنه نظرت عوض شده ؟

-نه بابا مهمتر از اونه

رنگش پريد: چي ؟

- من اصلا از ماهي وخوراك دريايي خوشم نمياد

نفسشو با خيال راحت داد بيرون و در حالي كه خنده اش گرفته بود...

فرزاد- واقعا هم كه خيلي مهم بود

خوب زودتر مي گفتي ...ديگه اين كارا چي بود ....

بيا بريم الان مي گم غذاتو عوض كنن

-نه نمي خواد ...ديگه اشتهايي ندارم ..

فرزاد- بيا ..بشيني اشتهات باز ميشه ...

وقتي دوباره نشستيم ..گارسونو صدا كرد و غذامو عوض كرد ...

راست مي گفت من كه ادعاي سيري و بي اشتهايي مي كردم ..درست مثل گاوشروع كرده بودم به خوردن

فرزاد بعد از خوردن چند لقمه از غذاش و در حالي كه سرش پايين بود ..

فرزاد- بهتره تا يه مدت به كسي نگيم كه منو تو با هم هستيم

چنگالو از دهنم كشيدم بيرون

-چرا ؟

فرزاد- خو ب.. خوب طبيعيه. شايد بعد از يه مدت منو تو نتونستيم بنا به هر دليلي باهم بمونيم ..پس چرا از حالا به همه بگيم.. كه بعدا برامون دردسر بشه

سرمو با سر در گمي كمي تكون دادم ...

-چه دردسري ؟.....يعني شما

فرزاد- نه نه عزيزم اصلا... ولي شايد.... اصلا شايد تو از من خوشت نيومد

تو دلم ..

"من كه الان تو ابرام...بي انصاف "

-يعني به خانواده هامونم چيزي نگيم ...؟

فرزاد- اوه نه نه اصلا ...

-چرا انوقت .اونا كه خودين

فرزاد- چرا سختش مي كني ؟...بذار يكي دوماه بگذره.... بعد از اون اگه همه چي خوب بود و خوب پيش رفت... بهشون مي گيم ..هومم خوبه ؟

چنگالو با درموندگي فرو بردم تو جوجه ..

- .ولي اگه خانواده ام بفهمن ... خيلي ناراحت مي شن ..اونا ..اينجور روابطو

فرزاد- منا عزيزم ..مگه مي خوايم چيكار كنيم؟ ..تو توي همون بيمارستاني كاري مي كني كه من مي كنم ...

اكثرا هم كه توبيمارستانيم .....منظور تو رو از روابط نمي فهمم ...پس بهتره يكم صبر كنيم ..باشه؟

با اينكه اصلا از اين حرف خوشم نيومده بود ...سرمو كمي كج كردم و گفتم

-باشه ...........اگه تو اينطور مي خواي من حرفي ندارم..

لبخندي زد و مشغول خوردن شد ...

به خوردنش خيره شدم ...و باز رفتم تو فكر

بابا كه همينطوري.. بي دليل مي خواد كله امو از تنم جدا كنه ..واي اگه اينم بفهمه كه ......اي خدا....بايد اشهدمو بخونم ....

....بر خلاف انتظارم ..مراسم اشناييمون خيلي رسمي بود ...زياد حرفي نزديم ...دلم مي خواست بيشتر حرف مي زد ...كه اونم ازم دريغ كرد

وقتي از رستوران در امديم ...ازم خواست تا منو برسونه

-اما من ماشين دارم

به ماشينم نگاهي كرد...

فرزاد- با من بيا .......سوئيچتم بده به من ... مي دم به يكي از دوستام كه اينجا كار مي كنه و ازش مي خوام كه برات بياره

-اما

در ماشينشو برام باز كرد ...

فرزاد- سوار شو ....دوست دارم امشب من برسونمت...

به چشاش خيره شدم ..

فرزاد- خواهش مي كنم

اي خدا بسوزه پدر اين رودربايستي ....كه زبونمو هي از كار مي ندازه ... ناچاري سوار شدم..

تا نشستم دستشو به طرفم دراز كرد

فرزاد- سوئيچ و ادرس خونه ....

-اه..حالا باشه خودم فردا ميام مي برمش ...

فرزاد- منا سوئيچ و ادرس لطفا

دست كردم تو كيفمو و سوئيچو بهش دادم ..بازم از اون لبخندا

وقتي ادرسو بهش دادم به طرف رستوران رفت

تا بياد كمي توي ماشينشو ورانداز كردم ..خواستم داشبوردشو باز كنم كه امد و رگ فضوليم تو نطفه خفه شد ...

فرزاد- تا دو ساعت ديگه جلوي در خونه اتونه ...تا برسيم اونم رسيده

-چه دوست خوبي

فرزاد- خوب ديگه

ابروهامو انداختم بالا .... و به رو به رو خيره شدم

حركت كرد ....

فرزاد- اجازه مي ديدي يكم بيشتر تو خيابونا دور بزنيم ..

به ساعت نگاه كردم ....

11 بود..

مي خواستم بگم نه كه باز نگاه و لبخندش زبونم بست .

با صداي ارومي

-باشه ..... ولي ...

نذاشت حرفمو بزنم و ضبطشو روشن كرد ....

فرزاد- البته اين دور زدن يه جور بهانه است مي خواستم بيشتر باهم حرف بزنيم ...

كمي گر گرفتم و دستي به شالم كشيدم

كه صداي اس ام اس گوشيم در امد....

لبخندي زدمو گوشي رو در اوردم

از طرف بهزاد بود

"سلام

زياد خوشحال نشو اين اس ام اس از طرف من نيست ...بازم به امر دايي مجبو ر شدم ...كه بهت اس بدم

اين هفته مهموني كنسل شده... براي دايي سفر كاري پيش امده و مهموني يه هفته اي عقب افتاده..

گفتم كه در جريان باشي ..."

نفسمو با حرص دادم بيرونو و گوش رو گرفتم بين دستام

فرزاد در حالي رانندگي موشكافانه به من نگاهي كرد.و پرسيد

فرزاد- خبر بدي بود؟

سرمو تكون دادم :

- نه ..يه اس ام اس تبليغاتي

فرزاد- فكر كردم خبريه.... كه ناراحتت كرد

.توجه اي نكردم و گوشي رو بيشتر بين دستام فشار دادم

- نگفتيد چرا به اين بيمارستان امديد؟

فرزاد دنده رو عوض كرد و همونطوز كه به رو به رو نگاه مي كرد :

محيط اونجا رو دوست نداشتم

همكارا هم اصلا خوب نبودن.. اكثرا هم زير اب زن... وقتي مي بينن يكي از خودشون بهتره تحمل ندارن و زود زيرابشو مي زنن

...تعجبي كردم و بهش نگاهي انداختم .....جوابش قانعم نكرده بود ... ولي چيز ديگه اي هم نپرسيدم

فرزاد- منا تو بيمارستان كه پر انرژي تر هستي..... چرا امشب انقدر ارومي ?

لبخندي زدم

-يكم خسته ام ...

لبخندي زد

فرزاد- من خانواده ام اينجا نيستن ....

تنها زندگي مي كنم ...خونه امم ..تو ي..() ست

- اوه ..بايد جاي خوبي باشه

فرزاد-همين طوره ... دوست داري اونجا رو ببيني ....؟

بعد از اس ام اس بهزاد ديگه متوجه حرفاي فرزاد نبودم و الكي و بدون فكر قبلي به سوالاش جواب مي دادم

-بدم كه نمياد ببينم

فرزاد- پس بريم

يهو از جام پريدم

-كجا؟

فرزاد- مگه نگفتي مي خواي خونه امو ببيني؟

- چي؟... من ؟

سرشو دو بار تكون داد

تازه فهميدم چه گندي زدم ...كمي رنگم پريده بود

- چرا گفتم ....ولي نگفتم همين الان كه

فرزاد-دير نميشه.... زود بر مي گردونمت خونه ...فقط مي خوام ببيني چطور جايه

- اما اخه

كه گوشيش زنگ خورد ...

فرزاد- ..معذرت مي خوام يه لحظه

و گوشيشو جواب داد ....

فرزاد-- اه رسيدي صبر كن ..صبر كن

گوشي رو از گوشش دور كرد و رو به من

فرزاد- كدوم اپارتمانه ...دوستم رسيده

كمي هول كرده بودم

-بهش بگيد بره اپارتمان() ...واحد() ..بده دست دوستم مرواريد ....

بهم لبخندي زدو به دوستش ..چيزايي رو گفت كه من گفته بودم

وقتي تماسشو قطع كرد

فرزاد- بريم؟

-كجا؟

فرزاد- اي بابا خونه ام ديگه ...

-نه نه ...

فرزاد- منا تو از من مي ترسي ؟

- چي من ؟نه

فرزاد- پس چرا انقدر مي ترسي اونجا رو ببيني

- اخه الان لزومي نداره كه ببينم ..اين همه كار مهم..باشه يه وقت ديگه ...

فرزاد- باشه عزيزم هر جور تو راحتي ..دوست ندارم اصلا اذيت بشي ...

اب دهنمو قورت دادم ....

و تا خود خونه ساكت شدم..عوضش اون يه بند فكشو تكون داد..نمي دونم چقدر جا داشت براي حرف زدن ...شايد 90 درصد حرفاشو اصلا نمي فهميدم

وقتي رسيدم جلوي در اپارتمان

-شب خوبي بود ممنون ....

فرزاد- منا

برگشتم طرفش

فرزاد- انقدر با من رسمي صحبت نكن

لبخند خجولي زدم...

-اخه يكم سخته ....

فرزاد- فردا بيام دنبالت؟

-نه نه...

فرزاد- پس تو بيمارستان مي بينمت ...

- بيمارستان ؟

فرزاد- اره مگه هر روز اونجا نمياي ...؟

خداي من چقدر امشب گيج بازي در اورده بودم..مخصوصا بعد از اس ام اس بهزاد ...

بعد از خدا حافظي از فرزاد ..

حتي يه لجظه هم به اتفاقاي توي رستوران و راه ...فكر نكرده بودم ..عوضش تمام فكر و ذهنم شده بود بهزاد ....

مصمم بودم كه به مهموني برم ...و براي رو كم كني بهزادم كه شده فرزادو به عنوان همراه با خودم ببرم...

اما يه جورايم دلم نمي خواست برم....

به هفته به عقب افتادن مهموني هم بهانه اي شد كه كمتر گير بدم به رفتن ....

حتي به اين نتيجه رسيدم ...واقعا رفتنم بي معنيه...برم كه چي ؟

من كه نه فاميلم نه دوست خانوادگي ..پس اصراراي دايي بهزاد براي چي بود ؟

و قبل از رسيدن به دم در تصميم نهايي امو گرفتم كه نرم...

و خيلي مودبانه برم پيش دايشو بگم..كه من نميام

...

گاهي وقتا واقعا تو كار خودم مي موندم

كار به اين اسوني رو خيلي برا خودم بزرگ كرده بودم ...

كليد انداختم تو در و با خودم:

هفته ديگه مي رم و بهش مي گم كه نميام...

و وارد خونه شدم

دو روز نرفتن به بيمارستان به دنبالش توبيخي بزرگي رو داشت كه از جانب تاجيك تهديدم مي كرد ....

مامان هميشه بهم مي گفت تصميماي انيم..كه بدون استثنا ..بدون دخالت عقله ... همش كار دستم مي ده ...

ولي من هيچ وقت به اين مورد با جديت فكر نكرده بودم...

حالا كه مي خواست چيزي بين من و فرزاد شكل بگيره نبايد بيمارستانو ترك مي كردم ...

پس به توبيخ شدنم مي ارزيد ...

اما هيچ حس خوشايندي ته دلم ايجاد نشده بود ...

مرواريد كه بوهايي برده بود

سعي مي كرد يه جورايي ازم حرف بكشه

ولي توي اين يه مورد به خودم خيلي اميدوارم بودم...چون اگه خودم نمي خواستم هيچ كسي ديگه اي نمي تونست ازم حرف بكشه ....

با مرواريد وارد اسانسور شديم كه بريم پارگينگ ...

در... در حال بسته شدن بود كه محمد بدو خودشو رسوند..

زودي دستمو بردم طرف در تا بسته نشه ...

در دوباره باز شد ...

محمد در حالي كه نفس نفس مي زد با لبخند ازم تشكر كرد ...

فقط لبخندي زدمو و چيزي نگفتم..

مرواريد كه باز در نقش افتاب پرست ظاهر شده بود..مدام در حال رنگ به رنگ شدن بود و ..به بهانه ور رفتن با گوشيش سرشو هم بالا نمي اورد...

توي سكوت اسانسور چند بار محمد بهم خيره شد..كه هر بار مجبور شدم سرمو بندازم پايين ....وقتي به پاركينگ..رسيديم .. مرواريد با سرعت عجيبي كه بعيد بود از اسانسور خارج شد ....

با تعجب اول به مرواريد و بعدم به محمد كه به من خيره شده بود نگاه كردم ..

با لبخند ..شونه هامو انداختم بالا و خواستم كه خارج بشم ...

محمد- خانوم صالحي

- بله

محمد- ..يه لحظه ببخشيد ..

زودي به مرواريد كه جلوي ماشين با بي قراري ايستاده بودم نگاهي كردم و دوباره به محمد

- بفرمايد..

سرشو انداخت پايين

محمد- من..راستش من....مي خواستم اگه ايرادي نداشته باشه ..شماره منزلو از تون بگيرم كه با مادر

- اقاي سهند

زود سرشو اورد بالا

- خواهش مي كنم..

بهم خيره شد

- لطفا به زبونشم نياريد ..نه به زيون بياريد نه بهش فكر كنيد ....

محمد- اما من

به مرواريد نگاه كردم ...

بدون نگاه كردن به محمد ..همچنان كه خط نگاهم به مرواريد بود ...

- هر برخورد و اشنايي كه قرار نيست سرانجامي داشته باشه ...

با حرفم محمد كاملا بي حال شد ...

محمد- حتي نمي خوايد درباره اش فكر كنيد ...

سرمو تكوني دادم و با كلمه با اجازه ازش دور شدم ...

به مرواريد كه مي دونستم هر لحظه آماده پاچه گيريه ... نزديك شدم و چيزي بهش نگفتم

زودي در ماشينو باز كردم .... پشت فرمون نشستم ..مرواريد با حالت عصبي بغل دستم نشست و درو محكم بهم كوبيد

- هوي چته ..ارث بابات كه نيست

مرواريد - چي بهت مي گفت؟

- مي گفت اين مرواريدتون چرا انقدر هاره

مرواريد - مناعصباني شدم و در حالي كه دستم رو فرمون بود به طرفش چرخيدم

- احمق خر .... اخه اين يارو چي داره كه داري اينطوري به خاطرش با دوستت در ميفتي؟..هان ؟

دندون قروچه اي رفت و به بيرون خيره شد..ماشينو روشن كردم ...

از پارگينگ زديم بيرون

بين راه رسيديم به يه ترافيك سنگين

دست به سينه شد و با حرص

مرواريد - از تو خوشش امده نه ؟

با لبخند براي اينكه بيشتر حرصش بدم

-اره

به چراغ قرمز خيره بودم

خيلي عصبي شد

مرواريد - مي دوني دارم كم كم به حرف بقيه مي رسم

لبخند از لبام محو شد

- كدوم حرف ؟

سعي كرد لبخندي بزنه كه بگه مثلا ارومه

مرواريد - اينكه ..هر بار با كسي هستي

با شنيدن اين حرف چنان كشيده ای زدم تو دهنش كه دهنش باز موند ...

- حيف ..خيلي حيف كه دوستيم و گرنه جوابت بيشتر از اين كشيده اي بود كه خوردي ..با خشم كيفمو برداشتم و همونجا پشت ترافيك از ماشين پياده شدم ...

اعصابم به شدت بهم ريخته بود ....

كه گوشيم زنگ خورد ...

بهزاد بود ..

با داد..

- چيه بازم مي خواي سرم منت بذاري كه بهم زنگ زدي

بابا نميام نميام ..برو خيالت راحت..اه

گوشي رو قطع كردم ...برف شروع كرده بود به باريدن براي اولين سواري دست بلند كردم ... پريدم توش ....

حرفاي مرواريد خيلي برام گرون تموم شده بود ....

سعي كردم چندتا نفس عميق بكشم كه ارامش از دست رفته امو به دست بيارم ...

...به خيابون اصلي رسيدم ..از راننده خواستم تا جلوي در اصلي منو ببره ولي گفت مسيرش دور ميشه و كلي ادا و اطورا

با ناراحتي از ماشين پياده شدم ..تا بيمارستان بايد دوتا خيابونو رد مي كردم ...

برفم شدت گرفته بود ....

سعي مي كردم از گوشه پياده رو برم كه برف زياد روم نباره ..

كه يه ماشين چندبار برام بوق زد ..سرمو چرخوندم ....خوب نمي تونستم ببينم كه شيشه رو داد پايين

محسني بود..

محسني - چرا پياده ...؟

- راه زيادي نيست الان مي رسم

بيا سوار شو ..حسابي برفي شدي

به اطراف نگاهي كردم و سريع رفتم ...درو برام باز كرد ..

- سلام صبح بخير

محسمي – سلام... تو سرما خوردگيت خوب شده كه تو اين برفم داري راه مي ري ؟

به راننده تاكسي هر چي گفتم تا اينجا نيورد ...

بالاي مقنعه ام پر برف شده بود ...با دست دستي به بالاي سرم كشيدم و مقنعه امو كمي تكون دادم ...

-5 دقيقه ام نيست كه دارم پياده ميام ...ولي همه جام برف نشسته...

محسني - بهتري ؟

- بهترم ؟

محسني - سرما خوردگيتو مي گم

- اهان..بله ممنون

محسني - دو روز بود كه نيومده بودي بيمارستان ...گفتم شايد سرما خوردگيت بدتر شده ...

- نه حالم خوب بود ..نتونستم بيام

...

پوزخندي زدم .

- احتمالا به اندازه دو سال توبيخ بشم

محسني خنده اش گرفت و چيزي نگفت

به جلوي در بيمارستان رسيديم ..

خواستم پياده بشم ..

محسني - كجا بذار بريم تو ..اينجا چرا..

- اخه

به حرفم گوش نكرد براي نگهبان چندتا بوق زد .. نگهبان زنجيرو انداخت پايين و با دست به محسني سلامي ...داد

ومحسني يه راست رفت سمت پاركينگ .

وقتي ماشين متوقف شد ..تشكري كردمو و خواستم پياده بشم

محسني - صالحي

در نيمه باز بود برگشتم طرفش

محسني - يه لحظه بشين كارت دارم...

اروم پاي راستمو كه گذاشته بودم بيرون اوردم تو و درو بستم

بهش خيره شدم ..به رو به رو نگاه مي كرد

محسني - ببين من كارت نيستم ..شايدم اصلا به من مربوط نميشه ...

نمي دونم چرا با اين كه يه بار بهت گوشزد كرده بودم ....بازم به حرفم گوش نكردي ...

تو مختاري براي زندگي خودت..... خودت شخصا تصميم بگيري... نه من و نه هيچ كس ديگه اي هم حق دخالت نداريم ...

اما بهتره تو اين تصميمات از عقلتم استفاده كني ....

جلالي ادم خوش چهره ايه ....درست...

بشاش و شاده ...درست

احتمالا شوخ و سر زبون دارم كه هست

اما اگه ملاكت تو زندگي این چيزاست ....كه بايد بهت بگم ....

بهش خيره شدم..

ساكت شد

محسني – صالحي من در جايگاهي نيستم كه بخوام نصيحتت كنم

ولي از اين ادم دوري كن

به خاطر خودت مي گم ...

تو بهش نزديك بشي يا نشي ..هيچ نفعي براي من نداره

هيچي ...

فقط ضررشو خودت مي بيني

يه لحظه كينه و نفرتي كه نسبت به من داري رو بذار كنار و خوب فكر كن ...

نمي دونم شما دخترا چطور توي يه مدت كوتاه مي تونيد به يه ادم اعتماد كنيد ...

و با قرار دعوت شامش زودي كنار بيايد..

هميشه از شام شروع ميشه و بعدشم

خيلي بهم برخورد ....از اينكه همه چيزو مي دونست كفري شدم...

خواست حرف ديگه ای بزنه

-- نمي خوام بشنوم

دهنش باز موند

خودتم گفتي در جايگاهي نيستي كه منو نصيحت كني

پس بهتره ..به كسي نصيحت كني كه عقلش نمي كشه نه من

پوزخندي زد

محسني - اوه يادم نبود شما عقل كلم تشريف داريد

صالحي با اون كار ي كه اون خانوم تو بيمارستان كرد ..بهتره بيشتر مراقب حركاتو و رفتارت باشي...

مردم زود حرف در ميارن

حواست باشه

با صداي نسبتا بلندي

- من حواسم هست اگه شما لطف كني و پاتو از زندگي من بكشي بيرون

محسني - انقدر لجباز نباش دختر

-از نصيحتات و حمايتتات خوشم نمياد...........مخصوصا از حمايت و نصيحتاي يه مرد زن دار

و با اين حرف پياده شدم

حتي بر نگشتم تا تاثير كلاممو ببينم...

دو قدم دور نشده بودم كه يه ماشين جلوي پام يهو ترمز كرد ...

سرمو زودي اوردم بالا

فرزاد مستقيم بهم خيره شد و نگاهي به محسني انداخت

خواستم بهش لبخند بزنم كه نگاش رنگ عصبانيت گرفت

از ماشين پياده شد..

فرزاد- نه تنها تنها مي خواستم بيام..تنها امدنت اين بود ...؟

-من ...

فرزاد- واقعا كه ...

و با ناراحتي در ماشينشو بست و به طرف ساختمون رفت

زودي با عصبانيت به طرف محسني چرخيدم كه داشت بهم نزديك مي شد

...

محسني - چيه چرا اونطوري نگاه مي كني ...؟

بازم مي خواي بهم حرفي بزني ...

عصبانيت تو چشماي محسنيم بود ...

محسني - بزن..مي شنوم...

-فقط برو كنار .و با من كاري نداشته باش ..اين اخرين هشدارم بود ...جناب دكتر دامون محسني

محسني با ادا دستاشو برد بالا

محسني - اوه ببخشيد ترسيدم ...

و با حركت سر كه نشونه تاسفش بود از بغلم رد شد.

محكم پامو كوبيدم رو زمين و با خود خوري

-لعنتي ...لعنتي ..لعنتي

و با عصبانيت براي چند دقيقه ای به ماشين فرزاد تكيه دادم ...

بعد از اين كه كمي اروم شد... منم به طرف ساختمون راه افتادم

****

مرواريد زودتر از من رسيده بود ...پشيموني تو نگاهش موج مي زد .. و دل من چركين شده بود ..حتي جواب چطوري امديشو هم ندادم ...

فائزه-منا تاجيك كارت داره

.داشتم روپو شمو تن مي كردم

فائزه خطاب به مرواريد -جيگر بيمارستانو امروز ديدي؟

مرواريد زير چشمي نگاهي به من انداخت..و گفت :

مرواريد- نه .چطور

فائزه- نمي دونم چش بود ..خيلي تو لاك خودش بود ...بهش كه سلام كردم حتي زورش امد جوابمو بده

مرواريد - جدي ...

فائزه- ار ه بابا ...تازه وقتي از اتاق دكتر محسني در امد قيافش ديدن داشت ...

مروايد- نه بابا

گوشامو تيز كردم

مروايد- يعني حرفشون شده؟

فائزه- چي بگم والا..دو سه تا از بچه ها كه مي گفتن صداشون رفته بوده بالا كه محسني بهش گفته بيرون ...و همون موقعه جلالي از اتاق زده بيرون ....

دكمه اخرو با حرص بستم ....

فائزه- منا

برگشتم طرفش

فائزه- تو امروز چه مرگت شده ؟........نكنه امروز ويروس افتاده به جون كاركناي بيمارستان كه همه سگ اخلاق شدن

با حرص

-حتما تو هم واكسنشو زدي كه شدي علي بي غم

فائزه- برو بابا اينم از اون دوتا بدتره ...

اهميتي ندادمو با عصبانيت از اتاق زدم بيرون

حتما خواسته بهش بگه دست از سر من برداره

...از كنار اتاقش رد شدم ...كه يه لحظه تو جام وايستادم

-اصلا به تو چه... ديوانه رواني ..

طاقت نيوردم و با سرعت برگشتم طرف اتاقش و ضربه اي به در زدم ... درو باز كردم ...

سرشو اورد بالا ..در حال حرف زدن با تلفن بود

فكر كنم بخش جراحي ...

همونطور كه به چشمام خيره نگاه مي كرد

محسني - نه همين الان ميام ..

گوشي رو گذاشت ..و از جاش بلند شد ...

اصلا به وجودم اهميتي نداد..

درو محكم بستم و لبامو بهم فشار دادم ..داشت مي رفت طرف چوب لباسيش

رفتم مقابلش ايستادم

يه سر و گردن از من بلند تر بود

-شما كه هنوز داري تو كار ای من دخالت مي كني ...

محسني - شما هم كه هنوز ياد نگرفتي با بزرگتر ت چطور حرف بزني ...

-بابا به چه زبوني بهت بگم ..نياز به نصيحت ندارم..

-نصيحت مي خواستي بكني كه كردي ...ديگه حر ف حسابت چيه ...؟

-چرا اونو مياري و باز خواست مي كني ...؟

با عصبانيت به چشمام خيره شد ...فاصله امون خيلي كم بود ...

محسني - صالحي حد خودتو بدون ..وبدون داري با كي حرف مي زني

-د تو همين موندم ..من كه حدمو مي دونم... ولي شما كه كلاست از ما بيشتر چرا خودتو قاطي امثال ما مي كني ..

-كشيديش اينجا كه چي ؟

-كه بگي دست از سرم برداره

-مگه وقتي صبا رو مي گرفتي كسي بهت چيزي گفت.. كه حالا گير دادي به رابطه منو جلالي ..

چشاش قرمز شد ...

دستشو برد بالا كه بكوبه تو دهنم كه به زور نگهش داشت ...و لباشو بهم فشار داد ...

محسني - برو بيرون..

دو قدم ازش فاصله گرفتم و بهش خيره شدم..خيلي عصباني بود ..سعي كرد كه اروم باشه

چشماشو بستو با تحكم

محسني - گفتم برو بيرون

باز ازش فاصله گرفتم

-مي رم فقط با من و ادماي اطرافم كاري نداشته باشه

چرخيدم و به طرف در رفتم كه زودي خودشو بهم رسوند ...

و گوشه روپوشمو گرفت و وادارم كرد برگردم طرفش ..

ترسيدم

محسني - د نفهم چرا هر چي تو گوشت مي خونم... شده خوندن ياسين دم گوش خر ...

لابد يه چيزي شنيدم ..ديدم كه مي گم ازش دور شو ...

به لباش چشم دوختم ..چون قد بلند تر از من بود مجبور بودم سرمو بگيرم بالا...

چونه ام ديگه داشت مي رفت رو ويبره كه اشكم در بياد

محسني - ازش فاصله بگير ...

دوست نداشتم حرفش به كرسي بشينه

دستمو حركت دادم تا انگشتاش از روپوشمو جدا بشه

-اصلا اون بد ...خود جهنم ...

اقا دلم مي خواد برم تو جهنم... با پاهاي خودم مي خوام وارد جهنم بشم ..شما مشكلي داري ؟

چشماشو با حرص رو هم گذاشت ...

-تو اگه راست مي گي برو به فكر زندگي خودت باش ....به فكر زنت باش ...برو زنتو جمع كن

كه با داشتن شوهر بازم بيرون سوار ماشين يكي ديگه ميشه

تا اينو گفتم داغ كردو يه دو نه خوابوند دم گوشم ....

و گفت :

حرف دهنتو بفهم

باورم نمي شد ..دستمو گذاشتم رو دهنم

محسني - وقتي از چيزي خبر نداري ..غلط مي كني به مردم تهمت مي زني ..غلط مي كني بي ربط حرف مي زني

اشك تو چشام جمع شد ...

چند باري ديده بودم كه صبا گاه و بي گاه كه از بيمارستان مي زنه بيرون... سوار ماشين يكي مي شه ... همين شد كه اين حرفو كشيدم وسط

وقتي دستمو اوردم پايين تازه دوتامون متوجه خون كنار لبم شديم...

تا خونو ديد رنگش پريد و يه قدم ازم فاصله گرفت ....

اشكم در امد

محسني - ببخش نمي خواستم ..

.اشكم در امد و بدون حرف به سرعت از اتاقش زدم بيرون .....

وارد سرويس بهداشتي كه شدم ....

تو اينه به گوشه لبم نگاهي انداختم ....

باد كرده بود ....

- اي شَل بشه اون دستت محسني ..كه انقدر هرز رفته

منو مي زني ...حالا بهت نشون مي دم ..دست رو من بلند مي كني ..بي صاحب گير اوردي ...

دست رو زنت بلند كن بي غيرت ...

لج كرده بودم..بدم لج كرده بودم..

گوشيمو در اوردم

شماره فرزادو گرفتم

- كجايي ؟

فرزاد- سلام

خيلي سر حال بود ..در حالي كه انتظار بي حاليشو داشتم

فرزاد- تو اتاقم ....

بايد كاري مي كردم كه حرف حرف محسني نشه ...خوب بدجوري تو دور بچه بازي افتاده بودم ..و به چيزي به جز گرفتن حال محسني فكر نمي كردم

به احتمال زياد فكر مي كردم اگه بيشتر با فرزاد باشم بيشتر مي چزونمش ...پس برا همين بهش گفتم :

-امشب وقت داري باهم بريم بيرون

فرزاد- امشب؟

-اره...

فرزاد- خوبه..... ولي عزيزم كاش زودتر مي گفتي... من ..امشب يه كاري دارم كه نمي تونم همراهت باشم

..لجم گرفت ....

-براي ناهار چي؟... وقت داري ؟

فرزاد- چطور ؟

-باهام بريم بيرون

فرزاد- منا عزيزم ..تو بيمارستان اين همه كار داريم ..انوقت تو مي خواي ناهار با هم بريم بيرون

تازه مگه قراره مون يادت رفت..قرار بود كسي نفهمه

چشمامو بستم

- بله بله راست مي گي ببخش كه مزاحم شدم

و گوشي رو قطع كردم ...

حالم بد بود..بدترم شد ...انگار نه انگار موقع پياده شدن از ماشين بهم چشم غره رفته بود ...و بهم محل نداد...

دستمو گذاشتم رو پيشونيم ...يكي از پرستارا وارد دستشويي شد ..

حالت خوبه صالحي ...؟

سرمو اوردم بالا ...

- اره خوبم ممنون

گوشي رو انداختم تو جيبمو.. دستمو بردم زير شير اب....و يه مشت اب زدم به صورتم....

كه گوشيم زنگ خورد ..درش او ردم و بدون ديدن شماره جواب دادم

بهزاد- سلام خانوم بد اخلاق ..اخمو.. خشن ..جيغو

چشام گشاد شد و به اينه نگاه كردم ....

پرستار داشت خارج مي شد ...

بهزاد- مي ذاشتي حرفمو بزنم ...بعد مي زدي

-امرتون ؟

بهزاد- هنوز كه بد اخلاقي ..بد اخلاق

خندم گرفت ولي سعي كردم نخندم

بهزاد- در مورد اس ام اس ديشب ...

-بله گفتي هفته ديگه

بهزاد- مگه مي خواي بياي ؟

-نه

بهزاد- پس چي ؟

-هيچي مي خوام بيام پيش داييتون و بگم كه نميام

بهزاد- خوب چه كاريه .... يه زنگم بزني كه حله

- انگار اق داييتون سرش خيلي شلوغه ..براي همين حضوري بيام بهتره

بهزاد كه خنده اش گرفته بود- خو د داني ..اصلا به من چه

يهو به ذهنم رسيد كه به بهزاد بگم كه به دايش بگه كه من نميام

- اصلا ميشه شما بهش بگيد كه من نمي تونم بيام

بهزاد- نه نميشه

-چرا؟

بهزاد- اخه به من مربوط نميشه

حرصم گرفت

-چطور مربوط ميشه زنگ بزني و بري رو مخم..... ولي مربوط نميشه كه فقط به داييت بگي

بهزاد- چون مي دونم اگه بهش بگم ..بهم مي گه برو رسمي تر دعوتش كن...

كه شرمنده اون موقعه ديگه من حوصله ناز خريدن ندارم

بعد با بي قيدي

بهزاد- اصلا خانوم پرستار ...همون كلاستو بذارو حضوري بيا...بهتر

ديگه زيادي حرف زديم ...توام زيادي خوشحال شدي... كاري نداري ... قطع كنم ..؟

طوري كه صدام زياد بالا نره

- برو بمير

بهزاد با خنده –باشه ...من رفتم بميرم ..تو ام باي خانوم بد اخلاق ...بد سليقه

و تماسو قطع كرد

- ديوونه.... ديوونه

-چرا هر چي ديونه است گير من مي افته

اصلا معلوم نيست براي چي زنگ مي زنه

اون ديوونه گير مي ده چرا با ايني

اين يكي ديوونه گير مي ده چرا با اوني

اين خلم اين وسط برام افتاب مهتاب مي ره

اون يكي خلم تو خونه رو مخم...

با عصبانيت يه مشت اب ريختم رو اينه و بلند داد زدم

- اه

كه صداي افتادن محكم چيزي رو شنيدم

تازه متوجه شدم كه يكي تو دستشويه ..بعد از چند ثانيه صداي ناله طرف بلند شد

واي خاك عالم تو گورم ...يعني كيه تو دستشويي

زودي به در دستشويي نگاه كردم

كه فقط صداشو شنيدم

اي بتركي هر كي هستي ..چرا داد مي زني ....اينجا اخه جاي داد زدنه

واي مردم ....اي لگنم ...

تازه فهميدم خانوم رضايي ....يكي از خدمه بيمارستان كه از قضا حسابيم تپله

حالا به خنده افتاده بودم ...چون مي دونستم بايد به طرز فجيحي افتاده باشه ...

و سريع ...قبل از اينكه درو باز كنه و منو ببينه .و خراب بشه رو سرم ... پريدم بيرون ...

در حال دويدن.......

با خنده اي كه نمي تونستم كنترلش كنم

- اينم يه ديوونه ديگه

وبلندتر از قبل زدم زير خنده

البته خل تر و ديونه تر از همشون من بودم ..كه با تمام اين اتفاقا مثل ديوونه ها مي خنديدمو نيشمم باز بود

وارد بخش شدم ...تاجيكو داشت با مرواريد حرف مي زد

..بهشون نزديك شدم و اروم سلامي كردم..خواستم از كنارشون رد بشم و برم تو اتاق كه :

تاجيك- صالحي :

-بله خانوم تاجيك

تاجيك- برو تو اتاقم ..كارت دارم

با ترسي كه توم رخنه كرده بود

-الان؟

تاجيك- بله الان ..تو برو ..منم ميام

سرمو انداختم پايين و به طرف اتاقش رفتم...

مي دونستم كه مي خواد اول يه سخنراني طولاني و قرا برام بكنه و بعدشم يه توبيخ گنده

تا وارد شدم پشت سرم وارد شد و در اتاقشو بست

اتاقش زياد بزرگ نبود ...فقط شامل يه ميز و يه كمد و يه چوب لباسي مي شد ...

لابد كليم به خاطر اين اتاق به خودش مي باليد ...

پرونده اي رو در اورد و عينكشو زد به چشاش ....و پشت ميزش نشست

كه يه دفعه به حرف امد

تا جيك- خوب درمورد اتفاقاي چند روز پيش... چي داري كه بهم بگي ؟

هنوز سرش پايين بود و با وسوس زيادي پرونده رو مي خوند

با استيصال :

- هيچي

تا جيك- يعني اون خانوم الكي كل بيمارستانو فرستاده بود رو هوا

كمي به خودم جرات دادم :

- خانوم تا جيك هر كي اينجا رو با چاله ميدون اشتباه مي گيره كه قرار نيست فك و فاميل من باشه

تا جيك- پس عمه من بود كه داشت... درباره تو و پسرش حرف مي زد

ساكت شدم

تا جيك- خيلي تلاش كردم يه جوري از كنار اين قضيه رد بشم

اما تو.... اين محيطو داري با كارات .....

كه يه دفعه صداي در امد..

تا جيك- بفرماييد

يكي از پرستارا بود ...

وقتي وارد شد تاجيك رو به من...

تا جيك- از فردا هم بهتره به موقع بياي سر كارت... فهميدي؟ ....

.فكر نكن چون طرحي هستي نبايد قوانينو رعايت كني ...اين توبيخيم فقط به خاطر ...

پرستارا - ببخشيد خانوم تاجيك مثل اينكه پذيرش بهتون نياز داره

تاجيك با عصبانيت- پذيرش چه ربطي به من داره؟

دختر كه ترسيده بود

نمي دونم بخدا ....فقط گفتن كه بيام دنبالتون

تا جيك- خيل خوب تو برو الان ميام

دختر خارج شد

تا جيك- تو هم برو سركارت ....لازمم نيست كه امشب كشيك وايستي ....

دوست ندارم ارامش بيمارستانو با دعواهاي فاميلتون بهم بريزي

به زور عصبانيتمو كنترل كردمو گفتم :

چشم

از جاش بلند شد و پرونده رو گذاشت تو كشوش و با نگاهش ازم خواست كه اتاقو ترك كنم و منم همين كارو كردم

...*******

در حال راه رفتن تو راهرو دستمو بردم زير مقنعه امو با گردنبندم شروع كردم به بازي كردن

كه فائزه از رو به روم ظاهر شد

از خوشحالي رو پاهاش بند نبودو به هر كسي كه مي رسيد شوخي مي كرد

اخلاقش هميشه همين طور بود اگه از جايي خوشحال بود ...سعي مي كرد شاديشو يه جوري به همه انتقال بده

از كنارم رد شد و با شوخي ضربه اي به شونه ام زد

فائزه - چطوري عنق جون

و با خنده به راهش ادامه داد...

اهميتي ندادمو.... دستمو از زير مقنعه در اوردم

- يعني به خاطر كي توبيخم نكرده ..؟.

چيزي كه سر در نيوردم .......هيچ ..بدتر گيجم شدم .... شونه هامو انداختم بالا و به راهم ادامه دادم

از اوضاع پيش امده اصلا راضي نبودم

نه ذوق و نه شوقي داشتم و نه حس خاصي ...

و همش احساس يه موجود اضافي رو داشتم كه بي وقفه داشت گند بالا مي اورد....

سعي كردم تا ظهر زياد به اين موضوع فكر نكنم كه بتونم كارامو درست انجام بدم

وقتي از اتاق يكي از مريضا امدم بيرون... به ساعتم نگاهي كردم ..وقت ناهار شده بود

با مرواريد حرف نمي زدم ...فائزه هم كه زيادي فك مي زد پس تنهايي رو ترجيح دادم به داشتن همراه...و تنهايي به طرف سلف راه افتادم

وارد كه شدم به اطرافم نگاهي انداختم ....

اكثر جاها پر شده بود ..به طرف پيشخون رفتم و غذامو گرفتم ...كه چشمم به يه جاي خالي افتاد..دقيقا گنج گنج بود و كسي منو نمي ديد...

صندلي رو كشيدم بيرون ..جام طوري بود كه پشتم به بقيه مي شد ..

و منظره رو به روم ميشد يه ديوار ...كه روش يه برگه چسبونده بودن... تحت اين عنوان ..

"كشيدن سيگار ممنوع "

قاشقوبرداشتم و به خورشت قورمه خيره شدم ...

به اشنايي خودمو و فرزاد فكر كردم ..سرمو تكيه دادم به دستم و با قاشق شروع كردم به ور رفتن توي خورشت

از وقتي كه ديشب بهش گفته بودم كه نميام خونت.. و يا اينكه گفتم ...نياد دنبالم ...رفتارش سرد شده بود

شايدم من زيادي حساس بودم و انتظار رفتار ي صميمي تري رو داشتم

سرمو از رو دستم بلند كردم

"بس كه عجولي ..بذار يه روز بگذره... بعد غر غر كن ...هنوز يه روزم نشده ..بنده خدا حق داره "

نفسمو دادم بيرون ..

اما ته دلمم هيچ حسي بهش نداشتم ...

حتي انگار داشتم ازش زده مي شدم ...

جاي كسيه؟

سرمو اوردم بالا ..

محسني بود

سرمو تكون دادم..و دوباره به ظرفم خيره شدم..

صندلي رو كشيد كنار و نشست

نا خوداگاه دستم به طرف لبم رفت ..و با ياد اوردي كه جاي هنر دست اقاست...

...با نفرت بهش خيره شدم

واقعا چه رويي داشت كه باز امده بودم مي خواست پيشم بشينه

سيني رو با حرص پس زدم از جام بلند شدم

بهم خيره شد...

بهش محل ندادم و بدون خوردن يه قاشق از غذا ....از سلف زدم بيرون ....

- اينم از غذاي امروز ...كلا زَهر تو زَهرشد

تو محوطه بيمارستان ..روي يكي از نيمكتا نشستمو و دستامو از هم باز كردم و تكيه دامشون به عقب و پاهامو كمي دراز كردم ...

ديگه برف نمي باريد ...

شروع كرده بودم به ديد زدن ادماي اطرفام ....كه يهو صبا رو ديدم كه از همون ماشين هميشگي پياده شد ....

در ماشينو بست وسرشو برد تو و كمي مشغول حرف زدن شد ...

وقتي سرشو اورد بالا ..صورتش پر از خنده شده بود

پوزخندي زدمو با خودم :

- بيا به خاطر خانوم كتك مي خوريم اخرشم...

نفسمو با نارحتي دادم بيرون .....

هنوز به صبا نگاه مي كردم كه با صورتي خندون داشت وارد بيمارستان مي شد ...

محسني - باور كن دست خودم نبود ...اخه تو هم ....هر چي خواستي گفتي

سرمو چرخوندمو با ناراحتي بهش خيره شدم ...

- كاش يكم زودتر مي امديد تا حرفامو بهت اثبات مي كردم

محسني - صالحي خجالت بكش...بخدا گناه داره

- جالبه چه همسر خوبي ..پس خودت مي دوني كه همسرت

محسني – صالحي !!!!

ساكت شدم ..و دستي به گوشه لبم كشيدم

دقيقا رو به روم در حالي كه دستاشو كرده بود تو جيب روپوشش ...وايستاده بود ...

از جام بلند شدم

- باشه خجالت كشيدم ..حالا ميشه لطف كني و ديگه جلوم سبز نشي ....

...

محسني - تو مشكلت با من چيه ؟

- مشكلم ..؟

.دهنمو كمي كج كردم و به اطرافم نگاهي انداختم و يه دفعه تو چشماش خيره شدم ...

- مشكلم اينه كه ازت بدم مياد ..

محسني با پوزخند- فقط همين؟

شايد انتظار اين حرفو نداشت ...

محسني - انوقت چرا از من بدت مياد؟

- نمي دونم ...دست خودم نيست ....بدم مياد ديگه

محسني سرشو تكوني دادو گفت :

باشه..راست مي گي... يكي از يكي خوشش مياد ..يكي از يكي بدش ...زور كه نيست ...

دستامو كردم تو جيب روپوشم ..و .با احساس قدرت جلوش وايستادم...

سرشو اورد بالا و خير شد تو چشمام ..

محسني - اميدوارم هميشه همينطوري با اعتماد به نفس جلوي همه وايستي

و...

كمي مكثي كرد و ادامه دارد:

و اينكه اميدوارم با انتخابت به خوشبختي كامل برسي ..خانوم منا صالحي ....

دقيقا معلوم بود داره حرص مي خوره

و با گفتن اين حرف دستي به موهاش كشيد و راهشو به طرف ساختمون كج كرد

از حرفام پشيمون شدم ..چهره اش موقع رفتن كمي گرفته بود ...

لب پايينيمو گاز گرفتم و سعي كردم اصلا بهش اهميت ندم

به طرف اتاق فرزاد راه افتادم ...

دو بار درشو زدم ..ولي كسي جواب نداد..دستمو رو دستگيره در گذاشتم و كشيدمش پايين

ولي در قفل شده بود

يكي از خدمه ها ..:

دكتر يه نيم ساعتي ميشه كه رفته

با تعجب:

- رفته؟... براي خوردن ناهار رفته؟

خدمه - فكر نكنم خانوم..كت پوشيده بودن كيفشونم دستشون بود...

برگشتم و به در خيره شدم

"ولي اون كه گفت كلي كار تو بيمارستان داره.."

گوشيمو در اوردم و در حال راه رفتن با شماره اش تماس گرفتم ...

اما جواب نداد..

دوباره تماس گرفتم كه بعد از دوبار زنگ خوردن.. بوق اشغال زده شد..با تعجب گوشي رو از گوشم دور كردم .....

و با ناراحتي دكمه قرمزو فشار دادم ...

وارد بخش شدم

فقط مرواريد بود ..

به احتمال زياد فائزه جيم شده بود ..صبا هم حتما سر مريضا بود ....

پشت ميز نشستم

مرواريد بهم نزديك شد - منا بخدا منظوري نداشتم..الان با هم قهري ؟

جوابي ندادم

مرواريد - خوب ببخشيد ..نبايد ...

از جام بلند شدم و رفتم توي اتاق

به دنبالم امد.

مرواريد -.ببخش ديگه ...

صبا وارد اتاق شد

صبا- به منا خانوم ...چه عجب ما شما رو ديديم

با متلك:

- بيرون خوش گذشت؟

چشماشو چرخوند ..

و در حالي كه لبخند مي زد

صبا- اره خيلي

- رو تو برم هي

صبا با تعجب - جونم؟

- هيچي ....گفتم روكش اين مبلا رو بايد عوض كنيم.. يكم ديگه بمونه بوي گندشون همه جا رو مي گيره..

و از جام بلند شدم

با عصبانيت امد طرفم

صبا- هي صبر كن ببينم.. منظورت از اين حرفا چيه؟

-منظورم؟.......مگه بايد منظوري داشته باشم

صبا- تو چرا يه مدته با من لج افتادي؟

-.اشتباه فكر مي كني ..

صبا- نه صبر كن ببينم ..چرا حرفتو راحت نمي زني ؟

-بس كن ديگه صبا ...و بعد با پوزخند:

-اوه ببخشد حواسم نبود ... خانوم محسني ..

مرواريد با چشماي گشاد برگشت طرفمون

صبا به شدت عصباني شد..دستمو كشيد به دنبال خودش ...و منو از اتاق كشوند بيرون

و توي راهرو ...وقتي ديد كسي نيست منو كوبوند به ديوار ..

و در حالي كه با انگشت اشاره به سينه ام ضربه مي زد

صبا- دوستيم ..سرجاش

صبا- از سر دوستي و رفقات گاهي.. يه چرت و پرتايي بهم مي گيم.. اونم سرجاش ..

صبا- اما حق نداري ..به من هر چي خواستي نسبت بدي.. فهميدي؟

دسشو با دستم پس زدمو خيره تو چشمام :

-اره دوستيم سر جاش ...تو رفاقت كم نمي ذاريم اونم سرجاش ..كه كلا اين رفاقتا بخوره تو فرق سرم

-اما تو هم حق نداري كه منو منگول فرض كني و بازيم بدي

صبا- اخه دختره ديوونه ...من كي بازيت دادم؟.......يعني چي كه ...بهم مي گي محسني

-مگه نيستي؟

صبا- خجالت داره منا....از تو يكي ديگه انتظار نداشتم

-منم از تو انتظار نداشتم

صبا- وقتي مي گم وايستا برات توضيح بدم ...مي ري و به پشت سرتم نگاه نمي كني..كسي رو هم اصلا ادم حساب نمي كني

بهش خيره شدم

صبا- من و محسني ...

تاجيك- فرحبخش ...

صبا با ناراحتي چشماشو بست..و خواست ادامه بده

صبا- من و محسني ..

تا جيك – فرحبخش... مگه با تو نيستم

صبا زير زبوني لعنتي فرستادو به طرف تا جيك رفت ...

تا اخر وقت هم ديگه نتونستم با صبا حرفي بزنم ...انقدر تاجيك كار رو سر دوتامون ريخته بود..كه ديگه وقتي براي دعوا و بحث كردنمون نمي موند

شب طبق دستور تا جيك كشيك نموندم ...

وسايلمو برداشتم و از بيمارستان خارج شدم ...كليد ماشين دست مرواريد بود ..

خانوم يه زحمتم نكشيده بود كليدو بهم پس بده ..

از در بيمارستان كه خارج شدم ..يقه پالتومو دادم بالا ...

و به راه افتادم..خيابون اولو كه رد كردم ماشين فرزادو ديدم كه كمي جلوتر از من وايستاده بود ...

خوشحال شدم و خواستم برم طرفش كه ديدم كسي به سرعت داره مي دوه به طرف ماشين ....

خوب نتونستم ببينم ... اخه هوا خيلي تاريك بود و اون دقيقا جايي ماشينو متوقف كرده بود كه زياد تو ديد نبود .فقط فهميدم طرف يه زنه ...

سريع درو باز كرد و پريد تو ..

دستاموكه به دهنم نزديك كرده بودم با تعجب اوردم پايين..

كمي سرعت قدمهامو بيشتر كردم ...كه ماشين روشن شد .و به حركت افتاد..

تو جام ميخكوب شدم ...

- شايد ماشين فرزاد نباشه ..ولي نه..انگاري خودش بود..

اون كي بود كه سوار ماشينش شد..؟

گوشيمو در اوردم و زودي شماره اشو گرفتم ....

بعد از چند بار بوق كشيدن

فرزاد- جانم

- سلام تو الان كجايي؟

فرزاد- سلام ...كاري برام پيش امده ..و الانم بيرون از بيمارستانم

فرزاد- تو چي؟... كجايي ؟

-من دارم بر مي گردم خونه

فرزاد- پياده اي يا با ماشين؟

-پياده

فرزاد- نزديك نيستم وگرنه ميومدم دنبالت ...

-شايد زياد دور نباشي من يه خيابون بالاتر از بيمارستانم

فرزاد- اوه اونجايي... من با يكي از همكار هستم ... توي مطبش

-كدوم مطب .؟

فرزاد-.تو نمي شناسيش

سكوت كردم و به فكر فرو رفتم ...البته حرص هم تو سكوتم داشت فوران ميكرد

فرزاد- برو زودتر خونه.... شبه ...خوب نيست زياد بيرون بموني

كاري نداري من بايد زودتر قطع كنم

بازم سكوت كردم ..

فرزاد- فعلا عزيزم

و بعد...صداي بوق اشغال

شك و ترديد تمام وجودمو گرفته بود ..

اگه اون ماشينش بود ..پس چرا به من دروغ گفته بود ...شايدم اون نبوده ...يكي شبيهش بوده ....

اوه خداي من دارم ديوونه مي شم ...

*****

وقتي به خونه رسيدم....از خستگي خودمو پرت كردم رو مبل و توي تاريكي به سقف بالاي سرم خيره شدم ..

.گوشيمو در اوردم ..خواستم بازم باهاش تماس بگيرم كه پشيمون شدم و گوشي رو پرت كردم يه طرف ...

ساعت 9 بود ...و براي خواب خيلي زود بود با اينكه خيلي خسته بودم ...اما دلمم نمي خواست بخوابم ..

به زور از جام بلند شدم ..تا لباسمو از تنم در بيارم كه زنگ خونه به صدا در امد...

به طرف در رفتم و رو نوك پاهام وايستادم و از چشمي در نگاه كردم..محمد بود...

- اي بابا اين اينجا چيكار مي كنه ..؟

كه دوباره زنگ زد..

درو اروم باز كردم

محمد- سلام

-سلام .

.نگاهم به كاسه آش تو دستش افتاد...

به من من افتاد

محمد- مادرم... اش درست كرده بود ...مثل اينكه متوجه شده كه شما امديد براي همين گفت يه كاسه هم براي شما بيارم

دستمو دراز كردم ..

- خيلي ممنون..واقعا تو اين سرما هم مي چسبه...

-از طرف من از مادرتون خيلي تشكر كنيد ..

خواستم درو ببندم

كه دستشو گذاشت رو در

محمد- خانوم صالحي

بهش خيره شدم

محمد- چرا انقدر زود جواب منو داديد؟

-كدوم جواب؟

محمد- صبحو مي گم

به كاسه آش تو دستم نگاه كردم

-اقاي سهند بدم نيست به اطرافتون يه نگاهي بندازيد

محمد- اگه منظورتون ايداست كه اونشب بهتون گفتم

-نه منظورم ..يكي ديگه است

با تعجب

محمد- دوستتون؟

-بله...

محمد- ولي در مورد اونم كه

اجازه ندادم حرفشو بزنه

-اقاي سهند ..من احساس مي كنم كه شما داريد از يه ميوه فروشي خريد مي كنيد ..كه از كنار هر ميوه اي كه رد مي شيد يه ايرادي بهش مي گيريد ...

يا دقيقا مثل اون كسي هستيد كه چون هوس يه ميوه خاصو نداره ..هر قدرم خوب باشه با بي رحمي روش يه ايرادي مي ذاره ...

محمد- يعني شما

-اقاي سهند ديگه بهش فكر نكنيد ....جواب منم كه معلومه ....نه

ببخشيد من خيلي خسته ام..به خاطر آشم از مادرتون تشكر كنيد ...

و درو اروم بستم ...و به در تكيه دادم ...كمي كه گذشت

رو پنجه پاهام بلند شدمو به بيرون نگاه كردم .... هنوز پشت در وايستاده بودو به موهاش با حالت عصبي دست مي كشيد

شونه هام انداختم بالا و برگشتم تو هال

بعد از يه دوش اب گرم ...

به طرف اشپزخونه رفتم يه قاشق برداشتم و همراه اش امدم بيرون...

رفتم كنار شومينه و رو زمين نشستم ...و با قاشق آش داخل كاسه رو هم زدم ..اولين قاشقو اروم اوردم بالا....

كه زنگ تلفن باعث شد قاشقو بذارم سر جاشو از جام بلند شم ....

شروع كردم به گشتن گوشي

مدام زنگ مي خورد ..كه بلاخره از زير كلي خرت و پرت اتاق گيرش اوردم..

-بله

مرواريد - سلام منا خونه اي؟

ساكت شدم ...

مرواريد - هنوز قهر ي ...؟

-چيكار داري؟

مرواريد - هيچي مي خواستم بگم من امشب شايد بيام

-خوب؟

مرواريد - پس نخواب تا من بيام

-كي چي ؟

مرواريد - منا خواهش مي كنم ..اخه كليد با خودم نبردم

-كاري نداري مي خوام برم شام بخورم

مرواريد - نه

منتظر شد حرفي بزنم ... كه تماسو قطع كردم و برگشتم سر جام

وخواستم يه قاشق بذارم تو دهنم كه اين بار زنگ خونه اين آشو كوفتم كرد ....

با غر غر از جام بلند شدم

-حتما خانوم پشت در بوده مي خواسته امادگي قبل از ورود پيدا كنه

-احمق ديوانه

درو بي توجه به كسي كه پشت در بود باز كردم و كمربند روبدوشامبرومحكمتر كردم

و همونطور كه بر مي گشتم كنار شومينه

-اين مسخره بازيا براي چيه ...؟

كنار ظرف آش نشستم... روم به طرف شومينه بود ...

- حالا چرا صداتو در نمياري ...؟

- اون موقعه كه فكتو باز مي كردي ....مي خواستي خفه شي... نه حالا كه هر چي خواستي بهم گفتي

...قاشق دومو گذاشتم تو دهنم ...كه احساس كردم حوله اي كه به موهام بسته ام داره شل مي شه با دست دوباره محكمش كردم ...

-باشه بيا اشتي ..اما بي انصاف من هر بار اخه با كي بودم ؟....

- نكنه تو هم حرفاي مادر اون بچه ننه رو جدي گرفتي ....؟

خوبه كه از دو سالم بيشتره كه باهم دوستيم ...

كه دوباره صداي زنگ در امد

ديگه چشام داشت در مي امد ...زودي از جام پريدم....

مطمئن بودم بعد از باز كردن در يكي داخل شد ..

پس زنگ دوباره براي چي بود ؟

رنگم پريد ....با ترس اروم به طرف در رفتم كه بازم زنگ زد ...

در نيمه باز بود

سرمو از لاي در اهسته رد كردم

با لبخندي رو به روم ايستاده بود ..البته رنگش كمي پريده بود

- تو اينجا چيكار مي كني ...؟

بهزاد- خواستم بگم من يه شوخي باهات كردم امدم كه درستش كنم

- چي ؟

بهزاد- ميشه بيام تو؟

بهش خيره شدم..

بهزاد- اينجا نمي تونم بگم ..

با شك..

- شما همين الان زنگو زدي ؟

بهزاد بيشتر رنگ به رنگ شد :

من ...اره اره

ابروهامو انداختم بالا

- پس يه لحظه صبر كنيد من برم لباسامو عوض كنم ...

چيزي نگفت و بهم خيره شد

در كمتر از 5 دقيقه لباسامو عوض كردم.و .بر گشتم دم در

- خوب امرتون

بهزاد- نمي ذاري بيام تو؟

-امممم نه.......همين جا حرفتو بزن

بازم نگام كرد

- خودتون كه مي بينيد... جز من كسي خونه نيست پس امرتون

كمي به خودش مسلط شده بود و دوباره شده بود همون بهزاد مغرور

بهزاد- خوب راستش..دلم نميخواد فكر كني برام مهمي و از اين چرت و پرتا ..كه فكر كني براي اين چيزا امدم اينجا ...

نفسشو با بي حالي داد بيرون

بهزاد- من براي اينكه به مهموني نياي... به دروغ بهت اس ام اس دادم كه مهموني هفته ديگه است

از حرفش اصلا شوكه و يا ناراحت نشدم و مستقيم بهش خيره شدم

وقتي تغييري تو من نديد

بهزاد- خوب تو كه نمي امدي ...ولي كار درستيم نبود ...پس ...

كه صداي زنگ گوشيم در امد..

- يه لحظه صبر كن ...

با گوشي دوباره به طرف در رفتم ...

فرزاد بود .....؟

فرزاد- خونه اي

- بله..شما هم احيانا مطبي

فرزاد- اره يكم كارم طول مي كشه

- ولي من فكر كردم ماشينتو امشب بيرون از بيمارستان ديدم

فرزاد- واقعا

- اره

فرزاد- عزيزم اين همه ماشين حتما شبيه ماشين من بوده

- اوه اره ..حتما همين طوره كه تو مي گي ...اما همشون كه پشتشون اون جعبه دستمال كاغدي رو كه معمولا همه جا گير نمياد و نمي ذارن..

بهزاد بهم خيره شده بود

فرزاد- مي خواي بهم بگي كه بهت دروغ مي گم؟

- چي بگم

فرزاد- منا

- برو... تو مطب دوستت... تا ساعت 11 بايد خيلي كار داشته باشي ...بحثاي علمي هم كه حتمي داغ داغه

..و تماسو قطع كردم

و با اعصابي در هم به بهزاد خيره شدم

بهزاد- دوست پسرت بود؟

بهش خيره شدم

- به شما ربطي داره

بهزاد- خوب نه

- امر ديگه؟

بهزاد- هيچ ديگه ...

- ممنون حالا مي گفتي يا نمي گفتي..فرق زيادي نداشت..چون من به اين مهموني نمي امدم ...

بهزاد با پوزخند- به دايم مي خواي چي بگي؟

- شما چرا نگراني مهموني ايشوني

- خودم بهشون خبر مي دم

سرشو تكوني داد....

با اينكه دوست ندارم بياي ولي خوشحال مي شم اونجا ببينمت...

و با بي قيدي .

.چون تا حالا تو مهمونامون ..مهمون پرستار نداشتيم

...

-اقاي افشار به دايي محترمتون بگيد من پس فردا حتما خدمت مي رسم ...

و در و...در مقابل چشماي از حدقه زدش به خاطر بي توجه اي به حرفا و متلكاش بستم

- پسره احمق

ديگه كم كم داشتم به رفتاراي فرزاد شك مي كردم ..

بيشتر وقتا ازم دوري مي كرد ...

همش مي گفت خيلي گرفتاره و وقت نداره

ولي درست همون موقع ها متوجه مي شدم كه توي مرخصي ساعتي به سر مي بره ...

حرفاي محسني هم شكمو بيشتر كرده بود ..اما نمي خواستم باور كنم ......

.شكم زماني بيشتر شد كه مي خواستم برم تو اتاقش

كه ديدم يكي از پرستارا كه چهره اشو نديدم قبل از امدن من... از اتاقش خارج شد .. معلوم بود خيلي عجله هم داشت كه زودتر اتاقو ترك كنه ...

وقتي بدون در زدن وارد اتاق شدم ...حسابي رنگش پريد ..

.و ادعا كرد حالش خوب نيست و تب داره و مي خواد بره خونه .....

...حتي بهم گفت كه منم برم خونه اش ....كه باز من قبول نكردم ..

.و بعد از دو ساعت بيمارستانو ترك كرد ...

تاسفم از اين بود كه نتونسته بودم چهره پرستارو ببينم.

.اندازه و هيكلش دقيقا هموني بود كه اونشب ديده بودم ......

تا روز مهموني دو روز مونده بود ...

تصميم گرفته بود م كه حتما امروز برم پيش دايش

چند بار به ادرس روي برگه خيره شدم وقتي مطمئن شدم خودشه

برگه رو گذاشتم تو جيبم و به طرف ساختمون راه افتادم

نزديك نگهباني شدم ..كسي نبود..

.با خيال راه با براندازه كردن اطراف وارد شدم ....

-مردم پولشون از چيا كه بالا نمي ره ...

-تا هزار سال ديگه جون بكنم همچين جايي نمي تونم بخرم ...

براي تسلط به خودم چند باري نفسمو دادم تو و بيرون ....

- حالا بايد كجا برم ؟

كه تو همين وقت نگهبان گمشده از غيب رسيد ..

نگهبان -خانوم كجا؟... همين طور سرتونو انداختيد پايين و مي ريد ....

-بله اقا

نگهبان -با كي كار داريد خانوم ...؟

اب دهنمو قورت د ادم و با حالت طلبكارانه ای

- با اقاي عليپور كار داشتم...

نگهبان -وقت قبلي داشتيد؟

-ببخشيد بايد از شما وقت مي گرفتم؟

ساكت شد ...و خواست حرفي بزنه كه پشيمون شد....

نگهبان -پس يه لحظه من با بالا تماس بگيرم ...

اوه خدا ..حالا بايد وايميستامد... تا اقا اجازه صادر كنن...

توجهي بهش نكردم و به طرف اسانسور رفتم ..

نگهبان كه گوشي تو دستش بود گوشي رو از گوشش دور كرد

نگهبان -خانوم خانوم

برو بابا همينم مونده وايستم تو يكي برام تعيين تكليف كني ...

به جلوي در اسانسور رسيدم

به پله هاي كنار اسانسور هم نگاهي كردم و

خواستم به جاي اسانسور از پله ها برم بالا

نگهبان -خانوم چرا گوش نمي كنيد..

و جلومو سد كرد

- اقا من كار دارم ...امديدم تا شبم اجازه ندادن...

- اونوقت من بايد اينجا بمونم ؟...

نگهبان -خانوم تا اجازه ندن من نمي تونم كسي رو بفرستم بالا...

- اقا من كار دارم ....

نگهبان -شما اسمتونو بگيد ...من زنگ مي زنم اگه گفتن بياد بالا.... اونوقت بريد ...

بهزاد- چي شد هادي ؟

نگهبان - سلام اقا

بهزاد سرشو تكوني داد...و به طرف ما امد..

.لبخندي به لباش امد ..سرمو انداختم پايين

نگهبان -به خانوم مي گم بايد از بالا اجازه بدن كه شما بريد بالا... ولي ايشون اصلا گوش نمي دن

بهزاد- برو به كارت برس ..خانوم با من هستن ..

ابروهامو انداختم بالا...

با دور شدن نگهبان

- فكر كنم ورود به كاخ سفيد از اينجا راحتر باشه ...

بهزاد نزديكم شد و دكمه اسانسور زد

بهزاد- از این طرفا

رفتارش از اون روزي كه پشت در امده بود ..كلي تغيير كرده بود ..

تعجبي كردم و جوابي ندادم و دو دستي دسته كيفو چسبيدم

در باز شد ...و خودش زودتر ار من و بدون تعارف وارد شد...

دستشو گذاشت رو دكمه

بهزاد- بزنم يا مياي؟

برگشتمو به نگهبان كه حالا رفته بود تو اتاقكش نگاهي كردم ...

- اسانسوراتون سالمن؟

لبخندش بيشتر شد ....

و فقط سرشو تكون داد...

اروم وارد شدم ...

دكمه رو فشار داد..

مثل این قربتيا به گوشه اتاقك تكيه دادم ..و بهزاد دستاشو كرد تو جيب شلوارش و پاي راستش گذاشت جلوي پاي چپش...

و بهم خيره شد ...

از نگاه كردنش كلافه شدم

- مي شه خواهش كنم اونطوري نگام نكني

خنده اشو قورت داد و با همون ژستش چشماشو به طرف سقف چرخوند و به بالا خيره شد...

خندم گرفت ولي چيزي نگفتم ...

بهزاد- با دايم كاري داري؟

-با اجازه اتون

بهزاد- اجازه ما هم دست شماست

سرمو اوردم بالا

-واقعا

بهزاد- والا

- امدم به دايتون بگم ..من نمي تونم براي مهموني اخر هفته بيام

چشماشو از سقف گرفت و به من خيره شد

بهزاد- دختر تو ديگه كي هستي ..فكر مي كردم داري شوخي مي كني كه مي گي مياي پيش داييم

يه زنگم مي زدي .... همه چي حل بود ...لازم نبود تا اينجا بياي

- اينش ديگه به شما ربطي نداره

شونه هاشو انداخت بالا

بهزاد- اگه فكر كردي با امدنت و رد كردن مهموني.... كسي نازتو مي كشه ...سخت در اشتباهي

...

به طرف ديگه رفتم ...

بهزاد- حالا چرا نمي خواي بياي؟

ساكت شدم ...

بهزاد- به خاطر حرفاي من نمياي ؟

- حرفاي شما برام ارزشي نداره ...پس تو تصميمم بي تاثير بوده...

تكيه اشو از ديوار اتاقك جدا كرد و راست ايستاد....

به شماره ها خيره شدم

نگاهي بهم كرد و با لبخند:

بهزاد- دايي جان بايد دفترشون پنت هاوس باشه وگرنه براشون افت كلاس داره ..

نفسمو دادم بيرون و سرمو گرفتم پايين

بهزاد- تو روخدا اينطوري نكن ...

بهزاد- اي بابا دختر ....يعني ارزش ديدنم ندارم....

سرمو اوردم بالا ....كه ديدم با لبخند بهم خيره شده....

به طرف اينه رفتم...و رومو ازش گرفتم

اونم حركت كرد و رفت طرف در ....پشتمو بهش كردم ...تصويرش تو اينه افتاده بود و مستقيم به من نگاه مي كرد ...

منم بهش خيره شدم....

بهزاد- شايد گاهي وقتا زياده روي مي كنم... ولي باور كن دست خودم نيست ...و يه دفعه مي بيني هر چي كه خواستمو و تو ذهنم بوده به طرف گفتم

فكر نمي كردم انقدر زود رنج باشي

اونشبم كه كارتو برات اوردم... از جايي عصباني بودم ...اين شد كه اون برخورد غير جنتلمنانرو باهات داشتم....

...با ناراحتي سرمو گرفتم پايين و باانگشتم با گوشه اينه رو به روم ور رفتن

بهزاد- تا بخوايم برسيم اون بالا ..خوب فكراتو بكن..

بهزاد- دايي زياد دوست نداره كسي به درخواستش جواب رد بده...

..

سرمو دوباره اوردم بالا

دست به سينه شد ....و به گوشه سقف خيره شد و دهنش كمي كج كرد..

بهزاد- اگه بگم ازت خوشم نيومده دروغه ...

يعني از سر تقيت خوشم مياد ...يه چيزي تو مايه هاي خودم هستي ...

جوابي ندادمو و دوباره به گوشه اينه خيره شدم

بهزاد- اين پالتو خيلي بهت مياد..اصلا قابل قياس با زماني كه اون روپوش سفيدو مي پوشي... نيستي...

بهزاد- نمي دونم از چيه اين كار خوشت مياد كه انتخابش كردي ..

بهزاد- اصلا بهت نمياد پرستار باشي ...

بازم حرفي نزدم و برگشتم و به شماره ها خيره شدم..

كه شماره ها داشتن.... رفتن به سمت پايينو نشون مي دادن..

به طرف دكمه ها رفتم و چند باري دكمه ها رو فشاري دادم ...ولي دير شده بود كه در باز شد و يه مرد وارد شد ...و با فاصله از ما دو نفر ايستاد...

در بسته شد و به سمت بالا حركت كردو پس از طي مسافت 3 طبقه در باز شد و مرد خارج شد..

بهزاد دكمه رو فشار داد ...

دختر از خر شيطون بيا پايين ...

بهش خيره شدم ...

خنده وشيطنت تو چشماش موج مي زد ..

كه گوشيم زنگ خورد و درش اوردم ...بعد از قضيه نيما ديگه خيالم راحت بود كه ديگه باهام تماس نمي گيره ...يعني كلا ديگه محو شده بود...و هيچ خبري ازش نداشتم

- سلام

فرزاد- سلام كجايي ؟

-يه جايي كار داشتم امدم اونجا ..

فرزاد- كارت كي تموم ميشه ؟

-تا نيم ساعت ديگه تمومه ..

فرزاد- ادرس بده بيام دنبالت

-نه خودم ميام ماشين دارم ..

فرزاد- مياي بيمارستان؟

-نه

فرزاد- پس كي ببينمت...؟

بهزاد بهم خيره شده بود ...

-بذار كارم تموم بشه باهات تماس مي گيرم ...

فرزاد با شوخي - دارم كم كم مشكوك ميشما..كجايي ؟

به چشاي عسلي بهزاد خيره شدم ...

كه صداي يه زن از اونور خط به گوشم رسيد

فرزاد ..پس كي مياي ..زود باش ديگه

- كسي اونجاست ..؟

فرزاد- نه ..

-نه ؟

فرزاد- يعني اره يكي از همكاراست..

-اين كدوم همكاره كه انقدر راحت اسمتو صدا مي زنه ..؟

فرزاد- اسم منو؟

-اره

فرزاد- اشتباه مي كني عزيزم

...

-اما

فرزاد- عزيزم حتما اشتباه شنيدي..برو به كارات برس ..هر وقتم كه وقت كردي باهام تماس بگير ..منو دارن پيج مي كنن... بايد برم

و زودي گوشيشو قطع كرد ..به بوق اشغال با ترديد گوش كردم

به بهزاد خيره شدم..خنده اش گرفته بود و دست به سينه تكيه داد به اينه

بهزاد- مي بيني همه امون از يه جنسيم..

بهزاد- شما زنا هم بدتر از ما مرداييد ..

ابروي راستشو بالا انداخت و گفت :

داره بهت خيانت مي كنه؟...آي آي ...آي ..امان از دست اين مردا

بهزاد- نگفته بودي شوهر داري ؟البته شايدم بي افته

-ساكت شو...

بهزاد- ساكت نشم مي خواي چيكار كني ؟

چيزي نگفتمو رومو ازش گرفتم

بهزاد- ببخش اونشبم ديدم داري باهاش حرف مي زني و اين شد كه كمي به مكالمتون گوش كردم ..و با توجه به حرفايي كه زدي.... فهميدم اين ادم يه روده راستم نداره

بهزاد- اگه فقط دوست هستيد ..بهتره دورشو يه خط قرمز بكشي ..

..

و بعد با متلك - هميشه به شامه زنانه اعتقاد داشتم..و دارم ..

با جديت و نگاهي عصبي سريع برگشتم طرفش

بهزاد- .اره به افكارت اجازه بده كه رشد كنن...و به اون چيزي كه مي خوان برسن

در حالي كه عصبي شده بودمو دستام كمي مي لرزيد ...به طرف در رفتم و چند ين بار دكمه رو فشار دادم ...

از رفتم به پيش دايش پشيمون شدم

بهزاد- منا

گوش نكردم و همچنان با حالت عصبي دكمه رو فشار دادم كه بازومو كشيد ...

و منو برگردوند طرف خودش ...

زودي خودمو ازش جدا كردم و توي اون فضاي كوچيك به گوشه اتاق تكيه دادم ...

بهم خيلي نزديك بود...

بهزاد- من حاضرم براي اثبات حرفم ...هر كاري كنم ..مي خواي بهت نشون بدم كه فكرام درست بوده؟

-تو يه بيمار رواني هستي

بهزاد- درست قبول.. من رواني ....من بيمار ..

ولي اونيم كه پشت خط قربون صدقه ات مي رفت ..البته اگه رفته باشه ...چندان نسبت به من تعريفي نيست..امتحانش كه ضرري نداره دختر

-من اشتباه شنيدم

بهزاد- چرا خودتو گول مي زني ؟..چاره اش فقط يه زنگه .....

..با چونه اي كه به زور لرزششو نگه اش داشته بودم ..

-نمي خوام

بهزاد- مي ترسي؟

-نه

بهزاد- چرا مي ترسي كه بهت ثابت كنم... كه حرفام درست بوده

-نه

بهزاد- اگه اينطور نيست شماره اشو بده ........

وبه گوشي تو دستم كه فشار مي دادم اشاره كرد ..

دستشو به طرفم دراز كرد ...

سعي كردم كمي افكارمو متمركز كنم و خودمو نبازم

-براي اينكه بهت ثابت كنم سخت در اشتباهي قبول مي كنم

لبخندي زد .:

بهزاد-.باشه ..

بهزاد- پس باشو.. خوب ببين..من هم جنسامو بهتر از تو مي شناسم...

گوشي رو از دستم كشيد و گوشي خودشو در اورد ....و بعد از وارد كردن شماره

بهزاد- اسمش فرزاد؟

سرمو با نارحتي و خشم تكوني دادم ...

بهزاد- بيا اول تو باهاش تماس بگير و بپرس كه كجاست ؟و دقيقا داره چيكار مي كنه ؟

-گفت بيمارستانه

بهزاد- مي خوام دقيق بپرسي

-اگر تمام حدسيات اشتباه بود؟

بهزاد- انوقت من يه معذرت خواهي بزرگ بهت بدهكار مي شم ..و حاضرم هر كاري كه گفتي رو انجام بدم ....

در اسانسور باز شد ...

بهزاد جلوتر از من خارج شد ..و برگشت طرفم

بهزاد- دايي يكم سرش شلوغه ...فعلا بيا اتاق من...بعد مي ريم پيشش

تو جام وايستادم..

بهزاد- نترس ...هنوز يكم مخم سر جاشه

و راه افتاد .....

با قدمهاي نا مطمن به دنبالش وارد اتاقش شد

بهزاد- تماس بگير...و بذارش رو ايفون ..

همين كارو كردم ولي جوابي نداد

-جواب نمي ده

سرشو تكوني داد

بهزاد- دوباره بزن .....

-پيجش كردن.... حتما رفت سر مريض

بهزاد- منا....

بهش خيره شدم

بهزاد- دوباره بزن

با نگراني يه بار ديگه زدم ..

به بوق ششم رسيد..داشتم خوشحال مي شدم كه رفته سر مريض كه بلاخره جواب داد..

فرزاد- چيه منا جان ..؟

سكوت كردم ..كه بهزاد با حركت دست ازم خواست ادامه بدم

-تو الان كجايي؟

فرزاد- مي خواي كجا باشم... بيمارستان

...

بهزاد روي كاغذ نوشت ..

بهش بگو از اتاقش باهات تماس بگيره چون گوشي به گوشيه صدا قطع وصل مي شه و منم همينو گفتم

فرزاد- منا عزيزم ....كار مهمي داري؟

...

بهزاد سرشو تكون داد كه يعني بگو اره

-اره

فرزاد- عزيزم من الان تو اتاقم نيستم ..

-پس كجايي؟

فرزاد- تو اورژانس ..

-خوب از اورژانس زنگ بزن ....

فرزاد- منا چه گيري دادي ...اگه حرفي مهم داري ...شب كه مي ريم بيرون بهم بگو..من بايد برم..

-ولي

فرزاد- ببخش بايد قطع كنم

و قطع كرد..

به بهزاد خيره شدم

ابروهاشو چند باري انداخت بالا و با خنده بهم خيره شد

اين كه دليل نميشه ..شايد واقعا اونجا بوده و نمي تونسته حرف بزنه

بهزاد- خيلي ساده اي ..........حالا داشته باش

جراح عمومي ديگه ...؟

- اره ...

با تلفن خودش شماره اشو گرفت وبا يه جهش روي ميزش نشست و گوشيشو كه روي ايفون گذاشته بودو به طرفم گرفت

فرزاد- بله

بهزاد- اقاي دكتر فرزاد جلالي

فرزاد- بله خودم هستم

بهزاد- خوب هستيد دكتر....؟

ممنون..

بهزاد- يكي از دوستان شماره شما رو به من دادن

امرتون ..؟

بهزاد- بايد حضورن شما رو ببينم..

مريض داريد ؟

بهزاد- بله ..اما مورد خاصه و نياز به عمل داره ..حاضرم نيست پيش هر دكتري بره ..تعريف شما رو هم زياد شنيدم..

اگه وقتي بديدن كه امروز ببينمتون..خيلي ممنون مي شم ..

هر چقدرم كه هزينه اش بشه تقديم مي كنم

بهزاد بهم چشمكي زد ...

فرزاد- شما الان كجا هستيد ...؟

بهزاد- من بيرونم ....هر جايي كه بگيد خدمت مي رسم

فرزاد- ماشين داريد؟

بهزاد- بله بله

فرزاد- پس بيايد ..سالن تئاتر()

وقتي رسيديد بهم زنگ بزنيد .... خودم ميام..

بهزاد- بله حتما .....پس من تا نيم ساعت ديگه ميام ...

.بخشيد شما اقاي ؟

بهزاد- افشار

بله اقاي افشار.... پس منتظرتون هستم

بهزاد با خنده اي كه نمي تونست كنترلش كنه تماسو قطع كرد

بهزاد- چه اورژانسي ......واقعا مريضا چطور اين دكترو مي تونن فراموش كنن

..اشك داشت تو چشمام جمع مي شد.

بهزاد- الانم شرط مي بندم تو سالن تئاترم با كسي قراره داره

...

بهزاد- بازم شك داري

-تا خودم نبينم باور نمي كنم

از روي ميزش امد پايين و بهم نزديك شد

بهزاد- اينم هزينه اش فقط ميشه رفتن تا به اونجا

بهزاد- مي ري پيش داييم يا با من مياي ..؟

با ناراحتي به طرف در رفتم و از اتاق خارج شدم ..

حتي نمي دونستم مي خوام كجا برم ..اول خواستم برم سراغ داييش كه وسط راه پشيمون شدم ...و چشمامو محكم بستم ..

اشكم در امد و برگشتم به طرف اسانسور ..

بهزاد كه كنار در اتاقش ايستاده بود با حركت من سريع در اتاقشو بست و به طرفم امد

و با نگاه خيره اش به من... دكمه اسانسورو فشار داد ...

در باز شد.اينبار وايستاد كه اول من برم تو و خودش اروم پشت سرم وارد شد .

بهزاد- اگرم چيزي ديدي بهت پيشنهاد مي كنم زياد به خودت فشار نياري ..

بهزاد- مردا ارزش ناراحت شدنو ندارن ...

بهزاد- همونطور كه زنا هم ارزششو ندارن

قطره اشكي از گوشه چشمم افتاد..

بهم نزديك شد ...دستي به زير بينيم كه قطره اشك اونجا رفته بود كشيدم ...و اب دهنمو قورت دادم

بهزاد- اي بابا هنوز نديده... داري با خودت اين كارارو مي كني ...؟

...

بهزاد- منا ..

سرم پايين بود.... گريه ام گرفت

بهزاد- منا يه لحظه گريه نكن ..منونگا كن

سرمو اوردم بالا و بهش نگاه كردم...

بهزاد- خيلي دوسش داري ...؟

-نه

بهزاد- دوسش نداري و باهاشي ؟

-فكر مي كردم دوسش دارم

بهزاد- خوبه كه فكر مي كردي ..كه حالا داري اينطوري براش خون گريه مي كني ...

- تو جز مسخره كردن كار ديگه اي بلد نيستي؟

بهزاد- عزيزم شايد رفتيم و اصلا اين چيزا نبود..شايد دليلي براي دروغش داشته باشه

..

-نمي دونم

بهزاد- نگران نباش.........راستي يه شرطي

بهش خيره شدم

بهزاد- اگه من شرطو باختم هر چي تو بگي انجام مي دم ...ولي اگه تو با ختي ..انوقت چي ؟

هنوز بهش خيره بودم

بهزاد- اونوقت تو چيكار مي كني ؟

بينيمو كشيدم بالا ...

- نمي دونم ..خودت بگو چي مي خواي

بهزاد- اگه شرطو باختي بايد به مهموني بياي

بهش با سر درگمي نگاهي كردم...

بهزاد- باشه ؟

كمي سكوت كردم

و در حالي كه از حركات و اداهاش كه براي خنده من استفاده مي كرد به خنده افتاده بودم

- باشه ولي اگرم تو باختي بايد

بهزاد- بايد چي ؟

- ..موهاتو از ته بزني

خنده بلندي سر داد

بهزادهمونطور كه مي خنديد و صداش به خاطر خنده كمي مي لرزيد :

ترسيدم ...فكر كردم الان مي گي بايد خودمو از اينجا پرت كنم پايين..تا كلا نسل مردا منقرض بشه

..

به زور خنده امو كنترل كردم ...اما شيطنت و خنده هاش نذاشت زياد خودمو نگه دارم و منم همراهش اروم به خنده افتادم و سرمو گرفتم پايين

بعد از طي مسافتي كه نمي دوني چطور.... طي شد ...و چي به من

گذشت ...بالاخره رسيديم ...

بهزاد درست جايي ماشينو پارك كرد كه بتونيم به جلوي در تالار... ديد داشته باشيم

و بعد بلا فاصله با شماره اش تماس گرفت .

بهزاد- .دكتر كجاييد ؟

فرزاد- من داشتم مي رفتم ... شما كي ميايد ...؟

بهزاد- راستش من يكم دير مي رسم.. مي تونيد بمونيد تا من بيام ...؟

فرزاد- چقدر طول ميكشه؟

بهزاد- من تا يه ربع ديگه خودمو مي رسونم

فرزاد- پس من تو ماشينم منتظرتون مي مونم ...

وتماسو قطع كردن

برگشتمو به بهزاد خيره شدم كه مستقيم داشت به در ورودي نگاه مي كرد ...

-پس چرا نرفتي ؟

بهزاد- صبر داشته باش

حسابي بي تاب شده بودم و دلم نمي خوست منتظر بودنم.

.احتمالا مي خواستم از واقعيت در برم ...كه نمي خواستم بمونم و شاهد اتفاقاي بعدي باشم ...

كه بلاخره بعد از 5 دقيقه ديدمش .... از در ورودي خارج شد .....

و از پشت سرش

واي باورم نميشد ...

دهنم باز موند..بهزاد برگشتو نگاهي بهم انداخت ...

باهم در حالي كه فرزاد دستشو گرفت بود از خيابون رد مي شدن ....

و خنده كنون سوار ماشين شدن ...

دهنم باز موند...با ناباوري اشك تو چشمام جمع شد ...

حتي نمي تونستم يه كلام حرف بزنم ..باورش به شدت وحشتناك بود ..

دستم به اراده به طرف دستگيره رفت .

...خواستم درو باز كنم و برم سمتشون كه بهزاد محكم دستمو چسبيد

بهزاد- بشين سرجات

شما زنان هر وقت از در احساس وارد مي شيد... گند مي زنيد به همه كارا.... صبر داشته باشو ببين

با اينكه تحملش سخت بود ..ولي سعي كردم خودمو كنترل كنم و

اروم تو جام بشينم

وقتي مطمئن شد ديگه پياده نمي شم... دستشو از دستم جدا كرد .

.دوتايي در حال خنديدن و حرف زدن بودن كه دوباره بهزاد باهاش تماس گرفت

فرزاد گوشيشو از جيبش در اورد و در حالي كه بهش لبخند مي زد ..جواب داد

..اصلا نمي فهميدم بهزاد چي داره بهش مي گه

فقط مي ديدم با دستاي ظريف و سفيدش ... به موهاي پشت گوش فرزاد دست مي كشه و مي خنده

و فرزاد هم حين حرف زدن دستشو مي گيره و به پشت دستش بوسه مي زنه .....

يه دفعه ..فرزاد گوشي رو از گوشش جدا كرد...

...و به طرفش خم شد و چيزي رو با خنده ...دم گوشش گفت .

كه به خنده افتادو و گوششو از لباي فرزاد دور كرد ...

داشتم اتيش مي گرفتم ...كه تو لحظه اخر سرشو به سمت گونه فرزاد بردو بوسه اي بهش زد و از ماشين پياده شد ....

نفسم ديگه بالا نمي امد ...

بهزاد- همينجا بشين.... تا من برگردم... باشه ؟

جوابي ندادم ..حاضر نبودم چشم از اون صحنه ها بر دارم

بهزاد-..منا جايي نريا ...

مسخ شده بودمو.. صدامم در نمي امد ...

درو باز كرد و خواست پياده بشه... كه پشيمون شد ...

بهزاد-..نه ...تورو الان ول كنم ....كار دست خودت مي دي

...

بهزاد- مي شناسيش؟

سرمو تكون دادم ....

-اصلا فكرشو نمي كردم ....

بهزاد- از حالا بهتره ...بهش فكر كني ...

و ماشينو روشن كرد.... زودي برگشتم طرفش..

با صداي دو رگه ای

-چرا نمي ري پيشش؟

بهزاد- براي چي بايد برم؟.................چيزيو رو كه نبايد... فهميديم

چونه ام شروع كرد به لرزيد ن ....سرمو چرخوندم و به بيرون خيره شدم..حركت كرد .....

بهزاد حرفي نمي زد ...چند بار گوشيش زنگ خورد ...ولي جوابي نداد...

اشك ..اروم از گوشه چشمام جاري شد...

چند بار بينيمو كشيدم بالا كه صداي گريه امو خفه كنم ..

اما با ياد اوري صحنه ها ..گريه ام .تشديد شد و به هق هق تبديل شد و كم كم شدت گرفت ...

پشت دستمو گرفتم جلوي دهنم..كه كمي از صدامو كم كنم

از حماقت و سادگيم ..داشتم به جنون مي رسيدم......

چطور تونسته بودم انقدر راحت جلوش نقش ادماي خنگ و احمقو در بيارم ...

و اونم راحت به ريشم بخنده

ذهنم كه داشت به وجودم و عقلم فحش مي داد ..يهو فرمون دادكه از ماشين پياده شو

- نگه دار مي خوام پياده شم

بهزاد شوك زده برگشت طرفم ..و گنگ نگام كرد

-مگه با تو نيستم ...مي گم نگه دار ....

سريع ماشينو يه گوشه پارك كرد ..قبل از توقف كامل درو باز كردم و خواستم پياده بشم كه دستمو گرفت..

با خشم و چشماي گريون برگشتم طرفش ...

كمي از عكس و العملم ترسيده بود..شايدم انتظار این حركت و برخوردو.... از جانب من نداشت

بهزاد- يه لحظه اروم شو ...بعد هر جايي كه خواستي برو..

هيچي دست خودم نبود

-اخه چرا؟... چرا؟

هنوز دستم تو دستش بود

با حركتي غير ارادي ..صوتمو چرخوندم طرفش

-اون كه از من خوشگلتر نيست..

سرمو تكون دادم

- يعني هست ؟

بهم خيره شدو و حرفي نزد

-فقط... فقط خيلي ارايش مي كنه... تازه خليم چاقو خپله

دستمو رها كرد و مستقيم به رو به رو خيره شد

بهزاد- ..واقعا برات متاسفم.. اين جور ادما كه فقط دنبال يه خوشگذراني كوتاه مدتن.. براشون فرقي نمي كنه خوشگل باشي يا چاق

-منظورت چيه؟

بهزاد- ديگه نمي گيري به من ربطي نداره

با صداي لرزون و پر از تاسفي

-پس چرا امد طرف من؟

بهزاد- تا حالا شده بگه بريد جايي و تو قبول نكرده باشي..

اره چند بار خواست برم خو نه اش.. كه من نرفتم

-با هم خيلي راحت بوديد؟

-نمي فهم ...منظورت چيه؟

..يعني اينكه

سريع گرفتم

- نه... نه

بهزاد- خوب ديده بهش پا نمي دي..و مثل اكثر دخترا ..از هول هليم نيفتادي ته ديگ .. گفته بعدا رو مخت كار كنه

اين دختره... تو بيمارستان شماست ؟

- همكارمه.....يعني بود..اما ديگه حتي حاضر نيستم براي يه لحظه هم كه شده ببينمش ......

...باورم نميشه اخه فائزه و اين

بهزاد- ..تو هر قشري و توي هر صنفي ....همه جور ادم پيدا مي شه ...از خوبش گرفته تا بدش ....

بهزاد- پس زياد تعجب نكن...

بهت قول مي دم به اخر هفته نكشيده.... اينو ول مي كنو مي ره دنبال يكي ديگه ..البته اگه تا اون موقعه... مخ تو رو ...

زودي برگشتم طرفش...

ترسيد و لب پاينيشو گاز گرفت

بهزاد-.ببخش...فكر كنم يكم .زياده روي كردم ...

- من هر چي باشم احمق نيستم ...اينو بفهم

...و با خشم تكيه دادم به صندلي

بهزاد كه براي چند ثانيه اي ساكت شده بود ...به طرفم با لبخند برگشت

بهزاد-..باشه فهميدم ....حالا اجازه مي دي بريم؟

چهره فرزاد .... جلوي چشمام بود

با عصبانيت داد زدم :

- كجا..؟

سرشو كه بهم نزديك كرده بود ..با دادم برد و عقب ...و با خنده اي كه به زور نگهش داشته بود

بهزاد- مگه نمي خواستي بري پيش دايم

همونطور كه دست به سينه و عصباني بودم

- نه

بهزاد تعجب كرد و خنده اش بيشتر شد

بهزاد- نه؟..چرا ؟

- گفتنش سخته.... ولي من شرطو باختم

بهزاد ابروهاشو انداخت بالا ..و دستي به زير بينيش كشيد

بهزاد-اوه دختر تو معركه اي ... تو اين شرايط سخت روحي... چه خوب سر عهد و پيمونت موندي

...

داد زدم

-اذيت نكن ...

بهزاد-..باشه ..حالا چرا انقدر داد مي زني ؟

- نمي دونم

بهزاد با خنده ماشينو روشن كرد ...و با داد :

حالا اونطوري اخم نكن ....اصلا بهت نمياد

با داد:

دلم مي خواد...

بهزاد كه به وضوح مي خنديد...:

خوب داد بزن..هر چقدر دلت مي خواد داد بزن

با خنده

- ديگه پرو نشو....شرطو باختم...تو چرا هي دور بر مي داري ؟

بهزاد با خنده - خيل ...خوب ..باشه ...اصلا به من چه

زير چشمي نگاهي بهم انداخت

واقعا نمي دونستم بخندم يا گريه

فقط مي دونم ديگه اشكم در نمي امد

بهزاد- حالا مي خواي باهاش چيكار كني ..؟

نفسمو با ناراحتي دادم بيرون ...

-چيز جدي بينمو شكل نگرفته بود كه حالا با فرو پاشيش..داغون بشم ...

فقط ناراحتيم از يه چيز ديگه است

بهزاد- چي ؟

سكوت كردم ....و به رو به رو خيره شده ام

تمام ناراحتيم از اين بود كه به حرفاي محسني اهميتي نداده بودم و تا مي تونستم به خاطر لجبازيم ..مقابلش جبهه گرفته بودم ...

بهزاد- بازم رفتي تو سكوت راديويي كه

-.وقتي سكوت مي كنم..يعني اينكه دلم نمي خواد تو بدوني درباره چي فكر مي كنم..

اوه ..چه نكته مهم و قابل تاملي

خنديمو و رومو ازش گرفتم

تا منو برسونه خونه چيز خاصي به هم نگفتيم

- از ماشين پياده شدم

بهزاد- منا

برگشتم طرفش

بهزاد- زياد بهش فكر نكن..

و با لبخندي

بهزاد- تو لياقتت خيلي بيشتر از اون نامرد ه

لبخندي زدم

-ممنون

ماشينو روشن كرد

بهزاد- من ديگه برم ...تو مهموني مي بينمت .....

چشمامو رو هم گذاشتمو باز كردم ..

-اره حتما ...به دايتم سلام برسون ...

بهزاد- پس تا مهموني

و با سه تا بوقي كه برام زد ..حركت كرد و با سرعت رفت

حس و حال خوبي داشتم ...با زبون بازي و چابلوسي تونسته بودم كمي زودتر از تاجيك مرخصي بگيرم..

بايد خودمو براي مهموني اماده مي كردم ...

رفتارم با فرزاد خيلي سر سنگين شده بود...ولي هنوز بروز نداده بودم كه از همه چيز خبر دارم ....

با اينكه سخت بود ولي سعي كرده بودم ...كه رفتارم با فائزه زياد تغيير نكنه ...تا در موقع مناسب ...مچ دو تاشون بگيرم

.و اما محسني...

اه محسني ديگه بهم محل نمي داد..و هر جايي كه من مي رفتم و يا بودم .....يا از اونجا مي رفت و يا مسيرشو كج مي كرد ....

از اينكه انقدر بهم گفته بود و من گوش نكرده بودم... از دست خودم شاكي بودم

به اخرين مريض هم سر زدم ...

.وقتي مطمئن شدم همه كارامو انجام دادم ...با خيال راحت راه افتادم ...به سمت اتاق پرستارا..

گوشيمو از تو جيبم در اوردم و با به فرزاد تماس گرفتم

سعي كردم ملايمتر از هميشه باشم

- سلام خسته نباشي

فرزاد- سلام تو هم خسته نباشي

- اتاقتي ؟

فرزاد- نه عزيزم

چشمامو بستم. مي دونستم داره دروغ مي گه ..

از وقتي كه فائزه رو زير نظر داشتم ..مي دونستم روزي چند بار به اتاقش سر مي زنه ....

- مي خواستم بگم من امروز زودتر مي رم

فرزاد- اه ..خوبه ...

فهميدم كه نمي تونه راحت حرف بزنه

-كاري نداري؟

فرزاد-..نه عزيزم بعد مي بينمت..امشب وقت ازاد داري؟

-نه

فرزاد- باشه... پس تا فردا

چيزي نگفتم و تماسو قطع كردم ....

دقيقا دو دقيقه قبل از تماسم... فائزه رفته بود تو اتاشقش

بغض كرده بودم.. ولي خودمونگه داشتم..نبايد خودمو ضعيف نشون مي دادم ..

دستمو رو دستگيره درش گذاشتم... پوزخندي زدم

- اماده باش ...كه هر چي رو كه انتظار نداري... ببيني

چشمامو بستمو و در يه دفعه باز كردم ...

دوتاشون يهو از جاشون پريدن

فائزه كه انقدر هول كرده بود كه تا من درو باز كردم....از رو پاهاي فرزاد افتاد روي زمين

با پوزخند به چهره رنگ پريده دوتاشون خيره شدم ...

-اوه.... ببخشيد كه وسط معاشقه عاشقانه اتون مزاحم شدم ...

و اتاقو. بدون بستن در ... ترك كردم ....

.فرزاد با عجله از اتاق خارج شد و به دنبالم امد

فرزاد-..خانوم صالحي ...منا

برگشتم طرفش

فرزاد- من.... من

-حتما مي خواي بگي من چشمم مشكل داشته و بد متوجه شدم

....كه اون دختره پفك رو پاهاي تو نشسته بودو.... داشتين از هم لب مي گرفتين

رنگش به شدت پريد...

- تازه به جواب سوالم مي رسم ....كه چرا امدي به اين بيمارستان

احتمالا اون زير اب زنا

زير اب عشق بازياتو زده بودن

دهنش ديگه باز نمي شد

- نگران نباش به كسي چيزي نمي گم ...

فقط بهتره ديگه از فاصله 1000 متري ازم.... رد بشي

كه اگه اين 1000 بشه 999 منم مثل همكاراي زير اب زنت... زير ابتو مي زنم

از اين به بعدم حق نداري منو به اسم كوچيك صدا بزني ..فقط صالحي ..خانوم صالحي

-حالا برو ..برو و اون پفك ولوي شده روي زمينتو جمع كن ....كه تا يكي ديگه اين پفكو نديده ..

و رومو ازش گرفتم .....

كارم ديگه با فرزاد تموم شده بود...با گرفتن مچشون ...تازه به ارامش رسيده بودم و ديگه حرص نمي خوردم ..

حتي لب گرفتناشونم برام عذاب دهنده نبود ...بيشتر حالت چندش بهم دست مي داد

نا خوداگاه لبخندي رو لبام نقش بسته بود ...و دلم مي خواست از ته دل بخندم .... كه محسني رو از رو به روم ديدم..داشت بهم نزديك مي شد

بهش لبخندي و سلام كردم :

- سلام دكتر خسته نباشيد ....

محسني كه تعجب كرده بود به پشت سرش نگاهي انداخت كه مطمئن بشه با اونم

.....با لبخند از كنارش رد شدم ...

و همين كه از كنارش رد شدم تازه فهميدم چقدر تو حق بنده خداش... ظلم كرده بودم ..و همين شد كه بيشتر بهش بخندم

سوار اسانسور كه شدم محمدو ديدم كه از ماشينش پياده مي شد ...

دستمو گذاشتم لايه در كه اونم بتونه بياد ...

وقتي وارد شد ...بهش لبخندي زدمو و سلام كردم

خيلي پكر بود ...فقط يه سلام خشك و خالي كرد ...

موقع خارج شدن

محمد- خانوم صالحي

- بله

نفسشو با ناراحتي داد بيرون

محمد- ميشه شماره تماس خانواده

با خنده

- مرواريد و

با ناراحتي به چشمام خيره شد ..مي دونستم باز شماره خونه ما رو مي خورد ...اما من كار خودمو كردم

- بله حتما

و زودي شماره خونه مرواريدو بهش دادم ..

با خنده خيلي زياد:

- دختر خيلي خوبيه .

انگار مي خواست خفه ام كنه ....

ولي برگه رو با بي حالي از دستم گرفت و به طرف خونه اشون رفت ....حتي خداحافظي هم نكرد

خيلي خوشحال بودم ..كه ناراحتيش زياد روم تاثير نذاشت

به وسط هال كه رسيدم ..نفس عميقي كشيدم و خودمو پرت كردم رو مبل مورد علاقه ام ...

از اينكه رابطه جدي رو با فرزاد شروع نكرده بودم و خيلي زود تمومش كرده بودم خيلي خوشحال بودم .

.احساس ارامش مي كردم ...از جام بلند شدمو به طرف كمد لباسا رفتم .

.به خنده افتاده بودم

- خدا بگم چيكارت كنه بهزاد ... كه به خاطر يه باخت و شرطت... بايد بيام مهموني .....

دلم مي خواست يه جوري از محسني معذرت خواهي كنم ..اما گذاشتمش براي بعد ..و توي يه فرصت مناسب

...اماده اماده بودم ....

دلم هواي صداي مادرمو كرده بودم ....

گوشي رو برداشتم و به خونه زنگ زدم ..اما متاسفانه كسي جواب نداد..

دوباره تماس گرفتم كه بازم بي پاسخ موندم ...

از جام بلند شدم ...

- .امدم دوباره تماس مي گيرم......

و با بشكن بشكن زدن از خونه زدم بيرون

بين راه يه دست گل نسبتا بزرگي گرفتم ...و به طرف ادرسي كه داده شده بود حركت كردم

وقتي رسيدم.. از داخل ماشين كمي سرمو اوردم پايين و به نماي بيروني ساختمون خيره شدم ..

سوتي كشيدمو و با خنده از ماشين پياده شدم ....

- بدو دختر كه شانس بد جور داره پاشنه خونه اتو مي كنه ....

به سر و وضعم نگاهي انداختم ..هيچ مشكلي نبود ....

.دست گلو از صندلي عقب برداشتم ..

.كمي استرس داشتم البته نه به اون اندازه اي كه بخوام باز گند بزنم

به در ورودي كه نزديك شدم ... بهزادو ديدم كه از دور متوجه امدنم شد ..

در حالي كه با يكي از دوستانش حرف مي زد..ازش معذرت خواهي كرد و به طرفم امد....

از دور چشمكي بهم زد ...بهم نزديك شد..خنده ام گرفت ....مقابلم رسيد ....

بهزاد- - چرا زحمت كشيديد ... خودتون گل بوديد

- اوه ...الان داري سر به سرم مي ذاري ديگه؟

خنده بلندي سر داد

و سرشو تكوني داد

بهزاد- اره ديگه... تو جدي نگير .

.و دوتايي باهم شروع كردم به خنديدن..

اكثر جونا بيرون از ساختمون بودن ...

- دايتون كجاست .؟.

بهزاد- توه ...پير شده ديگه... هواي سرد بهش نمي سازه

با خنده

- مگه داييتون چند سالشه ...؟

53...

- كجاشون پيره ...؟

بهزاد- بريم تو....تا حالا دو بار ازم پرسيده امدي يا نه ...

- پس بريم كه زياد منتظرشون نذاريم ...

جلوتر از من راه افتاد ..و منم پشت سرش

....قبل از ورود ....به در ورودي نگاهي انداختم .و .نفسمو دادم تو و وارد شدم

جلوي اشكامو گرفته بودم كه نزنن بيرون ..

با سرعت خودمو رسوندم به جلوي ماشين ...

.شروع كردم به نفس زدن كه همراه با اولين نفسم اشكمم..در امد

...فقط تونسته بودم يه شال بندازم رو سرم و خودمو از مهموني خارج كنم .....

در ماشينو باز كردم و پريدم توش ..

.دستامو گذاشتم رو فرمون و سرمو تكيه دادم به عقب و نفس عميقي كشيدم ...همزمان چونه ام شروع كرد به لرزيدن..

اشكام از روي گونه ام رد مي شدن و به زير چونه ام مي رسيدن ..

.سرمو گرفتم پايين و چشمامو محكم بستم ....

يه نفس عميق ديگه كشيدم

سوئيچو در اوردم و ماشينو روشن كرد

با حال دگرگوني دنده رو جابه جا كردم ...با سرعت دنده عقب گرفتم كه محكم به يكي از ماشينا خورد و صداي دزد گيرش... كل محلو رو رسوا كرد

ولي ا هميتي ندادم و با چرخش فرمون و گذاشتن دنده رو يك ماشينو به حركت در اوردم ..

.كه تو اخرين لحظه دايي بهزاد و ديدم كه با سرعت از ساختمون خارج شد و بلند چند باري صدام كرد...

اما من ديگه نمي خواستم به پشت سر نگاهي كنم ...

سرعتمو هر لحظه بيشتر مي شد .....وارد بزرگراه شدم....ماشين زيادي وجود نداشت...قطرات بارون شروع كرده بودن به باريدن...

شيشه بغلمو دادم پايين ...همونطور كه سرعت داشتم ....سرمو از پنجره رد كردم ..كه باد با شدت همراه با قطرات بارون به صورتم خورد ...

نفس عميق ديگه اي كشيدم و با قدرت فرياد زدم...

و هرچي تو دلم تا حالا انباشته شده بود تو فريادم خالي كردم

نه به يه بار ...و نه به دوبار.... بلكه چند ين بار .... و پشت سر هم داد زدم ...

سرمو اوردم تو و محكم چند بار كوبيدم به پشتي صندلي ... اشكم شدت گرفت ....

محكم با مشت رو فرمون كوبيدم

-چرا ؟اخه چرا ؟...چرا من انقدر ساده ام ؟...چرا من انقدر نفهم؟...چرا تا حالا نفهميده بودم ...

- اخ خدا ...چرا باهام اينكاراو مي كني؟ ...از همه بدم مياد..لعنت به همتون ..لعنت..لعنت

گوشيم صداش در امد....مرواريد بود ...حتما نگرانم شده بود.. چون قرار...نبود انقدر دير برگردم ....

گوشي رو به گوشم نزديك كردم ...

مرواريد- .منا

-چيه ؟

مرواريد- كجايي ...؟

-دارم ميام ....

مرواريد- چرا صدات يه جوريه

- طوري نيست.. من تا نيم ساعت ديگه خونه ام

مرواريد- اما

گوشي رو از گوشم دور كردم و بعد از قطع تماس .. پرتش كردم رو صندلي عقب

نمي دونم چرا ....مسيرمو با سرعت سر سام اوري به طرف بيمارستان تغيير دادم...

يه خيابون اصلي رسيدم ...فقط دوتا پيچ ديگه.... به بيمارستان مونده بود ...

پيچ اولو با سرعت رد كردم ..كه تو پيچ دوم ... يه ماشين جلوم سبز شد..و من نتونستم ماشينو كنترل كنم و با سرعت به سمت ماشين رفتم ..

تواخرين لحظه ...فقط تونستم دوتا دستمو از رو فرمون بردارمو و بگيرم جلوي صورتم ....

كه خيلي دير شده بود

صدا ي دويدن و كشيده شدن چرخايي به گو شم مي خورد

صداي بعدي رو كه شنيدم

"دكتر زود باشيد ..."

تازه داشتم هوشيار مي شدم...گردن و پهلوم شروع كرد بودن به درد گرفتن...

چشمامو درست نمي تونستم باز كنم ولي مزه خونو تو دهنم حس مي كردم

حتي قادر نبودم سرمو تكون بدم..تازه متوجه شدم دور گردنم گردنبند بستن..

.احساس تري رو پيشونيم كردم ...خواستم دستمو بلند كنم ...كه جونم در امد و از حال رفتم ....

يكي داشت با سرعت رو دهنم ماسك اكسيژن مي ذاشت ...

چهره ها برام اشنا نبود كه يكي از دور زود خودشو به بالاي سرم رسوند..يه مرد بود...

چشامو بيشتر باز كردم حتي روي پلكامم خون بود..و خشك شدنشو حس مي كردم...

زودي چراغ قوه رو از پرستار گرفت ..و با شست دستش پلكمو باز كرد

و نورو انداخت تو چشمام...سرم درد گرفت و خواستم چشمامو ببندم كه اون يكي چشمامو باز كرد ...

نمي دونستم چه بلايي سرم امده.....فقط مي تونستم دردو به خوبي حس كنم..

هرچي بيشتر هوشيار تر مي شدم..درد بيشتر به سراغم مي امد....

انقدر درد زياد بو د....كه هي از حال مي رفتم و به دقيقه نمي رسيد..كه دوباره چشمامو باز كردم ...

دستشو گذاشت رو پيشونيم .... درد امونمو بريد..و صدام بلاخره در امد...

"اروم باش..چيزي نيست..خوب ميشي ..."

انگار همون فرياد ته مونده... صدام بود..

چون ديگه حتي نمي تونستم يه كلام حرف يزنم...

درد انقدر زياد بود كه براي ارومتر شدنش به لرزه افتاده بودم ..

دلم مي خواست كسي يه كاري مي كرد كه درد تموم بشه ..ولي همچنان درد ادامه داشت

"چرا هيچ كس به دادم نميرسه..پس اينا بالا سرم دارن چيكار مي كنن..."

يه دفعه صداي جيغ يكي رو خوب شنيد كه داد زد" منا..."..

هوشيار بودم و مي تونستم حرف و كاراشونو تشخيص بدم..

نمي تونستم گردنمو حركت بدم ....

فقط از صداها متوجه شدم طرفو بردن بيرون..

اون مرد هنوز بالا سرم بود...سعي كردم چشمامو با اخرين قدرتم باز كنم...

شايد در حالت عادي ديدن این چهره حالمو بدتر مي كرد .

.اما با ديدنش و اينكه برام اشناست ..ارامش عجيبي گرفتم ...متوجه نگام شد....

و سرشو بهم نزديك كرد..

صدامو مي شنوي ...؟

.لبام نمي تونست حركت كنه ....خواستم حرفي بزنم كه سرشو ازم دور كرد و بلند داد زد:

زود باشيد بايد ببريمش اتاق عمل ....

تا اسم اتاق عمل امد ..حالم بدتر شد ..و چشمامو محكم روهم گذاشتم

تخت به حركت در امد...چشمام نيم باز و بسته مي شد .....صداي حركت دري امد و بعدش تخت حركت كرد..وارد اسانسور شديم ...

صداي زنگ تلفنش در امد ...

كت شلوار تنش بود

به گوشيش جواب داد

محسني – بله......

.....

نه نمي تونم ..

....

ميگم نه ...الان يه عمل دارم ..

....

اره الان ..حالش خوب نيست ...

....

بله هست... ولي نمي تونم ولش كنم ...اره مهمه ..بسه ديگه ...

ورود به آسانسور حالمو دگرگون كرده بود و بدون اينكه بخوا م .

.از ترس و استرس دستمو حركت دادم و رسوندمش به دست محسني كه با هاش به تخت تيكه داده بود

...مي خواستم اروم بشم و از ترس به كسي پناه ببرم .

گرماي دستمو حس كرد ...زودي سرشو حركت دادطرفم ...

گوشي رو از گوشش دور كرد ...

بهم خيره شد...لبام شروع كرد به تكون خوردن ..كه زود گوشي رو به گوشش نزديك كرد ..

محسني- بايد قطع كنم ...بعدا تماس مي گيرم و گوشي رو قطع كرد..

سرشو بهم نزديك كرد

محسني- چي شده صالحي ...؟

نفسم بالا نمي امد...

رفتن به اتاق عمل و اسانسور منو به ياد مرگ انداخته بود...

دستشو... با قدرت از دستم رفتم فشار دادم...

به طرفم خم شد و دستمو بيشتر فشار داد...

محسني - تو خوب ميشي...

با التماس به چشماش خيره شدم ...

لبخندي كه كمتر ازش ديده بود بهم زد ...

محسني - عزرائيلت بهت قول مي ده ...بلايي سرت نياد ...پس نگران نباش

يه لحظه نفهميدم چي مي گه ...

محسني - به صبا گفتم با خانواده ات تماس بگيره ....

این چرا اينطوري حرف مي زنه ..

شايد فهميده دارم مي ميرم ..مي خواد ته دلمو خالي نكنه ...

اشك تو چشمام جمع شد و فقط صداي ناله ام خارج شد...

محسني - انقدر به خودت فشار نيار..چيزي نيست عزيزم

پلكامو بستم كه يه قطره اشك از چشام در امد...

محسني - هي دختر اروم باش ..

.هر بار دستمو محكمتر فشار مي داد...

فهميده بود ..نياز به امنيت و ارامش دارم

به مرد كنار تخت و پرستار كنامون نگاهي انداخت و دو باره با لبخند بهم خيره شد و دستمو بيشتر از قبل فشار داد...

محسني - منا بهم اعتماد داري ؟

با صدا كردن اسمم ...ته دلم قرص شد و اروم شدم

با چشماش به حالت سوالي بهم خيره شد...

سعي كردم لبخندي بزنم... اما نتونستم و فقط چشامو به نشونه اره .... بستمو باز كرد ...

لبخندش بيشتر شد

محسني - افرين دختر خوب

محسني - نمي ذارم بلايي سرت بياد ...فقط تحمل داشته باش ....

پرستار و مرد بدون حرفي فقط خط نگاهشون به دستاي منو محسني بود ..

.ولي محسني اهميتي نداد و دستمو رها نكرد ..

دستم قدرتي براي لمس انگشتاشو نداشت ...گرماي دستاشو دوست داشتم ...

كه در اسانسور باز شد ...سريع تخت و حركت دادن

فرزاد از اتاق خارج شد ...تا چشمش به من خورد..

يا تعجب

فرزاد- صالحي ؟

بعدم رو به محسني

فرزاد- مگه نرفته بوديد دكتر ...؟

محسني - الان وقت جواب دادن ندارن ..وسايل اتاق عمل اماده است؟

...خواست بگه اره كه چشمش به دست منو محسني خورد ..و به جالي كلمه اره ...گفت نمي دونم ...

داشتم از حال مي رفتم... هر لحظه گنگتر مي شدم ...

پرستارا سريع منو به اتاق رسوندم ..اصلا نمي فهميدم دارن چيكار مي كنن

تا اينكه بلاخره منو رو تخت ديگه خوابوندن

...زير نور چراغا به چهره محسني خيره شدم ...مثل هميشه جدي و دقيق و گاهي اخمو

لباسشو عوض كرده بود ...دكتر بيهوش ماسكي رو گذاشت رو دهنم ..چشمام به طرف اون چرخيد...

دكتر بيهوشي- اروم باشو و سعي كن با خودت تا10 بشموري و خوب بخوابي

با اينكه حتي تو ذهنم يه شماره رو هم تكرار نكرده بودم..ولي چشامو داشت سنگين مي شد.. و دردم كه انگار داشت مي رفت.

.اروم چشمامو برگردونم طرف محسني... با لبخندي بهم خيره شد و چشماشو يه بار بازو بسته كرد ....

و جمله ..خوب ميشيو برام هجي كرد ...مي خواستم هنوز بهش نگاه كنم كه

چشمام قدرتشونو از دست دادن و بسته شدن ...

انگار بعد از سالها چشم باز كردم ...گلوم خشك شده بود .و به شدت احساس تشنگي مي كردم ..

سعي كردم كمي چشمامو باز كنم ..كه تو همون نگاه اول همه جا و همه چيز برام يه لحظه تار شد ... و بعد از كمي پلك زدن ...همه چيز دوباره برام واضح شد ...با يه نگاه سر انگشتي فهميدم تو بخش مراقبتهاي ويژه ام ...سرم به شدت درد مي كرد ....گاهي پرستاري از جلوي چشمام رد مي شد و مي رفت.....هنوز كسي متوجه بهوش امدنم نشده بود هميشه از بخش مراقبتهاي ويژه بدم مي امد..برام حكم بخش مرگو داشت ....بيشتر مريضايي كه مي امدن تو این بخش ... بي برو برگرد.. راهي سرد خونه مي شدن ....چون نمي تونستم سرمو تكون بدم فقط به رو به روم خيره بودم ...كمي كه خيره شدم ..چشام خسته شد ...و چشمامو بستم ...با چشماي بسته تلاش كردم كمي پاهامو تكون بدم ..ولي درد تو بدنم پيچيد ..و منو از تلاش مجدد منصرف كرد ...كمي به چشماي بسته شدم فشار اوردم محسني - بهتره انقدر به خودت فشار نياري ....چشمامو اروم باز كردم..انتهاي تخت ايستاده بود و مشغول وارد كرد جزئيات داخل پرونده بود ....سرشو اورد بالا ...وقتي نگامو به خودش ديد ..پرونده رو گذاشت رو ميز انتهاي تخت و امد بالا سرم ...دستش اروم گذاشت روي قسمتي از سرم كه پانسمان شده بود ..دردم گرفتمحسني - كم كم داشتيم نگران مي شديم ...زيادي بعد از عمل تو بيهوشي مونده بودي...سرمو ول كرد و كمي پتو رو زد كنار ..و پهلومو ديد...محسني - شانس اوردي پاهات نشكستن ...محسني - تو خيابون كورس گذاشته بودي صالحي ...؟همچنان بهش خيره بودم...بهم خيره شد..خنده اش گرفته بود..محسني - نترس هنوز زنده ای ...كه داري اونطوري نگاهم مي كني ...محسني - منم عزرائيلت نيستم ...هرچند بدم نمي امد ....جون تو يكي رو خودم مي گرفت ...و شروع كرد به خنديدن خشكي گلوم وادارم كرد بگم- اب محسني - نه ...الان نمي توني بخوريچشمامو بستم ...و به سختي - تشنمه محسني - نميشه صالحي اب دهنمو به زور قورت دادم ...- داري اذيت مي كني ؟محسني با خنده - نه مگه مرض دارم ...كمي جدي شد ...محسني - خدا خيلي بهت رحم كرد ...چيزي نموده بود ..يه عزرائيل باحالتر از من گيرت بياد ...گردنبندي كه دور گردنم بسته بودن ..داشت اذيتم مي كرد...كمي سرمو تكون دادم ..كه يه جوري به ظاهر از دستش خلاص بشم محسني - بايد باشه ...پس بي خودي تقلا نكن ...جاييت درد نمي كنه ..؟- پهلوم.....پهلوم خيلي مي سوزه ...يه بار ديگه به پهلوم دست زد و براندازش كرد ...محسني - دردش خيلي زياده ..؟- يكم محسني - مادرت خيلي بي تابه بگم بياد تو ...سردرد حسابي كلافه ام كرد ه بود چشمامو روهم گذاشتم ..دقيقا بالا سرم بود و روم خم شده بود...كمي كه احساس كردم سردرد م...با بستن چشمام كمتر شده ..دوباره اروم چشمامو باز كردم به خنده رو لباش خير شدم..انگار از وضعيت پيش امده خيلي كيف مي كرد...- زمين گير شدن.. دشمن انقدر مزه دمي ده ؟چشاش با خنده گشاد شد محسني - مگه تو دشمن مني ؟....تو این وضعيتم زبونت واينميسته ...؟برو خدارو شكر كن من بودم وگرنه معلوم نبود..در حالي كه باز چشمامو داشتم مي بستم .. وسط حرفش - شما هم نبودي ....جلالي بود...با حالت با نمكي ازم طلبكار شد ...محسني - باشه ديگه حالا بعد از این همه زحمت....مي گي جلالي بود ..خيلي خوب يادت باشه ...اگه من دفعه بعد من برات كاري كردم ...خنده ام گرفته بود ..مي دونستم داره شوخي مي كنه ...بگم مادرت بياد...؟به چشماش خيره شدم..-يه چيز بپرسم راستشو بهم مي گي ؟سرشو جدي تكون دادم ..با ترديد و كمي ترس :- همه جام سالمه ..؟باز شيطنت تو چشماش موج زد ...- فقط خواهش مي كنم اذيتم نكنيد...محسني - همه جات كه سالمه... فقط نگران شدم..-فقط چي؟ ..اين گردنبند براي چيه؟ ...نكنه پاهام ...سكوت كرد به عمق چشماش خيره شدم ..- خواهش مي كنم بگيد ..خواستم پاهامو تكون بدم ولي درد نذاشت..سرشو با تاسف تكوني داد...محسني – حيف...حيف كه حريف زمين گير شده به درد مبارزه نمي خوره.... دشمن جان..نگران نباش همه جات سالمه ..فقط اگه اون زبونتو مي تونستم يه كاريش كنم ..همه چي ديگه حل بود ..با خيال راحت چشمامو بستم و گفتم - به خدا كه از عزرائيلم بدتري ...ديگه نتونست خنده اشو نگه داره ..و كمي بلند خنديد...يكي از پرستارا ...كه از رفتار صميمي محسني نسبت به من ... كمي شاكي شده بود ...با نگاه معني داري از كنارمون رد شد..كه محسني :خانم كاشف؟برگشتخانوم كاشف- بله دكترمحسني .با اشاره به من :حواستون بهش باشه ..مي خوام هر نيم ساعت يكبار وضعيتشو چك كنيد ...دختر كه جز حرص خوردن نمي تونست كار ديگه اي بكنه ...بله دكتر ... حتما ...و در حالي كه محسني به زور خنده اشو نگه مي داشت به طرفم چرخيد محسني - اخه نمي خوام زبونش طوري بشه ...چون اول اخري ...بايد خودم درستش كنم ..خندهام بيشتر شد اما درد مانع مي شد ..محسني - ای ای ..سرعت كار دستت داد صالحي .....مراقب باش ..زبونت بلايي سرت نياره ...حالا نگفتيديشب با اون همه سرعت.... داشتي كجا مي رفتي ...؟محسني با خنده :نكنه از دست عزرائيل در مي رفتي ..؟با ياد اوري ديشب ..اخمام تو هم رفت .....و نگامو به يه طرف ديگه گرفتم ...محسني كه متوجه ناراحتيم شده بود ..باشه من ديگه برم ....مي گم كه مادرت بياد تو بيرون منتظرن بنده خداها تازه 2 ساعتي هست كه رسيدن ...****با ورود مادرم دقيقا مي دونستم اول يكم قربون صدقم مي ره و وقتي ببينه چشمام باز ه ...شروع مي كنه به نصيحتو بعدم اگه مي ديد جا داره.. خفم مي كرد به خاطر سهل انگاريم ...و دقيقا هم همينطور شد... فقط به مرحله خفه كردنم نرسيد ...بابا هم بعد از مامان امد...بر خلاف مامان ...از در دوستي وارد شد ..و كمي سر به سرم گذاشت..البته واقف بودم كه بعد از خوب شدنم ... بايد جواب تمام این خوبياشو بدم مهدي هم كه كمي ترسيده بودوقتي چشماي باز منو ديد...مهدي - تو كه هنوز زنده ای ...؟گفتيم يه حلوايي . خرمايي افتاديم ...با ناراحتي به چشماي شيطونيش خيره شدم ...مهدي - شوخي كردم.بابا..... الهي كه درد و بالام بخوره تو سرت ...كه زبونشو گاز گرفت و گفت :نه ..نه بخوره تو سر دكتراي اخموي اينجا بي انصاف تو این وضعيتم ول نمي كرد ...تقصير خودشم نبود ..بيچاره ژنش مشكل داشت مهدي - ببين چرا به پاهات از این وزنه ها اويزون نكردن ..عين هو این فيلما كه محسني امدمحسني - مگه پاش شكسته كه اينكارو كنيم ؟مهدي كه با ورو د محسني كمي معذب شده بود ....مهدي - اه نشكسته منو محسني بهش خيره شديم ...وقتي نگاه وحشتناك دوتامونو ديدمهدي - خوب خدا روشكر ...پس همه جات سالمه..من ديگه برم بيرون... كه مي ترسم يكم ديگه اينجا بمونم...مجبور بشم ...از اين وزنه ها خودم به پاهام اويزون كنمو با خنده خارج شد ...محسني - دقيقا به خودت رفته ...- من بهترم محسني - اوه اون كه بر منكرش ...- هنوز بايد تو این بخش باشم ...؟جوابي نداد و به چندتا مريض ديگه سر زد ...موقع رفتن دوباره بهم سر زد محسني - من امشب نيستم مشكلي پيش امد به پرستارا بگو ...فقط بهش خيره شدم ...محسني - امشبو اينجايي ..اگه موردي برات پيش نيومد ..انوقت فردا مي برنت تو بخش ...فقط سرمو تكون دادم و با گفتن چند مورد در باره مريضاي ديگه ... به پرستار مسئول ..از بخش خارج شد *****...فرداي اون روز منو به بخش بردن ..حالم بهتر شده بود ..مامان انقدر كمپوت به خوردم داده بود كه احساس مي كردم ..جايي براي نفس كشيدن ندارم ...تاجيكم يكم مهربونتر شده بود ...همه چيز عالي بود ...بابا به خاطر كاراش مجبور شده بود كه برگرده ..ولي مامان و مهدي موندن ..البته بودن مهديم واقعا نعمتي بود ...فكر كنم يه چند نفري از شوخياش و حرفاش عاشقش شده بودن ...اين بشر از اولم زبونش جلوتر از قيافش ...همه رو به خودش جذب مي كرد ...مامان رفته بود خونه تا كمي استراحت كنه ...ولي مهدي پيشم مونده بوددقيقا كنارم رو صندلي نشسته بود..و مدام فك مي زد مهدي - نه بابا.. اوني رو مي گم كه رو لبش يه خال داره ...-مهديمهدي - هان -تو..توي این مدت كل بيمارستانو گشتي ؟مهدي - چيكار كنم خووو... حوصله ام سر رفته بود ...- اون 34 ساله اشه مي خوايش ...مهدي - واي واي بلا به دور... مي خواي مامان سكته بزنه نه نه نمي خوامش ..به خنده افتادم ..-بازم موردي هست؟مهدي – اره با چشم غره به چهره خندونش خيره شدمدستاشو از هم باز كرد ..مهدي - هموني كه يكم چاقه ... و وقتيم كه راه مي ره انگار زمين و زمان دچار ويبره 10 ريشتري ميشه.... اون پرستاره كه -كدوم؟مهدي - ای بابا اوني كه همش ميومد بهت سر مي زد ديگه ...تو هم بهش محل سگ نمي دادي دستامو گذاشتم رو گونه امو و كمي خاروندم ...- نكنه منظورت فائزه است ..؟بشكنكي زد و گفت :مهدي - ..افرين از وقتي كه تصادف كردي... مختم فعالتر شده...اخمام تو هم رفت ....ديگه با فائزه حرف نمي زدم ...نمي دونم چه رويي داشت كه مدامم بهم سر مي زد ...از جام كمي بلند شدم و با جعبه دستمال كاغذي اروم كوبيدم رو سرش- این همه فعاليتهاي سالم ...بايد بياي اينجاو ... امار مردمو از من بگيري ...مهدي - ای بابا داشتيم بازي مي كرديم ديگه ...تازه خودتم كه خوشت امده بود ...- اوه راست مي گيا پس ادامه بده ...مهدي - اون دكتر كه خيلي جذبه داره ؟با حالت پرسشي بهش خيره شدم ..با خنده :جاي برادري خواهري خيلي خوش چهر است ...- ما زياد خوش چهره داريم دقيق ادرس بدهمهدي - اهان هموني كه روز اول امدم پيشت.. امد بالا سرت ... مي خواست قلم پاهامو بكشنه- اهان اونو مي گي ...با نگاه مرموزي :خوب اون كي بود ؟- دكتر محسني رو مي گي ...مهدي - اسم كوچيكش چي بود ؟- دامونتا گفتم دامون ..از جاش بلند شد و دست به كمر زدبا تعجب- چي شد ..؟مهدي - دختره ور پريده چشم سفيد ...از كي تا حالا اسم يه مرد غريبه رو انقدر راحت جلوي دادشت به زبون مياري ..و با خنده اروم بالشت زير سرمو كشيد برون اروم دوتا زد روم ...دوتايي از خنده ريسه رفته بوديم ...محسني - به به خواهر برادر چه خوب ارامش بيمارستانو بهم ريختيد...مهدي كه بالشت تو دستش بود ...سريع گذاشتتش زير سرم ...

مهدي – نه اينكه داشت روحيه اش تحليل مي رفت ...گفتم يه ستاد روحيه دهي فوري ترتيب بدم ...محسني با اون متانت وقار هميشگي :اگه همه همراها بخوان از این ستادا تشكيل بدن كه ديگه بيمارستاني باقي نمي مونه ...مهدي زير زبوني قبل از نزديك شدن محسني ...مهدي - عجوبه عجب حلال زاده ايم هست ...زير زبونيساكت شو مهدي مهدي با تعجب ابروهاشو به حالت با نمكي چندبار انداخت بالا ...محسني - بهترين خانوم صالحي ..؟-بله خداروشكر بهترم ..ممنون ..كه مرواريد با سرعت و در حالي كه نفس نفس مي زد با هيجان و ذوق وارد اتاق شد...فكر نمي كرد كسي داخل اتاق باشه و براي همين قبل از ورود داد زد:مناييكه مهدي و محسني برگشتن طرفشيهو وسط راه وايستاد ...و رنگش پريد مهدي كه از خنده در حال انفجار بود..منا از كي منايي شدي ؟بيچاره مرواريد چقدر قرمز كرده بود...- چي شده مرواريد جان ؟مرواريد - هيچي ...بعدا مي گم ..و با يه ببخشيد زودي از اتاق خارج شد ...مهدي با شوخي و بي خيال محسني ..مهدي - منايي این چرا اينطوري كرد ...؟محسني – ماشالله.. هميشه به شوخي ...لبمو از خجالت گاز گرفتم و رو به مهدي - مهدي مگه نمي خواستي بري برام ابميوه بگيري ؟مهدي - من...؟- ارهمهدي - تو يخچال كه پره شده از ..- اه مهدي برو ديگه ..مهدي - باشه حالا كه اصرار به نخود سياه داري.من مي رم..و در حالي كه دستي به گردنش مي كشيد رو به محسني ..نخود سياه تو تهرون ارزونه ديگه ؟محسني با تعجب..بله؟هيچي و با خنده از اتاق خارج شد ..- ببخشيد زياد شوخي مي كنه ...گاهي فكر مي كنم دست خودش نيست.....محسني لبخندي زد ...و بهم نزديكتر شد سر دردا كه ديگه سراغت نميان ..دستي به سرم كشيدم..- نه ..فقط گاهي جاش يهو درد مي گيره ......تو همين لحظه فرزاد وارد اتاق شد..تحمل ديدن چهره اشو نداشتم...محسني دستاشو كرد تو جيب روپوشش ..و كمي با فاصله از تخت ايستاد ...فرزاد- سلام خانوم صالحي... اميدوارم حالتون خوب باشه و هر چه زودتر خوب بشيد ..با نارحتي سعي كردمو خودمو كنترل كنم ..و چيزي نگم ....فرزاد- نمي دونيد.. اون شب دكتر محسني ..- اقاي جلالي كاري داشتيد..؟خوب ضايعش كرده بودمسريع سيخ تو جاش وايستاد..بله امده بودم سري بهتون بزنم ..و ببينم كه مشكلي نداشته باشم-شما دكتر منيد؟فرزاد- نه خوب..ولي - دكترم اقاي محسني هستن ..فكر نمي كنم تو بيمارستان دوتا پزشك براي يه بيمار باشه ...فرزاد- خانوم صالحي مي تونم خصوصي باهاتون حرف بزنم ..؟- نه دكتر ... من شما.... حرف خصوصي باهم نداريم...فرزاد كه به شدت جلوي محسني قرمز كرده بود سرشو با حالت عصبي تكوني داد.و گفت :.فرزاد- نه نداريم...و بدون حرفي از اتاق خارج شد منو محسني دوتايي به خروجش خيره شده بوديم كه محسني سرشو چرخوند طرفمو با يه لبخند اونم از اتاق خارج شد نمي دونم چرا از اينكه فرزاد و جلوي محسني سنگ رو يخ كرده بودم خوشحال بودم بعد از خروج محسني سرمو داشتم مي ذاشتم رو بالشت كه ضربه ای به در خورد ..به گمون اينكه مهدي:- رفتي به اميوه بگيريا.... نكنه رفتي از كارخونه اش بگيري ...و با خنده برگشتم طرف در ...كه لبخند رو لبام ماسيد ..به لبخندش خيره شدم لبخندي كه ديگه جايي تو دلم نداشت ..."سلام"جوابي ندادمو و به نفر دوم كه يه دست گل جلوش گرفته بود ..خيره شدم .به تخت نزديك شد و دست گلو گذاشت رو ميز انتهاي تخت ...به چهره اش كه دقيق شدم ...متوجه شدم بيشتر عصبيه تا بي خيال ....دايي بهزاد- خدا بد نده ...سرمو گرفتم پايين ...- خدا هيچ وقت بد نمي ده..اين كار بنده هاشه كه گاهي ...و با نارحتي به بهزاد خيره شدم ..دايي بهزاد- اونشب هر چي با گوشيتون تماس گرفتم ..جوابي نداديد..بعدم كه همش خاموش بود... تا اينكه ديروز گوشيتون روشن شد و متاسفانه خبر دار شديم كه چه اتفاقي افتاده ...دير وقت بود و ما نتونستيم زودتر بيايم ..اين شد كه امروز امديم نمي تونستم تحمل كنم ..دايش برگشت طرف بهزاد و خيلي راحت و با لبخند .:بهزاد جان قبل از امدن يادم رفت كمپوت و شيريني رو از تو ماشين بيارم... لطف مي كني بري بياريشون ...بهزاد كه رگ پيشونيش زده بود بيرون ...بدون حرفي به طرف در رفت و درو تا اخرين حد ممكن باز گذاشت و خارج شد ...دايي بهزاد با لبخندي به خاطر حركت بهزاد ....به طرف در رفت و اروم درو بست ..وقتي به طرفم برگشت سرمو به طرف پنجره گرفتم ..بهم نزديك شد و كنار تخت ايستاد.....وقتي ديد نگاش نمي كنم به طرف پنجره رفت و دست راستشو گذاشت لبه پنجره..دايي- اگه مي دونستم پيشنهادم تا این حد عذابتون مي ده.. هيچ وقت..- خواهش مي كنم ديگه ادامه اش نديد ...به طرفم برگشت ..دايي- دوست ندارم فكر كني ... حرف و درخواستم همش از روي ..با جديت سرمو بلند كردم و خيره به چشماش -اقاي عليپور..خواهش كردم ...زهر خنده ای كرد ...و دوباره به پنجره خيره شد ...دايي- براي اون شب چقدر برنامه ريخته بودم ولي متاسفانه ...نتونسته بودم رفتار شما رو پيش بيني كنم ....نمي خواستم بشنوم ...از طرفيم مي ترسيدم هر لحظه مهدي از راه برسه ..از پنجره دل كند و امد طرف تختم ..دستاشو تكيه داد به تخت كمي به طرفم خم شد ...رنگم پريد ..و سريع اب دهنمو قورت دادم دايي- به نظرت گناه بزرگيه ...كه عاشقت شدم ....؟نفسم بند امد....دايي بهزاد- از وقتي فهميدم بيمارستاني ..به سرعت خودمو رسوندم ...تصادفت همش تقصير من بود ...اگه بلايي سرت مي امد .... تا اخر عمر نمي تونستم خودمو ببخشم مي دونم سنم ازت بيشتره و همين خيلي ناراحت كرده ....اما اگه تو با من...حرفشو قطع كرد..دايي- باور كن همه زندگيمو به نامت مي كنم ...همه چيزمو به پات مي ريزم ..با عصبانيت به ملافه چنگ انداختم و فشار دادم ..دايي- انقدر از من بدت امده كه حتي نمي خواي يه نگاه بهم بندازي ....؟- خواهش مي كنم از اينجا بريد...دايي- پس جوابت نه است ...؟سرمو بالا نيوردم و حرفي نزدم...دايي- بهزاد تا چند روز ديگه براي هميشه ميره .....اونم از اونشب ...خيلي كم حرف شده ..حتما از من بدش امده ...دايي- شايد اصلا نبايد این حرفو پيش مي كشيدم ....خيلي دوست داشتم... بدون این فاصله ها باهات حرف مي زدم ...حق داري ..تو جووني و نمي خواي زندگي و عمرتو با يه پيرمرد حروم كني ..اما نمي دونم چرا ازوقتي كه ديدمت ....ساكت شد ...سرم به شدتت درد گرفته بوددايي- كاش مي تونستم يه جاي كوچيك تو قلبت داشته باشم...ولي ..نه ...من خيلي پيرتر و نچسبتر از این حرفام كه تو بخواي حتي در موردم فكر كني ...امروز براي تكرار درخواستم نيومدم ...فقط يه معذرت خواهي بخاطر حرف نسجيده ام ..فكمو با حرص فشار دادم...دايي- منا مي تونم فقط ازت يه خواهش داشته باشم ...كه فقط براي يه بار ....فقط براي يه بار..بهم نگاه كني ...- بريد بيرن ..نذاريد حرمتا شكسته بشه ....سر جاش صاف وايستاد...دايي- حق با توه...اميدوارم منو ببخشي ....و با ناراحتي به سمت در رفت ...اشكم در امد ....به پنجره خيره شدم مهدي در حال حرف زدن با يكي از كاركنان بيمارستان بود ...دستي به زير بينيم كشيدم ...در باز شد ...نگاهي نكردم ..بهزاد جعبه شيريني و كمپوتا اوردو كنارم رو ميز گذاشت...بهزاد- من از حرفي كه مي خواست بهت بزنه خبر نداشتم ...بينيمو كشيدم بالا ...بهزاد- من سه شنبه پرواز دارم..براي هميشه مي رم اونور ....چيزي نگفتم برگشت طرفمبهزاد- بخدا خبر نداشتم منا وگرنه نمي ذاشتم بياي اون مهموني ...- مي دونمبهزاد- پس چرا گريه مي كني ؟ ...جوابي ندادم ...بهزاد- اونشب خيلي اذيت شدي ....واقعا شرمنده ام ....امروزم هركاري كردم كه نياد ...نشد ..منم نمي خواستم بيام ولي این دل ...لامص...سرمو گرفتم بالا و به چشاش خيره شدم ..خنده بانمكي كرد ...بهزاد- تو بر خلاف تمام زنا و دخترايي كه مي شناسمتو اوج نارحتيم ..مي خواي بدوني طرف مقابلت چي مي گه ....وبرعكسا تمام زنا ..كه ديگه به گريه بيفتن هيچ حرفي رو نمي شنون ...- چرا مي خواي بري ؟بهزاد- به نظرت جايم دارم كه بمونم ..؟مادري كه ندارم..پدرمم كه همش در حال سفر و ماهي يه بار... اونم توي مهمونا مي بينمش ..داييم كه اگه به فكرم بود همچين پيشنهادي رو بهت نمي كرد برم اونور بهتره ...دستاش گذاشت كنارشقيقه اش ..اونوريا به اينجاي من خيلي نياز دارن ...لبختد تلخي زدم :- مگه توش چيزيم پيدا ميشه ...؟لبخندش محو شد...و دستشو گذاشت رو قلبش وقتي كه این از كار بيفته....نه ديگه چيزي توش پيدا نميشه ..خالي خالي ميشه ...گر گرفتم ...و با دلهره بهش خيره شدم بهزاد- هنوزم به نظرت مخ بي مغزه ام ...؟- ديگه هيچ وقت بر نمي گردي ...؟نگاشو ازم گرفت و به پنجره خيره شد بهزاد- نمي دونم منا..انگار دارم فرار مي كنم ......و با اين حرف ....همرا با اخم تو سكوت فرو رفت ...منم نگاهمو ازش گرفتم و به پنجره خيره شدم بهزاد- من ديگه برم ...برگشتمو بهش نگاه كردمبهزاد- شايد قبل از رفتن امدم و سري بهت زدم ....سرمو با ناراحتي تكوني دادم ...به در نزديك شد ...ولي درو باز نكرد..كمي مكثي كردو راه رفته رو برگشت و كنارم ايستاد...به چشام خيره شد ....بهزاد- با من مياي ؟چشام گشاد شد ..و با دهن باز به چشماش و لباش چشم دوختم بهزاد- از صبح جلوي اينه هزاربار تمرين كرده بودما ...ولي اينطوري تو بيانش گند زدمبا شگفتي -كجا بيام؟بهزاد- تو هم با من بيا بريم...اگه تو قبول كني .... كارامو كمي عقب تر مي ندازم ..تا تو هم بتوني با من بياي ..زبونم قفل شد ...در باز شد و مهدي بدون اميوه وارد شد و با تعجب به بهزاد خيره شد..بهزاد- با اجازه اتون خانوم صالحي ....منتظر جوابتون مي مونم ..فردا بازم ميام ...و روشو برگردوند به طرف مهدي ...با لبخندي از مهدي خداحافظي كرد و رفت ...مهدي بعد از خروج بهزاد بهم نزديك شد این يارو كي بود ؟با شوكي كه بهم وارد شده بود به مهدي خيره شدم ...مهدي - چي بهت گفت كه زبونتو از دست دادي ...باورم نميشد .....مهدي - مي گم كي بود ؟جوابي ندادم و با حالت شوك زدي دراز كشيدم و در برابر سوالهاي مهدي ملافه رو كشيدم روي سرمو به فكر فرو رفتم شب شده بود و بيمارستان تو سكوت فرو رفته بود ...همه جا ساكت و اروم بود ولي من به هيچ وجه خوابم نمي برد ..كلا بي خواب شده بودم از جام بلند شدم و با سرمو تو دستم راه افتادم تو راهرو ...بچه هاي پرستار.... كه منو مي شناختن با يه لبخند از كنارم رد مي شدن ..همش به حرفاي بهزاد فكر مي كردم ...يعني ..ازم درخواست ازدواج كرد ؟اره ديگه وگرنه اوه خدا ...من الان بايد چيكار كنم؟ ...اما مگه ميشه چطور بايد دايشو تحمل كنم..خره اگه بري ديگه دايي در كار نيست..بعدها شايد ديديش...ذهنم كار نمي كرد..دوباره سر درد امده بود سراغم ...سرمو تو دستم جا به جا كردم و از كنار اتاق محسني رد شدم ..كه صدايي منو متوقف كرد....محسني - نمي دونم صبا ...شايد اصلا نبايد مي ذاشتم تا اينجا پيش برهصبا- برو خودتو گول نزن...من كه مي شناسمت ..برو يكي ديگه رو سياه كن...سكوتشون بيش از اندازه شد ...محسني - شايد دارم اشتباه مي كنم .....صبا- هميشه اينجور موقعه ها رو جو كن به اينجامحسني - به كجا؟محسني خنده ای كرد...محسني - دِ همون نمي ذاره...صبا با خنده...:خجالت بكش دامون اگه به مامنت نگفتم ...محسني خنده ای كرد و بازم سكوت ...محسني - به نظرت بهش بگم ...صبا- اره چرا كه نه...فقط دلم مي سوزه كه بايد يه عمر تحملش كني ...محسني - صبا..!!!!!!!!صبا- جدي مي گم خدا نكنه با ادم چپ بيفته ...تا جون ادمو نخوره ... ول كن نيست ...محسني - ولي عقلم مي گه بهتره این كارو نكنم..صبا- ببين مشاوره خواستي... بهت دادم ...ديگه مي خواي بازي در بياري من نيستممحسني - خوب تو كمكم كن..برام سختهصبا- نگو سخته بگو غرورت نمي ذارهاز لاي در نگاهي به داخل انداختم ...تاريكي راهرو باعث ميشد من ديده نشم ..محسني پشت ميزه ش..و .صبا هم رو ميزش نشسته بود و پاهاشون تكون مي دادكه محسني گفت:منو غرور صبا با خنده به طرفش خم شد و لپشو كشيد صبا- د قربونت بره خاله ..اگه غرور ت نبود.. كه تا حالا بهش گفته بودي ..دهنم باز مون خاله محسني - اه نكن صبا هزار بار بهت گفتم كه نكش ... صبا از روي ميز پريدصبا- من ديگه برم ...الان يكي رد ميشه فكر مي كنه خبريه ...ای ای اگه بدوني این منا ورپريده چقد از دستم شاكيه كه با تو راحتم..محسني با خنده...محسني - اون كه 24 ساعته شاكيه ...صبا- تو هم كه چقدر از این شاكي..محسني - اه بس كن ديگه.... برو به كارات برس..- ای ای ..اگه فردا طبل رسوايتو تو بيمارستان نزدممحسني - صبا برو انقدر سر به سرم نذارصبا- آی ايهو الناس ..محسني با خنده و در حالي كه مي خواست جدي باشه از جاش بلند شد...صبا- باشه باشه ..پاي خواهرمو وسط نكشيا..خودم الان گورمو گم مي كنم .صبا با خنده به طرف در امد ...كه زود از در فاصله گرفتم ...در يهو باز شد ...صبا از بالا تا پايين منو وراندازي كرد...صبا- چيزي شده ...؟- نهصبا- پس چرا اينجايي؟- همينطوريصبا- تو خوبي ؟-اهوم ابروهاشو چند بار انداخت بالا و پايين...و با خنده:خدا كنه و در حالي كه مي خنديد به طرف اتاق پرستارا رفت ...با سر درگمي به طرف در خروجي رفتمفقط از حرفاشون فهميده بودم كه صبا خاله محسنيه و ديگه چيزي سر در نيورده بودم تا نيمه هاي شب مثل مرده ها تو محوطه بيمارستان چرخ زدمو و با خودم فكر كردم... به همه ي حرفاي بهزاد فكر كردم...اما ذهنم بيشتر حول محسني و صبا مي چرخيد ..خيليم دلم مي خواست بدونم درباره كي حر ف مي زدن ....اخه چطور ؟مگه ميشه...محسني!!!!!!اخ ...چه خري بودم من ..صبا يعني ميشد خاله اش؟چه خاله ي جوووني ...چرا از همه مخفي مي كردن ..مي ديدم اكثرا شبا كه كشيك داشتم... صبا هم نبودا..بگو ورپريده مي رفته پيش محسني ....انقدر فكر كردمو به نتيجه نرسيدم كه بلاخره خوابم گرفت ..به طرف اتاقم راه افتادم ...حوصله بالا رفتن از پله ها رو نداشتم..به اسانسور نزديك شدم و دكمه رو فشار دادم...در باز شد ...سرمم تموم شده بود ...به اينه داخل اسانسور خيره شدم..رنگ روم بهتر شده بود...كه در اسانسور باز شد ...محسني بود..تا منو ديد تعجب كرد و در حال پرسشتو اينجا چيكار مي كني وارد شد...- خوابم نمي برد رفتم بيرونمحسني - تو این هوازياد سرد نبود...محسني - معلومه داري از سرما مثل بيد مي لرزي- نه هوا به هوا شدممحسني - نشد من يه بار يه چيزي بگم و ... تو جواب ندي ...باز خواستم حرفي بزنم كه ساكت شدم ....سرشو سرزنش وار كج كرد به طرف راست ...به طبقه مورد نظر رسيدم ..در باز شد ..فكر كردم مي ره... ولي با من خارج شد..و دنبالم راه افتاد...وارد اتاق شدم..خوشبختانه اتاقم فقط دو تخت داشت و هم اتاقيم همين امروز ترخيص شده بود ..با من وارد اتاق شد ...برگشتم طرفش-من حالم خوبه سرشو تكون دادمحسني - مي دونم....برو رو تختتمحسني - من نمي دونم این پرستارا اينجا چيكار مي كنن..؟به تختم نزديك شدم و اون دقيقا پشت سرم امد...محسني - دراز بكش ...- بخدا خوبم ميگم دراز بكش ..و سرمو از دستم گرفت ..با ترس اروم رفتم زير پتوم ...محسني - مثلا پرستاري..نمي دوني كه هنوز زخمات و جاي بخيه هات خوب نشدهمحسني - براي من ميره تو هواي سرد و از هواي زمستوني لذت مي بره ...و با ارامش و در حال حرص زدن سرمو در اورد ...محسني - سرم بعديت ساعت چنده ..؟- 4 صبح ..مچ دستشو اورد بالا ...3:30 بود ..محسني - .الان وصلش مي كنم ...- نمي خواد پرستارا هستن ...سرمو كه اخر شب پرستار كنار تختم گذاشته بود ...و برداشت و شروع كرد به وصل كردنش ......محسني - به فكر خودت نيستي به فكر اون پدر و مادر بيچاره ات باش...چقدر بايد تنشونو اب كني ؟...سرمو با ناراحتي انداختم پايين ...- خوب خوابم نمي برد ...محسني - بيرون نرو........ خوب ؟فقط سرمو مثل بچه ها تكون دادم... و اونم وقتي مطمئن شد كه از ديگه از جام جم نمي خورم از اتاق خارج شد از توجهش خوشم مي امد ..يعني بعد از قضيه تصادف احساس مي كردم اخلاقا برگشته و همه يه جور مهربون شدن ..حتي محسني ...صبح به خيال اينكه كله سحره و زود از خواب بيدار شدمچشمامو از هم باز كردم كه چشمم خورد به ساعت رو به روم.... 11 صبح بود ...احتمالا مهدي هم رفته بود خونه.... بيچاره اونم از كار و زندگيش افتاده بود ...كمي تو جام جابه جا شدم...نگام به بيرون و تو راهرو بود ..همراهاي مريضا مي رفتنو مي امدن ...گاهي هم پرستارا ...حوصله ام سر رفته بود ....كه محسني رو ديدم ..اونم متوجه نگاهم شد و وارد شد .

محسني - حال مريض ما چطوره ؟لبخندي زدم..-صبح بخير دكتر به ساعتش نگاهي انداختمحسني - كله ظهره دختر به پانمسان سرم نگاهي انداخت ...و كمي ازم فاصله گرفت ..محسني - درد نداري؟- نه ..كي مرخص مي شم؟محسني - از ما سير شدي؟- سير بشم يا نشم كه دوباره بايد برگردم...محسني - اره ولي اينطوري زبونت يكم كوتاهترهبا خنده بهم خيره شد..-من يه معذرت خواهي به شما بدهكارابروهاشو انداخت بالاو با شيطنت دست به سينه شدمي دونستم ذوق كرده كه قراره... ازش معذرت خواهي كنم- من بايد به حرفاتون گوش مي كردم ........اما لج بازي .....كار دستم دادمحسني - خوب منم نبايد انقدر تند باهات حرف مي زدم ....- .مطمئنم اگه تندم حرف نمي زديد بازم من كار خودمو مي كردممحسني - گاهي وقتا ادم سر حرفش بمونه خوبه ...ولي گاهي بهتره از حرفاي ديگران هم استفاده كنه ....فقط لبخندي زدم- ديگه فكر نكنم بخوام اين كارو ادامه بدم ....محسني - چرا بدت مياد؟- نمي دونم..........گاهي حسابي خسته ام مي كنه.. گاهيم... حسابي مايوسمحسني - اشتباه نكن ...اينجا به وجود پرستارايي مثل تو خيلي نياز دارنبا خنده-اهان به وجود امثال من ... كه فرق دست راست و چپشونو نمي دونندوتايي باهم زديم زير خندهمحسني - باور كن اون پرستارا هم واقعا به درد مي خورنمحسني - ولي جداي از شوخي هيچ وقت زود تصميم نگير - اين بار به حرفتون گوش مي كنم ...محسني - اه خدايا... كاش زودتر تصادف مي كردي ..من برم ..بعد از ظهر باز بهت سر مي زنم سرمو تكون دادم ...به در سيد -دكتربرگشت طرفم .- .براي همه چيز ممنونفقط يه لبخند لبخندي زدمو رومو گرفتم به طرف پنجرهمامان تا بعد از ظهر پيشم بود ..ولي بعد از اون چون پاهاش درد مي كرد دوباره برگشت خونه..نزديك غروب بود .....محسني يه بار ديگه بهم سر زده بود .....مطمئن بودم كه مرواريد سرش با محمد گرم شده .... كه دوست چند ساله اش فراموش كرده بود بيچاره اونروز كه با ذوق امده بود تو اتاق....مي خواسته بهم بگه كه بهزاد و دايش امدن ..كه اونطوري ضايع شده بود از روي تخت بلند شدم ...دست راستمو از ساعد تا سر انگشتام گچ گرفته بودن ....واقعا تصادف وحشتناكي كرده بودم ..و البته مقصر هم خودم بودم ....توي راهرو شروع كرده بودم به راه رفتن...به طبقه پايين رسيدم يكي از پرستارا- تو اينجايي؟...يه اقايي امده بود ملاقاتت د يده نيستي.... خبرتو از بچه ها گرفته بود - الان ؟...نگفت كيهچرا فكر كنم گفت .. اف- افشار؟اره اره - باشه الان بر مي گردم ...وارد اتاق كه شدم ديدم رو تختم نشسته...- سلامبا لبخند برگشت طرفممثل هميشه مرتب وآراسته و لي معلوم بود يكم بهم ريخته است ...- بيا بريم بيرون از اين اتاق ديگه حالم داره بهم مي خوره ...هم قدم با من از اتاق خارج شد..بهزاد- به زور اجازه دادن بيام تو ..گفتن وقت ملاقات تموم شده- بريم تو محوطه؟ .....سرشو به نشونه مثبت تكوني دادو .دكمه اسانسورو زدبهزاد- خودت چطوري؟- بهترم...فقط گاهي سرم درد مي گيره ..كه اونم به مروروخوب مي شه در باز شد و با هم وارد شديم ...بهزاد- فكراتو كردي ؟بهش خيره شدم...نمي دونستم بهش چه حسي دارم...هرچي فكر مي كردم درباره اش كمتر به نتيجه مي رسيدم - من راستش ....بهزاد- اگه وقت بيشتري داشتم مي ذاشتم بيشتر فكر كني ...- چرا ايران نمي موني ؟بهزاد- اينجا ديگه جاي من نيست ..دوست دارم برم- يعني هيچيو و هيچ كسي نمي تونه تو رو از رفتن منصرف كنه ؟با لبخند بهم خيره شد...بهزاد- خواهش مي كنم ...اين حرفارو وسط نكش - چرا اين پيشنهادو بهم دادي ...- يعني ....- چطور بگمبه چشماش با شرم خيره شدم يعني دوسم داري؟با لبخند ي:بهزاد- فكر مي كنم دارمسرمو گرفتم پايين- اگه دوست داري پس چرا نمي موني؟بهزاد- دوست داشتنو با اين چيزا قاطي نكنبا من بيا ..اون جا مي توني تغيير رشته بدي و پزشكي بخوني نفسمو دادم بيرون و به شماره ها خيره شدم ....بهزاد- نگفتي برگشتم طرفش ...چشماموبستم كه در باز شد ...و محسني با لبخند وارد شد.....لبخندي بهش زدم و كمي عقب تر رفتم ...بهزادم كمي گوشه تر وايستاد ...محسني - مي ري هوا خوري ؟خنديدم دكمه رو فشار داد....دامون برگشتو به بهزاد نگاهي انداخت و بعدم به من...و اخرم سرشو گرفت پايين و به كفشاش خيره شد هر سه سكوت كرده بوديم .....كه اسانسور يهو به خودش تكوني دادو به طرف بالا حركت كرد ....سه تايي به شماره ها خيره شديم ...تا دو طبقه رفت بالا كه يهو متوقف شد و به هممون يه تكوني داد و دوباره حركت كرد به طرف پايينكه به شدت ....قبل از رسيدن به طبقه مورد نظر متوقف شد ...امن محكم خوردم به ديواره اتاقك ...بهزاد ميله رو چسبيده بود ..و محسنيم به زور تعادلشو حفظ كرده بود ديگه بالاي در ...شماره اي معلوم نبود ...محسني زود دكمه ها رو فشار داد ..اما هيچ تغييري حاصل نشد....بهزاد- اسانسوراي اينجا خرابن؟محسني - چي بگم... اولين بارهياد حرف اون خدمه افتادم كه گفته بود گاهي اينطوري ميشه- فكر كنم اين خرابهدوتاشون برگشتن طرفم- قبلا هم اينطوري گير افتادمبهزاد- يعني راه مي افته؟- اون دفعه كه راه افتادبهزاد- يعني چي؟... زنگ خطري..هشداري ..تلفني ..هيچي نداره ؟...- فكر نكنم انگاري همه .....چيزش قديميه ...چند دقيقه اي ... سه تايي تو سكوت به هم ديگه نگاه كرديم كه يهويي بهزاد داد زد :اهاي كسي اون بيرون نيست ... ما اينجا گير افتاديم .....دوباره داد زد كه محسنيم اين بار باهاش همراهي كردو دوتايي داد زدن تا اگه كسي اون بيرون بود صداشونو بشنوه ...اما هيچيبه طرف دكمه ها رفتمو چند بار ي فشارشون دادم ...اما هيچ حركتي نكرد..-لعنتي .و با عصبانيت يه ضربه محكم به در زدم كه شماره ها ظاهر شدن ...و به سرعت شروع كردن به تغيير كردن ... هيچ شماره اي معلوم نميشد بهزاد با ترس:اين اسانسور قاط زده..شماره ها به سرعت زياد و كم مي شدن ...ولي اسانسور حركت نمي كرد كه يهو به حركت افتاد ...البته به سمت بالا ....همينطور كه بالا مي رفت.. يهو شروع كرد به لرزيدن ..من كه افتادم رو زمين ......وباز با سرعت رفت به سمت پايين كه بدتر از قبل ايستاد و هر سه تايي ...محكم به درو ديوار خورديمدستم به شدت درد گرفته بود ...بهزاد از روي زمين بلند شد.... ولي انگاري محسني دچار مشكل شده بود ....سعي كرد پاشه ...ولي نشدبهش نزديك شدم..- چي شده ؟محسني - فكر كنم مچ پام در رفتهزودي به بهزاد نگاه كردمكلافه بود- اصلا نمي تو ني ...خودتو تكون بدي ...؟سعي كرد نشسته خودشو به ديوار اتاقك برسونه ....بهزاد- يعني هيچ كس نيست كه به دادمون برسه؟محسني كه بر اثر درد پاش ...چشماشو كمي تنگ كرده بود محسني - - اگه بود كه تا حالا رسيده بود ....بهزاد- گوشيم...گوشيم ..سريع گوشيشو در اورد .....و مشغول شماره گرفتن شد بهزاد- د لعنتي چرا انتن نمي دي...بر خلاف تمام دفعات قبلي هيچ ترسي نداشتم ..شايد به خاطر اين بود كه مي دونستم اين دفعه تنها نيستم رو به روي محسني اروم رو زمين نشستم و به ديوار اتاقك تكيه دادمفقط اين بهزاد بود كه بين ما دو نفر ايستاده بود و در تلاش بود كه راهي براي بيرون رفتن پيدا كنهدستم درد مي كرد... با دست چپ.... دست راستمو گرفتممحسني - خيلي درد مي كنه؟- فكر كنم موقع افتادن رو زمين... افتادم روشمحسني - زياد تكونش ندهسرمو تكوني دادم و به بهزاد كه با نگراني وسطمون ايستاده بود...خيره شدم...سعي مي كرد كاري كنه... ولي هيچ كاري از دستش بر نمي امد ....دوباره به محسني كه خط نگاش به من بود.... خيره شدم ....و در حالي كه سعي مي كردم نخندم- به من.... هوا خوري نيومده...خنده اش گرفت و سرشو انداخت پايينعوضش بهزاد با چشم غر رفتن به دوتامون:بهزاد- فكر كنم شما دوتا تازه خوشتون امده كه گير افتاديم - .خوب چيكار كنيم ...داد كه زديم ..خودمونم كه به درو ديوار كوبيديم .نه ببخشيد ..اون مارو كوبيد اما نتيجه نداد كه ..نداد .بهزاد- منا الان وقته شوخيه ؟محسني كه با كلمه منا روم... حساس شده بود... زودي بهم نگاه كرد ...و من زود سرمو مثل مجرما انداختم پايين ...بهزاد- فكر مي كنيد طبقه چندم باشيم ...؟- اخرين بار كه من سر از زير زمين... يعني همون سرد خونه در اوردم ..بهزاد خيلي عصبي بود.....محسني دستي به مچ پاش كشيد ...تكيه امو از ديوارك جدا كردم و به طرفش خم شدم ...و به مچ پاش نگاه كردم ...- فكر كنم واقعا در رفته ...به چشام خيره شد..محسني - مي توني جاش بندازي؟زودي برگشتم به عقب و با ترس:- منسرشو تكون داد..بهزادم به من نگاه كرد...- نه نمي تونم ...محسني به بهزاد نگاه كردبهزادم دو قدم رفت عقببهزاد- منم كه اصلا... چيزي حاليم نيست ...محسني - صالحي باور كنم كه بلد نيستي؟- خوب... خوب مي دونم.. بايد چيكار كرد.... ولي تا حالا اينكارو نكردم ...- تازه من زورمم نمي رسه - حالا مگه دردش خيلي اذيتت مي كنه..؟محسني – يكم ...محسني - اينطوري باشه.. اصلا نمي تونم ا ز جام جُم بخورم ...يه دفعه ذوق زده ... دست گچ گرفتمو بردم بالا و بهش نشون دادم و گفتم:-تازه من با این دست كه نمي تونم ...با حالت طلبكاري بهم خيره شد ...- خوب اگه بد جا انداختم چي ...؟محسني - نه بد جا نمي دازي ..فقط تلاش كن جاش بندازي ..تو مي توني ...- این كه از این شعاراي ..تو مي توني... كه نبود ..؟.بهزاد بالا پاي محسني نشست ...و به مچ پاش خيره شد بهزاد- يه دفعه چه كبود شد .....چشم چرخوندو به درو ديوار اتاقك چشم دوخت ......محسني – صالحي... داره اذيتم مي كنه ...بيا....محكمتر خودمو به ديواره اتاقك چسبوندم و دستمو با دست چپم گرفتم - نه ..نه.. نمي تونم .....وقتي حركتي از من نديد ..كمي رو پاش خم شد كه شايد بتونه خودش كاري كنه ..اما خيلي دردش گرفت و به نفس نفس زدن افتاد و خودشو تكيه داد به ديوار...و چشماشو بست...بهزاد داشت دوباره دكمه ها رو فشار مي داد......محسنيم كه كمي رنگش پريده بود دوباره بهم خيره شد...نگاه ش داشت..ازم خواهش مي كرد..كه گفتم- خوب نمي تونم ..بخدا مي تونستم كه دريغ نمي كردم ...كه يه دفعه داغ كرد

محسني - منا خجالت بكش تو يه پرستاري... وقتي نتوني كار به این سادگي رو انجام بدي ..چطوري مي خواي جون يه انسانو نجات بدي؟

- .من پرستارم ....نه شكسته بند..

محسني دستي به صورتش كشيد و از ته دل:

اوه خداي من ...

بهزادم كه اسم منو توسط محسني شنيده بود ...يه جوري نگام كرد ...

" ای خدا مصبتو شكر.....تعصبشونو ببينم يا لجبازياشونو "

غد بازي رو كنار گذاشتم ... و از جام بلند شدم و به محسني نزديك شدم ...

- خيل خوب... بگو چيكار بايد بكنم

محسني -..برو كنار پام تا بگم...

- خوب ..؟

محسني - اگه اشكالي نداره اول كفشمو در بيار ...

بهزاد كه راضي به این كار نبود ....

كنارم نشست و دستاشو به كفش نزديك كرد كه من به پاش دست نزنم

ولي خيلي بد اين كارو كرد كه داد محسني رو در اورد

محسني – ارومتر... داري چيكار مي كني ؟

..بهزاد كه از داد محسني ترسيده بود..دستاشو كشيد كنار

...اروم اول بند كفشاشو باز كردم ...و خيلي اروم كفشو در اوردم ..كمي دردش گرفت ولي صداشو در نيورد ...

..حالا نوبت جورابش بود ...

بهزاد با حالتي عصبي:

این يكي... ديگه كاري نداره

و اروم خودش جورابو در اورد ...

در حالي كه خنده ام گرفته بود

- پس پاشم خودت جا بنداز

چشماش باز شد..

بهزاد- من كه بلد نيستم

-پس چرا هي مي پري وسط و مزاحم مي شي ..برو كنارو بذار من كارمو بكنم

سرشو سر درگم تكوني داد و ازم فاصله گرفت ...

به محسني نگاهي انداختم

دستامو به پاش نزديك كردم ولي لمسشون نكردم

- خوب ببين دستمو درست گرفتم ؟

سرشو تكون داد...

محسني - فقط دختر زجر كشم نكني ...

..رگ شيطنتم گل كرد ...

محسني فهميد ...سعي كرد خنده اشو قورت بده:

صالحي اذيت نكنيا ...

مثل خودش ..

- نه.. مگه مرض دارم؟

كه دوتايمون زديم زير خنده

بهزاد واقعا ديگه داشت جوش مي اورد ...

بهزاد- يه جا انداختن انقدر خنده داره ...؟

....سرخ شدمو و چيزي نگفتم

محسني - افرين همونطوري نگهش دارو .... اونطوري كه ياد گرفتي حركتش بده ...محكم و سريع ....

از درد گرفتن پامم نترس

هنوز دستامو رو پاش نذاشته بودم ...

در كنار بهزاد يه جور خجالت مي كشيدم كه به پاش دست بزنم ...

..و اونم دقيقا بالاي سرم دست به سينه ايستاده بود ..و خود خوري مي كرد

سرمو اوردم بالا و به چشماي محسني كه حالا رنگ مهربوني به خودشون گرفته بود خيره شدم ...

يه دفعه شرم و خجالت تمام وجودمو گرفت .... زودي سرمو گرفتم پايين ....

اب دهنمو قورت دادم ...و با دستايي كه سر انگشتاش از استرس سرد شده بود ...پاشو گرفتم ...

تا گرفتم بهش نگاه كردم ...

فكر كنم از همه چي دلم با خبر شده بود كه همونطور خط نگاشو روم زوم كرده بود ...

...سعي كردم اضطراب و دلهره اي كه به جونم افتاده بودو از خودم دور كنم

كمي پاشو مالش دادم كه...

در حين مالش دادن باز بهش خيره شدم ...

نگاشو از نگام بر نمي داشت ....تمام وجودم گرم شده بودو نمي تونستم كاري كنم ....داشتم مسخ مي شدم ...كه زودي چشمامو بستمو و مچ پاشو توي يه حركت جا انداختم ...

با اينكه خيلي تلاش كرد صداش در نياد... ولي بازم ..دادشو كه زياد بلند نبودو زد

زودي دستامو از پاش جدا كردم

هنوز درد داشت ولي نه به اندازه قبل ..و سعي كرد با گوشه پارچه روپوشش كه پاره كرده بود مچ پاشو ببنده... و منم بدون دخالتي دوباره برگشتم سر جامو و زمين نشستم

همونطور كه پاش دراز كرده بود به پاش دست مي كشيد ..

محسني- لعنتي اصلا نفهميدم چطوري افتادم

بهزاد كه از محسني خوشش نيومده بود ..با قيافه در همي ...خسته از تلاش بي حاصل مثل من و محسني يه گوشه نشست ...

بهزاد- فكر مي كنيد كي به دادمون برسن ...؟

- از اين اسانسور خيلي كم استفاده ميشه ...

محسني - مخصوصا از بعد از ظهر به بعد ..كسي به طرفشم نمياد ...

بهزاد- يعني ممكنه كسي متوجه خرابي اسانسور نشه؟

منو محسني سكوت كرديم

بهزاد زودي به طرفم چرخيد

بهزاد- اگه كسي نياد ... چيكار بايد بكنيم ...؟

به محسني نگاه كردم ...كه حالا مي تونست كمي پاشو تكون بده ...

بهزاد يه دفعه:

بايد از سقف بريم

محسني - شوخي نكن فوقش تا نيم ساعت ديگه پيدامون مي كنن

بهزاد- اگه نكردن

بازم سكوت ...

بهزاد- زودي به طرف ميله دور تا دور اتاقك رفت ....و پاشو گذاشت رو ش و دستشو به جايي گير داد..و با دست چپ ...به در وسط سقف چند بار ضربه زد ولي باز نشد ...

بعد از چند ثانيه ..تلاش بي ثمر

نتونست زياد خودشو نگه داره و مجبور شد كه قبل از اينكه بيفته خودش بياد پايين

...همونطور كه نگاش به دريچه اسانسور بود

بهزاد- تنها راهمون سقفه

محسني -بعد از اون بايد چيكار كنيم؟

بهزاد با چهره اي اخمالو رو به محسني :

اگه ايه ياس كسي نخونه... بعدش لابد يه كاري مي كنيم

محسني با متلك- جناب مهندس ما ايه ياس نمي خونيم ..شما مرحمت كنيد و تلاش بي نتيجه اتونو انجام بديد

بهزاد به طرفم برگشت و بهم خيره شد

وقتي شور و شوقي از جانب من نديد ...

دوباره به طرف دريچه رفت ..

و محكم به درش كوبيد ....

كه با ضريه چهارم ..در كمي جابه جاشد..

احساس كردم خيلي خوشحال شد ...

پريد پايين و رفت وسط

و سر جاش..به طوري كه به سمت بالا مي پريد ... چند بار به در ضربه زد ...

كه در.... با اخرين ضربه اش حسابي رفت كنار ...

با يه جهش دستاشو به لبه هاي دريچه گير داد و سعي كرد بره بالا ...

تا نيمه خودشو كشيد بالا ...و با يه تلاش ديگه كل بدنشو كشيد بالا

محسني از جاش با پايي كه مي لنگيد پا شد ور فت به زير دريچه

محسني - اميديم هست ؟

بهزاد- فكر كنم بين دو طبقه گير افتاديم ..كمي بالا تر يه دره

محسني سرشو انداخت پايين

محسني - خدا كنه متوجه غيبتمون بشن... وگرنه با اين كارا فكر نمي كنم ...

از جام بلند شدم ...

و منم رفتم كنار محسني و دوتايي به دريچه خيره شديم ...

بهزاد سرشو اورد تو

بهزاد- بتونم خودمو برسونم اون بالا..فكر نكنم باز كردن در زياد سخت باشه

-اگرم باز كني .دكتر چي ؟....

- .دكتر كه نمي تونه با اين پا تا اونجا خودشو بكشونه .بالا .

به پاي محسني نگاه كرد...

بهزاد- خوب منو تو مي ريم بالا و براي دكتر كمك مياريم ...

به محسني نگاه كردم ...

- از كجا مي دوني كه مي توني درو باز كني ؟

بهزاد- امتحانش كه ضرري نداره ...

فقط كمك مي خوام ...

دوباره به محسني نگاهي كردم..

محسني - - برو

بهزاد دستشو به طرفم دراز كرد ...

..كه محسني:

من قلاب مي گيرم ...تو دستاتو گير بده به لبه بعد خودتو بكش بالا ..بهزاد فهميد كه منظور محسني از اين كار چيه ..برا همين دستشو پس كشيد ...

محسني برام قلاب گرفت..

محسني - مي توني؟

- اره بابا

پامو گذاشتم رو دستاشو ..و با يه جهش خودمو كشوندم بالا ...

اما بازم بهزاد كار خودشو كرد و به كمكم امد و بازوهامو گرفت تا بتونم بالا بيام

....

زودي به محسني كه با حرص دندوناشو فشار مي داد نگاه كردم ...

با صداي محكم و ارومي:

محسني - زود خودتو بكش بالا

...

سريع بازوهامو از دست بهزاد جدا كردم...و خودمو به زور كشيدم بالا

سر جام وايستادمو كف دستامو كه خاكي شده بودنو اروم بهم كوبيدم...دستم..هنوز درد مي كرد

به دري كه كمي بالا تر از ما قرار داشت خيره شد م

- بايد چيكار كنم؟

بهزاد- كافيه فقط من برم بالا ....

تو حو است به من باشه

...

تعجب كردم ..

- پس چرا از من خواستي بيام بالا؟

بهزاد-...دوست داره؟

- كي ؟

به چشام خيره شد..

بهزاد- هر نفهمي ...با اين كاراتون مي فهمه

- كدوم كارا؟

بهزاد- منا ...جواب من چي شد ؟

-كدوم جواب؟

بهزاد با حرص- منا

نگام به محسني كه پايين ايستاده بود افتاد

- من ..من

بهزاد- من فقط براي گرفتن جواب امدم

كمي ازش فاصله گرفتم ...محسني كه گفتگوي ما رو ديد ..سرشو انداخت پايينو و رفت بشينه

بهزاد-...تا امشب جواب منو بده

-پس من مي رم پايين ...فكر كنم.. پاش درد گرفته

بهزاد با صداي بلندي - اون پاش درد نمي كنه

- ..مگه نگفتي تا امشب بهم وقت مي دي ؟

بهزاد- باشه برو پايين... اگه اينجا بودن اذيت مي كنه ...

رو لبه در نشستمو پاهامو از دريچه اويزون كردم ...محسني سريع از جاش بلند شدو امد كمكم ...

بايد مي پريدم ..انگار بالا رفتن خيلي راحتر از پايين امدن بود.

محسني - .بپر ...هواتو دارم ...

برگشتمو به بهزاد كه با خشم نگاهم مي كرد نگاه كردم ...

ناراحتي و غمش ..ناراحتم مي كرد ..ولي نه به اندازه اي كه از رفتن به پايين منصرف بشم ....

.عوضش توجه و نگاه دامون ..برام طور ديگه اي بود

و پريدم ..با تماس پاهام به كف اتاقك ..بدنم كاملا تو بغل محسني جاي گرفت ...

قرمز شدم و زودي ازش فاصله گرفتم ....خود دامونم زودي خودشو كشيد كنار ...

سرمو چرخوندم به طرف بالا

بهزاد بد نگام مي كرد ... با حرص از جلوي در يچه رفت كنار و دوباره برگشت و بهم خيره شد

ترسيدمو بدون نگاه كردن به دوتاشون

رفتم كناري نشستم ...

...سرمو اوردم بالا ..بهزاد ديگه جلوي دريچه نبود

محسني با ناراحتي رفت زير دريچه و به بالا خيره شد...

...

محسني - پيشش مي موندي ..

سرمو اوردم بالا..

- كاري اون بالا نمي تونستم بكنم...

...

سرشو اورد پايين و به من نگاه كرد ...

لبخندي زد و برگشت سر جاش و اروم رو زمين نشست....

..صداي تقلا كردن بهزاد به گوش مي رسيد ...سرم پايين بودو به نوك كفشام خيره شده بودم

كه صداي محسني در امد

سرمو اروم اوردم بالا و به لباش چشم دوختم

محسني – روزا ي اولي كه امده بودم اين بيمارستان ...

....از محيطو ادماش اصلا خوشم نمي يومد...راسش به اصرار...

سرشو بلند كردو بهم خيره شد

محسني - صبا ...يعني همون خاله هم سن و سالم كه البته يه چند سالي ازم بزرگتره ....قبول كردم بيام اين بيمارستان ..

فقط خودش خواست به كسي در مورد رابطه فاميلمون چيزي نگم....

منم گفتم باشم

چند ساله كه با ما زندگي مي كنه ...بعد از فوت پدربزرگ و مادر بزرگم ..به اصراراي ما امد خونه امون ...حالا هم چند سالي هست كه باهامون زندگي مي كنه...اون خانوم و اقايي رو هم كه اونروز تو خونمون ديدي مادر و پدرم م بود ن

...

محسني – با وجود صبا كم كم داشتم به محيط و ادماش عادت مي كردم ...

همه چيز داشت خوب پيش مي رفت ..و منم سرم تو كار خودم بود ...تا اينكه ....

سرشو حركت داد به طرف سقف ...

منم با نگاهش به سقف خيره شدم ...

همزمان نگامونو از دريچه گرفتيم و بهم خيره شديم ....

با حالت سوالي

-تا اينكه...؟

لبخند ي زد و گفت :

محسني –..تا اينكه يه كله شق امد تو بخش ما ...

چشام گشاد شد ...

محسني - يه كله شق ..خود راي ..كه به حرف هيچ كسي گوش نمي كرد ..الا خودش ..

.و هر كاري رو كه به صلاح ديد خودش درست بود .انجام مي داد...كه بيشترشونم درست نبود و همش خرابكاري بود

محسني - گاهي اين كله شق زيادي دست و پاچلفتي مي شد .و خيلي مظلوم ..گاهيم شوخ و شاد و سر زنده ...

تا جايي كه دلش مي خواست باد لاستيكاي ماشين يه دكتر بدبختو خالي كنه ...

يه بارم كه انقدر محبت كرد و لاستيكاي ماشينو پنچر كرد ..

.اگه مي دونست ...تمام اون روز با چه بدختي پنچر گيري كردمو و خودمو رسوندم به خونه ..

هيچ وقت با اون بي رحمي با اون ميخ به ظاهر طويله به جون لاستيكا نمي افتاد...

...

...چون درست زده بود لاستيك زاپاسمو پنچر كرده بود.....

به خنده افتاد و سروش انداخت پايين ...

چيزي نگفتم و بيشتر تو خودم جمع شدم ....

محسني - هر روز كه مي گذشت ..اين كله شق ..نه... ديگه كله شق نبود..حالا لجباز و تند خو شده بود

با همه خوبتر مي شدو با يكي بدتر ... ..اره هموني كه پشت سرش بد و بيراه مي گفت ...

هموني كه قايمكي مي رفت تو اتاقش و.... زير ميزش قايم مي شد..و فكر مي كرد هيچ كس نمي فهمه ...و فقط خودش زرنگه

از خجالت اب شدم ...و لب پايينمو گاز گرفتم ...

محسني - فقط بد شانس بودكه گوشيم از دستم افتاد و نقشه اش عملي نشد ...براي سر به سرم گذاشتنم ...

صورتم تب دار شد و حسابي قرمز كردم ....

..و سرمو تا جايي كه مي تونستم گرفتم پايين ....

محسني - البته كسي تو اين بيمارستان نبود كه از محبتاش بي نصيب مونده باشه ... ...از تاجيك بگير تا خاله بي نواي من

محسني - حتي به خاله اون دكتر هم چندتا برچسب زد ...

و اونو متهم كرد به بي قيد و بند بودن

محسني - ..ولي كاش مي دونست ...خاله اون طرف... هميشه با ماشين نامزدش كه دوست منه ..رفت و امد مي كرد

با تعجب سرمو اوردم بالا ..كه نگام به نگاه شماتت بارش تلاقي شد...

زودي دوباره سرمو گرفتم پايين....

لبخندي با نمكي زد و ادامه داد

محسني - يه دفعه دكتر ما به خودش امد و ديد كه اي دل غافل ... وقتي بر مي گرده خونه انگاري يه چيزي سرجاش نيست ....

.يه چيزي رو گم كرده .....با خودش فكر كرد شايد ....ديوونه شده ...يا يه حس بي خوديه... كه خيلي زود گذره

اما وقتي كه به بيمارستانم مي امد و مي ديد ...كه روزايي كه اون لجباز نيست باز م يه چيزي كمه ...

تازه فهميده بود .اگه يه روز نبينتش ...طاقت نمياره ..حتي با لجبازياش و دعواهاشم كه شده ....بايد ببينتش

حتي وقتي كه سرما خورده بود و تو اتاق صبا هذيون مي گفت :بازم دوست داشت ببينتش ...

شايد تنها زماني كه تونستم اونو به خودم نزديك ببينم زماني بود كه حسابي سرما خورده بود و تو ماشين از سرما مي لرزيد و چيزي رو نمي فهميد ...

و من مجبور شدم براي اينكه بيارمش تو خونه ..بگيرمش تو بغلم...

محسني - به قول خاله اش زيادي مغرور بود و زيادي محافظه كار ..و شايدم كم عاشق شده بود كه پيش قدم نمي شد ...تا اينكه

وقتي ديد كه با يكي ديگه مي خواد باشه ......حتي ترسيد پيش قدم بشه..

ولي اونيم كه مي خواست باهاش باشه .

.ادم خوبي نبود و از بيمارستان قبلي به خاطر گند كارياش بيرونش كرده بودن..... ولي با داشتن اشناهاي دم كلفت ..امده بود به اين بيمارستان

محسني - لجباز... كه از اين دكتر دل خوشي نداشت... به حرفاشم گوش نكرد ....و اخر م كار خودشو كرد.. تا اينكه به خودش ضربه زد ...

اشكم اروم در امد... سرم پايين بود و .. چيزيم نمي تونستم بگم

محسني - حتي نمي دونست... شب تصادفش ....چقدر برام سخت بود كه عملش كنم ..

.وقتي از در خارج مي شدم كه برم خونه ...يهو ديدم سريع يكي رو بردن تو اورژانس..نمي دونم چرا دلشوره گرفتم ...

به طرف ماشينم رفتم ...نوبت كاريم تموم شده بود ...

خواستم سوار بشم ولي دلم طاقت نيورد و ...ماشينو ول كردم و برگشتم ......

زود ي خودمو روسوندم به اورژانس ..

اول متوجه شدم ...طرف يه دختره ..تپش قلبم شدت گرفت تا اينكه خودم رفتم بالا سرش ...

بيشتر صورتش پر از خون شده بود .....براي يه لحظه نمي دونستم بايد چيكار كنم ...

حتي هرچي كه بلد بودم و از ياد برده بودم ..

كه صداش در امد و فهميدم نفس مي كشه و زنده است ...همين برام كافي بود تا قدرت بگيرم ...

حالا قطرات اشك رو تمام صورتم رژه مي رفتن ...

بهم نگاهي كردو لبخندي زدي

محسني - وقتي تو اسانسور دستمو گرفت ...

فهميدم چقدر ترسيده ....

حتي با اون وضعم.... چشات داشت از درونت خبر مي داد...

بعد از عملم تا بهوش بياي ..تو بخش موندم ...هي بهت سر مي زدم

ولي بهوش نمي امدي ...

كم كم داشتم مي ترسيدم نكنه ديگه به هوش نياي ..كه اين لجباز نشون داد ..نه ...هنوز لجبازه و مي خواد بيدار شه ...

..صداي گريه ام در امد...

ساكت شد ..بهش نمي تونستم نگاه كنم ...

با شنيدن حرفاش تازه مي فهميدم چرا اونشب با سرعت خودمو رسونده بودم به بيمارستان ..

بدون اينكه بخوام... بله دقيقا همين بود ..دلم جاي ديگه اي اسير شده بود ...

كه با پيشنهاد دايي بهزاد كلي بهم ريختم ...

و اونشب اين دلم بود كه منو به اين سمت كشوند

با صداي اروم و دلنشيني :

محسني - حالا نمي خواي بگي چرا انقدر از اين بدبخت كه دلش به وجود تو خوشه .....بيزاري ....؟

چشمامو بستمو بينيمو كشيدم بالا...

و ساكت شدم ....

دامونم ساكت شدو بهم خيره نگاه كرد

- من..من...

ديگه نتونستم و به گريه ام ادامه دادم ... وقتي سرمو اوردم بالا ..بهزادو ديدم كه بالاي دريچه نشسته و با ناراحتي بهم خيره شده

سرمو حركت دادم به سمت دامون ....

از نگه دوتاشون در عذاب بودم

سرمو گرفتم پايين ...

كه بهزاد به اين سكوت پايان داد

بهزاد- مثل اينكه فهميدن ما اينجا گير افتاديم ..مي خواستم در بالا رو يه جوري باز كنم كه خودشون باز كردن ....

رو پاهش نشست و دستشو به سمت دراز كرد...

بهزاد- تا بخوان اسانسور راه بندازن... كمي طول مي كشه ..تا اون موقعه بيا بفرستم بري بالا ....كه اينجا نموني ...

زودي به دامون نگاه كردم

- پس

دامون- برو بالا ..من زياد منتظر نمي شم ...اينم راه مي ندازن ..

بهزاد دستشو تكوني داد

بهزاد- بيا........كمكت مي كنم راحت بري بالا ...

از جام بلند شدم ...و .به وسط اتاقك رفتم...

دستشو به سمت دراز كرده بود...

برگشتم طرف دامون كه با لبخند خيره بهم.....رو زمين نشسته بود ...

دستمو اروم به طرف دست بهزاد بلند كردم ....

به چشماش خيره شدم...برام اشنا نبودن و چيزي رو ازشون نمي تونستم بخونم ...

ولي برق خاصي داشتن

دستمو همونطور دراز بود...كه با خوشحالي كمي به طرفم خم شد ..كه دستمو مشت كردم ...

با تعجب تو جاش متوقف شد ...

بهش لبخندي زدم ...

سعي كرد لبخندي بزنه و به روي خودش نياره

و يه بار ديگه دستشو تكون داد ..ولي من دستمو اروم اوردم پايينو و يه قدم به عقب رفتم

بهزاد به چشام خيره شد ...و با ناراحتي :

بهزاد- مثل اينكه ....ديگه نيازي نيست تا شب منتظر جوابت بمونم ...پرستاره بداخلاق ...بد سليقه ...

بهش لبخندي زدم

بهم خيره شد و اونم دستشو كه همونطور دراز بود مشت كرد...و كشيد عقب

بهزاد- اميدوارم يه روزي باز ببينمت...البته شاد و خوشبخت ...

از حالت نشسته در امد و سر جاش ايستاد و بازم نگام كرد ...

و با ناراحتي

بهزاد- چي ميشه كرد....تا بوده همين بود ..

.و با اخرين خنده اي كه بهم كرد

به طرف در رفت و با كمك افرادي كه براي كمك امده بودن رفت بالا ...

برگشتم طرف دامون.. كه با لبخند رو زمين نشسته بود ...

به هم خيره شديم ...

محسني - چرا نرفتي ؟

رفتم و اروم كنارش رو زمين نشستم و بدون نگاه كردن بهش :

- بعضي از دوست داشتنا ...به درد دو روز مي خورن ..كه در واقعه معني دوست داشتنو هم نمي دن ..مثل اوني كه مادرش داشت ابرو مي برد..

-بعضي از دوست داشتنا هم از سر هوسن..كه يه شبه ميانو مي رن ...مثل

ساكت شدم ...و هردو بهم لبخندي زديم و من ادامه دادم :

- بعضي از دوست داشتنام ..فقط در حد تشكيل خانواده است ..مثل همسايه اي كه با ديدنم گل از گلش مي شكفت

- بعضي از دوست داشتنام ..قراره به مرور...... شكل بگيره... ولي اولش بيشتر رنگ همراهي رو داره ...براي فرار از تنهايي ..و رسيدن به ارامش .

.مثل دوست داشتن بهزاد..... كه فقط مي خواست كسي رو داشته باشه.. كه تنها نباشه

برگشتم طرفش ..منتظر بود..لبخندي زدم ..

- بعضي از دوست داشتنام مثل دوست داشتناي توه... كه تا دنيا دنياست... نميشه براي جبرانشون كاري كرد .

..لبخندش پر رنگتر شد ...

كمي خم شدم و سرمو تيكه دادم به شونه اش ...و با چشماي بسته ...

- اره دوست داشتناي تو ...كه هيچ وقت تموم نميشه ...

كه احساس كردم ...دستشو از پشتم رد كرد و رسوندبه بازوم..و فشارش دادو منو بيشتر به خودش تكيه داد .......كه ته دلم خالي شد ...

صداشو دم گوش شنيدم..

فقط تو زندگي اينطوري تلافي نكنيا....باور كن همين طور ادامه بدي به خاطر پنچر گيري لاستيكا ....ور شكست مي شم ...

با چشماي بسته ..در حالي كه غرق در اغوش گرمش بودم ..لبخندي زدم و با خنده :

- سعيمو مي كنم ..كه زيا د تلافي نكنم ..فقط ماهي دوبار...اونم به خاطر روي گل تو ..عزرائيل جونم

.ودوتايي زديم زير خنده

كه منو بيشتر كشيد تو بغلش ....

محسني - لجباز كله شق... عزرائيلت خيلي دوست داره ...

چند ماه بعد"

از ماشين پياده شدم ....با خوشحالي ..و با ذوق بچگانه اي دزدگير ماشينو زدم..

با صداي دزدگير كلي ذوق مرگ شدم

اروم ضربه اي به سقف ماشينم زدم ....

-ديدي بلاخره دزدگير دارت كردم ...حالا هي بگو منا بده ...

و يه بار ديگه دزدگيرشو روشن و خاموش كردم

-حالا پرو نشو ديگه.....و با خنده به طرف اسانسور رفتم

..قبل از ورود به اسانسور ... به ماشينم كه بعد از صاف كاري دوباره شده بود همون يار قديمي خودم خيره شدم و با لبخندي وارد اسانسور شدم

****

وارد بخش شدم ....

صبا و مرواريد غرق كاراشون بودن ...

از غفلتشون استفاده كردم و در اتاقشو با صورتي خندون باز كردم ...

كه لبخندم وا رفت

-باز كجا رفتي؟

نفسمو با ناراحتي دادم بيرون و در اتاقشو بستم

...

مرواريد- منا تاجيك كارت داره

ابروهامو انداختم بالا و با خنده :

- من ادم شدم اين تاجيك ادم نشد ..هنوز ياد نگرفته پا رو دمم نذاره...

بعد از تعويض لباسم ....

با چهره اي خندون تو بخش راه افتادم ...

از بغل اتاق سابق فرزاد رد شدم...

ماه پيش به دلايل نا معلومي ..از اين بيمارستان رفت ....به احتمال زياد باز زيراب زنا ..دست به كار شده بودن و..... زير ابشو زده بودن ....

كه اين بار چنان رفت كه انگار از روز ازل شخصي به اسم فرزاد جلالي نبوده و به دنيا نيومده ...

فائزه هم به يه بخش ديگه رفت و ديگه باهم حرف نزديم ....

...صبا و تاجيك از ته سالن بهم نزديك مي شدن ...

صبا كه بهم نزديك مي شد دور از چشم تا جيك بهم چشمكي زد و از بغلم رد شد ...

شيطون بلا..ماه ديگه عروسيشه ....

و اما دختر ترشيدمون... كه حالا ديگه كاملا مقابلم ايستاده بود .

.هنوز در انتهاي صف ترشيدگان عالم قرار داشت و ما كما في السابق بايد بوي ترشيدگيشو تو بخش تحمل مي كرديم ...

تاجيك- صالحي بازم كه به اين مريض سر نزدي ؟

-كدوم؟

مريض اتاق 313....تخت سوم

با خنده ..

- چشم الان بهشون سر مي زنم

با تاسف از كنارم رد شد و زير لب زمزمه كرد "بيچاره دكتر ..خدا به داداش برسه"

ابروهامو انداختم بالا....

و وارد اتاق 313 شدم ...

به بالاي تخت 313 رسيدم

و به تابلوي بالاي تختش خيره شدم ...

نام بيمار :بهزاد اقايي

نوع بيماري :عمل اپانديس

پزشك:دكتر دامون محسني

به چهره اش نگاه كردم ...

غرق خواب بود ....ناخوداگاه ياد بهزاد كه حالا تو كاندا به سر مي برد افتادم ...

لبخندي به روي مريض زدمو با ارامش از اتاق خارج شدم و به طرف اسانسور رفتم از دور ..چهره خندونشو ديدم..

با لبخندش... نيشم بيشتر باز شد و قدمهامو باهاش يكي كردم كه با هم به در اسانسور برسيم...

دستمو گذاشتم رو دكمه ..كه همزمان انگشتشو گذاشت رو انگشت منو فشار داد...

...

هنوز در باز نشده بود...

دامون - با 13 رجب موافقي ؟

ابروهامو انداختم بالا

- عاليه

مشكلي كه نداري ؟

-نه اصلا

به انتهاي سالن نگاهي كرد و در حالي كه با خنده بهم خيره شده بود

ديگه هر چي مجرد بودي بسه ته...

منم با خنده:

شما هم هر چي رياست كردي بسه ته .. دلم يكم رياست مي خواد

در باز شد ..

دستشو اروم گذاشت رو شونه ام و من اول وارد شدم و بعدم خودش ...

و دكمه رو فشار داد ...

تا در بسته شد

منو به طرف خودش چرخوند

دامون- حالا رياست من تموم ميشه ديگه ..اره؟

ابروهامو چندبار انداختم بالا..و با خنده بهش خيره شدم ...

كه يه دفعه منو كشيد تو بغلش ....

دامون - عاشق اين غد بازياتم ...

همونطوركه تو بغلش بودم..منم دستامو دور كمرش حلقه كردم..

- فكر كنم براي عروسي بايد يه كفش پاشنه بلند ده سانتي پام كنم كه هم اندازه ات بشم....تو عقدم اشتباه كردم كه نپوشيدم ..كلاه سرم رفت

با خنده منو بيشتر به خودش فشار داد...و اروم لپمو كشيد

محسني - نه به اندازه كافي از زبونت دارم مي كشم ...ديگه لازم نيست هم اندازه من بشي...

خنديم و در حالي كه دستام دور كمرش هنوز حلقه بود...سرمو تكيه دادم به سينه اش .و با صداي چون غربتي ها :

-چشم هر چي اقامون بگه ...

..محسني – اخ كه توام... چقدر حرف گوش كني دختر

و دوتايي با عشق و علاقه اي بي پايان ...شروع كرديم به خنديدن

شايد بيشتر عمرمو از در اسانسوراي زيادي گذشته باشم .... ولي هيچ كدوم مثل اون اسانسوري نبود... كه منو به عشقم رسوند ..

عشقي كه حالا به جاي چزوندون ...و سربه سرش گذاشتنش.. مي پرستمش ... بله همون اسانسور قديمي ..

كه باز نشون داد..خيلي مهربونتر از تمام اسانسورهاي جديد و به روزه.. كه هزارتا دم و دستك ..و ادا و اطوار دارن ...

در ي كه بهترين رو برام اورد و بهم گوشزد كرد كه : ..

همشه قرار نيست از اين اتفاقا بيفته ..پس به همه فرصت بده و خوب دقت كن ...هر دري مي تونه هر چيزي رو برات بياره....ولي اصولا همه چيزي... قرار نيست به دردت بخوره و برات مفيد باشه .....

فقط كافيه به صداي قلبت گوش كني و ببيني كه با هر بار نواخته شدنش چه چيزي رو ازت مي خواد ..

و اونوقته كه تو :

بايد تو ي دفتر قلبت براي همه روزاي گذشته و آينده ات بنويسي:

چه عاشقانه است اين روزهاي ابري...

چه عاشقانه است قدم زدن زير باران غم تنهايي

چه عاشقانه است شكفتن گل هاي اقاقي..

چه عاشقانه است قدم زدن در سرزمين عشق...

و من

چه عاشقانه زيستن را دوست دارم

عاشقانه لالايي گفتن را دوست دارم

عاشقانه سرودن را دوست دارم

عاشقانه نوشتن را دوست دارم

عاشقانه اشك ريختن را....

عاشقانه خنديدن را دوست دارم

دفتر عاشقانه من پر از كلمات زيبا نثار ...

بهترين و عاشقانه ترين كسم ...

ومن

عاشقانه مي گِريَم...

مي خندم...

مي نويسم ...

و در سكوت تنهايي "واژه عشق"...

چه عاشقانه عاشق مي شوم ...

"اي عشق "

پايان

داستان کوتاه

دو داستان خنده دار

پس مردم کجان ؟

پارمیس

پای بزرگ، قلبی بزرگتر

خانم....شماره بدم

بهروز عوضی

آقا تختى

ارزش سبد

اتوبوسو دیدی؟

اصالت یا تربیت

تو رو خدا منو دیگه فراموش کن

حقیقتی پنهان

حاج اقا

این داستان واقعی است !

ارسال شده توسط محمد حسین ج

دافی دکمه آسانسور را زد و در باز شد به داخل کابین آسانسور رفت و با شیخ همسفر شد:

شیخ:چگونه است که هوای داخل کابین اینچنین داغ است؟

زن:نمیدانم چه بگویم

شیخ: از مولایم شنیدم که در هوای داغ کابین آسانسور کندن لباس معادل با هفتاد سال عبادت است!

زن: پس چرا معطلید یا شیخ بکنید آن عبای زخیم را

... شیخ که این را نشانه ای برای پا دادن دانست فرمود:ای به چشم و شروع به کندن لباسهایش کرد

چون شیخ لخت گردید رو به بانو فرمود:نمیخواهید در این ثواب شریک باشید؟

زن گفت:قربون شما مارا نیز دعا بفرمایید من این طبقه پیاده میگردم!

آنگاه زن پیاده گشت و هفت جوان سوار گردیدند با شیخِ لخت چنان کردند که تا هفتاد سالگی فراموش نکرد

-----------------------------------------

ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﯾﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯾﯽ ﻭﺍﺳﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻏﺬﺍ ﻣﯿﺮﻩ ﺳﻠﻒ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭﻟﯽ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻣﯿﺮﻩ ﺳﺮ ﻣﯿﺰ ﺍﺳﺎﺗﯿﺪ ﻭ

ﺭﻭﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻣﯿﺸﯿﻨﻪ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﺑﻪ ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ .

ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﻭ ﻣﯿﺒﯿﻨﻪ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸﻪ ﻭ ﻣﯿﮕﻪ :ﮔﺎﻭﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﻮ ﯾﻪ ﺟﺎ ﻏﺬﺍ ﻧﻤﯿﺨﻮﺭﻥ .

ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﻧﺴﺮﺩ ﻣﯿﮕﻪ : ﺑﻠﻪ ﺩﺭﺳﺘﻪ ﻭﺍﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﻨﻢ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻭ

ﻣﯿﺮﻡ ﯾﻪ ﺟﺎ ﺩﯾﮕﻪ ﻣﯿﺸﯿﻨﻢ !

ﺍﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﺷﺪﯾﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﯼ ﺣﺎﺿﺮ ﺟﻮﺍﺏ ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﻣﯿﺸﻪ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﻣﯿﮕﯿﺮﻩ ﻣﻮﻗﻊ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺑﺰﻧﻪ ﺩﻫﻦ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﺭﻭ ﺳﺮﻭﯾﺲ ﮐﻨﻪ !

ﺳﺮ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻭﺭﻗﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﺭﻭ ﺗﺼﺤﯿﺢ ﻣﯿﮑﻨﻪ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﯿﺸﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﻣﯿﺘﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺭﺍﺣﺘﯽ ﺩﺭﺳﻮ ﭘﺎﺱ ﮐﻨﻪ

ﻭﺍﺳﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺑﺶ ﻣﯿﮕﻪ : ﯾﻪ ﺳﻮﺍﻝ ﻣﯿﭙﺮﺳﻢ ﺍﮔﻪ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﺑﺪﯼ ﻧﻤﺮﻩ ﺗﻮ ﻣﯿﺪﻡ

ﻭ ﺳﻮﺍﻝ ﺍﯾﻨﻪ: ...

.

.

ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﯿﺴﻪ ﭘﻮﻝ ﻭ ﺗﻮ ﯾﻪ ﮐﯿﺴﻪ ﺩﯾﮕﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻩ ﺗﻮ ﮐﺪﻭﻣﻮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯿﮑﻨﯽ؟ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﮐﯿﺴﻪ ﭘﺮ ﭘﻮﻝ !

ﺍﺳﺘﺎﺩ :ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﭘﻮﻟﻪ !

ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ : ﺑﻠﻪ ﺩﻗﯿﻘﺎ ! ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰﯾﻮ ﻭﺭﻣﯿﺪﺍﺭﻩ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﻩ !

ﺍﺳﺘﺎﺩﮐﻪ ﺩﯾﮕﻪ ﺧﻮﻧﺶ ﺑﻪ ﺟﻮﺵ ﺍﻭﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﭘﺎﯼ ﺑﺮﮔﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﻪ "

ﮔﺎﻭ "ﻭ ﺑﺮﮔﻪ ﺭﻭ ﻣﯿﺪﻩ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ .

ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﮔﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻪ ﺍﺯ ﮐﻼﺱ ﻣﯿﺮﻩ ﺑﯿﺮﺭﻭﻥ ﻭﻟﯽ ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﯿﺎﺩ ﺗﻮ ﻭ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ ﻣﯿﮕﻪ :

ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﺷﻤﺎ ﭘﺎﯼ ﺑﺮﮔﻪ ﻣﻦ ﺍﻣﻀﺎﺗﻮﻧﻮ ﺯﺩﯾﻦ ﻭﻟﯽ ﻧﻤﺮﻩ ﻣﻨﻮ ﯾﺎﺩﺗﻮﻥ ﺭﻓﺖ ﺑﻨﻮﯾﺴﯽ

Mojtaba Esmaelnejad

مددکار بین نگاه پیرمرد و پنجره فاصله انداخت . پیرمرد چشم هایش را بست !

مددکار : ببین پیرمرد ! برای آخرین بار می گم ، خوب گوش کن تا یاد بگیری . آخه تا کی می خوای به این پنجره زل بزنی ؟ اگه این بازی را یاد بگیری ، هم از شر این پنجره راحت می شی ، هم می تونی با این هم سن و سال های خودت بازی کنی . مثل اون دوتا . می بینی ؟ آهای ! با توام ! می شنوی ؟

پیرمرد به اجبار پلک هایش را بالا کشید .

مددکار : این یکی که از همه بزرگ تره شاهه ، فقط یه خونه می تونه حرکت کنه . این بغلیش هم وزیره . همه جور می تونه حرکت کنه ، راست ، چپ ، ضربدری ... خلاصه مهره اصلی همینه . فهمیدی ؟

پیرمرد گفت : ش ش شااا ه … و و وزیـ ... ررر

مددکار : آفرین ... این دوتا هم که از شکلش معلومه ، قلعه هستن . فقط مستقیم میرن . اینا هم دو تا اسب جنگی . چطوره ؟؟ فقط موند این دو تا فیل که ضربدری حرکت می کنن . و این ردیف جلویی هم که سربازها هستن ، هشت تا ! می بینی ! درست مثل یک ارتش واقعی ! هم می تونی به دشمن حمله کنی ، هم از خودت دفاع کنی ، دیدی چقدر ساده بود . حالا اسماشونو بگو ببینم یاد گرفتی یا نه ؟؟

پیرمرد نیم سرفه اش را قورت داد و گفت : پس مردم چی ؟ اونا تو بازی نیستن ؟

مجتبی اسماعیل نژاد از لنگرود

لشکر ایران آماده جنگ شده و سواران پا بر رکاب اسب ، کورش پادشاه ایران از نزدیکان خداحافظی کرده و قصد راهبری سپاه ایران را داشت . یکی از نزدیکان خبر آورد همسر سربازی چهار فرزند بدنیا آورده ، فروانروای ایران خندید و گفت این خبر خوش پیش از حرکت سپاه ایران بسیار روحیه بخش و خوش یومن است . دستور داد پدر کودکان لباس رزم از تن بدر آورده به خانه اش برود پدر اشک ریزان خواهان همراهی فرمانروای ایران بود . فرمانروا با خنده به او گفت نگهداری و پرورش آن چهار کودک از جنگ هم سخت تر است . می گویند وقتی سپاه پیروز ایران از جنگ باز گشت کورش تنها سوغاتی را که با خود به همراه آورده بود چهار لباس زیبا برای فرزندان آن سرباز بود. این داستان نشان می دهد کورش پادشاه ایران ، دلی سرشار از مهر در سینه داشت. ارد بزرگ فیلسوف کشورمان می گوید : فرمانروای مردمدار ، مهر خویش را از کسی دریغ نمی کند .

می گویند سالها بعد آن چهار کودک سربازان رشیدی شدند ، آنها نخستین سربازان سپاه ایران بودند که از دیوارهای آتن گذشته و وارد پایتخت یونان شدند . نکته جالب آن است که یکی از آن چهار کودک دختر بود و نامش پارمیس که از نام دختر ارشد کورش بزرگ اقتباس شده بود.

مجتبی اسماعیل نژاد از لنگرود

هوا نابهنگام گرم بود . به همین خاطر توقف جلوی مغازه بستنی فروشی امری کاملا طبیعی به نظر می رسید. دختر کوچولویی که پولش را محکم در دست گرفته بود ،وارد بستنی فروشی شد .بستنی فروش قبل از آن که او کلمه ای بر زبان جاری نماید با اوقات تلخی به او گفت از مغازه خارج شده و تابلوی روی در را بخواند و تا وقتی کفش پایش نکرده وارد مغازه نشود. دخترک به آرامی از مغزه بیرون رفت ،و مرد درشت هیکلی به دنبال او از مغازه خارج شد.دختر کوچولو مقابل مغازه ایستاد و تابلوی روی در را خواند :ورود پابرهنه ها ممنوع!دخترک در حالی که اشک چشمانش بر روی گونه هایش می غلتید راهش را گرفت تا برود .

در این لحظه مرد درشت هیکل او را صدا زد . او کنار پیاده رو نشست ، کفش های بزرگ نمره 44 خود را در آورد و در مقابل دخترکوچولو جفت کرد و گفت : بیا بکن تو پاهات. درسته که با این کفش ها نمی تونی خوب راه بروی ، امااگر بتونی یه جوری آنها را با پاهات بکشی، می تونی بستنی ات را بخری.

مرد دختر کوچولو را بلند کرد و پاهای او را توی کفش ها میزان نمود و گفت: عجله نکن ، بس که این کفش رو با پاهام این ور و اون ور کشیده ام خسته ام. تا بری و برگردی من اینجا راحت می شینم و بستنی ام را می خورم. چشمان براق دختر کوچولو هنگام هجوم او به سمت پیشخوان و خریدن بستنی صحنه ای نبود که از ذهن زدوده شود. بله، او مرد درشت هیکلی بود، شکم گنده ای داشت ، کفش های بزرگی داشت ،

اما مهم تر از همه ، قلب بزرگی داشت.

مجتبی اسماعیل نژاد ازلنگرود

خانوووووووم....شــماره بدم؟؟؟؟؟؟

خانوم خوشــــــگله برسونمت؟؟؟؟؟؟؟

خوشــــگله چن لحظه از وقتتو به مــــا میدی؟؟؟؟؟؟

اینها جملاتی بود که دخترک در طول مســیر خوابگاه تا دانشگاه می شنید!

بیچــاره اصـلا" اهل این حرفـــــها نبود...این قضیه به شدت آزارش می داد

تا جایی که چند بار تصـــمیم گرفت بی خیــال درس و مــدرک شود و به محـــل زندگیش بازگردد.

روزی به امامزاده ی نزدیک دانشگاه رفت...

شـاید می خواست گله کند از وضعیت آن شهر لعنتی....!

دخترک وارد حیاط امامزاده شد...خسته... انگار فقط آمده بود گریه کند...

دردش گفتنی نبود....!!!!

رفت و از روی آویز چادری برداشت و سر کرد...وارد حرم شدو کنار ضریح نشست.زیر لب چیزی می گفت انگار!!! خدایا کمکم کن...

چند ساعت بعد،دختر که کنار ضریح خوابیده بود با صدای زنی بیدار شد...

خانوم!خانوم! پاشو سر راه نشستی! مردم می خوان زیارت کنن!!!

دخترک سراسیمه بلند شد و یادش افتاد که باید قبل از ساعت ۸ خود را به خوابگاه برساند...به سرعت از آنجا خارج شد...وارد شــــهر شد...

امــــا...اما انگار چیزی شده بود...دیگر کسی او را بد نگاه نمی کرد..!

انگار محترم شده بود... نگاه هوس آلودی تعـقــیبش نمی کرد!

احساس امنیت کرد...با خود گفت:مگه میشه انقد زود دعام مستجاب شده باشه!!!! فکر کرد شاید اشتباه می کند!!! اما اینطور نبود!

یک لحظه به خود آمد...

مجتبی اسماعیل نژاد از لنگرود

یه خانومی واسه تولد شوهرش پیشنهاد داد که برن یه رستوران خیلی شیک

وقتی رسیدن به رستوران , دربون رستوران گفت: سلام بهروز جان ... حالت چطوره ؟؟؟

زنه یه کم غافلگیر شد و به شوهره گفت : بهروز , تو قبلا اینجا بودی ؟؟

شوهر: نه بابا این یارو رو توی باشگاه دیده بودم ...

وقتی نشستن , گارسون اومد و گفت : همون همیشگی رو بیارم ؟؟؟

زنه یه مقدار ناراحت شد و گفت : این از کجا میدونه تو چی میخوری ؟؟؟

شوهر : اینم توی همون باشگاه بود یه بار وقت خوردن غذا منو دید ...

خواننده رستوران از پشت بلندگو گفت : سلام بهروز جان ... آهنگ مورد علاقتو میخونم برات ....

زنه دیگه عصبانی شد و کیفشو برداشت از رستوران اومد بیرون.

شوهره دوید دنبالش . زنه سوار تاکسی شد ....

بهروز جلو بسته شدن در تاکسی رو گرفت و خواست توضیح بده که حتما اشتباهی پیش اومده و منو با یکی دیگه اشتباهی گرفتن ....

زنه سرش داد زد و انواع فحشارو بهش داد ...

یهو راننده تاکسی برگشت گفت : بهروز اینی که امشب مخشو زدی خیلی بی ادبه ها

مجتبی اسماعیل نژاد از لنگرود

يكى از بهترين و قابل توجه‌ترين كشتى‌هاى «غلامرضا تختى» با «پتكوف سيراكف» قهرمان نامدار بلغارستانى بود.

هر دو به دور نهايى رسيده بودند. شگرد سيراكف، فن «بارانداز» سريع و بسيار فنى بود. كشتى كه شروع شد، تختى يك‌بار «زير» گرفت و سيراكف را «خاك» كرد و پاى او را در «سگك» خود گير انداخت. سيراكف روى سگك مقاومت كرد و كشتى «سرپا» اعلام شد...

غلامرضا زير گرفت و او را خاك كرد و باز هم پاى او را در سگك خود، تحت فشار قرار داد.

دقيقه سوم كشتى بود. فشار سگك موجب ناراحتى شديد پاى سيراكف شد. او با دست به پايش اشاره كرد. تختى كه متوجه ناراحتى او شده بود، سيراكف را رها كرد و از جا بلند شد. فرياد اعتراض تماشاچيان بلند شد كه چرا اين كار را كردى؟

تختى ايستاده بود و سرش پايين؛ او در برابر همه اين فريادها سكوت كرده بود. سيراكف كه اين عمل جوانمردانه را از حريف خود ديد، منتظر داور نشد و خودش دست تختى را به عنوان برنده بلند كرد.

زنده‌باد تختى، مرام و مردانگى بى‌نظيرش

«روحش شاد و يادش گرامى»

مجتبی اسماعیل نژاد ازلنگرود

روزی مردی ثروتمند سبدی بزرگ را پر از نان کرد، آن را پشت اسب گذاشت و وارد بازار دهکده شد، سپس سبد را روی زمین گذاشت و به مردم گفت : این سبد نان را هدیه میدهم به مردم این دهکده، فقط در صف بایستید و هر کدام یک عدد بردارید، به اندازه تعداد اهالی، نان در این سبد است و به همه می‌رسد...

مرد ثروتمند این را گفت و رفت. مردم دهکده پشت سر هم صف ایستادند و یکی‌یکی از داخل سبد نان برداشتند.

پسربچه باهوشی هم در صف ایستاد. اما وقتی نوبتش رسید در کنار سبد ایستاد و نوبتش را به نفر بعدی داد.

به این ترتیب هر کسی یک نان برمی‌داشت و پی کار خود می‌رفت.

مردی که خیلی احساس زرنگی می‌کرد با خود گفت: نوبت من که رسید دو تا نان برمی‌دارم و فرار می‌کنم ، در نتیجه به این پسر باهوش چیزی نمی‌رسد !!!

او چنین کرد و دو نان برداشت و در لابه‌لای جمعیت گم شد.

سرانجام وقتی همه سهمشان را گرفتند و رفتند، پسرک با لبخند سبد را از روی زمین برداشت و بر دوش خود گذاشت و گفت:

من از همان اول نان نمی‌خواستم این سبد ارزشی بسیار بیشتر از همه نان ها دارد.

این را گفت و با خوشحالی راهی منزل خود شد...

خیلی‌ها دلشان به نان خوش است و از این غافلند که آنچه گرانبهاست و ارزش بسیار بیشتری دارد سبدی است که این نان ها در آن جمع شده‌اند.

خیلی‌ها قدر خانواده و همسر و فرزند خود را نمی‌دانند و دایم با آنها کلنجار می‌روند و از این نکته طلایی غافلند که این سبدی که این افراد را گرد هم و به اسم خانواده جمع کرده ارزشی به مراتب بیشتراز لجاجت‌ها و جدل‌های افراد خانواده دارد.

خیلی‌ها وقتی در شرکت یا موسسه‌ای کار می‌کنند سعی دارند تک‌ خوری کنند و در حق بقیه نفرات مجموعه ظلم روا دارند و فقط سهم بیشتری به دست آورند.

آنها از این نکته ظریف غافلند که تیمی که در قالب شرکت، آنها را گرد هم جمع کرده مانند سبدی است که نان ها را در خود نگه می‌دارد و حفظ این سبد و تیم به مراتب بیشتر از چند نان اضافه است

مجتبی اسماعیل نژاد ا ز لنگرود

اتوبوسو دیدی؟

زنه میره نجاری میگه: آقا یه کمد بساز برام . یارو یه کمد میسازه

زنه دو روز بعد میاد میگه: اتوبوس که رد میشه کمده میلرزه

نجاره میگه چرا مزخرف میگی اتوبوس چه صیغه ایه؟؟؟

خلاصه میاد پیچ میچاشو محکمتر میکنه و میره

دوباره فرداش زنه میاد میگه:اتوبوس رد میشه کمد میلرزه ...

اینم میگه:

بابا برای یه کمد پدر مارو در آوردی. اصن من میرم تو کمد میشینم اتوبوس رد شه ببینیم چیه.

میشینه تو کمد یه دفه شوهر زنه میاد خونه در کمدو باز میکنه ، میگه:

تو اینجا چی کار میکنی؟

نجاره میگه:

اگه بهت بگم منتظر اتوبوسم باورت میشه؟؟

مجتبی اسماعیل نژاد ازلنگرود

اصالت یا تربیت

در تاریخ آمده است ، به رسم قدیم روزی شاه عباس کبیر در اصفهان به خدمت عالم زمانه " شیخ بهائی" رسید پس از سلام واحوالپرسی از شیخ پرسید: در برخورد با افراد اجتماع " اصالت ذاتی ِ آنها بهتر است یا تربیت خانوادگی شان " ؟

شیخ گفت : هر چه نظر حضرت اشرف باشد همان است ولی به نظر من " اصالت " ارجح است .

و شاه بر خلاف او گفت : شک نکنید که " تربیت " مهم تر است !

بحث میان آن دو بالا گرفت و هیچیک نتوانستند یکدیگر را قانع کنند بناچار شاه برای اثبات حقانیت خود او را به کاخ دعوت کرد تا حرفش را به کرسی نشاند .

فردای آن روز هنگام غروب شیخ به کاخ رسید بعد از تشریفات اولیه وقت شام فرا رسید سفره ای بلند پهن کردند ولی چون چراغ وبرقی نبود مهمانخانه سخت تاریک بود در این لحظه پادشاه دستی به کف زد و با اشاره او چهار گربه شمع به دست حاضر شدند وآنجا را روشن کردند !

درهنگام ِ شام ، شاه دستی پشت شیخ زد و گفت دیدی گفتم " تربیت " از " اصالت " مهم تر است ما این گربه های نا اهل را اهل و رام کردیم که این نتیجه اهميت " تربیت " است

شیخ در عین ِ اینکه هاج و واج مانده بود گفت من فقط به یک شرط حرف شما را می پذیرم و آن اینکه فردا هم گربه ها مثل امروز چنین کنند!!!

شاه که از حرف شیخ سخت تعجب کرده بود گفت : این چه حرفیست فردا مثل امروز وامروز هم مثل دیروز!!!

کار ِ آنها اکتسابی است که با تربيت وممارست وتمرین زیاد انجام می شود.

ولی شیخ دست بردار نبود که نبود تا جایی که شاه عباس را مجبور کرد تا این کار را فردا تکرار کند .

او وقتی از کاخ برگشت بیدرنگ دست به کار شد چهار جوراب برداشت و چهار موش بخت برگشته در آن نهاد.......

فردا او باز طبق قرار قبلی به کاخ رفت تشریفات همان و سفره همان و گربه های بازیگر همان . . . . . .

شاه که مغرورانه تکرار مراسم دیروز را تاکیدی بر صحت حرفهایش می دید زیر لب برای شیخ رجز می خواند که در این زمان شیخ موشها را رها کرد که درآن هنگام هنگامه ای به پا شد یک گربه به شرق دیگری به غرب آن یکی شمال واین یکی جنوب.

واین بار شیخ دستی برپشت شاه زد و گفت :

شهریارا ! یادت باشد اصالت ِ گربه موش گرفتن است گرچه" تربیت " هم بسیار مهم است ولی" اصالت " مهم تر !

يادت باشد با " تربيت" ميتوان گربه اهلي را رام و آرام كرد ولي هرگاه گربه موش را ديد به اصل و” اصالت " خود بر مي گردد

مجتبی اسماعیل نژاد از لنگرود

تو رو خدا منو دیگه فراموش کن

یه پسر بود که زندگی ساده و معمولی داشت اصلا نمی دونست عشق چیه عاشق به کی می گن تا حالا هم هیچکس رو بیشتر از خودش دوست نداشته بود و هرکی رو هم که میدید داره به خاطر عشقش گریه میکنه بهش میخندید هرکی که می ومد بهش می گفت من یکی رو دوست دارم بهش می گفت دوست داشتن و عاشقی مال تو کتاب ها و فیلم هاست روز ها گذشت و گذشت تا اینکه یه شب سرد زمستونی توی یه خیابون خلوت و تاریک داشت واسه خودش راه میرفت که یه دختری اومد و از کنارش رد شد پسر قصه ما وقتی که دختره رو دید دلش ریخت و حالش یه جوری شد انگار که این دختره رو یه عمر میشناخته حالش خراب شد اومد بره دنبال دختره ولی نتونست مونده بود سر دو راهی تا اینکه دختره ازش دور شد و رفت اون هم همینجوری واسه خودش با اون حال خراب راه افتاد تو خیابون اینقدر رفت و رفت و رفت تا اینکه به خودش اومد و دید که رو زمین پر از برفه رفتش تو خونه و اون شب خوابش نبرد همش به دختره فکر میکرد بعضی موقع ها هم یه نم اشکی تو چشاش جمع می شد چند روز از اون ماجرا گذشت و پسره همون جوری بود تا اینکه باز دوباره دختره رو دید دوباره دلش یه دفعه ریخت

ولی این دفعه رفت دنبال دختره و شروع کرد باهاش راه رفتن و حرف زدن توی یه شب سرد همین جور راه میرفتن و پسره فقط حرف میزد دختره هیچی نمیگفت تا اینکه رسیدن به یه جایی که دختره باید از پسره جدا میشد بالاخره دختره حرف زد و خداحافظی کرد پسره برای اولین بار توی عمرش به دختره گفت دوست دارم دختره هم یه خنده کوچیک کرد و رفت پسره نفهمید که معنی اون خنده چی بود ولی پیش خودش فکر کرد که حتما دختره خوشش اومد اون شب دیگه حال پسره خراب نبود

چند روز گذشت تا اینکه دختره به پسر جواب داد و تقاضای دوستی پسره رو قبول کرد پسره اون شب از خوشحالیش نمیدونست چیکار کنه از فردا اون روز بیرون رفتن پسره و دختره با هم شروع شد اولش هر جفتشون خیلی خوشحال بودن که با هم میرن بیرون وقتی که میرفتن بیرون فکر هیچ چیز جز خودشون رو نمی کردن توی اون یه ساعتی که با هم بیرون بودن اندازه یه عمر بهشون خوش میگذشت پسره هرکاری میکرد که دختره یه لبخند بزنه همینجوری چند وقت با هم بودن پسره اصلا نمی فهمید که روز هاش چه جوری میگذره اگه یه روز پسره دختره رو نمیدید اون روزش شب نمیشد اگه یه روز صداش رو نمیشنید اون روز دلش میگرفت و گریه میکرد

یه چند وقتی گذشت با هم دیگه خیلی خوب و راحت شده بودن تا این که روز های بد رسید روزگار نتونست خوشی پسره رو ببینه به خاطر همین دختره رو یه کم عوض کرد دختره دیگه مثل قبل نبود دیگه مثل قبل تا پسره بهش میگفت بریم بیرون نمیومد و کلی بهونه میاورد دیگه هر سری پسره زنگ میزد به دختره، دختره دیگه مثل قبل باهاش خوب و مهربون حرف نمیزد و همش دوست داشت که تلفن رو قطع کنه از اونجا شد که پسره فهمید عشق چیه و از اون روز به بعد کم کم گریه اومد به سراغش دختره یه روز خوب بود یه روز بد بود با پسره دیگه اون دختر اولی قصه نبود پسره نمیدونست که برا چی دختره عوض شده یه چند وقتی همینجوری گذشت تا اینکه پسره

یه سری زنگ زد به دختره ولی دختره دیگه تلفن رو جواب نداد هرچقدر زنگ زد دختره جواب نمیداد همینجوری چند روز پسره همش زنگ میزد ولی دختره جواب نمیداد یه سری هم که زنگ زد پسره گوشی رو دختره داد به یه مرده تا جواب بده پسره وقتی اینکار رو دید دیگه نتونست طاغت بیاره همونجا وسط خیابون زد زیر گریه طوری که نگاه همه به طرفش جلب شد همونجور با چشم گریون اومد خونه و رفت توی اتاقش و در رو بست یه روز تموم تو اتاقش بود و گریه میکرد و در رو روی هیچکس باز نمیکرد تا اینکه بالاخره اومد بیرون از اتاق اومد بیرون و یه چند وقتی به دختره دیگه زنگ نزد تا اینکه بعد از چند روز توی یه شب سرد دختره زنگ زد و به پسره گفت که میخوام ببینمت و قرار فردا رو گذاشتن پسره اینقدر خوشحال شده بود فکر میکرد که باز دوباره مثل قبله فکر میکرد باز وقتی میره تو پارک توی محل قرار همیشگیشون دختره میاد و با هم دیگه کلی میخندن و بهشون خوش میگذره

ولی فردا شد پسره رفت توی همون پارک و توی همون صندلی که قبلا میشستن نشست تا دختره اومد پسره کلی حرف خوب زد ولی دختره بهش گفت بس کن میخوام یه چیزی بهت بگم و دختره شروع کرد به حرف زدن دختره گفت من دو سال پیش یه پسره رو میخواستم که اونم خیلی منو میخواست یک سال تموم شب و روزمون با هم بود و خیلی هم دوستش دارم ولی مادرم با ازدواج ما موافق نیست مادرم تو رو دوست داره از تو خوشش اومده ولی من اصلا تو رو دوست ندارم این چند وقت هم به خاطر خودت با تو بودم به خاطر اینکه نمیخواستم دلت رو بشکنم پسره همینطور مثل ابر بهار داشت اشک میریخت و دختره هم به حرف هاش ادامه میداد دختره گفت تو رو خدا تو برو پی زندگی خودت من برات دعا میکنم که خوش بخت بشی تو رو خدا من رو ول کن من کسی دیگه رو دوست دارم این جمله دختره همینجوری تو گوش پسره میچرخید و براش تکرار میشد و پسره هم فقط گریه میکرد و هیچی نمیگفت دختره گفت من میخوام به مامانم بگم که تو رفتی خارج از کشور تا دیگه تو رو فراموش کنه تو هم دیگه نه به من و نه به خونمون زنگ نزن فقط دعا کن واسه من تا به عشقم برسم باز پسره هیچی نگفت و گریه کرد دختره هم گفت من باید برم و دوباره تکرار کرد تو رو خدا منو دیگه فراموش کن و رفت پسره همین طور داشت گریه میکرد و دختره هم دور میشد

تا اینکه شب شد و هوا سرد شد و پسره هم بلند شد و رفت رفت و توی خونه همش داشت گریه میکرد دو روز تموم همینجوری گریه میکرد زندگیش توی قطره های اشکش خلاصه شده بود تازه میفهمید که خودش یه روزی به یکی که داشت برای عشقش گریه میکرد، خندیده بود و به خاطر همون خنده بود که الان خودش داشت گریه میکرد پسره با خودش فکر کرد که به هیچ وجه نمیتونه دختره رو فراموش کنه کلی با خودش فکر کرد تا اینکه یه شب دلش رو زد به دریا و رفت سمت خونه دختره میخواست همه چی رو به مادر دختره بگه اگه قبول نمیکرد میخواست به پای دختره بیافته میخواست هرکاری بکنه تا عشقش رو ازش نگیرن وقتی رسید جلوی خونه دختره سه دفعه رفت زنگ بزنه ولی نتونست تا اینکه دل رو زد به دریا و زنگ زد زنگ زد و برادر دختره اومد پایین و گفت شما پسره هم گفت با مادرتون کار دارم مادر دختره و خود دختره هم اومدن پایین مادر دختره خوشحال شد و پسره رو دعوت کرد به داخل ولی دختره خوشحال نشد وقتی پسره شروع کرد به حرف زدن با مادره داداش دختره عصبانی شد و پسره رو زد ولی پسره هیچ دفاعی از خودش نکرد تا اینکه مادر دختره پسره رو بلند کرد و خون تو صورتش رو پاک کرد و پسره رو برد اون طرف و با گریه بهش گفت به خاطر من برو اگه اینجا باشی میکشنت پسره هم با گریه گفت من دوستش دارم نمیتونم ازش جدا باشم باز دوباره برادر دختره اومد و شروع کرد پسره رو زدن پسره باز دوباره از خودش دفاع نکرد صورت پسره پر از خون شده بود و همینطور گریه میکرد تا اینکه مادر دختره زورکی پسره رو راهی کرد سمت خونشون پسره با صورت خونی و چشم های گریون توی خیابون راه افتاد و فقط گریه میکرد

اون شب رو پسره توی پارک و با چشم های گریون گذروند مادره پسره اون شب به همه بیمارستان های اون شهر سر زده بود به خاطر اینکه پسرش نرفته بود خونه ولی فرداش پسرش رو زیر بارون با لباس خیس و صورت خونی بی هوش توی پارک پیدا کرد پسره دیگه از دختره خبری پیدا نکرد هنوز هم وقتی یاد اون موقع میافته چشم هاش پر از اشک میشه و گریه میکنه هنوز پسره فکر میکنه که دختره یه روزی میاد پیشش و تا همیشه برای اون میشه هنوز هم پسره دختره رو بیشتر از خودش دوست داره الان دیگه پسره وقتی یکی رو میبینه که داره برای عشق گریه میکنه دیگه بهش نمیخنده بلکه خودش هم میشینه و باهاش گریه میکنه پسره دیگه از اون موقع به بعد عاشق هیچکس نشد چون به خودش میگفت من یکی رو هنوز بیشتر از خودم دوست دارم و عاشقشم

مجتبی اسماعیل نژاد ازلنگرود

حقیقتی پنهان

در اتاقو قفل کرد

پرده پنجره اتاق رو کشید

نشست روی صندلی

سیگار نیمه کشیده شو برداشت و پک عمیقی بهش زد

تاریکی و دود بود که در هم می آمیخت

و مرد , با چشم های نیمه باز و سرخ ,

به این هم آغوشی رخوتناک , نگاه می کرد

دود سفید و تنبل سیگار , مواج و ملایم , در آغوش تاریکی فرو می رفت و محو میشد

انگار تاریکی , دود رو می بلعید و اونو درون خودش , خفه می کرد

مرد از تماشای این هماغوشی بی رحمانه , سرگیجه گرفت و به سرفه افتاد

....

روزهای اول گل سرخ بود و چشم ها

لرزش خفیف لب ها بود و نگاه های پر از ترانه

شنیدن بود و تپیدن

عشق بود و رعشه های خفیف و گرم زیر پوستی

روزهایی که همه چیز معنای خاصی داشت و سلام ها مثل قهوه داغ ,

در یک بعد از ظهر سرد زمستان , حسابی , می چسبید

تعریف مرد , از عشق , دوست داشتنی فرا تز از مرزهای منطق بود و زن ,

عشق را به ایثار دل , تفسیر می کرد

مرد , که هیچگاه عاشق نشده بود ,

از گرمای با او بودن ,

لذت می برد .

و حس می کرد چیزی در درونش متحول می شود

و زن , مدام لبخند می زد ,

و گاهی چشم هایش از هیجان , مرطوب میشد و دستهایش مرتعش از لمس با هم بودن ,

دستهای مرد را در آغوش میکشید

روزهای اول , همیشه زیباست .

مثل روز اول خریدن یک کفش چرم براق

مثل روز اول مدرسه

مثل روز تولد

هر تماسی , پر بود از فدایت شوم ها و دوستت دارم ها و بی تو هرگز

و هر نگاهی , لبریز بود از تمنا و خواستن و نیاز

زن , مثل بهار شده بود .

پراز طراوت و تازگی و تبسم های پنهان همیشگی

و مرد , شاد تر از تمام روزهای تنها بودنش , راست قامت و بی پروا

روی این وسعت سفید , لکه ای هم اگر بود , محو بود و مبهم

یا اگر خیلی هم بزرگ بود ,

به چشم هیچکدامشان , نمی آمد

شعرهای عاشقانه بود و وعده های مخفیانه

.....

روزهای خوب , زود می گذرد .

قانون " بودن " همین است

روزهای خوب , عمرش , مثل عمر پروانه هاست

کوتاه و زیبا

و روزهای خوب , کم کم , تمام میشد .

مرد ؛ باز , آهسته , به زیر لب ترانه های غمگین می خواند

و زن , تبسم های کنج لبش را , گم کرده بود

تکرار و تکرار و تکرار

شاید همین تکرار بود که همه چیز را فدای بودن خویش کرده بود

و شاید هم , با هم بودن ها , بوی کهنگی و نم گرفته بود

هر چه بود , مثل سرمایی سوزناک و خشک , به زیر پوست عشق , نفوذ کرده بود

و شاید هم , اصلا , عشقی در کار نبود .

....

- من هیچوقت عاشق نمی شم .

هیچوقت ...

فکر کردی منم ازونام که به خاطر یکی , خودشو از روی ساختمون پرت میکنه ؟

فکر کردی اگه نباشی تب می کنم ؟

نه جونم ... اینطوریام نیس , دوستت دارم ولی خل و چل بازی بلد نیستم

حالا دو روز مارو بی خبر میذاری و به تلفونامونم جواب نمیدی بی معرفت ؟

فکر کردی با این کارت , عشقتو توی دلم میکاری ؟

نه به خدا , این کارا همش از بی مرامیته .... حتما یادت رفته اون شباییکه تا صدامو نمیشنیدی خوابت نمی برد

عیبی نداره ... میگذره ,

یه جورایی می سوزم , حتما کیف می کنی نه ؟

میسوزم از اینکه گفتم همدلمی ... نگو فقط همرام بودی ... دلت کجا بودو فقط شیطون میدونه ...

مرد میگفت و از پس دودهای مواج , روزهای گذشته را , جستجو می کرد

و زن , همه چیز انگار , برایش خوابی بود کوتاه و سنگین :

- خودت چی ؟

خودت اگه یه هفته هم بری توی غار تنهاییت , هیچکی حق نداره صداش در بیاد

حالا یه تلفنتو جواب ندادم شدم بدترین آدم دنیا

خب چی داری برام بگی ؟ فکر نمی کنی همه چی خیلی بیخودی و تکراری شده ؟

خسته ام کردی , هیچ حس و حالی تو صدات نیست , انگار دارم با سنگ صحبت می کنم

حرفامون جمله به جمله اش اونقدر تکراری شده که نگفته همه شو از برم

نگفتم عاشقم باشو خودتو برام از رو ساختمونا پرت کن پایین

فقط خواستم بفهمم بودن و نبودنم فرقی ام برات داره یا نه ....

که تو هم خوب جوابمو دادی

....

بوق ممتد .

مثل یک دیوار آجری بلند است .

تا آسمان

انگار که دیوار, آسمان آبی را دو تا می کند

بوق ممتد , یعنی رفتن , بدون خداحافظی

یعنی , چیزی شبیه فحش های بد ....

...

مرد دست در جیب

با قدی خمیده و چشمانی بی خواب

قدم زدن را برای فراموش کردن , امتحان می کرد

و زن , بی پروا , عشقی تازه می خواست

اندام نحیفش , تحمل بار تنهایی را نداشت

صدای تازه , گرمتر از صداهای تکراری و واژه های تکراریست

عشق تازه , آدم را دوباره نو می کند

انگار آدم برای ادامه زندگی اش , دوپینگ می کند

عشق تازه , جسارت فراموشی خاطرات عشق کهنه را می طلبد و لگد زدن به تمام با هم بودن های قدیم

مرد نمی توانست

مردها گاهی خیلی سخت می شوند

سخت و بیروح و لایه لایه

و مردی که واپس زده از عشقی نافرجام باشد ,

می شکند ,

ذوب می شود و اینبار به جای شیشه ,

سنگی می شود سخت تر از خارا

....

آدم دلش تنگ می شود

دل آدم هم که تنگ شود , نفسش میگیرد

هوای گذشته ها را می خواهد

حتی شده به یک نفس عمیق

یکسال گذشت

تنهایی همراه مرد بود

و زن , انگار دوباره , واپس زده عشقی چندین باره بود

مرد , نه اینکه عاشق بوده باشد ... نه .... فقط از روی دلتنگی

گوشی تلفن را بر می دارد و شماره ها را برای شنیدن , نوازش می کند :

- الو ...

صدای زن شکسته و خراشیده است

انگار قبلش سیگار کشیده باشد .. آنطوری

صدا , در عین غریبه گی اش , دل مرد را می لرزاند

آن روزها چقدر خوب بود ها ...

- الو ... بفرمایید

مرد , دلش می خواهد نفس عمیق بکشد

دلش می خواهد نفس حبس شده در سینه اش را با سلامی تازه , بدمد بیرون

گاهی می شود در یک آن , همه چیزهای بد را فراموش کرد

انگار که از همان اول نبوده

مرد تصمیمش را گرفت که ناگهان از پس صدای زن , صدای مردی غریبه آمد

صدای قلدر و خشن :

- الو .... د چرا حرف نمی زنی مزاحم ....

قلب مرد انگار که , ایستاد

گوشی را کوبید روی تلفن

مردی غریبه ! ... رویا که رنگش می پرد می شود کابوس

و مرد غریبه کابوس رویاهای دلتنگی مرد شد

مرد , نحیف و قد خمیده

در اتاقو قفل کرد

پرده پنجره اتاق رو کشید

نشست روی صندلی

سیگار نیمه کشیده شو برداشت و پک عمیقی بهش زد

تاریکی و دود بود که در هم می آمیخت و مرد ,

با چشم های نیمه باز و سرخ , به این هم آغوشی رخوتناک , نگاه می کرد

....

زن , نشسته بود لبه تخت

شکسته و بیروح

مرد غریبه لباس هایش را پوشید

بوسه سرد مرد غریبه , شانه های لخت زن را آزرد

- دوستت دارم

صدای مرد غریبه , شبیه سائیدن ناخن به دیوار سیمانی بود

زن خوب گوش سپرد

نه ... این صدا هم تازگی نداشت

این صدا هم تکراری بود .

زن , در جستجوی تازه تر شدن ,

اندازه تمامی دستمالهای کاغذی دنیا , چروکیده بود

...

رسم است زیبایی ها را می نویسند و

بعد ها افسانه می خوانندش

و نسل به نسل , آدم ها با ولع

تمام کلمه هایش را می خوانند و حفظ می کنند

حقیقت را که بنویسی

نه کسی می خواند

نه کسی حفظش می کند

حقیقت , آنقدر زشت است گاهی که آدم ها ترجیح می دهند در عمیق ترین نقطه قلبشان , به خاکش بسپارند

تمام

مجتبی اسماعیل نژاد از لنگرود

حاج اقا

حاج اقا در راه بازگشت از حج بود که

در خيابان کودک فقيري را ديد که غذايش را با سگي گرسنه تقسيم ميکند

نزدیک رفت و پرسيد :

چرا غذايت را به اين حيوان نجس ميدهي ?

کودک سگ را بوسيد و گفت :

از نظر من هيچ حيواني نجس نيست

اين سگ نه خانه دارد نه غذا دارد هيچ کس را ندارد اگر من کمکش نکنم ميميرد

حاج اقا گفت :

سگ بي خانمان در همه جا وجود دارد ايا تو ميتواني همه انها را از مرگ نجات دهي؟

ايا تو ميتواني جهان را تغيير دهي؟

پسر نگاهي به سگ کرد و گفت :

کاری که من براي اين سگ ميکنم تمام جهانش را تغيير ميدهد

مجتبی اسماعیل نژاد از لنگرود

ارسال شده توسط محمد حسین ج

این روزهای آذری ، خاطره امتحان ثلث اول باز سرک می کشد و باز شور می افتاد به دل ما که انگار قضیه جدی است که نگرانی‌های مردی که شتابان از دورترین نقطه شهر آمد و صدایمان زد که آی ملت ! از رسولان پیروی کنید که روز امتحان نزدیک است ، شوخی نبوده است .

یَسْأَلُکَ النَّاسُ عَنِ السَّاعَةِ قُلْ إِنَّمَا عِلْمُهَا عِندَ اللَّـهِ وَمَا یُدْرِیکَ لَعَلَّ السَّاعَةَ تَکُونُ قَرِیبًا

مردم از تو درباره (زمان قیام) قیامت سۆال می‌کنند، بگو: «علم آن تنها نزد خداست!» و چه می‌دانی شاید قیامت نزدیک باشد!/سوره مبارکه احزاب آیه ۶۳

کتابها می‌نویسند :

آنگه گفت: یَسْئَلُکَ النَّاسُ عَنِ السَّاعَةِ، مى‏پرسند تو را این کافران از وقت قیام ساعه که کى خواهد بودن؟ بگو که: علم آن بنزدیک خداست. وَ ما یُدْرِیکَ لَعَلَّ السَّاعَةَ [تَکُونُ‏] قَرِیباً، و تو را چه آگاه کرده است؟ همانا نزدیک باشد آن..۱

تبیان:آیه شریفه تنها مى‏فرماید: مردم از قیامت مى‏پرسند، و دیگر بیان نمى‏کند که از چه چیز آن مى‏پرسند، ولى از تعبیر قیامت به ساعت بر مى‏آید که مراد پرسش کنندگان تاریخ وقوع قیامت است، مى‏خواستند بفهمند آیا قیامت نزدیک است یا دور، و رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم را دستور مى‏دهد که در پاسخ ایشان بگوید: من از آن اطلاعى ندارم، و نه تنها من اطلاع ندارم بلکه جز خدا احدى اطلاع ندارد، و این جواب تنها جوابى است که در همه جاى قرآن در مواردى که از تاریخ قیامت سۆال شده به کار رفته است.

“وَ ما یُدْرِیکَ لَعَلَّ السَّاعَةَ تَکُونُ قَرِیباً”- چه مى‏دانى، اى بسا که تاریخ آن خیلى نزدیک باشد. این جمله ابهام در مساله را بیشتر مى‏کند، تا بهتر بفهماند که رسول خدا صلوات الله علیه نیز در این مساله مانند سایر مردم است، و قیامت از آن اسرارى نیست که خدا به وى گفته، و از مردم پنهان کرده باشد.۲

با تو می‌گویم :

بچگی های ما پر است از خاطره درس و امتحان های سه ثلثه…

امتحان هایی که هول و ولایشان تا روز گرفتن کارنامه ، رهایمان نمی کرد.

یادم نمی رود ، مهر که می رسید و کم کم هوا سرد می شد و آفتاب کم رمق می تابید و روزهای تقویم یکی یکی ورق می خورد ؛

پیش خودمان می گفتیم : حالا کو تا امتحان‏های ثلث …

هنوز خیلی وقت داریم … ”

همین حس ِ خیلی وقت داریم بود که تنبلمان می کرد. که دست و دلمان نمی رفت به خواندن دقیق و درست و حسابی درس‌ها …

اما آذر ماه که می رسید و امتحان های ثلث اول که نزدیک می شد ؛

تازه می فهمیدم قضیه جدی است و یک سوم سال در بازیگوشی و سر به هوایی ما گذشته است.

آن وقت بود که آشوب می افتاد به دلمان و یادمان می افتاد به حرص و جوش های گاه و بیگاه مادر که می گقت :

“چشم به هم بزنی ، امتحان ها شروع می شود و تو می مانی و کلی کتاب نخوانده … ”

آن وقت بود که با کلی نگرانی می رفتیم سر وقت کتاب و دفتر و می نشستیم به شمردن روزهای مانده تا امتحان .

این روزهای آذری ، خاطره امتحان ثلث اول باز سرک می کشد

و باز شور می افتاد به دل ما

که انگار قضیه جدی است

که نگرانی‌های مردی که شتابان از دورترین نقطه شهر آمد و صدایمان زد که آی ملت ! از رسولان پیروی کنید که روز امتحان نزدیک است ، شوخی نبوده است . ۳

که روز امتحان و سوال و جواب نزدیک است ۴ … خیلی نزدیک تر از آنکه حتی فکرش بکنیم

یادم بماند :

یادم باشد و یادت نرود همه چیز دارد در بی خبری ما تمام می شود

موسیقی

جدیدترین آلبوم های موسیقی ماه

کنسرت شهرام شکوهی پس از عمل جراحی قلب!

وقتی برای موسیقی می‌شود با اینترنت مجوز گرفت

رضا صادقی: یک نفر به داد من برسد

25 مرداد و در سالن میلاد نمایشگاه بین المللی کنسرت «فریدون آسرایی» برگزار خواهد شد

آلبوم جدید بابک جهانبخش «اکسیژن» نام گرفت

بهنام صفوی: ماه رمضان ماه شادی و مهربانی است!

اظهارات خواننده آلبوم «همین...» درباره ماه رمضان و تیتراژ سریال «دود کش»

جدیدترین آلبوم های موسیقی ماه

توقف ، صادق نورانی

یه دنیا حرف،مهدی یغمایی

تو اگه نباشی،آراد موسوی

چطور بفهمونم که...،علی زارعی

جشن تنهایی،شهاب رمضان

آقای بنفش،امید نعمتی

پدیده،حسام حاجی عباسی

دنیای خواب،مهدی جهانی

با همکاری چهره های با تجربه و جوان؛

آلبوم «توقف» با صدای صادق نورانی منتشر شد

اولین آلبوم رسمی صادق نورانی پس از پنج سال تلاش مستمر به مرحله انتشار رسید. این اثر «توقّف» نام داشته و تولید آن از سال ٨٧ آغاز شده بود. آلبوم «توقّف» به تهیه کنندگی سعید بنایی و توسط شرکت ریزموج سیستم منتشر شده است.

نورانی در این آلبوم با مجموعه ای از عوامل با تجربه و جوان به همکاری پرداخته است. ترانه های «توقّف» را سید فرید احمدی، سید محمد کاظمی، امیر پیرنهان، مریم تواضعی فخر و ترانه مکرم سروده اند. بار اصلی موسیقی در این اثر بر دوش شایان نایب بوده و هنرمندانی چون سعید شهروز، افشین امینی، علیرضا شهشهانی نژاد، آرش پاکزاد و رضا اسدپور نیز در خلق این مجموعه نقش داشته اند.

صادق نورانی طی چند ماه اخیر، فعالیت های قابل توجهی داشته و از میان قطعات منتشر شده اش می توان به پاییز، خواب، احتمالات و... اشاره کرد.

یه دنیا حرف

امتیاز:

3.4

امتیاز : 68.0/100

تعداد رأی: 10

(10 رأی)

خواننده:

مهدی یغمایی

آهنگساز:

مهدی یغمایی، میلاد اکبری، امین قباد، بابک وزیری، علیرضا قرایی منش

تنظیم کننده:

پوریا حیدری، میلاد اکبری، سعید سام، بابک وزیری

ترانه سرا:

علی بحرینی، مهدیه عرب، مهشاد عرب، نیلوفر کولیوند

سال انتشار:

تو اگه نباشی

امتیاز:

3.142855

امتیاز : 62.9/100

تعداد رأی: 7

(7 رأی)

خواننده:

آراد موسوی

آهنگساز:

آراد موسوی

تنظیم کننده:

آراد موسوی، مهدی ابراهیمی

ترانه سرا:

مینا ارشدی، معصومه نحوی، نغمه قاسمی، ندا دادخواه، آراد موسوی، علیرضا جوادی، محلا سلیمانی، مریم مهرانی

نوازنده ها:

فراز سالم (گیتار الکتریک و کلاسیک)، آراد موسوی، مهدی ابراهیمی (پیانو و کیبورد)

سال انتشار:

1391

انتشارات:

تهیه کننده: شرکت رای ویژن ایرانیان / پخش آسیا

حواشی:

«آراد موسوی» که خوانندگی آلبوم «تو اگه نباشی» را انجام داده، همه ی ملودی های آلبوم را ساخته و بیشتر تنظیم ها را نیز انجام داده است. مهدی ابراهیمی دیگر تنظیم کننده ی این آلبوم است که طراحی جلد آلبوم نیز توسط او صورت گرفته است.

چطور بفهمونم که...

امتیاز:

3

امتیاز : 60.0/100

تعداد رأی: 17

(17 رأی)

خواننده:

علی زارعی

آهنگساز:

علی زارعی، میلاد کمالی، مسیحا، فتاح فتحی

تنظیم کننده:

سعید زمانی، فتاح فتحی

ترانه سرا:

میلاد کمالی، مسیحا، مریم ذاکری، محسن ایزدی، مجید روزگرد، افسون سلامی

نوازنده ها:

پیام طونی، بابک یوسفی، بهنام حکیم، فیروز ویسانلو، امیرحسین شریعتمداری، فرشید ادهمی، ایمان رضایی

سال انتشار:

1392

حواشی:

علی زارعی که چند سال پیش با قطعه ی «هم اتاقی» خود را به عرصه ی موسیقی معرفی کرد، نخستین آلبوم رسمی خود را با همکاری سعید زمانی، میلاد کمالی، مسیحا، فتاح فتحی و... منتشر کرده است.

جشن تنهایی

امتیاز:

3.17865

امتیاز : 63.6/100

تعداد رأی: 459

(459 رأی)

خواننده:

شهاب رمضان

آهنگساز:

شهاب رمضان، سیروان خسروی، امیر یگانه، سعید سام

تنظیم کننده:

سیروان خسروی، زانیار خسروی

ترانه سرا:

امیر ارجینی، حسین صفا، امیر یگانه، حسین غیاثی، علی بحرینی، علی استیری

نوازنده ها:

پیام طونی (ویولن)، فیروز ویسانلو (گیتار آکوستیک)، میلاد درخشانی (سه تار)، بابک یوسفی (کلارینت)، سیروان خسروی (پیانو و کیبورد)

سال انتشار:

1392

انتشارات:

آوای هنر / پخش: هنر اول

حواشی:

آرتین ولی الهی: «جشن تنهایی» که دومین آلبوم شهاب رمضان است، توسط موسسه «آوای هنر» و پخش «هنر اول» روانه ی بازار موسیقی کشور شده است. برای این آلبوم تبلیغات مناسبی صورت گرفته و پخش آن در نقاط مختلف کشور نیز به خوبی انجام شده است. نام شهاب رمضان در عرصه ی موسیقی، با ملودی هایی که برای همکارانش ساخت بر سر زبانها افتاد. او در این زمینه به عنوان یکی از بهترین ها تثبیت شده بود تا اینکه وی در سال 89 و در جایگاه خواننده، آلبوم «رمانتیک» را با تنظیمهای سیروان خسروی و همفکری «زانیار خسروی» منتشر کرد. «رمانتیک» یک شروع موفق برای شهاب و آغاز فصل جدیدی از فعالیتهای هنری وی بود. هر چند شهاب خود را یک آهنگساز می داند، اما اکنون به عنوان یک خواننده ی پرطرفدار شناخته می شود. شهاب رمضان در آلبوم دومش که «جشن تنهایی» نام دارد، بار دیگر برای تنظیم ها از حضور برادران خسروی بهره برده است. هشت تنظیم را سیروان انجام داده و تنظیم سه قطعه توسط زانیار انجام شده است. شهاب علاوه بر استفاده از ملودی های خودش، دو ملودی از سیروان، دو ملودی از امیر یگانه و یک ملودی از سعید سام گرفته است. همچنین سیروان در ساخت دو ملودی با او همکاری کرده است. امیر ارجینی، حسین صفا، حسین غیاثی، علی بحرینی، امیر یگانه و علی استیری، ترانه سرایان آلبوم «جشن تنهایی» هستند.

آقای بنفش

امتیاز:

3.789475

امتیاز : 75.8/100

تعداد رأی: 19

(19 رأی)

خواننده:

امید نعمتی (اثری از گروه پالت)

اشعار:

مولانا، خیام، سعدی، فروغ فرخزاد، هوشنگ ابتهاج، مرضیه برومند، امید نعمتی، کاوه صالحی، سیاوش کسرایی، پژمان بختیاری

نوازنده ها:

داریوش آذر (کنترباس و همخوان)، روزبه اسفندارمز (کلارینت)، کاوه صالحی (گیتار و خواننده)، مهیار طهماسبی (ویلنسل)، حسام الدین محمدیان پور (سازهای کوبه ای، آکاردئون، بنسوری)، فراز عقیلی (پیانو)، مهیار پورحسابی (درامز)

سال انتشار:

1391

انتشارات:

ماهریز مهر

حواشی:

«آقای بنفش» اثر متفاوت گروه «پالت»، آلبومی در ژانر تلفیقی است که خیلی زود جایش را در میان مخاطبین و علاقه مندان باز کرد. این آلبوم به تهیه کنندگی «احسان رسول اُف» و مدیریت «امین دوایی» تولید شده است. روی جلد این آلبوم چنین نگاشته شده است: «در جهانی که هر روز پیچیده تر و دشوارتر می شود، تجربه های بینابینی و بینافرهنگی می توانند داد و ستدهای آنسانی را آسان و اصطکاک ارتباطات بین الملیی را روان کنند. در چنین وضعیتی پالت با حفظ اصالت و سلیقه ی خود می کوشد، با به کارگیری ظرفیت های تازه ای از موسیقی، رنگ ها را به هم آمیزد و مرزهای جغرافیایی و تاریخی را درنوردد تا جهانی رنگارنگ و بی مرز بسازد که در آن مساحت شادی و اندوه انسان، به وسعت آرزوهایش باشد».

پدیده

امتیاز:

2.666665

امتیاز : 53.3/100

تعداد رأی: 12

(12 رأی)

خواننده:

حسام حاجی عباسی

آهنگساز:

محمد پورجعفری، نیلوفر صانعی، حسام حاجی عباسی، محمود صفری، مجید وفادار

ترانه سرا:

علی مهرگان، حسام حاجی عباسی، محمد نبوی

نوازنده ها:

محمد پور جعفری،محمود صفری،سعید سرمدی،کسری خدیور

سال انتشار:

1392

انتشارات:

هنرمندان خاک جنوب / پخش: سیما شهر

حواشی:

صدابرداری، میکس و مسترینگ قطعات این آلبوم بر عهده ی «محمد پورجعفری» بوده و «علیرضا بیطرف» مدیر اجرایی آن بوده است. این خواننده پیش از این در گفتگو با «موسیقی ما» درباره حاشیه های آلبومش گفته بود: «چون پول ندارید دلیل نمی شود که یک گوشه بنشینید و ببینید که افراد دیگر چون پول دارند بالا می آیند. نمی توانستم دست روی دست بگذارم و حال بدی داشتم. چون اعتقادم این بود که کار خداست الان هم توکلم فقط بر خداست. باورت نمی شود که من قید انتشار آلبوم را زدم چون تهیه کننده ها خیلی من را اذیت کردند. البته تهیه کننده که نداریم چون تهیه کننده خوب مثل کشاورز می ماند ولی خب اینها منتظر هستند که یک نفر پول بدهد و بگویند برای ما باش. یکی از این افراد از قبل عید وقت من را گرفت و بعد از مدت زمان زیادی جواب منفی داد. شما فکر کنید من به تهیه کننده دیگری یک نمونه کار دادم و بعد از دو ماه آمد و گفت که کار تو را گم کردم ! خیلی از این اتفاقات جالب افتاد. یک لحظه دیگر قیدش را زدم و شبی گفتم خدایا تا اینجا با پاهای لنگان آمدم اما دیگر نمی توانم. فردای همان شب یکی از تهیه کننده ها زنگ زد و گفت کار را پخش می کنم چون پتانسیل خوبی دارید. پایین پوستر کار نوشتم«ممنونم از شما که حمایتم کردید» چون واقعا صدای من صدای دوستانم بود. کاری ندارم که آثار ضعیف یا قوی هستند ولی در این حد از دستشان بر می آمد و انصافا برایم وقت گذاشتند و بهترین لحظات را در کنار این عزیزان در استودیو گذراندم.»

دنیای خواب

آلبوم «دنیای خواب» با صدای «مهدی جهانی» از سوی موسسه «آوای سوته دلان» و تهیه کنندگی «امید معلم» وارد بازار موسیقی کشور شد.

آهنگسازی و تنظیم «دنیای خواب» به عهده مهدی جهانی بوده و ترانه های این آلبوم هم توسط مهدی جهانی و امید معلم، تهیه کننده این اثر سروده شده است. آلبوم «دنیای خواب» از 11 قطعه به نام های «دنیای خواب»، «ممنونم ای دنیا»، «فرشته ایران زمین»، «تعبیر خواب»، «خورشیدک زیبا»، «هوای خونه»، «من و تو»، «بهترین دقیقه ها»، «رویای قدیمی»، «هم نفس» و «روز آخر» تشکیل شده است. این آلبوم علاوه بر سوپرمارکت های سطح شهر در سایت «بیپ تونز» هم قابل دسترس است.

«علی اوجی» مدیر هنری این آلبوم است و «مهدی میرزا باقریان» نیز مدیر اجرایی این آلبوم معرفی شده اند.

امتیاز:

2.2

امتیاز : 44.0/100

تعداد رأی: 5

(5 رأی)

خواننده:

مهدی جهانی

آهنگساز:

مهدی جهانی

تنظیم کننده:

مهدی جهانی

ترانه سرا:

مهدی جهانی، امید معلم

سال انتشار:

1392

تصاویر فرعی:

تعداد قطعات:

11

ژانر:

پاپ

ماه انتشار:

خرداد

فصل:

بهار

هر چه می‌خواهد بشود...

کنسرت شهرام شکوهی پس از عمل جراحی قلب!

شب اول کنسرت شهرام شکوهی پس از عمل جراحی قلب او - چهارشنبه (12 تیر 92)، در شهر اهواز - در حالی برگزار شد که در اواسط اجرا، این کنسرت به دلیل عارضه قلبی برای مدتی قطع شد.

این کنسرت قرار بود 2 و 3تیر 92 در تالار مهر اهواز برگزار شود اما به دلایل نامعلومی برگزاری آن در تالار مهر لغو و 12 و 13 تیر 92 در سالن ورزشی هلال احمر اجرا شد.

شهرام شکوهی با ترانه "دل دیوونه" و در میان تشویق و استقبال پرشور حاضران در سالن به روی صحنه آمد و کنسرت خود را شروع کرد.

شهرام شکوهی پس از خواندن چند ترانه به حاضران در سالن گفت: من عمل قلب داشتم و همین دیروز از بیمارستان مرخص شدم و از شما پوزش می‌طلبم اگر صدایم یاری نمی‌کند.

پس از آن شکوهی از حاضران خواست تا او را برای خواندن ترانه "دلبری از تو" همراهی کنند که با استقبال و هم‌خوانی مردم این ترانه اجرا شد.

این خواننده همچنین با درخواست بسیار حاضران در سالن برای خواندن آهنگ "مدارا" مواجه شد که او گفت این آهنگ را هم در زمان خودش اجرا می‌کند.

سپس مشغول اجرای آهنگ بعدی‌اش بود که در پایان اجرای ترانه عارضه قلبی او شدت گرفت و با سرعت و سراسیمه صحنه را ترک کرد و به پشت صحنه رفت. سکوت عجیبی سالن را فراگرفت. همه ساکت و نگران وضعیت این خواننده بودند.

در این میان و پس از وقفه پیش‌ آمده نماهنگی در سالن پخش شد که شامل مصاحبه‌ای با شهرام شکوهی بود. او در این کلیپ از کارها و آثارش گفت و سپس از ترانه‌ای گفت که آن را به روح یحیی کاشانیان، پدر امیرحسین کاشانیان، یکی از اعضای گروه نوازندگی‌اش، تقدیم کرده بود. او گفت که این ترانه را برای او سروده و آن را به روح این زنده‌یاد تقدیم کرده است. در پایان نماهنگ، شکوهی از آثار دیگرش گفت و مختصری از کارهایش پخش شد.

پس از پایان کلیپ و وقفه چند دقیقه‌ای اعضای گروه دوباره روی صحنه حاضر شدند. شهرام شکوهی پس از بازگشت گفت: من نمی‌خواهم تملق کنم و قصد بهانه آوردن ندارم. از مردم می‌خواهم که آن را حمل بر تملق نگذارند ولی پزشکان خیلی من را از اجرا منع کرده‌اند و گفتند که اجرای کنسرت به ضرر وضعیت جسمانی شما است. ولی من شما را دوست دارم و فقط به عشق مردم اهواز آمدم و هر چه می‌خواهد بشود بگذار بشود.

در ادامه آهنگی درباره هنرمندان و ورزشکاران درگذشته اجرا شد و در پشت سر شهرام شکوهی تصاویر درگذشته‌گانی مانند ناصر حجازی، منوچهر نوذری، نادیا دلدارگلچین، روح‌الله داداشی، پیمان ابدی، خسرو شکیبایی، حسین پناهی، عسل بدیعی، جلیل شهناز، ناصر عبداللهی، حمیده خیرآبادی، نیما نهاوندیان و چندین هنرمندی که در میان ما نیستند به نمایش درآمد.

حاضران در سالن در زمان پخش تصاویر هر یک از هنرمندان و ورزشکاران درگذشته با صدای بلند تشویق و یاد و خاطره آن‌ها را زنده می‌کردند. شکوهی هم پس از دیدن تصاویر به تشویق آن‌ها پرداخت.

سپس ترانه «باران» اجرا شد. بعد از آن، شهرام شکوهی ترانه «مدارا» را با خستگی و نفس‌نفس زدن‌های زیاد خواند. بعد هم آهنگ «دلم خونه» را اجرا کرد که با استقبال حاضران در سالن مواجه شد.

این هنرمند موسیقی در ادامه، آهنگ «گل خار» را با گیتار اجرا کرد و آن را به پدر و مادرها و خانواده‌ها تقدیم کرد. ترانه «اسیری» پایان‌بخش شب اول کنسرت شکوهی در اهواز بود.

از حاشیه‌های درخور توجه این کنسرت گلایه‌ حاضران از وضعیت نامناسب و نامطلوب سالن برای اجرای کنسرت بود.

وقتی برای موسیقی می‌شود با اینترنت مجوز گرفت

راه‌اندازی سه سامانه صدور مجوز اینترنتی یکی از اقدامات دفتر موسیقی در زمان مدیریت جدید این دفتر محسوب می‌شود که می‌تواند امور مربوط به کسب مجوزها را تسهیل بخشد.

یکی از دغدغه‌های همیشگی اهالی موسیقی برای پیشبرد اهداف هنری‌شان اخذ مجوز برای فعالیت است که معمولا با خستگی یا بعضا دلخوری هنرمندان همراه می‌شود.

رفت و آمدهای زیاد به دفتر موسیقی و نتیجه نگرفتن، یکی از گلایه‌های همیشگی اهالی موسیقی است که همیشه نقل محافل خبری هم می‌شود.

سامانه صدور مجوز اینترنتی همان چیزی است که خلاء آن همیشه حس می‌شد تا افرادی که خواهان صدور مجوز هستند، نیازی به مراجعه مستقیم به دفتر موسیقی نداشته باشند و تنها با مراجعه به یک سامانه و ثبت نام در آن بتوانند براساس گذرواژه‌شان آن پروسه اداری را پیگیری و بصورت آنلاین مشاهده کنند.

سامانه صدور مجوز شعر و ترانه، سامانه صدور مجوز استودیو و مجوز مراکز تهیه، تولید و تکثیر آثار صوتی سه امکان جدید است که در سایت دفتر موسیقی دیده می‌شود و مراجعه‌کنندگان با ثبت نام درسامانه مربوط می‌توانند مراحل صدور مجوز را به صورت اینترنتی مشاهده کنند.

اما راه‌اندازی این سامانه چقدر مثبت خواهد بود؟

وقتی در جمع‌های هنری درباره این موضوع صحبت می‌شود، هنرمندان به این امید هستند که راه‌اندازی این سامانه واقعا آسان کننده امور آنها باشد نه اینکه تنها یک پروسه اداری دیگر به مراحل صدور مجوز اضافه شده باشد و حالا مجبور باشند، علاوه بر سایر اقدامات لازم، پیگیر مجوزهای اینترنتی خود هم باشند.

متخصصان امر می‌دانند که مراحل صدور مجوز شامل سه‌بخش شعر، آهنگ و تطبیق شعر و آهنگ است و شاید این سامانه برای ارسال شعرها مثبت تلقی شود اما بارگذاری موسیقی آن هم با سرعت اینترنت ایران تاحدی ناممکن تلقی می‌شود.

از طرفی پیگیری خبرنگار ایسنا حاکی از آن است که مسئولان ارشاد خودشان آشنایی کاملی با این سامانه ندارند و معلوم نیست سامانه اینترنتی صدور مجوز، دقیقا با مسؤولیت چه کسی همراه است؟

آقای مشکی‌پوش با انتشار برخی اسناد، واکنش تند و تیزی در مورد صحبت‌های مدیر کل دفتر موسیقی انجام داد:

رضا صادقی: یک نفر به داد من برسد

رضا صادقی پس از دو سال سکوت، سرانجام سکوتش شکسته شد و برای اثبات به قول خودش «ناحقی‌ها و قانون‌شکنی‌ها» در مورد خودش، اسنادی را در اختیار ما قرار داده تا انتشار آنها بازگو کننده بسیاری از واقعیات این دو سال گذشته باشد. دو سالی که در آن، این خواننده بارها پله‌های دادگاه‌های مختلف را بالا و پائین رفت و مدت زمان زیادی را هم مجبور شد دور از عرصه موسیقی و هنر سپری کند.اما قبل از پرداختن به اصل موضوع و داستان ممنوعیت اجرای زنده این خواننده (که حکم قضایی این خواننده مبنی بر عدم ممنوعیت قانونی برای اجرای برنامه، را موسیقی ما منتشر کرده است)، بهتر است کمی به گذشته برگردیم و این قصه را از اول مرور کنیم. ذکر این نکته ضروی است که «موسیقی ما» صرفا راوی مستقل اتفاقات رخ داده بین این خواننده و طرفین دعواست و آمادگی انتشار صحبت‌های طرفین مورد بحث را نیز دارد.

* سکانس اول – قرارداد، تهران، حوالی میدان انقلاب

رضا صادقی قراردادش با شرکت طرف حساب قبلی به اتمام رسیده و خواهان استقلال کاری خود است. در این بین مالکیت حقوقی آلبوم‌هایش در اختیار شرکت طرف حساب‌اش است و گویا طرفین پس از صحبت‌ها و جلسات فراوان به این نتیجه می‌رسند که بیست درصد از اجراهای زنده این خواننده به ازای استفاده از قطعات این آلبوم‌ها، به شرکت طرف حساب قبلی تعلق بگیرد. همه چیز به صورت رسمی و قرارداد منعقد می‌شود. حالا رضا صادقی با شرکتی دیگر وارد مذاکره شده و قرار است نخستین اجرای زنده‌اش را با کمپانی جدید روی صحنه ببرد. اما...

* سکانس دوم – دفتر موسیقی ، آقای میرزمانی، شکایت

مدیرعامل شرکت طرف حساب قبلی صادقی توافقات صورت گرفته در جلسات انتهایی را فاقد اعتبار می‌خواند و برای احقاق حق خودش با حضور در دفتر موسیقی وزارت ارشاد، از مدیر عامل وقت (میرزمانی) خواهان ورود به این ماجرا می‌شود. پس از کش‌و‌قوس‌های فراوان صادقی برای اجرای تیرماه سال قبل‌اش موفق می‌شود مجوز بگیرد و محمد میرزمانی با مسئولیت خودش مجوز دو روز اجرای این خواننده را امضا می‌کند. رضا صادقی بعد از مدت‌های زیادی روی صحنه می‌رود و آن صحبت معروف را روی سن می‌گوید: «امروز بعد از این همه سال اجرا، و بعد از این همه وقت دوری، برای اولین بار پاهایم روی سن می‌لرزد و نمی‌توانید احساسم را در این لحظه درک کنید. این استرس، از بابت دوری از صحنه و کنسرت ندادن نیست. هر لحظه امکان دارد یکی با حکم مقامی بالاتر این برنامه را قطع و من را از روی سن پائین بکشد. ولی به امید شما می‌خواهم تا آخرین لحظه‌ای که روی سن هستم، فریاد بزنم و با غرور بخوانم....» خیلی‌ها که در سالن حضور داشتند متوجه عمق صحبت‌های آقای مشکی‌پوش نشدند ولی اصل ماجرا از این قرار بود که واقعا این پیام به گوش صادقی رسیده بود که در حال گرفتن حکم لغو برنامه‌ات هستیم و ... آن اجرا به خیر و خوشی تمام شد ولی از آن سو مدیر‌کل دفتر موسیقی وزارت ارشاد با شکایت حقوقی شرکت قبلی طرف قرارداد صادقی مواجه شد. احضاریه‌ها به دفتر آقای مدیر عامل ارسال شدند و همین باعث شد که در مقطعی باز هم مهر ممنوع‌الکاری روی نام صادقی زده شود. اتفاقی نادر است که مدیر عامل یک شرکت فرهنگی هنری، علیه مدیرکل دفتر موسیقی اقامه دعوا کند و او را به دادگاه بکشد.

* سکانس سوم – دادگاه ، رضا صادقی و ...

دادگاه پشت دادگاه... صادقی علاوه بر اینکه در زندگی شخصی‌اش مشکلاتی عجیب گریبانگیرش شده، با شکایت های پی‌در‌پی نیز مواجه است. سکوت کرده و با هیچ رسانه‌ای صحبت نمی‌کند. حتی جواب تلفن دوستان نزدیک‌اش را نمی‌دهد و به شدت در حال حل مشکلات‌اش است. جمله‌ای از او در این وضعیت آشفته منتشر می‌شود که دوستدارانش را به هم می‌ریزد: «راهروی دادگاه تنها جایی بود که وقتی به من سلام می‌دادند، سرم پائین بود. من یک هنرمندم و اینجا چه می‌کنم؟...». جلسات دادگاه به رغم برگزار شدن مرتب و پشت سر هم به نتیجه درستی نرسیدند. در این گیر و داد مدیر کل دفتر موسیقی وزارت ارشاد هم عوض شد و مدیریت جدید با پادرمیانی ماجرای شکایت از مدیر کل قبلی را هم به نحوی به اتمام رساند. نتایج دادگاه در مورد رضا صادقی و آینده هنری این خواننده هم چندان امید بخش نبود و فقط در این بین عمر هنری این خواننده بود که از بین می‌رفت. کار به جایی رسید که بزرگان موسیقی وارد معرکه شدند تا این معضل را با پادرمیانی حل کنند. در این بین مجوز آلبوم «همین» نیز به مشکل برخورده تحت تاثیر این ماجرا قرار گرفته بود. مسئولین شرکت طرف حساب جدید صادقی به تکاپو می‌افتند و در پیگیری‌های فراوان خواهان جواب قانع کننده‌ای از سوی مسئولین هستند. مدیرکل دفتر موسیقی قول‌های زیادی را برای حل مشکل این خواننده و طرف حساب قبلی و جدیدش می‌دهد ولی در عمل مجوز‌ها نه برای اجرای زنده و نه برای آلبوم صادر نمی‌شوند. اوضاع همین طور جلو می‌رود تا سرانجام با مساعدت دفتر موسیقی مجوز آلبوم «همین...» در روز 29 اسفند 91 صادر می شود! صدور مجوز در این تاریخ باعث می‌شود که این خواننده آلبومش را دو هفته بعد و به صورت مخفیانه و شبانه در بازار توزیع نماید تا مبادا باز هم مشکلاتی برایش پیش بیاید! حالا صادقی یک آلبوم جدید با تعداد زیادی تک قطعات دارد که مالکیت آنها به نام خودش است و دیگر دغدغه کمبود قطعات برای اجرای کنسرت ندارد. او می‌تواند بدون استفاده از قطعات آلبوم‌های قبلی‌اش که گویا مالکیت حقوقی‌اش در اختیار شرکت قبلی است به اجرای زنده بپردازد. رضا صادقی دو شب اجرا در تهران را با آلبوم جدید بروی صحنه می‌برد ولی برای درخواست تمدید برنامه اش باز هم به مشکل بر می خورد. مجوز اش صادر نمی شود و دوباره مشکلات سرازیر می شوند. پیگیری ها فایده ای ندارند و این خواننده ممنوع الکار شده! ممنوع الکاری که استعلام حراست و اماکن و همه ارگان‌ها برایش مثبت است اما مجوز جدید در کار نیست. برای فهمیدن دلیل این اتفاق اول پاراگراف بعدی را بخوانید...

* سکانس چهارم – طبقه 7 دفتر موسیقی

علیرضا پاشایی، اسفندیاری، جلیل پور، مشفق، صادقی و حسین‌خانی دور یک میز جمع می شوند و پس از صحبت‌ها و توافقات اولیه صورت جلسه‌ای را به امضا می‌رسانند. (متن و تصویر این صورت جلسه را رضا صادقی برای انتشار در اختیار سایت موسیقی ما قرار داده است). بر اساس این صورت جلسه رضا صادقی متعهد می شود که 20 اجرای تهران و یک آلبوم موسیقی به شرکت طرف قرارداد قبلی واگذار کند تا دیگر هیچ مشکلی در بین نباشد و همه چیز به خیر و خوشی تمام شود. در متن صورت جلسه عنوان شده که این 20 اجرا بعد از انتشار آلبوم جدید صادقی که در اختیار شرکت طرف قرارداد قبلی است، برگزار خواهد شد. همه حاضرین به عنوان شاهد و ناظر و اعتبار این قول و قرار صورت جلسه را امضا می‌کنند اما روز بعد این جلسه باز هم گویا توافقات عملی نمی‌شود و جوز اجرای شهریور 92 صادقی در تهران صادر نمی‌شود تا دیگر خون آقای مشکی پوش به جوش بیاید و در یک گفت‌وگوی آتشین، برخی حرف‌ها را رسانه‌ای کند:

* صادقی: از بازرسی کل کشور پیگیری می کنم...

چند روز پیش بود که صادقی در گفت‌وگویی تند با یکی از رسانه‌ها صحبت‌های زیر را بر زبان آورد:« بدون تعارف و صادقانه می‌گویم، من در حضور آقای پاشایی (رئیس دفتر موسیقی)، آقای مشفق، آقای جلیل پور و آقای اسفندیاری قراردادی را با آقای حسین‌خانی به امضاء رساندم که طی آن قرار شد من چند کنسرت به تهیه‌کنندگی موسسه ایران گام در تهران داشته باشم و یک آلبوم هم تحویل‌شان دهم. این تصمیمی بود که دوستان گرفتند و من هم به این تصمیم احترام گذاشتم و این قرارداد منعقد شد. اما متاسفانه آقای حسین‌خانی بعد از یک مدت امضای خودشان را هم قبول نکردند و گفتند من این توافق نامه را قبول ندارم! چرایی ماجرا را من نمی‌دانم. اما به هرحال به شخصه توقع این موضوع را داشتم که آقای حسین‌خانی بعد از یک مدت این قرارداد را نپذیرند. چون ایشان معمولاً یک توافقی را انجام می‌دهند، بعد مشاوره می‌گیرند و پشیمان می‌شوند. نکته‌ای که الان وجود دارد این است که من نمی‌دانم چرا آقای پاشایی و دفتر موسیقی مجوز اجرای آلبوم همین را برای کنسرت صادر نمی‌کنند!؟ در واقع آقای پاشایی می‌گویند شما باید اول بروید و رضایت آقای حسین‌خانی را جلب کنید تا بتوانید کنسرت آلبوم همین را برگزار کنید. برای اولین‌بار این موضوع را اعلام می‌کنم که من برای دفاع ازحقم تا آخرین مرحله جلو خواهم رفت. اگر ممنوع الفعالیتم، بیایند رسماً اعلام کنند فلانی به دلیل ممنوع‌الکاری نمی‌تواند اجرا کند. اما کاری که امروز دارند با من می کنند، گرو‌کشی است! دلیلش را هم باید بروید از خود دوستان جویا شوید… مجوز من در مقابل توافق‌نامه‌ تازه‌ای که آقای حسین‌خانی نوشته اند و من باید آن را امضا کنم نگه داشته شده! این که چرا باید این توافقنامه جدید را امضاء کنم، برای خودم هم جای سوال دارد. من یک‌بار در حضور دوستان با آقای حسین‌خانی قرار دادی را به امضاء رساندم که متاسفانه دوستان می‌گویند آن را کنار بگذاریم و به سراغ توافقنامه جدید برویم. چه تضمینی هست که فردا این توافقنامه جدید را هم کنار نگذارند و بگویند یک چیز جدید را باید امضاء کنی؟ این بار از حق خودم کوتاه نخواهم آمد. حتی شده به ملاقات آقای پورمحمدی (رئیس سازمان بازرسی کل کشور) خواهم رفت و مشکلم را با ایشان مطرح خواهم کرد. شک نکن صدای من را به زودی خواهند شنید. الان که به قول دکتر روحانی، فضای تدبیر و امید در کشور جاری است، دوست دارم به این موضوع امید داشته باشم که من تقدیر را با تدبیر عوض می کنم. اگر یک عده بر این باورند که تقدیر رضا صادقی این است که یک گوشه بنشیند، به این دوستان می‌گویم نه! من این تقدیر را با تدبیر به امید تبدیل می کنم و این کار را خواهم کرد.»

* پاشایی: حضور من باعث شد 150 میلیون به نفع رضا صادقی شود

پس از گفت‌وگوی تند صادقی، علیرضا پاشایی (مدیر کل دفتر موسیقی وزارت ارشاد) در مقام پاسخگویی بر‌آمد و با ادبیات جالبی، در گفت‌وگو با یکی از خبرگزاری‌ها گفت: « آخرین تقاضای رضا صادقی برای اجرا در مناطق جنوبی کشور همچون بندرعباس و شیراز دیروز به دست ما رسیده که کارهای آن در حال انجام است. تقاضای کنسرت دیگری هم برای 31 مردادماه در بندرانزلی داشته است که کارهای آن انجام گرفته و برای گرفتن استعلام به گیلان فرستادیم. رضا صادقی یکسری تعهداتی نسبت به تهیه کننده خودش داشته که انجام نداده است. تهیه‌کننده در ابتدا به دادسرای رسانه شکایت کرد و دادسرا هم جلوی کار ایشان را گرفت. همان ماجرا که منجر به صدور حکم جلب مدیر قبلی دفتر موسیقی ارشاد آقای میرزمانی شد چرا که به صادقی مجوز داده بود که در آن زمان به خاطر مسائل دادگاه درست نبود. بعد از ورود من به این دفتر ماجرا جمع و جور شد. دوستان را آوردیم و نشاندیم و گفتیم کار را تمام کنند.با همین دهان روزه بگویم لطفی که من در حق صادقی کردم کسی دیگر انجام نداده است. جلسه‌ای که برای او با تهیه کننده گذاشتم، نزدیک به 150 میلیون تومان از بدهی‌های رضا صادقی توسط تهیه کننده‌اش صرف‌نظر شد»

* سکانس آخر...

صادقی دیروز در دیداری با خبرنگار سایت موسیقی ما با گفتن جمله «آقای پاشایی با زبان روزه حق را ناحق کرد»، حکم رسمی دادگاه مالکیت معنوی را در اختیار «موسیقی ما» قرار داد و خواست با انتشار این حکم و متن صورت جلسه، همگان در جریان جزئیات این اتفاق قرار بگیرند و آخرین جمله اش را این چنین ادا کرد: «یک نفر به داد من برسد».

در پایان این نکته را یادآوری می‌کنیم که سایت موسیقی ما به لحاظ رعایت اصول حرفه‌ای و وظیفه‌ رسانه‌ای خود آمادگی انتشار صحبت‌ها طرفین ماجرا را دارد و امیدوار است هر چه زودتر این داستان پر‌تنش که تنها ماحصل آن، تضعیف فضای فرهنگی کشور است، هر چه زودتر ختم به خیر شود.

25 مرداد و در سالن میلاد نمایشگاه بین المللی

کنسرت «فریدون آسرایی» برگزار خواهد شد

طی دو سال گذشته «فریدون آسرایی» فقط در بخش اجرای زنده و انتشار تک قطعات حضور داشته اما شواهد حکایت از پرکار بودن او در سال 92 دارد. خواننده آلبوم موفق«خاطرات گمشده» از مدتی قبل با وسواس خاص و زیر نظر «بهروز صفاریان» مراحل ساخت آلبوم جدید خود را شروع کرده است.

او چندی پیش درباره آلبوم جدید گفت:« مراحل تولید را به دقت پیگیری می کنیم و من و بهروز صفاریان قصد داریم با به کارگیری حداکثر توان افراد حاضر در آلبوم نظر مثبت همه مخاطبان را جلب کنیم. آلبوم احتمالا اواخر شهریور منتشر خواهد شد و درباره تیم سازنده هیچ چیز قطعی نشده است».

همانطور که فریدون آسرایی چندی پیش اعلام کرده بود بالاخره برنامه ریزی هایش برای اجرای زنده در تهران به ثمر نشسته و قرار است روز بیست و پنجم مرداد در سالن میلاد نمایشگاه بین المللی تهران به روی استیج برود.

به زودی بلیت فروشی این برنامه از طریق سایتهای فروش بلیت آغاز خواهد شد و در روزهای منتهی به این برنامه سایت «موسیقی ما» با فریدون آسرایی گفتگوی ویژه ای را نیز انجام خواهد داد.

تا اواخر تابستان منتشر می شود

آلبوم جدید بابک جهانبخش «اکسیژن» نام گرفت

بابک جهانبخش پس از انتشار آلبوم «من و بارون»، آلبوم جدید خود را در بازار موسیقی کشور منتشر می کند. این آلبوم «اکسیژن» نام گرفته و با این نام در حال طی کردن آخرین مراحل اخد مجوز خود از دفتر موسیقی وزارت ارشاد است.

این خواننده سال گذشته و پس از انتشار آلبوم «من و بارون» توانست نظر مساعد دوستدارانش را به دست بیاورد و در جشن «مومسیقی نیز قطعه «من و بارون» به عنوان بهترین قطعه از دید کارشناسان انتخاب و معرفی شد.

بابک جهانبخش در این آلبوم از حضور چهره هایی چون کوشان حداد، پیام هوشمند، یاحا کاشانی و ... بهره برده است.

این خواننده تاکنون آلبوم هایی چون چی شده، بی اسم، زندگی من، احساس و من وبارون را در بازار موسیقی کشور منتشر کرده است.

خواننده آلبوم «آرامش» درباره حضورش به عنوان خواننده تیتراژ «جشن رمضان» گفت:

بهنام صفوی: ماه رمضان ماه شادی و مهربانی است!

وحید لشکری: خواننده آلبوم «آرامش» در گفتگو با سایت «موسیقی ما» درباره حضورش در تیتراژ برنامه «جشن رمضان» گفت و درباره محتوای آثار این ماه هم سخنان جالبی را بر زبان آورد. بهنام صفوی که در این اثر از چهره هایی چون محمد کاظمی و سیاوش صدری سود می برد، از رضایت دوستدارانش از این این اثر حکایت کرده. صحبت های این خواننده را می خوانید:

*از روند ساخت تیتراژ برنامه«جشن رمضان»برای ما بگویید و اینکه آیا شما هم با مشکل کمبود زمان مواجه بودید؟

بله. این کار کاملا دقیقه نودی بود! حتی به حدی زمان کم داشتیم که هنوز برای پخش روی آنتن شبکه تهران نرفته است. دیروز برای بازی در کلیپ این قطعه حاضر شدم و فکر کنم از شب پنجم یا ششم ماه رمضان پخش شود.

*در مورد استقبال مردم از این قطعه نظری دارید؟

قطعا کارهای ماه رمضان به گونه ای است که مخاطبان خاص خودش را دارد و خودم هم از حس و حال کار خیلی راضی هستم. ترانه با احساس «محمد کاظمی» و تنظیم خوب«سیاوش صدری» و موسیقی که برای آن ساخته شد در کنار هم خروجی رضایت بخشی داشت و امیدوارم مردم هم دوست داشته باشند. البته اتفاقا بیشتر قطعاتی که برای این ماه و در زمان کم ساخته می شود با استقبال همراه می شود.

*چرا؟

شاید به خاطر این باشد که وسواس کمتری روی کارها به خرج داده می شود و اصطلاحا «دلی» ساخته می شوند.

*آیا در مراحل ساخت قطعات ویژه ماه رمضان و سایر آثار تفاوتی وجود دارد؟

از لحاظ انرژی و حساسیت تفاوتی وجود ندارد بلکه باید با دقت و حساسیت بیشتری مراحل تولید پیش برود. من خودم به این شکل عمل می کنم و دوست دارم به بهترین شکل ممکن کار انجام بشود. از نظر زمان معمولا مشکل وجود دارد چون چند روز مانده به پخش کار را سفارش می دهند ولی در این زمان کم ما تمام تلاش خود را انجام دادیم که قطعه ای شایسته این ماه مبارک را ارائه کنیم.

*قطعه سوال بر خلاف تیتراژهای دیگر یک آهنگ با ریتم تند است. دلیل این مساله چیست؟

همانطور که همه می دانیم ماه رمضان ماه شادی و مهربانی است. شاید اینگونه غالب شده است که قطعات ویژه این ماه باید یک تم آرام داشته باشند. ولی به نظر من اصلا اینگونه نیست چون اگر به کشورهای مسلمان همسایه نگاه کنیم متوجه می شویم که برای ماه رمضان جشن می گیرند و کلا شاد هستند. مراسم ها و جشن های گوناگون دارند و این مساله قاعدتا در موسیقی آنها نیز تاثیر می گذارد. در کشور ما اینگونه باب شده که آثار یک فضای آرام دارند اما این داستان اصلا در ذهن من نبود. معتقدم ما هم باید با شادی از ماه رمضان استقبال می کردیم و چون عنوان برنامه هم «جشن رمضان» بود دوست داشتم فضای شادتر و ریتمیک تری داشته باشم. تهیه کننده برنامه آقای «محمد قنبری» هم استقبال کرد و ایشان هم نظر من را قبول کرد و معتقد بود که اجرای آن خوب است.

اظهارات خواننده آلبوم «همین...» درباره ماه رمضان و تیتراژ سریال «دود کش»:

رضا صادقی: خودم را در موسیقی آریا عظیمی نژاد رها کردم

خواننده آلبوم «همین...» درباره فعالیت های جدید خود و حضورش در قالب خواننده تیتراژ سریال «دودکش» صحبت های جالبی را بر زبان آورد. رضا صادقی که سال گذشته تیتراژ اش از برنامه «ماه عسل» حذف شد تا جنجال های فراوانی در رسانه ها بوجود بیاید درباره حضور اش در قالب خواننده تیتراژ سریال «دودکش» به «موسیقی ما گفت: «بزرگترین دلخوشی من در هر رمضان این است که در لحظات قبل یا بعد از افطار مردم که به لحاظ فیزیکی و روحی و معنوی آرامش دارند صدای من را بشنوند و بپذیرند. اینقدر از این قصه دلخوش هستم که شاید یک کم حرفم پر رویی باشد ولی خودم را در لذت عبادت آنها شریک می بینم. این بزرگترین دلخوشی است که حداقل من با آن زنده ام.»

صادقی درادامه درباره چگونگی این حضور و تیم کاری جدیدش نیز گفت:«آقای «آریا عظیمی نژاد» یکی از افراد مورد علاقه من در آهنگسازی و تنظیم های خاص بود و جزو موزیسین های با شعور ایران است. البته جسارت به سایر دوستان نباشد چون منظورم شعور موسیقایی بالای ایشان است. دوست داشتم با ایشان همکاری داشته باشم ولی سعادت نمی شد. تا اینکه «پویا نیکپور» پیشنهاد آریا عظیمی نژاد را با من در میان گذاشت و با کمال میل پذیرفتم. خیلی جالب است که آریا گفت تا کنون در ذهنم نبود که کاری بسازم و «رضا صادقی» بخواند. ولی وقتی شعر و فضای کاری در ذهنم آمد ناگهان صدای تو در گوشم پیچید. برای اولین بار بود و احساس کردم که باید یک کار متفاوت تر از همیشه انجام بدهم. فارغ از اینکه پاپیولار باشد یا نباشد یا اینکه جزو برند و موزیک روز باشد یا نباشد. به نوعی خودم را در موسیقی آریا عظیمی نژاد رها کردم. برای خودم جایگاه آموزنده خیلی خوبی داشت.»

صادقی درباره تیتراژ بقیه سریال ها و حضور پررنگ چهره های مطرح موسیقی در برنامه های ماه رمضان امسال گفت:« خدا را شکر همه امسال عالی بودند. من خودم تیتراژ «احسان خواجه امیری» و «فرزاد فرزین» را خیلی دوست داشتم. خدا را شکر می کنم که امسال عوامل برنامه ها برای تیتراژها ارزش قائل شدند. قبلا اصطلاحا بزن و در رویی بود! ولی این بار یک معنا و تعبیر گرفته است و این برای موسیقی باعث خوشحالی است. امسال ماه رمضان، ماه عسل موسیقی است. تعارف نداریم و بالاخره هر مدیریتی و هر سیستمی باید بپذیرد که موسیقی پاپ امروز ما یک موسیقی محترم است که مردم خواهان آن هستند و در نتیجه می توان تفکر و تعقل را می توان با آن ادغام و به مردم ارائه کرد. خدا را شکر اتفاق افتاد و کلام برای تیتراژها بسیار خوب است و برای تمام تیتراژها زحمت زیادی کشیده اند. من خودم واقعا تلاش آریا عظیمی نژاد را دیدم و خیلی به فکر بود که تداعی داشته باشد از موسیقی های دوران خاطرات دهه پنجاه ایران تا مدرنیته الان. سایر دوستان من هم همین فکر را کرده اند نظیر تنظیم «علی بیرنگ» که فوق العاده است یا کار خوب فرزاد که به نظر متفاوت تر از همیشه خوانده است. تو فکر کن آیا مسئول یا مدیر یا برنامه ریزی می تواند از این شرایط چشم پوشی کند؟ محال است به نظر من و امیدوارم بهتر از این هم بشود. چون زمانی که آقای دکتر «روحانی» رییس جمهور شدند یک قول هایی داده شد و فرمودند که«تدبیر و امید». امیدوارم تدبیری بشود که امید اهل موسیقی بیشتر و بیشتر بشود.»

صادقی در انتهای صحبت هایش نیز افزود:«امسال ماه رمضان دلم خیلی بیشتر و بیشتر برای پدر و مادرم تنگ شد. هر سال سعی می کردم این موقع آنجا باشم ولی امسال بنا به دلایلی دلم خیلی بیشتر و بیشتر تنگ شد. امیدوارم به حق علی(ع) امسال همه و به خصوص دوست عزیزم آقای «محمدحسین توتونچیان» که پدرشان را به تازگی از دست دادند دلتنگی کمتری داشته باشند و آنهایی هم که دارند قدرشان را بیشتر بدانند. امیدوارم ماه رمضان ماهی باشد که آدم در کنار ضیافت خدا بتوانیم میزبان محبت بیشتری از خانواده اش باشد که همیشه قدرشان را بداند و انشالله هیچ کسی دلتنگ خانواده نباشد. همچنین لازم می دانم 28 تیرماه سالگرد درگذشت بزرگمرد سینما و نمایش ایران مرحوم «خسرو شکیبایی» عزیز را تسلیت عرض کنم.»

ورزشی

زمزمه های نقل و انتقالات(ویژه ماه)

حاشيه هاي يك شبكه ماهواره اي مجريان جنجالي در پرسپولیس تی وی!

به جاي من تيم را ارنج كن! دلخوري دايي از رويانيان

فریادهای عمران زاده در شرکت شیرینی؛ پولم را ندهید، آبرویتان را می برم!

انریکه، مارتینو یا لادروپ؟ بررسی کامل نامزدهای مربی‌گری بارسلونا

هفته دربی، کی واقعی می شود؟

روز سرنوشت نکونام ؛ استقلال یا تراکتور ؟

پترچک: مورینیو برای لذت بردن از زندگی به انگلیس نیامده

جرارد: دیگر احساس درد ندارم؛ خریدهای تابستانی مان فوق العاده بود

شيث رضايي: با حضور اين مربي نمي توانستم به پرسپوليس برگردم

صادقیان : تراكتورسازي براي پدرم چه كرد كه من كري نخوانم

عذرخواهی احسان علیخانی از تراکتوری ها

زمزمه های نقل و انتقالات(ویژه ماه)

منچستریونایتد و افزایش مبلغ پیشنهادی برای خرید فابرگاس

افزایش مبلغ پیشنهاد رئال و آرسنال برای سوارس

لوئیس انریکه سرمربی بعدی بارسا خواهد بود

رئالی ها قرارداد خسه را محکم می بندند

جراردو مارتینو، گزینه اول بارسا برای جانشینی تیتو

داوید لوئیز زیر ذره بین بارسا

رئال ایگواین را ارزان تر از 40 میلیون یورو نمی فروشد

برنامه آرسنال برای خرید لوئیس گوستاوو

منچستریونایتد و افزایش مبلغ پیشنهادی برای خرید فابرگاس

منچستریونایتد پیشنهادش برای خرید سسک فابرگاس، هافبک بارسلونا، را به 30 میلیون پوند افزایش داد؛ دیوید مویس اکنون در انتظار نهایی شدن این انتقال است

افزایش مبلغ پیشنهاد رئال و آرسنال برای سوارس

رئال برای به خدمت گرفتن سوارس، 23 میلیون یورو به اضافه ایگواین را پیشنهاد داده است. آرسنالی ها هم می خواهند به زودی پیشنهاد بهتری بدهند

لوئیس انریکه سرمربی بعدی بارسا خواهد بود

لوئیس انریکه که به تازگی هدایت سلتاویگو را برعهده گرفت، جانشین تیتو ویلانووا روی نیمکت بارسا خواهد شد. باشگاه کاتالانی برای به خدمت گرفتن او، 3 میلیون یورو به سلتاویگو می پردازد

رئالی ها قرارداد خسه را محکم می بندند

رئالی ها نمی خواهند یک ستاره جوان دیگر را از دست بدهند و به همین دلیل قصد دارند یک مبلغ هنگفت برای جدایی او در نظر بگیرند

جراردو مارتینو، گزینه اول بارسا برای جانشینی تیتو

سرمربی آرژانتینی نیوولز الد بویز مورد توجه باشگاه کاتالانی است و البته پدر مسی هم دوست دارد که سرمربی بارسا شود

داوید لوئیز زیر ذره بین بارسا

بعد از ناکامی بارسایی ها دربه خدمت گرفتن تیاگو سیلوا و مارکینیوس، آنها حالا داوید لوئیز را گزینه ایده آلی برای حضور درکنار جرارد پیکه یافته اند. این مدافع برزیلی گزینه ایده ال سوبی سارتا است و اولویت باشگاه کاتالان به حساب می آید.

رئال ایگواین را ارزان تر از 40 میلیون یورو نمی فروشد

آرسنال برای خریداری ایگواین پیشنهادی 24میلیون یورویی ارائه کرده و نمی خواهد بیش از این برای خرید ایگواین هزینه کند ولی رئالی ها هم حاضر نیستند که او را با قیمتی کمتر از 40میلیون یورو بفروشند.

برنامه آرسنال برای خرید لوئیس گوستاوو

آرسنالی ها به دنبال خرید لوئیس گوستاوو، هافبک دفاعی برزیلی بایرن هستند. با پیوستن تیاگو آلکانتارا به بایرن، اکنون باواریایی ها آماده اند تا این بازیکن را به قیمت 15 میلیون پوند بفروشند

حاشيه هاي يك شبكه ماهواره اي

مجريان جنجالي در پرسپولیس تی وی!

احسان علیخانی مجری محبوب صداوسیما که یک پرسپولیسی دوآتشه است انتخاب نخست رشیدپور می باشد و از وی برای همکاری با شبکه پرسپولیس تی وی دعوت کرده. در کنار علیخانی، محمودشهریاری مجری قدیمی و باسابقه صداوسیما که او نیز یک پرسپولیسی دوآتشه است نیز دعوت به همکاری کرده و او نیز به این دعوت پاسخ مثبت داده.

مجريان جنجالي در پرسپولیس تی وی!

تاسیس شبکه ماهواره ای پرسپولیس یکی از اقداماتی جالب محمد رویانیان مدیرعامل پرسپولیس بود. او در روزهای اخیر با مشارکت یک شرکت خصوصی توانسته برخی از برنامه های جاه طلبانه اقتصادی‌اش را عملی کند که شبکه پرسپولیس تی وی یکی از آنها بود.

رویانیان مدیریت این شبکه را به طور کامل به رضا رشیدپور مجری باسابقه و سابق صداوسیما داده و رشیدپور نیز برای این شبکه برنامه های متعددی را تدارک دیده که یکی از آنها جذب چند مجری جوان و خوشنام و البته پرطرفدار است. چرا که رشیدپور برخلاف انتظار در این شبکه کار اجرا انجام نخواهد داد و تنها مدیریت می کند.

احسان علیخانی مجری محبوب صداوسیما که یک پرسپولیسی دوآتشه است انتخاب نخست رشیدپور می باشد و از وی برای همکاری با شبکه پرسپولیس تی وی دعوت کرده. در کنار علیخانی، محمودشهریاری مجری قدیمی و باسابقه صداوسیما که او نیز یک پرسپولیسی دوآتشه است نیز دعوت به همکاری کرده و او نیز به این دعوت پاسخ مثبت داده و قرار است با پرسپولیس تی وی همکاری کند.

به جاي من تيم را ارنج كن!

دلخوري دايي از رويانيان

دايي پس از اطلاع از مصاحبه رويانيان، به شدت به شيريني يار غار آقاي مديرعامل اعتراض كرد و گفت: «من سرمربي پرسپوليس هستم و انتخاب بازيكنان به عهده من است و تشخيص دادم كه انصاري فرد به درد ما نمي خورد.

دلخوري دايي از رويانيان

اگرچه پرونده سرنوشت كريم انصاري فرد در فصل جاري با پيوستن به تراكتورسازي بسته شد اما حواشي و صحبتهايي كه پيرامون جدايي انصاري فرد از پرسپوليس انجام شد و در نهايت به جدايي اين مهاجم منجر گرديد، موجب اختلا نظر علي دايي و محمد رويانيان شده است.

در حاليكه دايي در مصاحبه هاي سريالي اش پيرامون انصاري فرد اشاره به بي نظمي هاي وي داشت و دليل نخواستن وي را پايبندي به اصول و نظم و انضباط عنوان كرد، اما رويانيان كه به شدت تمايل داشت تا انصاري فرد در پرسپوليس بماند و حتي او را پسر پرسپوليس خطاب كرد، در يك مصاحبه عجيب آنچه را در پشت پرده بود، عيان ساخت و دليل اصلي نخواستن وي توسط سرمربي پرسپوليس را به استخاره هاي دايي نسبت داد كه ظاهرا سه بار پياپي بد آمده است! حقيقتي كه به شدت موجبات دلخوري دايي را فراهم كرد چرا كه وي انتظار نداشت تا مديرعامل پرسپوليس اينگونه اسرار پشت پرده را فاش كند. دايي پس از اطلاع از مصاحبه رويانيان، به شدت به شيريني يار غار آقاي مديرعامل اعتراض كرد و گفت: «من سرمربي پرسپوليس هستم و انتخاب بازيكنان به عهده من است و تشخيص دادم كه انصاري فرد به درد ما نمي خورد. به رفيقت بگو اگر خيلي دوست دارد تا بازيكنان تيم را انتخاب كند و پسرش در پرسپوليس بماند، بهتر است به جاي من روي نيمكت پرسپوليس بنشيند و تيم را هم ارنج كند!»

فریادهای عمران زاده در شرکت شیرینی؛ پولم را ندهید، آبرویتان را می برم!

عمران زاده چند روز پیش به دفتر این شرکت رفت و سراغ مدیر بخش مالی شرکت گرفت و وقتی با جواب سربالا مواجه شد، شروع به داد و فریاد کرد. او با همان ادبیات همیشگی اش مدیران شرکت صدرا سیستم پاسارگاد را تهدید کرد که اگر تا چند روز آینده چکش را پاس نکنند و پولش را ندهند، چيزهايي که در مورد اين شرکت و کارهايي که در فوتبال به خصوص در مورد پرسپوليس،‌ استقلال مي‌کنند را لو مي‌دهد!

فریادهای عمران زاده در شرکت شیرینی؛ پولم را ندهید، آبرویتان را می برم!

حنیف عمران زاده مدافع جنجالی استقلال بابت پرداخت نشدن مطالباتش حسابی از دست اسپانسر باشگاه استقلال عصبانی است و تهدید به افشاگری کرده است.

عمران زاده چندی پیش در ازای مطالباتش چک شرکت صدراسیستم پاسارگاد اسپانسر مشترک پرسپولیس و استقلال را گرفت اما این چک برگشت خورد تا مدافع آبی‌ها به شدت عصبانی شود. عمران زاده چند روز پیش به دفتر این شرکت رفت و سراغ مدیر بخش مالی شرکت گرفت و وقتی با جواب سربالا مواجه شد، شروع به داد و فریاد کرد.

او با همان ادبیات همیشگی اش مدیران شرکت صدرا سیستم پاسارگاد را تهدید کرد که اگر تا چند روز آینده چکش را پاس نکنند و پولش را ندهند، چيزهايي که در مورد اين شرکت و کارهايي که در فوتبال به خصوص در مورد پرسپوليس،‌ استقلال مي‌کنند را لو مي‌دهد!

مدیران این شرکت نیز قول چند روز آینده را دادند و عمران زاده تاکید کرد اگر ظرف چند روز آينده پولش را ندهند، بلايي سرشان می آورد که مجبور به رفتن از فوتبال شوند! لازم به ذکر است شرکت صدرا سیستم پاسارگارد همان شرکتی است که سعید شیرینی سرپرست پرسپولیس مدیریت آن را بر عهده دارد و رویانیان نیز در آن سهیم است!

انریکه، مارتینو یا لادروپ؟ بررسی کامل نامزدهای مربی‌گری بارسلونا

سایت گل نگاهی انداخته به جانشینان احتمالی تیتو ویلانووا که جمعه به دلیل ادامه درمان‌هایش از بارسلونا جدا شد.

جستجو شروع شده. بارسلونا جمعه اعلام کرد که ویلانووا به دلیل بیماری نمی‌تواند مربی باشگاه کاتالان بماند و باید برای مداوای سرطان از این باشگاه برود. اما چه کسی جایگزین او می‌شود؟

لوییس انریکه، هافبک سابق و مربی سابق تیم ب بارسلونا گزینه اصلی است. جراردو مارتینو هم توجه باشگاه کاتالان را جلب کرده و جلسه‌ای هم با او برگزار شده.

چندین نام برای مربی‌گری بارسا در فصل 14-2013 مطرح شده است. سایت گل نگاهی می‌اندازد به پارامترهای کلیدی باشگاه، و این که مربیان احتمالی در این مقوله‌ها چگونه می‌گنجند.

در دسترس بودن

خبر عود بیماری ویلانووا ضربه سختی به بارسلونا زد. باشگاه کاتالان همین اخیرا روبی، مربی جیرونا را استخدام کرده بود تا در مواقع ضروری جای تیتو را بگیرد. آنها انتظار نداشتند که تیتو کلا از سمت خود کنار برود.

اواخر جولای است و این زمان بی‌تردید بهترین موقع ممکن برای جستجوی مربیان نیست. مربی تاتنهام، آندره ویلاش-بواش همان اوایل به عنوان گزینه‌ اصلی مطرح شد اما بارسا بخت اندکی برای این دارد که مربی پرتغالی را ترغیب کند پروژه آینده‌دارش در تاتنهام را تنها پس از یک سال رها کرده و در چنین زمانی باشگاهش را عوض کند.

مایکل لادروپ هم پس از فصلی موفق در باشگاه سوانزی خود را به این باشگاه ولزی متعهد می‌داند. مربی دانمارکی که سابقه بازی در رئال مادرید را هم دارد مورد توجه این باشگاه هم قرار گرفته بود اما قراردادی جدید امضا کرد و در لیگ برتر ماند. او می‌داند که رفتن به نوکمپ خشم مدیران باشگاه را برمی‌انگیزد.

لوییس انریکه هم شرایط مشابهی دارد. او به‌تازگی قراردادی با سلتاویگو امضا کرده اما او هنوز قراردادش را رسما با باشگاه گالیسیایی ثبت نکرده و می‌توان او را با پرداخت 3 میلیون یورو به دست آورد. بارسا همچنین شاید به روبی (که بخت او را هم اوایل بالا می‌دانستند) پیشنهاد بدهد.

ارنستو والورده را هم باشگاه کاتالان سال‌ها ستایش کرده. او سابقه بازی در بارسلونا را دارد و هرگاه بلوگرانا نیاز به مربی جدیدی دارد نام او برده می‌شود. اما او تازه به اتلتیک بیلبائو رفته و رابطه قدرتمندش با این باشگاه باسکی انتقالش را عملا غیرممکن ساخته.

یوپ هاینکس، مربی سابق بایرن مونیخ و سر الکس فرگوسن، مربی سابق منچستریونایتد هم بعید است از بازنشستگی به درآیند. تازه آنها گزینه‌های بلندمدتی هم نیستند. روبرتو مانچینی در تابستان از منچسترسیتی جدا شده اما او جایگاه بالایی در لیست ندارد.

فرانک ریکارد هم در دسترس است اما دوران قبلی او در نوکمپ با دو فصل بی‌جام به پایان رسید و بعید است او را برای بار دیگر به این باشگاه ببرند.

دو نفر اهل روزاریو هم هستند: مارسلو بیلسا و جراردو مارتینو. نفر اول اتلتیک را در انتهای فصل پیش ترک کرد و نفر دوم پس از حضور در نوولز اولدبویز بدون باشگاه است. هر دو زیر نظر هستند هرچند که لیونل مسی مارتینو را ترجیح می‌دهد و اگر بارسلونا نتواند لوییس انریکه را به خدمت بگیرد او گزینه جالبی خواهد بود.

استمرار و درک باشگاه

لوییس انریکه 300 بازی با پیراهن بارسلونا انجام داده و سه فصل هم در سال‌های 2008 تا 2011 مربی این تیم بوده. این مربی آستوریایی در آن سه فصل همکاری نزدیکی با گواردیولا، مربی تیم اصلی و دستیارش، ویلانووا داشت.

انریکه 43ساله در کنار برخی از اعضای ارشد تیم هم بازی کرده است. از جمله کارلس پویول، چابی، آندرس اینیستا و ویکتور والدس. او همچنین مربی بسیاری از بازیکنان جوان بارسلونا بوده. اگر بارسا به دنبال استمرار و درک از باشگاه است هیچ فردی بهتر از او را نمی‌تواند پیدا کند.

والورده و لادروپ هر دو برای بارسا بازی کرده‌اند اما دوران بازی‌شان دورتر بوده و استخدامشان هم بسیار دشوارتر است. ریکارد هم در سال‌های 2003 تا 2006 با بارسا دوران موفقی داشت و دو بار فاتح لالیگا و یک بار فاتح لیگ قهرمانان شد. اما او گزینه‌ای جدی نیست. مربی هلندی را خوان لاپورتا به بارسا آورد و روسل می‌خواهد از دوست سابق و دشمن فعلی‌اش فاصله بگیرد.

مارتینو امتیاز مسی را دارد اما در اروپا تجربه‌ای نداشته.

سبک بازی

برخی از نمایش‌های درخشان اتلتیک بیلبائو در فصل 12-2011 یادآور بارسلونا در بهترین فرمش بود. گواردیولا پیش از آغاز مربی‌گری در یک میهمانی با بیلسا مشورت کرد و نصیحت‌های او را جویا شد. فلسفه آنها مشترک است و پپ بارها گفته که بیلسا گزینه‌ای عالی برای جانشینی او در نوکمپ است. مربی سابق تیم ملی آرژانتین از نظر سبک بازی گزینه مناسبی است، هرچند که برخی از بازیکنان اتلتیک گفتند که برایشان زمان برد تا خود را مطابق با ایده‌های پیچیده ال‌لوکو (مرد دیوانه) سازند.

فلسفه مارتینو مشابه بیلسا است و او هم بسیار سبک بازی بارسا را دوست دارد. تیم نوولز با او مثبت و جذاب بازی می‌کرد و قهرمان آرژانتین شد و به نیمه‌نهایی کوپالیبرتادورس هم رسید. سبک او به کار بارسا می‌آید.

لادروپ بازی تهاجمی را دوست دارد و همین باعث شده بساری در نوکمپ طرفدار او شوند. والورده هم به همین دلایل محبوب است. ایده‌های آندره ویلاش-بواش هم کاملا در هماهنگی با باشگاه کاتالان است. این مربی پرتغالی انعطاف‌پذیری بالایی از نظر تاکتیکی دارد و بارها گفته سیستم 3-3-4 محبوب بارسا را دوست دارد.

لوییس انریکه هم مانند گواردیولا در این سیستم برای بارسلونا بازی کرده و آن را در بارسلونای ب هم پیاده کرد. این مربی 43ساله دونده ماراتون و شرکت‌کننده در رقابت‌های سه‌گانه است. او دوست دارد تیم‌هایش از نظر جسمانی فوق‌العاده آماده باشند و این خوشایند مقامات بارسلونا است؛ به‌ویژه که بارسا در انتهای فصل گذشته تحلیل رفت و در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان مقابل بایرن مونیخ نتیجه فضاحت‌باری گرفت.

مانچینی اما عملگراتر است و به همین دلیل چندان مناسب نیست. هرچند بارسا اگر تیتو در انتهای فصل پیش خداحافظی می‌کرد به دنبال جانشین مانچینی در منچسترسیتی، یعنی مانوئل پیگرینی می‌رفت. باشگاه مدت‌هاست سبک بازی مطابق با بارسای پیگرینی را می‌ستاید اما در حال حاضر آمدن او محال است.

رابطه با بازیکنان و رسانه‌ها

رابطه بیلسا با رسانه‌ها بسیار شده که خراب شود. مربی آرژانتینی با بسیاری از بازیکنانش در اتلتیک هم درافتاد. از جمله با خاوی مارتینس و فرناندو یورنته که هر دو باشگاه را ترک کردند. بارسا به همین دلیل چندان تمایلی به مربی سابق آرژانتین ندارد. او به‌ندرت بیش از دو فصل در یک باشگاه می‌ماند و اغلب باشگاه‌ها را در شرایط بدی ترک می‌کند.

مارتینو بسیار کمتر جنجالی است. او البته زمانی که مربی تیم ملی پاراگوئه بود همیشه محبوب رسانه‌ها نبود، اما در هر حال همیشه رابطه هماهنگی با مطبوعات داشته و میان بازیکنان هم محبوب است.

لوییس انریکه پس از حضور در رم به تکبر متهم شد. او مانند گواردیولا در حد بسیار زیادی از بازیکنانش کار می‌کشد و انتظاراتش بسیار بالاست. این همان چیزی است که شاید بارسا در نیمه دوم فصل پیش کم داشت. این مربی 43ساله هرچند در رئال مادرید هم بازی کرده اما هم بازیکن محبوبی در کاتالونیا بود و هم مربی محبوبی شد. این یعنی مطبوعات و طرفداران کاتالان با ملایمت بیشتری با او برخورد خواهند کرد. همچنین او احترام بازیکنان را هم خواهد داشت که بسیاری از آنها او را بسیار خوب می‌شناسند و با او در داخل و خارج میدان کار کرده‌اند.

در نام‌های دیگر این لیست لادروپ و هاینکس به بارسلونا می‌آیند. آنها هم در میان بازیکنان و هم در جمع رسانه‌ها محبوب بودند. باید به خاطر داشت که آمدن ژوزه مورینیو در سال 2008 به بارسا به دو دلیل منتفی شد: سبک بازی او، و رابطه جنجالی‌اش با رسانه‌ها.

عملکرد پیشین

با نگاه به کارنامه سه مربی گذشته بارسلونا درمی‌یابیم که موفقیت در جاهای دیگر چندان مهم نیست: ریکارد بدون قهرمانی بزرگی پا به نوکمپ گذاشت، گواردیولا تجربه مربی‌گری در سطح اول فوتبال را نداشت و ویلانووا هم از دستیاری به مربی‌گری رسید. اما همه مربیان موفقی بودند.

از مربیانی که در روزهای گذشته نامشان برده شده هاینکس موفق‌ترین است (البته بدون در نظر گرفتن فرگوسن که تقریبا غیرممکن است مربی بارسا شود)، مانچینی موفقیت داشته، ویلاش-بواش سه قهرمانی در یک فصل با پورتو کسب کرده، مارتینو با نوولز قهرمان لیگ آرژانتین شده و چهار بار لیگ پاراگوئه را فتح کرده، و لادروپ هم فصل پیش با سوانزی جام اتحادیه را برد.

لوییس انریکه هم در دوران کوتاه مربی‌گری‌اش جامی نداشته اما عملکرد او به عنوان بازیکن و مربی در بارسای بی (که تیم را به دسته دوم آورد و سوم کرد) او را بهترین گزینه می‌سازد. راحت می‌توان متوجه شد چرا این مرد اهل آستوریا گزینه اصلی بارسلونا در تابستان است.

هفته دربی، کی واقعی می شود؟

آرزو به دل مان ماند که یک بار هم که شده تماشاگر این بازی در سه هفته ابتدایی یا دو هفته پایانی لیگ باشیم. این هم از عجایب قرعه کشی بدون دخالت عوامل خارجی است

در فوتبال ایران، قانون نانوشته زیاد داریم. قوانینی که گاهی منشا و مبدا آن روشن است و بعضی از آن ها معلوم نیست از کجا به فوتبال تزریق شده اند، اما وجه مشترک هر دو حالت آن است که کسی حوصله نقد و بررسی آن ها را ندارد و نمی پرسد «چرا باید به این قوانین تن داد؟»

یکی از قوانین نانوشته فوتبال ایران، برگزاری دربی در هفته های میانی لیگ است و آرزو به دل مان ماند که یک بار هم که شده تماشاگر این بازی در سه هفته ابتدایی یا دو هفته پایانی لیگ باشیم. این هم از عجایب قرعه کشی بدون دخالت عوامل خارجی است که خواه لیگ 18 تیمی باشد، یا 16 تیمی یا هر عدد دیگری، بازی استقلال و پرسپولیس به طور اتفاقی در اواسط لیگ انجام می شود! هر سال هم که مراسم قرعه کشی لیگ برگزار می شود، همین داستان برقرار است.

در فوتبالی که نهادهای غیرفوتبالی گاهی روز و ساعت بازی را به دلایلی که خودشان تشخیص می دهند، تغییر می دهند و غالباً نیازی به پاسخگویی هم احساس نمی کنند، وقوع چنین تصادفی قاعدتاً نباید اتفاق عجیبی باشد. اما آن هایی که اندک آشنایی با تئوری های احتمالات دارند، می دانند که وقتی یکی از «جایگشت» ها به طور تصادفی پر نشود، بقیه قرعه کشی نیز اعتبار «تصادفی بودن» را ندارد و در واقع هر سال، قرعه کشی لیگ مخدوش و محل ابهام است. جالب اینجاست که هم مدیران و کادر فنی استقلال و هم پرسپولیس، از هر طیف و گروهی که باشند، از این تصادف میمون و مبارک استقبال می کنند. به خصوص در هفته های ابتدایی که هنوز تیم ها شرایط آرمانی پیدا نکرده اند، شکست در این بازی می تواند به منزله پایان کار یک مربی در پرسپولیس یا استقلال باشد و بی دلیل نیست که طرفین ترجیح می دهند هفته های آغازین لیگ را بدون بحران «ناکامی در دربی» سپری کنند. وقتی چنین تصادفی در هر سال تکرار می شود، آن وقت است که کسی نمی تواند به این شائبه پاسخ محکمی دهد که چرا فلان تیم، ترتیب بازی هایش ساده و متناسب است و این ذهنیت به وجود می آید که وقتی می شود یک بازی خاص را مدام در جدول جاگذاری کرد، بالطبع می توان چیدمان بقیه بازی ها را هم مطابق با خوشایند برخی تیم ها تغییر داد.

شاید گفته شود حساسیت دربی آنقدر هست که نیازی نباشد، سرنوشت قهرمانی در روزهای پایانی لیگ، به این بازی گره بخورد اما نکته اینجاست که در 11 سال اخیر هیچ وقت استقلال و پرسپولیس، همزمان در کورس قهرمانی نبوده اند. در فصل هایی که استقلال مدعی بوده، پرسپولیس از نیم فصل از جمع مدعیان خارج شده و نهایت آمال و آرزویش کسب سهمیه لیگ قهرمانان آسیا بوده و در سالی که هم پرسپولیس با افشین قطبی قهرمانی را جشن گرفت، استقلال بدترین دوران دو دهه اخیر خود را می گذراند. در سه فصل هم که اصولاً هیچ کدام شان در قواره قهرمانی نبودند و در رتبه های سوم به پایین قرار گرفته اند. وقت دربی که می رسد، رسانه های رسمی پر می شود از مسئولان ریز و درشتی که به «مردم عزیز» یادآور می شوند این «بازی هیچ فرقی با بقیه بازی ها ندارد»، «سه امتیاز دارد نه بیشتر»، «هر دو تیم متعلق به یک آب و خاک هستند» و شعارهای کلیشه ای دیگر اما آنجا که موعد برنامه ریزی است، خودشان حساسیت افراطی به خرج می دهند و فوتبال را از روال طبیعی خارج می کنند.

واقعاً چه اشکالی دارد مثل تابوی استفاده از داوران ایرانی در دربی که بعد از 14 سال شکسته شد، قرعه کشی بازی های لیگ به گونه ای انجام شود که هفته دربی، هفته ای واقعی باشد

زینی زاده مدیرعامل تراکتورسازی از دو روز پیش در تهران است و به دنبال استخدام شماره شش تیم ملی و استقلال . آنها قرار ملاقاتی دارند ، مگر آنکه استقلال وارد عمل شود

با اضافه شدن آندرانیک تیموریان به جمع ستاره های استقلال ، حالا فقط مانده جواد نکونام تا حضورش در استقلال پرونده یارگیری این فصل مدافع عنوان قهرمانی را ببندد .

در حالی که قلعه نویی در پایان تمرین دیروز از بازگشت قطعی جواد نکونام به استقلال گفته است اما این بازیکن مشکلات حل نشده ای با استقلال دارد که مهم ترین آنها ، مطالبه مالی سنگینی است که مدیریت استقلال تلاشی برای پرداخت آن انجام نداده است .

در این شرایط ، زینی زاده مدیرعامل تراکتورسازی نیز در تهران است و با اصرار به دنبال جلب نظر نکو برای حضور در تراکتورسازی . او احتمالا امروز ظهر جلسه ای با کاپیتان تیم ملی خواهد داشت . خبرنگار گل گزارش می دهد ، علی کفاشیان رئیس فدراسیون هم ، همانطور که دیروز گفته بود ، موافق حضور نکو در تبریز است و ظاهرا در این زمینه توصیه هایی به ظرفین داشته است .

پترچک: مورینیو برای لذت بردن از زندگی به انگلیس نیامده

دروازه بان 31 ساله چلسی از عزم راسخ آقای خاص برای موفقیت مجدد با چلسی خبر داده و گفته که چلسی به جامهای قهرمانی نیاز دارد

پترچک، دروازه بان باتجربه چلسی در صحبت هایی اعلام کرده که ژوزه مورینیو ، سرمربی پرتغالی تیمش برای تکرار موفقیت ها با چلسی به این تیم بازگشته است.

آقای خاص در دوره اول حضورش روی نیمکت مربیگری استمفورد بریج با این تیم دو قهرمانی در لیگ برتر، دو جام قهرمانی لیگ کاپ و یک جام قهرمانی در اف ای کاپ را کسب کرد و حالا مجددا به لندن بازگشته است. دراین میان پتر چک براین باور است که سرمربی 50 ساله تیمش تمایل زیادی دارد تا روند موفقیت هایش با چلسی را ادامه دهد.

چک در صحبت هایی به خبرنگاران گفت:« مورینیو نمی تواند تشنه تر از این باشد. او برای لذت بردن از زندگی به انگلیس بازنگشته و همه ما اینجا هستیم تا تلاش کنیم با هم به جام های قهرمانی بیشتری برسیم. او مثل قبل است و انگیزه هایش هم مثل قبل است. عطش موفقیت او مثل همیشه است و می توانید ببینید که خواسته های او از شاگردانش مثل همیشه است. او می خواهد بهترین باشد و می خواهد تیمش هم بهترین باشد. باید ببینیم که آیا ما می توانیم توقعات موجود را برآورده کنیم یا نه.»

دروازه بان ملی پوش چک در ادامه به این نکته اشاره کرد که چلسی به دنبال موفقیت در تک تک تورنمنت هایی است که در فصل 4-2013 در آن شرکت خواهد کرد.

چک ادامه داد:« ما به جامهای قهرمانی نیاز داریم. اگر بتوانیم به اهدافمان برسیم، قطعا با همین سرمربی به کارمان ادامه خواهیم داد. باید به حرکتمان ادامه دهیم. ما تلاش می کنیم که تا جای ممکن موفقیت های بیشتری به دست بیاوریم و در پایان فصل جامهای قهرمانی مان را خواهیم شمرد. تیمی در ابعاد چلسی باید برای بهترین شرایط ممکن برنامه ریزی کند و باید ببینیم که آیا می توانیم این خواسته ها را محقق کنیم یا نه. پارسال ما قهرمان لیگ اروپا شدیم. این اولین باری بود که تیم ما در این تورنمنت شرکت می کرد و درنهایت موفق شدیم که به قهرمانی برسیم.»

دروازه بان موفق چلسی ادامه داد:« فصل موفقی بود ولی قطعا هدف ما ارائه بازیهای بهتری در لیگ قهرمانان اروپا در مقایسه با فصل پیش است. اگر بتوانیم با تیم های دیگر به رقابت پرداخته و به قهرمانی برسیم، قطعا این کار را خواهیم کرد. ما همیشه می خواهیم قهرمان لیگ برتر شویم. در دو فصل گذشته در لیگ برتر نتوانستیم به این موفقیت برسیم ولی حالا می خواهیم این کار را انجام دهیم و می خواهیم که بهتر از قبل باشیم.»

جرارد: دیگر احساس درد ندارم؛ خریدهای تابستانی مان فوق العاده بود

کاپیتان لیورپول بعد از بازگشت به میادین ورزشی و رهایی از بند مصدومیتی که از ناحیه شانه گریبانگیر او شده بود به شدت خوشحال است

استیون جرارد کاپیتان لیورپول در صحبت هایی اعلام کرد که از بازگشت به میادین ورزشی حس فوق العاده ای داشته. اودر جریان دیدار دوستانه لیورپول مقابل تیم منتخب اندونزی که با برد 0-2 قرمزها به پایان رسید در گفتگو با خبرنگاران شرکت کرد.

این اولین بازی جرارد بعد از انجام عمل جراحی برروی شانه اش در ماه می بودو او دو بازی تیمش در پایان فصل گذشته را از دست داد و دیشب در دیدار دوستانه لیورپول در نیمه اول بدون هیچ مشکلی بازی کرد و بعد هم جایش را به جو آلن داد.

کاپیتان 33 ساله لیورپول که اخیرا قراردادش را برای دو سال دیگر تمدید کرده اعلام کرد که دیگر احساس درد ندارد و بی صبرانه در انتظار انجام بازیهای بیشتری برای تیمش است.

جرارد در صحبت هایی به ال.اف.سی. تی وی گفت:« خیلی خوب است که دوباره مقابل هوادارانمان فوتبال بازی کردم. شانه ام کاملا خوب است و واقعا خوشحالم که 45 دقیقه توانستم با شانه بند بازی کنم و امیدوارم که در استرالیا هم بتوانم دقایق بیشتری برای تیم به میدان بروم. چند هفته ای است که بدون مشکل به تمرین می پردازم و هیچ مشکلی احساس نمی کنم. جراح من به من اجازه داد بازی کنم و سرمربی تیم به من 45 دقیقه فرصت داد تا در ترکیب تیم به میدان بروم. واقعا خوشحالم.»

جرارد در ادامه صحبت هایش به تمجید از خریدهای جدید تیمش سیمون مینولت، کولو توره، لاگو آسپاس و لوئیس آلبرتو پرداخت و گفت:« فکر می کنم که تمام خریدهای جدید تیمم خیلی خوب کار کردند. میگنولت فوق العاده بود و عملکرد واقعا خوبی داشت. توره با اطمینان در خط دفاعی بازی کرد و خیلی فعال و خوب بود. مردم در مورد جای خالی کرگر صحبت می کنند ولی به نظر من کولو به خوبی هدایت خط دفاعی را در دست گرفت. دو بازیکن اسپانیایی تیم هم تکنیک بالایی در حرکت با توپ دارند. آسپاس خیلی خوب کار کرد و می توان کیفیت آلبرتو را در زمین دید. به همین خاطر هم بود که لیورپول این دو بازیکن را خریداری کرد. آنها جادوگرانی هستند که برای گشایش خط دفاعی تیم های حریف به کمک ما می آیند. من واقعا از عملکرد خریدهای جدید تیممان در بازی دوستانه دیشب راضی بودم.»

كاش همه مثل مايلي كهن مرد باشند / شيث رضايي: با حضور اين مربي نمي توانستم به پرسپوليس برگردم / وقتي نيستم كسي حالم را نمي پرسد / طبيعت فوتبال است، راضي ام به رضاي خدا

نمي دانم چه بگويم اما فعلا كه سرنوشت من اينگونه رقم خورده. اختلاف نظر من هم با سرمربي پرسپوليس زياد مهم نيست. راضي ام به رضاي خدا و اميدوارم كه پرسپوليس هميشه موفق باشد.

سایت گل-مدتهاست خبري از شيث رضايي نيست. مدافع و كاپيتان سابق پرسپوليس كه فصل گذشته با شهرداري تبريز به ليگ برتر صعود كرد اما اين صعود قانوني نبود تا اين تيم محروم شود و بازيكنانش دنبال تيمي جديد باشند. شيث اما هنوز تيم جديد را انتخاب نكرده. در روزهايي كه همه از رضايي بي خبرند سراغ او رفتيم. اين گفتگو پيش رويتان است:

_ كجايي ؟ با تيمي جديد قرارداد نبستي؟

نه فعلا. يك ذره از محروميتم باقي مانده . انشالله كه درست شود و بتوانم دوباره بازي كنم. توكلم به خدا است.

_ الان چه كار مي كني تا بدنت آماده بماند؟

از آقاي مايلي كهن اجازه گرفتم تا بروم با صبا تمرين كنم. ايشان خيلي به من لطف داشت و من را مديون خودش كرد. در روزگاري كه همه از مرد بودن حرف مي زنند مايلي كهن نشان داد كه از خيلي ها مردتر است. من آدمي نيستم كه با لب و دهانم حرف بزنم. من به حرفهايم عمل مي كنم. مطمئن باشيد هر وقت مايلي كهن مرا به شاگردي بپذيرد قرارداد سفيد مي بندم و مجاني برايش بازي مي كنم. در اين روزها كه كسي قبول نمي كرد من در تمرين تيمش شركت كنم حاجي مايلي اين لطف را به من كرد و اجازه داد با صبا تمرين كنم.

_ امكان دارد در صبا بماني و بعد از محروميت برايشان بازي كني؟

اصلا به اين خاطر كه بازي كنم به تمرينات صبا نرفتم. هدفم حفظ آمادگي ام بود. مايلي كهن اين اجازه را به من داد كه با تيمش تمرين كنم.در آينده هم معلوم نيست چه اتفاقي رخ مي دهد.

_ چند ماه از محروميتت باقي مانده؟

فكر مي كنم 2،3 ماه. حالا هم خدا بزرگ است و شايد قسمتم اين بوده كه محروم شوم.

_ در اين مدت محروميت كسي با تو تماس گرفت؟

نه. اين طبيعت فوتبال است و نبايد ايرادي از آن گرفت. وقتي نيستي و بازي نمي كني كسي با تو تماس نمي گيرد اما اگر باشي همه با تو تماس مي گيرند و مدام حالت را مي پرسند.

_ استقلالي ها علي نيكبخت را برگرداندند. آيا پرسپوليسي ها نمي توانستند اين كار را در قبال تو انجام بدهند؟

( كمي مكث) نمي دانم ولي براي من پرسپوليس هميشه جايگاه خاصي دارد.جواب اين سوال را هم نمي دانم چگونه بدهم.

_ منظورم اين است كه آيا پرسپوليسي ها نمي توانستند به تو كمك كنند ؟

كمك كه نه اما با حضور اين مربي نمي توانستم به پرسپوليس برگردم. بايد يك مربي باشد كه مرا بشناسد نه.....

_ آيا نمي شد اختلاف نظرت با دايي را حل كني؟

نمي دانم چه بگويم اما فعلا كه سرنوشت من اينگونه رقم خورده. اختلاف نظر من هم با سرمربي پرسپوليس زياد مهم نيست. راضي ام به رضاي خدا و اميدوارم كه پرسپوليس هميشه موفق باشد.

_ اخبار پرسپوليس را پيگيري مي كني؟

مگر مي شود پيگيري نكنم؟ من 8 سال آنجا بازي كردم و مطمئن باشيد هميشه آرزوي موفقيت مي كنم براي تيم محبوبم.

_ حتي با سرمربيگري علي دايي؟

فرقي ندارد، آرزويم موفقيت پرسپوليس است.

صادقیان : تراكتورسازي براي پدرم چه كرد كه من كري نخوانم / . پدرم را به امان خدا رها كردند و نمي دانم حالا چه انتظاري از من دارند

. آقا كريم، ستار همداني و استاد اسدي مي گويند پدرم اعجوبه بود. حتما خوب بود كه به او مي گفتند حسن زيكو

پيام صادقيان ، يكي از اميدهاي علي دايي براي موفقيت در ليگ سيزدهم است. بعد از حضور در پرسپوليس، حالا صادقيان كم كمك آماده مي شود براي بازي مقابل تراكتورسازي. او كه حالا شماره 11 پرسپوليس را به تن كرده، اميدوار است بهترين عملكرد خود را روبروي تيمي نمايش بدهد كه زماني پدرش آنجا بازي مي كرده. گفتگو با صادقيان پيش رويتان است:

_ امسال با پيراهن شماره 9 براي پرسپوليس بازي مي كني؟

قرار بود من شماره 9 بپوشم اما دادم به رضا حقيقي. علي آقا همه چيز را گذاشت در اختيار من و رضا و گفت خودتان درباره پيراهن شماره 9 تصميم بگيريد. من هم به خاطر كسوت رضا حقيقي شماره 9 را به او دادم و خود 11 را برداشتم. خوشحالم كه علي دايي هم زماني 11 مي پوشيده و من هم حالا با اين پيراهن به ميدان مي روم.

_ مي داني كه شماره 11 را فصل قبل محمد قاضي مي پوشيد؟

بله، مي دانم.

_ با او صحبت كردي؟

صحبت كه نكردم ولي شايد حرف بزنم. من با قاضي از زمان حضورمان در ذوب رفيقم و مشكلي از اين بابت وجود ندارد.

_ گفته مي شود علي دايي روي تو به عنوان هافبك نفوذي، پشت سر تك مهاجم و به عنوان آلترناتيو محمد نوري حساب كرده. براي بازي در پست محمد نوري مشكلي نداري؟

چه مشكلي بايد داشته باشم؟ علي آقا مرا هم هافبك نفوذي مي گذارد و هم چپ و راست.البته بيشتر مرا هافبك نفوذي و گوش چپ گذاشته كه من هم مشكلي با بازي در اين پست ها ندارم.

_ رقابت با محمد نوري سخت نيست؟

رقابت در همه پست ها سخت است. بايد تلاش كنيم و خوب بجنگيم تا در تركيب اصلي قرار بگيريم. الان هم بدنسازي مان تمام شده و تيم به مرحله شادابي رسيده. درست است در 2 بازي دوستانه باختيم اما به نظرم باخت در بازي هاي دوستانه اصلا مهم نيست. اين بازي ها را به اين خاطر برگزار مي كنيم كه با نقاط ضعفمان آشنا شويم و بتوانيم آنها را برطرف كنيم.از نظر من خيلي خوب هم شد كه به سايپا باختيم.به اين خاطر كه سرمان به سنگ خورد اما مطمئنا بازي رسمي با بازي تداركاتي فرق مي كند. چون خيلي از تيمها از ما مي ترسند.

_ چرا مي ترسند؟

خب ما پرسپوليس هستيم و همه از ما ترس دارند. خودم زماني كه در ذوب بودم جلوي پرسپوليس خيلي انگيزه داشتم و البته كمي هم استرس. همين موضوع مي تواند تاثير بگذارد روي عملكرد حريفان در بازي مقابل ما.

_ بازي با تراكتورسازي، اولين بازي شما در ليگ سيزدهم است. فكر مي كني اين بازي چطور از آب در بيايد؟

يك بازي سخت و در حد لاليگا. واقعا اين بازي قشنگ مي شود چون هر 2 تيم قدرتمند هستند و بازيكنان خوبي در اختيار دارند.

_ مي بريد يا مي بازيد؟

مي رويم براي بردن و قطعا به هدفمان هم مي رسيم.

_ ولي تراكتوري ها كهكشاني هستند و بازيكنان بزرگي در اختيار دارند......

ديگر در فوتبال اسم ها بازي نمي كنند.الان دايي عده اي از بهترين جوان هاي ليگ را جمع كرده تا در كنار بازيكنان باتجربه تيمي قدرتمند را تشكيل دهد. پرسپوليس شده تلفيقي از بازيكنان و جئان در كنار باتجربه ها. به نظرم الان جوان هاي خوب مي توانند جلوي اسم ها قد علم كنند.

_ به عنوان مثال، كريم انصاري فرد به تراكتورسازي رفته و خيلي ها مي گويند كه بازي روبروي او ترس دارد. البته نيلسون گفته كه از كريم نمي ترسد. به نظرت بازي روبروي او ترس دارد؟

چه ترسي؟ بازي روبروي كريم اصلا ترس ندارد و به نظرم مدافعان ما مي توانند خيلي راحت او را مهار كنند. معتقدم مدافعان انها بايد از ما بترسند. از خط حمله ما.

_ چند روز پيش وقتي براي تراكتورسازي كري خواندي رسول خطيبي مدعي شد كاش پيام صادقيان معرفت را از پدرش ياد مي گرفت. چه صحبتي در اين باره داري؟

من با آقا رسول خيلي رفيقم. جدا از رابطه مربي- بازيكن او رفيق خوبي براي من است و نظرش را گفته. آقا رسول خودش در جريان است كه پدرم سالها براي تراكتورسازي و منتخب تبريز بازي كرد اما وقتي مريض شد كسي به دادش نرسيد. نه كسي از تراكتوري ها به او زنگ زد و نه به وضعيتش رسيدگي شد. پدرم را به امان خدا رها كردند و نمي دانم حالا چه انتظاري از من دارند. وقتي به پدر من اهميت نداند چطور مي خواهند براي من ارزش قائل شوند. باور كنيد من از تراكتورسازي پيشنهاد نداشتم. من هواداران اين تيم را دوست دارم ، آنها هميشه براي من سنگ تمام گذاشته اند اما كسي از تراكتورسازي با من تماس نگرفت تا به تبريز بروم. من پيشنهادي نداشتم كه به آن فكر كنم، معني اش اين است كه تراكتوري ها مرا نخواستند. اين ها را مي گويم كه هواداران وآقا رسول بدانند. اين را هم بگويم كه وقتي براي پدر من ارزش قائل نمي شوند من چه انتظاري بايد داشته باشم. آقا كريم، ستار همداني و استاد اسدي مي گويند پدرم اعجوبه بود. حتما خوب بود كه به او مي گفتند حسن زيكو.وقتي براي او ارزش قائل نشدند من چه توقعي مي توانم داشته باشم؟ اينها را گفتم تا آقا رسول و هواداران بدانند.

_ ولي آنها مي گويند كه چرا پيام براي تراكتورسازي كري خوانده؟

ببينيد من الان در پرسپوليس بازي مي كنم و بايد به پيراهن اين تيم تعصب داشته باشم. مي گويند چرا پيام مثل پدرش نيست؟ من هم مي گويم كه تراكتورسازي براي پدرم چه كرد كه من كري نخوانم يا خيلي چيزهاي ديگر؟ من بازيكن پرسپوليس هستم و حريفمان هم تراكتورسازي. براي برد به زمين مي رويم و مطمئن باشيد به خواسته خود هم مي رسيم.

ظاهرا دوستداران تراکتورسازی از به کار بردن عبارت «اینور و اونور» برای تیم شان ناراحت شده بودند

احسان علیخانی، مجری برنامه ماه عسل، روز چهارشنبه و در همین برنامه از علی کریمی و مجتبی جباری به عنوان اسطوره های فوتبال و تیم های استقلال و پرسپولیس نام برد و گفت:« نباید مدیران فوتبال ما با بازیکنان و اسطوره هایی که مردم آن ها را دوست دارند و از دیدن آن ها خوشحال می شوند، برخورد های اینچنینی داشته باشند. »وی همچنین گفت: «خوب نیست بازیکنان محبوب و مردمی ما مثل علی کریمی و مجتبی جباری بروند و در اینور و اونور به فوتبال خود ادامه دهند.»

بازتاب این حرف های مجری محبوب ماه عسل در شبکه های اجتماعی و رسانه ها، باعث ناراحتی و خشم هواداران تراکتورسازی شد و هجمه ای از پیام ها و تماس های تلفنی به برنامه اش سرازیر شد که در نتیجه آن علیخانی در برنامه دیروز ماه عسل از هواداران تراکتورسازی عذرخواهی کرد.

ظاهرا دوستداران تراکتورسازی از به کار بردن عبارت «اینور و اونور» برای تیم شان ناراحت شده بودند.

بیوگرافی و مصاحبه

بیوگرافی

مصاحبه...

بیوگرافی

حسین یاری

الناز حبیبی

مجید واشقانی

عبدالرضا زهره کرمانی

شهاب رمضان

بیوگرافی مسعود شجاعی

بیوگرافی برزو ارجمند

الیکا عبدالرزاقی

بیوگرافی حسین یاری نقش پلیس در هوش سیاه

او بازی در نقشهای دیگر را هم با فیلمهای سرعت و دنیای وارونه تجربه کرد که برای او تجربه گرانقدری بود. بازی او در بلوغ تحسین منتقدان را برانگیخت و دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای بازی در این فیلم از هجدهمین جشنواره فیلم فجر بدست آورد.

نام اصلی: حسین

نام خانوادگی اصلی: یاری

سمت (در بخش های): بازیگران،کارگردانی،

تاریخ تولد: 1346

محل تولد: تهران

مدرک تحصیلی: دیپلم

بیوگرافی

بازیگری را از تئاتر و در سال 1360 آغاز کرد.

او در واحد دوبلاژ صدا و سیما به عنوان گوینده هم فعالیت کرده است.

با فیلمهای دفاع مقدس شناخته شد که در این ژانر موفق بود و برای بازی در فیلم آخرین مرحله جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را از چهاردهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد.

با فیلمهای دفاع مقدس شناخته شد که در این ژانر موفق بود و برای بازی در فیلم آخرین مرحله جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را از چهاردهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد.

او بازی در نقشهای دیگر را هم با فیلمهای سرعت و دنیای وارونه تجربه کرد که برای او تجربه گرانقدری بود. بازی او در بلوغ تحسین منتقدان را برانگیخت و دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای بازی در این فیلم از هجدهمین جشنواره فیلم فجر بدست آورد.

اما شاید تنها شانس او بازی در فیلم / مجموعه شب دهم بود که توانست با بازی بسیار زیبایش در نقش حیدر در میان عموم محبوبیت بسیار زیادی کسب کند. شاید اگر فیلم سینمایی شب دهم به بخش مسابقه جشنواره بیستم فجر راه پیدا می کرد خیلیها برای بازی او ، کتایون ریاحی و ثریا قاسمی حسابی جدا باز می کردند.

او در سال 1383 فیلم معادله را بر پرده سینماها داشت.

بخشی از فیلم شناسی:

1385 میم مثل مادر ( رسول ملاقلی‌پور ) [بازیگر]

1385 اقلیما ( محمد مهدی عسگرپور ) [بازیگر]

1384 شهرآشوب ( یدالله صمدی ) [بازیگر]

1382 معادله ( ابراهیم وحیدزاده ) [بازیگر]

1382 عروس افغان ( ابوالقاسم طالبی ) [بازیگر]

1381 نغمه ( ابوالقاسم طالبی ) [بازیگر]

1379 مریم مقدس ( شهریار بحرانی ) [بازیگر]

1378 بلوغ ( مسعود جعفری جوزانی ) [بازیگر]

1376 پرواز خاموش ( عبدالحسن برزیده ) [بازیگر]

1376 دنیای وارونه ( شهریار بحرانی ) [بازیگر]

1374 سرعت ( محمدحسین لطیفی ) [بازیگر]

1374 آخرین مرحله ( محسن محسنی‌نسب ) [بازیگر]

1373 حمله به اچ 3 ( شهریار بحرانی ) [بازیگر]

1373 منطقه ممنوعه ( رضا جعفری ) [بازیگر]

1372 جای امن ( مجتبی راعی ) [بازیگر]

1371 آتش در خرمن ( سعید حاجی میری ) [بازیگر-منشی صحنه]

1371 گریز ( ناصر مهدی‌پور ) [بازیگر]

1370 هور در آتش ( عزیزالله حمیدنژاد ) [بازیگر]

1369 در مسلخ عشق ( کمال تبریزی ) [بازیگر]

1369 ا منفی ( کریم زرگر احمدرضا گرشاسبی ) [بازیگر]

1363 سرباز کوچک ( سعید بخشعلیان ) [بازیگر]

جوایز و انتخابها

>> کاندید سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد (نغمه)

[ دوره 21 جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال 1381 ]

.................................................................

>> برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد (آخرین مرحله)

[ دوره 14 جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال 1374 ]

.................................................................

>> برنده دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد (بلوغ)

[ دوره 18 جشنواره فیلم فجر (مسابقه سینمای ایران) - سال 1378 ]

................................................................

>> کاندید لوح زرین بهترین بازیگر مرد (بلوغ)

[ دوره 1 منتخب سایت ایران اکتور (بهترین های سال) - سال 1380 ]

«الناز حبیبی» از دختر ثریا تا عالیه دودکش ماه رمضان 92

الناز حبیبی در 21 مرداد ماه سال 1368 در تهران به دنیا آمد. او دانشجوی رشته تدوین است. الناز حبیبی از سال ۱۳۷۸ کارش را با کانون پرورش فکری کودکان شروع کرد. الناز حبیبی برای ۳ فیلم از کیانوش عیاری جلوی دوربین رفت، سریال «فاصله‌ها» را بازی کرد و بعد با پروژه سینمایی «پیتزا مخلوط» همکاری کرده، سریال «سی‌امین روز» که در ماه رمضان پخش شد را بازی کرد و در سریال آقای «سیروس مقدم» به نام تاثریا در نقش دختر کوچک خانواده ایفای نقش کرد. او در فیلم مناسبتی ماه رمضان به نام دودکش نیز نقش آفرینی کرده که هم اکنون (ماه رمضان 92) هرشب از شبکه یک پخش می شود

این روزها شاهد بازی الناز حبیبی در نقش عالیه در سریال تلویزیونی دودکش به کارگردانی محمدحسین لطیفی هستیم. او در این سریال در کنار سیما تیرانداز که نقش دختر عمویش، عفت را بازی می کند خیلی خوب ظاهر شده است.

یکی از ویژگی های او و عفت بده بستان هایی است که در تائید کار یکدیگر با هم دارند و همین مساله به شیرینی نقش آنها افزوده است. حبیبی با وجود این که بازیگر جوانی است اما تلاش کرده با انتخاب های دقیق، نقش های متفاوتی را بازی کند. او پیش از این در نقش دختر ثریا در سریال «تا ثریا» خوش درخشید. با او درباره سریال دودکش به گفت وگو نشستیم.

الناز حبیبی پیشتر درباره بازی در سریال تا ثریا گفته بود: نقش الناز دختر كوچك ثریا را در این سریال بازی می‌كنم، او و همسرش (با بازی حسین مهری) نیز مشكلاتی را در ابتدای زندگی‌شان تجربه می‌كنند كه مواردی را به دیگر مشغله‌های ذهنی ثریا اضافه می‌كند. كار با مقدم با هر كارگردان دیگر متفاوت است، من در این كار چیزهای زیادی را در عالم بازیگری می‌آموزم كه قطعاً بعدها برایم مثمرثمر خواهد بود. امیدوار هستم نتیجه‌ی این كار باز هم بتواند نظر مخاطبان آثار آقای مقدم را جلب كند.

عالیه جزو شخصیت های ساده و دوست داشتنی سریال دودکش است. زمانی که پیشنهاد بازی در این سریال به شما شد کدام ویژگی این شخصیت، شما را برای بازی ترغیب کرد؟

عالیه دختری شهرستانی است که در دانشگاه تهران قبول شده و در کنار خانواده دخترعمویش زندگی می کند. او تمام تلاش خود را می کند تا عفت را راضی نگه دارد. راستش شرایط زندگی عالیه برایم خیلی جذاب بود. این که عالیه دختری سختکوش است و مرتب سعی می کند هر کاری از دستش بر می آید، انجام بدهد. محبت او به عفت از روی عشق است. عفت هم به عالیه لطف می کند و او قدردان محبت عفت است. این کارهای عالیه را خیلی دوست داشتم.

فکر می کنم با این تعریف، فیلمنامه سریال دودکش سهم زیادی در انتخاب شما داشت؟

طبیعی است وقتی بازیگری می خواهد نقشی را قبول کند، مجموعه عوامل را در کنار هم می گذارد و بعد نقش را می پذیرد. من نیز همه عوامل را در نظر گرفتم. فیلمنامه برزو نیک نژاد را خیلی دوست داشتم. او برای پرداخت به مشکلات جامعه زبان شیرین و طنازی را انتخاب کرده است. از سوی دیگر شخصیت پردازی ها خیلی خوب در آمده است. نقش عالیه هم بانمک، ساده و دوست داشتنی نوشته شده است. در کنار همه این موارد کارگردانی محمدحسین لطیفی هم نقش عمده ای در انتخابم داشت.

خوشبختانه من این افتخار را داشتم که در کنار کارگردانان خیلی خوب کار کنم و از آنها خیلی چیزها یاد بگیرم. این اتفاق هم در سریال تلویزیونی دودکش برایم افتاد. کار کردن در کنار لطیفی و دیگر بازیگران این سریال برایم مثل کلاس درس بود.

دیالوگ هایی که برای سریال تلویزیونی دودکش نوشته شده، طنز است اما جالب است شما در ایفای نقش عالیه سعی می کنید فقط نقش را شیرین در بیاورید و به اصطلاح خیلی دست و پا نمی زنید که با حرکات طنز بیننده را بخندانید. از چگونگی نزدیک شدن به نقش عالیه برایمان بگویید.

فیلمنامه آن قدر ویژگی طنز داشت که بیننده را بخنداند. بنابراین نیازی نبود که من حرکات خنده دار انجام بدهم تا بیننده از اتفاقی که برای من می افتد، بخندد. خوشبختانه من با راهنمایی و هدایت درست کارگردان و نویسنده توانستم این نقش را درست در بیاورم. البته شخصاً هم علاقه ای نداشتم با حرکات خنده دار بازی ام را برای بیننده جذاب کنم. بیشتر سعی کرده ام بازی رئال در کنار بیان متفاوت و شیرین داشته باشم. به هر حال کار من طنز نیست. معتقدم سریال دودکش طنز نیست، بلکه از موقعیت های طنز استفاده کرده تا مشکلات جامعه را به نمایش بگذارد.

بیوگرافی مجید واشقانی بازیگر نقش ایمان در سریال هوش سیاه

تاریخ تولد : ۱۳۵۹

متولد : تهران

میزان تحصیلات : لیسانس مهندسی متالوژی

تیم فوتبال مورد علاقه : استقلال

فیلمهای سینمایی : ناسپاس ، جنایت ، شور عشق

سریال : کمین ،مرز آفتاب ، هشدار پلیس ، زیر هشت ،پایتخت ، مسیر انحرافی،هوش سیاه2

تله فیلم : نیش عقرب ، انتقام ، زیر گنبد کلیسا ، دست بازنده ها

اجرا : سیمای دانش ، مهد نور

عبدالرضا زهره کرمانی

متولد 1354 در کرمان. فارغ التحصیل رشته تدوین از مرکز اسلامی آموزش فیلمسازی. دوره بازیگری را در کلاسهای کارگاه آزاد بازیگری گذراند.

با حضور در فیلمهای ملاقلی پور به سینما راه یافت. بازی در نقش امیربهادر در اپیزود اول فیلم نسل سوخته او را به عنوان بازیگری توانا معرفی کرد. اما شاید با حضور در مجموعه تلویزیونی غریبه بود که شناخته شد. آخرین حضور سینمایی او بازی در نقش کوتاهی در فیلم قارچ سمی ساخته ملاقلی پور است.

فیلم شناسی:

بازگشت پرستوها (مجموعه تلویزیونی، 1376)

هیوا (1377)

سال‌های خاکستری (مجموعه تلویزیونی، 1378)

نسل سوخته (1378)

شب چراغ (مجموعه تلویزیونی، 80-1378)

غریبه (مجموعه تلویزیونی، 80-1379)

قارچ سمی (1380)

عبدالرضا زهره كرماني از جوانان بازيگر كشور است كه او را بارها در فيلم ها و سريال هاي مختلف ديده ايم .

غريبه يكي از كارهايي بود كه زهره كرماني توانست در آن بدرخشد . گزيده كار است و جدا از بازيگر ي خودش فيلمسازي هم مي كند و تا كنون چند كار را تجربه كرده و پر از ايده و برنامه است و دلش مي خواهد كارهاي بزرگي انجام دهد اما ...

گفتگوي آفتاب ایرانی را با اين هنرمند جوان بخوانيد كه اميدواريم مورد توجه تان قرار بگيرد .

• فعاليت فرهنگي را از چه زماني شروع كرديد ؟

برمبناي آن تعريفي كه عامه مردم از بحث فرهنگي و هنري دارند ، از موقعي كه خودم را شناختم در حال انجام دادن يك سري كارهاي فرهنگي بودم . دوران راهنمايي و دبيرستان مشغول تئاترهاي مدرسه بودم . فيلمسازي آماتور را در انجمن سينماي جوان آموختم كه بعدها به فيلمسازي در حد كوتاه و بلند تبديل شد .

• چطور مي توانيم به سينماي ارزشي دست پيدا كنيم ؟

اينكه چكار كنيم يك بحث طولاني مي طلبد اين بحث ، بحثي تخصصي است . اي كاش ما خيلي از كارها را انجام نمي داديم . من مي گويم همه نوع ژانري اعم از سينماي اجتماعي ، طنز ، كمدي و ...داشته باشيم نه اينكه فقط به سينماي دفاع مقدس بپردازيم . ما بايد به كارگر دانهاي اين نوع فيلم ها بها دهيم . شايد آقاي x بتواند فيلم جنگي خوب بسازد ولي نتواند فيلم اجتماعي خوبي بسازد . اين اتفاق بارها در سينما رخ داده است . اگر هر کسي جاي خودش باشد دنيا گلستان مي شود .

• بازيگري را چطور تعريف مي كنيد ؟

بازيگري از ديد من يك جور شاعري و زندگي كردن است . به نظر من ، فارغ از خيلي چيزهايي كه به ما ديكته مي كنند ، همه بازيگر يم و در آن شكي نيست ، جدا از اينكه ما همه بازيگر خداييم .

• ما همه به خاك و شهرمان وابستگي خاصي داريم ، به عنوان يك هنرمند كرماني بعد از حادثه بم چه احساسي داشتيد ؟

به هر حال اين احساسي است كه همه مردم دارند ، ما با يك مقوله اي به اسم مرگ سالهاي گذشته خيلي آشنا شديم . وليكن بازهم مرگ هاي اين چنيني و جمعي از هر ديني ، قومي و مليتي باشند روي آدم تأثير مي گذارد و بر دل سنگيني مي كند و فرقي هم نمي كند كه اين اتفاق كجاي دنيا باشد و تو كجاي دنيا ناظر اين اتفاق باشي . حال آن كه من كرماني هستم و يك عرق خاصي نسبت به شهرم و ارگ بم دارم . من يك فيلمي به اسم مرواريد كوير ساختم كه قصه اش ، قصه ارگ بم است و تأثيرات خاصي روي من گذاشته است و در همين ارتباط من كه اصلا دغدغه خوانندگي در اين عرصه نداشتم ، رفتم و يك همذات پنداري با مردم بم كردم و يك كليپ به اسم خانه اميد ساختم .

• الآن به نظر شما شرايط بم به شرايط سابق برگشته است ؟

مطمئنا نه ! به هر حال خيلي طول خواهد كشيد تا برگردد به آن بم . شايد بمي باز سازي شود بهتر از آن بم ، ولي مطمئنا بم قبل نخواهد شد و من در اين شك ندارم .

• در بين صحبتهايتان به كلمه مرگ اشاره كرديد ، اگر امروز به شما الهام شود كه آخرين روز زندگي تان است چه كار مي كنيد ؟

منطقي بايد به اين قضيه نگاه كنيم ، اگر در آن مد باشيم كه به ما الهام شود حتما خيلي بندگان خوبي بوده ايم . هر چند مي گويند به همه آدمها الهام مي شود كه مرگشان نزديك است .

• چرا ؟

بايد سكوت كني سالش باشد . در اين لحظه همه چيز در ذهنمان به هم مي ريزد و به نظر من بهترين چيز سكوت است . اين سكوت مي تواند 5 دقيقه باشد و يا يك ثانيه و يا مي تواند كشوتي باشد كه به مرگ منتهي شود .

• جنابعالي ديد بهتري نسبت به كرمان و ارگ بم داريد ، ارگي كه كاملا از خشت بود و ما عزيزان زيادي را در آن از دست داديم . اما علي رغم اينكه از طريق رسانه ها بارها اعلام شده بود كه زلزله اين منطقه را تهديد مي كند به اين موضوع توجهي نشد ،

• در اين خصوص انتقاد يا پيشنهادي نداريد ؟

بهتر است كه نمك روي زخم هيچكس نپاشيم ، 4 سال است كه از اين حادثه غمناك مي گذرد بناي بم و بسیاري از شهر هاي اطراف استان كرمان خشتي بود و يك زلزله با اين وسعت آن سقف هاي گنبدي و كاه گلي را به هم ريخت . از سويي اگر در قياس بخواهيم نگاه كنيم من بيشتر از ساختمانهايي كه با تير آن در تهران بزرگ ساخته شده حراس دارم . آن بناي خشت و گلي حتي علي رغم قدمت و فرسودگي كه داشته يك جورايي توانمند تر بوده است . خدا كند اين اتفاق هيچ جا نيفتد و اگر چنين حادثه اي پيش بيايد وامصيبتا به هر حال بايد پيشگيري كنيم و اين پيشگيري بايد اساسي باشد .

• چقدر اهل ريسك هستيد ؟

اگر موقعش باشد ريسك مي كنم .

• حتي اگر موجب شكست شود ؟

من براي بازي در يك سري نقش ها نمي توانم نه بگويم و دوست دارم از اين كارها بازي كنم كما اينكه بعضي وقتها اتفاق افتاده در يك مقطعي به من گفته اند چهره ات براي نقش منفي جواب مي دهد و من پذيرفته ام به هر حال نگاه ها متفاوت است و من ريسك كردن را تا حدي كه بدانم از اين طريق پيشرفت مي كنم انجام مي دهد .

• بيشتر دوست داريد چه نقش هايي را ايفا كنيد ؟

خيلي از مردم من را مي شناسند . هيچ كس من را با هيوا يا نسل سوخته نشناخت . همه من را با سريال غريبه مي شناسند ، اين براي من يك جورهايي درد آور است ولي از يك طرف عامه اينطور ي دوست دارند . مردم مرا با يك كاري مثل غريبه مي شناسند ، غريبه اي كه شخصيتي دو وجهي داشت از ديد مردم شخصيتي كه هم خوب است و هم بد ، ولي در كل مردم نگاهشان به شخصيت منفي نگاه مثبتي نيست . من براي يك كار در ميدان هفت تير نزديك بود كتك بخورم چون نقش منفي بازي كرده بودم ، حالا هر چند از ديد خودم اين كارها توانسته تأثير بگذارد البته در ممالك خارجي اينطوري نيست . اگر شخصيت پردازي درستي روي نقش منفي صورت بگيرد خارج از آن سخت هاي منفي كه در خيلي از كارها مي بينم رسيدن به آن سخت تراست .

• بچه كجاييد ؟ ايران

• دوست داشتيد كجايي بوديد ؟ از اين كه هستم راضيم .

• بهترين دوست ؟ اگر پيدايش كني ، خود آدم

• سختي ؟ بهترين چيزها سخت ترين آنهاست .

• بهترين نويسنده ؟ ژوزه ساراماگو

• بهترين كارگردان ؟ كسي كه زماني را كه در آن زندگي مي كند خوب بشناسد .

• تهيه كننده ؟ كسي كه به آدم هايي كه زمانه را خوب مي شناسند و كارشان را بلدند كار مي كند .

• بازيگردان ؟ كاپيتان كشتي

• عكاس ؟ منجمد كننده يك لحظه جهت ثبت تا ابديت

• خبرنگار ؟ دوست و دشمن

• سرقت ؟ معضل اجتماعي

• قتل ؟ خوي حيواني

• پليس 110 ؟ صدو ده اش را چن اسم آقا امام علي (ع) است خيلي دوست دارم .

• شب ؟ مرور افكار روزانه

• خرمشهر ؟ پاره تن ايران

• جنگ ؟ در آرزوي دنياي بي جنگم

• شلمچه ؟ گذر عاشقي

• دشمن ؟ دشمنت را دوست بدار

• جانباز ؟ سنبل استقامت

• شهادت ؟ بهترين راه رسيدن

• خدا ؟ تنها مأمن و ياور

بیوگرافی شهاب رمضان

شهاب رمضان در سال 1358 در تهران متولد شد، علاقه زیاد وی به موسیقی در دوران کودکی و نیز حمایت و تشویق پدر و مادرش که همواره خود را مدیون آنها می داند موجب گردید تا تحت نظر استادان برجسته ای نظیر استاد مهدی شمس نیکنام و آندره مرادیان در زمینه آواز سلفژ و پیانو به تحصیل موسیقی بپردازد.

شهاب رمضان اولین آثار خود را با همکاری شرکت آفاق فیلم (موسیقی متن) در تله فیلمهای سینمایی آغاز کرد و در ادامه فعالیتهای خود با کارگردانهای برجستهای همچون کاظم معصومی، آرش معیریان، منصور اکبر فلاح و اسماعیل فلاح پور در فیلمهای اوهام، زهر و پادزهر، بوی خاک، راز آبنبات چوبی و قربانی همکاری نمود.

شهاب رمضان سال 1386 در جشنواره رادیویی تسنیم در زمینه پاپ دو اثر برگزیده ارائه نمود که توسط محمد علیزاده و کاوه دانش به اجرا در آمد. شهاب رمضان در طی سالهای فعالیت خود برای هنرمندانی همچون بهنام صفوی، حمید عسکری، امین رستمی، ایمان قیاسی، امیر یگانه، نادر مسچی، بهرنگ بهادرزاده، رامین بی باک، آریا جهان میرزایی، کوروش مقیمی، طوفان کرمی، حمید پیروزنیا و.. عهده دار خدماتی در زمینه آهنگسازی بوده است.

طی این دوران شهاب رمضان با دو برادر هنرمند بنامهای سیروان و زانیار خسروی آشنا گردید و در اواخر سال 1386 مراحل تولید آلبوم موسیقی خود را آغاز نمود که سیروان خسروی عهده دار تنظیم آن گردید، امید است این آلبوم مورد تائید و پسند شما هموطنان قرار گیرد.

بیوگرافی مسعود شجاعی

مسعود شجاعی بازیکن بین‌المللی فوتبال ایران متولد خرداد ۱۳۶۳ شمسی آبادان است.

شجاعی که سابقه بازی در جام جهانی و در برابر تیم ملی آنگولا را دارد همانند دیگر بازیکنان فوتبال آبادانی کشور از تکنیک خوبی برخوردار است.

شجاعی فوتبال را به صورت حرفه‌ای با باشگاه صنعت نفت آبادان آغاز کرد. او پس از صنعت نفت آبادان به تیم سایپا پیوست و سه فصل خوب را در این تیم پشت سر گذاشت.

شجاعی پس از جام‌جهانی ۲۰۰۶ آلمان به تیم الظفره پیوست. در آن هنگام رسول خطیبی دیگر بازیکن ایرانی این تیم بود.

شجاعی دو سال پس از این که در الشارجه بازی کرد با چند پیشنهاد اروپایی از ایتالیا و بوندس‌لیگا مواجه شد اما در نهایت در تاریخ ۴ تیرماه ۱۳۸۷ قراردادی سه ساله با تیم اوساسونای اسپانیا بست.[در همین رابطه] پیش از شجاعی نکونام به عنوان اولین بازیکن ایرانی شاغل در لالیگا به این تیم پیوسته بود.

دوران ملی

شجاعی با درخشش در تیم سایپا برای اولین به تیم ملی امید ایران دعوت شد. پس از آن برانکو ایوانکوویچ او را به تیم ملی دعوت کرد و شجاعی اولین بار ماه نوامبر سال ۲۰۰۴ اولین بازی ملی‌اش را در بربر لائوس انجام داد.

پس از آن شجاعی از تیم ملی دور بود تا این که در جریان اردوی تدارکاتی تیم ملی ایران در سوئیس که خود را برای جام جهانی آمادی می‌کرد، شجاعی دوباره به تیم ملی دعوت شد.

با این حال شجاعی در جام‌جهانی تنها در بازی سوم ایران و در شرایطی که محمد نصرتی به دیلی مصدومیت نمی‌توانست به عنوان بازیکن جایگزین وارد زمین شد.

مسعود شجاعی در زمان مربیگری علی دایی در تیم ملی ایران در رقابت‌های مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی به تیم ملی دعوت شد و چند بازی انجام داد.

بیوگرافی برزو ارجمند

برزو ارجمند فرزند انوشیروان و برادرزاده داریوش ارجمند در هفتم فروردین‌ماه سال 1354 در محله احمدآباد مشهدمقدس دیده به جهان گشود.او خودش را مثل امیریل و امیرسام و بهار نسل دوم ارجمندها خطاب می کند.دوره ابتدایی را با امیریل و امیرسام در دبستان شیخ‌الاسلامی تا كلاس سوم بود و بعد به مدرسه شهرستانی و راهنمایی را در مدرسه شهید مفتح درس خواند پس از آن به هنرستان سینا رفت.او لیسانس بازیگری و كارگردانی از دانشگاه آزاد تهران دارد و بیشتر در مجموعه‌های تلویزیونی ایفای نقش می‌كند.او درباره شروع بازیگریش می گوید از وقتی كه یادش می آید یازده ماهه بوده كه توسط پدرش روی صحنه تئاتر رفته و در سن سه، چهار سالگی زمانی كه پدرش رییس فرهنگ و هنر شهرستان فردوس شده بود در نمایشنامه‌ای از ایشان به نام پریا همراه با كودكان دیگر بازی كرد. او می گوید: "ابتدا از خانواده و با دیدن بازی فرامرز صدیقی در فیلم "دندان مار" به صورت جدی تصمیم گرفتم كه بازیگر شوم."

تقریبا تمام خانواده ارجمند اهل موسیقی هستند و خودش هم اولین سازش ملودیكا بود و بعد هم تمبك و تار و در حال حاضر گیتار می‌نوازد.

در این دوازده سالی كه كار حرفه‌ای انجام داده است حدودا سی سریال و پنج فیلم سینمایی بازی كرده است.برزو ازدواج کرده است و همسرش از همكلاسی‌های دانشكده‌اش بوده. حدود ده سال همدیگر را می‌شناختند و دو سال است كه ازدواج كرده‌اند البته هنوز فرزند ندارند و همسرش گریم و طراحی صحنه خوانده است و بازیگر نیست.

او از دار دنیا فقط یك خواهر دارد و با او نیز رابطه بسیار خوبی دارد بهار بازیگر توانایی است البته در عرصه تئاتر او لیسانس فلسفه دارد و با معلومات بالا و آموخته‌هایش از پدر روی صحنه همیشه عالی بوده و در سن سیزده سالگی بهترین بازیگر جشنواره تئاتر فجر شد.

در سال 1372 سه ماه شاگرد داریوش ارجمند در مدرسه بازیگری كانون خورشید مشهد بوده است .

برزو ارجمند که هر روز به اعتبارش در تلویزیون افزوده می شود گفته است که او بیشتر یک بازیگر تلویزیون است. او اعتقاد دارد به دنبال نقشی است که فقط مال خودش باشد.دوست ندارد تیپ بازی کند و خندادن مردم را در تیپ سازی نمی داند.

بیوگرافی الیکا عبدالرزاقی

الیکا عبدالرزاقی متولد ۲۲ اسفند ۱۳۵۸ در تهران است ، وی لیسانس ادبیات نمایشی است ، دوره بازیگری را در کلاسهای استاد حمید سمندریان گذرانده ، او که بازیگر نقش فخر‏التاج در سریال «قهوه تلخ» است ، فعالیت در تلویزیون را از سال ۷۷ و بازی در سریال «گمشده» مسعود نوابی شروع کرد. ورود او به تلویزیون، همزمان شد با اولین کارش در تئاتر با نام «دایره گچی قفقازی» به کارگردانی حمید سمندریان.

الیکا عبدالرزاقی پر از انرژی است. از آن آدم هایی که وقتی یک لحظه کنارش قرار می گیری حس می کنی روحیه ات به کل تغییر کرده. حجم بالای کار و این همه توجه و دیده شدن نه تنها روی خلق و خوی او تاثیر نگذاشته بلکه او را نسبت به کارش مسئول تر کرده است. او قبل از همکاری با مهران مدیری ۱۳ سال سابقه فعالیت در عرصه بازیگری را داشته اما بازی در نقش «بانوی اول دربار قهوه تلخ یعنی فخرالتاج» باعث شهرتش شده است. او متولد سال ۱۳۵۸ است، اصالتش به رامسر بر می گردد و دو برادر دارد.

الیکا عبدالرزاقی, بیوگرافی الیکا عبدالرزاقی, عکس الیکا عبدالرزاقی

تصاویر الیکا عبدالرزاقی

فیلم شناسی

سینما

نسل جادویی (ایرج کریمی – ۱۳۸۵)

فرزند صبح (بهروز افخمی)

جایی برای زندگی (محمدرضا بزرگ نیا – ۱۳۸۲)

تلویزیون

سریال قهوه تلخ (مهران مدیری – ۱۳۸۹)

سریال باغ مظفر (مهران مدیری – ۱۳۸۵)

همیشه مادر – فیلم نود (شاهد احمدلو – ۱۳۸۵)

باران بهاری (مسعود رشیدی – ۱۳۸۴)

مزرعه کوچک (سیروس مقدم – ۱۳۸۳)

آواز مه (حسینعلی لیالستانی – ۱۳۸۲)

تلخ و شیرین (حمید فرخ نژاد – ۱۳۸۲)

جست وجو در شهر (حسن هدایت – ۱۳۸۱)

سریال چند دقیقه زندگی (۱۳۸۰)

سریال دختران (اصغر توسلی – ۱۳۷۹)

پروانه طلایی – فیلم نود (مسعود نوابی – ۱۳۷۸)

سریال گمشده (مسعود نوابی -( ۱۳۷۷)

فیلم کوتاه

دندان آبی (هومن سیدی)

یک منهای بی نهایت (رسول قاسمی)

صفر (رضا سنجابی)

دعوت (مهدی کرم پور)

تئاتر

امروز دوستت ندارم (علی هاشمی – جشنواره بانوان ۱۳۸۶)

از خواب تا مهتاب (علی هاشمی – جشنواره بانوان ۱۳۸۵)

الوتریا (وحید رهبانی -محمد رضا جوزی- ۱۳۸۳)

مرد اتفاقی (وحید رهبانی – ۱۳۸۳)

اتوبوسی به نام هوس (افسانه ماهیان – ۱۳۸۰)

بهجت (حسین عاطفی – ۱۳۸۰)

نقش زن (علی هاشمی – ۱۳۷۹)

دایره گچی قفقازی (وحید سمندریان – ۱۳۷۷)

مصاحبه...

ناگفته‌های دوبلور«اوشین»پس از ۳۰سال

ضیاء: اتفاقی مجری شدم

مصاحبه با نجم الدین شریعتی مجری موفق برنامه سمت خدا

ناگفته‌های دوبلور«اوشین»پس از ۳۰سال

دوبلور بخش‌های کودکی و جوانی «اوشین» حرف‌ها و خاطرات بسیاری دارد، او از نان داغ، کباب بودن دوبله این سریال تا بیماری که این روزها یک‌خط در میان آزارش می‌دهد، می‌گوید...

مریم فیروزفر- سریال (سال‌های دور از خانه) «اوشین» برای اولین بار حدود ۳۰ سال پیش برای اولین بار از شبکه دو سیما پخش شد و مخاطبان بسیاری در کشورمان درگیر زندگی شخصیت اصلی این سریال یعنی زنی به نام اوشین شدند که از کودکی تا لحظه مرگ شرایط سخت و متفاوتی را گذراند. اما یکی از عوامل جذابیت این سریال، دوبله خوب و روان آن بود که به همت «ژاله علو» انجام شده بود و به جای شخصیت اصلی این سریال در دوران کودکی و بزرگسالی «مریم شیرزاد» سخن گفت. پخش این سریال به نیمه رسیده و طبق اعلام نظرسنجی هنوز و پس از گذشت ۳۰ سال بیش از ۵۷ درصد بیننده دارد. آنچه در ادامه می‌خوانید گفت‌وگو با شیرزاد گوینده نقش اوشین است:

**زمان دوبله سریال اوشین چند سالتان بود؟

-فکر کنم ۲۵ یا ۲۶ سالم بود.

**هنگام دوبله سریال اوشین چند سال سابقه فعالیت داشتید؟

-من ۱۲ سالم که بود گوینده برنامه کودک رادیو بودم. بعد سال ۵۸ و ۵۹ آمدم دوبله. قبلش گوینده رادیو بودم و در نمایش‌های رادیو گوینده کودک بودم. در رادیو هم گوینده بودم و هم کار نمایش انجام می‌دادم. اوشین را هم در سال‌های ۶۴ و ۶۵ کار کردم.

**متولد چه سالی هستید؟

- من متولد ۱۳۳۸ هستم.

*پیش از اوشین به جای مسافر کوچولو صحبت کرده بودم

**چطور برای دوبله اوشین انتخاب شدید؟

-آن زمان یک وضعیتی در دوبله ایجاد شده‌بود که دوست نداشتم بروم. یک‌روز ‌آمدم خانه و گریه ‌کردم. پدرم گفت این چه کاری است می‌روی در اتاقت گریه می‌کنی؟ گفتم اذیت می‌شوم، گفت اگر اذیت می‌شوی نرو و اگر می‌روی گریه نکن. همان زمان‌ها بود که آقایی زنگ زدند به من برای کار خانم ژاله علو، گفتند شما بیایید. گفتم من دیگر نمی‌آیم از ایشان تشکر کنید. چون خانم ژاله هم از رادیو واحد نمایش رادیو من را می‌شناختند، ایشان رادیو هم می‌آمدند و وقتی پیش هم بودیم به من می‌گفتند هم‌خال من بشین کنار من. (چون دو نفرمان روی چانه‌هایمان خال داشتیم.) ایشان به خانم ژاله می‌گویند که من نمی‌آیم. البته سریال مسافر کوچولو را هم آن موقع کار کرده بودم. ولی اذیت می‌کردند یعنی یک طور رقابت نابرابر بود. یکی که می‌آمد کارش خوب بود سعی می‌‌کردند سرش را زیر آب بکنند. حضور یک آدم جدید که یک مقدار بیشتر از خودش پیش برود در هر سیستمی همین‌طور است به ندرت پیش می‌‌آید آدم‌ها پذیرا باشند به خصوص آنهایی که بی‌استعداد هستند از اینکه آدمی سرجایش است و درست است خرسند نیستند و بنابراین سعی می‌کنند او را یک طوری آزرده کنند تا از آن دایره دور شود.

**در نهایت چه شد که راضی شدید؟

-به هر تقدیر من از محیط گرم و صمیمی آمده بودم این چیزها را نمی‌توانستم بپذیرم. یعنی صفا و صمیمت من را کوک می‌کرد که کارم را انجام دهم و عکس آن من را قفل می‌کرد در خودم و نمی‌توانستم کارم را انجام دهم. جوان بودم و بیشتر احساساتی بودم. الان ۵۴ سالم است همه عالم بریزند سرم مشکلی برایم پیش نمی‌آید. آن آقا به خانم ژاله می‌گوید که فلانی نمی‌آید، بعد دوباره آن آقا به من زنگ زد و گفت خانم ژاله قبول نکرد و گفت شما خودتان تماس بگیرید. من هم گفتم چشم. زنگ زدم و گفت دختر تو چرا نمی‌آیی؟ گفت نه. گفتم شما می‌دانید محیط دوبله چگونه است با روحیه من سازگار نیست. خانم علو گفت نه من خواهش می‌کنم تو بیا رُل این بچه را بگو دیگر نیا. گفتم چشم. بعد آمدم و بچگی اوشین را گفتم و بعد از چند مدت که گذشت گفت مریم بیا بزرگی او را هم تو بگو، گفتم خانم ژاله نمی‌توانم. گفت من کمکت می‌کنم، گفتم من تا حالا بزرگسال نگفتم، آن اولین کاری بود که به زبان بزرگسال دوبله می‌کردم. و واقعاً چقدر مهربانانه و چقدر مادرانه و انسانی و با عاطفه و لطف و صفا به من کمک کردند و من تا زنده هستم خودم را مدیون و ممنون ایشان می‌دانم.

**شما به واسطه صدا نمی‌توانستید رُل بزرگ را بگویید یا تجربه نداشتید؟

-من ۲۵ سالم، طبیعتاً یک صدای ۲۵ ساله داشتم ولی چون مدام کار کرده بودم که جای بچه‌ها حرف بزنم و وقتی رُل را انتخاب می‌کنم یک خط دو خط نیست. و این حس صدا و این تجربه داشتم می‌دانستم چون کار نمایش کرده بودم،‌ هم باید صدایم را حفظ کنم و هم صدایم به آن شخصیت بخورد، اینها را یاد گرفته بودم چند سالی که در دوبله مانده بودم می‌دانستم باید صدا حفظ شود و وقتی مونولوگ دارم این کار دشوارتر است. الان هم اگر پیرزن هم به من بدهند می‌توانم صدایم را ده ساعت صدایم را برای پیرزن نگه دارم. یعنی به هر کیفیتی که حرف زدم آن را ادامه دهم ولی این بعد از گذشت ۳۰ سال کار است نه برای کسی که ۶، ۵ سال در کار دوبله آمده و جای نقش اول جوان حرف نزده است و می‌دانستم این نقش چقدر دراماتیک است و باید پر از حس و حال باشد. خیلی هم دوست داشتم ولی می‌ترسیدم از اینکه بازنده بشوم و بد بگویم. اما برایم عجیب است که خیلی با استقبال روبرو شد.

*زمان دوبله اوشین به مسافرتی تکرار نشدنی رفتم

**پس با کمک خانم علو نقش بزرگسالی اوشین را هم گفتید؟

-بله. البته یکسری اتفاقات هم افتاد. مثلا من یک هفته باید یک سفری را می‌رفتم به من گفتند اگر بروی گوینده را عوض می‌کنیم من گفتم باید این سفر را بروم به خاطر اینکه مدتی پس از مرگ پدرم، همه خانواده برای فوت پدر جمع شده بودند و می‌خواستیم دور هم باشیم و با هم خاطرات پدر را تعریف کنیم و کمی به آرامش برسیم. گفتند نمی‌شود سریال روی آنتن است. آن موقع این حرف را زدم آنها گفتند اِ‌... این پر رو شده است حالا شاید با گذشت زمان یک حرمتی داشته باشم و به حرف من گوش دهند ولی آن زمان این به ذهن آنها آمد که این پر رو شده است و رُل اول را می‌گوید حالا ژست می‌گیرد. بعد گفتند نه نمی‌شه. گوینده‌اش را عوض می‌کنیم و دیگر همان می‌ماند. گفتم باشد و رفتم. ما رفتیم زیباکنار که غم پدرم یادمان برود و مادرم سرحال شود.

الان خوشحال هستم که این کار را کرده‌ام، آن سفر را رفتم که مادرم بود و الان نیست، برادر بزرگم بود که الان نیست که الان غبطه نمی‌خورم که آن سفر را رفتم و با اینکه آن سریال مهم شده و مردم دوست شده بودند،‌ ولی من آن سفر را رفتم چون دیگر پیش نیامد که ما دسته‌جمعی سفر برویم.

اگر آن سفر را نمی‌رفتم الان زار زار گریه می‌کردم چون دیگر نه مادرم هست و نه برادرم که سفر برویم. نمی‌توانستیم تاریخ سفر را عوض کنیم، خواهر و برادرم باید برمی‌گشتند و هیچ طوری جور نمی‌شد و تابستان هم بود. تلویزیون را روشن کردیم و گفتند ناراحت نیستی گفتم نه ولی ته دلم ناراحت بودم چون با اوشین دوست شده بودم. دیدم خانم افشاری اوشین را می‌گویند و خیلی خوب گفتند. برگشتم تهران یادم نیست چه کسی به من زنگ زد و به من گفتن بیا... گفتم برای چه کاری؟ گفت اوشین دیگر، گفتم مگر شما نگفتید گوینده را عوض کردید؟ گفتند نه بیا. مردم پاشنه تلفن روابط عمومی را از جا درآورده بودند که چرا دوبلور اوشین را عوض کرده‌اید؟ اینقدر تلفن زده بودند که گروه پشیمان شده بودند. اینها واقعاً مصمم بودند با آن خانم ادامه بدهند.من یادم است رادیو پیام کار می‌کردم یک نفر که بولتن می‌آورد می‌گفت این بولتن تمامش این است که چرا دوبلور اوشین عوض شده است. اگر انسان نیتش خیر باشد و خودخواهانه نباشد عالم و کائنات و پروردگار همه چیز آدم درست می‌آورد سر جای خودش.

*دوبله سریال اوشین نان داغ کباب داغ بود

**آن موقع دوبله را هفته به هفته انجام می‌دادید؟

-بله مثل نان‌داغ کباب‌داغ بود. ما هر هفته سریال را برای هفته بعد دوبله می‌کردیم و فشار کار زیادی بر ما بود.

**زمانی که اوشین پخش می‌شد شما فکر می‌کردید اینقدر بگیرد؟

-ابدا اولاً خیلی تجربه نداشتم که بفهمم و الان هم لاجرم از تجربه می‌فهمم که این فیلم می‌گیرد و این فیلم خوب است و آن موقع اینقدر تجربه نداشتم در کار دوبله که بفهمم. اما اینکه خیلی خلوت بشود شهر... مثل بمب منفجر شده بود این اوشین. یک چیز حیرت‌آوری بود... من فکر می‌کنم آنهایی که تجربه داشتند در این زمینه اگر پیش‌بینی می‌کردند که این فیلم می‌گیرد، باز نمی‌توانستند حدس بزنند که درجه گیرایی‌اش اینقدر بالاست.

**اولین سریالی بود که از آسیای شرق وارد صدا و سیمای ما شد؟

-دقیقاً. تصورم این است که این به خاطر قصه و نوع بافت داستانی‌اش با روحیه ما ایرانی‌ها و آسیایی‌ها نزدیک است در هر زمانی پخش شود به رغم این همه فیلم، مخاطب آن را می‌بینید. اوشین از لحاظ قصه و سناریو یک خط داستانی دارد و مثل چیز کلاسیک ماندنی است و در هر دوره تازگی دارد.

**اصل فیلم یک حواشی همراه خود داشت، اینکه اصل فیلم اوشین عوض شده است واقعا اینگونه بود؟

-من تا جایی که اطلاع دارم خیلی تغییر نکرده است. من اصل آن را دارم و فرصت نکردم ببینم. آن زمان می‌شنیدم که داستان عوض شده و خود خانم ژاله علو هم می‌گفت ولی آنطور نبود چون خط اصلی سرجایش بود و خیلی فرق نکرده بود. یک مکان بود که اسمش عوض شده بود. مهم آد‌م‌ها و دیالوگ‌ها و احساسات بود که سرجایش مانده بود. به همین علت خیلی به بافت کلی داستان فیلم صدمه نخورد و آن جذابیتش حفظ شد. یک مقدار هم با فرهنگ ما سازگارتر شد. شاید اگر قرار بود آنطوری باشد که بوده شاید خیلی‌ها دیگر دوست نداشتند ببینند. یکدفعه چیزی دست به دست هم داد که این کار گل کند و هر چه از آن زد بیرون حُسن زد و عیب‌هایش فقط می‌گفتند گذرا بود و تمام شد و می‌رفت و هر چه بود حسن بود که جلوه می‌کرد در این کار. خیلی از کار من تعریف می‌‌کردند و به خاطر همین من را شرمنده کردند. و خیلی مهم شده بود و یک چیز خیلی عجیب بود که دیگر هم به این شدت اتفاق نیفتاد.

*هیچکس زمان دوبله اوشین من را نمی‌شناخت

**دوره پخش اول اوشین، وقتی بیرون می‌رفتید، مردم شما را می‌شناختند؟

-نه. اصلاً. باور کنید. مگر کسی تعمداً من را معرفی می‌کرد. مثلاً رفتیم تئاتر ببینیم بعد آنجا هنرپیشه‌ها بودند من را دوستم معرفی کرد. و مکرر این بود و دعوت‌هایی که می‌شدم در برنامه‌های مختلف به خاطر گویندگی در سریال اوشین بود و زیاد با من مصاحبه شد چون بیرون نوعی که حرف می‌زدم آن نبود که در دوبله است. الان خیلی پیش می‌آید چون صدایم پخته‌تر شده است.

**گویندگی نقش اوشین در کارتان هم تاثیر گذاشت؟

-بله. البته بعد از اوشین کسی ریسک نمی‌کرد رُل اول را به من بدهند. من چون طعمش را چشیده بودم که بزرگ گفتن هم یک لطف خاصی دارد شروع کردم به جوان گفتن و چون می‌خواستم جوان بگویم اعلام کردم که دیگر کارتون حرف نمی‌زنم و بعد دیگر به مرحله‌ای رسیدم که جای خوبی است.

**الان برایتان فرقی نمی‌کند؟

-الان ابداً فرقی نمی‌کند. چون وقتی اوشین را می‌گفتم کار بلد نبودم، یک گوینده کارنابلد بودم اما چشمم دغدغه‌هایم بود گوشم کامل می‌شنید و بسیار هم نیرو داشتم چون جوان بودم الان ۵۴ سالم است متاسفانه یک غده در سرم دارم که یک در میان اذیتم می‌کند و دکتر گفته دست نزن چون روی بصل‌النخاع است، حجم ریه‌ام کم شده، چشمم ضعیف شده‌است از بس که کار دیالوگ انجام دادم و گوشم هم می‌گیرد الان که کمی کار بلدم الان نه گوش و نه چشم دارم و نه نیرو دارم چون ضعیف شده‌ام.

**سریال اوشین که پخش می‌شد، خب اوشین زندگی پرفراز و نشیبی داشت آیا برای خودتان هم جذابیت داشت یا عادی بود؟

-نه ابداً عادی نبود. ولی بیشتر درگیر انجام و اجرا بودم. یادم است خانم ژاله می‌گفت مریم خیلی دلم برایت می‌سوزد. آن موقع شبکه دو مثل الان نبود که از لحاظ نشستن یک مقدار بهتر باشد، نیکمت‌ها و صندلی‌های چرخ‌دار نبود و نیمکت چوبی بود و بعضی از وقت‌ها خانم علو می‌آمد و شانه‌های من را ماساژ می‌داد چون از اولش باید می‌نشستم تا آخرش که بلند می‌شدم یعنی خسته می‌شدم ولی نیروی جوانی، الان اگر بخواهم یک روز آنطوری کار کنم باید یک هفته بروم تعطیلات از فرط خستگی.

حواسم جمع بود که درست بگویم و می‌دانستم گویندگانی هستند که خیلی بهتر از من می‌توانستند اجرا کنند و چون خانم ژاله این کار را به من داده است باید خیلی حواسم را جمع کنم و خیلی خوب کار کنم و اگر هم آن موقع زننده نبود برای اینکه من خیلی حواسم جمع بود یعنی سعی می‌کردم. الان تجربه دارم فیلمی که می‌رود روی صحنه می‌دانم چه چیزی را باید نگاه کنم و چه چیزی را باید گوش کنم، دیالوگ انگلیسی را گوش می‌دهم ببینم چگونه صحبت می‌کند. آن زمان این تجربه‌ها را نداشتم فقط می‌دانستم دختری است که خیلی معصوم است و زیر فشار زندگی است. یعنی تجربیات رادیویی را سعی کردم منتقل کنم به کار دوبله و با تمرکز وحشتناک.

*دوست داشتم پیری اوشین را هم خودم حرف بزنم

**وقتی سریال تمام شد حس و حال شما چگونه بود؟

-من اصلاً نمی‌خواستم بیایم اما آمدم و گفتم و به خانم ژاله گفتم چشم. آمدم و بعد که رفت جلو گفت جوانی‌هایش را بگو گفتم چشم، وقتی گفتند مسنی‌هایش را می‌خواهند بدهند فهیمه راستگار که خدا رحمتش کند، خودم را کشتم، و گفتم خدایا پیری‌هایش را بدهند من بگویم ولی عملاً‌ نمی‌شد ولی الان اگر دوبله می‌شد تعریف از خود نباشد سه تای آن را راحت می‌توانم بگویم که کسی نتواند ایراد بگیرد.

** پس وقتی تمام شد شما ناراحت شدید؟

-وقتی که تمام شد میانسالی محول شد به خانم فهیمه راستگار. و دوست نشدم جدا شوم از کار. ولی باید می‌رفتم.

** غصه آن را نمی‌خورید؟

-بله ولی نمی‌شد. ولی باورتان نمی‌شود وقتی فیلم پخش می‌شد و دیالوگ‌ها را خانم زنده یاد فهیمه راستگار می‌گفتند من هم می‌گفتم. ولی نمی‌توانستم به خانم ژاله بگویم که دوست دارم پیری‌های اوشین را هم خودم بگویم و برای اولین بار احساس آن زمانم را به شما می‌گویم.

**دوست دارید فرزندتان دوبلور شود؟

-من توصیه‌ای بر پسرم ندارم دوست دارم، چون این را یاد گرفتم که هیچ چیزی را نباید به بچه‌ها تحمیل کرد باید چیزی را که بچه‌ها خودشان دوست دارند انجام دهند حتی اگر نازل باشد، چون بچه هم رشد روحی می‌کند و هم رشد جسمی و هم برای جامعه مفید باشد. پسر من اصلاً علاقه به کار دوبله ندارد و معتقد است من بهترین گوینده عالم هستم!

**آن زمانی که اوشین را می‌گفتید ازدواج کرده بودید؟

-بله. متاهل بودم و پسرم یک یا دو سالش بود. پسرم «سام» الان ۲۸ سالش است و به شطرنج علاقه دارد. ما حتی یک مدت استودیو زدیم و فیلم و سریال‌هایی را دوبله کردم به امید اینکه سام علاقمند شود ولی او دوست نداشت.

**الان با دیدن تکرار سریال چه حسی دارید؟

-کودکی‌هایش را شاید بتوانم با آرامش ببینم. ولی همش آرزو می‌کردم وقتی سن بزرگسالی اوشین پخش می‌شود برق کل مردم ایران برود.

**چرا؟

-چون فکر می‌کنم که رُل کودکی‌هایش را خوب حرف زده‌ام ولی در بزرگسالی‌هایش آن طور که باید و شاید نه.

**وقتی سریال پخش می‌شد خیلی با فرهنگ مردم ایران در آن مقطع تاثیر گذاشت؟ یکسری از رفتارهای آنها در خانواده ما ترویج شد؟

-هر چیزی که همه‌گیر می‌شود یک تاثیراتی روی طبقات مختلف می‌گذارد. برای من خیلی شیرین است که قسمت اخلاق‌مداری‌اش ترویج شود. هر آدمی یک نفیس بودن و یک سرشت خوش و خوب در خودش دارد وقتی در دیگری می‌بیند و تحسین می‌کند سعی می‌کند در خودش تقویت کند. سریال خوبی بود، این سریال نشان می‌دهد یک زنی اینقدر تحت فشار و اینقدر مصمم و بعد چقدر صبور، صبرش فو‌ق‌العاده بود، صبر عجیبی داشت. به خصوص در ارتباط با مادرشوهرش.

خیلی انتخاب بازیگران خوب بوده چون بعداً اوشین بزرگ شده بود به قدرت رسیده بود و دیگر کسی برای او دلش نمی‌سوزد و کسی با او همذات‌پنداری نمی‌کرد. اگر اوشین جوان یک هنرپیشه دیگر را می‌گذاشتند ولی نگاه او را نداشت. نگاهش خیلی فوق‌العاده بود. این را آقای ایرج رضایی به من می‌گفت وقتی که رُل می‌دهی چشم‌ها را نگه کن و در اوشین سعی کردم حرف آقای رضایی را عمل کنم ببینید چه چشم‌هایی دارد اگر این چشم را نداشت باز هم اینقدر گیرا بود. خیلی نگاهش فوق‌العاده بود و انگار سرنوشتش و صبرش و غمش در چشم‌هایش بود. چشم‌هایش خیلی دوست‌داشتنی بود...

ضیاء: اتفاقی مجری شدم/ شب‌ها خواب رادیو می‌دیدم/ مداح اهل بیتم

«سیدعلی ضیاء» مجری رادیو و تلویزیون از معدود مجریانی است که از رادیو به تلویزیون آمده و البته به مداحی برای اهل بیت(ع) نیز علاقه بسیاری دارد.

ضیاء: اتفاقی مجری شدم/ شب‌ها خواب رادیو می‌دیدم/ مداح اهل بیتم

پخش برنامه صبح‌گاهی «ویتامین سه» از 11 آذرماه سال 91 با اجرای «سیدعلی ضیاء» آغاز شد و تا 18 تیر 92 ادامه یافت. «ویتامین سه» با توجه به اینکه صبح‌ها به روی آنتن می‌رفت، اما توانست مخاطبان بسیاری را بدست بیاورد.

البته حضور «ضیاء» در اجرای این برنامه قطعا یکی از موارد کسب موفقیت «ویتامین سه» بود. او در کارنامه خود اجرای برنامه‌های متفاوتی را بر عهده دارد.

آنچه در ادامه می‌خوانید گفت‌وگوی خبرگزاری فارس با این مجری جوان است:

**آقای ضیاء از شما بیوگرافی‌های مختلفی در فضای مجازی منتشر شده است که بسیاری از آنها غیر موثق است، لطفا در ابتدای مصاحبه بیوگرافی دقیقی از خود ارائه دهید؟

-من سیدعلی ضیاء، متولد سال 1364، دانش‌آموخته دانشگاه آزاد رشته مکانیک جامدات، عضو چهارم و آخر خانواده چهار نفره هستم.

**مکانیک جامدات چه ربطی به اجرا دارد؟

-اولاً ‌فکر می‌کنم خیلی ربط دارد. یعنی من یک رفیق دارم یک کتاب می‌نویسد درباره ربط شعر سپید با رشته مکانیک. یکسری قوانین جدید را کشف کرده است. به عنوان مثال می‌گویم شما یک حبه قند را از بالا می‌اندازید پایین، در علم مکانیک می‌گوید که این کاملاً می‌افتد پایین اگر عوامل بیرونی نباشد، با یک G ثابت که 8/9 است می‌آید پایین، اگر که باد باشد قاعدتاً قند به حالت چرخشی پایین می‌آید، یعنی حالت شعر نوشتاری را تداعی می‌کند. یعنی ربط شعر سپید به مکانیک را درست می‌کند.

ولی عموماً بچه‌های فنی، بچه‌های هنری‌تر هستند. همه دوستان من که کامپیوتر و مکانیک و برق و پزشکی خوانده‌اند خیلی آدم‌های شاعر و فیلم‌دوست هستند. یک خلاقیت ذاتی که در ریاضی و فیزیک وجود دارد، برای آرامش یک وقت‌هایی می‌روی سمت هنر. من خودم وقتی خسته می‌شدم یک وقت‌هایی کتاب شعرم را باز می‌کردم و شروع به شعر خواندن می‌کردم. یک بخش‌اش این است ولی در زمینه مکانیک هم همیشه حرفی برای گفتن داشتم و عضو انجمن مخترعین کشور هستم و رتبه خوارزمی گرفتم.

**اختراعتان چه بوده است؟

من یک موتور ساخته‌ام،‌ یک موتور نیم‌دوّار؛ با یکی از دوستان خوبم این کار را انجام دادم، یعنی شاید او بیشتر زحمت کشیده است و یک موتور نیم‌دوّار با قابلیت کار کردن با انواع سوخت، سوخت‌هایی که ضریب تراکم یکسان دارند و می‌توانند توان یکسان بدهند.

**چه شد وارد فضای اجرا شدید؟

-خیلی اتفاقی، اگرچه هیچ اتفاقی، اتفاقی نیست. من شنونده رادیو جوان بودم و گوینده‌های بسیار خوبی آن موقع در رادیو جوان فعالیت می‌کردند. برنامه‌های برنامه صبح و بعد از ظهر که «چهار راه جوانی» بود را دوست داشتم. حتی به خاطر برنامه صبح از خواب بیدار می‌شدم. چون هیچ وقت صبح زود بیدار نمی‌شدم؛ از زمانی که مدرسه تمام شد هیچ وقت صبح ساعت 8 بیدار نمی‌‌شدم.

آن زمان رادیو جوان برنامه‌ای داشت که من صبح‌ها می‌شنیدم. یک جمعه‌ای بود که من فردایش‌ امتحان استاتیک داشتم (بچه‌های دانشگاه به آن اُفتاتیک می‌گفتند)، خیلی سخت بود و همه یک بار می‌افتادند و خیلی اعصاب‌خورد کن بود، قید درس خواندن را زدم و برنامه جوانانه را گوش کردم. مجری برنامه می‌گفت شاهکارها و سوتی‌های خودتان را به ما بگویید. من هم زنگ زدم و با کسی که پشت خط بود صحبت کردم و او از من پرسید بچه کجایی؟ گفتم کاشان، گفت من هم دانشجوی کاشان هستم، صحبت‌ها گل انداخت و شماره خانه‌شان را داد که زنگ بزنم و با او صحبت کنم که هیچ وقت آن زنگ زده نشد.

از این ماجرا مدتی گذشت تا اینکه یک روز دانشگاه بودم، ساکم را روی دوشم انداخته بودم که بروم مسابقه والیبال. یک دفعه دیدم که یک نفر بلند بلند آهنگی از رضای یزدانی (ای رستاخیز ناگهانی ای رحمت بی‌منتها)، خوشم آمد و به خواننده گفتم خیلی مخلصیم خیلی دمت‌گرم، گفت چه شده؟ گفتم رضا یزدانی می‌خوانی، و بعد شروع کردیم به صحبت کردن درباره اوصاف رضا یزدانی. من هم یادم رفت مسابقه بروم، آخرش که خواستیم دست بدهیم گفتم خوشحال شدم من علی هستم و او هم گفت من هم روزبه هستم، در ادامه صحبت‌هایمان فهمیدیم ما همان دو نفری هستیم که آن روز با تلفن با هم صحبت کردیم. بعد گفت چه می‌کنی؟ آن زمان من برای چند جا می‌نوشتم، گفت نوشته‌هایت را بیاور. بعد هم نوشته‌هایم را برد برای سردبیر، او هم خوشش آمد و گفت بیا برای کار، رفتم و یک آیتم طنزی را شروع کردیم و شروع کردم به نوشتن به نام کاملاً جوانانه، چون تجربه طنز نوشتن نداشتم 5 یا 6 قسمت اول را با همکاری مادرم نوشتم و یک شخصیتی خلق شد به نام قلی که بعد هم به عنوان آیتم برگزیده انتخاب شد. قلی با لهجه کاشانی حرف می‌زدو هر بار اتفاقات جالبی برایش روی می‌داد. بعد هم آرام آرام تست دادم و نویسندگی‌ را هم ادامه می‌دادم در تمام دورانی که من گوینده رادیو بودم نویسنده رادیو هم بودم با افتخار،‌خیلی از برنامه‌هایی را که حتی گویندگی نکردم، نویسندگی کردم و قطعاً در برنامه‌ای که خودم گوینده بودم حتماً یک چند صفحه‌ای از خودم می‌خواندم.

**شما دوره آقای گیل‌آبادی به رادیو آمدید؟

-من قبل از آقای گیل‌آبادی، دوره مدیریت دکتر نوری آمدم و بعد آقای گیل‌آبادی یکسال بعد از آنکه من گوینده شدم به رادیو جوان آمدند.

**ضابطه‌ای است که مجری‌های رادیو نباید بیایند تلویزیون،‌ شما رادیو را کنار گذاشته‌اید؟

-من واقعاً یادم است که چنین قانونی ایجاد شده بود و فکر می‌کنم الان هم شاید باشد. اما درباره من این طور ماجرا پیش رفت که آقای دکتر مسعود احمدی که الان مدیر شبکه شما هستند، یکسری رایزنی کردند و گفتند تو اگر می‌خواهی به تلویزیون بروی برو فقط آقای پورمحمدی (مدیر وقت شبکه سه) یک نامه برای ما بنویسد که تو را می‌خواهند و بعد تو برو. آقای پورمحمدی فکر نمی‌کنم برای هر کسی این کار را بکند ولی برای من لطف کردند و نامه را نوشتند و زحمت‌های آقای زاهدی بود،‌ این نامه نوشته شد و ما آمدیم برویم دفتر دکتر احمدی، گفتند آقای دکتر امروز نیامدند و فردا رفتیم گفتند آقای مهندس احمد‌پور آمده است.

**آقای احمدپور که در حال حاضر هم مدیر رادیو جوان هستند، با این اتفاق موافق بودند؟

-من قرار بود 8/8/88 بروم آن زمان آقای احمدی بود و بعد آقای مهندس احمدپور مدیر رادیو جوان شدند، آقای مهندس موافق این اتفاق نبودند که من رفته بودم روی آنتن و بعد از دو جلسه گفتند دیگر رادیو نیا. ولی من شب‌ها خواب رادیو را می‌دیدم و عشقم رادیو بود. من فرزند رادیو هستم. خلاصه رفتم از آقای مهندس خواستم که نامه‌ای به من بدهند و من بروم ادار‌ه کل نمایش و آزمون بدهم. تست بازیگری در رادیو دادم و 27/10/89 دوباره حکم بازیگری در رادیو گرفتم. با توجه به اینکه بازیگران رادیو هم می‌توانند در رادیو باشند و هم در تلویزیون من بازیگر رادیو محسوب می‌شوم و با همه‌ اوصافی که خیلی جاهای مختلف چه رادیو و چه رادیو فصلی و چه رادیو نمایش به من گفتند بروم پیششان کار کنم و قانوناً می‌توانم بروم ولی من دوست دارم صدایم فقط از رادیو جوان شنیده شود چون بزرگ شده آنجا و بچه رادیو جوان هستم و همیشه تلاش می‌کنم در رادیو جوان بمانم.

**برنامه اولتان نیمروز بود؟

-خیر. برنامه گزینه‌ جوان در سال‌های 88 و 89 بود.

**گزینه جوان برنامه زنده بود؟

-بله.

**حسی که اولین قسمت برنامه زنده داشتید، چه بود؟

- شاید این اتفاق برای کسی نیفتاده باشد. من روز اول رفتم استودیو، میکروفون قطع شده بود. اصلاً قدمم خیلی خوب و بعد دوربین‌ها سوئیچ نمی‌شد. بعد آمدند گفتند باشد نورهای پشت ال‌سی‌دی‌ها را می‌گیرند که نورهای بالایی درست شود،‌ نور درست شد صدا قطع شد. ما سه تا وله پشت سر هم پخش کردیم. شاید آن روزها متوجه نمی‌شدم که باید استرس داشته باشم، اصلاً استرس نداشتم. جمله تکراری من عموماً در شروع همه برنامه‌ها که می‌گویم را گفتم. شروع کردن خیلی کار سختی است اما اگر امیدت به خدایی باشد که هست، باشد همه‌ اتفاقات آسان می‌شود؛ بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم. آن زمان توکل کردم.

**خیلی راحت و بدون استرس رفتید، ‌شد بعد از آن استرس داشته باشید؟

-بعد از آن تازه فهمیدم کجا هستم. استرس‌های عجیب و غریب. ولی تمام را سعی می‌کردم کنترل کنم. خیلی با فکر برنامه‌هایم را شروع می‌کنم. در گزینه جوان برای 20 برنامه اول نوشته بودم که چه باید بگویم و چه باید یاد بگیرم و اصطلاحات این است. و بعد یکسری آزمون و خطا می‌کردم می‌دیدم جواب نمی‌دهد. از 20 تا 40 این کارها را باید انجام می‌دهم. من یک ساعت قبل از گزینه جوان می‌رفتم پلاتوها را تمرین می‌کردم برای اینکه تغییر دوربین‌ها و چرخش دوربین‌ها را یاد بگیرم. چون همیشه خودم را گم می‌کردم در چرخش دوربین‌ها. من روزهای سختی را می‌دیدم و واقعاً پراسترس.

آقای مجتهد که مسئول گزینه دو است و آقای زاهدی که تهیه‌کننده آن است، خیلی پای من ایستادند. هیچ وقت یادم نمی‌رود شبها و روزهایی که این دو بزرگوار تحت فشار بودند آن هم از طریق دوستان و مدیرانی که یک مقدار بیرون‌سازمانی‌ هستند.

**کلاس گویندگی هم رفته‌اید؟

-من زمانی که مجری تلویزیون شدم، 5 سال گوینده رادیو بودم. یعنی صدای من از رادیو شنیده شده بود. من اصلاً نمی‌دانم کلاس اجرا خوب است یا بد، ولی می‌دانم کلاس بازیگری، خیلی کلاس خوبی است. قبل از اینکه بیایم اینجا نزد آقای سمندریان رفته بودم،‌ فن بیان پیش ایشان گذراندم، خدا رحمتشان کند. دوره‌های مختلف فن بیان از آقای سروش گرفته شده تا دوستان خوبم در کاشان. در زل گرمای تابستان تمرینات تئاتر داشتم و ایشان لطف می‌کرد و با من فن بیان کار می‌کردند و ما کاملاً پا برهنه بودیم و در یک خانه قدیمی تمرین می‌کردیم. نزدیک 20 دقیقه فکر می‌کند پایت روی زمین می‌آمد می‌سوخت. و این دوست من معتقد بود بخشی از بیان بدن است و شما باید بدنت درست شود تا اتفاقات بیانی‌ات هم درست شود. بعد حالت‌های مختلف بدن کار می‌کردیم و می‌رفتیم سراغ بیان و یکسری آموزش‌ها و بعد می‌رفتیم سراغ تمرین تئاتر.

** گزینه جوان را بعدها باز هم اجرا کردید؟

-من یک برنامه تولیدی هم قبل از آن کار کرده بودم. غیر از آن مدت 3، 4 ماهی که نیامدم در تلویزیون تمام انرژی‌ام گذاشته بودم و یاد می‌گرفتم در استودیوهای مختلف و تمرین می‌کردم. ولی بعدها استرس به جهت اینکه نقطه و جایگاه حساسی بود و نقطه‌ای بود که تو باید خودت را طوری نشان می‌دادی که بگویند او مجری است و فقط برای یک برنامه نیست و می‌تواند برنامه‌های مختلف را تجربه کند به سراغم آمد.

گزینه جوان برنامه‌ای بود که من دوست داشتم و دارم و مدلی نیست که من بگویم با گزینه جوان شروع کردم و دیگر نمی‌روم گزینه جوان، همه می‌دانند من بعد از ماه عسل رفتم گزینه جوان را اجرا کردم چون ادب و معرفت این را حکم می‌کند که کسانی که پای تو ایستادند تو هم باید پای آنها بایستی.

**ما جای رسمی نداریم که به کسی آموزش اجرا بدهد؟

-من نمی‌دانم واقعاً ‌خوب است یا بد. ولی مجری‌گری جزء شغل‌هایی است که شما باید مجری به دنیا بیایی اینطور نیستی که جایی کلاس بروی و مجری شوی.

**یعنی به استعداد ذاتی معتقد هستید؟

-بله خیلی. مجری‌های حال حاضر که صحبت‌شان است و همه بهتر از من هستند، کلاس شاید نرفته باشند، فن بیان گذرانده‌اند ولی به نظرم خیلی ذاتی است. بازیگری را می‌شود تعلیم دید حتی نویسندگی اما اجرا باید در خون تو باشد.

**شما بیشتر در حوزه برنامه‌های جوان‌محور و اجتماعی در رادیو و تلویزیون فعالیت داشتید، شما این سبک و سیاق را می‌پسندید ‌یا اتفاقی اجرای این برنامه‌ها پیش آمده است؟

-من کلاً فضایی که دارم،‌ فضای اجتماعی است که ناخواسته بخش زیادی از آن به سمت چالش می‌رفت. دوستان دیده‌اند گفتگوی من با مسئولین را و خبرهایی که می‌خوانیم همه اینها یک بخشی از چالش‌ها و دغدغه‌های مردم را نشانه می‌گیرد. دغدغه اصلی من تحت هر شرایطی مردم هستند و نیاز اینکه الان ما چه کاری می‌توانیم بکنیم که حال مردم خوب شود. ما یک رسانه‌ای هستیم که مردم دوست دارند این رسانه را انتخاب کنند که حالشان خوب شود. من علی ضیاء وظیفه دارم در این آنتن تمام تلاش خودم را برای مردم کشورم بکنم. من بیشتر نگاه هم اینگونه است به رسانه. هیچ وقت دنبال شهرت نبودم و نیستم و اصل زندگی‌ام است.

**منکر شهرت که نمی‌شوید؟

-شما سعی کنید خوب باشید، قطعاً مردم می‌بینند. مردم کاملاً متوجه می‌شوند شما راست می‌گویی به آنها یا نه. یک زمانی ما دغدغه خودمان را داریم، این آدمها را مردم می‌شناسند و کاملاً مشهود هستند که راست می‌گویند یا دروغ. گاهی شده که من گفتم من به درد این برنامه نمی‌خورم بهتر از من را باید بیاورید، حتی در برنامه ویتامین سه هم اوایل واقعاً فکر می‌کردم یک آدمی باید باشد که خیلی بهتر از من باید باشد، آقای زاهدی لطف داشتند و من را انتخاب کردند.

**برای کار اجرا چقدر مطالعه می‌کنید؟

-مطالعه اصل اول اجراست، یعنی مجر‌ی‌ها عموماً‌ آدم‌های مطلعی هستند. در حوزه‌هایی که خودشان کار می‌کنند و حوزه‌هایی که باید یکسری اطلاعات را بدهند، آدم‌های مطلعی هستند. مثلا یک روز دو تا نقاش مهمان ما بودند؛ یک نقاش ساختمان و یک نقاش کاغذ، بحث رنگ اَکرولیک شد، گفتند رنگ اَکرولیک دارد و من کاملاً‌ می‌دانستم. شما باید یک سابقه‌ای در این فضا داشته باشی که باید اولین فرش ماشینی که ساخته شد توسط نخ اَکرولیک بافته شده و خیلی مزیت دارد و... یعنی مطالعه بسیار به آدم کمک می‌کند و مردم هم متوجه می‌شوند شما نسبت به این موضوع آگاهی دارید.

**در مورد این نمونه حالا شاید اتفاقی بوده و موارد دیگری باشد که شما درباره آنها اطلاع نداشته باشید؟

-ما کارخانه فرش ماشینی داشتیم ولی اگر کارخانه فرش ماشینی هم نداشتیم من این را می‌دانستم. یعنی آن زمان هم که ما کارخانه داشتیم من نمی‌رفتم چون کلاس اول ابتدایی بودم. در خانه مادربزرگم همیشه دار قالی بود. در اتاق من فرشی است که مادربزرگم بافته است. پدر من همیشه می‌گوید یک کاشانی نباید در خانه‌اش هیچ وقت فرش ماشینی بیندازد.

** شما در برنامه ویتامین چقدر از اینکه چه کسی مهمان فرداست مطلع بودید و درباره موضوع فردای برنامه فکر می‌کردید؟

-ما عملاً در برنامه ویتامین سه یک هفته جلوتر بودیم. برنامه‌ریزی که ما کردیم اینگونه بود که یک هفته جلو باشیم. ما میهمانان یک هفته را جلوتر بستیم. شنبه به شنبه اتاق فکر برای میهمان و انتخاب میهمان اتفاق می‌افتد و من و آقای زاهدی و دوستان دیگر آنجا هستند و براساس آن موضوعی که آن هفته قرار است بیفتد انتخاب می‌کنیم. این اتفاق برنامه است و من از یک هفته قبل فرصت دارم درباره میهمان فکر کنم و گاهی هم بعضی از اتفاقات می‌افتد و میهمانان عوض می‌‌شدند.

**در بحث اجرا چیزی که خیلی مهم است دغدغه دیگران است، دغدغه جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم، چقدر شما فضا دارید که این حرف‌ها را بزنید و وارد ماجرا شوید؟

-برنامه ویتامین 3 هدفش آن جمله مقام معظم رهبری مدنظر گرفته شده بود که امیدبخشی کنیم و فضا فضای پرنشاطی باشد، الان که مردم ما خیلی مشکل دارند وظیفه من است که به عنوان کسی که دوست دارم شبیه مردم باشم، این است که حال مردم را خوب کنم و غم روی غمشان نگذارم. ولی هدف ویتامین سه این نیست که مشکلات را بگوید، ما اگر خبری را می‌خوانیم که خبر خیلی جدی‌ای هم است به شکل‌های مختلف با آن خبر شوخی می‌کنیم که ته آن شوخی مردم یک لبخند روی لبشان نقش ببندد.

**در بحث بازیگری و اجرا ظاهر خیلی مهم است؟ شما چقدر ظاهرتان کمک کرد؟ مخصوصاً که چشم‌های شما رنگی است؟

-نور برنامه گزینه جوان یک طوری بود که رنگی بودن چشم‌های من دیده نمی‌شد و من خیلی حرص می‌خوردم. بعد که گذشت گفتم چه اتفاق خوبی افتاد هر کس من را می‌دید گفت اِ چشم‌هایت رنگی است؟ عموماً چشم رنگی من مشخص نمی‌شود. ولی فکر می‌کنم مردم ده دقیقه اول و یک ربع اول ظاهر شما را می‌بینند و بعد نگاه می‌کنند ببینند چه چیزی برای ارائه داری، حرفت چیست و کارت چیست؟ نگاه من به اجرا اینگونه نیست. من روز اول رفتم رادیو و در رادیو خیلی راحت است و همه هم فکر می‌کنند چه صدایی داری و همه فکر می‌کنند چه گوینده خوبی هستی. من فکر می‌کنم شنونده ده دقیقه اول به صدای زیبا حداکثر خیلی خیلی صدایت خوب باشد دل می‌دهد و بعد تکنیک تو را می‌خواهد که تو چه می‌کنی. من در رادیو جیغ می‌زنم و صدا را تغییر می‌دهم اصلاً هیچ کس متوجه نمی‌شود من هستم، مهم این است که شما چه ارائه می‌کنی و تکنیک تو چیست؟ مردم رادیو را به ضبط ترجیح می‌دهند؟ در تلویزیون هم همینطور است می‌توانند ماهواره را انتخاب کنند. ما سعی کردیم در هر برنامه‌ای من و آقای زاهدی در هر برنامه‌ای قرار می‌گیریم از هر اِلمانی کمک بگیریم مردم برنامه ما را ببینند، دکور خوب داشته باشیم، تیتراژ خوب داشته باشیم،‌ حرف خوب بزنیم، میهمان خوب دعوت کنیم.

من معتقد هستم مهم این است که شما با یک نقاش یک برنامه جذاب بسازید، این برنامه پلانش این بوده که مردم؛ مردم را ببینند و آدم‌های عادی بیایند در برنامه، یعنی این تیم برنامه‌ساز، گروه و پکیج اهل تفکر هستند و فکر می‌کنند. با یک نقاش و پرتقا‌ل‌فروش ساختن،‌ نشا‌ن‌دهنده برنامه خوب است وگرنه آدم معروف بیاوری همه برنامه را می‌بینند. من عضو کوچکی از یک تیم هستم در یک تیم و گروه قرار داریم تمام تلاشمان این است که برنامه خوب بسازیم.

**مردم می‌گوید علی ضیاء اینقدر حرف می‌زند نمی‌گذارد میهمان حرف بزند؟

-اوایل برنامه اینطور بود، حرفشان درست بود من برای اینکه ریتم برنامه سرصبحی باشد خیلی وقت‌ها می‌پریدم در حرف کارشناس و اگر کارشناس ریتم می‌انداخت من سریع می‌آمدم و جمع کنم که مردم کسل نشوند. نگاهم این بود که ریتم بالا باشد و 5 دقیقه به 5 دقیقه برویم و بیاییم و این باعث می‌شود مردم خسته نشوند و سر صبح حالت شاد داشته باشیم که مردم دوست داشته باشند و بعد دیدم خیلی از عزیزانی که زنگ زده بودند می‌گفتند ما دوست داریم حرف‌های کارشناسان را بشنویم و ما جلسه‌ای با کارشناسان گذاشتیم و از آنها خواستیم جذابیت در بحثشان باشد. یعنی جذابیت را آوردیم در کلامشان که مردم حرف اینها را گوش بدهند.

**پس بازخوردهای برنامه‌‌هایتان را کنترل می‌کنید؟

-من بعد از هر برنامه فیلم آن برنامه را می‌بینم و دوم بازخوردهای آن برنامه را می‌بینم و می‌بینیم که چه کردیم و چه اتفاقی افتاده در برنامه. اگر کار اشتباهی و حرف اشتباهی در برنامه فردا عذرخواهی می‌کنم.

**لباس‌هایی که می‌پوشید، لباس‌های خودتان است؟

-بله. خودم لباسم را تهیه می‌کنم و همیشه همینطور است. لباس بخشی از اختیارات مجری است در برنامه‌هایی که من کار کردم.

** چه فاکتورهایی برایتان در پوشیدن لباس مهم است؟

-من سعی می‌کنم شبیه خودم بپوشم و شبیه کسی دیگر نباشم. زیاد دنبال قرتی‌بازی نیستم ولی سعی می‌کنم مردم بپسندد و لباس خوب پوشیدن احترام گذاشتن به آنها است و سعی می‌کنم احترام بگذارم. گاهی در طول هفته خیلی می‌چرخم تا یک پیراهن پیدا کنم، عموماً گران نیستند و حداقل کیفیت خوب داشته باشد که مردم بدانند من سعی کردم برای دیده‌گانش لباس خوب بخرم.

**شهرت‌تان چقدر در روابط روزمره‌‌تان در جامعه تاثیر دارد؟

-من تمام تلاشم را کرده‌ام که هیچ تاثیری نگذارد. من هنوز سوار دوچرخه می‌شوم و می‌روم که نان سنگک بخرم.

**برخی جملاتی که استفاده می‌کنید، مخاطب را بهت زده می‌کند، مثلایکبار در برنامه‌ای گفتید یک گله آدم!

-واقعا غیر عمد است و من معذرت‌خواهی می‌کنم.

**گاهی در اجراهایتان جملات آیینی دیده می‌شود مثل می‌‌گویید ما مفتخریم به ولایت امیرالمومنین... این‌ها از این کجا نشأت می‌گیرد؟

-من بچه هیات هستم. در کاشان هم یک تکیه بزرگ است و همه سینه‌زنان امام حسین (ع) هستند و واقعاً کسی را نمی‌توانید پیدا کنید که هیاتی نباشد. من هنوز در هیاتمان مداحی می‌کنم.

**پس مداح هستید؟

-بله. البته من سبکی که می‌خوانم اینگونه نیست که نوحه‌خوانی کنم. مَقتل می‌خوانم و شعر مقتل را متناسب با آن دکلمه می‌کنم که متن اهل بیت (ع) است.

**مقتل‌خوانی که سخت‌تر از مداحی است؟

-بله. چند سالی است که در نقطه‌ای از کاشان به نام پانخل-ما کاشانی‌ها معتقد هستیم حضرت عباس(ع) شام تاسوعا می‌آید آنجا- و من آنجا افتخار این را دارم که ذکر حضرت عباس(ع) را بگویم و ذکر امام حسین(ع) را بگویم و یک نفر هم به من گفت شما نمی‌ترسید برنامه ماه عسل را هر روز تقدیم به یکی از اهل بیت می‌کنید؟ من گفتم شما در ایران یک نفر را پیدا کنید که غذای امام حسین(ع) را نخورده باشد وبه من نشان دهید، آن بی‌دینی هم که حق زندگی در ایران دارد وقتی پدرش مریض می‌شود نذری امام حسین(ع) را می‌دهد و سریع نماز می‌خواند و می‌گوید هرچه خدا بخواهد.

**بعد از ویتامین سه برنامه‌ای برای اجرا دارید؟

-فعلا که قصد دارم استراحت کنم.

معیار موفقیت وقتی به "سمت خدا"یی

نجم الدین شریعتی ، مجری جوان و موفقی که بیشتر ما او را با برنامه “سمت خدا”‌ می‌شناسیم و هر روز ظهر به خانه‌هایمان می آید. جوانی که متانت و وقار او در اجرا و منش مودبانه اش در برابر کارشناسان برنامه، ما را بر آن داشت که به مناسبت روز جوان با او گفتگویی داشته باشیم ، اما به دلیل مشغله زیادش این فرصت را کمی دیرتر پیدا کردیم . در ادامه گفتگوی صمیمی ما با او را بخوانید.

مصاحبه تبیان با آقای نجم الدین شریعتی

تبیان: لطفا خودتان را برای کاربران تبیان بیشتر معرفی کنید ؟ و از فعالیت های خودتان بگویید :

**متولد 1359هستم و اهل تنکابن. عمده فعالیت من هم اجرای برنامه تلویزیونی سمت خداست و مطالعات مرتبط که البته جدا از فضای اجرا نیست. بخشی هم برمی‌گردد به تهیه‌کنندگی در تلویزیون. گاهی برنامه‌های مستند می‌سازم برای شبکه سه و شبکه‌های دیگر، که آن‌هم بیشتر دلی است یعنی به خاطر دلم و دغدغه هایم این کار را انجام می دهم.

تقریبا ده سالی می شود که با تلویزیون همکاری می‌کنم . با شبکه یک، برنامه نیمرخ فعالیتم را در عرصه ی اجرا شروع کردم و بعدها در شبکه سه با زلال احکام و این‌روزها هم با برنامه سمت خدا مهمان خانه‌های مردم هستم.

تبیان : اوقات فراغت چه می کنید؟

**اگر اوقات فراغتی باشد سعی می‌کنم آن لحظات به نوعی مرتبط با کار باشد و نگاه من به زندگی. بخشی از آن به مطالعه می‌گذرد . در مطالعه هم اعتقاد به تنوع دارم . یک زمان مطالعه‌ام مرتبط است با کار و موضوع برنامه‌ها . خسته که می‌شوم در دنیای شعر پرسه می‌زنم و گاهی هم رمان می‌خوانم . وقتی را برای دیدن تلویزیون و بخشی را هم طبیعتا با خانواده می‌گذرانم، مثلا محی‌الدین پسر سه ساله‌ام را به پارک می‌برم و این روزها برایم بسیار زیباست!

تبیان : شما به عنوان یک جوان چه چیزی را در زندگی موفقیت می دانید؟

**هر کس تعریفی از موفقیت دارد، اما فکر می‌کنم آن کسی می‌تواند بگوید من موفق هستم که از خودش راضی باشد . گاهی در خلوت با خود مواجه می‌شویم و این سوال که آیا از خودمان راضی هستیم یا نه؟ و سوالی جدی‌تر و دقیق‌تر، آیا خدا از ما راضی‌ست یا خیر؟ حتی اطرافیان، آن‌ها چطور؟ اگر کسی توانست به خودش نمره قبولی بدهد می‌توان گفت انسان موفقی‌ست. از نگاه من انسان موفق کسی ا‌ست که مفید باشد. از تمام لحظات،فرصت‌ها و جوانی‌اش به‌درستی استفاده کند. جوانی ما آنقدر مهم است که از آن در قیامت سۆال می‌کنند . این‌که آن‌را در چه راهی صرف کرده‌ایم؟ به خاطر همین است که می‌گویم لحظات زندگی‌مان، باید مفید باشد.

علم و خودسازی و بهره‌ی ما از این دو می‌تواند ملاک خوبی برای میزان موفقیت ما باشد. فکر می‌کنم جوانی فرصت نابی‌ست هم برای خودسازی و هم برای علم‌آموزی. کسانی‌که در این دو عرصه تمام همتشان را برای رشد به‌کار گیرند انسان‌های موفقی هستند. البته ایمان و علم هر دو توامان می‌تواند کمک کند برای ساختن یک انسان موفق و چقدر خوب است ثمره‌ی این رشد، هم فردی باشد و هم اجتماعی. مثلا به فکر دیگران بودن، تعاون داشتن، تلاش برای بهبود وضع جامعه و اطرافیان، بی‌تفاوت نبودن و خیلی ثمرات دیگر . فکر می‌کنم با ملاک دین و علم می‌توانیم برای خودمان ملاک موفقیت داشته باشیم و مسیرهای زندگی را مشخص بکنیم و ان شاء الله پیش برویم.

همسرم توقع‌شان پایین بود من هم همینطور. با نداشته‌های هم ساختیم و به داشته‌های هم قانع بودیم. زندگی‌مان را شروع کردیم و این از اتفاقات خوب زندگی من بود. خیلی به هم کمک کردیم، من به تحصیل ایشان و ایشان هم به کار و تحصیل من

تبیان :اگر بخواهید به خودتان امتیاز بدهید ، چه نمره ای می دهید ؟

**واقعا بدون تعارف بگویم شاید از نگاه دیگران من آدم موفقی باشم ولی خودم احساس می‌کنم فرصت‌های خوبی برای تصمیم‌گیری در زندگی‌ام بوده است که می‌توانستم تصمیم بهتری بگیرم. ولی به فرموده‌ی حضرت امیر گذشته‌ها که گذشته و آینده هم که هنوز نیامده، همین فرصت حال را مغتنم می‌شمارم. ولی همیشه تمام تلاشم این است که از لحظاتم خوب استفاده کنم و بتوانم به آن جایگاهی که باید، برسم .

چه‌بسا گاهی رسیدن به آن خیلی دور از دسترس می‌شود اما بعضی وقت‌ها هم به آن نزدیک می‌شوم ، این ذات زندگی و خاصیت این دنیا‌ست.

تبیان : اگر روزی دوباره بگویند که شما به سن 18 سالگی برگردید و مسیرتان را انتخاب کنید همین مسیری که آمدید، می آیید؟ چیزی هست که افسوسش را بخورید؟

**حدودا 33 سال از زندگی‌ام می‌گذرد و چقدر زود گذشت ! ممکن است خیلی از کسانی‌که مصاحبه‌ی ما را می‌خوانند آغاز سال92 را به‌خوبی به خاطر داشته باشند، بیش از چهارماه از آن زمان گذشته است. مثل یک چشم برهم زدن! و این یعنی: "الفرصة تمر مرّ السحاب"

شاید کمی حسرت برای روزهایی که گذشت ! مثل نوجوانی و حتی بعد آن، چراکه آن دوران با توانایی‌ها، قابلیت‌‌ها و اوقات تکرار نشدنی‌اش می‌شد که پربارتر باشد و شاید الان اگر برگردم به آن زمان، فرصت‌هایی که از کنارش ساده رد شدم را جدی‌تر ببینم، شاید هم نه؛ نمی‌دانم، چه بسا دوباره همان مسیر را بروم، ولی آنچه مهم است نگاه به گذشته مرا از حرکت به سمت آینده باز نمی‌دارد، فقط تلاش می‌کنم که از کنار لحظاتم ساده رد نشوم .

این نوع نگاه، به آدم‌هایی گذشته‌شان به نوعی مطلوبشان نبوده آرامش می‌دهد. یعنی می‌تواند تجربه‌ای باشد برای روزهایی که پیش رو دارند و درآن سیر می کنند.

مصاحبه تبیان با آقای نجم الدین شریعتی

تبیان : چالش های دوره جوان تری خود مثلا انتخاب رشته تحصیلی، انتخاب شغل، انتخاب همسر و... را چطور پشت سر گذاشتید؟ خودتان به تنهایی تصمیم گیرنده بودید؟ خانواده تان چه نقشی داشتند؟

**من احساس می‌کنم جوان‌ها، نوجوان‌ها حتی بچه هایمان اگر قرار باشد موفق بشوند، نیاز به یک جهان‌بینی و یک نوع نگاه دارند که مشکلات را حل کنند و پشت سر بگذارند. اگر عینک ما برای دیدن دنیا، موانع راه و قله هایی که پیش رو داریم، عینک درستی باشد و نگاه ما متکی بر مبنایی محکم و آسمانی ، خیلی می‌تواند راهگشا باشد .

شاید نگاهی که من امروز به دنیا دارم و نگاهی که به مشکلات دارم در گذشته نداشتم. کلامی از بزرگی می‌خواندم که برایم جالب بود، می‌گفت: نوعا همه ما در زندگی به مشکلاتی برمی‌خوریم ، انسان‌های موفق آن‌هایی نیستند که در زندگی مشکل نداشته باشند، انسان‌های موفق آن‌هایی هستند که با زندگی مشکلی نداشته باشند. یا این کلام نورانی حضرت امیر علیه السلام "اگر آنچه را که خواستی نشد آنچه را که شد بخواه". شما ببینید این فرمایش چقدر راهتان را باز می‌کند! اصلا همه چیز حل می‌شود، واقعا احساس می‌کنم که خیلی کمک می‌کند. نوعی تسلیم با شیرینی که می شود حسش کرد.

ما برای گذر از موانع و مشکلاتی که سر راهمان هست نیازمند این نوع جهان‌بینی‌ها هستیم. ولی شاید به تنهایی نتوانیم، یا مطالعاتمان کافی نباشد و یا به هر دلیلی نشود به این نگاه‌ها رسید؛ لذا آنجاست که باز هم به توصیه حضرت امیر علیه السلام باید از تجربه دیگران و مشورت آنها کمک گرفت که گویی به اندازه آنها عمر کرده‌ایم، وقتی تجربه‌های دیگران در تصمیم گیری های زندگی سهیم و دخیل می‌شود، جوانی، نوجوانی و خامی آن، تبدیل به یک پختگی می‌شود .

من خودم بسیار کمک می‌گرفتم هم از دوستان موفقم که احساس می‌کردم از من جلوتر هستند، هم از خانواده، نه فقط از پدر و مادر که همه آن‌هایی که من را می‌شناختند با آنها مشکلاتم را مطرح می‌کردم و راهنمایی می‌گرفتم . پختگی آنها و تجربیات آن‌ها خیلی کمک می‌کند.

تبیان : شما از این حرف ها که پدرو مادرم مرا درک نمی کنند ، نمی گفتید؟ شکاف نسل ها را قبول دارید یا نه؟

**خب طبیعی است که بین نسل‌ها فاصله باشد ولی این دلیل نمی‌شود که تجربیات آن‌ها برای ما مفید نباشد و نگاه آنها به زندگی و مسیری که طی کردند برای ما الگو نباشد، اگر این‌طور بود ، پس مطالعه‌ی تاریخ برای چیست؟ برای چه می‌گویند از گذشتگان که خیلی قبل‌تر از من و شماها زندگی کردند درس بگیرید و سرگذشت آن‌ها را بخوانید؟

بله، در مواقعی بین ما و آن ها تفاوت دیدگاه وجود دارد ، ولی پختگی و تجربیات آن‌ها کنار دلسوزی‌شان که قرار می‌گیرد خیلی به ما کمک می کند.

نامه ی 31 ام نهج البلاغه را ببینید که امام علی (ع) برای فرزندشان نوشتند و در واقع برای همه ما که ایشان پدر امتند، آیا بین آن‌ها تفاوت نسل نبود؟

بعضی اوقات ما دنبال بهانه می‌گردیم. گاهی حس می‌کنیم که این نصایح سد راه ما می‌شود. همین دلسوزی‌های پدرانه یا مادرانه. ما می خواهیم به زحمت این دلسوزی را برداریم و نمی‌شود . می‌گوییم تو نگاهت با نگاه ما فرق می‌کند، ما متعلق به یک نسلیم و تو به نسلی دیگر!

باز برمی‌گردم به همان حرف اولم که برای موفقیت نیاز به معیار داریم تا زندگی را برای ما تعریف کند، علم و دین . و در هر دو حوزه بارها و بارها به احترام پدر و مادر سفارش شده‌ایم و بی شک پذیرش اندرزها و راهنمایی‌های ایشان یکی از مصادیق احترام محسوب می‌شود. و متاسفانه گاهی نپذیرفتن نصایح پدر و مادر و یا نوع واکنش ما، به بی احترامی و در مواقعی شکستن دل آنها منجر می‌شود. یادمان باشد که فرمود: احترام بگذارید ولو اینکه کافر باشند!؟

تبیان : با توجه به مشغله ای که دارید میزان وقت گذاری برای پدر ومادرتان چقدراست ؟ ارتباط تان با پدر و مادرتان چطور است؟

**من شاید شب و روزی نیست که از آن‌ها بی‌خبر باشم . احوال پرسی می‌کنم ولو با یک تلفن هر شب سراغ می‌گیرم ، هر وقت بتوانم به آنها سر می‌زنم. آنها هم همینطور .

دعاهای صحیفه، مناجات خمسه عشر را دوست دارم . باز هم بسته به حالم سراغ آن می‌روم . چون می‌دانید که مناجات‌های مختلفی دارد، مناجات مشتاقین ، مناجات خائفین، مناجات تائبین و ...

تبیان : شما خودتان را در خانواده بیشتر با چه کسی مانوس می دانید؟

**ببینید من خواهرم را بعنوان یک خواهر بی‌نهایت دوست دارم یعنی دیگر بیشتر از آن متصور نیست و برادرم را به عنوان یک برادر و مادرم را بعنوان یک مادر و پدرم را بعنوان یک پدر.

برای هر کدام‌شان یک جایگاه ویژه‌ای قائل هستم اینطور نیست که بگویم کدام را بیشتر دوست دارم من هر کدامشان را در این جایگاهی که هستند بی‌نهایت دوست دارم و هیچ‌وقت کم نمی‌گذارم حتی در مورد همسر و فرزندم.

البته در مورد سوال شما من با مادرم خیلی راحت هستم و در مواردی با همسرم ، ولیکن هیچ‌وقت جایگاه این‌ها قاطی نشده مادر نقش مادری‌اش را داشته و همسر هم نقش همسری. بهتر است بگویم ، بستگی به موضوعی دارد که می خواهم با کسی مطرحش کنم . در بعضی موضوعات با مادرم مانوسم و در برخی دیگر با همسرم ، و حتی در بخشی از مشکلاتم با اقای رکنی تهیه کننده‌مان مشورت می‌کنم و با او خیلی راحت هستم.

تبیان : ازدواج تان سنتی بوده است؟

**بله سنتی بود. همسرم به من معرفی شدند و ما صحبت کردیم و ازدواج ما سرگرفت.

تبیان : چند سالگی ازدواج کردید؟

**من 23 یا 24 سالگی ازدواج کردم .هنوز درسم تمام نشده بود . و شاید یکی از موفقیت‌های زندگی من همین به‌موقع ازدواج کردن بود.

تبیان: به خاطر زود ازدواج کردن ،دچار مشکل نشدید؟

**یک روایتی از امیر المومنین علیه السلام است که " قناعت ثروتی است بی‌پایان" و ما بسیار ثروتمند بودیم وقتی ازدواج کردیم، چرا که قانع بودیم.

همسرم توقع‌شان پایین بود من هم همینطور. با نداشته‌های هم ساختیم و به داشته‌های هم قانع بودیم. زندگی‌مان را شروع کردیم و این از اتفاقات خوب زندگی من بود. خیلی به هم کمک کردیم، من به تحصیل ایشان و ایشان هم به کار و تحصیل من. امروز که می بینیم شرایط خیلی متفاوت‌تر از آن روزهاست.

ما برای پرونده‌هایی که خیلی جدی و سنگین است یک وکیل خوب پیدا می‌کنیم و وقتی قرار داد وکالت را با او بستیم یک نفس راحت می‌کشیم و دیگر کاری نداریم و منتظر می‌مانیم که ایشان زنگ بزند و نتیجه را پس از به سرانجام رساندن پرونده به ما خبر دهد.

ولی نمی‌دانم چرا وقتی خدا می‌گوید من وکیل خوبی هستم ، دوباره حرص می‌خوریم . می‌خواهیم برای همه چیز راه حل پیدا کنیم و همه چیز را خودمان حل کنیم. در کنار تلاش همه چیز را به او بسپاریم که او نعم الوکیل است!

مصاحبه تبیان با آقای نجم الدین شریعتی

تبیان : از لحاظ معنوی با کدام یک از ائمه و اهل بیت علیهم السلام بیشتر مانوس هستید ؟

**یک نور واحدید که در چهارده افق تکرار می‌شوید که حیرانمان کنید

من بسته به مشکلات و شرایطی که دارم مراجعه می‌کنم. مثلا می‌گویند اگر کسی می‌خواهد ازدواج بکند امام رضا علیه السلام عنایت ویژه‌ای دارد یا حضرت جواد علیه السلام ، اما باید بگویم امام حسین را خیلی دوست دارم و جنس دوست داشتنم فرق می‌کند .

تبیان : کدام دعا را بیشتر دوست دارید؟

**از دعاهای صحیفه، مناجات خمسه عشر را دوست دارم . باز هم بسته به حالم سراغ آن می‌روم . چون می‌دانید که مناجات‌های مختلفی دارد، مناجات مشتاقین ، مناجات خائفین، مناجات تائبین و ...

تبیان :یک بیت شعر که زمزمه می کنید؟

**شعر که زیاد زمزمه می‌کنم. روزهای من زمزمه‌هایش فرق می‌کند. این روزها بیشتر این را زمزمه می‌کنم:

بس که از هر طرفی راه به تو بسیار است به تو برگردد اگر راهرویی برگردد.

فرهنگ و هنر

هنرمندان ایرانی

هنرمندان خارجی

شبکه‌ی سه، ورزش و زنان بی‌حجاب!

محدودیت سنی برای تماشای «کلاه پهلوی»!

بازیگر سریال سعید آقاخانی در گفت‌وگو با فارس سریال «خروس» نمی‌خواهد مردم را به زور بخنداند

عمل ‌جراحی موفقیت‌آمیز برای سانحه دیده «پایتخت۲»

انتقاد عجیب مجری مشهور در برنامه زنده!

گاف بزرگ «حریم سلطان» با دکلمه یک غزل عاشقانه فارسی!

هنرمندان ایرانی

بازگشت سوپراستار به کشور

همکاری متفاوت بهنوش بختیاری با عادل

خانم گوینده ای که فعلا ممنوع التصویر شد !

بازگشت سوپراستار به کشور

محمدرضا گلزار که مدتی در خارج از ایران به‌سر می‌برد که این حضور با حاشیه‌هایی همراه بود، اخیرا مجددا به کشور بازگشته است.

حضور محمدرضا گلزار، بازیگر خبرساز سینمای ایران در خارج از کشور، حواشی زیادی را برای وی در شبکه‌های اجتماعی به‌دنبال داشت. در این مدت، عکس‌های او در کنسرت‌ها مختلف منتشر می‌شد؛ به‌شکلی که عده‌ای تصور می‌کردند با این عکس‌ها او دیگر قصد بازگشت به کشور یا حداقل حضور در سینما را ندارد.

حتی در میان این حواشی، شایعاتی مبنی بر ممنوع‌الورودی وی نیز منتشر شد اما اخیرا خبرنگار ایسنا، این بازیگر پرحاشیه سینمای ایران را در یکی از کافه‌های شهر تهران مشاهده کرده و از یکی دو نفر شنید که او دو سه هفته‌ای است که به کشور بازگشته است.

محمدرضا گلزار، گیتاریست گروه موسیقی آریان، کارش را در سینما با «سام و نرگس» ایرج قادری آغاز کرد و پس از آن تا مدت‌ها پول‌سازترین بازیگر سینمای ایران محسوب می‌شد؛ تا جایی که حضورش در یک فیلم، فروش چند صد میلیون تومانی آن را تضمین می‌کرد.

البته بازیگری که به واسطه چهره‌اش پا به عرصه سینما گذاشته بود، حواشی خاص خودش را هم به‌دنبال داشت. گفته می‌شد او برای بازی چند دقیقه‌ای در فیلم «دموکراسی تو روز روشن» ۹۰ میلیون تومان در آن زمان دریافت کرده است و در یک مورد نیز سخن از قرارداد یک میلیارد تومانی او برای چند پروژه با یکی از تهیه‌کنندگان سینمای ایران به‌میان آمد. البته دستمزد‌های نجومی تنها یک پای حاشیه‌های گلزار بود. علاوه بر این، او یک روز در تیم والیبال هنرمندان حاضر می‌شد، یک روز سرپرست یک تیم والیبال حرفه‌ای می‌شد، گاهی بحث ممنوع‌الکاری او مطرح می‌شد و گاهی هم خبرهای غیرموثقی مبنی بر دیدارش با برخی شخصیت‌های سیاسی انتشار می‌یافت، زمانی در نقش روحانیت ظاهر می‌شد روز دیگر عکسش در کنار بازیگر خوش‌چهره دیگری روی جلد روزنامه‌های زرد بود و....

محمدرضا گلزار در یک دهه گذشته، در ۲۱ فیلم سینمایی بازی کرد و برای اغلب‌شان سودهای سرشاری داشت اما در یکی دو پروژه آخر ستاره اقبال او که نشانه اوج‌گیری استقبال مخاطب از چشم‌رنگی‌ها بود، رو به افول نهاد و گلزار دیگر آن پسر محبوب گیشه نبود. «در امتداد شهر» و «من و تو» که او در آن‌ها ایفای نقش می‌کرد، فروشی نامناسب داشتند و سریال «ساخت ایران»‌اش نیز در شبکه نمایش خانگی با شکست روبه‌رو شد. حالا دیگر خیلی از تهیه‌کنندگانی که روزی آرزوی‌شان بود، گیتاریست سابق گروه «آریان» یک سکانس در فیلمشان بازی کند، داد سخن برآورده که «ما از اول هم می‌دانستیم که این بازیگران غیرحرفه‌ای رفتنی هستند»!

در هر صورت، باید محمدرضا گلزار را یکی از سوپراستار‌های دهه اخیر سینمای ایران دانست که جوان‌ها برای دیدنش روی پرده سینما صف می‌کشیدند؛ سوپراستارهایی که این روزها دیگر از آن‌ها نشانی نیست. باید دید آیا گلزار پس از شکست‌های اخیرش می‌تواند دوباره به روز‌های طلایی خود بازگردد؟ البته پاسخ به این پرسش، مستلزم پاسخ به پرسش دیگری است: آیا گلزار با شرایط گذشته، فرصت ادامه فعالیت در سینمای ایران را به‌دست خواهد آورد؟

عضویت در بهترین گروه اینترنتی

همکاری متفاوت بهنوش بختیاری با عادل

بهنوش بختیاری که چندی قبل که خبر خوانندگی وی در فضای مجازی منتشر شد بازتاب بسیار گسترده ای را به همراه داشت ، وی اخیرا نیز به گزارش گری لیگ برتر فوتبال ۹۳ - ۹۲ روی آورده است.

همه ساله بازیهای لیگ برتر ایران با صدای عادل فردوسی پور در سطح گسترده ای منتشر می شود ولی امسال این بازیها با صدای بهنوش بختیاری روانه بازار بازی های رایانه ای شده است.

گفتنی است که در تبلیغان این محصول آمده برای نخستین بار است که یک زن گزارشگری فوتبال می کند .در این بازی بهنوش بختیاری و شهروز شبستری بصورت همزمان این بازی را گزارشگری می کنند.

خانم گوینده ای که فعلا ممنوع التصویر شد !

آخرین لحظات ثبت نام کاندیدای انتخابات شورای اسلامی تهران شاهد حضور قابل توجه تنی چند از سینماگران سرشناس کشورمان بود.به گزارش مهر، افشین اعلاء شاعر، امید زندگانی بازیگر و مجری، اسماعیل آذر شاعر و مجری برنامه مشاعره سیما، دانیال عبادی بازیگر، محمد سلوکی مجری، علی‌رام نورائی بازیگر فیلم قلاده های طلا و احمد نجفی بازیگر نیز برای ثبت نام در شورای شهر تهران به فرمانداری آمدند…

امید زندگانی گفت: ما هنرمندان صدا و سیما لیست ۱۳ نفره ای به نام امید ایران خواهیم داد و عدد ۱۳ را برای تعداد اعضایمان انتخاب کردیدم که ثابت کنیم عدد ۱۳ نحس نیست.

البته احمد نجفی بدلیل کامل نبودن مدارکش نتوانست ثبت نام کند و به همین دلیل وقتی که از وی پرسیده شد با چه هدفی در این انتخابات شرکت می کند گفت: من اهل این کارها نیستم. در مورد انتخابات صحبت نمی کنم و به سیاست کار ندارم.

همچنین زهره میرسپاسی گوینده خبر ساعت ۱۹ که روز گذشته در انتخابات شوراها ثبت نام کرد و اصرار داشت نامی از وی در رسانه ها منتشر نشود بدلیل حضور در این انتخابات ممنوع التصویر شد. وی در گفتگو با مهر گفت: صداوسیما بدلیل نشان دادن بی طرفی خود در انتخابات و اینکه شائبه حمایت از کارکنانش در بین مردم ایجاد نشود از ادامه کارم در جلوی دوربین جلوگیری کرد.

هنرمندان خارجی

کاری که موجب خشم و ناراحتی کریستین استوارت شد

قضیه جدید بی خانمانی جنیفر لوپز

زنان مشهوری که از شوهران خود پر درامد تر هستند

این زن گرانترین صدای دنیا را داراست!!

کاری که موجب خشم و ناراحتی کریستین استوارت شد

وقتی "کریستین استوارت" جوان با عبارت " من عاشق راب هستم" روی کاپوت خودروی شخصی اش که به شدت غبارآلود و کثیف بود مواجه شد بسیار عصبی به نظر می رسید و خشم او کاملا مشخص بود.

کاری که موجب خشم و ناراحتی کریستین استوارت شد

به گفته خبرنگاری که این لحظه را شکار کرده است کریستین زمانیکه جمله را روی خودرو دید به شدت عصبانی و شوکه شد. به نظر میرسد از زمان جدایی اش از رابرت پتینسون این خودرو که سابقا متعلق به هردوی آنها بود شسته نشده است. کریستین استوارت هنرپیشه جوان و سرشناس مجموعه "گرگ و میش" بعد از رسوایی اش در ارتباط نامشروع با یک کارگردان متاهل هالیوودی مورد خشم و غضب رابرت پتینسون قرار گرفت و رابطه آنها پس ار مدتی نهایتا از هم گسیخت.

شایعات بسیاری در رابطه با ارتباط رابرت پتینسون با اشخاص مختلفی به گوش میرسد که از آن میان میتوان به کتی پری و نوه الویس پریسلی اشاره کرد اما هنوز هیچکدام از این موارد رسما تایید و یا انکار نشده است.

قضیه جدید بی خانمانی جنیفر لوپز

گفته میشود جنیفر لوپز معروف 43 ساله ثروتی بیش از 25 میلیون دلار دارد. او اخیرا در مصاحبه ای با یکی از رسانه های معتبر جهان اسرار خصوصی زندگی اش را فاش کرد و عنوان کرد در سنین نوجوانی اش مدتی بی خانمان بوده است.

جنیفر میگوید هنگامی که 18 ساله بود به دلیل اینکه مکانی برای زندگی نداشت شبها را روی کاناپه ای در کلاس رقصش به صبح میرسانده است. او اضافه میکند بعد از اینکه خانواده اش با کار کردن او به عنوان مدل مخالفت کردند خانه را ترک کرد تا به تنهایی به اهدافش برسد. او میگوید همیشه از کالج رفتن بیزار بوده است و ترجیح میداد همه ساعات روز را در کلاس رقص سپری کند.

او به خبرنگاران گفت: اگرچه سختیهای بسیاری را تحمل کردم اما برای رسیدن به اهدافم هرگز نا امید نشدم. درست یک سال پس از آن روزهای سخت به لوس آنجلس آمدم و کارم را به عنوان یک رقصنده شروع کردم. بعد از آن وارد سینما شدم و کم کم به خوانندگی روی آوردم.

او اصالتا اهل نیویورک است و عقیده دارد زرق و برق های لوس آنجلس هرگز باعث نشد او آنجا را به زادگاهش ترجیح دهد.

زنان مشهوری که از شوهران خود پر درامد تر هستند

در دنیا رسم بر این است که مردها نان آور خانه باشند و مردانی که نتوانند این مهمترین وظیفه خود را به خوبی انجام دهند، مورد عتاب خانواده هایشان قرار می گیرند.

ذهنیت دیگری که بسیاری از مردم دنیا از جمله خود ما داریم این است که در صورتی که زن هم سر کار برود درآمد مرد باید بیشتر از درآمد زن باشد، اما این داستان برای ستارگان زن هالیوود کمی متفاوت است.

بسیاری از ستارگان زن هالیوود درآمد و ثروتی بسیار بیشتر از همسران و همراهان خود دارند و با این قضیه هم ظاهرا مشکلی ندارند. در این گزارش به معرفی 10 زن هالیوودی می پردازید که ثروت و درآمدشان با شوهرانشان قابل مقایسه نیست.

1. جسیکا سیمپسون

زنان مشهوری که از شوهران خود پر درامد تر هستند

برای کسی مثل جسیکا سیمپسون چندان ساده نیست که مردی را پیدا کند که به اندازه خودش در کار و حتی پول درآوردن موفق باشد. این ستاره تلویزیونی و سینمایی زرنگ و دانا در بیزینس هم موفقیت های قابل توجهی دارد و خط تولیدی برای محصولات مو و زیبایی دارد. ضمن اینکه در کار طراحی کفش، کیف های دستی و عطر هم هست.

خب ناگفته پیداست که حتی در آمریکا هم شوهری پیدا نمی شود که ثروتش بالاتر از ثروت 100 میلیون دلاری این خانم باشد. به هر حال او خوشبختی را در کنار اریک جانسون، بازیکن پیشین NFL، لیگ حرفه ای فوتبال آمریکایی تجربه می کند.

2. کریس جنر

این خانم بیش از هر چیز به خاطر اینکه مادر کیم کارداشیان، ستاره مشهور هالیوود است، شناخته می شود، هر چند شخصیتی تلویزیونی، تهیه کننده تلویزیون و یک بیزینس من هم هست.

همسر خانم جنر، بروس جنر، دارنده مدال طلای المپیک تابستانی 1976 است، اما شهرت فعلی اش بیش از هر چیز به خاطر همسرش است.

خانم جنر در حال حاضر مدیریت بیزینس های خانواده اش را بر عهده دارد و در کنار آن نیز به بیزینس های شخصی هم مشغول است.

3. اپرا وینفری

یکی از محبوبترین شخصیت های تلویزیونی در آمریکا و حتی کل دنیا، اپرا وینفری است که با نگاهی به ثروت 3 میلیارد دلاری اش به سادگی می توان دریافت که او جزو ثروتمندترین زنان جهان است و رسیدن به این ثروت هم کار هر کسی نیست.

همراه زندگی اش استفان گراهام هم بیزینسمن موفقی است و مدیریت یک شرکت بزرگ را برعهده دارد، اما هر چقدر هم که درآمد و ثروت داشته باشد به گرد پای خانم وینفری هم نمی رسد!

4. جنیفر لوپز

مجله فوربس اخیرا از جنیفر لوپز به عنوان قدرتمندترین سلبریتی نام برده است و همراهش خیلی باید از او سرتر باشد که از قدرتمندترین سلبریتی دنیا پیشی بگیرد، چه به لحاظ شهرت و محبوبیت و چه به لحاظ ثروت و درآمد.

در میزان ثروت خانم لوپز همین بس که سال گذشته خانه ای به ارزش حدود 52 میلیون دلار خریده است.

5. بتنی فرانکل

این روزها باب شده که می گویند پسر های بیکار دنبال زن شاغل می گردند که خیالشان از بابت خرج زندگی راحت باشد! حالا حکایت بتنی فرانکل و شوهرش است. همسر خانم فرانکل،جیسون هوپی کار ندارد ام در عوض همسری پولدار و مشهور دارد که خیلی هم برایش ارزش قائل است.

خانم فرانکل شخصیتی تلویزیونی، نویسنده، کارآفرین و سرآشپز است.

مسئله بیکاری شاید در ظاهر نارحتی برای آقای جیسون نداشته باشد، اما کسی از دلش خبر ندارد!

6. گوئن استفانی

این خواننده

و طراح مد هم با همراهی گاوین روسدیل از شغل مشترکشان و موفقیت هایی که در آن در زمینه موسیقی کسب می کنند، لذت می برند. خانم استفانی البته خواننده با کارهای انفرادی زیاد و خواننده موفق و مهم و همچنین طراح مد نیز هست، اما همسرش که ده سال است با هم زندگی می کنند، عضو یک گروه موسیقی است. پس طبیعی است که ثروت استفانی از شوهرش بیشتر باشد.

7. کایرا سدویک

همسر کایرا سدویک هم همکارش است و این خانم بازیگر به همراه همسرش کیوین بیکون از شغل خود کاملا راضی و خشنود هستند، اما درخشش خانم بازیگر از آقای بازیگر بیشتر است و طبیعتا پول بیشتری هم بابت این درخشش زیاد می گیرد. او برای هر اپیزود درام تازه اش چیزی نردیک به 300 هزار دلار دریافت کرده است.

8. سارا جسیکا پارکر

سارا جسیکا پارکر هم با همسرش متیو برودریک همکار است، اما او نیز مانند کایرا از همسرش خیلی بیشتر می درخشد و با ایفای نقش های اصلی سر خود را شلوغ کرده است و درآمد خوبی هم دارد، کاری که همسرش انجام نمی دهد و با این تفاسیر طبیعی است که درآمد خانم بازیگر از همسرش بیشتر باشد.

9. جنیفر آنیستون

جنیفر آنیستون هم که همسر سابق برد پیت بود و در سال 2005 از او جدا شد، به زودی قرار است با جاستین سروکس ازدواج کند، اما خوب درآمد و ثروت شوهر آینده اش به پای او نمی رسد. او حتی خانه ای برای شوهرش هم خریده است. ثروت خانم آنیستون به بیش از 100 میلیون دلار می رسد.

10. مریل استریپ

خانم استریپ همه نوع جایزه ای در ویترین افتخارات خود به عنوان بازیگر دارد و از امی و گلدن گلوب گرفته تا سه اسکار در ویترینش یافت می شود. ثروت این بانوی بااستعداد دنیای بازیگری به 50 میلیون دلار می رسد و در کنار دن گامر زندگی خوبی دارد هرچند درآمد و ثروتی بیش از او دارد.

این زن گرانترین صدای دنیا را داراست!!

به نقل از ماست اکسپنسیو و ویکیپدیا: لیست گران قیمت ترین صداهای جهان در اعلام شد که در این لیست، آنا نتربکودر در صدر گرانترین صداهای جهان قرار داشت.

به گزارش پارس ناز آنا نتربکودر که اکنون ۴۰ساله می باشد، اصلیتی روسی دارد ولی شهروندی دوگانه روسی و اتریشی دارد و ساکن شهر وین است. نام مستعار وی که توسط هواداران این زن خوش صدا بر روی وی گداشته شده “بلیسیما” است.

درامد این زن خوش صدای روسی ۳٫۷۵ میلیون دلار سال است که اختلاف این سقف درامد نسبت به نفر دوم این لیست بسیار زیاد است.

صدای آنا نتریکودر گران قیمت ترین صدای اپرای سوپرانو در تاریخ اپرای آلمان نیز شناخته شده است.

شبکه‌ی سه، ورزش و زنان بی‌حجاب!

چرا تصویر بی‌حجاب زن ایرانی در خارج مجاز است، ولی تصویر باحجاب زن ایرانی در داخل مجاز نیست؟!

دو شب است شبکه‌ی سوم سیما خبرساز می‌شود. حتما می‌دانید و یا ربانم لال دیده‌اید و شنیده‌اید که در بازی فوتبال ایتالیا - اسپانیا و بازی والیبال ایران - ایتالیا، شبکه‌ی سه، روال همیشگی را در حذف از برخی از صحنه‌ها بر هم زد و چیزی را حذف نکرد! کاربران شبکه‌های اجتماعی و اینترنت‌بازان و اهل ورزش این حذف نکردن تصاویر بانوان را به پاقدم آقای روحانی منتسب کرده‌اند و این‌طور دریافته‌اند که شاید روال صداوسیما در پخش این تصاویر عوض شده است. خب حق هم دارند، در هیچ تاریخی نبوده است که با این نوع تصاویر این‌قدر با تساهل و تسامح برخورد شود، به طوری که صحنه‌ی آهسته‌ی یک تصویر هم پخش بشود.

آن‌چه که نسل‌های مختلف از چنین تصاویری به یاد دارند، این است که سیما همیشه به شدت این تصاویر را حذف کرده و نشان نداده است و اگر هم سهواً چیزی روی آنتن رفته است، بلافاصله تصویر قطع شده است. اگر یادتان باشد در جام‌جهانی فوتبال ۱۹۹۴ در ایالات متحده امریکا که بازی‌ها به وقت محلی در ساعاتی از عصر و در گرما برگزار می‌شد، خیلی‌ از تماشاگران با وضع‌ غیرقابل توضیحی بازی‌ها را می‌دیدند، به طوری که گاه تصویر لانگ‌شات آن‌ها هم غیرقابل پخش بود! اما در آن بازی‌ها کم‌ترین گافی داده شد و سیما به خوبی از عهده‌ی حذف صحنه‌ها برآمد! ولی حالا بویژه در بازی والیبال با نوعی سهل‌انگاری مواجه‌ایم که همین سهل‌انگاری برای خیلی‌ها سؤال ایجاد کرده است که آیا روال قبلی برچیده شده است؟ و اگر تلویزیون تصاویر آن‌چنانی را نشان می‌دهند که دارند تیم ایران را تشویق می‌کنند، چرا به زن‌های باحجاب خودمان اجازه‌ی ورود به ورزشگاه‌ها داده نمی‌شود؟ یعنی چرا تصویر بی‌حجاب زن ایرانی در خارج مجاز است، ولی تصویر باحجاب زن ایرانی در داخل مجاز نیست؟! الآن مسأله‌ این است. این پرسش حتا در کامنت‌های کاربران ایسنای خودمان آمده است و زنان حالا دوست دارند بدانند می‌توانند با حجاب اسلامی برای تشویق ملی‌پوشان والیبال به استادیوم آزادی بروند یا باید بروند خارج از کشور، تیم‌شان را تشویق کنند؟

باقی بقای‌تان!

محدودیت سنی برای تماشای «کلاه پهلوی»!

قسمت سی‌ و هفتم از سریال «کلاه پهلوی» حاوی صحنه هایی است که تماشای آن ممکن است برای مخاطبان نوجوان مناسب نباشد.

قسمت سی‌ و هفتم از سریال «کلاه پهلوی» حاوی صحنه هایی است که تماشای آن ممکن است برای مخاطبان نوجوان مناسب نباشد.

در این قسمت دست‌اندرکاران سریال از والدین تقاضا می‌کنند تا در صورت امکان مانع از تماشای این قسمت توسط نوجوانان خود شوند.

قسمت سی و هفتم سریال تلویزیونی «کلاه پهلوی» به اتفاق‌ها و رویدادهای مختلفی می‌پردازد. در این قسمت مخاطبان شاهد طرح پیشنهاد ازدواج از سوی کریم (امین حیایی) به بلانش (نگین محسنی)خواهند بود.

قسمت ۳۷ «کلاه پهلوی» روز جمعه ۱۴ تیر ماه پخش می شود. در این قسمت کریم در یکی از سفرهایش به تهران به مزون بلانش می رود و در ملاقاتی با او، از علاقه اش نسبت به وی سخن گفته و در نهایت به او پیشنهاد ازدواج می دهد.

از طرفی در شهر سامان نیز رویدادهای مختلفی رخ می‌دهد و با وقوع سیل در شهر، چند نفری کشته می‌شوند که این مساله واکنش‌های فراوانی را به دنبال می آورد.

در پایان قسمت سی و هفتم نیز مه لقا با مراجعه به جوانشیر (داریوش کاردان) تلاش می کند تا مشکل همسرش صمصام را حل کند.

این سریال در ۵۴ قسمت به کارگردانی «سیدضیاءالدین دری» و به تهیه کنندگی«محمد رضا تخت کشیان» در شبکه یک سیما ساخته شده و ۱۱ ماه از آغاز پخش آن می گذرد. پخش کلاه پهلوی تا پاییز سال آینده ادامه خواهد داشت.

بازیگر سریال سعید آقاخانی در گفت‌وگو با فارس

سریال «خروس» نمی‌خواهد مردم را به زور بخنداند

بازیگر نقش «فرانک» در سریال «خروس» گفت: طنز این مجموعه تلویزیونی رئال است و تلاش نمی‌کند مردم را به زور بخنداند.

سریال «خروس» نمی‌خواهد مردم را به زور بخنداند

«مهسا کریم‌زاده» در گفت‌وگو با خبرنگار رادیو و تلویزیون فارس گفت: این ویژگی طنزهای سعید آقاخانی است که سعی نمی‌کند درباره مسئله‌ای غلو کرده و یا با لودگی مردم را بخنداند، بلکه موقعیتی را ترسیم می‌کند که ممکن است در زندگی واقعی هم با آن ها رو به رو شویم.

وی درباره نقش خود در سریال «خروس» گفت: فرانک به نقش قبلی من در سریال سه،پنج،دو شبیه است، دختر حساس خانواده با روحیات خاصی که دارد اما آرامشی در این نقش هست که کار را برای من بسیار دوست داشتنی می‌کند.

این بازیگر با بیان این که همواره سعی کردم نقش‌های متفاوتی ایفا کنم، افزود: تجربه همکاری با سعید آقاخانی بسیار برای من شیرین و مفید بود، این کارگردان به بازیگر کمک می‌کند تا از قالب همیشگی خود خارج شده و نقشی را که باید ایفا کند؛ خوشبختانه اعتماد آقاخانی، فرصت همکاری با این پروژه را برای من فراهم کرد و امیدوارم مردم هم از کار من راضی باشند.

وی در پاسخ به این سوال که «خروس» تا چه اندازه برای پخش در ماه مبارک رمضان مناسب است؟ تصریح کرد: از زمان پخش سریال بسیار راضی هستم، معتقدم حتی اگر این سریال در باکس نوروزی شبکه دو قرار می‌گرفت، نمی‌توانست با این اقبال رو به رو شود.یک اثر خوب اگر در زمان مناسب خودش پخش نشود دیده نخواهد شد، اما خوشبختانه مجموعه تلویزیونی خروس این اقبال را داشت تا در بهترین زمان ممکن شبکه دو روی آنتن تلویزیون برود.

کریم‌زاده ادامه داد: هر چند که سعید آقاخانی آنقدر شناخته شده هست که مردم به کارهای آن اعتماد کنند اما تصور می‌کنم حضور بازیگران چهره طنز از دیگر امتیازاتی است که مخاطب را در زمان پخش این سریال پای تلویزیون می‌نشاند.

وی گفت: در مدت زمان کمی که از پخش این سریال گذشته بازخوردهای مردم را در مترو و اماکن عمومی مشاهده کردم تصور می‌کنم تیم برنامه‌ساز خروس در کار خود موفق بودند و همین که توانسته‌ایم حتی برای مدت کمی لبخند را بر لبان مردم بنشانیم بسیار خوب است.

عمل ‌جراحی موفقیت‌آمیز برای سانحه دیده «پایتخت۲»

تهیه کننده سریال «پایتخت 2» گفت: پای یکی از عوامل سریال که در بازگشت از بندرعباس و در سانحه رانندگی قطع شده بود، با موفقیت پیوند زده شد.

خبرگزاری فارس: عمل ‌جراحی موفقیت‌آمیز برای سانحه دیده «پایتخت۲»

«الهام غفوری» در گفت‌وگو با خبرنگار رادیو و تلویزیون فارس گفت: به گفته پزشکان خوشبختانه پیوند پای حسن کریمی با موفقیت انجام شده و او تا دو ماه دیگر می‌تواند به راحتی و بدون عصا راه برود.

غفوری درباره جواد باقری یکی دیگر از اعضای گروه پایتخت 2 که دچار حادثه شده بود گفت: متاسفانه جواد باقری در این حادثه پایش را از دست داد و برای او یک پای مصنوعی سفارش دادیم که از آلمان آوردند و با کمال تاسف از این پای مصنوعی استفاده می‌کند.

تهیه کننده سریال پایتخت 1 و 2 درباره چگونگی تصادف هم گفت: اینکه در بعضی از خبرها می‌گویند عوامل اصلی از بندرعباس با هواپیما به تهران برگشتند و عوامل فرعی با ماشین درست نیست اصل ماجرا این طور است که ما برای همه عوامل مقابل و پشت دوربین بلیط هواپیما درخواست کردیم اما به خاطر اینکه ایام عید بود، برای تعدادی از عوامل بلیط هواپیما گیر نیامد و ما برای آنها بلیط قطار گرفتیم که با قطار به تهران برگشتند.

وی افزود: همینطور ما برای جابجایی‌های سر صحنه فیلمبرداری چند ماشین از جمله یک کامیون، یک وانت و دو تا ون داشتیم که در حین ساخت سریال در بندر عباس از آنها استفاده می‌کردیم، وقتی می‌خواستیم از بندرعباس به تهران برگردیم چاره‌ای نبود جز اینکه این ماشین‌ها با راننده‌شان از جاده بیایند. تصادف هم زمانی اتفاق افتاد که در راه برگشت جواد باقری راننده وانت در جاده از تیم ماشین‌های ما که در حال برگشت بودند جدا شد.

وی افزود: همه رانندگان ما در مسیر بندرعباس تهران شب را استراحت کردند و زنجیر وار ساعت 4 صبح حرکت کردند و به سلامت هم به تهران برگشتند ولی متاسفانه جواد باقری و همراهش حسن کریمی بدون توقف به سمت تهران حرکت کردند که بین سیرجان تا کرمان دچار حادثه شدند و به گزارش پلیس خواب آلودگی و سرعت زیاد باعث انحراف و برخورد وانت آنها با گارد ریل شده است.

غفوری گفت: من و مدیر تولید سریال بلافاصله بعد از اینکه از حادثه مطلع شدیم شبانه خودمان را به بیمارستان رازی کرمان که خصوصی هم بود رساندیم و تصمیم داشتیم که جواد و حسن را به تهران منتقل کنیم اما پزشکان اعلام کردند خطرناک است و در همان بیمارستان رازی توسط دکتر سعید از متخصصان درجه یک کرمان عمل شدند.

تهیه کننده پایتخت با بیان اینکه در سه ماه گذشته جواد کریمی و حسن باقری تحت مراقبت کامل وی بودند گفت: در دو ماهی که این دو در کرمان تحت درمان بودند برایشان یک خانه و پرستار گرفتم تا بخوبی از آنها مراقبت کند و بعد از آن هم که به تهران آمده‌اند در یک خانه مستقل و تحت مراقبت پرستار خصوصی هستند تا کاملا بهبود پیدا کنند البته دیگر هیچ عمل جراحی دیگری ندارند و قرار است به زودی به دیدن خانواده خود در شهرستان بروند.

انتقاد عجیب مجری مشهور در برنامه زنده!

برنامه ماه عسل شبکه سه سیما با اجرای علیخانی هنوز به قسمت دهم نرسیده حاشیه هایی داشته است.

در تازه ترین این حاشیه ها،علیخانی در برنامه چهارشنبه ۲۶ تیر ماه با انتقاد از علی دایی و رویانیان به برخورد آنان با علی کریمی گلایه کرد که ظاهرا این انتقاد به مذاق طرفداران سرخ پوش خوش نیامده است و آنان در شبکه های اجتماعی به این مطلب وی واکنش نشان داده اند.

مجری برنامه ماه عسل که عصرچهارشنبه میزبان میهمانانی از تیم ملی والیبال بود دراواخر برنامه در یک دیالوگ بی ربط و درآستانه بازی حساس تیم های تراکتور سازی و پرسپولیس به انتفاد از مدیران و مربیان تیم سرخ پوش پایتخت پرداخت.

در اواخر این برنامه علیخانی از ظریف پرسید که طرفدار کدام تیم فوتبال است و او گفت که پرسپولیسی است و پس از آن مجری برنامه اعلام کرد باید چیزی بگوید که مدتی است قصد گفتنش را دارد.

علیخانی خطاب به رویانیان و علی دایی گفت: هیچکس در بزرگی شما شکی ندارد اما رفتار شما با علی کریمی خوب نبود. همانطور که رفتاری که با مجتبی جباری شد درست نبود. نباید کاری کرد که بزرگان پرسپولیس و استقلال مجبور شوند به تیم های دیگر بروند.

قطعا علیخانی می داند انتخاب بازیکنان یک تیم در اختیارمربی است که چه بازیکنانی در اختیار گیرد که با پازل سیستمی تیمش هماهنگ باشند.حال چرا مجری یک برنامه مناسبتی باید به انتقاد از انتخاب یک مربی بپردازد جای تعجب دارد.

گاف بزرگ «حریم سلطان» با دکلمه یک غزل عاشقانه فارسی!در شرایطی که دوبله ضعیف سریال‌های شبکه‌های ماهواره‌ای به عنوان پاشنه آشیل آنها یاد می‌شود. حال گویا دکلمه غزلی از شاعر معاصر ایران به سوتی عجیب سریال حریم سلطان تبدیل شده است!

در شرایطی که دوبله ضعیف سریال‌های شبکه‌های ماهواره‌ای به عنوان پاشنه آشیل آنها یاد می‌شود و همین موضوع بارها سبب‌ساز انتقاد هنرمندان کشورمان هم شده است گویا دکلمه غزلی از هوشنگ ابتهاج شاعر معاصر کشورمان توسط یکی از شخصیت‌های اصلی سریال پرحاشیه «حریم سلطان» به عنوان تازه‌ترین شاهکار دوبله‌کنندگان این سریال حیرت و انتقاد اهالی فرهنگ و ادب را هم برانگیخته است. یادداشت قدرت الله مهتدی نویسنده و مترجم کشورمان را در این خصوص به نقل از روزنامه شرق در ادامه می‌خوانید:

شعبده بازی دوبله کنندگان این سریال

نمردیم و با شگفتی دیدیم و شنیدیم که خرم سلطان - آن کنیز و برده ای که در نیمه نخست سده شانزدهم میلادی در میان صحرانشینان تاتارستان زاده شد و همین که به اسارت عثمانیان درآمد جان و دل سلطان سلیمان را ربود و به حرم او راه یافت- با کشف و شهودی بی مانند و محیرالعقول، جل الخالق، گستره ای زمانی نزدیک به پنج سده را درنوردیده و با غزلیات شاعر گرانقدر ما، هوشنگ ابتهاج، سایه، مهر و الفتی بسزا یافته است، چندان که در اوج اقتدار و یکه تازی اش در حرم آن سلطان و زمانی که از جذبه قدرت سر از پا نمی شناخته است غزلی ناب از این شاعر ارجمند ما را از آغاز تا به پایان «دکلمه» کرده است...صلادر دادن به حِرمانش از جور رقیبان و، پس آنگاه، راندن آنان از دل و جان سلطان را!

آری، خواننده عزیز! باور کن این بُوالعَجَب شگردی را که برایت گفتم از شعبده بازی دوبله کنندگان این سریال مثلاتاریخی و نمونه ای بارز از تحریف و ابتذال، نه تنها در تاریخ، بلکه در شیوه سناریونویسی و در یک کلام، چفت وبست حوادث دور از باوری که تنها از بی استعدادی آدم هایی تُنُک مایه و کم دانش برمی آید.

چه غزل نابی خواند این خرم سلطان!

چند روز پیش، صبح تقریبا زود، دوستی شیفته شعر و ادب با صاحب این قلم تماس گرفت و گفت نمی دانی که دیشب چه غزل نابی خواند این خرم سلطان در پایان قسمتی از سریال که پخش شد. همین دوست که کنجکاو دانستن نام سراینده غزل بود، با هر زحمتی که بوده یکی دو بیت یا مصرع از غزلی را که خرم خوانده بود به طور دست وپا شکسته یادداشت کرده و مرا، برای یافتن نام شاعر، به دیدن بازپخش آن به خانه اش فراخواند.

راستش، من هم که کنجکاو شده بودم، در اجابت خواسته اش از حدود یک ربع پایان آن قسمت از سریال به تماشایش نشستم. پیش از آن، با خواندن همان یکی، دو بیت یا مصرع که به طور سردستی از ابیات آن غزل به روی کاغذ آمده بود تقریبا حدس زده بودم که دوبله کنندگان سریال باید به سراغ اثری از شاعر عزیزمان «هوشنگ ابتهاج (سایه)» رفته باشند ... و سرانجام با شنیدن یکی، دو بیت نخست و به ویژه بیت پایانی غزل، بیتی که تخلص شاعر را با خود داشت گمانم به یقین پیوست. آری، دو بیت نخست چنین بود:حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست / آه از این درد که جز مرگ مَنَش درمان نیست / این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم / که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست .و بیت پایانی غزل:سایه! صدعمر در این قصه به سررفت و هنوز / ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست .

اگر غزلی از حافظ را در دهان خرم سلطان نهاده بودند...

البته دوبله کنندگان، و یقینا به طور عمد و دانسته، از بانوی صداپیشه و گوینده نقش خواسته بودند که آغاز بیت اخیر را غلط بخواند و به جای «سایه! صد عمر...» بگوید: «سایه صدعمر...»، تا تخلص شاعر در این میان پنهان بماند و به اصطلاح، گندکار در نیاید یا، به سخن دیگر، شست تماشاکنندگان آگاه و ادب دوست باخبر نشود و متوجه «زمان پریشی» (anachronism) دوبله کنندگان، که غزل شاعری از پنج سده بعد را در دهان شخصیتی تاریخی از پنج سده پیش جاسازی کرده اند، نشوند.

حالااگر مثلاغزلی از حافظ بزرگمان را که پیش از سده شانزدهم میلادی می زیسته در دهان خرم سلطان نهاده بودند باز چیزی بود و خوش خیالانه می شد چنین انگاشت که شاید غزلیات این شاعر سترگمان در آن زمان به ترکی یا به روسی (زبان مادری خرم سلطان) ترجمه شده بوده است!

سبک زندگی

مردان و زنان ایرانی

نکاتی مهم درباره ازدواج با کسی که دارای فرزند است

اگر مجبور به تحمل همسرتان هستید بخوانید

چطور از آبلیمو در نظافت آشپزخانه استفاده کنیم؟

راه و رسم ساقدوش داشتن در جشن عروسی

برنامه ریزی‌های مردانه در عروسی

چه کنیم تا مجرد نمانیم؟

دانستنی های مهم خرید ماشین

مردان و زنان ایرانی

توصیه هایی به زن و شوهرهای دعوایی

وقتي شما بارداريد، همسرتان نگران چيست؟ پنج ترس مردانه

18 توصیـه همسـرانـه برای آقـایـان

توصیه هایی به زن و شوهرهای دعوایی

آیا هفته ها یا شاید ماه هاست که درگیر بحث و مجادله با همسر خود روی مساله ای همیشگی هستید؟ اگر جزو افرادی هستید که همیشه با شریک زندگی خود کشمکش و دعوا دارند، می توانید از توصیه های زیر کمک بگیرید.

توصیه اول: برای «انصاف» تلاش نکنید

همیشه دو نفر، دیدگاه و ارزشگذاری متفاوتی نسبت به مسایل مختلف دارند، مخصوصا اگر مربوط به انصاف باشد. زندگی انصاف ندارد. رابطه های مردم منصفانه نیست. پس به جای این کارها، سعی کنید در مورد نیازهای خود با شریک زندگیتان صحبت و با بیان درخواست هایتان آن را تکمیل کنید. به جای گفتن: «تو هیچ وقت به من توجه نمی کنی»، از او درخواستی داشته باشید. مثلا بگویید: «دوست داری با من به سینما بیایی؟». یک مشاور خانواده به نام اسپیلمن می گوید: «اگر زن و شوهرها سعی کنند در مورد نیازهای خود با طرف مقابل صحبت و تقاضاهایشان را مطرح کنند، رابطه شادتری خواهند داشت. شادی همیشه قابل دستیابی تر از انصاف است.»

توصیه دوم: نفس عمیق بکشید

وقتی همه چیز خیلی بد پیش می رود، پیش از انجام هر کاری و بیان کلمه ای، 6 تا 7 نفس عمیق بکشید. شما باید اکسیژن کافی در مغز خود داشته باشید تا متوجه شوید دیگر یک کودک ده ساله نیستید، طرف مقابلتان را دوست دارید، او مشکل دارد و زندگی شما مهم تر از این بحث های بیهوده است. این کار از واکنش های تهاجمی و بیان جملاتی که بعدها از بیان آنها پشیمان می شوید، جلوگیری می کند.

توصیه سوم: با همسر خود مثل دشمن رفتار نکنید

متخصصان روانشناسی و مشاورین خانواده معتقدند، دعوا بهترین فرصت برای زن و شوهرهاست تا یاد بگیرند چگونه به عنوان هم گروه با هم کار کنند و متوجه شوند کشمکش چیز خوبی نیست. آنها باید حداقل زبان بدن خود را بشناسند. به محض اینکه همسر شما زبان بدن شما را تشخیص داد و متوجه عصبانیت شما شد، به جای پاسخ دادن به کلمه های شما، در مقابل این عصبانیت ها واکنش نشان می دهد. ایستادن در حالیکه دست هایتان را روی ران خود گذاشته اید، شکاندن بندهای انگشت خود، دست به سینه ایستادن همه نشانه های عصبانیت هستند و همسر شما آنها را به خوبی تشخیص خواهد داد. رفتارها و واکنش های شما نیز به اندازه حرف هایی که می زنید مهم هستند.

توصیه چهارم: از یک متخصص کمک بگیرید

اینکه همیشه بر سر موضوعات تکراری با همسر خود بحث می کنید یا نمی توانید مسایل گذشته را فراموش کنید، مساله بی اهمیتی نیست. پیش از بدتر شدن اوضاع پیش مشاور بروید. بیشتر مردم از روش های مشابه استفاده و نتیجه های مشابه نیز کسب می کنند. اما مشاور همیشه راهکار تازه ای به شما ارئه خواهد کرد. در وهله اول، شما را به روانشناسی معرفی می کند که می تواند به هر دوی شما راهکارهای جدید آموزش بدهد. دوم ، آنهایی که قصد جدا شدن از هم را دارند را به وکیل خانواده معرفی می کند.

توصیه پنجم: به این دعوای دو طرفه ... و رابطه خود خاتمه دهید

گاهی اوقات، اختلاف های زوجین، بدون توجه به تلاش های آنها برای حل این مساله، غیر قابل سازگاری هستند. اصولا نشانه های اتمام یک رابطه زمانی مشهود است که یکی از دو طرف – صرف نظر از همه تلاش ها، مشاوره ها و خوشی های آخر هفته – از سرمایه احساسی خود دست می کشد. اختلاف های مردم تا زمانیکه به آن نقطه نرسند، آشتی ناپذیر است. و وقتی به آن مرحله رسید، هیچ مرحمی آن را درمان نمی کند. البته استثنا و معجزه هم وجود دارد اما کسی نمی تواند به آنها دل ببندد. در این حالت، بهترین کار رها کردن رابطه و حرکت به جلوست. زن و شوهرهایی که نمی توانند به طور دوستانه اختلاف های خود را حل کنند، بهتر است به دادگاه خانواده مراجعه کنند و به طور توافقی از هم جدا شوند.

وقتي شما بارداريد، همسرتان نگران چيست؟

پنج ترس مردانه

از زماني كه مردي خبر بارداري همسرش را مي‌شنود، انگار وارد دنيايي جديد مي‌شود. بسياري از زنان از اين موضوع شكايت مي‌كنند كه همسرشان با شنيدن خبر بارداري‌شان غمگين شده و مضطرب‌تر و عصباني‌تر از قبل است...

اين حالت‌ها كاملا طبيعي است. در واقع بسياري از مردان با دانستن اين نکته كه قرار است به زودي بچه‌دار شوند، دچار ترس و تفكرات منفي مي‌شوند و به كمك اطرافيان و به‌خصوص همسرشان مي‌توانند به‌تدريج بر اين مشکل غلبه كنند. اين 5 ترس از شايع‌ترين نگراني‌هاي مرداني است كه تازه پدر شده‌اند يا قرار است به زودي پدر شوند.

1. تامين نيازهاي خانواده‌ام

«آيا مي‌توانم از خانواده‌ام حمايت و نيازهاي آنها را تامين کنم؟» تامين امنيت و نيازهاي خانواده، اولين و شايع‌ترين نگراني مرداني است که به تازگي پدر شده‌اند. تامين هزينه‌هاي زندگي براي نفر سوم براي بيشتر خانواده‌ها كاري دشوار است اما غير از نيازهاي اقتصادي، مرد خيلي زود متوجه مي‌شود همسرش از نظر عاطفي و احساس نيز تغيير كرده است و او بايد با اطمينان دادن به همسرش كه قادر به تامين امنيت او است، از نظر احساسي نيز پشتيباني‌اش كند. پس بهتر است بعد از اينكه مرد به ثبات درآمد و شغلي رسيد، براي فرزنددار شدن اقدام شود.

2. زايمان همسرم

بسياري از مردان از روند زايمان مي‌ترسند و نگران‌اند همسرشان مي‌تواند به راحتي زايمان كند يا نه و اينكه آمادگي لازم براي اين كار را دارد؟ آنها نگران هستند خطري همسر و فرزندشان را تهديد كند و سلامت آنها را به خطر بيندازد. بهترين كار اين است كه به جاي فكر كردن به مسايل بيهوده، با همسر يا پزشك او صحبت کنند تا نگراني‌هايشان كاملا برطرف شود. آشنا شدن با روند زايمان و مراحل و دردهاي طبيعي و حالت‌هاي مربوط به آن مي‌تواند تا حد زيادي باعث كاهش نگراني شود.

3. مرگ خودم

فكر كردن به مرگ كاملا طبيعي است. به هر حال معمولا هر مادر و پدري زودتر از فرزند خود فوت خواهدكرد و بايد اين واقعيت را پذيرفت. مشكل اصلي اينجاست كه برخي مردان خود را فناناپذير مي‌دانند و وقتي فرزندشان متولد مي‌شود، تازه ياد مرگ مي‌افتند و هجوم ناگهاني تفكرات منفي به آنها باعث تغييرات ناگهاني در ايشان مي‌شود، البته جاي نگراني نيست زيرا اين ترس خيلي زود برطرف مي‌شود. بيشتر مردان خيلي سريع سرپا مي‌شوند و حس مي‌كنند حالا كه بچه‌دار شده‌اند، حق مردن ندارند.

4. مرگ همسر يا فرزندم

نشانگان مرگ ناگهاني نوزاد يا مرگ در اثر زايمان يا خونريزي بعد از آن يا ترس از مرگ همسر به هر دليل و تنها بزرگ کردن کودک، از ترس‌هايي است كه بر مردان غلبه مي‌كنند. وقتي روند زايمان طولاني‌ مي‌شود، بسياري از مردان با خود فكر مي‌كنند ممكن است همسرشان فوت كند و آنها نتوانند ديگر او را ببينند. بعد از تولد نوزاد نيز بيماري‌هايي نظير زردي و... آنها را مي‌ترساند و نگران‌اند فرزند تازه به دنيا آمده‌شان را از دست بدهند. خوشبختانه با پيشرفت علم مي‌توان به تمام پدران اطمينان‌خاطر داد احتمال مرگ مادر و جنين در طول زايمان بسيار كم است و بعد از تولد نيز با مراقبت‌هاي مخصوص از نوزاد مي‌توان سلامت او را تضمين كرد و جاي نگراني وجود ندارد.

5. رابطه‌ام با همسرم

يكي ديگر از نگراني‌هاي قابل‌توجه بيشتر مردان اين است كه همسرشان بعد از تولد فرزند، ديگر به آنها توجه نكند و عشق فرزند جايگزين عشق آنها شود بنابراين وظيفه زن است مراقب باشد و از اين مشکل پيشگيري کند. لازم است زنان، پدران جوان را نيز در امر نگهداري از فرزند دخالت دهند و اجازه دهند ساعت‌هايي از روز را پدر و فرزند با هم تنها باشند. نکته بسيار مهم ديگر، جدا نکردن بستر از همسر و خواباندن نوزاد پيش خود است. در غير اين صورت مرد مدام از همسر و خانواده‌اش دور مي‌شود و سعي مي‌كند ساعت‌هايي بيشتري از روز را بيرون از خانه صرف كند.

18 توصیـه همسـرانـه برای آقـایـان

1. در مقابل همسر خویش، گرفتاری های روزانه و حوادث تلخ و ناگوار زندگی را با اخم و چهره عبوس مطرح نکنید.

2. هدیه دادن مهرو محبت را زیاد می‌کند؛ به مناسبت های مختلف برای همسر خود هدیه ای هر چند کوچک خریداری و با چهره ای شاد و خندان به او تقدیم کنید.

3. چنانچه کمبودی در منزل مشاهده می‌شود، با کمال محبت و خوشرویی تذکر دهید.

4. در حضور همسر خود، به هیچ وجه از زنان دیگر تمجید نکنید و توانایی های آنا را به رخ او نکشید.

5. به بستگان همسر خود مانند پدر و مادر و سایر اقوام وی احترام بگذارید و برای دعوت آنان به خانه خود، قبل از همسر خود اقدام کنید.

6. هیچ وقت از معاشرت همسر خود با بستگان صالحش جلوگیری نکنید و در معاشرت و دید و بازدید با بستگان وی پیشقدم باشید.

7. با بستگان خود نزد همسرتان در گوشی نجوا نکنید.

8. هیچ گاه همسر خود را به ویژه نزد بستگانش تحقیر نکنید؛ توهین و بی احترامی به همسر از صفا و صمیمیت در زندگی زناشویی می‌کاهد.

9. هیچ گاه خود را برتر از همسر خود معرفی نکنید. سعی کنید "من" و "تو" در زندگی زناشویی نباشد کلمه "ما" زندگی را گرم و لذت بخش می‌کند.

10. وقتی که همسر شما عصبانی است، او را با مهر و محبت آرام کنید.

11. برای رفتن به مهمانی و گردش، سعی کنید همراه فرزندان و همسر خود باشید و پیشنهاد همسر خود را در این مورد به علت خستگی و کار رد نکنید.

12. امتیازات اجتماعی؛ فرهنگی و اقتصادی فامیل خود را در صورتی که با همسر شما فاصله اجتماعی و طبقاتی دارند مطرح نکنید.

13. کارهای همسر خود، هر چند کوچک را تحسین کنید. تمجید و ستایش زن به علت روح لطیف و مهربانی که دارد، کلید کامیابی در زندگی زناشویی است.

14. در قبال همسر خود، در امور مختلف قدرت نمایی نکنید.

15. زحمات و هزینه هایی را که برای پذیرایی خویشاوندان همسر خود صرف می‌کنید، هیچ گاه بر زبان نیاورید.

16. همسر خود را در خانه محصور و محدود نکنید و وی را از دست یابی به شادی ها محروم نسازید.

17. شادی و خنده های خود را در محل کار خود به جا نگذارید و فراموش نکنید که همسر شما در خانه هم نیازمند شادی و خنده های شماست.

18. کمک کردن در انجام کارهای منزل را فراموش نکنید و بدانید همان مقدار که شما در خارج از منزل خسته می‌شوید، زن هم در منزل از کارهای خانه خسته می‌شود و نیازمند مساعدت و قدردانی است.

نکاتی مهم درباره ازدواج با کسی که دارای فرزند است

بهترین همسری که دوست داشتید را پیدا کرده‌اید: جذاب، مهربان و … اما یک مشکل وجود دارد، طرف‌مقابلتان از ازدواج سابق خود بچه دارد، بچه‌هایی که می‌توانند نقش بسیار مهمی در زندگی شما بازی کنند، مخصوصاً اگر قرار باشد این بچه همیشه با شما زندگی کند نه فقط هفته‌ای یک روز!

قبل از اینکه این تصمیم بزرگ را بگیرید و با کسی که بچه‌ دارد ازدواج کنید، چند نکته مهم را باید بدانید.

نسبت به بچه‌ها چه احساسی دارید؟

خیلی‌ها اصلاً بچه دوست ندارند و خوششان نمی‌آید بچه دوروبرشان باشد. اگر می‌دانید که همه عمرتان بچه دوست نداشته‌اید، این را به خودتان یادآور شوید و باز برای فکر بیشتر به خودتان وقت بدهید. اما اگر معمولاً از حضور بچه‌ها لذت می‌برید، مسئله‌ای که باید به آن فکر کنید این است که بچه‌های طرف‌مقابلتان را دوست دارید یا نه.

بچه نسبت به شما چه احساسی دارد؟

طلاق همیشه برای بچه‌ها سخت است اما ازدواج دوباره والدینشان می‌تواند سخت‌تر هم باشد. بیشتر بچه‌ها وقتی پدر یا مادرشان فردی جدید را پیدا می‌کند کمی حسودی می‌کنند و گاهی هم می‌ترسند که پدر یا مادرشان را از دست بدهند. گاهی اوقات فکر می‌کنند شما می‌خواهید جای پدر یا مادر واقعی‌اش را بگیرید. اینها احساساتی کاملاً طبیعی هستند که با ارتباط و گفتگوی درست می‌توان با آنها کنار آمد. واقعیت سخت‌تر این است که این بچه اعتراف کند که از همسرتان بدش می‌آید و ترجیح می‌دهد با آن یکی والدین خود زندگی کند. یکی دیگر از مشکلات می‌تواند این باشد که این بچه بطور مداوم شما و همسرتان را به جان هم بیندازد. برای کنار آمدن و برخورد با چنین موقعیت‌هایی یک توصیه سه کلمه‌ای داریم: گفتگو، گفتگو، گفتگو. بچه‌ها خراب‌کارهایی عالی هستند. اگر از قبل می‌دانید که می‌توانند مانعی بر سر راه شما باشند، می‌توانید پیش مشاور بروید و خیلی وقت‌ها هم البته این مشکلات قابل‌حل نیستند.

پدر یا مادرخوانده بودن چطور زندگی‌تان را تغییر می‌دهد؟

از شب‌ها بیرون رفتن و خوشگذرانی لذت می‌برید؟ بدانید که اینها و خیلی کارهای دیگر اگر نگوییم غیرممکن از این به بعد سخت خواهد شد. باید بفهمید که وضعیت نگهداری بچه بین همسر جدید شما و همسر سابق او به چه صورت خواهد بود. بعضی والدینی که از هم جدا شده‌اند بچه‌ها را به صورت نیمه‌وقت نگه می‌دارند و گاهی کلاً مسئولیت سرپرستی بچه به عهده یکی از آنها خواهد بود.

چه میزان مسئولیت خواهید داشت؟

بفهمید که همسرتان از شما بعنوان والدین جدید این کودک تا چه میزان توقع دارد. آیا انتظار دارد اگر بچه دل‌درد گرفت، بخاطر او نیمه شب از خواب بیدار شوید؟ آیا باید هر شب برای او غذای مخصوص درست کنید؟ برایش شب‌ها قصه بخوانید تا خوابش ببرد؟ اگر شیطنت کرد تنبیهش کنید؟ ممکن است همسرتان همه مسئولیت‌های پدر یا مادری را از شما توقع داشته باشد. اما اینکه هیچ مسئولیتی هم به شما در قبال آن بچه واگذار نکند به همین اندازه بد است.

آیا می‌توانید تحمل کنید همسرتان با همسر سابقش ارتباط داشته باشد؟

اینکه بدانید همسرتان قبل از شما همسر دیگری داشته است به اندازه کافی بد است چه برسد به اینکه مجبور باشید تحمل کنید این رابطه‌ بخاطر بچه‌ها همچنان ادامه داشته باشد. ببینید اگر همسر سابق او تلفن کند یا اگر بفهمید که با هم برای تفریح بچه، او را جایی برده‌اند چه احساسی پیدا می‌کنید؟ اینکه بطور مداوم همسرتان را متهم کنید که رابطه با همسر سابقش را از سر گرفته است یا بعد از جلسه اولیا و مربیان بچه که همراه همسر سابقش به مدرسه رفته بود چند روز با او حرف نزنید از نبایدهاست. به خاطر داشته باشید که این فرد الان به شما متعهد شده است!

آیا می‌توانید با این مسئله که همیشه نفر اول نیستید کنار بیایید؟

همه این فکر را دارند که حداقل چند سال اول زندگی برایشان مثل ماه‌عسل خواهد بود -- یعنی فقط شما دو نفر و عشقتان. وقتی همسرتان بچه داشته باشد، این دوره به محض اتمام ماه‌عسل تمام خواهد شد (تازه اگر تصور کنیم که قرار است آن را دو نفری بروید!) و بعد مجبورید به واقعیت زندگی برگردید. دیگر به جای اینکه همسرتان از پشت شمع روی میز شام به شما زل بزند، مشغول زور کردن بچه‌اش برای غذا خوردن است. وقتی دوست دارید برای تفریح به جزیره کیش بروید، همسرتان ممکن است بخاطر بچه‌ها پارک ارم را پیشنهاد کند. حتی ممکن است مجبور شود به جای گرفتن دست شما، دست دختر کوچولویش را بگیرد. برای اینکه با مشکل مواجه نشوید، باید انعطاف‌پذیر باشید و درک کنید که همسرتان تا چه اندازه دوستتان دارد--هر چقدر که بچه‌هایش را هم دوست دارد دیگر مهم نیست.

آیا همسرتان می‌خواهد بچه‌های بیشتری داشته باشد؟

همیشه این احتمال وجود دارد که همسرتان به اندازه‌ای که می‌خواسته بچه‌دار شده است. اگر شما هم قصد بچه‌دار شدن دارید، حتماً باید در این مورد با طرف‌مقابل صحبت کنید. ممکن است مجبور شوید آرزوی همیشگی داشتن ۲ یا ۳ بچه را به یک بچه تقلیل دهید اما اگر این فرد همانی باشد که همیشه می‌خواسته‌اید، ارزشش را دارد!

اگر مجبور به تحمل همسرتان هستید بخوانید

به خاطر بچه، به خاطر مادرت، به خاطر مادرش، به خاطر حرف مردم، به خاطر اینکه از اسم مطلقه بودن متنفری، به خاطر اینکه فکر می‌کنی از کجا بیاوری خانه اجاره کنی. هزاران دلیل و اینکه می‌گویند با طلاق عرش الهی به لرزه درمی‌آید. خیلی از زن‌ها و مردهای اطراف‌مان مجبور به ازدواج شده‌اند و از زندگی‌شان لذت نمی‌برند. زندگی مشترک سختی‌های زیادی دارد و وقتی به بن‌بست می‌رسد عذاب‌آورترین چیز دنیاست.

اما طلاق راه آخر است. راهی که می‌تواند برای خیلی‌ها غیرممکن باشد. حتما قصه‌ آن پیرزن و پیرمرد را شنیده‌اید که از آنها پرسیدند چطور 60 سال با هم زندگی کرده‌اید و آنها جواب دادند: «زمان ما چیزهای خراب را تعمیر می‌کردند، دور نمی‌انداختند.» روانشناسان توصیه می‌کنند فقط اگر واقعا راهی نمانده جدا شوید اما اگر تصمیم گرفتید زندگی‌تان را تعمیر کنید، این راه‌ها می‌توانند برایتان نجات‌دهنده باشند.

قبل از حرف زدن شرایط را آماده و همسرتان را مطمئن کنید قصد بدی از عنوان این مسائل ندارید. سپس با زبان محبت‌آمیز درباره چیزهایی که در رابطه شما را ناراحت می‌کند، حرف بزنید.

با چشم‌های نیمه بسته

تفکرات منفی را کنار بگذارید و قبول کنید همسر شما مثل خیلی از مردم دیگر و البته درست مثل خود شما نقاط مثبت و منفی بسیاری دارد. برای ایجاد یک علاقه واقعی باید نکات منفی او را بپذیرید و نکات مثبت را برای خودتان پررنگ کنید. از همه مهم‌تر جرات حرف زدن درباره بدی‌هاست. ممکن است همسر شما به نکات آزاردهنده رفتارش نسبت به شما آگاه نباشد. لورا جاکوب، روانشناس معروفی است که سال‌هاست با زوج‌ها کار می‌کند. او از زوجی حرف می‌زد که برای طلاق پیش او آمده بودند ولی دلایلی که ذکر می‌کردند منطقی به نظر نمی‌رسید. این روانشناس با زن و مرد جداگانه حرف زد و نتیجه گرفت مرد توانایی تحمل بوی بد دهان همسرش را ندارد و نمی‌تواند این موضوع را به او بگوید. گفتن بدی‌ها همیشه به معنای دعوا کردن نیست. قبل از حرف زدن شرایط را آماده و همسرتان را مطمئن کنید قصد بدی از عنوان این مسائل ندارید. سپس با زبان محبت‌آمیز درباره چیزهایی که در رابطه شما را ناراحت می‌کند، حرف بزنید. مطمئن باشید همسرتان قصد شما را می‌فهمد و تلاش شما برای ترمیم رابطه را درک می‌کند و کم‌کم یاد می‌گیرد از آن خوشحال شود.

اهلی‌اش کنید

در کتاب شازده کوچولو مفهومی وجود دارد با عنوان اهلی کردن. در این کتاب نوشته شده اهلی کردن یعنی ایجاد علاقه‌کردن. طبیعی است شما با کسی ازدواج کنید که دوستش دارید اما اگر در نتیجه یک ازدواج اجباری مجبور به ازدواج با کسی شدید که علاقه چندانی به او ندارید یا علاقه شما بر اثر مرور زمان از بین رفته، سعی کنید آن را به وجود بیاورید. در کتاب شازده کوچولو، قهرمان کتاب بین خودش و یک روباه ایجاد علاقه می‌کند. به این ترتیب که هر روز کمی نزدیک‌تر به روباه می‌نشیند تا جایی که روباه به او عادت می‌کند و علاقه‌مند می‌شود. اگر تصمیم گرفتید بین خودتان و همسرتان ایجاد علاقه کنید، می‌توانید از همین روش استفاده کنید. طی یک برنامه مشخص هربار به او نزدیک‌تر شوید و هر بار بخشی از رابطه را آرام‌آرام جلو ببرید. می‌توانید از علاقه کلامی شروع کنید. به همسرتان ابراز علاقه کنید، حتی اگر این علاقه آنقدرها وجود نداشته باشد. معجزه‌ این کار کم‌کم تاثیر مثبت خود را خواهد گذاشت و شاد کردن طرف مقابل، باعث ایجاد علاقه بین هر دو طرف خواهد شد. اگر برای‌تان مشکل است، می‌توانید با انجام کارهایی که او دوست دارد شروع کنید. غذای محبوبش را درست و آن را تزئین کنید. هدیه مورد علاقه همسرتان را بخرید و بی‌دلیل به خانه بیاورید. یادتان باشد راز نتیجه این روش تکرار آن است. حتی اگر در چند بار اول به نظر برسد نتیجه نمی‌گیرید. مطمئن باشید همسر شما از وضع پیش آمده خوشحال نیست اما شما و همسرتان هر دو مسئول اتفاقی که افتاده، هستید. پس باید عواقب آن را به اندازه هم بپذیرید و در جبران علاقه از دست رفته، بکوشید.

برایش وقت بگذارید

اشکال خیلی از زوجین این است که فکر می‌کنند ازدواج در متن زندگی آنها حضور دارد و نیازی نیست وقتی برایش صرف کنند. حال آنکه یک رابطه درست مثل یک گیاه نیاز به مراقبت دارد و در صورت رسیدگی نكردن طراوتش را ازدست می‌دهد و کم‌کم خشک می‌شود. مردها بیشتر دچار این مشکل هستند. صبح زود از خانه خارج می‌شوند و دیروقت خسته باز می‌گردند و در نتیجه وقت و حوصله‌ای برای بازیابی خانواده باقی نمی‌ماند. اگر بدانید یک رابطه خوب چقدر می‌تواند در کار و فعالیت شما تاثیر مثبت داشته باشد و بازدهی شما را بالا ببرد، برای آن وقت می‌گذارید. کافی است امتحان کنید. صبح‌ها کمی زودتر بیدار شوید، میز صبحانه بچینید و صبحانه را در کنار خانواده صرف کنید. لازم نیست چیزی بگویید یا توضیحی بدهید. همان حرف‌های ساده‌ همیشگی کار خودش را می‌کند. با همسرتان حرف بزنید. اینکه برنامه‌اش برای امروز چیست را بپرسید یا از کار خودتان کمی بگویید. شب‌ها زودتر به تختخواب بروید و برای حرف زدن با همسرتان قبل از خواب زمان بگذارید. کم‌کم جرات این را پیدا می‌کنید که هر چند وقت یک‌بار تنهایی با هم بیرون بروید. گذراندن یک شب خوب، انرژی رابطه شما را برای مدت زیادی فراهم می‌کند.

مشترک شوید

زندگی مشترک دنبال کردن یک هدف مشترک بزرگ است. اگر حس می‌کنید دیگر هدف مشترک بزرگی بین شما و همسرتان نیست، سعی کنید با ایجاد هدف‌های مشترک کوچک‌تر هدف بزرگ را شبیه‌سازی کنید و به وسیله آن به همدیگر نزدیک‌تر شوید. برای مثال شاید شما اتاق خواب‌تان را از هم جدا کرده باشید اما به عنوان وظیفه برای خودتان تعریف کنید تا برای سرکشی به درس‌های فرزندتان به اتفاق به مدرسه او بروید. گاهی خریدها را با هم انجام دهید. کم‌کم این مشارکت را بیشتر کنید. مثلا برای انجام کارهای مختلف از هم کمک و نظر بخواهید. انجام کارهای مشترک و به نتیجه رسیدن آنها باعث می‌شود اعتمادی که هنوز به وجود نیامده یا از دست رفته را دوباره به دست بیاورید و بتوانید شراکت‌های بزرگ‌تری با هم شروع کنید.

بخوانید و بخوانید

درصد بالایی از کسانی که در روابط مشکل دارند، جنس مخالف را درست نمی‌شناسند. زنان و مردان در دو دنیای کاملا متفاوت زندگی می‌کنند و مسائل برای‌شان معنای متفاوتی دارد. یکی از مراجعان لورا جاکوب زنی بوده کاملا احساساتی که با شوهرش مشکل داشته. زن شکایت می‌کرده که هر بار که از مشکلاتش با همسرش حرف می‌زند، مرد عصبانی می‌شود و شروع می‌کند به نصیحت و پیدا کردن راه‌حل‌های ساده. لورا جاکوب می‌گوید زن فکر می‌کرد مرد حوصله‌اش را ندارد و طی چند سال آنقدر از او دور شده بود که تصمیم به طلاق داشت. مشکل اصلی آنجاست که زن و مرد به دو زبان جداگانه با هم حرف می‌زنند و اگر زبان هم را یاد نگیرند به مشکلات جدی برمی‌خورند. جاکوب می‌گوید برای من کاملا واضح بود که دلیل مرد برای نصیحت کردن فقط محبتش بود. او فکر می‌کرد با این روش دارد به همسرش کمک می‌کند حال آنکه تنها چیزی که زن لازم داشت یک آغوش گرم بود. مشکل این زوج با یاد گرفتن زبان همدیگر حل شد. خیلی وقت‌ها مشکلات به همین کوچکی است و تنها ایراد آنجاست که زوجین زبان هم را یاد نمی‌گیرند و احساس نیاز به آموزش نمی‌کنند. همان‌طور که برای استفاده از ماشین لباسشویی دستورالعمل آن را می‌خوانید، برای داشتن یک رابطه خوب هم لازم است اصول آن را یاد بگیرید. همه‌چیز از پدر و مادرهایتان به شما نمی‌رسد. کتاب‌های بسیاری درباره رابطه زن و مرد وجود دارد که خواندن آنها نشانه‌ فرهنگ بالای شماست. به علاوه مشاوران افرادی هستند که سال‌ها درس خوانده‌اند تا بتوانند مشکلات روابط را حل کنند. در صورت لزوم بدون احساس خجالت از آنها کمک بگیرید.

انتقاد نکنید

این یک اصل است: اگر شما حتی به قصد اصلاح مدام اشتباهات را گوشزد کنید، روی اعصاب همسرتان خواهید رفت. مخصوصا حالا که رابطه‌تان به بن‌بست خورده و قصد ساختن دوباره‌ آن را دارید. باید این موضوع را بپذیرید. همسر شما مثل هر آدم دیگری یک ایراداتی دارد. در درجه اول در رفع آن ایرادها بکوشید اما در درجه دوم یاد بگیرید با آنها کنار بیایید. اگر جورابش را روی تختخواب می‌گذارد، حداکثر سه بار می‌توانید به او تذکر دهید. دفعه چهارم قبول کنید و با این ماجرا کنار بیایید. تذکر مدام اعصاب طرف مقابل را خرد می‌کند و هیچ حسی از همراهی یا حسن نیت شما را منتقل نمی‌کند و تنها به نظر می‌آید قصد ایرادگیری دارید. یادتان باشد شما و همسرتان آینه تمام نمای یکدیگر هستید. این خصلت بشر است که سعی در تلافی و انتقام دارد. اگر شما ایرادگیر باشید همسرتان هم ناخودآگاه این کار را خواهد کرد اما اگر صبور و آرام باشید، او هم کم‌کم این کار را یاد می‌گیرد.

اینجا حلوا خیرات نمی‌کنند

فراموش نکنید که در صورت عصبانی شدن طرف مقابل، به خودتان مسلط شوید. همیشه یکی از طرفین دعوا از طرف دیگر بیشتر به خود مسلط است. سعی کنید آن طرف شما باشید. بهتر است بدانید در دعوا حلوا خیرات نمی‌کنند. وقتی دو طرف کنترل‌شان را از دست می‌دهند، رابطه به جاهای بسیار بدی می‌رسد.شما چیزی می‌گویید و همسرتان آن را ادامه می‌دهد و دیگر نمی‌شود جلوی این سیل را گرفت. اگر کنترل برایتان سخت است، بعد از اولین صدای بلند در خانه را باز کنید و بیرون بروید. کمی بچرخید و یک لیوان آب بخورید. اول افکار منفی سراغ‌تان می‌آید، فشار حرف‌های نگفته آزارتان خواهد داد و از اینکه جواب همسرتان را نداده‌اید عصبی خواهید شد اما کمی بعد که در نهایت نصف روز طول می‌کشد، همه‌چیز به شکل عادی برمی‌گردد و شما توانایی نگاه کردن به مسئله از دور را پیدا خواهید کرد و درباره همه‌چیز منطقی‌تر تصمیم خواهید گرفت. حالا وقت آن است که به همسرتان تلفن کنید، توضیح دهید چرا او را برای چند ساعت ترک کرده‌اید و در یک فضای آرام سعی کنید مسئله را حل کنید.

بیشتر: سلامت نیوز (تندرستی): خانواده:اگر مجبور به تحمل همسرتان هستید بخوانید::.

چطور از آبلیمو در نظافت آشپزخانه استفاده کنیم

ز قدیم که شوینده های شیمیایی برای تمیز کردن سطوح مختلف وجود نداشت، از مواد طبیعی مانند آبلیمو برای نظافت نیز استفاده می شد. برای آشنایی با کاربردهای آبلیمو در این زمینه، ادامه مطلب را بخوانید.

از آبلیمو به روشها و برای موارد ذیل می توان بهره برد:

۱ تمیز کردن سینک

سینک ظرفشویی یکی از آلوده ترین قسمت های خانه است. آبلیمو و نمک را مخلوط و به صورت خمیر تقریبا سفت درآورید. آن را آرام روی سینک برنجی، مسی یا استیل و شیرآلات بمالید سپس آبکشی کنید. این ترکیب لکه های زنگ را نیز از بین می برد.

۲ از بین بردن بوی بد سینک

بوی غذا روی خروجی سینک مدت طولانی باقی می ماند و باعث به وجود آمدن بوی نامطبوع در آشپزخانه می شود. انتشار بوی پیاز و تن شب قبل و نشستن آن روی پارچه ها و وسایل تبدیل به یک معضل می شود. استفاده از اسپری های خوشبوکننده نیز چاره کار نیست. برای از بین بردن این بو، لیمو را برش زده، داخل سینک بیندازید (پوست لیمو و پرتقال نیز همین کار را انجام می دهند).

۳ حذف رسوبات آهک

آهک موجود در آب، رسوباتی از خود بر جا می گذارد که اگر تمیز نشود به مرور زمان باعث انسداد لوله های فاضلاب می شود. برای جلوگیری از این مسئله، یک عدد آبلیمو را داخل سینک فشار دهید. بگذارید مدتی به همین حالت باقی بماند. سپس شیر آب را باز کنید.

۴ تمیزکردن ماشین ظرفشویی

هر چند وقت یک بار لازم است ماشین ظرفشویی، این وسیله رفاهی، را تمیز کنید. بقایای غذای خشک شده یا مواد شوینده را با مالیدن یک تکه لیمو از بدنه فلزی این وسیله پاک کنید. سپس با یک پارچه مرطوب و بعد با یک پارچه خشک و تمیز آن را پاک کنید. از آب خیلی داغ برای پاک کردن تکه های غذا استفاده کنید.

۵ تمیز کردن شعله پخش کن گاز

تمیز کردن شعله پخش کن گاز زمانی که خمیر کیک و روغن سیب زمینی سرخ شده و مواد غذایی مختلف روی آن جمع شده باشد، کار سختی است. آب لیمو، آب و جوش شیرین را به صورت خمیر درآورید. آن را روی مواد سر رفته بریزید. ۱۵ دقیقه صبر کنید. با آب و اسفنج آن را تمیز کنید.

۶ تمیز کردن پنجره ها

زمانی که جای انگشت، دوده و تارعنکبوت روی قاب پنجره ها را می گیرد، زیبا نخواهند بود. از طرفی شیشه ها هیچ وقت تمیز باقی نمی مانند. بخصوص پنجره آشپزخانه که در معرض روغن قرار دارد. برای پاک کردن آن ها از ۲ قاشق غذاخوری آبلیمو، ½ پیمانه سرکه سفید و ¼ پیمانه آب گرم استفاده کنید.

۷ از بین بردن بوی نامطبوع

بوی غذای آشپزخانه به پرده ها، رومیزی و پارچه ها و دستمال ها سرایت می کند. پارچه ها، بوی خوب یا بد را مانند آهن ربا جذب می کنند. اما بوی بد مدت بیشتری باقی می ماند. خوشبختانه آبلیمو و چند نوع ادویه بوی بد آشپزخانه را از بین می برند. ظرف کوچکی را از آب پر کنید. چند تکه پوست لیمو و حدود ۱ قاشق چای خوری میخک و برگ رزماری داخل آن بیندازید. بگذارید آب به جوش آید تا بوی خوش را در کل اتاق های خانه استشمام کنید.

۸ خوشبو کردن هوای آشپزخانه

آشپزخانه محیطی است که بوی مواد مختلف در فواصل مختلف از آن استشمام می شود. در عین حال پررفت وآمدترین و شلوغ ترین قسمت های یک خانه است. خیلیها ترجیح می دهند بیشتر کارهای خود را در آشپزخانه انجام دهند. برای از بین بردن تداخل بوها و استشمام بوی مطبوع، فر را تا ۳۰۰ درجه فارنهایت گرم کنید. یک لیموی درسته را روی سینی فر بگذارید. در فر را کمی باز بگذارید. صبر کنید تا لیمو حدود ۱۵ دقیقه آرام بپزد. فر را خاموش کنید. بگذارید لیمو سرد شود سپس آن را خارج کنید.

۹ جلوگیری از پخش بوی نامطبوع

کاری، سس اسپاگتی و ماهی تنها زمان خوردن بوی خوبی دارند اما آخر شب یا صبح روز بعد بوی مانده آن ها ناراحت کننده است. ظروف مربوط به این غذاها را سریع بشویید. تمیز کردن صحیح وسایلی مانند تخته گوشت از انتشار بوی نامطبوع جلوگیری می کند. بعد از شستن تخته، روی آن مقداری آبلیمو بمالید تا از بوی سیر و پیاز و ماهی خلاص شوید.

۱۰ ایجاد بوی تازه در دستگاه بخور

دستگاه بخور برای افزایش رطوبت و کاهش غبار به کار می روند و بخار اوکالیپتوس آن در تازگی هوا و کاهش سرفه افراد بیمار موثر است اما در بعضی از مدل ها به دلیل گرمای بیش از حد دستگاه و راکد ماندن آب داخل آن بوی نامطبوع و کپک مانندی ایجاد می شود. برای رفع این مسئله، ۴ قاشق چایخوری آبلیمو را به آب دستگاه اضافه کنید.

بیشتر: سلامت نیوز (تندرستی): دانستنی ها :چطور از آبلیمو در نظافت آشپزخانه استفاده کنیم::.

راه و رسم ساقدوش داشتن در جشن عروسی

تا همین 10 سال پیش وجود ساقدوش در جشن‌های عروسی ما ایرانی ها چندان مرسوم نبود اما این روزها تمایل برای پیروی از این رسم در کشور ما هم افزایش یافته است. ساقدوش‌ها در تمام مدت جشن در حال شادی هستند و شور و هیجان جشن عروس و داماد را چند برابر می‌کنند. از نظر ظاهری هم وجود ساقدوش‌ها جلوه خاصی به جشن می‌بخشد عروس و داماد در آن لباس‌های کلاسیک سفید و سیاه و عده‌ای جوان خنده‌رو در پیراهن‌های یک رنگ و یک مدل.

راه و رسم ساقدوش داشتن در جشن عروسی

اما چه لباسی برای ساقدوش شما مناسب است و اصلا راه و رسم انتخاب ساقدوش ها چیست و ساقدوش ها باید چه ویِژگی هایی داشته باشند؟

1. چندتا ساقدوش باید داشته باشم؟

در گذشته تعداد ساقدوش‌ها به تعداد مهمان‌ها وابسته بود و بنا به سنت های کهن عروس و داماد باید به ازای هر 40 مهمان 1 زوج ساقدوش را کنار خود داشته باشند؛ اما این روزها که عروسی‌ها مجلل شده و در هر جشن حداقل 200 مهمان حضور دارند شاید پیدا کردن این همه ساقدوش ممکن نباشد؛ با این حال شما سعی خودتان را بکنید و به جوانان فامیل و آشنا پیشنهاد ساقدوشی بدهید؛ 3-4 جفت ساقدوش هم کافی است.

2. لباس‌های ساقدوش‌هایم چه مدلی باشد؟

می‌توانید در سایت‌های مد لباس که لباس عروس خودتان را انتخاب کرده‌اید به دنبال واژه Bridesmaid هم بگردید و لباس‌های شکیلی را برای ساقدوش‌های دوست‌داشتنی خود برگزینید. ژورنال‌ها و سایت ها طیف وسیعی از انتخاب را در اختیارتان می‌گذارند. البته رنگ و مدل لباس ساقدوش‌ها به دکور و آذین‌بندی جشن و فرهنگ دو خانواده‌ هم وابسته است.

3. آیا باید برای ساقدوش‌ها هم کادو بخرم؟

در این مورد الزامی وجود ندارد اما می‌توانید هنگام خریدهای عروسی در ته ذهن‌تان به یاد ساقدوش‌ها باشید و اگر در بازار چشم‌تان به شی جالب و ارزانی خورد که بتواند یادگاری خاصی از ساقدوش‌ شدن دوستان‌تان در جشن شما باشد حتما آن را بخرید. حتی می‌توانید با ساقدوش‌های‌تان عکسی هنری بگیرید، قاب کنید و روز پاتختی یا پاگشا به آنها بدهید. اگر هم وضع مالی‌تان اجازه می‌دهد بنا به قدرت خریدتان هدیه‌ای برازنده برای ساقدوش‌ها بخرید.

4. لباس ساقدوشی که در شهر من زندگی نمی‌کند را چطور تهیه کنم؟

اگر امکان مالی خوبی دارید می‌توانید او را چند روز به خانه‌تان دعوت کنید تا خیاط اندازه‌های او را بگیرد و قرار پرو اولیه را با او بگذارد؛ اگر هم لباس را آماده می‌خرید، تهیه بلیطی یک روزه مشکل شما را حل می کند. در صورتی که از لحاظ مالی در مضیقه هستید می‌توانید اندازه‌های ساقدوشتان را بگیرید و لباس را برای پرو با پست بفرستید. راه دیگر این‌که مدل و رنگ لباس را به کاندید موردنظر بدهید و بگویید آن را به خیاطی در شهر خودش بسپارد. اگر هم به نظرتان این دردسرها ارزش وقت گذاشتن ندارد بهتر است به دنبال فردی دیگر باشید.

هنگام خریدهای عروسی در ته ذهن‌تان به یاد ساقدوش‌ها باشید و اگر در بازار چشم‌تان به شی جالب و ارزانی خورد که بتواند یادگاری خاصی از ساقدوش‌ شدن دوستان‌تان در جشن شما باشد حتما آن را بخرید

5. پول لباس ساقدوش‌ها را هم ما باید حساب کنیم؟

رسم و عرف ایجاب می‌کند که شما هزینه آن‌چه ساقدوش‌ها در عروسی شما می‌پوشند را بدهید اگر بودجه خوبی برای این بخش کنار گذاشته‌اید که مشکلی ندارید اما اگر تهیه چند دست پیراهن و کفش زنانه و چند دست کت‌و‌شلوار و کفش مردانه برای‌تان مشکل است می‌توانید رنگی به خصوص را برای ساقدوش‌های خانم و آقا تعیین کنید و بگویید همگی لباس‌هایی به آن رنگ بخرند و از سایر مهمان‌ها بخواهید( مخصوصا خانم‌ها) لباس‌هایی به ان رنگ نپوشند تا ساقدوش‌های‌تان در جشن بدرخشند.

برنامه ریزی‌های مردانه در عروسی

زمانی جشن‌های عروسی خیلی ساده برگزار می‌شد و دخترخانم‌ها خودشان یک تنه از پس برنامه‌ریزی عروسی بر می آمدند و در پایان فقط صورت‌حساب را به مرد زندگی‌شان تقدیم می‌کردند و به همین راحتی یک عروسی برگزار می‌شد؛ اما برنامه‌ریزی عروسی‌های باشکوه امروزی از عهده یک نفر خارج است. اگر شما هم به زودی به خانه بخت می‌روید یک روز با نامزدتان بنشینید و مشخص کنید چه کارهایی را باید انجام دهید؛ تمام کارها را روی یک کاغد بنویسید و سپس تقسیم کار کنید. در اینجا شما را با چند کار که دامادها خوب بلدند انجام دهند آشنا می‌کنیم.

برنامه ریزی های مردانه در عروسی1. حساب‌کتاب: از آنجا که مخارج عروسی معمولا پای آقا داماد است از او بخواهید حساب‌کتاب‌های جشن را در یک دفتر مشخص یادداشت کند و طبق بودجه‌ای که دارید برای خرج هر بخش برنامه‌ریزی کند.

2. چانه‌زدن: به جای این که در دفتر کاترینگ، آتلیه، گل فروشی یا هرجای دیگر برای خدمات و قیمت‌شان بحث کنید آنچه مد نظرتان است را با نامزدتان در میان بگذارید و چانه‌زدن را به او بسپارید.

3. هماهنگی با یک عاقد: اگر عاقد را به محل جشن دعوت می‌کنید باید از نامزدتان بخواهید ترتیب ایاب‌و ذهاب و زمان بندی حضور او را در جشن عقد بدهد.

4. بررسی عملکرد برگزار کننده: از نامزدتان بخواهید از محل تهیه غذا و عملکرد خدمه جشن که توسط برگزار کننده هماهنگ می‌شوند اطمینان حاصل کند.

5. انعام و شاباش: شب عروسی از اسفندی سر چهارراه و دربان سالن تا بچه‌ها و دخترهای فامیل و خدمه مجلس همه از شما شاباش می‌خواهند آن هم نه اسکناس بلکه تراول. از همان قبل از عروسی با نامزدتان قرار بگذارید که چه بودجه‌ای را برای این دست‌و‌دل‌بازی سنتی باید کنار بگذارید و در روز عروسی جوزده نشوید زیرا در پایان شب به خودتان می‌آیید و می‌بینید نه تنها پول‌های‌تان تمام شده بلکه به نزدیکان‌تان هم مقروض شده‌اید.

6. استفاده از هنر: بسیاری از عروس‌ خانم‌ها با سلیقه خودشان سفره عقدشان را می‌چینند و چند صد هزار تومان در هزینه‌های عروسی‌شان صرفه‌جویی می‌کنند. اگر بودجه‌تان مثل گنج قارون نیست از نامزدتان بخواهید کارهایی که بلد است را خودش انجام دهد، مثلا شستن ماشین، گل زدن آن، آذین‌بندی مجلس و...

اگر نامزد خوش‌خوراکی دارید بهتر است انتخاب منوی شام‌عروسی و تنقلات میزهای مهمان‌ها را بر عهده او بگذارید و خودتان برآن نظارت کنید

7. اتمام حجت با عکاس و فیلم‌بردار: یادتان باشد که مشهورترین عکاسان شهر هم فقط به فکر تجارت خودشان هستند. چند عکس مشخص از شما می‌گیرند و برای تمام ساعات مجلس شما عکاسان و فیلم‌برداران نه چندان نامی را برای‌تان می‌فرستند؛ از نامزدتان بخواهید طوری با انها قرار داد ببندد که راه هر گونه بی‌مسئولیتی و گرفتن تصاویر غیرهنری و آماتور را بر انها ببندد.

8. انتخاب منوی شام‌عروسی: اگر نامزد خوش‌خوراکی دارید بهتر است انتخاب منوی شام‌عروسی و تنقلات میزهای مهمان‌ها را بر عهده او بگذارید و خودتان برآن نظارت کنید.

چه کنیم تا مجرد نمانیم؟

برای این‌که شما هم یکی از آن دخترانی نباشید که به دلایلی هنوز ازدواج نکرده‌اند اما نسبت به آن متمایل هستند، و یا خواستگاری نداشته و نمی‌دانند چطور راه را برای آمدن خواستگاران باز کنند، بهتر است مهارتها و راه‌کارهای زیر را در زندگی تان پیاده کنید، مطمئن باشید چنین پیشنهاداتی مفید و موثر خواهد بود.

چه کنیم تا مجرد نمانیم؟

-خوش اخلاق باشید و نیکو برخورد کنید. متانت، گذشت و فداکاری از مشخصه‌های یک زن سازگار و اهل زندگی است، پس آن‌گونه که احسن است رفتار کنید.

-دخترانی که به لحاظ اخلاقی، اجتماعی، مهارت‌های زندگی و... شایسته هستند نسبت به دیگر دختران امتیاز داشته و خواهان بیشتری هم دارند؛ این اصل از قدیم الایام بوده و هست، پس توصیه می‌کنیم برای شکوفایی استعدادها و توانایی‌های خود تلاش کنید و با یادگیری فنون و هنرهای مختلف، مهارت‌های زندگی خود را افزایش دهید.

-به طرز پوشش خود توجه کنید. باید بپذیریم دنیای امروز متفاوت از دنیای دیروز است معیارهای انتخاب دیگر چون سابق نیست. جامعه شکل و شمایل مدرن به خود گرفته است اگر چه در باطن به همان دانسته‌ها و داشته‌های قدیم خود نیز پایبند و متکی است. پس بهتر است دختران نگاه دیگری به خود داشته باشند و بدانند افراط و تفریط در این امر هرگز جایز نمی‌باشد. چه بسا برخی از دختران جوان به ظاهر پیام این جمله که اخیراً نیز در جامعه بسیار حائز اهمیت است، توجه می‌کنند و از حقیقت و پیام اصلی جمله فوق‌الذکر غافل می‌شوند و دچار افراط در این امر شده و تعریفی از شخصیت خود به ذهن مردم تزریق می‌کنند که به واقع دور از شان و افکار آنهاست و مردان نیز بنابر فطرت‌شان، هرگز خواهان چنین دخترانی نبوده و نخواهد بود؛ از سوی دیگر دخترانی نیز هستند که به واسطه افکار بسیار سنتی و یا متعصبانه خود و خانواده‌شان، تا زمان ازدواج به هیچ‌وجه به زیبایی و آراستگی خود توجه نمی‌کنند، بی‌گمان آنها نیز از این‌ور بام افتاده‌اند. لذا شما می‌توانید با تعادل و میانه‌وری و درعین حال با حفظ کرامت و شان یک زن، بسیار آراسته و شیک در انظار عمومی ظاهر شوید.

-شرم و غرور کاذب را کنار بگذارید و تمایل به ازدواج خود را به خانواده و دیگران گوشزد کنید. بهتر است با افراد دلسوز، بالغ، عاقل و آگاه هم‌کلام شوید و در میان سخنان خود به طور غیر‌مستقیم به آنها بفهمانید که حاضرید با یک جوان پاک و متدین ازدواج کنید.

-در مهمانی‌های خانوادگی و مراسم گوناگون حضور یابید تا دیگران شما را ببینند و از اندیشه و منش شما شناخت کافی پیدا کنند، چرا که شاید یکی از دلایل معرفی نکردن شما به کسی، عدم شناخت از شما باشد.

-با شرکت در محافل مذهبی، فرهنگی، هنری و ... سعی کنید منفعل نباشید؛ توانمندی‌ها و كمالات روحی و اخلاقی خود را به دیده نمایش بگذارید.

-در صورت مواجه شدن با فردی ایده‌آل، بی‌تفاوت نباشید و سرسرانه نیز عمل نکنید. از فردی آگاه و عاقل بخواهید به گونه‌ای که شان و منزلت شما زیر سوال نرود، نظر آن فرد را راجع به شما بپرسند و تمایل ازدواج او با شما را محک بزند.

هرگز از رحمت خدا مایوس نشوید و با بی‌صبری راه را بی‌راه نروید. یادتان باشد که خداوند فرموده است: و آنان که وسیله نکاح نیابند باید عفت نفس پیشه کنند تا خداوند آنها را به لطف خود بی‌نیاز گرداند.( سوره نور آیه 33 )

-به خداوند متعال توکل کنید، یقینا او صلاح شما را بهتر از خودتان می‌داند. اما فراموش‌تان نشود که شما بنده هستید و می‌توانید آرزوهای بحق و حتی محال‌تان را از او بخواهید، همان‌طور که حضرت زکریا توانست در سنی که گمان نمی‌کرد فرزند‌دار شود از خداوند طلب حاجت کرد و در کمال ناباوری با وجود کهولت سن بسیار، صاحب فرزند شد. پس شما نیز همچون حضرتش از رحمت خدا ناامید نشوید و دست به دامنش شوید.

- سوره طه را بسیار بخوانید و نماز جعفر طیار را برای طلب یک همسر هم‌کفو بسیار به جا آورید.

- آیه «رَبّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّیاتِنا قُرّةَ أَعْینٍ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتّقینَ إِمامًا» (سوره فرقان آیه 74) را زیاد بخوانید.

- برای تعجیل در ازدواج به حضرات ائمه اطهار علیهم السلام بویژه امام جواد علیه السلام متوسل شوید.

و حرف آخر این‌که؛ هرگز از رحمت خدا مایوس نشوید و با بی‌صبری راه را بی‌راه نروید. یادتان باشد که خداوند فرموده است: «وَلْیَسْتَعْفِفِ الَّذینَ لا یَجِدُونَ نِكاحاً حَتّی یُغْنِیَهُم اللهُ مِنْ فَضْلِهِ»؛ و آنان که وسیله نکاح نیابند باید عفت نفس پیشه کنند تا خداوند آنها را به لطف خود بی‌نیاز گرداند.( سوره نور آیه 33 )

دانستنی های مهم خرید ماشین

در بازار ایران گاهی اوقات بعضی خودروسازان محصولات جدیدی را معرفی می‌کنند که توجیه آن‌ها کمی سخت به نظر می‌رسند. لذا گروه خودرو‌بانک اقدام به نظرسنجی کرده بود تا متوجه شود دقیقا مردم دنبال چه چیزی هستند و چه معیارهایی برای انتخاب یک خودرو برای آن‌ها مهم است.

برای این امر، گروه خودروبانک ۱۰ خودرو بین ۳۰ تا ۴۰ میلیونی‌ها را انتخاب کرد چون اولا در این بازه، بازار ایران بسیار داغ است و خودروهای ساخت داخل و خودروهای وارداتی زیادی وجود دارند لذا بهتر می‌توان معیارهای مردم را بین آن‌ها تشخیص داد. دوما در این بازه قدرت خرید مردم زیاد است و تعداد بیشتری از مردم مخاطب واقعی ما خواهند بود. به طور مثال، در بازه ۵۰ تا ۶۰ میلیون تومان تعداد خودروهای زیادی را می‌توان خریداری نمود اما تعداد کمی از مردم چنین قدرت خریدی دارند.

خودروهایی که برای این نظرسنجی انتخاب شده بودند: هیوندای سوناتا، هیوندای i30، مزدا ۳، رنو مگان، کیا سراتو، کیا اپتیما، تویوتا یاریس، تویوتا کرولا، سوزوکی ویتارا و نیسان ماکسیما. البته خودروهایی مانند ام‌جی شوالیه یا کیا سراتو کوپ هم می‌توانستند در این نظرسنجی شرکت کنند اما به دلیل اینکه در هنگام شروع این همه‌پرسی، این خودروها تازه به بازار آمده بودند و هنوز شناخت زیادی در مورد آن‌ها وجود نداشت، تصمیم گرفته شد تا آن‌ها را در این لیست قرار ندهیم.

در پایان این نظرسنجی که حدود ۱۰ ماه طول کشید، ۳۰۹۸ نفر شرکت کردند که جامعه آماری مناسبی است و می‌توان با توجه به سلایق این جامعه، متوجه شد که مردم برای خرید خودرو چه معیارهایی دارند.

پس از پایان نظرسنجی، نتیجه برای ما شگفت‌آور بود. به طور مثال، نیسان ماکسیما با طراحی قدیمی، مصرفی بالا و امکاناتی کم نسبت به رقبای خود، توانست رتبه سوم را کسب کند! و یا تویوتا کرولا که در خارج از کشور جزو پر فروش‌ترین خودروها است، با تمامی امکانات و مصرف مناسب نهم شد! (چرا؟) البته بعضی نتایج را هم می‌توانستیم پیش‌بینی کنیم مانند کسب رتبه اول توسط مزدا ۳ یا اینکه مردم زیاد علاقه‌ای به خرید خودرویی مانند تویوتا یاریس ندارند.

حال می‌خواهیم به تحلیل این نظر‌سنجی بپردازیم. همانطوریکه در نتیجه می‌بینید، مزدا ۳ اول شده و بلافاصله بعد از آن، هیوندای سوناتا و نیسان ماکسیما رتبه‌های بعدی را کسب کرده‌اند. اگر کمی توجه کنید، سوناتا و ماکسیما پرقدرت‌ترین خودروهای این نظرسنجی هستند و از فرمان‌پذیری خوبی بهره می‌برند. اما مزدا ۳ اسپرت‌ترین چهره را دارد و قدرت پیشرانه آن اگرچه مانند سوناتا عالی نیست اما خیلی خوب است. همچنین از نظر امکانات، خودروهایی مانند کیا سراتو یا هیوندای i30 در سطح بالایی قرار دارند اما رتبه خوبی کسب نکرده‌اند. کیا اپتیما دارای امکانات و پیشرانه قدرتمندی است اما دارای طراحی محتاطانه است و چهره آن زیاد جوان‌پسند نیست و نتوانسته رتبه خوبی بدست آورد.

اگر کمی به مطالب اخیر دقت کنید به راحتی متوجه می‌شوید که ظاهر اسپرت گونه و جوان‌پسند اولین معیار مردم برای انتخاب یک خودرو است. دومین معیاری که مردم به آن توجه می‌کنند قدرت پیشرانه و فرمان‌پذیری مناسب است. برای همین است که خودرویی مانند مزدا ۳ با چهره و ظاهری اسپرت و قدرت پیشرانه‌ای خوب می‌تواند گزینه اول مردم باشد و خودروهایی مانند هیوندای سوناتا و نیسان ماکسیما رتبه‌های بعدی را کسب کنند زیرا اگرچه طراحی آن‌ها قدیمی است اما قدرت پیشرانه آن‌ها عالی است.

ممکن است بگویید خودرویی مانند کیا سراتو که هم طراحی اسپرتی دارد و هم پیشرانه مناسب (مانند مزدا ۳) چرا نتوانسته رتبه‌ای بهتر از چهارمی را بدست آورد. در جواب باید گفت که کیا سراتو اگرچه تمامی معیارها را دارد اما مسئله برند آن است، چیزی که برای مردم اهمیت زیادی دارد. البته کیا در چند سال اخیر روی این مشکل تبلیغات زیادی کرده است و شاید در چند سال آینده شاهد آن باشیم که کیای کره‌ای بتواند از مزدای ژاپنی پیشی بگیرد.

تا به حال دو معیار ظاهر جوان‌پسند و پیشرانه قدرتمند را بررسی کردیم. سومین معیاری که برای مردم اهمیت دارد، امکانات و تجهیزات است. برای همین است که مگان با امکاناتی بیشتر و مدرن‌تر از نیسان ماکسیما، به دلیل پیشرانه‌ای ضعیف‌تر، مقامی پایین‌تر را بدست می‌آورد. یا حتی سوزوکی ویتارا با وجود ظاهر خوب، اما به دلیل پیشرانه ضعیف و امکانات معمولی، نمی‌تواند در مقابل حریفان جدی خود یعنی کیا اسپورتج یا هیوندای توسان (که در این نظر سنجی نیامده‌اند) حرفی برای گفتن داشته باشد.

آخرین معیاری که برای مردم اهمیت دارد مصرف سوخت است. معیاری که با توجه به نظرسنجی، مردم علاقه‌ای به انتخاب خودروی کم مصرف و اقتصادی ندارند. به همین دلیل است که خودرویی مانند تویوتا یاریس و تویوتا کرولا بازندگان این میدان بوده‌اند. شاید این امر را بتوان با قیمت پایین سوخت توجیه کرد و اینکه در این چند ساله با توجه به قیمت پایین سوخت مردم اهمیتی به این معیار نمی‌دهند. البته این یک مشکل بزرگ است زیرا با این فرهنگ هم به منابع کشورمان ضرر می‌زنیم و هم برای محیط زیست آلودگی زیادی درست می‌کنیم.

اگر بخواهیم معیارهای مردم برای خرید خودرو را به طور خلاصه بیان کنیم، بدین گونه خواهند بود:

حال ما با نقد این نظرسنجی دو پیشنهاد هم برای این بازه از بازار داریم که با معیارهای بدست آمده هم‌خوانی دارند. اولین پیشنهاد هیوندای آکورد LX است. خودروی ۴ سیلندری که ۲٫۴ لیتر حجم پیشرانه آن با قدرت ۱۷۷ اسب بخار است. به ظاهر آکورد که نگاه کنید به راحتی طراحی آن را می‌پسندید. از نظر امکانات و مصرف سوخت هم برند هوندا گویای همه چیز است و احتیاجی به معرفی سیستم‌های پیشرفته بکار رفته در آن نیست. این خودرو با طراحی خوب، پیشرانه‌ای قدرتمند، تجهیزات و امکانات پیشرفته و مصرف سوخت مناسب حدود ۲۱ هزار دلار (در مدل پایه) قیمت دارد. این بدین معنا است که چنین خودرویی در ایران حدود ۴۰ میلیون تومان قیمت خواهد داشت. اگر چنین خودرویی در بازار موجود بود، شما آکورد را انتخاب می‌کردید یا ماکسیما؟

دومین خودروی پیشنهادی ما آئودی A3 است. خودروی هاچ‌بک ۳ دری که در مدل پایه حدود ۱۶ هزار دلار قیمت دارد. یعنی در ایران می‌تواند با قیمتی نزدیک به ۳۰ میلیون تومان رقیبی برای تویوتا یاریس باشد. در مورد طراحی آن همین بس که این خودرو یک آئودی است. خود برند آئودی تضمین کننده طراحی، کیفیت و مهندسی کم‌نظیر آلمانی‌ها برای این خودرو است. پیشرانه آئودی A3، ۱٫۶ لیتری است که می‌تواند در عرض ۱۱٫۸ ثانیه به مرز ۱۰۰ کیلومتر در ساعت برسد.

در پایان باید گفت که این مقاله تنها تحلیل و نظر گروه خودروبانک از یک نظرسنجی است تا شاید بتوانیم به اندازه خود به وضعیت نابسامان و ضعیف بازار خودرو کمک کرده باشیم. همچنین مشتاقانه منتظر نظرهای شما در مورد این مقاله هستیم. ۱٫ طراحی اسپرت گونه و چهره جوان‌پسند

۲٫ قدرت پیشرانه و فرمان‌پذیری مناسب

۳٫ امکانات و تجهیزات

۴٫ مصرف سوخت

بهداشت،زیبایی و مد

شوره سر را کنترل کنید

آخر هفته ها بینی عمل نكنید!

گیاهانی که دندان پزشک هم هستند!

چرا هویج در محصولات آرایشی بکار میرود؟

دانستنی‌هایی در مورد پوست و مو

ریحان، از تعریق زیاد پیشگیری می کند

بدون جراحی صاحب یک بینی زیبا شوید!

آيا استفاده از اپي‌ليدي روش خوبي براي رفع موقت موهاي زائد است؟

دام کلینیک های زیبایی ترکیه برای ایرانیها

با عسل به جنگ ريزش مو برويد

با رنگ های گیاهی موهای تان را خوش رنگ تر کنید

فرمول ترکیبی برای 10 رنگ موی پرطرفدار

14 اشتباه وحشتناک در مد

اصول آرایشی برای پوست های خشک

شوره سر را کنترل کنید

محققان پیشنهاد می‌کنند برای کنترل شوره سر از شامپوهای مخصوص ضد شوره استفاده کنید.

شوره سر که به اصطلاح پزشکی به seborrheic dermatitis و یا شوره و آماس پوست سر موسوم است با پوسته پوسته‌های خشک روی پوست سر مشخص می‌شود. با وجود اینکه این مسئله برای افراد با موهای مشکی کمی ناراحت کننده است ولی شواهدی دال بر خطرناک بودن آن وجود ندارد.

محققان آکادمی پزشکان خانواده آمریکا توصیه‌هایی را برای درمان شوره سر پیشنهاد کرده‌اند:

- شامپوهای ضد شوره‌ای را انتخاب کنید که دارای سالیسیک اسید، سولفید سلنیم و پایریتیون روی هستند.

- تا زمانی که دچار شوره سر هستید از شامپوهای ضد شوره به صورت روزانه استفاده کنید و تا هنگامی که علایم کنترل شود، سپس 2 تا 3 بار در هفته از آنها استفاده کنید.

- وقتی شامپو را به موی خود می‌زنید صبر کنید تا کف کند و پس از 5 دقیقه آن را بشویید.

- اگر شامپوی ضد شوره علایم را کنترل نکرد، با پزشک خود در مورد تجویز محلول‌ ط‌بی‌ مخصوص‌ شستشو یا ضد عفونی‌ کننده استروییدی مشورت کنید.

آخر هفته ها بینی عمل نكنید

تحقیقات محققان كالج لندن نشان می دهد ،احتمال موفقیت عمل جراحی در آخر هفته 92 درصد كمتر از جراحی هایی است كه در روزهای اول هفته انجام می شود.

به گفته ی این محققان 48 ساعت پس از عمل جراحی یك دوره بحرانی برای بیمار محسوب می شود و افراد و نیازمند مراقبت های پزشكی هفته انجام می شود بیشتر پزشكان و كادر درمانی در تعطیلات هستند و در این دوران طلایی بیمار به آنها نیاز پیدا می كند.

به گفته ی محققان بیشتر آنهایی كه در به در دنبال یك جراح ماهر می گردند تا شكل بینی شان را زیباتر و امروزی تر كنند فقط از كمبود زیبایی در رنج نیستند بلكه به گفته ی روان شناسان مطرح دنیا 85 درصد دختران جوان از ظاهرشان رضایت ندارند و حس می كنند غیر جذاب و بد قیافه هستند در حالی كه واقعا این طور نیست پس بهتر است پیش از عمل جراحی با یك پزشك مشورت كنید.

گیاهانی که دندان پزشک هم هستند!

امروزه با مراجعه به داروخانه‌ها و مراكز فروش محصولات بهداشتی محلول‌ها و دهانشویه‌های متنوعی را می‌توان یافت كه به‌صورت شیمیایی یا با منشأ گیاهی به‌صورت صنعتی تولید شده و برای سلامت و بهداشت دهان و دندان در اختیار مردم قرار می‌گیرند.

مسواك گیاهی بزنید

استفاده از برگ خشك شده درخت بو تاثیر زیادی در پاكسازی دندان و سفید كردن آن دارد. این گیاه كه توسط برخی خانم‌های خانه‌دار برای از بین بردن بوی انواع گوشت هنگام طبخ غذا مورد استفاده قرار می‌گیرد، خاصیت دیگری نیز دارد و آن خاصیت سفیدكنندگی دندان و از بین بردن لك‌ها و رسوب‌های زرد رنگ روی آنهاست. برای استفاده از این برگ كافی است چند برگ خشك شده بو را آسیاب كنید و پودر به دست‌آمده از آن را با كمك مسواك مرطوب شده روی دندان‌ها بزنید.

معجون ضددرد

یكی از بهترین روش‌ها برای تسكین درد دندان در مواقع اورژانسی استفاده از تركیبی از عسل و پودر دارچین است. برای تهیه این مخلوط كافی است یك قاشق چای‌خوری پودر نرم شده دارچین را با 3 قاشق چای‌خوری عسل مخلوط كنید و آن را روی دندان و لثه خود بمالید. در صورتی كه از این مرهم سه‌بار در روز استفاده كنید درد دندان به‌طور كامل از بین می‌رود.

تقویت لثه‌ها با نشاسته

یكی از بهترین روش‌ها برای شست و شوی دهان و تقویت لثه استفاده از پودر نرم شده نشاسته و دارچین است. برای تهیه این تركیب كافی است 2 قاشق دارچین را با 4 قاشق نشاسته تركیب كرده و به خوبی هم بزنید. سپس مقدار اندكی از این تركیب را با آب مخلوط كرده و از آن برای شست‌وشوی دندان‌ها، لثه و دهانتان استفاده كنید. استفاده از این روش یك بار در روز در كنار شست‌وشوی سه‌گانه دهان با مسواك و خمیردندان توصیه می‌شود.

چرا هویج در محصولات آرایشی بکار میرود؟

هویج از معدود گیاهانی است که حاوی مقادیر زیادی ویتامین A ،B ،C ،D و E است، چرا که این همه ویتامین در گیاهان کمی به صورت یک جا یافت می شود.

هویج را باید اعجاز طبیعت در گردآوری مجموعه کاملی از انواع ویتامین ها دانست. رنگ نارنجی آن نیز این ریشه مغذی را به یک خوراک اشتها آور تبدیل کرده است. حتی کسانی که با خودخواهی خود را از این منبع سرشار انرژی محروم می کنند، از این خاصیت هویج برای تزیین غذا و خوراک خود استفاده می برند. پس تعجب آور نیست اگر بگوییم مالیدن آب هویج به پوست صورت باعث روشنی و جلای پوست می شود.

هویج از معدود گیاهانی است که حاوی مقادیر زیادی ویتامین A ،B، C ،D و E است، چرا که این همه ویتامین در گیاهان کمی به صورت یکجا یافت می شود.

علاوه بر این، وجود مقادیر قابل توجهی استروژن گیاهی، این ریشه مغذی را در ردیف ارزشمندترین گیاهان خوراکی قرار داده است و باعث شده بسیاری از شرکت های تولید فرآورده های آرایشی بهداشتی، از عصاره هویج برای تهیه کرم های مغذی پوست بهره ببرند. این لوسیون ها از ترکیب عصاره روغنی هویج، روغن آفتاب گردان، روغن جوانه گندم و روغن فندق تهیه شده و برای تأمین سلامتی و طراوات لایه های سطحی پوست به کار می روند. ماهیت گیاهی این روغن ها باعث شده فرد بدون هیچ گونه نگرانی این روغن ها را در نقاط مختلف و حساس بدن مثل پوست صورت، اطراف چشم ها، پلک ها و گردن استفاده نماید.

آب هویج نیز باعث روشنی و شفافیت پوست می شود. افرادی که پوست چربی دارند و مرتب باید پوست شان را با صابون بشویند، از شستن صورت شان با آب هویج بیشترین استفاده را می برند.

بر طبق تحقیقات به عمل آمده از سوی آقای "Binet"، هویج حاوی مقادیر زیادی استروژن گیاهی است که در هنگام مصرف موضعی بر روی پوست می تواند اثرات یک داروی هورمونی را داشته باشد.

ماسک هویج برای پوست های خشک و حساس:

▪ مواد لازم:

ـ هویج متوسط دو عدد

ـ برگ گل ختمی یک مشت

ـ زرده تخم مرغ یک عدد

هویج را خوب شسته و رنده کنید. برگ های گل ختمی را کوبیده و خوب له کنید و آنگاه به هویج رنده شده بیفزایید. زرده تخم مرغ را آن قدر بزنید تا کف کند و سپس داخل مخلوط بریزید. حال این مواد را آن قدر با همزن بزنید تا حالت خمیری و یک دستی پیدا کند.

ماسک هویج حاضر است. امتحان کنید.

هویج، رنگ نارنجی خود را مدیون مقادیر زیادی بتاکاروتن است که در بافت خود ذخیره کرده است. همان گونه که می دانید بتاکاروتن پیش ساز ویتامین A در بدن است. فواید متنوع ویتامین A برای پوست و دفع بیماری ها از آن بر کسی پوشیده نیست.

برگ گل ختمی نیز باعث جلوگیری از قرمزی پوست می شود. زرده تخم مرغ و آب هویج نیز به تنهایی برای پوست های خشک مناسب هستند.

استفاده از این ماسک به مدت ۲۰ دقیقه بر روی پوست هم باعث تقویت پوست شما می شود و هم خشکی و قرمزی پوست شما را تا حد زیادی برطرف می کند.

▪ روش ماسک گذاری

پیش از گذاشتن ماسک، پوست را پاک کنید. برای پاک سازی عمیق پوست از بخور گیاهی استفاده کنید.

یادتان باشد ماسک را هر بار به اندازه مصرف درست کنید، زیرا اگر برای دفعه بعد نگه دارید، خراب می شود. اگر ماسک را بیش از اندازه درست کرده اید، می توانید مقدار اضافی آن را روی پوست بدن بگذارید، زیرا ماسک های صورت، برای پوست بدن هم مفید هستند.

نکته مهم دیگر اینکه هرگز ماسک را زیر چشم یا روی پلک آن نزنید و اطراف چشم را از بالای ابرو تا زیر چشم به صورت دو دایره خالی ماسک بگذارید.

دانستنی‌هایی در مورد پوست و مو

چگونه مشکلات پوست و موی خود را با آسان‌ترین و ارزان‌ترین راه حل کنید و تمام عیب‌های کوچکی را که زیبایی شما را خراب می‌کنند کم‌رنگ کنید.

۱. برای روشن کردن پوست چرب: اگر برای درمان برای مراجعه به پزشک وقت ندارید توصیه می‌کنیم این لوسیون را بسازید تا شاید هم کمی‌آکنه‌هایتان بهبود پیدا کند و هم رنگ صورتتان روشن شود. کافی است در یک شیشه، ۴ برش کوچک هویج را با۱۴ قاشق غذاخوری الکل سفید و۶ قاشق غذاخوری سرکه و ۲ قاشق غذاخوری جوش‌شیرین و۲ قاشق غذاخوری آبلیمو را با هم مخلوط کنید، بعد در شیشه را ببندید و شیشه را خوب تکان دهید. اجازه دهید مخلوط حدود یک روز باقی بماند، تا آماده شود. بعد هر روزبا گوش پاک‌کن لوسیون را به صورتتان بمالید، البته حواستان باشد که این مخلوط کمی‌قوی است بنابراین اگر احساس کردید صورت‌تان بیش از حد حساس شده‌است،کمتر مصرف کنید.

۲. برای آمادگی در برابر حساسیت‌ها: روزهای بهاری شروع انواع آلرژی‌ها و التهابات پوستی است و چه خوب است از قبل از شروع چنین التهاباتی، فکری به حال آنها کنید. تحقیقات علمی‌نشان می‌دهند استفاده از گلیسیرین می‌تواند از پوست در مقابل حساسیت‌ها و التهابات محافظت کند. پژوهشی در سال ۱۹۹۸ انجام شد که در مجله بین‌المللی پوست انتشار یافت. در این پژوهش پوست داوطلبان را در معرض مواد حساسیت‌زا و التهاب‌زا قراردادند و بعد برای آنها گلیسیرین تجویز کردند. گلیسیرین توانست بیشتر تاثیرات منفی مواد التهاب‌زا را از بین ببرد ،یعنی مقاومت پوست را بالا بردتا بتواند بهتر از خود محافظت کند. علاوه بر اینها، به بازسازی سلول‌های پوستی هم کمک کرد.

۳. برای روشن کردن سیاهی آرنج: خیلی اوقات به دلیل طرز نشستن و قرار دادن دست‌ها و آرنج، پوست این قسمت تیره می‌شود و این تیرگی برای بسیاری از خانم‌ها آزاردهنده است، زیرا دست آنها را کمی‌کثیف نشان می‌دهد به خصوص در این روزها خانم‌ها دوست دارند همه چیز برق بزند و تمیز باشد. راه‌حل‌های طبیعی وجود دارد که می‌تواند به شما کمک کند پوست این قسمت را روشن کنید. کافی است آب یک لیمو را بگیرید و با مقدار کافی شکر مخلوط کنید تا مخلوط حالت خمیری پیدا کند، بعد این مخلوط را روزانه حدود ۵ دقیقه روی آرنج ماساژ دهید. لیمو خاصیت رنگ‌بری دارد و شکر هم سلول‌های مرده سطح پوست را از بین می‌برد. بعد از این کار، مخلوطی از گلیسیرین و گلاب تهیه کنید که کمی‌حالت کرمی‌داشته باشد و روی آرنج‌ها بمالید، این کار تولید ملانین را کم می‌کند و رنگ قسمت‌های تیره پوست را روشن می‌کند. در واقع هم گلاب و هم گلیسیرین به‌عنوان رنگ‌‌برهای طبیعی شناخته می‌شوند که می‌توانند پوست‌های مرده و چربی‌ها را هم بردارند.

۴. برای روشن کردن موها: بد نیست کمی‌برای چهره‌تان تنوع ایجاد کنید كه یکی از این راه‌ها کمی‌تغییر رنگ در موهاست؛ اگر نمی‌خواهید سراغ رنگ‌های شیمیایی بروید ما به شما یک راه کاملا بی‌ضرر و ساده را ارائه می‌دهیم. شما می‌توانید با دارچین موها را روشن کنید؛ برای این کار کافی است مقداری مساوی از پودر دارچین را با کاندیشنر(نرم‌کننده) مخلوط کنید و به تمام موهایتان بزنید؛ قبل از استفاده از این مخلوط موهایتان را آب بکشید و آب اضافه آنها را با حوله بگیرید. بسیار مهم است که به همه موهایتان به یک میزان از این مخلوط اضافه كنید تا مبادا موها دورنگ شود. بهترین کار این است که قبل از استفاده از مخلوط، گره موها را با برس یا شانه باز کنید، بعد از زدن مخلوط بعد از چند دقیقه موها را شانه کنید و بعد با یک کلاه حمام آنها را بپوشانید. این مخلوط باید تمام شب روی سر شما باقی بماند و صبح آن را آب بکشید.

۵. برای ازبین بردن خشکی زیر چشم: این روزها ممکن است پوست زیر چشمانتان بیشتر خشک شده‌باشد و به دنبال راه‌حلی برای التیام خشکی این منطقه حساس باشید، زیرا پوست خشک و چروک‌خورده این قسمت می‌تواند حسابی سن شما را بیشتر نشان دهد، پس توصیه می‌کنیم ۲۵۰ گرم لانولین خالص را در ظرفی ریخته و روی حرارت بخار آب قرار دهید، بعد یك شیشه كوچك روغن بادام شیرین (روغن زیتون یا روغن كرچك)را كم‌كم به آن بیفزایید. آنقدر باید روغن اضافه شود كه مخلوط زیاد رقیق نشود. این كرم را هنگام ماساژ زیر چشم و مواقع دیگر می‌توان استفاده كرد، زیرا بسیار تقویت‌كننده است و باعث رفع چین و چروك‌ها می‌شود.

۶. برای کبودی زیر چشم: سیاهی زیر چشم هم می‌تواند حسابی چهره را خسته و فرسوده نشان دهد؛ اگر دچار چنین مشکلی هستید می‌توانید با ساختن یک کرم خانگی تا حدی این تیرگی‌ها را کمرنگ کنید؛ کافی است یک قاشق غذاخوری روغن زیتون با یک عدد سیب‌زمینی پخته شده کوچک (به صورت رنده و کاملا سرد) و ۲ قاشق غذاخوری شیر مخلوط کنید و بعد به زیر چشم‌هایتان بمالید، بعد از نیم ساعت چشمان خود را با آب ولرم و صابون به آرامی‌بشویید. اگر چربی‌ها از دور چشمتان پاک نشد، نگران نباشید. در شست‌وشوی بعدی حتما تمام چربی‌ها از بین خواهد رفت.

۷. برای سفید کردن دندان‌ها: شما می‌توانید با جوش‌شیرین یک خمیردندان خانگی بسازید؛ اول باید ۳ قسمت جوش‌شیرین را با یک قسمت نمک مخلوط کنید، بعد به آن ۳ قاشق چای‌خوری گلیسیرین اضافه کنید و برای خوشبو شدن نیز ۱۰ تا ۲۰ قطره از یک اسانس مورد علاقه‌تان را به آن بیفزایید (نعناع، دارچین یا...) سپس به مقدار کافی آب به آن اضافه کنید تا کاملا حالت خمیری شکل پیدا کند، شما می‌توانید این خمیر دندان را در بطری کوچک نگهداری کنید؛ از آنجا که جوش شیرین یك سفیدكننده دندان طبیعی است و این خمیر دندان حسابی دندان‌ها را سفید كرده و از پوسیدگی آنها نیز جلوگیری می‌کند. اگر هم فرصت ندارید می‌توانید برای سفیدتر شدن دندان‌هایتان مسواك تر خود را درون جوش‌شیرین فرو ببرید و سپس با آن دندان‌هایتان را مسواك بزنید. همچنین می‌توانید روی خمیر دندان اندكی جوش‌شیرین بپاشید و سپس دندان‌ها را مسواك بزنید.

ریحان، از تعریق زیاد پیشگیری می کند

ریحان در کاهش تعریق و رفع بوی پا موثر است.

هنگام تهیه دمنوش این گیاه برگ های خشک را در یک فنجان آب بجوشانید و بگذارید به مدت ۵ دقیقه دم بکشد. دم کشیدن بیش از این زمان، باعث تغییر رنگ این دمنوش می شود. این دمنوش را می توان با کمی عسل و آب لیمو مزه دار کرد و نصف آن را صبح و نصف دیگر آن را عصر میل کرد. این درمان باید برای مدتی ادامه پیدا کند تا میزان تعریق کاهش یابد.

بدون جراحی صاحب یک بینی زیبا شوید!

یک متخصص پوست، مو و زیبایی گفت: اصلاح ظاهر بینی به کمک تزریق ژل کلسیم هیدروکسی اپتات و اسیدهیالورونیک موجب کاهش هزینه‌های اضافه جراحی بینی می‌شود.

دکتر مریم ملکی، با اشاره به اینکه زیبایی بینی بدون عمل جراحی در میان جوانان به ویژه دختران شایع است، اظهار کرد: در این روش مقدار مناسبی از یک ژل که می‌تواند کلسیم هیدروکسی اپتات و اسیدهیالورونیک باشد با سوزن ظریفی به زیر پوست تزریق می‌شود تا بینی ظاهری زیباتر پیدا کند.

وی با بیان اینکه این تکنیک به صورت سرپایی و بدون بیهوشی انجام می‌شود، افزود: با استفاده از این روش می‌توان رفع قوز بینی و یا ناصافی، غیرقرینگی و یا تورفتگی‌های بینی را رفع کرد و هم‌چنین با تزریق این ژل نوک بینی را بالا برد.

این متخصص پوست و زیبایی با اشاره به اینکه دوام این روش بین یک تا سه سال است، اضافه کرد: تزریق ژل در کمتر از 10 دقیقه و بدون بیهوشی صورت می‌گیرد و نسبت به جراحی بینی مقرون به صرفه تر است.

ملکی با بیان اینکه اگر بینی دچار ناصافی، غیرقرینگی یا تورفتگی باشد می‌توان با پر کردن این نواحی سطح بینی را صاف و یکدست و ظاهری متناسب‌تر ایجاد کرد،‌ ادامه داد: هم‌چنین در صورتی که بیمار از جراحی بینی رضایت نداشته و یا بینی پس از جراحی دچار ناصافی یا عدم تناسب با دیگر اجزای صورت شده باشد با تزریق این ژل، زیبایی بینی تکمیل می‌شود.

آيا استفاده از اپي‌ليدي روش خوبي براي رفع موقت موهاي زائد است؟

قاتل خانگي موي زائد

يكي از دغدغه‌هاي خيلي از خانم‌ها از بين بردن موهاي زائدشان است و براي اين كار وسايل مختلفي وجود دارد؛ از انواع كرم‌هاي موبر گرفته تا ساده‌ترين راه اصلاح كه استفاده از تيغ است و البته براي خيلي از افراد ايجاد حساسيت مي‌كند....

در سال‌هاي اخير، روش‌‌ها و وسايل پيشرفته‌تري به بازار آمده‌اند اما استفاده از اپي‌ليدي‌هاي خانگي و همين‌طور اپيلاسيون و ليزر، روش‌هاي قطعي‌تري براي از بين بردن موهاست.

اپي‌ليدي، دستگاهي است كه در شكل‌ها و مدل‌هاي مختلف ارائه شده و مي‌تواند موهاي زائد را از ريشه جدا كند. طبيعتا اين روش كمي دردناك هم است ولي بعد از استفاده مداوم از آن، اين درد كمتر هم مي‌شود.

علاوه بر اين، با استفاده از اين دستگاه به مرور ضخامت موها كمتر و رشدش كندتر خواهدشد. استفاده از اين وسيله هم بسيار آسان است؛ آن را به برق مي‌زنيد و روي قسمتي كه مو دارد مي‌كشيد تا موها را از ريشه‌ در‌آورد. در ادامه برخي از معايب و مزاياي اپي‌ليدي را براي شما توضيح مي‌دهيم.

مزايا

رشد موها بين 2 تا 4 هفته كندتر مي‌شود.

موهاي جديد نسبت به موهاي قبل نرم‌تر و نازك‌تر مي‌رويند.

درد آن در مقايسه با اپيلاسيون (كندن مو با موم يا وكس) كمتر است.

دستگاه اپي‌ليدي را يك بار تهيه مي‌كنيد و مي‌توانيد تا مدت‌ها از آن استفاده كنيد اما اصلاح با موم يا وكس به تنهايي سخت است و اگر به مراكز اپيلاسيون هم برويد، بايد هزينه‌اي بپردازيد. علاوه بر ‌آن، هميشه در دسترس نيست.

معايب

استفاده از اين دستگاه براي اصلاح موهاي ضخيم دردناك است.

توصيه مي‌شود در نواحي‌اي كه ممكن است حساس باشند؛ (مثل زيربغل) استفاده نشود.

به سختي‌ مي‌توان بخش‌هايي از بدن مثل پشت پاها يا ران را با دستگاه اپي‌ليدي اصلاح كرد.

بعد از استفاده از اين دستگاه، پوست ملتهب و قرمز مي‌شود و در برخي موارد جوش مي‌زند.

موها بايد به حدي بلند باشند كه دستگاه بتواند آنها را بگيرد.

هنگام استفاده از اين دستگاه ممكن است برخي موها زير پوست برود.

نكته‌هاي كليدي

براي اينکه اپي‌ليدي‌تان حداکثر کارايي را داشته باشد، بهتر است به توصيه‌هاي زير توجه کنيد:

دستگاه مناسبي انتخاب كنيد: هنگامي كه تصميم به خريد اپي‌ليدي گرفتيد، تحقيق كنيد كدام مارك كاركرد بهتري دارد. مي‌توانيد در اين زمينه به سايت‌هاي شركت‌هاي توليدكننده مراجعه يا با دوستانتان كه قبلا از اين وسيله استفاده كرده‌اند، مشورت كنيد.

دستورالعمل استفاده را بخوانيد: بعد از خريد دستگاه، مطمئنا با نگاه كردن به آن مي‌توانيد روش استفاده‌اش را متوجه شويد اما سعي كنيد حتما دستور استفاده از آن را مطالعه كنيد تا با جزييات كارش آشنا شويد. به‌خصوص دستگاه‌هايي كه چند تيغه و كاركردهاي متفاوت دارند.

يك منطقه را امتحان كنيد: براي اولين‌بار قسمتي از بدنتان را انتخاب كنيد كه پوست ضخيم‌تر و كمتر حساسي دارد. زانوها انتخاب خوبي هستند. با شروع كردن از اين قسمت كم‌كم به درد عادت مي‌كنيد و مي‌توانيد به قسمت‌هايي كه پوست نازك‌تري دارند برسيد.

آرام انجام دهيد: سعي كنيد خيلي آرام اين كار را انجام دهيد و به خاطر اينكه دردتان كمتر شود، سريع دستگاه را روي پوستتان نكشيد. سعي كنيد اپي‌ليدي را در فاصله مناسب و مايل روي پوستتان نگه‌داريد.

در زمان مناسب استفاده کنيد: بهترين زمان استفاده از دستگاه اپي‌ليدي، عصرهاست زيرا اگر التهاب يا خارش يا جوش بعد از استفاده از دستگاه برايتان ايجاد شود، تا صبح فردا از بين خواهد رفت.

از مرطوب‌كننده استفاده کنيد: توصيه مي‌شود بعد از استفاده از اپي‌ليدي از يك مرطوب‌كننده ملايم بدون الكل استفاده كنيد تا التهاب پوستتان برطرف شود و حساسيت هم ايجاد نشود.

صبر كنيد: موهاي روييده را مدتي تحمل و از اصلاح موهايي كه كاملا درنيامده‌اند، اجتناب كنيد. موهايي كه كاملا درنيامده‌اند، به سختي با دستگاه كنده مي‌شوند و باعث ايجاد زخم،

فرو رفتن مو در پوست و التهاب خواهندشد.

يادتان باشد که اين وسيله، شخصي است: فراموش نكنيد اپي‌ليدي وسيله‌اي شخصي است و نبايد آن را با هيچ‌كس، حتي نزديك‌ترين افراد خانواده، شريك شويد و بعد از هر بار استفاده نيز حتما آن را با يك ماده ضدعفوني‌كننده تميز كنيد چون ممكن است اين بار تصميم بگيريد موهاي يك قسمت ديگر از بدنتان را بزنيد و اگر دستگاه را تميز نكنيد، باعث عفونت و ايجاد زخم در پوستتان مي‌شود.

منبع: ‌guide to great legs

دام کلینیک های زیبایی ترکیه برای ایرانیها

جامعۀ جوان ایران با موج جدیدی از جراحی زیبایی مواجه است. عمل‌هایی که تقریبا از نوک مو شروع، و به انگشت‌های پا ختم می‌شوند.

به گزارش بخش ناظران فرانس ۲۴، زمانی عمل بینی در ایران تبدیل به یک پدیدۀ همه‌گیر شده بود. حالا هم نه این که تب جراحی زیبایی بینی فرو کاسته باشد، اما دیگر دماغ‌های چسب‌خوردۀ جوانان کاملاً عادی و طبیعی شده است.

اما انگار جامعۀ جوان ایران با موج جدیدی از جراحی زیبایی مواجه است. عمل‌هایی که تقریبا از نوک مو شروع، و به انگشت‌های پا ختم می‌شوند.

عمل زیبایی پلک و ابرو، عمل زیبایی گونه و لب، زیبایی چانه، کشیدن پوست گردن، زیبایی سینه، زیبایی شکم، عمل زیبایی ران و ده‌ها عمل زیبایی بزرگ و کوچک دیگر.

انجام برخی از این عمل‌ها حتی نوعی «کلاس»، یا کسب وجهۀ اجتماعی به حساب می آید. اما عمل‌هایی هم هستند که معمولاً "بی و سر وصدا" انجام می‌شود و خانم‌ها و حتی آقایانی که به آن متوسل می‌شوند، چندان علاقه‌ای به حرف زدن در این باره ندارند. جراحی زیبایی سینه را می‌توان در این ردیف قرار داد.

حتی برخی از رسانه های ایرانی مدعی شده اند ایران در کنار برزیل بیشترین آمار جراحی زیبایی را در دنیا دارند.(البته برای این ادعا دلیلی یا آماری ارایه نشده است)

اما بر اساس نقل‌قول‌هایی از مقامات پزشکی ایرانی، عمل‌های زیبایی بیشترین تعداد عمل‌های جراحی را در ایران تشکیل می‌دهند.

دلیل فراوانی این عمل‌های زیبایی چیست؟

یک تحقیق علمی در ایران مدعی است که ۶۵ درصد دختران ایرانی زیر ۲۵ سال از ظاهر خود راضی نیستند.

برخی ماهواره و تلویزیون و سینما را مقصر می‌دانند و می‌گویند با پدیدار شدن سوپراستارهای سینما که از نظر زیبایی و تناسب اندام و جذابیت، از تصورات نسل‌های قبلی بسیار فراتر رفته اند، معیارهای زیبایی برای جوانان ایرانی اساساً عوض شده است. یک روزنامه‌نگار حوزه اجتماعی ایران در این زمینه به «ناظران» گفت:« شاید انگیزۀ عمل‌های زیبایی در ایران تنها خواست فرد برای انتخاب ظاهر خود باشد. از این نکته نیز نگذریم که زنها و شخصیت‌هایی که در ماهواره‌ها و کلیپ‌ها و فیلم‌ها دیده‌ می‌شوند، اکثراً با عمل جراحی زیبا شده‌اند و نسل جدید هم به این فکر می‌افتد که چرا من نه؟»

حجم بالای جراحی زیبایی در حالی است که عمل‌ها، غالباً بسیار گران‌قیمت هستند و بیمه‌های ایران هزینه جراحی‌های زیبایی را تحت پوشش قرار نمی‌دهند.

از سوی دیگر به دلایل مختلف، از جمله عدم تبحر برخی جراحان که فقط به خاطر درآمد زیاد به این نوع جراحی‌ روی آورده اند و همچنین انتظار بالا و توقع زیاد متقاضیان از نتیجۀ عمل، در بسیاری از موارد رضایت مردم تأمین نمی‌شود.

اما همۀ این مسائل باعث نمی‌شود که بازار این عمل‌ها حسابی داغ نباشد. تعداد زیاد پزشکان و جراحانی که به این رشته روی آورده‌اند، آگهی‌های فراوان در رسانه‌ها و سایت‌های مختلف و انتظار طولانی برای ویزیت و جراحی که گاه به چند ماه می‌رسد، حاکی از رونق بازار جراحی زیبایی است.

حتی کار به جایی رسیده که مراکز پزشکی کشورهایی مانند ترکیه هم به فکر سرمایه‌گذاری در این بازار بزرگ افتاده و با هدف گرفتن مشتریان ایرانی دست به تاسیس مراکز جراحی زیبایی زده‌اند.

با عسل به جنگ ريزش مو برويد

خاصيت ضد باکتريايي عسل موجب کاهش ريزش مو و شوره سر مي شود.

با عسل به جنگ ريزش مو برويد

دکتر نسرين محمدي فوق تخصص پوست و مو گفت: همه افراد به طور معمول روزانه ۲۰ تا ۱۰۰ تار موي خود را از دست داده، اما ريزش مو بيش از اين مقدار موجب کم مويي فرد مي شود.

وي افزود: عدم تعادل هورموني، سوء تغذيه، مصرف برخي از داروها از جمله داروهاي غني از ويتامين A و يا داروهاي نقرس، فشار خون و افسردگي نيز مي توانند از علل ريزش مو باشند.

محمدي اظهار داشت: با بکار بستن شيوه هاي طبيعي مي توان از بروز اين عارضه پيشگيري کرد و عسل يکي از اين منابع غذايي است که در کاهش ريزش مو تاثيرات چشمگيري داشته است.

اين متخصص خاطرنشان کرد: در واقع بالابودن ميزان قند عسل، با حفظ آب، موجب رطوبت مو و حتي نرم ماندن پوست دور ناخن نيز مي شود.

استفاده ماهانه از این گل ها، به طور چشمگیری مو را تیره می کند.

رنگ موی گیاهی و خانگی را می توان به آسانی تهیه کرد؛ اگر چه این رنگ ها تنوع رنگ موهای شیمیایی را ندارد اما بی ضرر است. در ادامه چند دستور عمل برای تهیه رنگ مو آمده است.

رنگ موی گیاهی و خانگی را می توان به آسانی تهیه کرد؛ اگر چه این رنگ ها تنوع رنگ موهای شیمیایی را ندارد اما بی ضرر است. در ادامه چند دستور عمل برای تهیه رنگ مو آمده است.

بابونه و کالاندولا برای موهای بور :

شست وشوی هفتگی با این دو گیاه، کدر بودن موی بور را برطرف می کند و مانع از ایجاد تیرگی مو بر اثر قرار گرفتن در معرض اشعه ماورای بنفش خورشید می شود. برای تهیه مواد شست وشو، ۴ پیمانه آب را در قابلمه ای از جنس آلومینیوم بجوشانید، نصف پیمانه گل خشک بابونه و نصف پیمانه گل خشک کالاندولا را به آب اضافه کنید و زیر گاز را خاموش کنید، بگذارید به مدت ۳۰دقیقه دم بکشد.آب آن را از صافی رد کنید و بگذارید سرد شود. این آب به مدت یک هفته قابل نگهداری در یخچال است. برای استفاده، موها را بشویید، با حوله خشک کنید. سپس مایه تهیه شده را به موها بپاشید و بگذارید ۳۰ دقیقه بماند.

رزماری و مریم گلی برای داشتن موی قهوه ای :

استفاده ماهانه از این گل ها، به طور چشمگیری مو را تیره می کند. برای تهیه این محلول، ۲پیمانه مریم گلی تازه یا خشک، یک و نصف پیمانه رزماری تازه یا خشک و یک قاشق غذاخوری سرکه سیب را در قابلمه ای بریزید و تا لب گل ها را با آب بپوشانید و پس از به جوش آمدن، حرارت را کم کنید و بگذارید به آرامی بجوشد.در صورت نیاز آب بیشتری به آن اضافه کنید. این آب باید به مدت ۶ ساعت روی حرارت کم بجوشد. پس از ۶ ساعت آن را از صافی رد کنید، سرکه سیب به آن اضافه و خوب مخلوط کنید. پس از شامپو کردن مو را با این ماده بشویید.

چای سیاه برای تیره کردن رنگ مو :

چای سیاه مو را تیره می کند. ۳ قاشق غذاخوری چای را در ۳ پیمانه آب جوش به مدت ۳۰ دقیقه دم کنید. پس از شامپو کردن، مو را با این مواد بشویید و بگذارید این محلول به مدت ۱۰ دقیقه روی موها بماند سپس با آب تمیز موی خود را بشویید.

حنا برای داشتن موی قرمز متمایل به طلایی :

با حنا می توان هایلایت کم رنگ یا پررنگ در موهای قرمز و قهوه ای ایجاد کرد. برای ایجاد رنگ قرمز متمایل به طلایی، ۲۰۰ گرم پودر حنا و ۲ پیمانه آب لیمو را در ظرف غیرفلزی مخلوط کنید. بگذارید مواد به مدت ۴تا۶ ساعت بماند تا کمی غلیظ شود. حنا را به مو بمالید و با پلاستیک ببندید. پس از ۲ تا ۳ساعت، موها را بشویید.

پوست گردو برای تیره کردن مو :

پوست گردو برای تیره کردن مو بسیار موثر است. اما از آن جا که رنگ می دهد هنگام کار کردن با آن از دستکش استفاده کنید. برای تهیه مواد، ۲ قاشق غذاخوری پوست گردوی خرد شده را در پارچه ببندید و در ۳ پیمانه آب جوش به مدت ۲۴ ساعت قرار دهید. پس از شامپو کردن، مو را با آب پوست گردو بشویید.

فرمول ترکیبی برای 10 رنگ موی پرطرفدار

در این مطلب برای شما فرمول ترکیب چند رنگ پر کاربرد همراه با شماره اکسیدان را قرار داده ایم.

در این مطلب برای شما فرمول ترکیب چند رنگ پر کاربرد همراه با شماره اکسیدان را قرار داده ایم. باید توجه کنید که رنگ دلخواه شما زمانی به دست می آید که پایه موی شما دکلره شده باشد.

رنگ کرم دودی : c8 و 0 و 10 با اکسیدان 6 روی پایه 9 دکلره

رنگ کرم چرک : 16 و 9 مارک ویلا با اکسیدان 6 روی پایه 9 دکلره

رنگ کرم نخودی : 13 و 10 ویلا با اکسیدان 6 یا NB با اکسیدان 6 روی پایه 9

رنگ نسکافه ای : 8 شکلاتی با اکسیدان 6 روی پایه 9 دکلره

رنگ کنفی : c7 و بژ 7 با اکسیدان 6 روی پایه 9 دکلره

رنگ ماسه ای : 32 و 6 با اکسیدان 6 روی پایه 7 دکلره

رنگ خاکی : N7 و کمی شکلاتی 6 با اکسیدان 6 رو پایه 9-8 دکلره

رنگ عروسکی : 12 و 8 پادینا با اکسیدان روی پایه 9 دکلره

رنگ پیازی : T10 با اکسیدان 6 روی پایه 9 دکلره

رنگ دودی زیتونی : C8 و m7 با اکسیدان 6 روی پایه 9 دکلره

این نکته اهمیت بسیاری دارد که برای رنگ موی دلخواه تان موی شما به پایه مناسب برسد و اصطلاحا هنگامی که رنگساژ می شود بیس مناسب به دست آید.

14 اشتباه وحشتناک در مد

در این قسمت می خواهیم کارهایی را به شما آموزش دهیم که باید از انجام دادن آنها خودداری کنید، همچنین راه اجتناب از آنها را نیز به شما یاد می دهیم.

معمولا در این قسمت ما شما را با کارهایی آشنا می کنیم تا با انجام آنها بتوانید تیپ زیبایی بدست آورید. اما هر چند وقت یکبار بد نسیت که این روند را متوقف کنیم و چیزهای دیگری را هم به شما آموزش دهیم.

در این قسمت می خواهیم کارهایی را به شما آموزش دهیم که باید از انجام دادن آنها خودداری کنید، همچنین راه اجتناب از آنها را نیز به شما یاد می دهیم.

1 - رنگ بیش از حد

استفاده از رنگ های زیاد باعث می شود که توجه دیگران نسبت به شما جلب شود البته نه توجهی که منجر به قرار ملاقات شود. سعی کنید در لباس هایتان بیش از 3 رنگ استفاده نکنید و تا آنجا که می توانید پوشش خود را ساده نگه دارید.

سعی کنید از مکمل های رنگی استفاده کنید. رنگهایی که متضاد یکدیگر هستند تکمیل کننده هم نیز باشند ( مثلا بنفش و زرد یا آبی و نارنجی ) رنگ هایی که به هم نزدیک می باشند به نام رنگ های "هم خانواده" شناخته می شوند. ( مثل زرد و نارنجی ) زمانی که می خواهید لباس بپوشید باید سعی کنید که از رنگ های متضاد و یا رنگ های هم خانواده استفاده کنید.

اگر لباس هایتان روشن هستند باید کفش هایتان نیز روشن باشند ولی اگر لباس های تیره بر تن می کنید کفش شما نیز باید تیره باشد.

2 - طرح بیش از اندازه

برای ست کردن رنگ و طرح پارچه باید از لباس هایی استفاده کنید که بیش از 3 طرح نداشته باشند. بهتر است لباس شما دارای یک یا دو طرح متنوع تک رنگ باشد.

البته پیشنهاد ما این است که از لباس هایی استفاده کنید که تنها دارای یک طرح معین می باشند ( مثلا دارای گل های ساده سفید رنگ باشند و یا در پشت آنها مارک کوچکی باشد ) و همیشه همان را بر تن کنید.

3 - پارچه اضافی

برخی از افراد تصور می کنند که هر پارچه مختص طبقه خاصی از افراد اجتماع است. معمولا ابریشم از کتان رسمی تر است. و پارچه لینن نیز از دور داد می زند که با مخمل متفاوت است! چرم هم همیشه خیلی مردانه تر از فاستونی است.

برای اینکه در میان این همه پارچه های مختلف به دام نیفتید می توانید لباس های تابستانی و زمستانی خود را از هم جدا کنید. لباس های زمستانی معمولا کلفت تر، سنگین تر و زبر تر هستند. پارچه های تابستانی نیز از الیاف طبیعی درست شده و بسیار نازک و خنک هستند. آنها را از هم دور نگه دارید تا دچار اشتباه نشوید.

4 - لباس های لکه دار

بهتر است از لباس های لکه دار پیش از اینکه روی آب را به خود ببینند در زیر سایر لباس ها استفاده کنید.

بهتر است هر روز زمانی را به این کار اختصاص دهید که لباس های خود را برای وجود لکه وارسی کنید. به علاوه زمانی که آنها را شستید باز هم نگاه دوباره ای داشته باشید تا مبادا لکه ای از چشم شما دور نمانده باشد.

5 - لباس فصل دیگری را پوشیدن

اگر شما در جایی زندگی می کنید که دارای آب و هوای گرم است، خوش شانس هستید. لباس های شما باید مختص یک فصل ( بهار / تابستان ) باشد.

اما اگر مانند بسیاری از افراد در جایی زندگی می کنید که دارای آب و هوای متنوعی است باید در کمد لباس های خود جایی را برای ذخیره لباس هایی که به درد فصل حاضر نمی خورند باز کنید. همانطور که از قدیم گفته اند "از دل برود هر آنچه از دیده برفت." هر چه که آن پیراهن های لینن را از کت های پشمی دور تر نگه دارید خیلی کمتر اتفاق می افتد که آنها را به طور اتفاقی با هم ست کنید.

6 - شلوارهای خیلی بلند یا خیلی کوتاه

حتی اگر از سایز خودتان مطمین هستید اما باز هم شلوارهایتان را پیش از خرید یکبار پرو کنید. سایز لباس هایی که دارای مارک های متفاوتی می باشند مختلف است.

و همیشه این قوانین را نیز به خاطر داشته باشید: شلوارهای ارتشی و پارچه ای باید تا بالای پاشنه کفش شما بیایند. شلوارهای جین می توانند تا انتهای پاشنه کفش نیز کشیده شوند. قد هر شلواری که بیش از این اندازه باشد برای شما بلند است.

زمانی که راه می روید شلوار شما نباید آنقدر کوتاه باشد که جوراب هایتان از زیر آن معلوم شود. زمانی که می نشینید شلوار شما نباید بیش از چند سانت به بالای جورابتان رود.

7 - شلوارهایی که بالا می ایستند

اگر شما دارای کمر باریکی هستید ( پاهای بلند اما کمر کوچکی دارید ) از شلوارهای جین و ارتشی استفاده کنید که جیب آن در جلو قرار داشته باشد و نه در طرفین. یک حقه دیگری که در این جا می توانید به کار ببرید این است که شلواری خریداری کنید که بزرگتر از سایز شما باشد. این کار باعث می شود که اندام شما پرتر جلوه کند، همچنین قد شلوار نیز بلند تر شده و پاهای شما را ناقص جلوه نمی دهد.

8 - تی شرت هایی که خیلی بلند و یا کوتاه هستند

اگر تی شرت شما خیلی بلند است نباید آنرا هیچ گاه داخل شلوار خود کنید. بر روی این مطلب تاکید داریم. تی شرت باید کمی پایین تر از ناف شما قرار گیرید. هر چیزی که از این مقدار پایین تر باشد بلند است و اگر بالاتر بایستد برایتان کوتاه است. باید مارکی را پیدا کنید که سایز هایش متناسب با اندام شما باشد.

9 - تی شرت های "شلوغ"

از تی شرت های تک رنگ استفاده کنید و از پوشیدن لباس های پر زرق و برق، دارای لگو و کلمات ناپسند به شدت پرهیز کنید. تی شرت های ساده خیلی راحت تر با پلوور و ژاکتهای مختلف ست می شوند.

10 - لباس های چروک

چاره کار شما بسیار ساده است: باید یک اتو و میز آنرا خریداری کنید. اما اگر در حال مسافرت هستید می توانید بر روی محل چروکیدگی کمی آب بریزید و سپس سشوار را بر روی آن بگیرید و با دست محل مورد نظر را صاف کنید. با این کار لباس شما از آن چروکیدگی در می آید. علاوه بر این من آقایونی را دیدیم که این کار را به راحتی در دستشویی های عمومی با دست خشک کن ها انجام می دهند! شاید کار خوبی نباشد اما جواب می دهد.

11 - کراواتی که درست بسته نشده

کراوات باید تا روی سگک کمربند شما پایین بیاید و بر روی گره آن نیز باید یک فرو رفتگی محسوسی دیده شود. برای اینکه شاهد این فرورفتگی باشید باید زمانیکه در حال بستن گره کراوات هستید انگشت اشاره خود را در زیر آن قرار دهید و قبل از محکم کردن گره انگشت خود را از زیر آن به آرامی در بیاورید.

12 - صندل با جوراب

برای مبتدی ها بهتر است که اصلا فکر جوراب پوشیدن را از سر بیرون کنند. اما اگر پوشیدن جوراب اجباری است پیشنهاد می کنیم از جوراب هایی استفاده کنید که اندازه آنها فقط تا قوزک پا است و آنها را با کفش های پارچه ای ست کنید.

13 - زمان اصلاح صورت نقطه ای را جا بگذارید

بعد از اصلاح کردن از ژل پاک کننده استفاده کنید تا بتوانید تمام پوست صورت خود را ببینید. همچنین می توانید یک آینه دستی تهیه کنید تا صورت خود را از نزدیک تر ببینید و اگر جایی اصلاح نکرده باقی مانده بود آنرا راحت تر پیدا کنید.

14 - موهای وسط ابرو

یکبار در هفته موهای وسط ابروهای خود را بردارید یا آنها را شیو کنید. البته می توانید به سراغ لیزر بروید تا برای همیشه از شر آنها خلاص شوید. با یک یا دو جلسه می توانید تمام آنها را از بین ببرید.

خطاهای طرز پوشش

با نگاه اول شاید این موارد لیست بلند بالایی برای انجام دادن به نظر برسند. اما با این دید به آن نگاه کنید : به ازای هر یک موردی که به خاطر می سپارید، شما خود را از اینکه قربانی مدهای ناامید کننده شوید، دورتر منگه می دارید..

اصول آرایشی برای پوست های خشک

پوستهای خشک و مرده، یا رژ لب مایع ، نمی توانند رطوبت را نگه دارند. لبان خود را هفته ای یکبار با محلول خانگی شکر و عسل ، شاداب کنید.

1 - دنبال مایعات و کرم های آرایشی باشید

اگر پوست شما مستعد پوسته پوسته شدن است یا پینه های خشک می زند، کرم زیرسازی مایع یا روغن دار استفاده کنید. اگر به پوشش بیشتری نیاز دارید، از مرطوب کننده های رنگ دار استفاده کنید که مانند کرم زیرسازی نازک عمل می کند. بنابراین اگر پوست شما از نوع خشک است، باید توجه کنید که نباید کرم مرطوب کننده رنگ دار خود را جایگزین کرم مرطوب کننده متداول خود ، بسازید.

2 - لبان خود را صاف و صیقلی کنید

پوستهای خشک و مرده، یا رژ لب مایع ، نمی توانند رطوبت را نگه دارند. لبان خود را هفته ای یکبار با محلول خانگی شکر و عسل ، شاداب کنید. شکر بافت های مرده پوست را ، می اندازد در عین حال عسل نیز به پوست لب ، برای جذب آب کمک می کند. همچنین می توانید با یک مسواک مرطوب بدون خمیردندان ،پوست لب را به آرامی آب رسانی کنید.

3 - یک فرمول درست برای لبان خود انتخاب کنید

اگر لبان شما به راحتی خشک می شوند، از رژلبهای مات و یا رژ لب با ماندگاری طولانی استفاده نکنید. چون باعث می شود لبانتان خیلی سریع خشک شوند. بجای آن از رژلب مایع یا یک لایه نازک ماتیک استفاده کنید که لبانتان را شادابتر نشان می دهند و خودتان نیز حس شادابی می کنید.

4 - پودرهای آرایشی را کنار بگذارید

بدون توجه به آنچه فروشنده های فروشگاه های آرایشی به شما می گویند، اگر پوست شما مستعد خشکی و پوسته پوسته شدن است، نباید از پودرهای آرایشی استفاده کنید.

5 - جلا دهنده ی پوست را هم به آرایش خود اضافه کنید

اگر متوجه شدید که آرایش شما، پس از دو ساعت ،در حال پوسته و لایه لایه شدن است، به دلیل زیاد شدن پوستهای خشک و مرده در صورت شماست. در این صورت از یک کرم مرطوب کننده ی ملایم به طور روزانه استفاده کنید. باید لایه های مرده پوست را از صورت بردارید و سپس از مواد آب رسان پوست در زیر آرایش تان استفاده کنید.

6 - یک شاداب کننده پوست همراه خود داشته باشید

برای اینکه به مرطوب بودن پوستتان در طول روز کمک کنید، یک آب افشان آرایشی کوچک ، همراه خود داشته باشید. کمی آب افشانی به صورت ،می تواند به معتدل شدن پوست خشک کمک کند و از پوسته شدن آرایشتان ، جلوگیری می کند.

آشپزی

فوت و فن آشپزی

یک افطاری رژیمی برای روزه داران

ماست میوه‌ای

شیر انگور

نوشیدنی شلیل

آب هندوانه

شیر توت فرنگی

چای دو رنگ

نوشیدنی نعنا و لیمو

شیک کرامبل سیب

هات چاکلت

کوفته پلو

کوفته تبریزی

کوکو گردو و گوشت

همبرگر خانگی استثنائی

دلمه تره‌ فرنگی

کرم آلبالو

فوت و فن آشپزی

برای معطر ماندن چای ازچه ظروفی استفاده کنیم؟

۱۰نکته که هر کدبانویی نمی داند

آش سبزی شیرازی

برای معطر ماندن چای ازچه ظروفی استفاده کنیم؟

فراموش نکنید گرما، رطوبت و نور دشمنان اصلی کیفیت و مانایی چای است.

گذاشتن بسته یا ظرف چای در کنار سماور بدترین روش نگهداری آن است. اگر هیچ چاره ای ندارید، چای مورد نیاز برای دو یا سه روزتان را درون ظرفی بریزید و دور آن را با فویل آلومینیومی بپیچید تا با گرما، نور و رطوبت کمتری در تماس باشد و عطر آن نیز خارج نشود.

- بهتر است چای خشک را در ظروف دربسته شیشه ای یا چینی نگهداری کنید به این ترتیب علاوه بر این که عمر مفید چای را حفظ کرده اید، عطر آن هم دیرتر می پرد و خواصش ماندگارتر خواهد بود.

- فراموش نکنید گرما، رطوبت و نور دشمنان اصلی کیفیت و مانایی چای است. ظروف و بسته های چای را در یخچال یا فریزر نگهداری نکنید.

- بوی مواد خوراکی دیگر به خصوص مواد تند به راحتی به چای خشک سرایت می کند و عطر آن را تغییر می دهد. از قراردادن چای در کنار سبد نگهداری پیاز و سیر خودداری کنید.

- چای هم مثل خیلی مواد خوردنی دیگر تاریخ انقضا دارد. انواع متفاوت آن اگر به درستی نگهداری شود از ۱۸ ماه تا دو سال با توجه به نوع شان خواص خود را حفظ می کنند. به تاریخ مصرف بسته دقت کنید و از انبار کردن بیش از نیاز آن خودداری کنید.

۱۰نکته که هر کدبانویی نمی داند

خانه داری پر از نکته های گوناگون است. در این شماره شما را با بعضی از آن ها آشنا می کنیم.

نکاتی که شاید برایتان تازه و در عین حال کاربردی باشد:

1. برای از بین بردن خش های عمیق ایجاد شده روی مبلمان چوبی، یک گردو را از وسط نصف کنید و روی چوب بمالید.

در مورد چوب های خیلی تیره، مقداری قهوه را با آب به صورت خمیر در آورید و روی قسمت های خش شده بمالید، بعد از خشک شدن اضافه آن را پاک کنید.

2. در صورت چرب شدن مبل، بلافاصله روی آن مقداری نمک بریزید.

3. در مورد ترک دیوارها خوب است بدانید استفاده از مقداری چسب و جوش شیرین ترک بیشتر را به تاخیر می اندازد.

4. بوی سیگار یا غذای سوخته از داخل خانه با روشن کردن شمع از بین می رود.

5. برای از بین رفتن بوی سیر از روی دست، کافی است یکی از ظروف استیل موجود در آشپزخانه مثل کاسه، زودپز و... را انتخاب کنید و دست خود را به آن بمالید.

6. خردل خشک، بوی پیاز را از روی دست یا تخته برش از بین می برد. آن را روی سطح مورد نظر بمالید و بعد آبکشی کنید.

7. استفاده از یک قاشق غذاخوری آمونیاک داخل یک ظرف آب، بوی اتاق تازه رنگ شده را از بین می برد.

8. شمع ها را چند ساعت قبل از استفاده، داخل فریزر قرار دهید تا قطرات کمتری ایجاد شود.

9. قرار دادن ظروف نقره گران قیمت داخل کیسه های پلاستیکی زیپ دار باعث دیرتر سیاه شدن آن ها می شود.

10. با گذاشتن یک تکه گچ داخل جعبه بدلیجات یا نقره به دلیل جذب رطوبت به وسیله گچ، از تیره شدن آن ها جلوگیری کنید.

آش سبزی شیرازی

موادلازم:

گوشت سردست گوسفندی با استخوان =500 گرم

سبزی (تره، ترخون، شوید)= 400 گرم

نخود= 100 گرم

عدس =100 گرم

لوبیا قرمز = 100 گرم

برنج = 100 گرم

پیاز = 1 عدد

طرز تهیه:

* حبوبات را از 12 ساعت قبل با مقداری آب سرد خیس کنید و آب ظرف را خالی کرده و مجدداً به حبوبات آب اضافه کنید و با مقداری نمک روی حرارت قرار دهید تا پخته شود.

* گوشت را به همراه پیاز قاچ شده، مقداری فلفل قرمز، زردچوبه و یک لیتر آب روی حرارت قرار می ‏دهیم تا کاملاً پخته شود.

* برنج و سبزی را نیز جداگانه بپزید و بعد از پخت کامل حبوبات پخته شده را به برنج اضافه کنید.

* گوشت را از ظرف خارج نموده و استخوان‏ های آن ‏را جدا کرده و گوشت را بکوبید سپس به همراه آب گوشت به آش بیفزایید.

* نیمی از پیاز داغ را به همراه مقداری روغن، زردچوبه و فلفل سیاه تفت داده و به صورت داغ به آش در حال جوش اضافه کنید.

* سبزی ترخون خیس خورده و شسته شده را نیز اضافه نموده و یک سوم از آش را در ظرفی جداگانه بکوبید و سپس به آش بیفزایید.

یک افطاری رژیمی برای روزه داران

آن را با جعفری تازه و خرد شده تزئین کرده و سرو کنید.

مواد لازم :

سه چهارم فنجان عدس

دو فنجان ذرت

دو فنجان آب مرغ

400 گرم سس گوجه فرنگی

400 گرم گوجه فرنگی رنده شده

دو تا 3 حبه سیر له شده

یک عدد پیاز متوسط خرد شده

یک عدد فلفل سببز دلمه ای خرد شده

دو قاشق سوپ خوری پودر چیلی ( فلفل های قرمز کوچک )

یک چهارم قاشق چای خوری ادویه مخلوط

نصف قاشق چای خوری زیره

طرز تهیه :

همه مواد را بجز ذرت و سس گوجه فرنگی، داخل یک قابلمه ریخته و روی حرارت قرار دهید تا به جوش آید. پس از بجوش آمدن، شعله را کم کنید تا به مدت نیم ساعت پخته شود. سس گوجه فرنگی و ذرت را به آن اضافه کنید. یک ربع دیگر به پختن آن ادامه دهید. آن را با جعفری تازه و خرد شده تزئین کرده و سرو کنید.

ماست میوه‌ای

مواد لازم

شاه‌ توت یا توت‌فرنگی یک پیمانه

هلو و زردآلو از هر کدام دو عدد

ماست کم‌چرب یک پیمانه

عسل سه قاشق سوپخوری

طرز تهیه

ابتدا شاه‌توت یا توت‌فرنگی را با هلو و زردآلوی که هسته آن را جدا کرده‌اید درون مخلوط‌کن ریخته سپس این مخلوط که مثل پوره شده با ماست و عسل مخلوط کنید و مدت سه تا چهار ساعت در فریزر قرار دهید پس از این‌که مواد بسته شد، از فریزر در آورده و با مخلوط‌کن یا همزن بزنید تا یک‌دست شود می‌توانید این دسر را همین‌طوری میل کرده یا ۲۴ ساعت در فریزر قرار داده تا به صورت یخ در بیاید و با تکه‌های میوه‌ تزئین کرده و میل کنید.

شیر انگور

موادلازم:

ـ دانه انگور ۱ لیوان

ـ شیر ۱ لیوان

طرزتهیه:

انگوری را انتخاب کنید که بدون دانه و پوست نازک و ترجیحاْ قرمز باشد زیرا پس از تهیه نوشیدنی شما به رنگ بنفش و بسیار زیبا خواهد شد این نوشیدنی آنقدر گوارا و خوشمزه است که نیاز به هیچ نوع افزودنی ندارد .

دانه انگور را با شیر میکس کرده و سپس توسط صافی پوست انگور را جدا و در لیوان بریزید و نوش جان کنید.

جا دارد تا از خواص انگور قدری بدانیم

این میوه بهشتی دارای ویتامین های A , B ، C می باشد هم چنین دارای مقداری منیزیم ، كلسیم ، آهن ، فسفر ، پتاسیم و آلبومین است .

انگور قند خون را نیز تنظیم می كند . به علاوه انگور قرمز برای تصفیه ی خون و خون سازی از انگور سبز هم بهتر است . البته افراد Hypoglacimic ( افرادی كه قند خون پایین دارند ) می توانند از انگور بهره ی زیادی ببرند . بنابر این سعی كنند همیشه انگور تهیه کنند و چند بار در روز مقداری از آن را میل كنند .

انگور یكی از میوه های ضد سرطان و دارای پتاسیم زیادی است كه به جبران ضعف بدن كمك می كند

انگور برای سلامتی قلب ، ریه و كلیه نافع است و به علت داشتن املاح و مواد سلولزی، ملین و مدر بوده و برای مبتلایان به اوره ی خون مناسب و سازگار است .

این نكته را هم بدانید یبوست كه عوارض آن بی اشتهایی ، نفخ ، سردرد تشنگی مفرط و بد بویی دهان است با خوردن آب انگور تازه برطرف می شود .

نوشیدنی شلیل

مواد لازم :( برای 3 نفر )

شلیل= 250 گرم

ماءالشعیر لیمویی 1 لیوان = 250 سی سی

شکر 2 ق س ( می تونید از عسل هم استفاده کنید )

یخ= 4 تکه

شلیل یک عدد= برای داخل آبمیوه

طرز تهیه :

* هسته های شلیل را گرفته و داخل مخلوط کن بریزید .

* سپس بهمراه ماءالشعیر و شکر و یخ داخل مخلوط کن بریزید .

* نکته : می توانید از انواع دیگر ماءالشعیر مثل هلو و یا ماءالشعیر ساده استفاده نمایید.

* نوشیدنی را در لیوان بریزید .

* یک عدد شلیل را به تکه های کوچک خرد کنید .

* سپس در هر لیوان یک قاشق شلیل خرد شده بهمراه یک تکه یخ بریزید .

آب هندوانه

موادلازم:

هندوانه ی خرد شده که بی دانه باشد 3 کاسه

شکر سه چهارم پیمانه

نعنای خشک و معطر یک دوم پیمانه

آب انگور سفید 2 فنجان

عصاره ی لیمو ترش 1 قاشق چایخوری

طرز تهیه :

هندوانه های خرد شده را در مخلوط کن ریخته تا صاف شود.

سپس آن را از صافی رد می کنیم تا پوره هندوانه کاملا صاف شود و آب میوه ی آن آماده شود.

در یک ظرف بزرگ ، ترکیب شکر و نعناع را میریزیم.

با استفاده از پشت یک قاشق چوبی ، به آرامی نعناع را فشار می دهیم تا کاملا پودر شود.

آب انگور، عصاره ی لیمو ترش و پوره هندوانه را به آن اضافه می کنیم، آن را هم میزنیم تا شکر کاملا در آن حل شود.

در آخر این آب میوه را در یک پارچ شیشه ای زیبا ریخته و یخ های ریز ریز در آن میریزیم تا کاملا خنک شود و از خوردن آن لذت می بریم

شیر توت فرنگی

موادلازم:

شیر=1پاکت

توت فرنگی=1بسته

شکر=1پیمانه

طرزتهیه:

ابتدا شیر رادرون مخلوط کن میریزیم(بهتر است شیرمون یخ باشه)بعد کمی شکر رو اضافه میکنیم بعد هم توت فرنگی رو اضافه میکنیم(توت فرنگی هم بهتر است یخ باشه) مخلوط ما باید کاملا صاف صاف باشه حداقل 5دقیقه درون مخلوط کن باشه حالا میتونید این نوشیدنی رو نوش جا ن کنید

چای دو رنگ

چای دو رنگ هم از زمانیکه چای در ایران مرسوم شده , در مراسم خواستگاری و مجالس مهم باب شد . در گذشته یکی از هنرهای زنان ایرانی درست کردن چای دو رنگ بود که کم کم به مرور زمان کمرنگ شده و امروزه در مواردی خاص و یا در خانواده هایی اصیل به چشم میخوره . روش درست کردن چای دو رنگ ساده ست ولی کمی نیاز به صبر و حوصله و دقت داره

استکان های کمر باریکتون رو در بیارن و یک چای خوش رنگ دم کنید و آماده بشین برای درست کردن چای دو رنگ . اول نصف استکان رو آب جوش بریزین و چند حبه قند توی استکان بندازین و با قاشق چای خوری هم بزنین تا قند حل بشه . غلظت قند باید زیاد باشه و به حد اشباع برسه . یعنی وقتی که قند میندازین دیگه حل نشه و شیره مانند بشه . برای این منظور تعداد ۴ تا ۶ حبه قند کافیه . حالا توی یک کاسه چای خالص بریزین و با استفاده از یک قاشق یا ملاقه کوچک به آرومی و کم کم روی این شیره چای بریزین . میبینین که آب در پایین و چای در بالا قرار میگیره . به همین سادگی .

اگه در مقیاس زیاد میخواهین درست کنین , توی یک قابلمه آب و شیره باید درست کنید . یعنی به تعداد و متناسب با استکان ها آب داخل قابلمه بریزین و قند یا شکر رو اونجا بهش اضافه کنین و بعد توی تمام استکان ها رو تا نیمه با این شیره پر کنین و به آهستگی چای رو به استکان ها اضافه کنید . برای سادگی و سرعت کار هم میتونین از یک یا دو نفر آدم خونسرد استفاده کنید.

این روش بیشتر مجلسی و تفننی و رسمی هست و مزه و طعم چای در اون چندان مطرح نیست مخصوصن هم که چایی شیرینه نه تلخ . به همین دلیل از آوردن این چای برای کسانیکه عادت به نوشیدن داغ داغ چای دارن و تصور میکنن اگه چای بیشتر از دو دقیقه در استکان باقی بمونه از دهن می افته , خودداری کنید .

نوشیدنی نعنا و لیمو

موادلازم:

نعنا= شش شاخه

ليموترش=شش عدد

شكر=يك پيمانه

آب =يك پيمانه

آب گازدار = به ميزان لازم

يخ= به ميزان لازم

طرز تهیه:

آب و شكر را روي حرارت قرار داده تا بجوشد و پس از مدتي كه حجم آن به نصف رسيد، حرارت را خاموش مي‌‌كنيم تا شربت كاملا خنك شود. يكي از ليموها را براي تزيين حلقه كرده و آب پنج عدد باقي مانده را مي‌‌گيريم. پوست باقي‌مانده ليموها را دور نريخته و به همراه برگ‌هاي نعنا در هاون مي‌‌كوبيم يا اين‌كه ريز خرد مي‌‌نماييم. ليمو و نعنا خرد شده را به شربت اضافه كرده و داخل ليوان‌ها يخ ريخته و روي يخ از مواد شربت تا ليوان را پر مي‌كنيم. روي مخلوط آب گازدار ريخته، سپس ليوان‌ها را با نعنا تازه و برش‌هاي ليمو تزيين مي‌كنيم.

نكــته:

براي تزيين مي‌توان از سيروپ سبز نعنايي كه در فروشگاه‌هاي لوازم قنادي و كافي‌شاپ به فروش مي‌رسد، استفاده كنيد.

خانم آرزو یگانه کارشناس بین المللی آشپزی و قنادی

شیک کرامبل سیب

موادلازم:

شير= 50 سی سی

بستني وانيلي= 210 گرم

سيب سبز =يک عدد

پودر دارچين =يک سوم قاشق چای خوری

شربت کارامل= 10 گرم

طرزتهیه:

شير را داخل مخلوط کن ريخته 3 اسکوپ بستني وانيلي 70 گرمي را اضافه مي کنيم. سيب سبز را به تکه های کوچک برش مي دهيم و داخل مخلوط کن مي ريزيم و بعد پودر دارچين را همراه شربت کارامل اضافه مي کنيم و همه مواد را د رآخر با هم ميکس می کنيم.

توجه داشته باشيد:

شير ريخته شده بايد به مقداري باشد که فقط بستني را مخلوط کند و حالتي شل به آن بدهد نه به سورتي که بستني را به حالت مايع تبديل کند.

سيب ها نيز با پوست استفاده شود.

چرا سیب؟ سيب حاوي مقادير خوبي از نوعي فيبر به نام پکتين است که از دسته فيبرهاي معلول است يعني زماني که مرطوب مي شود چسبنده و غليظ خواهد شد اين ماده که در سيب به ميزان کافی يافت می شود خواص زيادي دارد.

کاهش کلسترول مضر خون اولين خاصيت پکتين سيب است.

مطالعات کنترل شده مختلف نشان داده است که افزودن پکتين به رژيم غذايي منجر به کاهش متوسطي در سطح کلسترول خون مي شود علت اين امر ممکن است اتصال يافتن سيب به اسيدهای صفراوی باشد که به کاهش کلسترول خون کمک مي کند.

سيب و سلامتی روده: پکتين مي تواند تعداد ميکرب های مفيد در دستگاه گوارش را افزايش دهد باکتري هاي مفيد همچنين ماده ای شيميايي به نام (بوتيميت) توليد می کنند که سوختي مهم براي سلول های ديواره روده ای مي باشد.

- پکتين دوست ديابتی ها: پکتين موجود در سيب مي تواند کمک به حفظ سطح قند خون به طور ثابت نمايد قندهای طبيعی موجود در سيب به آهستگی هضم و جذب می شوند.

- سيب با پوست ارمغان سلامتی را می آورد يادتان باشد که ويتامين ها و پکتين موجود در سيب بيشتر در پوست سيب و زير پوست آن قراردارد بنابراين افرادي که توانايی هضم پوست سيب را دارند بهتر است آن را با پوست ميل نمايند.

هات چاکلت

موادلازم:

شیر یک فنجان

کاکائو 2قاشق مرباخوری

نسکافه 1 قاشق مرباخوری

شکر 1- 2 قاشق مرباخوری

خامه 1 قاشق مرباخوری

طرزتهیه

شیر را روی حرارت قرار می دهیم تا کمی گرم شود.بعد شکر و کاکائو و نسکافه را اضافه کرده و می گذاریم تا با شیر بجوشد و کمی غلیظ شود. سپس آن را در فنجان ریخته و روی آن خامه قرار می دهیم و سرو می کنیم.

کوفته پلو

مواد لازم:

برنج =۳ پیمانه

لوبیا چشم بلبلی = ۱ پیمانه

شوید = نصف پیمانه

پیاز سرخ کرده= ۲ قاشق غذاخوری

گوشت چرخ کرده = ۴۰۰ گرم

پیاز = ۱ عدد

نمک،فلفل،زردچوبه،دارچین،زعفران

رب گوجه = ۳ قاشق غذا خوری

اول گوشت چرخ کرده و پیاز و ادویه رو باهم مخلوط کنید و کاملا ورز بدید. بعد به صورت گلوله های کوچیک درست کنید و در روغن سرخ کنید. لوبیا رو سعی کنید از شب قبل خیس کنید تا کاملا خودش رو باز کنه. وقتی گوشت ها سرخ شدن لوبیا و پیاز سرخ کرده رو به اون اضافه کنید و تفت بدید. حالا رب رو با یکم آب و زعفران مخلوط کنید و به مواد گوشت و لوبیا اضافه کنید و خوب مخلوط کنید تا یکدست رب به همه مواد بگیره. (اگه لوبیا شما دیرپزهست حتما کمی بپزید بعد اضافه کنید و اگه رب شما رنگش کمه زیادتر اضافه کنید.) برنج رو آبکش کنید و لابه لا برنج و شوید فراوان و آب زعفران و مواد گوشتی بریزید و بگذارید دم بکشه و نوش جان کنید

کوفته تبریزی

موادلازم:

گوشت بدون چربی چرخ کرده=نیم کیلو

آرد نخودچی=100 گرم

تخم مرغ=4 عدد

پیاز سرخ کرده=3 تا 4 قاشق سوپخوری

زردچوبه=بمقدار کم

تخم مرغ پخته شده سفت=4 تا 5 عدد

آلو=250 گرم

گردو خرد شده=2/1 لیوان

نمک و فلفل=بمقدار کافی

طرز تهیه:

تخم مرغها را در ظرفی می شکنیم کمی نمک و فلفل می زنیم. آرد نخودچی را در تخم مرغ می ریزیم کمی زعفران حل شده در آب جوش به مایه اضافه می کنیم یک لیوان آب و گوشت چرخ کرده را داخل مایه می ریزیم و مایه را خوب مخلوط می کنیم.اگر مایه خیلی سفت شد باز هم کمی آب داخل آن مایه می ریزیم مایه را خوب مالش می دهیم.بعد پیاز سرخ کرده را با زردچوبه مخلوط می نماییم 5 تا 6 لیوان آب روی آن می ریزیم و کمی نمک و فلفل به آن اضافه می کنیم روی آتش می گذاریم تا جوش بیاید بعد از مایه داخل یک پیاله کوچک پر می کنیم وسط مایه را گود می نماییم یک دانه تخم مرغ سفت و کمی آلو قیسی و پیاز سرخ کرده و گردوی خرد شده وسط مایه می گذاریم روی کوفته را جمع می کنیم بطوریکه تمام مواد داخل کوفته بماند بعد کوفته ها را با دست صاف کرده تا کاملا گرد و منظم شود(این کوفته را معمولا به بزرگی یک پرتقال درشت درست می کنند و گاهی هم ممکن است آنقدر آن را بزرگ تهیه کرد که یک جوجه را داخل آن گذاشت در اینصورت باید پارچه نازک سفیدی را داخل پیاله بزرگی بیندازیم و مایه را داخل پارچه به بزرگی همان پیاله به شکل گرد آماده کنیم و در وسط مایه جوجه پخته استخوان گرفته و سایر مواد را قرار بدهیم در هر حال موادی که میل داریم داخل کوفته بریزیم باید کاملا در کوفته پوشیده بماند کوفته های کوچکتر را وقتی آب و پیاز جوش آمد داخل آن می اندازیم و کوفته بزرگ را داخل پارچه پیچیده یعنی سر پارچه را جمع کرده گره می زنیم و با همان پارچه داخل آب و پیاز که در حال جوش است می اندازیم.آب کوفته باید به مقداری باشد که روی آنرا بگیرد و در ظرف را می بندیم می گذاریم کوفته آهسته بجوشد و بپزد و آب آن در حدود دو لیوان بشود.ممکن است به آب کوفته کمی رب گوجه فرنگی نیز بزنیم در صورتیکه کوفته در پارچه باشد آن را بعد از پختن از پارچه خارج کرده در ظرف قرار می دهیم و آب کوفته را روی آن می ریزیم.ممکن است به مایه کوفته تبریزی نیم کیلو سبزی(تره-جعفری-شبت-مرزه-نعناع-ترخان)خرد کرده نیز مخلوط نمود و البته کوفته تبریزی با سبزی خوشمزه تر و معطر است.)اطراف کوفته را با تربچه و پیازچه فراوان تزیین می نماییم.

کوکو گردو و گوشت

مواد لازم

گوشت چرخ‌كرده و گردو از هر کدام 100 گرم

برنج پخته‌شده يك پيمانه

پياز رنده شده نصف پيمانه

تخم‌مرغ دو عدد

نمك، فلفل و زردچوبه به ميزان لازم

موادلازم:

گردو‌ها را له كرده سپس برنج، پياز و گوشت چرخ‌كرده را به آن اضافه کنيد و كاملا ورز دهيد و در پايان نمك، فلفل، زردچوبه و تخم‌مرغ را به آن اضافه كنيد و به اندازه شيريني گردويي درست كرده و در تابه همراه روغن با حرارت ملايم سرخ كنيد.

همبرگر خانگی استثنائی

مواد لازم

کاهو پیچ: یک عدد

نان همبرگر: ۶ عدد

گوشت چرخ کرده تازه: ۵۰۰ گرم

تخم‌مرغ: یک عدد

گوجه‌فرنگی: ۳ عدد

پیاز قرمز: یک عدد

خیارشور: ۳ تا ۶ عدد

پنیر چدار: ۶ عدد

سس مخصوص همبرگر (سس گوجه‌فرنگی) به میزان لازم

سس خردل: به میزان لازم

آرد نخودچی: ۲ قاشق غذاخوری

ریحان تازه: یک دسته کوچک

ادویه ها

نمک

فلفل سیاه

روغن زیتون

هیچ چیز بهتر از یک همبرگر خانگی نیست. همه عاشق آن هستند. چون پخت آن آسان و در عین حال سریع است. اگر می‌خواهید که باکیفیت باشد از مواد تازه استفاده کنید، اغلب اوقات این غذا با سالاد سرو می‌شود.

برای شروع

گوشت چرخ کرده مرغوب را داخل یک ظرف ریخته و یک عدد تخم‌مرغ روی آن بشکنید بعد آرد نخودچی را همراه را نمک و‌ فلفل و کمی سس خردل به آن همراه با کمی روغن زیتون اضافه کرده و ریحان‌ها را با چاقو ریز کرده و به مواد اضافه کنید و بعد کل مواد را با دست با هم مخلوط کنید تا کاملا یک دست شوند. بعد کل گوشت را به ۶ تکه تقسیم کرده و گرد کنید. گوشت‌های گرد را برای مدت کمی داخل فریزر گذاشته تا خود را بگیرند این کمک می‌کند تا گوشت‌ها از هم وا نروند.

غذای اصلی

یک ماهی‌‌تابه گریل را روی حرارت گذاشته تا نرم شود به مدت زمان ۴ دقیقه بعد از این زمان حرارت را پایین آورده و گوشت‌های خود را از فریزر درآورده و پهن کنید و داخل ماهی‌تابه بگذارید تا سرخ شود. مطمئن شوید که گوشت همبرگر شما کاملا پخته است برای هر طرف گوشت ۳ تا ۴ دقیقه کافی است.کاهو را شسته و برگ‌های آن را جدا کنید برگ‌های بزرگ را در یک ظرف دیگر برش بزنید و برگ‌های کوچک را برای داخل نان همبرگر استفاده کنید. نان همبرگر را از هم باز کرده و روی آن سس گوجه‌فرنگی بریزید و با یک قاشق روی نان بمالید و کاهوها را روی آن قرار دهید. بعد گوشتی که کاملا سرخ شده را روی آن بگذارید و ورقه‌های پنیر را روی آن گذاشته و پیازها را شسته و گردگرد ببرید و روی این لایه‌ها پهن کرده و بعد گوجه‌فرنگی‌ها را با چاقو گرد برش داده و روی هم بگذارید و در آخرین مرحله خیارشور را با سس خردل اضافه کرده و نان را روی آن گذاشته و فشار بدهید تا کاملا به هم بچسبند. همبرگر خانگی شما آماده سرو است.

برای سرو

از سالاد سبز یا سالاد کاهو برای سرو استفاده کنید تا غذای سالم و مقوی شما تکمیل شود.

هیچ چیز بهتر از یک همبرگر خانگی نیست. همه عاشق آن هستند. چون پخت آن آسان و در عین حال سریع است. اگر می‌خواهید که باکیفیت باشد از مواد تازه استفاده کنید، اغلب اوقات این غذا با سالاد سرو می‌شود. شما می‌توانید با ادویه‌های مختلف یا سبزی‌هایی که با ذائقه شما بیشتر می‌آید این همبرگر را درست کنید. اینجاست که می‌‌فهمید آشپزی چه فوق‌العاده است

دلمه تره‌ فرنگی

مواد لازم :

تره‌ فرنگی درشت =يك كيلوگرم

پياز =سه عدد

گوشت چرخ كرده=100گرم

برنج پخته=دو پيمانه

نعنا، شويد و جعفری خرد شده از هر كدام دو قاشق غذاخوری

رب گوجه‌ فرنگی=دو قاشق سوپخوری

هويج بزرگ=يك عدد

نمك و فلفل و روغن زیتون و آب به ميزان لازم

طرز تهيه:

قسمت سفيد تره‌فرنگي را از بالا تا پايين به صورت عمودي برش زده طوري كه فقط به مغز آن برسيد و آن را بيرون آوريد و در مقداري آب و نمك بپزيد تا نرم شود. بقيه مواد را به غير از هويج با هم مخلوط كنيد و در تابه تفت دهيد. ساقه‌هاي تره‌فرنگي را به آرامي از هم جدا كنيد و در هر ساقه كمي از مايه دلمه در راس آن قرار داده و مانند سمبوسه مثلثي ببنديد. هويج را حلقه‌اي كرده و كف قابلمه كنار هم چيده و دلمه‌ها را روي آن قرار دهيد. مقداري آب و نمك و كمي روغن زيتون به آن اضافه كنيد و با در بسته اجازه دهيد دلمه‌ها بپزند.

کرم آلبالو

مواد لازم:

زرده ی تخم مرغ 3عدد-

وانیل یک هشتم قاشق غذا خوری-

شکر 150 گرم-

شیر 250 میلی لیتر-

پودر ژلاتین 5قاشق چایخوری-

اب یک سوم قاشق چایخوری-

پوره ی آلبالو 160 گرم-

خامه ی صبحانه250 گرم

زرده ی تخم مرغ،وانیل و شکر را با همزن برقی بزنید تا سفت و کشدار شود،شیر را داغ کنید و به مواد اضافه کنید و هم بزنید(به آرامی با دور کن همزن برقی هم بزنید)باری جلوگیری از کف کردن مواد بهتر است با دور کن مزن برقی مخلوط شود ویا همزن خاموش شده و با لیسک همزده شود. مخلوط زرده ،شکر و شیر را کنار بگذاری تا ولرم شود.

پودر ژلاتین را روی پیمانه ی اب سرد پاشیده و روی بخار اب قرار دهید تا ذوب شود.ژلاتین ذوب

شده را کم کم روی مخلوط ولرم ریخته وهم بزنید،سپس کنار بگذارید تا خنک شود.پس ازخنک شدن

پوره ی آلبالو را اضافه کرده و در آخر خامه ی صبحانه را اضافه کرده و مخلوط کنید(بهتر است مایع

آلبالویی آماده را کم کم به خامه اضفه کنید تا خامه به راحتی داخل مایع مخلوط شده و گلوله نشود).

درصورت تمایل میتوانید کمی رنگ خوراکی به کرم اضافه کنید تا خوش رنگتر شود.مواد آماده را داخل قالب چرب شده ریخته و3 تا 4 ساعت در یخچال قرار دهید تا ببندد.

مسافران آسمان

اگر فضانوردی به درونِ یک سیاه‌چاله شیرجه بزند، چگونه خواهد مرد؟

لوازم جديد فضانوردي

نیمه کاره ماندن پیاده‌روی فضایی به خاطر نشت آب به کلاه فضانوردی!

فضانوردی که غرور، او را روتوش کرد!!

به زمين بازگردید، مأموریت انجام نشدنی است!

اولين تصوير ارسالي از مريخ چگونه بازيابي شد

پنج فضانورد در برابر پرسشهای ایرانی

حیوانات در فضا

شب یوری و نگاهی به پرواز تاریخی یوری گاگارین

فاجعه در فضا، وضعیت غیر قابل تصور

اگر فضانوردی به سیاه‌چاله شیرجه بزند...؟!

اگر فضانوردی به درونِ یک سیاه‌چاله شیرجه بزند، چگونه خواهد مرد؟

به گزارش سرویس علمی ایسنا در ماهِ مارچِ 2012 ، ژوزف پولشینسکی (Joseph Polchinski) در اندیشه‌ی یک خودکشیِ ریاضی افتاد. او که فیزیکدانی در شاخه‌ی نظریه‌ی ریسمان در موسسه‌ فیزیکِ نظریِ کاولی (Kavli) در سانتاباربارای کالیفرنیاست، در این اندیشه فرو رفت که اگر فضانوردی به درونِ یک سیاه‌چاله شیرجه بزند برای او چه رخ خواهد داد؟ آشکارا پیداست که او خواهد مُرد، اما چگونه؟

بنابر توجیه پذیرفته‌شده، فضانورد در ابتدا چیزی احساس نخواهد کرد، حتی هنگامی که در حالِ گذر از افقِ روی‌دادِ سیاه‌چاله است.

افقِ روی‌دادِ سیاه‌چاله، مرزی نامرئی‌ است که هیچ چیز از پشتِ آن نمی‌تواند به بیرونِ سیاه‌چاله بگریزد؛ اما پس از گذرِ چندین ساعت، روز و یا هفته ، اگر سیاه‌چاله به اندازه‌ی کافی بزرگ باشد، فضانورد در خواهد یافت که نیروی گرانشی که به پاهای او وارد می‌شود بیش از نیرویی‌ است که به سرش وارد می‌شود. هم‌چنان که شیرجه‌ی فضانورد او را بی‌امان به سمتِ مرکزِ سیاه‌چاله می‌کشاند، این اختلافِ نیروی گرانشی افزایش یافته و پیکرِ او را از هم خواهد درید و سپس بقایای او در هسته‌ی بی‌نهایت‌چگالِ سیاه‌چاله خورد خواهد شد.

اما محاسباتِ پولشینسکی که به همراهِ دو تن از دانشجویانش –احمد المری (Ahmed Almheiri) و جیمز سالی (James Sully)- و با همکاریِ یک نظریه‌پردازِ دیگر در شاخه‌ی ریسمان به نامِ دونالد مارولف (Donald Marolf) از دانشگاهِ کالیفرنیا در سانتاباربارا (UCSB) انجام شده است، داستانِ دیگری را بازگو می‌کند.

بنابر محاسباتِ وی، اثراتِ کوانتومی سبب می‌شوند که افقِ روی‌دادِ سیاه‌چاله به گردبادی خروشان از ذرات تبدیل شود. هرکس که به سوی افقِ روی‌دادِ یک سیاه‌چاله سقوط کند، به دیواری آتشین رسیده و در یک چشم‌به‌هم‌زدن، بِرِشته خواهد شد.

ادعای این گروه در جولایِ 2012 منتشر شد و جامعه‌ی فیزیک را شگفت‌زده کرد. وجودِ چنین دیوارِ آتشینی یکی از اصولِ بنیادینِ فیزیک را که نزدیک به یک قرنِ پیش توسطِ آلبرت اینشتین پایه‌گذاری شده بود، زیرِ پا می‌گذارد. این اصل که اینشتین آن را بنیانی برای نظریه‌ی گرانشیِ نسبیتِ عامِ خود قرار داد با نامِ «اصلِ هم‌ارزی» شناخته می‌شود. این اصل بیان می‌کند که ناظری که به درونِ یک میدانِ گرانشی سقوط می‌کند (حتی اگر این میدانِ گرانشی به اندازه‌ی میدانِ درونِ یک سیاه‌چاله نیرومند باشد)، پدیده‌ها را دقیقاً همانندِ ناظری می‌بیند که در فضایی تهی غوطه‌ور است. بدونِ این اصل، چارچوبی که اینشتین در نظریه‌ی خود بنا کرد فرو خواهد ریخت.

پولشینسکی و هم‌کارانش که به خوبی از پیامدهای ادعای خود آگاه بودند، طرحِ جایگزینی پیشنهاد کردند که به ایجادِ دیوارهای آتشین منجر نمی‌شد؛ اما این راهِ حل نیز هزینه‌ی گزافی در پی داشت. این‌بار فیزیک‌دانان باید از فروریختنِ یکی دیگر از پایه‌ی دانشِ خود رنج می‌کشیدند: مکانیکِ کوانتومی، نظریه‌ای که بر برهم‌کنش‌های میانِ ذراتِ زیراتمی حاکم است.

پیامدِ این ادعا، توفانِ پر جوش‌وخروشی از مقاله‌های پژوهشی درباره‌ی «دیوارِ آتشین» بود که هریک در تلاش برای رهایی از این بن‌بست بودند، اما در پایان هیچ‌یک از این تلاش‌ها نتوانست خشنودیِ همگان را در پی داشته باشد.

استیو گیدینگز (Steve Giddings) فیزیکدانی در شاخه‌ی مکانیکِ کوانتومی در UCSB این شرایط را چنین توصیف می‌کند: «نقطه‌ی عطفی در زمینه‌های بنیادینِ فیزیک که شاید برای حل‌شدن، نیازمندِ یک انقلاب باشد».

متخصصانِ سیاه‌چاله در حالی‌که همه‌ این اندیشه‌ها را در سر داشتند، ماهِ گذشته در سِرن (آزمایشگاهِ فیزیکِ ذراتِ اروپا که در نزدیکیِ ژنو در سوئیس قرار دارد) گردِ هم آمدند تا به طورِ رودررو درباره‌ی این موضوع با یک‌دیگر گفت‌وگو کنند. آن‌ها امیدوار بودند که مسیری به سوی یک نظریه‌ی گرانشِ کوانتومیِ وحدت‌یافته بیابند که همه‌ی نیروهای بنیادینِ طبیعت را زیرِ یک چتر گِرد آورد، این همان آرمانی‌ است که در طولِ دهه‌های گذشته، همواره از دسترسِ فیزیک‌دانان به دور مانده است.

رافایل بوییسا (Raphael Bousso) که فیزیک‌دانی نظری در شاخه‌ی ریسمان و از دانشگاهِ برکلیِ کالیفرنیاست، سخنرانیِ خود در نشستِ سرن را با این جمله آغاز کرد: «ایده‌ی دیوارِ آتشین، پایه‌ی باورهای بسیاری از ما در موردِ سیاه‌چاله‌ها را به لرزه انداخت. این ایده دو نظریه‌ی مکانیکِ کوانتومی و نسبیتِ عام را رودرروی یکدیگر قرار می‌دهد، بی آن‌که هیچ سرنخی به دستِ ما دهد که در گامِ بعدی باید به کدام سو رفت».

سرچشمه‌های آتشین

ریشه‌های ایده‌ی دیوارِ آتشین که نقطه‌ی عطفی در فیزیکِ سیاه‌چاله‌هاست به سالِ 1974 باز می‌گردد، هنگامی که استیون هاوکینگ (Stephen Hawking) از دانشگاهِ کمبریجِ انگلستان نشان داد که اثراتِ کوانتومی سبب می‌شود که بتوان به سیاه‌چاله‌ها دما نسبت داد. سیاه‌چاله‌های منزوی به آرامی و به صورتِ فوتون و ذراتِ دیگر، از خود تابشِ گرمایی گسیل می‌کنند و به این ترتیب اندک‌اندک جرمِ خود را از دست می‌دهند تا جایی که به طورِ کامل تبخیر شوند.

گرچه این ذراتِ گسیلی نیستند که دیوارِ آتشین را می‌سازند چراکه ریزه‌کاری‌های نظریه‌ی نسبیت هم‌چنان تضمین می‌کند که فضانوردی که در حالِ سقوط به افقِ روی‌دادِ سیاه‌چاله است، متوجهِ این تابش نمی‌شود. با این‌حال نتایجِ هاوکینگ هم‌چنان تکان‌دهنده بود چراکه معادلاتِ نسبیتِ عام پیش‌بینی می‌کند که سیاه‌چاله‌ها تنها می‌توانند اجرامِ دیگر را در کامِ خود فرو برده و بزرگ و بزرگ‌تر شوند، نه آن‌که تبخیر شوند.

استدلالِ هاوکینگ اساساً به این مشاهده منجر می‌شود که در گستره‌ی مکانیکِ کوانتومی، فضای تهی واقعاً تهی نیست. در مقیاسِ میکروسکوپی هیاهویی برپاست، جفتِ ذره-پادذره به طورِ پی‌درپی به وجود آمده و سپس به طورِ ناگهانی بازترکیب شده و نابود می‌شوند. تنها در آزمایشگاه‌های بسیار حساس است که پیامدهای چنین هیاهوی میکروسکوپیکی، مشاهده‌پذیر است. هاوکینگ دریافت هنگامی که یک زوجِ ذره-پادذره درست بیرونِ افقِ روی‌دادِ یک سیاه‌چاله پدید بیایند این امکان وجود دارد که پیش از بازترکیب، یکی از این ذرات به درونِ سیاه‌چاله افتاده، ذره‌ی دیگر از چنگِ سیاه‌چاله نجات یافته و به صورتِ تابش، به بیرون از سیاه‌چاله بگریزد. انرژیِ ذره‌ی گریخته از سیاه‌چاله مثبت است، در حالی‌که انرژیِ ذره‌ای که به دام سیاه‌چاله می‌افتد منفی‌ست و به این ترتیب انرژیِ گریخته از سیاه‌چاله خنثی می‌شود (بنابر قانونِ پایستگیِ انرژی، انرژیِ کل در فرآیندِ تولید و نابودیِ زوج، صفر است چراکه زوجِ ذره-پادذره در خلا آفریده و سپس نابود می‌شوند. این به این معناست که از زوجِ آفریده شده، یکی از دو ذره دارای انرژیِ مثبت و ذره‌ی دیگر دارای همان‌مقدار انرژیِ منفی‌ست. ذره‌ای که دارای انرژیِ مثبت است می‌تواند از سیاه‌چاله بگریزد اما ذره‌ی دارای انرژیِ منفی به دامِ سیاه‌چاله می‌افتد. به این ترتیب انرژیِ جهانِ بیرون از سیاه‌چاله اندکی افزایش یافته و انرژیِ درونِ سیاه‌چاله، اندکی کاهش می‌یابد اما هم‌چنان انرژیِ سامانه‌ی کل که شاملِ جهانِ بیرون از سیاه‌چاله و خودِ سیاه‌چاله است، بدونِ تغییر باقی می‌ماند).

به نوشته تارنمای انجمن فیزیک، تحلیلی که نخستین‌بار توسط هاوکینگ بیان شده تا به امروز توسطِ پژوهش‌گرانِ بسیاری دوباره به دست آمده و گسترش یافته است و نتایجی که وی به دست آورده امروزه تقریباً از سوی فیزیک‌دانانِ سراسرِ دنیا پذیرفته شده است. اما این نتایج این ایده‌ی ویران‌گر را نیز به همراهِ خود آورد که تابشِ سیاه‌چاله‌ها به پارادوکسی می‌انجامد که نظریه‌ی مکانیکِ کوانتومی را به چالش می‌کشد.

بنابر قواعدِ مکانیکِ کوانتومی، اطلاعات نابود نمی‌شود. در اصل باید بتوان به کمکِ اندازه‌گیریِ حالتِ کوانتومیِ تابشی که از سیاه‌چاله گسیل می‌شود، داده‌های مربوط به اجسامی که به درونِ سیاه‌چاله افتاده‌اند را بازیابی کرد. اما هاوکینگ نشان داد که این کار چندان هم ساده نیست چون تابشی که از سیاه‌چاله گسیل می‌شود تصادفی‌ست. هیچ تفاوتی ندارد که سیاه‌چاله یک کیلوگرم سنگ را ببلعد یا یک کیلوگرم تراشه‌ی کامپیوتری را، نتیجه کاملاً یکسان است. حتی اگر تا هنگامِ مرگِ یک سیاه‌چاله آن را رصد کنیم باز هم هیچ راهی وجود ندارد که دریابیم چگونه تشکیل شده و یا چه چیزهایی به درونِ آن افتاده‌اند.

این مسئله که «پارادوکسِ اطلاعاتِ سیاه‌چاله» نامیده می‌شود فیزیک‌دانان را به دو جبهه تقسیم کرده است. برخی مانندِ هاوکینگ بر این باورند که پس از مرگِ سیاه‌چاله، اطلاعات نیز نابود می‌شود. این گروه هم‌چنین معتقدند که اگر باورِ آن‌ها درباره‌ی نابودشدنِ اطلاعات، قوانینِ مکانیکِ کوانتومی را زیر پا می‌گذارد باید به دنبالِ قوانین بهتری (برای مکانیکِ کوانتومی) بود. اما برخی دیگر هم‌چنان به مکانیکِ کوانتومی وفادارند.

تنها دیدگاهِ مشترکی که تاکنون به دست آمده آن است که این مسئله به این زودی‌ها برطرف نخواهد شد.

لوازم جديد فضانوردي

با دگرگوني دنياي علم و پيشرفت سريع بشر، دانشمندان از اين مقوله صحبت مي کنند که بشر بايد روزي زمين را ترک نموده و به سوي ديار ديگري رهسپار گردد.

در کنار تحقيقات نيم دهه گذشته ناسا بر روي شرايط اقليمي کرات ديگر براي بررسي ميزان حاصلخيزي خاک وجود آب که کليد زنده ماندن بشر است، برخي شرکت ها و آژنس هاي فضايي اقدام به ثبت نام از توريست هاي فضايي مي کنند و برخي ديگر به تازگي در حال توليد لوازمي هستند که براي زندگي در آن کرات مورد نياز است. اخيراً نيز يک آژانس فضايي در ايالات متحده، اجناس، البسه و لوازمي توليد کرده که آشنايي با آنها جالب و در خور توجه است.

اکوسفر فضايي

اين حباب زيبا حاوي اکسيژن، آب به همراه ميگو است و ناسا با تحقيقات انجام پذيرفته بر روي آن توانسته سيستم رشد طبيعي جانوران دريايي را براي يک پروسه طولاني مدت در ايستگاه فضايي به وجود آورد.

اکوسفر

ماده آنتکواريوم

ناسا با توليد اين ژل مخصوص آبي رنگ، شرايطي را به وجود آورده که افراد حاضر در سفينه فضايي، هنگام بلند شدن از روي زمين که با فشار جاذبه زيادي مواجه مي شوند، مصدوم نگردند و اين ژل از آنها حفاظت کند.

البته به دليل آنکه اين محصول، مخصوص صفرهاي فضايي است و تحت فرمولاسيون خاصي توليد شده در فروشگاه ها و مغازه ها، جهت خريد موجود نيست.

البته به دليل آنکه اين محصول، مخصوص سفرهاي فضايي است و تحت فرمولاسيون خاصي توليد شده در فروشگاه ها و مغازه ها، جهت خريد موجود نيست.

سيستم تهويه مطبوع فضايي

به هيچ وجه در زمان يک سفر فضايي نگران وجود هواي پاک و تازه در داخل فضاپيمايتان نباشيد زيرا ناسا با استفاده از اين دستگاه، هواي تصفيه شده و پاک به داخل شاتل ها هدايت مي کند و نياز به کپسول هاي اکسيژن را مرتفع مي سازد.

سيستم تهويه مطبوع

پوتين هاي فضايي

اين پوتين هاي گرم و نسبتاً بزرگ توسط شرکتي دانمارکي توليد شده و مجهز به سه لايه محافظ است و مي تواند دما را کنترل کرده و از پاها و انگشتان در برابر سرما به خوبي محافظت نمايد و تنها مصرف آن براي فضانوردان حاضر در ايستگاه هاي فضايي است.

پوتين فضايي

عينک ضد نور

براي شخصي که اين عينک را به چشم مي زند اتفاقات خاصي رخ نمي دهد و يا تصاوير عجيبي نمي بيند!

بلکه چشمان وي به دليل وجود لنز نارنجي که ساخت تکنولوژي جديد ناسا است، از نورهاي مختلف مصون نگاه داشته مي شود.

اين عينک دقيقاً مانند مايع شبکه چشم حيواناتي هم چون عقاب، شاهين، باز و يا پرندگاني که عموماً در سطوح بالا پرواز مي کنند و نور خورشيد مستقيماً به چشمانشان مي تابد، عمل مي کند.

عينک فضانوردي

واکس ويژه

براي آنکه بدنه فضاپيما يا اجزاي فلزي که در يک شاتل يا سفينه وجود دارد، زنگ نزند مي توانيد از اين ماده استفاده نموده و بدنه را به آن آغشته کنيد و سپس با دستمال آن را پوليش کنيد.

هم چنين به دليل حالت لزج و ليزي که اين ماده دارد شرايطي را به وجود مي آورد که هيچ گونه حيوان خزنده اي قادر نخواهد بود بر بدنه آهني پوليش کاري شده با آن قدم بگذارد.

خودکار فضايي

کمپاني Fisher خودکاري ساخته که جوهر ضد جاذبه دارد و در اختيار آژانس هاي فضايي قرار مي گيرد.

اين خودکار که قيمتي گران نيز دارد، در طي عمليات فضاپيماي آپولواز آن استفاده شد و کارآيي مناسبي از خود نشان داه است.

خودکار فضايي

صندلي ضد جاذبه فضايي

اين مدل از صندلي براي نشستن فضانوردان در شاتل مورد استفاده قرار مي گيرد و سبب مي گردد تا فشار بسيار کمي به ستون فقرات فضانورد در حالت درازکش وارد آيد.

از طرفي باعث آزاد شدن نيروي منفي ماهيچه و خارج شدن خستگي براي نشستن هاي طولاني مدت مي شود.

صندلي فضايي

بستني فضانوردان

اين ماده يخ زده و بسته بندي شده نخستين بار در سال 1975 توسط موزه ملي فضايي ايالات متحده به نمايش درآمد که شامل غذاي آماده و بسته بندي شده، براي استفاده سريع است. اما به تازگي شرکت Boulder موفق شده که هر نوع از مواد غذايي را توسط اين جنس از پلاستيک بسته بندي و فريز کند.

بستني فضايي

فوم حالت گيرنده

توليد تشک و و بالش از فوم هاي حالت گيرنده، حتي در دهه 1970 توسط ناسا نيز انجام مي شد و حال اين تکنولوژي خاص ناسا به صورت فراگير در اختيار همه لوازم توليد شده براي اين منظور در نظر گرفته شده است.

خاصيت اين فوم بدين صورت است که به دليل وجود نيروي جاذبه زياد اگر روي آن ليوان آب قرار دهيد يا روي آن دراز بکشيد، جسم مورد نظر به گونه اي درونش قرار گرفته و فوم به صورتي دور آن را احاطه کرده که همانند يک محافظ عمل مي کند.

نیمه کاره ماندن پیاده‌روی فضایی به خاطر نشت آب به کلاه فضانوردی!

«لوکا پارمیتانو» فضانورد ایتالیایی بدلیل نشت آب در داخل کلاه فضانوردی خود مجبور به نیمه کاره گذاشتن برنامه پیاده روی فضایی و بازگشت بداخل ایستگاه فضایی شد.

«کریس کسیدی» فضانورد ناسا به همراه «لوکا پارمیتانو» از آژانس فضایی اروپا (ESA) روز سه شنبه 16 جولای (25 تیر) دومین مرحله پیاده روی فضایی را آغاز کردند.

اما حدود یک ساعت پس از شروع پیاده روی، «پارمیتانو» از شناور شدن آب در داخل کلاه فضانوردی اش خبر داد.

نشت مقدار کم آب در داخل کلاه مشکل حاد و اضطراری محسوب نمی شد، اما تیم کنترل مأموریت ناسا دستور پایان زودهنگام پیاده روی فضایی و بازگشت بداخل ایستگاه را صادر کردند.

«دیوید کورت» مدیر پرواز ناسا دستور لغو پیاده روی و بازگشت فوری بداخل ایستگاه فضایی بین المللی (ISS)‌ را صادر کرد؛ فرآیند پاکسازی پیش از ورود به ایستگاه توسط «کسیدی» انجام شد و حدود نیم لیتر آب از داخل کلاه فضانوردی کیهان نورد ایتالیایی خارج شد.

این پیاده روی فضایی دومین مرحله از مأموریت آماده سازی اتصال ماژول آزمایشگاه چند منظوره روسیه محسوب می‌شد که قرار است تا اواخر سال جاری میلادی به ISS‌ متصل شود.

فضانوردی که غرور، او را روتوش کرد!!

تاریخ فضانوردی سرشار از داستان‌ها و خاطرات تلخ یا شیرینی است كه دانستن آنها مایه عبرت و افزایش تجربه خواهد بود. سیروس برزو، روزنامه‌نگار علمی و پژوهشگر تاریخ فضانوردی به تدریج پاره‌ای از این خاطرات را از زبان فضانوردان یا بازماندگان آنها برای شما بازگو خواهد كرد.

در سال ۱۹۶۰ یک گروه ۲۰ نفره از خلبانان زبده شوروی سابق پس از معاینات بسیار برای سفر به فضا انتخاب شدند . از میان این گروه ۱۳ تن بعد‌ها به فضا راه یافتند و مردم دنیا با نام آنان آشنا شدند اما نام ۷ نفر باقیمانده سال‌ها در پرده ابهام باقی ماند. از میان این هفت تن یکی از همه بدشانس‌تر بود و سرنوشت بسیار تلخی داشت.

در یک شبانگاه سرد در شهر مسکو٬ "گریگوری نلیوبف" و دو تن از دوستان فضانوردش به نام‌های "مارس رافیکف" و "ایوان آنیکیف" که مخفیانه دمی به خمره زده بودند در یک حادثه با پلیس درگیر شدند. هر سه مست بودند و نلیوبف پلیس را مضروب کرد. پس از آن که مقامات امنیتی دخالت و آنان را از زندان آزاد کردند. نلیوبف جزو سه نفر اولی بود که باید به فضا سفر می‌کرد و بر اساس طبقه‌بندی آن زمان عضو علی‌البدل یوری گاگارین برای اولین سفر به فضا محسوب می‌شد. "سرگئی کارالیف" سرپرست وقت کیهان‌نوردی شوروی از این فضانورد خواست که برای عذرخواهی با پلیس مضروب ملاقات کند.

نلیوبف که نسبت به جایگاه خود اطمینان داشت حاضر به این کار نشد و در نهایت کارالیف به او دو راه پیشنهاد کرد: عذر خواهی یا اخراج از گروه کیهان نوردان.

نلیوبف زیر بار عذرخواهی نرفت و از گروه استعفا داد. دو همکارش که در جریان شرکت داشتند تهدید کردند که اگر او از جمع فضانوردان اخراج شود آنان نیز گروه را ترک خواهند کرد. کارالیف دستور اخراج هر سه نفر را صادر نمود. به این ترتیب این سه تن گروه را ترک کردند و چهره‌های آنان نیز از عکس‌ها حذف شد !

نلیوبف سخت سرخورده شده بود و شروع به تمرد در کار کرد. سرانجام در اثر كارشكنی‌های بسیار، او را به یک پادگان نظامی در خاور دور شوروی اعزام و در حقیقت تبعید کردند. این موضوع برای نلیوبف كه روزی در آستانه رسیدن به شهرت جهانی بود، سخت گران آمد و اثر نامطلوبی بر وی گذاشت تا آنجا كه به یک دائم‌الخمر تبدیل شد. بالاخره یک روز در حالی كه به شدت مست بود ماشینش در منطقه‌ای ممنوعه از راه‌آهن متوقف شد (و شاید متوقف کرد) و بر اثر تصادف با قطار ار بین رفت.

مسئولان وقت اتحاد جماهیر شوروی كه به كیهان‌نوردی همچون ابزار تبلیغاتی مؤثری نگاه می‌كردند، حضور نام فردی همچون نلیوبف را در لیست پرافتخار پیشتازان سفر به فضا تحمل نكرده و هرگونه اثری از وی را در فعالیتهای فضایی این كشور پاك كردند. ‌امروز بر روی سنگ قبر نلیوبف هیچ اثری از افتخارات گذشته وی به چشم نمی‌خورد و به این ترتیب کسی که می‌رفت تا نامش بعد از گاگارین و تیتف با افتخار در تاریخ فضانوردی ثبت شود به دلیل غرور بیجا بکلی حذف شد.

سال‌ها بعد عکس‌های سانسور نشده ‌او منتشر گردید و مشخص شد که چگونه او را حتی در عکس‌ها هم حذف کرده بودند.

به زمين بازگردید، مأموریت انجام نشدنی است!

برنامه‌های فضایی اتحاد جماهیر شوروی سابق نیز همان‌طور که خصلت هر برنامه و مأموریت پیچیده و مشکلی است، گاهی با شکست همراه می‌شده است. اما بازیگران عرصه سیاست هیچگاه شکست را قبول ندارند. داستانی که در ادامه خواهید خواند پرده از یکی دیگر از رازهای برنامه‌های فضایی شوروی سابق برخواهد داشت.

پرواز سايوز-15 از همان آغاز با نحسي مواجه بود. طبق سنت پرواز مي‌بايست کیهان‌نورداني در سفر ‏بعدي شرکت کنند که اعضاي جانشین گروه قبلي بودند. اما مسئولين فضايي شوروي تصميم گرفتند به ‏جاي وولينف و ژولوبف، يعني گروه ذخيره سايوز14، با ناو کيهاني سايوز-15 دو نفر ديگر يعني سارافانف ‏و ديومين آموزش برای پروازرا ادامه دهند و دونفری که اعضاي جانشین پرواز سايوز-14 بودند دراين ‏مأموريت همچنان به عنوان ذخيره بمانند.

اين اطلاعات زماني به آنها دادند که سفر کيهان‌نوردان سايوز-14 ‏در حال پايان بود.

مسئولين به ژولوبف و وولينف گفتند از آنهادر ايستگاه قوي‌تر بعدي استفاده شود و ‏آنان به دليل بالابودن دانش و توانايي، بايد ايستگاه فضايي بعدي را راه‌اندازي کنند. گفتن «ايستگاه جديد‏‏» راحت است اما تا پرتاب آن دو سال باقي بود. وولينف که از سال 1969 در انتظار سفر بعدي روزشماري ‏کرده بود، از اين قضيه خيلي ناراحت شد و به حالت قهر به مرخصي رفت‎.‎

کميسيون دولتي تصميم گرفت زودوف و روژدستونسکي به عنوان اعضاي ذخيره سارافانف و ديومين ‏ايفاي نقش کنند. وولينف و ژولوبف به عنوان ذخيره دوم اعلام شدند اما آنها حتي در زمان پرتاب سايوز-‏‏15، به بايکونور هم نرفتند‏‎.‎

در ساعت 19:58 روز 26 اوت 1974 يک موشک سايوز، سکوي پرتاب شماره 1 پايگاه پرتاب هاي ‏فضايي بايکونور را ترک گفت تا "گنادي سارافانف" و "لو دمين" ‏ را به مدار زمين برساند. با توجه به ‏استقرار ايستگاه مداري سالوت ‏-3 در ژوئنهمان سال و کار گروه کيهان نوردان سايوز-14 در اين ايستگاه، ‏انتظار مي‌رفت که کيهان نوردان سايوز-15 نيز مأموريت مشابهي را به انجام رسانند‏‎. ‎بر خلاف انتظار کارشناسانی که منتظر اعلام چنين خبری بودند، در ساعت 08:00 روز 28 اوت، خبرگزاري رسمي ‏شوروي، تاس گزارش داد « ... در دومين روز سفر، سارافانف و ديومين آزمايش‌هايي را در جهت ارتقای ‏روش‌هاي گوناگون پرواز و افزایش توانایی‌های فنی خود به انجام رساندند. در جريان این مانورها،کپسول فضایی سايوز-15 آنها، ایستگاه فضایی سالوت ‏‏-3 را به طور مکرر رديابي کرد و درستی عمل تمام دستگاه‌هاي ناو کهمربوط به گام‌هاي مختلف رديابي ايستگاه ‏فضايي بود با دقتمورد بررسي قرار گرفت...»‎

اين اطلاعيه طوري تنظيم شده بود که مشخص نمي‌شد هدف از پرتاب تنها "رديابي" و تمرين عمليات ‏مربوطه بوده است يا "اتصال" به ايستگاه مداري. اما کارشناسانمی‌دانستند که سايوز-15 در انجام مأموريت خود ‏دچار مشکل شده است‎.‎

سايوز-15 از نوع جديد ناوهاي فضایی سايوز بود که باتري خورشيدي نداشت. با توجه به اين مطلب، کیهان‌‏نوردان يا بايد سریع به ايستگاه مداري متصل مي‌شدند و یا بعد از 2 روز پرواز به زمین باز می‌گشتند. اين محدوديت ‏انرژي، اجازه پرواز طولاني تر از 60 ساعت را به آنها نمي‌داد‏‎.‎

اما واقعيت ماجرا چه بود؟ پرتاب ناو با موفقيت انجام شد. تقريباً بعد از يک شبانه روز پرواز، ناو در ‏نزديکي ايستگاه قرار گرفت. سامانه رديابي و اتصال خودکار « ایگلا» شروع به کار کرد اما در اينجا اتفاق ‏ناگواري افتاد:ايگلا فاصله 350 متري تا ايستگاه را اشتباهاً 20 کيلومتر محاسبه کرد و فرمان سرعت گرفتن ‏را به موتورها داد. در نخستين لحظه‌ها کیهان‌نوردان متوجه اشتباه دستگاه خودکار نشدند در نتيجه ناو با ‏سرعت 20 متر در ثانيه به ایستگاه نزدیک می‌شد. خوشبختانه به دليل مشکل دستگاه رديابي، ناو و ايستگاه در يک خط ‏نبودند و 40 متر با هم فاصله داشتند. به اين ترتيب ناو از کنار ايستگاه گذشت. چنانچه اين اشتباه رخ نمي‌‏داد ناو کيهاني با سرعت زيادي به ايستگاه فضايي برخورد مي‌کرد. کیهان‌نوردان متوجه فضيه نشدند اما ‏مرکز هدايت زمين فهميد که سامانه ايگلا درست کارش را انجام نداده و دستگاه هدايت خودکار را از ‏فعاليت انداخت. در طراحي سايوز، نوع کمکي يا جانشين براي "ايگلا" پيش‌بيني نشده بود‏‎.‎

کیهان‌نوردان بعد از اين شکست اعلام آمادگي کردند که کار را با سامانه دستي ادامه دهند و ناو خود را ‏به ايستگاه مداري متصل سازند اما پايين آمدن ميزان سوخت ناو باعث گرديد که مسئولين مرکز هدايت ‏پرواز به کيهان نوردان دستور دهند به کار خود در فضا خاتمه دهند و دستگاه هاي هدايت ناو را در ‏وضعيت بازگشت فوري قرار دهند. سارافانف و ديومين مجبور شدند در شرايط اضطراري به زمين باز ‏گردند‎.‎

سايوز-15 سرانجام در شبانگاه 28 اوت مسير فرود را در پيش گرفت و در ساعت 20:10 روز 28 اوت در استپهای ‏قزاقستان بر زمين نشست. در منطقه باران مي‌باريد، اين دومین فرود شبانگاهي يک ناو کيهاني در تاريخ ‏کیهان‌نوردي شوروي بود. جالب آن که روز بعد روزنامه‌ها نوشتند که کیهان‌نوردان با موفقيت کار خود ‏را به اتمام رسانده و به زمين بازگشتند‎ !‎

براي بررسي دلايل حادثه کميسيوني به رياست چرنوکف تشکيل شد. سازندگان سامانه الحاق، کیهان‌‏نوردان را مقصر مي‌ دانستند و معتقد بودند آنان بايد با هوشياري بيشتري به اطلاعات توجه مي‌کردند و ‏دستگاه نزديک شدن را خاموش مي‌کردند‎.‎

روش‌شناسان مرکز آموزش پرواز از کیهان‌نوردان دفاع مي‌کردند و مي‌گفتند درباره چنين وضعيتي به ‏آنها اطلاعات نداده بوديد. کميسيون دولتي سرانجام به اين نتيجه رسيد که سامانه «ايگلا» بايد تصحيح و ‏بازسازي شود‎. ‎

گنادي سارافانف و لو دمين ديگر هيچ‌گاه به فضا سفر نکردند‎.‎

يك داستان : اولين تصوير ارسالي از مريخ چگونه بازيابي شد

در طی مأموریت فضاپیمای مارینر-4 که از نزدیکی مریخ گذر می کرد اولین عکسها از مریخ و همچنین اولین عکس از سیاره ای غیر از زمین برداشته شد. دوگ ریکارد و همکارانش خاطره ای فراموش نشدنی از این موضوع را برای ما تعریف خواهند کرد، چراکه آنها اولین انسانهایی بودند که چنین تصویری از مریخ را می دیدند.

دوگ ریکارد (Doug Rickard)، در تمام طول زندگیش با کامپیوتر, الکترونیک و مخابرات سروکار داشت. وی به مدت 11 سال مشاور شرکت تجهیزات الکترونیک (DOC) بود و در این مدت برای پروژه های بسیار گوناگونی که از طریقDOC به او پیشنهاد می شد کار میکرد.

از جمله دوگ در پروژه "شبکه عمق فضا" (Deep Space Network) که ایالات متحده آمریکا آن را در جنوب استرالیا و در شهری به نام وومرا (Woomera) اجرا می کرد شرکت داشت و بدین ترتیب درگیر هیجان انگیزترین مأموریت فضایی غیرسرنشین دار به مقصد ماه و مریخ شد.

خاطره ای از دوگ که در ادامه خواهد آمد در طی مأموریت فضاپیمای مارینر-4 که از نزدیکی مریخ گذر کرد، اتفاق افتاده است. دانشمندان ناسا تلاش داشتند اولین عکس فضایی مریخ را از فاصله کمی تهیه نمودند. داده های اولین تصویر گرفته شده توسط ایستگاه شبکه عمق فضا واقع در جنوب استرالیا دریافت شد. دوگ و همکارانش خاطره ای فراموش نشدنی از این موضوع را به خاطر دارند، چراکه آنها اولین انسانهایی بودند که چنین تصویری از مریخ و اولین عکس برداشته شده از یک سیاره (غیر از زمین) از فضا را می دیدند. داستان این موضوع را با قلم دوگ ریکارد بخوانید.

تصاویری که توسط دوربین مارینر-4 برداشته می شد پس از دیجیتالی شدن یا به عبارتی پس از تبدیل شدن به اعداد و ارقام در یک نوار مغناطیسی ذخیره می شد تا در فرصت مناسب به زمین مخابره شود. در آن روزگار سرعت ارسال داده از فضاپیما به زمین حدود 3/8 بیت بر ثانیه بود. امروزه هر کامپیوتر معمولی دارای مودمی با سرعت 56 کیلوبایت بر ثانیه است. یعنی بیش از 6700 مرتبه سریعتر !

حال تصور کنید که با چنین سرعت ناچیزی ما مجبور بودیم علاوه بر تبادل اطلاعات استاندارد مربوط به تله متری سفینه، تصاویر برداشته شده توسط دوربینهای فضایی را نیز دریافت کنیم.

دوربین مارینر-4 تصاویری با قدرت تفکیک 200 پیکسل در طول و 200 پیکسل در عرض می گرفت، یعنی در مجموع هر تصویر این دوربین 40000 پیکسل را شامل می شد. اطلاعات هر پیکسل 6 بیت را اشغال میکرد و قادر بود 64 لایه مختلف رنگ خاکستری از 0 تا 63 را پوشش دهد. اطلاعات تصاویر در لابلای اطلاعات تله متری سفینه ارسال می شد و ما برای اینکه یک تصویر کامل 200 در 200 پیکسل را دریافت کنیم باید بیش از 8 ساعت انتظار می کشیدیم. با این وصف چندین ماه طول می کشید تا تمام تصاویر گرفته شده از مریخ به زمین ارسال گردد.

در آن زمان آزمایشگاه پیشرانش جت (JPL) واقع در پاسادنای آمریکا که تیم هدایت و بهره برداری از سفینه در آنجا مستقر بودند، ابزاری ساخته بود که پس از دریافت تمامی 40000 پیکسل یک عکس، یعنی بعد از 8 ساعت، تصویری از داده های به دست آمده روی کاغذ چاپ می کرد و تنها در آن زمان بود که مهندسان مضطرب می فهمیدند که آیا اصلاً تصویری از مریخ گرفته شده است یا نه.

این خاطره هیجان انگیز از آنجا آغاز شد که زمان شروع ارسال داده های تصویری مارینر-4، سفینه در چنان موقعیت خاصی نسبت به زمین قرار داشت که از بین ایستگاه های مختلف شبکه عمق فضا، تنها ایستگاه وومرا در جنوب استرالیا، یعنی جاییکه من در آنجا کار می کردم، قادر به دریافت اطلاعات در 8 ساعت اول بود و بدینسان ما نخستین انسانهایی بودیم که 40000 پیکسل داده دریافت می کردیم. با آن سرعت اندکی که ذکرش رفت ما تنها حدود 83 پیکسل اطلاعات در دقیقه دریافت می کردیم. صفر و یک، صفر و یک، صفر صفر صفر یک یک صفر ..... باید کاری می کردیم تا گذر چنین زمانی طولانی برایمان سهل و هیجان انگیز می شد.

فوراً دست به کار شدیم و کاغذ بزرگی را روی میز پهن کردیم و آن را به 40000 مربع مساوی تقسیم نمودیم، 200 مربع در طول و 200 مربع در عرض و هر مربع را نیز به چهار قسمت مساوی تفکیک کردیم. یک تیم هشت نفره سامان دادیم که در دست هرکدام یک مداد بود. زمانی که داده ها به زمین می رسید ما با توجه به رنگی که مشخص می شد (یک عدد بین صفر تا 63) تعدادی از مربع های چهارگانه را رنگ میکردیم. بدینسان مجموعه ای از سایه و روشنهایی را به دست می آوردیم که اگر از فاصله دور به آن نگریسته می شد تصویر قابل توجه و واضحی بود.

در چهار ساعت ابتدای کار هر چه از سفینه ارسال می شد عدد 63 یعنی سیاه خالص بود. هیچ هیچ و باز هم هیچ، سیاه سیاه و باز هم سیاه. همگی با چهره هایی مأیوس در این اندیشه بودیم که مأموریتی دیگر با شکست مواجه شده است. ناگهان صفحه برگشت و داده ها عوض شدند. حالا دیگر ما به جای عدد تکراری 63 در حال دریافت 20، 30 و 10 بودیم. شادی به قلبهایمان بازگشته بود.

اندک اندک نقاشی سیاه و سفید ما شکل می گرفت و مریخ در برابر دیدگان ما خودنمایی می کرد. این در حالی بود که مهندسان در JPL مجبور بودند تا پایان زمان 8 ساعته صبر کنند تا اولین تصویر فضایی از مریخ، توسط مارینر-4 را ببینند.

بعد از مدتی ناگهان ما در برابر چشمان خود یک دهانه ای آتشفشانی را دیدیم که اندک اندک در حال کامل شدن بود. سریعاً این موضوع را به مهندسان JPL گزارش کردیم. آمریکاییها با این تصور که ما در حال شوخی کردن هستیم، خشمگینانه از ما خواستند که از مدار مشترک ارتباطی برای جُک تعریف کردن استفاده ننماییم. اما آنها سرانجام زمانی که ما گزارشهای تکمیلی خود را درباره شکلهای متفاوت دهانه ها و چگونگی قرار گیری آنها را ارسال می کردیم، باور کردند که ما شوخی نمی کنیم. ما واقعاً سیستم ایجاد تصاویر دیجیتالی مخصوص به خود را داشتیم هر چند که از روشی ابتدایی استفاده کرده بودیم.

ما به آنها نگفتیم که چگونه این کار را انجام دادیم و آنها نیز سرانجام پس از 8 ساعت تمام 40000 پیکسل تصویر را به دست آوردند و دستگاه پیشرفته اشان تصویری واقعی و عالی از مریخ چاپ کرد ولی مسلماً هیچ گاه فراموش نکردند که چگونه چند مهندس استرالیایی با روشی مرموز قبل از آنها نخستین تصویر مریخ را که مارینر-4 ارسال کرده بود را دیدند.

پنج فضانورد در برابر پرسشهای ایرانی

خیلی‌ها دوست دارند به فضا بروند، شگفتی‌های کیهان را ببینند و بودن در شرایط بی‌وزنی را تجربه کنند، اما این تنها برای تعداد کمی از آدم‌ها میسر می‌شود. تا امروز حدود پانصد نفر مفتخر به انجام این کار بزرگ شده‌اند. برای همین بازگو کردن خاطره‌ها و تجربه‌های سفر فضانوردان ارزش و هیجان فراوانی دارد.

فضانورد، استیون ال. اسمیت، فرمانده محموله، در حال کار بر روی تلسکوپ فضایی هابل. منبع تصویرNASA

خیلی‌ها دوست دارند به یک سفر فضایی بروند، شگفتی‌های کیهان را ببینند و بودن در شرایط بی‌وزنی را تجربه کنند، اما این تنها برای تعداد کمی از آدم‌ها میسر می‌شود. تا امروز حدود پانصد نفر مفتخر به انجام این کار بزرگ شده‌اند. برای همین بازگو کردن خاطره‌ها و تجربه‌های سفر فضانوردان ارزش و هیجان فراوانی دارد. ویژه نامه دوچرخه که وابسته به روزنامه همشهری است، امسال تصمیم گرفت برای اولین بار یک مسابقه ویژه در سال جهانی نجوم برگزار کند و از نوجوانان علاقه‌مند به فضا بخواهد هر سؤالی که دارند بنویسند و با این کار، هم در مسابقه بهترین سؤال فضایی شرکت کنند و هم در صورت شانس برنده شدن جواب خود را از زبان فضانوردان واقعی به دست آورند.

251 پرسش در جشنواره مطبوعات به دست مسئولان مسابقه رسید که از بین آنها نهعدد را انتخاب کردند.

زحمت رساندن سؤال‌ها به فضانوردان و گرفتن پاسخ آنها را سیروس برزو بر عهده داشت. دوچرخه ای ها هم پاسخ پنج فضانورد به ۹ سؤال انتخاب شده را همراه با زندگی‌نامه كوتاهی از فضانوردان، در ویژه نامه تولد دوچرخه چاپ کردند که در ادامه خواهید خواند.

. پاول وینوگرادوف

پاول وینوگرادوف در ۳۱ آگوست ۱۹۵۳ میلادی در شهر ماداگان روسیه به دنیا آمد. در مؤسسه هوانوردی مسکو درس خواند و سال‌ها به عنوان مهندس طراح در مؤسسه فضایی انرگیا کار کرد. پس از آن درسال ۱۹۹۲ برای سفر به فضا انتخاب شد و وظیفه مهندسی پرواز را به عهده گرفت و تمریناتش ۲ سال به طول انحامید اما اولین بار در سال ۱۹۹۷ یعنی در سن ۴۴ سالگی همراه با سیوز، تی.ام -26، ‏ به فضا رفت و ۳ راه‌پیمایی فضایی انجام داد. وینوگرادوف سیصد و شصتمین فضانورد جهان و هشتاد و هفتمین ‏فضانورد روسیه است.او در سفر فضایی کاملاً ایرانی خود در سال ۲۰۰۶، علاوه بر آنکه مجموعه‌ای از نقاشی‌های استاد فرشچیان را به فضا برد، همسفر انوشه انصاری نیز بود.

وینوگرادوف و تیورین سر میز غذاخوری ایستگاه فضایی بین‌المللی

خوابیدن فضانوردان در فضا

سوال اول- محمد محسن شکری: آنجا چه غذایی می‌خورید؟ خوردن و خوابیدن در فضا چه فرقی با روی زمین دارد؟

پاول وینوگرادوف: در سال‌های اول تاریخ فضانوردی، سرنشینان سفینه‌ها از غذاهایی استفاده می‌کردند که به صورت خمیر در تیوب‌هایی شبیه خمیردندان تهیه می‌شد. روش خوردنشان هم به این صورت بود که فضانورد پس از باز کردن در تیوب، آن را به دهان می‌گذاشت و با فشار دادن محتویاتش را می‌خورد. سال‌های بعد، از غذاهای منجمد استفاده می‌شد که در کیسه‌های پلاستیکی قرار داشتند و با استفاده از یک تپانچه آب‌فشان، آب گرم را به داخل آنها وارد می‌کردند و بعداز مدتی که آب محتویات خشک و سرد را گرم و مرطوب می‌کرد،آن را می‌خوردند. اما هم اکنون ما در ایستگاه‌ها فضاییبین‌المللی سفره رنگینی داریم که شامل انواع کنسروهای گوشتی و غیر گوشتی، میوه، آب میوه، مربا و ... است. ما در آنجا یخچال و اجاق داریم و می‌توانیم غذا را گرم کنیم و یا نوشیدنی‌ها را سرد بنوشیم. به دلیل نبودن جاذبه، مایعات را حتماً باید از کیسه‌های پلاستیکی دربسته که خودشان نی یا لوله دارند بنوشیم.

برای خوابیدن هم از کیسه خواب استفاده می‌کنیم. چون آنجا جاذبه وجود ندارد، عمودی و افقی بودن وضعیت کیسه خواب فرقی نمی‌کند و احساس « دراز کشیدن» یا «آویزان بودن» نداریم.

سوال دوم- میلاد نوروز زاده :آیا سفر به فضا کار خطرناکی است؟ چرا دوست دارید به فضا بروید و اصلاً علت این سفرها چیست؟

پاول وینوگرادوف: سؤال خیلی خوبی است. سفر کردن به فضا کار خطرناکی است،اما مگر سفر در

روی زمین خطرناک نیست؟! شاید برای شما جالب باشد بدانید که به دلیل بررسی‌های دقیقی که روی سفینه‌ها انجام می‌شود، خطر آنها کمتر از بعضی وسیله‌های نقلیه زمینی است! اما با وجود خطرهی زیاد، به دلیل فایده‌هایی که سفرهای فضایی برای انسان دارند، نمی‌شود آنها را کنار گذاشت. شما می‌دانید که برای بالا بردن دانش بشر و شناخت بیشتر از کره زمین، انسان‌های زیادی خطر کرده‌اند و به سفر در مناطق خطرناک رفته‌اند و بعضی هم جان خود را در این راه از دست داده‌اند. متأسفانه امروز رسانه‌ها کمتر درباره نتیجه‌هی مسافرت‌هی فضایی می‌نویسند، به همین دلیل برای شما و خیلی‌های دیگر این سؤال پیش می‌آید. فضانوردی کمک‌های زیادی به بهبود زندگی انسان کرده است که می‌توان درباره آنها کتاب نوشت. از ساخت دستگاه‌های مختلفی که برای زندگی بهتر لازم است تا داروها و روش‌های درمانی و بسیاری دیگر. امیدوارم در آینده نشریه شما در این‌باره مقاله‌ای بنویسد و به طور جامع دلیل فعالیت‌های فضایی و فایده پرواز انسان را برای شما شرح دهد.

. آناتولی سالاویف

آناتولی سالاویف، کیهان‌نورد روس، در بین تمامی کسانی که تاکنون در فضا راه‌پیمایی كرده‌‌اند، پیشتاز است. او در ‏۱۶ ژانویه ۱۹۴۸‏ در شهر ریگا به دنیا آمد. وی که خلبانی برجسته بود، در ‏یكم دسامبر ۱۹۷۸‏ به عنوان کیهان‌نورد انتخاب شد. نخستین پرواز مداری خود را با ناو کیهانی سایوز تی.ام -5‏، در تاریخ ‏۷ تا ۱۷ ژانویه ۱۹۸۸ انجام داد و نام خود را به عنوان دویست و پنجمین فضانورد جهان و شصت و پنجمین ‏فضانورد شوروی به ثبت رساند. پروازهای بعدی سالاویف نه تنها طولانی‌تر بلکه پیچیده‌تر و همراه با راه‌پیمایی‌های متعدد فضایی، برای تعمیر و تعویض قطعه‌های بیرون از ایستگاه مداری بود. او در جریان پروازهای مداری با به دست آوردن رکوردی معادل ۷۲ ساعت و ۲۸ دقیقه‏، نام خود را در تاریخ کیهان‌نوردی به عنوان فضانوردی با بیشترین تعداد و زمان راه‌پیمایی به ثبت رساند. به همین دلیل می‌توان گفت که بهترین نفر برای پاسخ دادن به این سؤال بود.

سوال سوم- هستی زهتاب‌مینویی: راه رفتن با لباس‌های فضایی سخت است؟ بدون آن لباس‌ها چه اتفاقی برایتان می‌افتد؟

آناتولی سالاویف: راه‌پیمایی فضایی کاری بسیار سخت و خطرناک است. در مورد سخت بودنش شما خودتان می‌توانید آزمایش کنید. در نظر بگیرید چه تفاوتی بین انجام کارهای سخت در یک هوای متعادل و خوب است تا همان کار در زمستان سرد، که شما مجبور هستید چند لباس را با هم بپوشید و با دستکشی ضخیم كارتان را انجام دهید. این لباس سنگین و ضخیم، تحرک را از شما می‌گیرد. تصور کنید اگر یک مسابقه فوتبال در منطقه قطبی انجام شود و بازیکنان مجبور شوند چند لباس ضخیم پشمی روی هم بپوشند، تفاوت سرعت کارشان و میزان خستگی آنها چه‌قدر با مسابقه‌های معمولی تفاوت خواهد داشت. در کنار سخت بودن، راه‌پیمایی فضایی خطرناک هم هست.

یک کیهان‌نورد با سرعتی در حدود ۳۰ هزار کیلومتر در ساعت به همراه ایستگاه فضایی حرکت می‌کند. حالا تصور كنید برخورد یک ذره کوچک از زباله‌های فضایی با سرعتی در حدود ۱۰ برابر سرعت یک گلوله به او چه بلایی می‌تواند سرش بیاورد. حتی اگر به بدن فضانورد نرسد و تنها سوراخ کوچکی در لباس او ایجاد کند، باعث خروج هوا و کمبود اکسیژن می‌شود و کیهان‌نورد جانش را از دست می‌دهد.

بر خلاف آنچه مردم فکر می‌کنند راه‌پیمایی فضایی و کار در محیط بیرونی ایستگاه‌های مداری، انرژی زیادی می برد و قدرت بدنی کیهان‌نوردان را به شدت کم می‌کند، چون هر ساعت کار در فضای آزاد برابر چند ساعت کار بسیار سخت در زمین، از فضانورد انرژی می‌گیرد.

در مورد بخش دوم سؤال باید بگویم که اصلاً فکرش را هم نمی‌شود کرد. در محیطی که هوا نیست، درجه حرارت در سایه به کمتر از منهای یکصد درجه سانتی‌گراد و در سمتی که به طرف خورشید است، تقریباً ۲۰۰ درجه بالای صفر است. پس نداشتن لباس فضایی یعنی نابودی کامل.

. الکساندر لاویکین

الكساندر لاویکین در ۲۱ آوریل ۱۹۵۱ در شهر مسکو به دنیا آمد. سال ۱۹۷۴ دانشگاه فنی عالی بائومان را در رشته مهندسی مكانیك با گریش «تولید دستگاه‌های فضایی» به پایان رساند و در دفتر طراحی مؤسسه تولیدات فضایی انرگیا مشغول به کار شد. ۴ سال بعد به عنوان کیهان‌نورد انتخاب شد. تنها پروازفضایی را در ۳۰ ژانویه تا ۶ فوریه ۱۹۸۷ انجام داد و در جریان این پرواز، سه راه‌پیمایی انجام داد.

سوال چهارم- سارا بیگلری : آرزوی یک فضانورد بعد از دیدن فضا چه چیز دیگری است؟

الکساندر لاویکین: برگشتن به زمین و ملاقات با خانواده و دوستان. من از آن بالا وقتی به زمین نگاه می‌کردم، دلم برای بعضی چیزها تنگ می‌شد. باید قبول كنیم كه زمین خانه ماست و ما به آن عادت کرده‌ایم. كسانی كه دوست داریم، دوستان، آشنایان، خانواده‌مان و هم‌نوعان ما در این سیاره هستند.

سوال پنجم- افسانه بیمون‌نژاد : شماچگونه ‌خبرهای روی زمین را دنبال می‌کنید؟مثلاً ‌روزنامه می‌خوانید و تلویزیون می‌بینید؟

الکساندر لاویکین: امروز دیگر خبررسانی زمینی و فضایی یکسان است و چه در فضا و چه در زمین، شما می‌توانید با استفاده از اینترنت، در هر لحظه به اخبار دسترسی داشته باشید. از طریق اینترنت امکان دسترسی به رادیو، تلویزیون، روزنامه و دیگر وسیله‌های ارتباط جمعی وجود دارد.

. انوشه انصاری

انوشه انصاری اولین ایرانی‌ای است که به فضا رفت و اولین زنی که به عنوان یک گردشگر فضایی توانست آرزوی دوران بچگی‌اش را به واقعیت تبدیل و از فضا به زمین نگاه کند. انصاری در تاریخ ۱۱ شهریور ۱۳۸۵ در پایگاه فضایی بایكنور واقع در كشور قزاقستان، به فضا پرتاب شد. یعنی درست از جایی که ۴۸ سال پیش یوری‌گاگارین - اولین انسانی كه پا به فضا نهاد - از آنجا راهی مدار زمین شد و از همین جا بود كه در سال ۱۹۶۳ نخستین زن فضانورد دنیا یعنی والنتینا تروشكوا، سفر خود را به فضا آغاز كرد. موفقیت های انصاری در كلاس های آموزشی قبل از پرواز به اندازه‌ای بود که بخشی از تحقیق‌های سفر فضایی به او واگذار شد و او توانست در مدت اقامت خود در فضا آزمایش‌های زیادی در جهت بهبود سلامت انسان انجام دهد و با دستی پر و نگاهی تازه به زمین بازگردد. انوشه انصاری در مصاحبه‌ای كه پس از بازگشت از فضا انجام داد، به دو سؤال زیر پاسخ داد و از آنجا که بسیاری از نوجوانان دوچرخه‌ای این دو سؤال را پرسیده بودند، جواب آنها را برایتان آورده‌ایم.

سوال ششم- بهاره کنجکاو فرد: وقتی از آن بالا به زمین و کیهان لایتناهی نگاه می‌کردید چه احساسی داشتید و به چه فکر می‌کردید؟

انوشه انصاری: وقتی از درون ایستگاه فضایی به جهان بی‌كران نگاه می‌کنید، واقعاً زیباست. زمین سیاره‌ای ‏سراسر صلح، به دور از جنگ و درگیری‌های قومی، نژادی و مذهبی به نظر می‌رسد. سرشار از انرژی ‏مثبت. و از آنجا می‌توانیم ببینیم که چه اندازه چیزهایی که برایشان به جنگ می‌پردازیم بی‌اهمیت و ‏بی‌ارزش هستند. همین‌طور تماشای آسمان شب بی‌نهایت زیباست. شما می‌توانید میلیون‌ها ستاره ‏درخشان را ببینید که تعدادشان آن قدر زیاد است که دیگر نمی‌توانید صور فلکی‌ را پیدا کنید.‏

‏سوال هفتم- مهتاب ملا: چه پیشنهادی برای نوجوانان‌هی علاقه‌مند به سفرهای فضایی دارید؟

انصاری: پیشنهاد من این است که تمام توجه خود را متوجه کسب تحصیل کنند و دانشی را که از این ‏راه به دست می‌آورند، صرف رسیدن به هدف نهایی خودشان سازند؛ خواه این هدف دست‌یابی به ‏تحصیلات بالا و تخصصی و رسیدن به مقام در یکی از سازمان‌های فضایی باشد، یا موفقیت در ‏زمینه‌ای دیگر. ‏

. گئورگی گرچکو

گئورگی گرچکو در تاریخ ‏۲۵ می ۱۹۳۱‏ در لنین‌گراد به دنیا آمد. در رشته مهندسی مکانیک درس خواند و دکترا گرفت و به عنوان مهندس طراح دستگاه‌های فضایی مشغول کار شد. در سال ۱۹۶۸ تحت آموزش‌های فضایی قرار گرفت و در سال ۱۹۷۵، همراه با سایوز-17 به عنوان هفتاد و پنجمین فضانورد جهان و سی و چهارمین ‏فضانورد شوروی سابق به فضا پرتاب شد. بعد از آن دو بار دیگر در سال‌های ۷۷ و ۸۵ به فضا رفت. گرچکو سال ۸۶ به ایران سفر و از شهرهای اصفهان و شیراز دیدن کرد.

سوال هشتم- پویا شیرزادی: در سفینه‌های شما برای چند روز اکسیژن وجود دارد؟

گئورگی گرچکو: طولانی‌ترین پرواز یک سفینه معمولی سرنشین‌دار به طور مستقل حدود ۱۸ شبانه‌روز است. در این مدت نه فقط اکسیژن، بلکه آب و غذا هم برای دو فضانورد در سفینه وجود دارد. اما با پرتاب ایستگاه‌های فضایی این مدت زیاد و زیادتر شد.

هم اکنون سال‌هاست که برای ساکنان ایستگاه‌های فضایی، به وسیله ناوهای باربری بدون سرنشین، آب، غذا، اکسیژن و دیگر مواد مورد نیازشان فرستاده می‌شود. پس می‌توان گفت که امروزه در جایی که فضانوردان زندگی می‌کنند یعنی ایستگاه‌های فضایی، تا هر زمان که بخواهند اکسیژن و آب و غذا وجود دارد.

سوال نهم- علی کلکی: در فضا غروب آفتاب چگونه است؟

گئورگی گرچکو: طلوع و غروب خورشید در فضا مثل روی زمین نیست. چون سفینه‌ها و یا ایستگاه‌های فضایی، هر ۹۰ دقیقه یک بار مدار خود را به دور زمین تکمیل می‌کنند، خورشید در طول هر دور مداری یک بار طلوع و غروب می‌کند و به این ترتیب فضانورد می‌تواند هر شبانه‌روز زمینی، 32 بار طلوع و غروب زیبای خورشید را تماشا کند!

حیوانات در فضا

سفر به فضا یعنی ورود به محیط نامأنوسی که فاقد هوا، گرانش، سپر تدافعی در برابر امواج خطرناک و شرایط ویژه‌ای است که بدن ما برای ادامه بقا به آن عادت دارد . در آغازین روزهای عصر فضا پرسشهای بی‌شماری در برابر دانشمندان و مهندسان قرار داشت. آنها نمی‌دانستند که عکس‌العمل موجود زنده در برابر این محیط خشن چیست. به همین دلیل بود که حیوانات، انتخاب شماره یک بشر برای سفر به فضا شدند.

در خبرها آمده بود که محققان ایرانی موفق به ارسال نخستین محموله زیستی ایران به فضا شدند. دانش فضایی، این خبر را بهانه خوبی یافت برای مرور تاریخ سفر حیوانات به فضا. مقاله حاضر محصول مطالعه چندین منبع اینترنتی است که لیست آنها در انتهای مقاله آورده شده است.

قبل از پرداختن به تاریخچه و فلسفه سفر حیوانات به فضا باید کمی به عقبتر از عصر فضا و زمانی که هنوز بشر آرزوی پروازش محقق نشده بود برگردیم.

کنجکاوی بخشی از ذات غیر قابل تغییر بشر است که به عنوان هدیه در وجودش قرار داده شده است. از این رو است که بشر در مسیر ارضای میل سیری‌ناپذیر خود برای دانستن غالباً در شرایط دشواری قرار می‌گیرد که مستلزم به خطر انداختن جان است. در چنین بزنگاه‌هایی است که همه نگاه‌ها به حیوانات بی‌زبان متوجه می‌شود. داستان پرواز مطمئناً در ابتدای لیست تجربیات پرمخاطره انسان قرار دارد.

در کتاب زیبای "سفر به ماه"، یکی از شاهکارهای علمی‌تخیلی نویسنده شهیر فرانسوی، ژول‌ورن، با صحنه‌های نابی از دانش فراتر از زمان این نویسنده پیشگو روبرو می‌شویم، از جمله حیواناتی که همراه سه فضانورد داستان وی راهی سفری بی‌همتا به قمر سیاره زمین، ماه می‌شوند.

در ۱۹ سپتامبر ۱۷۸۳، این برادران "مون گُل‌فیه" بودند که برای اولین بار از حیوانات برای بررسی اثرات پرواز و اقامت در ارتفاع بر بدن جانداران استفاده کردند. یک خروس، یک اردک و یک گوسفند اولین مسافران هوایی دنیا بودند. سطح دانش و معلومات برادران مون گل‌فیه به آنها جسارت ارسال انسانی را به آسمانها، جاییکه از آن چیز زیادی نمی‌دانستند را نمی‌داد. همین احساس کمبود اطلاعات و دانش بود که پیشگامان عصر فضا را مجبور کرد تا نخستین فضانوردان سیاره زمین را از میان حیوانات انتخاب کنند.

سفر به فضا یعنی روبرو شدن با بسیاری از مسائل و مشکلات فیزیکی، تکنیکی و علمی. سفر به فضا یعنی ورود به محیط نامأنوسی که فاقد هوا، گرانش، سپر تدافعی در برابر امواج خطرناک و شرایط ویژه‌ای است که بدن ما برای ادامه بقا به آن عادت دارد . در آغازین روزهای عصر فضا پرسشهای بی‌شماری در برابر دانشمندان و مهندسان قرار داشت. آنها نمی‌دانستند که عکس‌العمل موجود زنده در برابر این محیط خشن چیست. عدم وجود اتمسفر یعنی بودن در معرض تشعشعات زیانبار خورشیدی و ذرات پر انرژی بادهای خورشیدی و عدم وجود گرانش یعنی به هم ریختن تمام اسلوب و تفکرات مهندسی به کار رفته در ساختار بدنی موجودات زنده زمینی. همانقدر که برادران "مون گُل‌فیه" از پرواز با بالن ساخته خودشان وحشت داشتند، متخصصان دوره ابتدایی عصر فضا نیز از ارسال انسان به فضا می‌ترسیدند و این، ترس از تاریکی جهل بود.

این بار نیز این حیوانات بودند که ناخواسته به مدل آزمایشی تبدیل شدند و جانشان را به خطر انداختند. سگها، گربه ها و میمونهای زیادی قبل از یوری گاگارین مدال فضانوردی دریافت کرده بودند تا او با خیالی نسبتاً آسوده سوار بر مرکب فضایی خود راهی دنیای جدید شود.

اسامی حیواناتی که راه های رسیدن بشر را به آرزوی دیرینه خود برای سفر به فضا هموار نمودند، جاودانه شده است. لایکا، هام، لاپیک، سام، لیسا و ده ها نام دیگر که امروزه در اذهان باقی مانده و توسط مسئولان امر برای نام‌گذاری برخی از تجهیزات فضایی و مکانهای جدید به کار می‌روند. این حداقل کاری است که بشر می‌تواند برای ادای احترام به این حیوانات که خیلی از آنها در حین مأموریت فضایی خود کشته شده‌اند، انجام دهد.

حیواناتی که در آغاز عصر فضا سفر به ماورای جو زمین را تجربه کردند، صرفاً به منظور بررسی شرایط فیزیولوژیکی بدن جانداران در این سرزمین جدید، چنین شانسی را کسب نمودند.

اما به مرور و با افزایش آگاهی انسان از شرایط زندگی در فضا، حیوانات به منظور انجام تحقیقات پزشکی و فیزیولوژیکی به فضا برده می‌شوند. امروزه بشر روی شنا کردن ماهی در بی‌وزنی، تنیدن تار عنکبوت در محیط فضا، پرواز زنبورها در مدار و بسیاری دیگر از مسائل جذاب زندگی در فضا تحقیق می‌کند.

تا امروز شش کشور دنیا محموله زیستی به فضا ارسال کرده‌اند که عبارتند از شوروی سابق، ایالات متحده آمریکا، فرانسه، چین، ژاپن و در نهایت سرزمین آریایی خودمان، ایران.

شوروی سابق و ایالات متحده آمریکا فعالیتهای فضایی خود را مرهون تلاشهای خستگی‌ناپذیر دکتر فون‌براون و تیم متخصص او از کشور آلمان هستند که سالها وقت صرف طراحی، توسعه و بهبود موشکهای خانمان‌سوز V2 کرده بودند. پس از پایان جنگ جهانی دوم هر کدام از این دو فاتح بزرگ جنگ هر آنچه را که در آلمان می‌یافتند به عنوان غنیمت جنگی با خود به همراه بردند. ایالات متحده آمریکا دانشمندان و متخصصان تراز اول پروژه موشک V2 را با خود برد و در مقابل روسها نقشه ها و تکنسینهای خط تولید را به یغما بردند.

از آنجاییکه هنوز حال و هوای جنگ بر همه مسلط بود، کار طراحی مجدد و تولید دوباره موشکهای جنگی بر پایه V2 های آلمانی به سرعت شروع شد اما خیلی زود و با اصرار دکتر فون‌براون که از ابتدا موشکهای وی‌دو را به منظور سفر به فضا طراحی کرده بود، جاه‌طلبیهای دیگری نیز به موازات توسعه نظامی جای خود را باز کرد. سفر به فضا و کسب نخستین‌ها در این راه به سرعت تبدیل به بزرگترین مسابقه تکنولوژیکی همه اعصار گشت، زندگی بشر را عوض نمود و او را وارد زمانه جدیدی کرد.

از همین رو است که می‌بینیم نخستین محموله‌های زیستی که راه به فضا پیدا کرده‌اند با موشکهای وی‌دو (V-II) به این سفر تاریخی رفته‌اند. در هر دو کشور آمریکا و روسیه این موشکهای وی‌دو بودند که در کنار کاربردهای نظامی برای مطالعه علمی نیز مورد استفاده قرار گرفتند.

به احتمال خیلی زیاد نخستین گونه‌های زیستی که از زمین به فضا سفر کرده‌اند، باکتریها و ویروسهایی بوده‌اند که همراه موشکهای اولیه پرتاب شده‌اند. اما اگر بخواهیم درباره پروژه‌های جدی ارسال محموله‌های زیستی به فضا صحبت کنیم، باید تا سال ۱۹۴۷، یعنی تنها دو سال پس از جنگ جهانی دوم به عقب برگردیم. در سال ۱۹۴۷، ایالات متحده آمریکا نخستین محموله‌های زیستی جهان را که شامل چند مگس میوه، ذرت، جلبک و سایر گونه های گیاهی بود به منظور مطالعه اثرات تابشهای مضر خورشیدی بر حیات در قالب چند پرتاب مختلف به فضا ارسال کردند. پرتابها از نوع زیرمداری و با استفاده از موشکهای وی‌دو انجام می‌گرفتند. در پرواز زیر مداری هرچند محموله فضایی مرزهای فضا را در می‌نوردد و از ارتفاع ۱۰۰ کیلومتری سطح زمین فراتر می رود اما فاقد سرعت افقی لازم برای قرارگیری در مداری به دور زمین بوده و بنابراین پس از رسیدن به اوج مسیر پرتابی خود راه سقوط به زمین را در پیش می‌گیرد.

در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۹، میمونی به نام "آلبرت دو" (Albert II) سوار بر راکت وی دو، نخستین پستاندار مسافر فضا شد و تا ارتفاع ۱۳۴ کیلومتری بالا رفت و بدین ترتیب لقب اولین میمون فضانورد دنیا را نیز به دست آورد. البته این میمون بیچاره در مسیر بازگشت با مشکل باز نشدن چتر نجات روبرو شد و در اثر ضربه برخورد با زمین مرد. قبل و بعد از "آلبرت دو" میمونهای زیادی جانشان در تمرینات و یا پرتابهای فضایی از دست داده بودند. قبل از اینکه شورویها دست به کار ارسال موجود زنده به فضا شوند، آمریکاییها چندین میمون و یک موش به فضا فرستادند که البته پروازهای همه آنها زیر مداری بود.

در ۲۱ ژانویه ۱۹۵۱، اتحاد جماهیر شوروی نیز دو سگ به نامهای تسیگان (Tsygan) و دزیک (Dezik) را سوار بر یک راکت R1 راهی پروازی زیرمداری نمود. هر دو سگ به سلامت به زمین بازگشتند.

اما حدود 6 سال زمان لازم بود تا نخستین موجود زنده سیاره زمین پرواز مداری انجام دهد. سرانجام در سوم نوامبر ۱۹۵۷، تنها یک ماه پس از پرتاب اسپوتنیک۱ به فضا و آغاز رسمی عصر فضا، باز هم این شورویها بودند که با ارسال سگی به نام لایکا (Laika) سوار بر اسپوتنیک۲ به فضا، نخستین موجود زنده را در مدار زمین قرار دادند. صدای صربان قلب لایکا از مدار زمین، نوید عصر نوینی را با خود به همراه داشت.

لایکا یک سگ ماده بود و اولین نمونه زنده دنیا که در مداری به دور زمین گردش کرد. ۴۵ سال پس از سفر لایکا به فضا و بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی فاش شد که لایکا به علت خرابی پیش آمده در سیستم تنظیم حرارت کپسولش و ترس زیاد، مدت کوتاهی پس از پرتاب مرده بود. قبل از پرواز تاریخی یوری‌گاگارین به فضا در ۱۲ آوریل ۱۹۶۱، حداقل ۱۰ سگ دیگر به فضا ارسال شدند. به این آمار باید تعداد زیادی پروازهای زیرمداری را نیز اضافه کرد. همه اینها به خاطر اطمینان از عملکرد سیستمها و زیرسیستمهای حفاظت از حیاتی بود که برای سفر انسان به فضا طراحی شده بودند.

ایالات متحده آمریکا اما همچنان پروازهای زیرمداری خود را ادامه می‌داد و هنوز فناوری لازم برای پرواز مداری در این کشور به حد کافی توسعه داده نشده بود. در ۲۸ می ۱۹۵۹ دو میمون به نامهای ایبل (Able) و بیکر (Baker) نام خود را به عنوان نخستین میمونهایی که از یک پرواز زیرمداری جان سالم به در برده بودند، ثبت کردند.

این میمونها سوار بر راکت ژوپیتر AM-18 تا ارتفاع ۵۸۰ کیلومتری بالا رفتند و حدود ۹ دقیقه بی‌وزنی را تجربه نمودند. کل زمان پروازشان ۱۶ دقیقه بود که در طی این مدت به حداکثر سرعتی معادل شانزده هزار کیلومتر بر ساعت رسیدند.

حداکثر شتابی که این دو میمون تجربه کردند ۳۸ برابر شتاب جاذبه زمین بود.

بیکر، میمون فضانوردی که در سال 1959 سوار بر ژوپیتر پروازی زیرمداری را تجربه کرد.

جالب است بدانید که فضانوردان امروزی، حداکثر برای تحمل ۸ برابر شتاب جاذبه زمین آموزش می‌بینند. میمونها پس از فرود در سلامت کامل بودند. ایبل چهار روز بعد زمانی که پزشکان تلاش داشتند ابزار دریافت اطلاعات زیستی را از بدنش خارج کنند، در اثر حساسیت به ماده بیهوشی، مرد. اما بیکر تا سال ۱۹۸۴ زنده بود و در مرکز راکت و فضای ایالات متحده نگهداری می‌شد.

در ۱۹ آگوست ۱۹۶۰، شوروی سابق دو سگ به نامهای بلکا و استرلکا را سوار بر اسپوتنیک۵ به فضا پرتاب کرد. آنها به سلامت به زمین بازگشتند و اولین پستانداران جهان شدند که پس از یک پرواز مداری، زنده به زمین رسیده بودند. در سال ۱۹۶۱، خروشف رئیس جمهور وقت شوروی سابق یکی از توله‌های استرلکا که بعد از سفر فضایی مادرش به دنیا آمده بود را به دختر کندی، رئیس جمهور وقت آمریکا هدیه داد. قطعاً این هدیه سیاسی که نشانه‌ای از برتری فناوری فضایی روسها بر آمریکاییها بود به مذاق کندی خوش نیامد. مسابقه فضایی که با پرتاب اسپوتنیک۱ به فضا رسماً آغاز شده بود اکنون در مرحله چشم و هم چشمی در ارسال حیوانات بیشتر و متنوع‌تر به فضا قرار داشت.

در این میان اما سایر کشورها نیز بی‌کار ننشسته بودند. فرانسه در سال ۱۹۶۳ یک گربه به نام فلیکس (Felix) را به فضا فرستاد. فلیکس گربه ولگردی که از خیابانهای پاریس راهی فضا شده بود زنده به زمین بازگشت. محفظه این گربه که در نوک یک راکت فرانسوی ورونیکا AG1 نصب شده بود از پایگاه موشکی فرانسه واقع در صحرای الجزایر٬ پرتاب و پس از رسیدن به ارتفاع ۲۰۰ کیلومتری از موشک حامل جدا شده و با چتر نجات فرود آمد. اما گربه دوم که در ۲۴ اکتبر ۱۹۶۳ پرتاب شده بود در فضا جان داد. آخرین باری که فرانسه حیوانی را به فضا پرتاب کرد سال ۱۹۶۷ بود که دو میمون به فضا فرستاده شدند.

چین هم با ارسال موش در سالهای ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ و دو سگ در سال ۱۹۶۶ نام خود را به عنوان چهارمین کشور دنیا با قابلیت ارسال و بازیافت محموله زیستی به فضا ثبت نمود.

در سال ۱۹۶۶ کشور شوروی سابق دو سگ به نامهای وتروک (Veterok) و اُگلیوک (Ugolyok) را در قالب برنامه وسخود به فضا فرستاد که ۲۲ روز در فضا بودند. این رکورد زمانی اقامت در فضا برای سگها تا به امروز پابرجا مانده است. روسها همچنین در سال ۱۹۶۸ اولین محموله زیستی سیاره زمین را به فضای ماورای زمین و به مدار ماه فرستادند. این محموله شامل لاکپشت، مگس، کرم و دیگر نمونه‌های بیولوژیکی بود.

پس از این دوران شاهد هستیم که حیوانات فراوانی همراه با زیست‌شناسان و یا به تنهایی سوار بر ماهواره‌های بیولوژیکی راهی مدار زمین و یا حتی سطح ماه شده‌اند تا بشر با مطالعه عکس‌العمل موجودات زنده در فضای ماورای جو، مقدمات ساخت نخستین کلونیهای فضایی را آماده سازد. امروز با توجه به نقشه‌های بلندپروازانه انسان برای سفر به مریخ و لزوم کاشت گیاه در فضا و یا شاید پرورش حیوانات در سطح سایر سیارات منظومه شمسی به منظور تغذیه فضانوردان، مطالعات بسیار گسترده‌ای در این زمینه انجام می‌گیرد و روزی نیست که در مبحث زیست‌شناسی فضایی شاهد روشن شدن بخش تاریک دیگری از انبوه نادانسته‌های بشر نباشد.

شب یوری و نگاهی به پرواز تاریخی یوری گاگارین

زمان پرتاب اسپوتنیک-1 به فضا را سرآغاز عصر فضا می‌نامند، در حالیکه سفر یوری گاگارین به فضا نیز همپای مدارگردی اسپوتنیک-1، تاریخ‌ساز بود. از این رو بود که سه منجم آماتور پیشنهاد برگزاری شب یوری را ارائه کردند. این جشن سالانه فضایی اکنون در سرتاسر دنیا برگزار می‌شود.ایران نیز با داشتن خیل عظیم علاقمندان به فضا و نجوم و با توجه به دست‌آوردهای جدید فضایی کشورمان، از این جشن بی نصیب نیست.

انسان در فضا، واقعه بزرگی که دنیا را تکان داد

"پیامی برای نیروی هوایی، مأموریت با موفقیت انجام شد، در این موقعیت (...) فرود آمدم، حالم خوب است، ضرب‌دیدگی و شکستگی هم ندارم. گاگارین"

این پیام تلفنی در یک صبحگاه بهاری و از جایی در جنوب کشور پهناور اتحاد جماهیر شوروی سابق فرستاده شد تا دنیا وارد مرحله جدیدی شود. یک نفر از نوع بشر حالا برای اولین بار زمین را از آن بالاها، جایی که دیگر زمین نامیده نمی‌شد، رویت کرده بود. حالا دیگر بشر برای اولین بار به فضا سفر کرده بود.

در نهم مارس ۱۹۳۴، یك زوج كشاورز روسی كه در منطقه كلوشینو واقع در حوالی مسكو روی یك زمین اشتراکی، كشاورزی می‌كردند، صاحب پسر بچه‌ای شدند كه او را یوری نامیدند.یوری الكسویچ گاگارین سومین فرزند این خانواده بود كه بعدها فرزند چهارمی نیز به آنها اضافه شد.

مادر وی علاقه عجیبی به مطالعه داشت و پدرش نجار ماهری بود. از آنجاییكه پدر و مادر یوری به شدت كار می‌كردند تا معاش خانواده را تأمین نمایند، خواهر بزرگتر یوری از وی مراقبت می‌كرد.

‌‌معلم یوری خوب به خاطر داشت كه وی دانش‌آموز باهوش و سخت‌كوشی بود و البته بسیار شیطنت می‌كرد. زمانی كه معلم ریاضی یوری به نیروی هوایی ارتش سرخ پیوست، آرزویی عمیق در قلب این جوان ماجراجو ریشه دواند که بعدها منشاء اثرات زیادی شد.

یوری كه مجبور بود زود به كار مشغول شود، كارگاه آهنگری را برگزید و اندكی بعد او را برای ادامه تحصیل در مدرسه عالی تكنولوژی انتخاب شد. در همان زمان یوری به عضویت كلوپ هوایی درآمد و پرواز با هواپیمای سبك را آموخت. این تفریح جدید كه قسمت اعظم وقت یوری را اشغال كرده بود، دریچه جدیدی در زندگی وی گشود. یوری كه سخت تلاش می‌كرد سرانجام در سال ۱۹۵۵ هر دو رشته را با موفقیت به پایان رساند. علاقه شدید وی به خلبانی باعث شد كه پس از پایان تحصیلات وارد مدرسه آموزش خلبانی شود.

در سال ۱۹۶۰ جستجوی وسیعی برای انتخاب ۲۰ كاندید جهت حضور در برنامه فضایی اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد. یوری هم با اشتیاق نامه درخواستی فرستاد. یک هفته بعد نامه ای به دستش رسید که نشان می‌داد او یكی از آن بیست منتخب خوش‌شانسی است كه باید تمرینات سخت و جدید فضانوردی را پشت سر بگذارد. در نهایت پس از آزمایشات فراوان پزشكی و انجام تمرینات سخت فضانوردی، این يوری گاگارين بود که از بین آن بیست نفر افتخار سوار شدن بر وستوک-۱ را به دست آورد. حدس زده می‌شود دلایل انتخاب یوری گاگارین به عنوان اولین فضانورد دنیا، علاوه بر تواناییهای بدنی و روحی و تواناییهای وی برای سفر به فضا، به اخلاق و روحیات او نیز وابسته بوده باشد. یوری مرد بسیار متواضع و خوش‌مشربی بود كه علی‌رغم قد كوتاهش در جلسات و میهمانیها به چشم می‌آمد. علاوه بر این کوچک بودن جثه گاگارین بسیاری از دغدغه‌های کمبود جا در اولین آزمایش ناو فضایی وستوک را بر طرف می‌کرد.

اما ماجرای سفر گاگارین به فضا آنقدرها هم ساده نبوده است. یکی از مسایلی که در آن زمان ذهن دولتمردان و مسئولین سازمان فضایی شوروی را مشغول کرده بود، انتخاب تاریخ و زمانی مناسب برای نخستین سفر فضایی بود. بر اساس اطلاعات کسب شده، مقامات شوروی گمان برده بودند که برنامه اولین سفر فضایی آمریکا برای روز ۲۰ آوریل ۱۹۶۱ مقرر شده بود، و آنان مصمم بودند فضانورد خود را قبل از آن تاریخ به فضا بفرستند. در عمل، اولین فضانورد آمریکایی تا یک ماه بعد از آن تاریخ پرواز نکرد و همچنین برنامه آمریکا برای فرستادن فضانورد به فضا به بلندپروازی برنامه شوروی‌ها نبود. فضاپیمای آمریکایی مرکوری قرار نبود مانند وستک به مدار زمین تزریق شود، بلکه برنامه‌ریزی شده بود تا پروازی کوتاه در مسیر پرتابه‌ای که به پروازهای زیرمداری مشهورند، داشته باشد. اما بر اساس تعاریف رسمی، می‌شد همین پرواز کوتاه را «اولین پرواز فضایی» دانست. به همین علت، بازه زمانی بین روزهای ۱۱ تا ۱۷ آوریل همان سال برای اولین پرواز فضایی شوروی در نظر گرفته شد. تا روزهای پیش از پرواز، هر شش عضو منتخب فضانوردان از گروه بیست نفره اولیه، مورد آزمایش‌های دشواری قرار گرفتند تا استقامت جسمی و روانی و تواناییهای عملی و علمی آنها محرز شود. روز ۱۷ مارس سال ۱۹۶۱ فضانوردان منتخب، تیم بزرگ پشتیبانی و گروهی از مقامات رسمی وارد پایگاه فضایی بایکونور شدند.

روز ۸ آوریل یعنی تنها چند روز پیش از پرواز فضایی، یوری گاگارین به عنوان نامزد اصلی پرواز گزینش شد. گرمان تیتوف به عنوان فضانورد ذخیره تعیین شد تا در صورت بروز هرگونه مشکلی برای گاگارین، بتواند بجای او پرواز کند.پس از روشن شدن دو نامزد اصلی پرواز، سرگئی کارالیوف، سرطراح و مغز متفکر برنامه‌های فضایی اتحاد جماهیر شوروی ضمن دیدار با گاگارین و تیتوف به آنها اطلاع داد که فضاپیما در تاریخ ۸ آوریل آماده خواهد بود و پرواز برای روزهای ۱۰ تا ۱۲ آوریل برنامه‌ریزی شده است.

دو روز بعد، جلسه‌ای رسمی با حضور مقامات بلندپایه دولت شوروی، مقامات سازمان فضایی شوروی و هر شش فضانورد در یکی از پایگاه‌های نیروی هوایی در کنار رود سیردریا برگزار شد. این جلسه با سخنان سرگئی کارالیوف و با ارائه چکیده‌ای از فعالیت‌های گذشته و برنامه‌های آینده آغاز شد.

منبع: پارس اسکای

وی گفت: «[با اینکه] تنها ۴ سال از زمانی که اولین ماهواره جهان [اسپوتنیک-۱] را به فضا پرتاب کردیم می‌گذرد، ما برای فرستادن اولین انسان به فضا آمادگی کامل داریم. شش کیهان‌نورد اینجا حضور دارند و همگی برای انجام این ماموریت از آمادگی لازم برخوردارند. تصمیم بر این شده که نخستین پرواز توسط یوری گاگارین انجام شود، و دیگران در پروازهای آتی شرکت کنند؛ [چون] تا پایان امسال ده فروند فضاپیمای وستوک برای پرواز آماده خواهند بود. سال آینده فضاپیماهایی با ۲ و ۳ سرنشین خواهیم داشت، و فکر کنم کیهان‌نوردانی که اینجا هستند بدشان نیاید ما را در این سفرهای فضایی همراهی کنند. باور داریم که [این] فضاپیما برای پرواز کاملا آماده شده و پرواز موفقی خواهد داشت. یوری الکسی‌یویچ[گاگارین]، برایت آرزوی موفقیت بسیار دارم»

خبرگزاری تاس، خبرگزاری رسمی دولت شوروی، سه بیانیهٔ مختلف برای نخستین پرواز فضایی یک انسان تهیه کرده بود. بیانیه نخست، اعلام خبر موفقیت پرواز نخستین فضانورد جهان بود. بیانیه دوم در صورتی مخابره می‌شد که فضانورد برخلاف برنامهٔ پیشین در خاک کشوری غیر از شوروی یا در اقیانوس فرود بیاید، و شامل درخواست کمک بین‌المللی برای یافتن او بود. بیانیه سوم برای بدترین حالت یعنی از دست رفتن فضانورد تهیه شده بود. خوشبختانه بیانیه‌های دوم و سوم هیچگاه بکار نیامدند.

تا پیش از پرواز يوری گاگارين، هیچ انسانی به فضا نرفته بود و خارج از جو زمین و در شرایط بی‌وزنی برای مدت طولانی قرار نگرفته بود. پزشکان و روانشناسان و حتی به قولی خود سرگئی کارالیوف (رئیس برنامه[چون]های فضایی اتحاد جماهیر شوروی) نگران این بودند که فضانورد با ورود به مدار زمین و قرار گرفتن در بی‌وزنی از یک سو و مشاهده عظمت فضای بیکران و کره زمین از سوی دیگر، تعادل روانی خود را از دست داده و دست به اقدامات غیرقابل پیش‌بینی بزند.به همین دلیل فضاپیمای وستوک-۱ به‌گونه‌ای ساخته شده بود که تمام پرواز را بطور خودکار انجام دهد. تنها راه از کار انداختن سامانه [سیستم] خودکار و به دست گرفتن کنترل ناوبری فضاپیما، وارد کردن شماره رمز ویژه‌ای بود. این شماره رمز -عدد «۲۵»- روی کاغذی نوشته شده و در پاکتی سربسته در داخل فضاپیما قرار داده شده بود.کنترل دستی فضاپیما تنها در حالتی امکان داشت که فضانورد در حالت روانی مناسب قرار داشته، توان باز کردن پاکت، خواندن شماره رمز، و وارد کردن آن شماره به سامانهٔ ناوبری را داشته باشد!

یوری گاگارین در ساعت شش و هفت دقیقه صبح روز چهارشنبه ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ به وقت مسکو، از پایگاه فضایی بایکونور با فضاپیمای وستوک-۱ و با رمز پرواز «درخت سرو» به عنوان نخستین فضانورد جهان به مدار زمین پرواز کرد.متخصصان در مرکز کنترل پرواز، بوسیله سه کانال رادیویی و یک کانال تلویزیونی با گاگارین در مدار زمین ارتباط داشتند.نخستین جمله‌هایی که گاگارین به زمین مخابره کرد این بود: «پرواز به خوبی ادامه دارد، دید خوبی دارم، من زمین را می‌بینم، خیلی زیبا است». مشهور است که گاگارین در حال اوج گرفتن به مدار زمین، آهنگ یک سرود میهن‌پرستانه روسی را زمزمه می‌کرده که «مام میهن می‌شنود» نام دارد. ابیات اول این آهنگ چنین هستند:

مام میهن می‌شنود مام میهن می‌داند

که فرزندش تا کجای آسمان‌ها پرواز کرده است

در حالی که گاگارین در مدار زمین پرواز می‌کرد، درجه نظامی او به افتخار موفقیتش از ستوانی به سرهنگی ارتقا پیدا کرد.

فضاپیمای وستوک-۱ پس از طی بخش بزرگی از مسیر پرواز بر فراز قارهٔ آفریقا رسیده بود که سیستم ناوبری موتورهای جت ترمزی را به‌کار انداختند. قرار بر این بود که حدود ۱۰ تا ۱۲ ثانیه پس از اتمام کار موتور ترمزی، بخش سرویس‌ فضاپیما از کپسول فضایی گاگارین جدا و مرحله بازگشت به زمین آغاز گردد. اما به علت گیر کردن کابل‌های اتصال دهنده این دو بخش، بخش سرویس در حالت نیمه متصل به کپسول حامل گاگارین باقی ماند. کپسول گاگارین در این لحظه در حال ورود به جو زمین بود و این مشکل باعث شد که دچار دوران‌های شدید و غیرقابل کنترلی شود. يوری گاگارين خود در مورد این حادثه می‌گوید:

«به محض اینکه کار موتور ترمز پایان یافت، فضاپیما تکان شدیدی خورد و شروع کرد به چرخش با سرعت بالا دور محور خودش، سرعت چرخش حدود ۳۰ درجه در ثانیه بود. همه چیز می‌چرخید. این رویداد بر فراز قاره آفریقا رخ داد، از پنجره یک لحظه قاره آفریقا، یک لحظه افق زمین و لحظه دیگر آسمان را می‌دیدم. اصلا وقت نداشتم خودم را در برابر نور شدید آفتاب محافظت کنم که کور نشوم. پاهایم را به سمت پنجره پایینی بردم که جلوی نور را بگیرد اما پنجره را نبستم چون می‌خواستم موقعیت خودم را بدانم و ببینم اوضاع از چه قرار است.»

در این تصویر مراحل قسمت نهایی پرواز یوری گاگارین به تصویر کشیده شده است.

با ورود به لایه‌های ضخیم‌تر جو زمین، فضاپیما دچار دوران و تکان‌های شدیدتری شد. با این وجود، گاگارین اعتماد به نفس خود را از دست نداد و باور داشت که هنوز فضاپیما شانس فرود عادی را از دست نداده:

« من به کنترل زمین اطلاع دادم که مرحله جداسازی بر اساس برنامه روی نداده. اما هنوز به نظرم موقعیت اضطراری نبود، و من روی صفحه کنترل کُد VN4 را به زمین مخابره کردم (معنی کُد: همه چیز بخوبی پیش می‌رود). »

این حالت حدود ده دقیقه ادامه داشت تا اینکه کابل‌ها در اثر حرارت شدید ناشی از اصطکاک با جو زمین سوختند و بالاخره کپسول گاکارین آزاد شد. گاگارین اعتقاد داشت که در بدترین لحظات این حادثه، شتاب ترمزی در حدود ۱۰ جی (هر یک جی (g) معادل شتاب جاذبه سطح زمین است.) به او وارد می‌شده ‌است. با این حساب گاگارین در لحظاتی از سفر ۱۰۸ دقیقه‌ای خود، وزنی معادل ده برابر وزن عادی‌اش را تحمل می‌کرده است.

«در یک لحظه، برای حدود ۲-۳ ثانیه، داده‌های روی صفحه کنترل محو شدند و جلوی چشمانم تیره شد. خودم را محکم گرفتم و تلاش کردم در برابر فشار مقاومت کنم، تا بالاخره همه چیز تقریبا به حالت عادی برگشت.»

سرانجام و در حالیکه بخش بازگشت ناو کیهان‌پیمای وستوک-1 مراحل سخت فرود را پشت سر گذاشته بود و با سرغت به زمین نزدیک می‌شد و در ارتفاعی حدود هفت کیلومتر از سطح زمین، طبق برنامه خودکاری که به سیستم هدایت و کنترل سفینه فضایی داده شده بود، دریچه فلزی بالای سر یوری گاگارین با صدای مهیبی کنده شد و موتورهای جت صندلی نجات داخل کپسول به صورت خودکار روشن شده و یوری گاگارین را به بیرون پرتاب کردند. اما چتر نجات کپسول فضایی وستوک-1 در ارتفاع دو و نیم کیلومتری باز شد و به همین خاطر بود که یوری گاگارین ۱۰ دقیقه بعد از کپسول فضاییش به زمین نشست.

گاگارین پس از ۱۰۸ دقیقه پرواز و یک دور گردش کامل به دور زمین، در ۲۶ کیلومتری جنوب غربی شهر انگلس در منطقه ساراتوف فرود آمد. این نقطه از منطقه پیش‌بینی شده برای فرود فاصله زیادی داشت و کسی برای استقبال از او حاضر نبود. آنا آکیموونا تاتارووا، همسر جنگلبان محلی و نوه ۶ ساله‌اش اولین کسانی بودند که گاگارین را پس از فرود دیدند. یوری گاگارین ماجرا را این گونه تعریف می‌کند:

«آنها وقتی مرا با لباس و کلاه فضایی و چتر نجاتم دیدند، ترسیدند و عقب رفتند. من به آنها گفتم نگران نباشید من هم مثل شما شهروند شوروی هستم، همین الان از فضا برگشتم و دنبال تلفن می‌گردم که به مسکو زنگ بزنم.»

گاگارین پس از تماس تلفنی با دفتر نیروی هوایی، پیامی به این مضمون فرستاد: «پیامی برای نیروی هوایی، ماموریت با موفقیت انجام شد، در این موقعیت (...) فرود آمدم، حالم خوب است، ضرب‌دیدگی و شکستگی هم ندارم. گاگارین».

در سال ۱۹۶۲، يوری گاگارين به سمت معاونت شورای عالی اتحاد شوروی منصوب شد، اما پس از مدتی به مرکز فضانوردی شوروی در «شهرک ستاره‌ها» بازگشت و به مدت ۷ سال در گروهی کار کرد که هدفشان طراحی فضاپیماهایی با قابلیت استفاده مجدد بود. وی پس از مدتی به سمت معاون مدیریت شهرک ستاره‌ها انتخاب شد، و همزمان به تمریناتش به عنوان خلبان هواپیمای جنگنده ادامه داد. سرانجامدر روز ۲۷ مارس سال ۱۹۶۸، هواپیمای میگ-۱۵ یوری گاگارین و مربی پروازش طی یک پرواز تمرینی دچار سانحه شد و سقوط کرد و هردو سرنشین آن کشته شدند.

زمان پرتاب اسپوتنیک-۱ به فضا را سرآغاز عصر فضا می‌نامند، در حالیکه سفر یوری گاگارین به فضا نیز همپای مدارگردی اسپوتنیک-۱، تاریخ‌ساز بود. از این رو بود که سه منجم آماتور به نامهای لورتا هیدالگو، جرج وایت ساید و تریش گارنر در سال ۲۰۰۱ پیشنهاد برگزاری شب یوری را ارائه کردند. این جشن سالانه فضایی اکنون در سرتاسر دنیا برگزار می‌شود. ایران نیز با داشتن خیل عظیم علاقمندان به فضا و نجوم و با توجه به دست‌آوردهای جدید فضایی کشورمان، از این جشن بی نصیب نیست. اکنون شب یوری با برگزاری مراسم، سخنرانیهای علمی و سرگرمیهای فضایی در سرتاسر کشور و توسط گروه های مردمی و انجمن های علمی برگزار می شود.

فاجعه در فضا، وضعیت غیر قابل تصور

داستان کشف و فتح فضا به دست انسان سرشار از لحظات تلخ و شیرین بسیاری است. در این راه انسانهای فداکار بی‌شماری جانشان را فدای افزایش دانایی بشریت نموده‌اند. داستان حاضر یکی از نمونه‌های فراوان ناکامیهای فضایی بشر است. عبرتهای فراوانی در هر شکست نهفته است که راه آینده را روشن‌تر می‌کند.

کتاب‌های "نخستین‌های فضانوردی" و "حوادث فضایی" دو جلد از دانش‌نامه ۱۰ جلدی فضا است که برای اولین بار در ایران و در آستانه روز ملی فناوری فضایی به قلم سیروس برزو منتشر شده است. این کتاب‌ها که از سوی انتشارات ابراهیم منتشر شده، توسط سیروس برزو، خبرنگار و پژوهشگر علوم فضانوردی ساکن روسیه تألیف شده‌اند. ورود کشور عزیزمان ایران به باشگاه فضایی دنیا و دستاوردهای فضایی پیاپی مهندسان ایرانی در عرصه بی‌همتای دانش و فناوری فضایی، فرصتی است تا علاقه‌مندان به علوم فضانوردی در ایران با مطالعه این دانشنامه به اطلاعات تازه‌تری در علوم فضانوردی دست یابند.

داستان حاضر بخشی از کتاب "حوادث فضایی" است که به تشریح یک سفر نافرجام فضایی می‌پردازد. پیشاپیش جا دارد از سيروس برزو به خاطر اعطای اجازه انتشار این داستان به دانش فضایی تشکر نماییم.

پنجم آوریل ۱۹۷۵، بایکونور- قزاقستان

هوا گرم است . گویی همه جا را با غباری خاکستری پوشیده‌اند. اتوبوس در نزدیکی ساختمان مونتاژ و آزمایش ایستاد. واسیلی لازارف به کرونومتر خود نگاه کرد فقط سه ساعت مانده بود. در بلندگو گزارش دادند : ناو در حال سوختگیری است. واسیلی‏ لازارف بازوی مهندس پرواز، الگ مکارف را احساس کرد. مکارف خندید و سرش را به طرف رفیق همراهش چرخاند. فرمانده از چشمانش فهمید که او می‌خواهد بگوید راه برگشت نیست. فقط به پیش ! در جواب چشمک زد.

این بار دومی بود که آنها بعد از ماه‌ها تمرین و آموزش‌های نظری و عملی ‏مختلف و موفقیت در امتحان فضانوردی، با هم به سفر فضایی می‌رفتند. در نخستین مرتبه او و مکارف سرنشینان سایوز-۱۲ بودند که پس از سفر فاجعهبار سایوز-۱۱ به مدار زمین پرتاب شد.در آن پرواز آنان تقریبا دو شبانه‌روز در فضا بودند؛ اما این بار قرار است ناو خود را به ایستگاه مداری سالیوت‏-4 متصل کنند و ۳۰ شبانه روز در مدار زمین اقامت نمایند.

موشک حامل ناو سایوز-۱۸ بر روی سکوی پرتاب آماده بود...

- آماده شوید.

بعد فرمان‌های دیگر صادر شدند:فرمان قبل از پرتاب ، فرمان پرتاب و بالاخره خداحافظ زمین.آنها راه فضا را در پیش دارند...

موتورها به کار افتادند و فضاپیمای سایوز-۱۸ سوار بر موشک حامل سایوز به طرف آسمان حرکت کرد. در ثانیه ۱۲۰ موشک های تقویتی و در ثانیه ۱۵۰ کلاهک آیرودینامیکی جدا شدند . نور شدید به پنجره ناو برخورد کرد. درثانیه ۱۸۰ مرکز هدایت پرواز تایید کرد: پرواز عادی است.

در ثانیه ۲۶۱ طبق برنامه طبقه دوم باید جدا شود. در آن لحظه واسیلی لرزش غیر عادی را در ناو احساس کرد و فکر کرد بیش از دفعه گذشته ناو تکان می‌خورد. مطلب را به زمین گزارش داد. در ثانیه ۲۸۹ پرواز، همزمان با خاموش شدن موتور طبقه دوم سامانه هدایت موشک فرمان باز کردن بخش انتهایی سومین طبقه را صادر کرد. سه قفل از شش قفل نیمه باز شدند. طی کار سومین طبقه، کلیدهای بعدی درست عمل نکرد بلکه در ثانیه ۲۹۱ اتصال کاملاً باز شد. ناو حرکت انحرافی پیدا کرد.

در آن لحظه آفتاب از پنجره راست محو گردید. صدای بلند آژیر خطر بلند شد و چراغ خطر چشمک زن را روشن کرد...

صدای موتورها خاموش شد. چرخش آغاز گردید ناگهان بی وزنی رسید ؛اما کوتاه بود. آژیر خطر ادامه داشت و مانع کار می‌شد. فرمانده خاموشش کرد. در بایکونور هنوز از این حادثه باخبر نبودند. رادیو همچنان گزارش می‌داد ثانیه ۲۸۵ ... پرواز عادی است ... ثانیه ۲۹۰ پرواز عادی است .... ثانیه ۳۰۰....

کیهان نوردان احساس ناراحتی کردند. می‌خواستند فریاد بزنند:

-شما دیوانه شده اید؟ اصلاً عادی نیست.

واسیلی به یاد جمله‌ای در دوران آموزشی افتاد: اضطراب نشانه عدم اطمینان است.

همه چیز در کسری از ثانیه روی می‌داد. او فهمید که مشکلی در سامانه موشک حامل به وجود آمده است؛ اما چه خرابی و کجا؟ دستگاه‌های خودکار طوری ساخته شده‌اند که دستورات لازم را در مسیر پرواز می‌دهند. کیهان‌نوردان منطق روشن و خاموش شدن چراغ‌ها و پیگیری جریان‌ها را می‌دانستند؛ اما اتفاقی که افتاده بود از حدود درک آنها خارج بود.

...اضطراب نشانه عدم اطمینان است!

فکر آنها مغشوش شده بود. چه اتفاقی افتاده بود؟ چه شده بود؟ بلاتکلیفی آزارشان می‌داد. انسان‌های کاملاً دلیر و بی‌ترس، تنها در افسانه‌ها وجود دارند. هرکسی از خطر هراس دارد. این چیزی قطعی است، یکی بیشتر و یکی کمتر.

احساس خطر ، بعضی‌ها را وادار به فکر کردن و تجزیه و تحلیل می‌کند. بعضی‌ها هم دستپاچه و سراسیمه می‌شوند و می‌ترسند. این گروه دیگر نمی‌توانند تصمیم درست بگیرند و کشته خواهند شد. "اضطراب نشانه عدم اطمینان است"، این جمله مرتباً در مغز فرمانده تکرار می‌شد. او به خود نهیب زد واسیلی فکر کن.

آنها باور داشتند که دستگاه‌های خودکار هدایت موشک فضاییسایوز در این شرایط کارشان را انجام خواهند داد و وظیفه آنها به عنوان خدمه پرواز این است که در اجرای امور مهمی که در این وضع لازم است انجام شود، اشتباه نکنند.

ناگهان تکان شدیدی احساس کردند. موشک‌ سیستم نجات فضانوردان روشن شده بود و این یعنی دستگاه خودکار هدایت موشک فضایی، از پیدا کردن راه برون‌رفت از مشکل پیش آمده، نا امید شده بود. حالا کیهان‌نوردان در قسمت فرودی بودند. دستگاه شروع به بازگشت کرد. بعد از یک یا دو ثانیه فرابار شروع شد و به زودی افزایش یافت. سرعت افزایش بیشتر از آن چه بود که آن ها منتظرش بودند.نیروی نامرئی شدیدی آنان را به صندلی میخکوب کرده بود. چشم‌هایشان تاریکی می‌رفت. تنفس برای آنها مشکل‌ و مشکل‌تر می‌شد. واسیلی به همکارش هشدار داد: الگ سعی کن فریاد بزنی، شاید این کمک کند. هرچه شدیدتر فریاد بزن.

در آموزش‌ها به آنان گفته شده بود برای جلوگیری از صدمه خوردن جوارح داخلی، در زمان افزایش شتاب جاذبه، باید با شدت تمام فریاد بزنند. فرابار زیاد امکان حرف زدن هم به آن ها نمی‌داد. فقط خورخور می‌کردند. کیهان‌نوردان سعی داشتند از صدمه‌های فرابار جلوگیری کنند. خوشبختانه سرانجام شتاب جاذبه شروع به کاهش کرد. فقط بعد از آن بود که توانستند نوشته‌های روی تابلوی هدایت را تجزیه و تحلیل کنند. در جریان این پرواز، کیهان‌نوردان فشاری معادل بیست و یک برابر نیروی جاذبه زمین را تحمل کردند.

واسیلی لازارف (Vasili Lazarev)، فرمانده ناو فضایی سایوز-18

اُلگ گریگوریویچ مکارف، مهندس پرواز ناو فضایی سایوز-18

لازارف در این سفر به دلیل همین فشار زیاد دچار مشکل گردید و دیگر نتوانست به فضا سفر کند. او بعداً با یادآوری آن لحظات، ماجرا را چنین بیان کرد: « پرتاب ناو عادی بود. منتظر روشن شدن طبقه سوم بودیم؛ اما یکباره موتور خاموش و چراغ خطری که نشانه نقص فنی موشک بود روشن شد.در لحظه اول ما نفهمیدیم چه اتفاقی افتاده. بعد از چند ثانیه مشخص شد که مشکل در موشک است. ناو به طور خودکار از موشک جدا شد. سعی کردیم با زمین ارتباط برقرار کنیم؛ اما ارتباط رادیویی یک طرفه بود. مرکز هدایت پرواز صدای ما را خوب می‌شنید؛ اما ما نمی‌توانستیم صدای آن‌ها را بشنویم.

ما خیلی ناراحت بودیم چون نمی‌دانستیم کجا فرود می‌آییم. اگر ما در سرزمین چین پایین می‌آمدیم وضعیت بغرنجی پیش می‌آمد زیرا در آن زمان رابطه چین و شوروی خراب بود. انتظاری طولانی آغاز گشت؛ اما به زودی بی وزنی تمام شد . ما فکر نمی کردیم جاذبه شدید را باید تحمل کنیم. وقتی جاذبه ۱۰ جی باشد انسان از حالت طبیعی خارج می‌شود و ما بیش از این را تحمل می‌کردیم. چشم‌هایمان در مرحله اول همه چیز را سیاه و سفید می‌دید و بعد اشیاء تغییر شکل پیدا کرد. ما بی حال و بی حس بودیم؛ اما بیهوش نشدیم و درکی از اطرافمان داشتیم. جاذبه بالا به ما فشار می‌آورد و ما با تمام قوا مقاومت می‌کردیم. »

چه اتفاقی افتاد؟ پاسخی برای این سوال نبود. همه چیز در هم و برهم شد و آن‌ها نتوانستند چیزی بفهمند. فقط می‌دانستند که ناو به شکل اضطراری در حال بازگشت به زمین است.فرمانده پرسید: من اورال هستم ناحیه فرود را مشخص کنید!

رادیو پاسخی نداد.

فرمانده با خود گفت : پس ساکت می‌مانیم.

به ساعت نگاه کرد و به آرامی از الگ پرسید:

-ما کجا فرود خواهیم آمد؟

الگ شروع به تخمین زدن کرد. در آن لحظه با بی‌صبری پرسید چرا چترها باز نمی‌شوند؟

فرمانده به ثانیه شمار نگاه کرد:

-هنوز زود است.

... اضطراب نشانه عدم اطمینان است، یک بار دیگر این جمله در ذهنش تکرار شد.

دریک لحظه کوتاه، صدای جدا شدن دریچه چتر نجات او را از فکر بیرون آورد. حالا نفسی به آرامی کشید و فکر کرد خوبه، همه چیز طبق برنامه است.

-تو به چی فکر می‌کنی؟

واسیلی جوابی نداد. در آن لحظه ناو تکانی خورد. چتر اولیه و سپس چتر اصلی باز شدند. واسیلی از او پرسید:

-تخمین بزن ما کجا فرود می آییم؟

الگ فوراً جوا ب داد: - در چین، اولین سفر خارجی‌مان را شروع می‌کنیم!

واسیلی پاسخ داد: من شوخی نمی‌کنم.

-چشم فرمانده.

الگ تقریباً درست می‌گفت. آن‌ها در نزدیکی مرز چین فرود آمدند.

آنان که مدتی طولانی برای این سفر آموزش دیده و تمرین کرده بودند این طور ناکام می‌ماندند. این حادثه دو کیهان‌نورد را به مرز مرگ و زندگی برد؛ اما هنوز ماجرا به پایان نرسیده بود. آن ها منتظر روشن شدن موتورهای فرود نرم بودند. تکانی کوچک، چیزی ناو را می کشاند. مثل این که در آب فرود آمده بودند. کیهان‌نوردان به فکر افتادند. مگر شگفتی دیگری در راه است؟ پنجره که از دود سیاه بود ناگهان روشن شد مثل این که به چیزی مالیده شده باشد. و فرمانده تنه درخت بزرگی را دید.

- نه در خشکی فرود آمده‌ایم. دکمه جدا شدن کابل های چتر را زد . ناو ثابت و سکوت برقرار شد.

-باید دریچه را باز کنیم.

کمربندهای مخصوصی که او را به صندلی می‌بست را باز کرد و به بیرون از ناو نگاهی انداخت. هوای خنک به صورتش زد. او نفسی عمیق کشید. اطراف را نگاهی کرد. این جا هوا اصلاً شباهتی به بایکونور ندارد. برف، ابرهای پراکنده و دمای زیر صفر. همه جا جنگل به چشم می‌خورد. چتر به درختان گیر کرده و ناو را نزدیک یک پرتگاه نگاه داشته بود!

ساعت چند است؟ او نمی توانست درک کند، ساعتش زمان مسکو را نشان می‌داد. در بایکونور دو ساعت بیشتر است و این جا؟

هوا گرگ و میش شد. مثل این که این جا زود و سریع تاریک می‌شود. او پایین جست و تا سینه در برف فرو رفت الگ پشت سر او از ناو و بیرون آمد. باد، برف را مثل سوزن به صورت آن‌ها می‌زد. صدایی بلند سکوت را بر هم زد. گنبد هزار متری چتر، مانند بادبانی طناب اتصال را می‌کشاند و درخت کاج را می‌شکست.

برف زیر ناو آب شده بود و ناو به طرف پرتگاه سر می‌خورد. دره‌ای به عمق پانصد تا ششصد متر دیده می‌شد. آن ها لباس کیهان‌نوردی‌شان را درآوردند. حالا خیلی سرد شده بود. به زودی صدای موتور هواپیما به گوششان رسید. هواپیما نزدیک می‌شد. بعد دور زدند. معلوم شد علامت را دیده‌اند. فرمانده دستگاه بیسیم را راه انداخت.

از آن ها پرسیدند: حال شما خوب است؟

کیهان‌نوردان با نیشخند جواب دادند: در وضعیتی که ما هستیم، به نظر شما چه جوابی باید بدهیم؟

رادیو پاسخ نداد. پسکیهان‌نوردان ادامه دادند: البته سالم هستیم.

مسئولان جستجو با این جمله آرام شدند.

هوا خیلی خراب بود و امید نمی‌رفت آن ها را زود نجات دهند. آن ها بر روی برف خزیده شاخه‌های خشک را جمع‌آوری کردند، آتشی درست کردند و کنار هم نشستند. شب هواپیما چند بار در آسمان پیدا شد. مثل این که می‌خواست یادآوری کند که آن‌ها را فراموش نکرده‌اند.

الگ گفت: فرمانده بهتر است که نخوابیم. چرا که گمان نکنم یک چنین شب زیبایی را یک بار دیگر ببینیم.

مدتی طولانی ساکت بودند. این حوادث را تجزیه و تحلیل می‌کردند. الگ با اشاره به تمرین‌های ماه‌های گذشته گفت: حالا ما از گروه خدمات امدادی در شرایط واقعی استفاده خواهیم کرد.

واسیلی حرفش را تایید نمود. ما اولین کسانی هستیم که در چنین وضعی گیر افتادیم و امیدوارم که آخرین باشیم.لازارف با خود فکر کرد ما زنده ماندیم و همین کافی است.

باد در لابلای درختان کاج صدا می‌کرد و برگ‌هایشان را پایین می‌ریخت، تاریکی بیشتر شد. واسیلی فکر کرد این فرابار بسیار زیاد می‌توانست تاثیر بسیار بدی بگذارد و موجب اخراج آنان از گروه کیهان‌نوردان شود. آن وقت راه سفر به فضا برای همیشه بسته می‌شد؛ اما با صدای بلند حرف دیگری گفت : باید آتش بیشتری درست کنیم. نباید سرد شود. کتاب دستورالعمل پرواز را بیاور دیگر به آن‌ها نیازی نداریم. آن را می‌سوزانیم.

لازارف کوه‌های جنگلی را می‌شناخت. این محل ناآشنا، به آلتای، سرزمین او شبیه بود. اگر این طور باشد، به زودی از این جا نجات خواهند یافت.به ساعت نگاه کرد.

-در حال حاضر مهم این است که ارتباط بیسیم را از دست ندهیم.

الگ جواب داد: من هم همین طور فکر میکنم. سعادت با ما یاری کرد.

-درست است. ما یک بار دیگر به دنیا آمدیم؛ اما این بار بر خلاف دفعه اول با لباس!

در آسمان سیاه نه ماه و نه ستاره‌ای دیده نمی‌شد. ابرهای تکه تکه از طرف شرق، از بالای درختان به طرف غرب می‌رفتند. باد آواز خود را می‌خواند. گاهی خیلی تند می‌وزید و برف سوزنده را به صورت آن‌ها می‌ریخت. صدایی به گوش کیهان‌نوردان رسید. واسیلی گوشش را تیز کرد. مثل این که بالگرد بود. مکارف مثل این که فکر او را خوانده ، سرش را به طرف صدا چرخاند. صدا بلندتر و بلندتر می‌شد. الگ تقریباً با فریاد گفت:

-واسیلی صدای بالگرد است، می‌شنوی؟

چراغ چشمک زن را دیدند

- سرانجام ما را پیدا کردند.

-نه ما را پیدا نکردند .... دارند دور می‌شوند. اگر پیدایمان می‌کرد، نگه می‌داشت.

بالگرد شروع به دور شدن کرد؛ اما به زودی بازگشت.فرمانده، ذخیره امدادی خود را باز کرد. بیسکویت ، آبمیوه و قوطی کنسرو را بیرون آورد.الگ با رضایت گفت: بله الان وقت غذا است . تمام روز را گرسنه و تشنه بودیم.

- اصلاً اشتها ندارم. فقط می دانم که باید قدرتمان را بازیابیم.

آن ها نمی‌دانستند تا کی آن جا خواهند بود؛ اما برای بدترین وضع آماده می‌شدند.ساکت کنار هم نشسته بودند تا کمی گرم شوند. هر کدام درباره وضعیت خود فکر می‌کردند. یک یا دو ساعت گذشت. درختان کاج به نجوای خود ادامه می‌دادند. هر دو در کنار آتش نشسته بودند و صدای تنفس آرام آن‌ها سکوت را نمی‌شکست. در روحشان شادی و غم توأم بود، همجواری مشکوک دو احساس. اما چه کار می‌شود کرد.

بالگرد بار دیگر پیدا شد. اما این بار برای بازگشت عجله نداشت. بالای درختان کاج ایستاد و کابل را پایین انداخت.

فرمانده گفت: تو اول برو.

لازارف بعداً رفت.

قبل از آن که خود را به کابل ببندد. کیف و اسناد را برداشت، دریچه ناو را بست و آخرین نگاه خداحافظی را به سایوز-18 انداخت.

به اطراف نگاهی انداخت: نمی گویم به امید دیدار . امیدوارم بار دیگر به این جا نیایم و این محل را نبینم.

« ۵ آوریل ۱۹۷۵ موشک حامل با ناو سرنشین‌دار سایوز-۱۸ برای ادامه آزمایش‌های همزمان با ایستگاه سالیوت‏-۴، به فضا پرتاب شد. در عرشه ناو گروه کیهان‌نوردان مرکب از قهرمانان اتحادشوروی خلبان-کیهان‌نورد اتحاد شوروی سوسیالیستی لازارف واسیلی گریگورویچ و مکارف الگ گریگوریویچ حضور داشتند.

در زمان کار مرحله سوم، انحراف پارامترهای حرکت موشک حامل از محاسبه قبلی روی داد و دستگاه خودکار، فرمان لغو ادامه پرواز و جدا شدن ناو کیهانی برای بازگشت به زمین را صادر کرد. دستگاه فرودی در جنوب غربی گورنوآلتالیسک فرود آمد.گروه جستجوی امدادی کیهان نوردان را به فرودگاه رساندند. حال لازارف و مکارف خوب است.»

این گزارش کوتاه در هشتم ماه می در لابلای مطالب صفحات داخلی روزنامه‌ها پنهان شده بود. در آن گزارش، پیرامون دلیل واقعی حادثه و خرابی فناوری و وضع بسیار خطرناکی که پیش آمد، چیزی گفته نشده بود.

در آن زمان، کشور اتحاد جماهیر شوروی سابق، از ذکر شکست برای یک مأموریت فضایی خود، اصلاً دل خوشی نداشت. به همین خاطر بود که مأموریت نافرجام سایوز-۱۸ به سایوز-۱۸-ای تغییر نام داد تا سلسله مأموریتهای فضایی آن کشور بعدها شماره ۱۸ را برای یک سفر موفقیت‌آمیز دیگر هزینه کند!

تاریخ و تمدن،آداب و رسوم

آداب و رسوم ایرانیان باستان

چرا ايرانيان باستان دروغگو نبودند

ایرانی‌ها چه اعتقاداتی نسبت به «جن» دارند؟

آداب و رسوم ایرانیان

آنچه از اخلاق و صفات و آداب و رسوم ايرانيان باستان مي دانيم اغلب از منابع غربي است ، تاريخ نگاران يوناني و رومي با اينكه چندان علاقه اي به ايران و ايراني نداشته و از آنها تحت عنوان بربر ياد مي كردند با اين حال نمي توانستند منكر سجاياي اخلاقي و صفات حميده ايرانيان باشند. همه جا از گفتار ، كردار و پندار نيك سخن رفته است ، همه جا از بيگانگي ايرانيان از دروغ صحبت مي شود.

ايرانيان به اطفال خود از سن پنج سالگي تا بيست سالگي فقط سه چيز مي آموختند : سواري و تير اندازي و راستگوئي . دروغگويي را بدترين عيب مي دانستند ، دروغگو به دوزخ يا سراي ناپاكان و دروغ پردازان مي رفت و گويا دروغ معاني مختلفي داشته است.پس از آن قرض داري را زشت ترين معايب مي دانستند زيرا معتقد بودند كه مقروض مجبور است دروغ بگويد.

مغان و آموزگاران به كودكان خود مي آموختند كه دروغ نگويند ، وام نستانند ، بدكاري و ستمگري روا ندارند ، ميهن خود را دوست بدارند ، وفادار و مردم دوست باشند ، مي خواره و شكمباره ، گدامنش و هرزه داري و ژوليده و چركين بار نيايند ، به آنان ياد مي دادند كه آب دهان در كوچه نيفكنند ، در رودها و آبها ادرار نكنند ، در معابر چيزي نخورند ، به اندازه بخورند و بنوشند و احترام پدر و مادر را نگه دارند و مي گفتند ، هرگز هيچ پارسي پدر و مادر خود را نكشته است ...

گزنفون ، مورخ و فيلسوف يوناني در كتاب كوروش نامه نوشته: پارسيان اطفال خود را در دادگاهها حاضر مي كردند تا محاكمات را گوش كنند و با دادگستري آشنا شوند. مي دانيم كه ايرانيان به عدالت اهميت بسيار مي دادند و دولتمردان نسبت به قضات بسيار سختگير و گاهي هم بي رحم بودند ، نوشته اند كه كمبوجيه شهريار هخامنشي و نخستين فاتح مصر ، يكي از قضات را كه رشوه گرفته بود محكوم به اعدام نمود ، آنگاه فرمان داد تا پوست او را كنده و بر مسند قضاوت بگسترانند.

طبق نوشته هردوت مورخ يوناني ، ايرانيان روز تولدشان را بيش از هر روز ديگري محترم مي داشتند و در اين روز بيشتر از ساير روزها غذا طبخ مي نمودند . آنها در كوچه و بازار چيز خوردن و پيش روي ديگران جويدن را سخت ناروا مي دانستند .

خشونت ها و وحشيگريهاي برخي از اقوام بدوي ، كه در مواجهه با مردم بيگانه زبان ها بريده اند و چشمها كنده و از سر بيگناهان منارها ساخته و يا از خون بي دست و پايان آسياها جاري كرده اند ، در ايرانيان نيست و آنچه هم ديده مي شود عمدتا منشا غير ايراني دارد . بهترين دليل اين مدعا فتح بابل توسط كورش كبير مي باشد كه به خدايان و باور و دين مردمان بابل احترام گذاشته و آنها را نابود نكرد.

چرا ایرانیان باستان دروغگو نبودند؟

ایرانیان به اطفال خود از سن پنج سالگی تا بیست سالگی فقط سه چیز می آموختند : سواری و تیر اندازی و راستگوئی .

آنچه از اخلاق و صفات و آداب و رسوم ایرانیان باستان می دانیم اغلب از منابع غربی است، تاریخ نگاران یونانی و رومی با اینكه چندان علاقه ای به ایران و ایرانی نداشته و از آنها تحت عنوان بربر یاد می كردند با این حال نمی توانستند منكر سجایای اخلاقی و صفات حمیده ایرانیان باشند. همه جا از گفتار ، كردار و پندار نیك سخن رفته است، همه جا از بیگانگی ایرانیان از دروغ صحبت می شود.

ایرانیان به اطفال خود از سن پنج سالگی تا بیست سالگی فقط سه چیز می آموختند : سواری و تیر اندازی و راستگوئی . دروغگویی را بدترین عیب می دانستند ، دروغگو به دوزخ یا سرای ناپاكان و دروغ پردازان می رفت و گویا دروغ معانی مختلفی داشته است.پس از آن قرض داری را زشت ترین معایب می دانستند زیرا معتقد بودند كه مقروض مجبور است دروغ بگوید.

مغان و آموزگاران به كودكان خود می آموختند كه دروغ نگویند، وام نستانند، بدكاری و ستمگری روا ندارند، میهن خود را دوست بدارند، وفادار و مردم دوست باشند، می خواره و شكمباره، گدامنش و هرزه داری و ژولیده و چركین بار نیایند، به آنان یاد می دادند كه آب دهان در كوچه نیفكنند، در رودها و آبها ادرار نكنند، در معابر چیزی نخورند، به اندازه بخورند و بنوشند و احترام پدر و مادر را نگه دارند و می گفتند ، هرگز هیچ پارسی پدر و مادر خود را نكشته است ...

گزنفون، مورخ و فیلسوف یونانی در كتاب كوروش نامه نوشته: پارسیان اطفال خود را در دادگاه‌ها حاضر می كردند تا محاكمات را گوش كنند و با دادگستری آشنا شوند. می دانیم كه ایرانیان به عدالت اهمیت بسیار می دادند و دولتمردان نسبت به قضات بسیار سختگیر و گاهی هم بی رحم بودند، نوشته اند كه كمبوجیه شهریار هخامنشی و نخستین فاتح مصر، یكی از قضات را كه رشوه گرفته بود محكوم به اعدام نمود، آنگاه فرمان داد تا پوست او را كنده و بر مسند قضاوت بگسترانند.

طبق نوشته هردوت مورخ یونانی، ایرانیان روز تولدشان را بیش از هر روز دیگری محترم می داشتند و در این روز بیشتر از سایر روزها غذا طبخ می نمودند. آنها در كوچه و بازار چیز خوردن و پیش روی دیگران جویدن را سخت ناروا می دانستند .

خشونت‌ها و وحشی‌گری‌های برخی از اقوام بدوی، كه در مواجهه با مردم بیگانه زبان ها بریده اند و چشم‌ها كنده و از سر بیگناهان منارها ساخته و یا از خون بی دست و پایان آسیاها جاری كرده‌اند، در ایرانیان نیست و آنچه هم دیده می شود عمدتا منشا غیر ایرانی دارد. بهترین دلیل این مدعا فتح بابل توسط كورش كبیر می باشد كه به خدایان و باور و دین مردمان بابل احترام گذاشته و آنها را نابود نكرد.

ایرانی‌ها چه اعتقاداتی نسبت به «جن» دارند؟آن موجود وهم آلود که گاهی پا در زندگی ما می گذارد و موجب ترس و وحشت مان می شود، کیست و از کجا آمده است؛ از دنیایی واقعی یا از دنیایی ساخته و پرداخته تخیل ما؟

دنیا از نظر بیشتر ما تلفیقی از آدم های دیدنی و موجودات ندیدنی است که البته دیدنی هایش ترس ندارند، ولی ندیدنی هایش زهره می ترکانند.

آنهایی که ما مردم را می ترسانند موجوداتی محوند که به گمان ما شرورند و قصد آزار دارند؛ چیزی شبیه سایه که مدام دنبال بعضی از ما راه می افتند و در زندگی مان سرک می کشند، ولی دیده نمی شوند. همین دیده نشدن هم دلیل خوبی برای شاخ و برگ دادن به ماهیت آنهاست بویژه این که عده ای می گویند این موجودات را در مکان هایی خاص دیده و گاهی هم حضورشان را احساس کرده اند.

عده ای می گویند جن، عده ای هم می گویند آل و بختک و غول بیابانی که همه در ترسناک بودن و آزاررساندن به آدم ها مشترکند، اما مشخص نیست آن موجود وهم آلود که گاهی پا در زندگی ما می گذارد و موجب ترس و وحشت مان می شود، کیست و از کجا آمده است؛ از دنیایی واقعی یا از دنیایی ساخته و پرداخته تخیل ما؟

جن، حرف اول را می زند

جن در فرهنگ عامه ما حرف اول را می زند چون بیشترین نگرانی که در دل آدم های گیر افتاده در تاریکی و تنهایی می افتد، نگرانی از مواجهه با جن است همان موجودی که در باورهای ما پاهایی پشمالو و سم دار دارد، چشم هایش از چپ و راست باز می شود، عاشق تاریکی است، با دمیدن صبح خودش را مخفی می کند، خانه اش جایی در خرابه ها، بیابان ها، گرمابه ها و آب انبارهاست و اگر آزارش بدهیم آزارمان می دهد.

در ذهن ما باید از جن حذر کرد یعنی باید کاری کرد تا با او رو به رو نشد یا کاری نکرد که رنجیده شود، چون آن وقت او که توانایی اش مافوق توان آدم هاست تاوان سختی از ما می گیرد. مثلااگر بدون گفتن بسم الله، آب جوش روی زمین بریزیم یا اگر شب هنگام بدون بر زبان آوردن نام خدا در بیابانی آتش بیفروزیم و ندانسته به جن ها یا بچه هایشان صدمه بزنیم از آن روز به بعد دیگر روی خوشی نخواهیم دید.

آوردن نام خدا هم از این بابت است که در فرهنگ ما جن موجودی است که از بسم الله می ترسد و پا به فرار می گذارد.

همه بدی های جن

جن کافر، جن مومن ؛ اگر ترسی از جن و بدی هایش در دل ماست از بابت جن های کافر است که در باور ایرانیان چهره ای زشت و مهیب دارند و از هیچ تلاشی برای آزار مردم فروگذار نیستند.

بدی این جن ها این است که به شکل های مختلف درمی آیند مثلاشکل مار، بز، غزال، گاو نر، کبوتر، گربه (بویژه گربه سیاه)، سگ، موش، گورخر، سوسمار، خارپشت یا حتی شتر مرغ تا بتوانند راحت تر به اهدافشان برسند. آزار این دسته از جن ها هم بیشتر به چند گروه می رسد از جمله به زنانی که تازه زایمان کرده اند.

با این که حالاباور عامه مردم نسبت به این موضوعات تا حدی عوض شده، اما ته دل خیلی از ما هنوز از بابت خطراتی که زائو را تهدید می کند صاف نشده و شاید به همین علت است که هنوز هم مردم باور دارند زن تازه زایمان کرده و نوزادش را نباید تا ده روز تنها گذاشت و بجز آشنایان خیلی نزدیک کسی نباید به دیدن آنها برود چون بعید نیست جن ها خودشان را به شکل فرد مورد نظر درآورند و با این روش به هدفشان برسند.

در این بخش، اما عده ای به جای واژه جن از نام آل استفاده می کنند که تقریبا شرارت های یکسانی علیه زائو و نوزادش انجام می دهد. در فرهنگ عامه ایران، آل زنی است که دست ها و پاهای استخوانی و لاغر دارد، رنگ چهره اش سرخ و بینی او از گل است، کارش هم این است که جگر زن تازه زایمان کرده را در زنبیل می گذارد و می برد! چنین زنی جن زده می شود که اگر جگردزدیده شده اش از آب نگذرد امید بهبودش وجود دارد.

در محیط های شهری، اما این باور رو به کمرنگ شدن می رود، ولی هنوز در بسیاری از نقاط کشور اعتقاد به آل، اعتقادی راسخ است و برای فرار از دست او یا در گوشه اتاق، پیاز به نخ می کشند یا تفنگ و شمشیر را در آن نزدیکی قرار می دهند (چون گفته می شود جن از فلز بویژه از آهن می ترسد) و دور رختخواب زن و نوزاد، طناب پشمی سیاه می گذارند.

در فرهنگ ما با این که علم پزشکی پیشرفت های زیادی کرده و ریشه بسیاری از بیماری ها را توضیح داده، اما هنوز هم در برخی نقاط جن عامل ایجاد بیماری صرع شناخته می شود. مردمی که چنین اعتقادی دارند می گویند جن که در جلد کسی برود او مبتلابه تشنج می شود و تا جن از وجود او بیرون نیاید این بیماری درمان نمی شود.

جن ها در فرهنگ عامه ما سر به سر انسان ها نیز می گذارند. مثلااگر با کسی شوخی داشته باشند، بعید نیست شب ها سراغش بیایند، رختخوابش را به هم بریزند، تارهای مویش را بکشند و آب روی او بریزند. گاهی هم لوازم خانه او را برمی دارند که قیچی یکی از این لوازم است. جن ها گاهی نیز بدون آن که خود را نشان دهند طوری رفتار می کنند که صاحبخانه حضور آنها را حس کند برای همین است که عده ای باور دارند اگر گوشه ای از خانه نان و نمک بگذاری و جن ها را به آن قسم دهی، آنها که نمک گیر شده اند دست از سر صاحبخانه برمی دارند.

در واقع طبق این باور، جن ها غذا می خورند که البته این خلاف باور بعضی از مردم است که می گویند جن ها با بوی غذا سیر می شوند، همچنین خلاف باور آنهایی که معتقدند غذای اصلی جن ها باقلاست!

انسان ها و جن ها

با این حال رابطه آدم ها و اجنه همیشه شکرآب نیست، چون در فرهنگ شفاهی ما گفته می شود که انسان می تواند با جن طرح دوستی بریزد. شاهد مثالش هم قابلگی کردن آدم ها برای جن هاست به این شکل که آن هنگام که جنیان برای تولد نوزادشان به قابله نیاز پیدا می کنند قابله ای از میان آدم ها انتخاب می شود، چشمانش بسته می شود تا هیچ چیز را نبیند و بعد که بچه جن به سلامت به دنیا آمد یک مشت پوست پیاز به او پاداش داده می شود.

این پوست پیازها البته انعامی با ارزشند به شرط آن که قابله این موضوع را به هیچ کس بروز ندهد و آن پوست ها را زیر فرش خانه اش پنهان کند و هر روز به جای آن یک سکه طلاتحویل بگیرد.

شاید نشود اسمش را خدمت جن ها به آدم ها گذاشت، اما برخی مردم باور دارند گاهی جن ها عاشق آدم ها می شوند و حاضرند برای معشوق خود هر کاری بکنند مثلامکان گنج های باارزش را به آنها نشان دهند یا همه خواسته های آنها را بسرعت اجابت کنند و اخبار مهم مربوط به آینده را به گوش آنها برسانند.

اینها از ما بهترانند

فارغ از این که اعتقاد به موجودات نامرئی از چه زمانی و توسط چه کسانی وارد فرهنگ ما شده، آنها به موجوداتی ترسناک و آسیب رسان تبدیل شده اند که اسامی آنها برای ما ایرانی ها آشناست. از جمله غول بیابانی که باید هم خانواده جنیان باشد ؛ همان دیوی که دور از آبادی ها در کوه ها و بیابان ها زندگی می کند و به هر شکلی که بخواهد در می آید و مردم را از راه به در می کند.

گفته می شود کسی که در بیابان تنها بخوابد غول بیابانی کف پای او را آنقدر می لیسد و خونش را می خورد تا بمیرد. گفته می شود این غول ها که مشهورترین شیاطین هستند از سر تا ناف به شکل انسان و از ناف به پایین به شکل اسب با سم هایی همانند خر.

غیر از غول، بختک یا فرنجک هم در فرهنگ ما باور شده است. گفته می شود این زن کنیز اسکندر بوده، اما وقتی مشک آب زندگی او به زمین ریخت و این زن مشتی از آن را جمع کرد اسکندر عصبانی شد، بینی او را برید و به جای آن یک بینی از جنس گِل برای او گذاشت. این بختک همان است که بعضی آدم های خواب را گرفتار می کند و روی آنها می افتد و حالت خفگی به آنها دست می دهد یعنی موجودی که بینی گلی اش ما را به یاد آل می اندازد.

البته راه حل مبارزه با بختک آسان است چون باور عوام بر این است که اگر بتوان بینی او را گرفت بختک از ترس این که بینی اش را از دست ندهد دست از سر آن فرد برمی دارد و جای گنجی را هم که می شناسد به او نشان می دهد!

اگر چه جن واقعیتی است که حتی در قرآن و روایات دینی نیز به آن اشاره شده، اما بسیاری از باور های عمومی که در فرهنگ عامه وجود داشته و هنوز هم نقل می شود بیشتر شبیه افسانه است ؛ هر چند که افسانه ها هم رگه هایی از حقیقت درون خود دارند.

فال و طالع بینی

تست مخصوص دختر ها و پسر های مجرد

نوع شخصیت و فرزند چندم خانواده بودن

بررسی زمانی،گل هدیه دادن به افراد

شما با کدام شخصیت‌های معروف در یک ماه به دنیا آمدید

طالع بینی عشاق

طالع بینی از نوع کله پاچه ای + طنز باحال

آیا میدانید شما چه پرنده ای هستید و شخصیت شما چگونه است!؟

آیا می دانید هاله شما چه رنگی است؟

تست مخصوص دختر ها و پسر های مجرد

در بین ما افرادی وجود دارند که مجردند و ترجیح می‌دهند هر چه زودتر تشکیل خانواده بدهند، اما در این بین هستند اشخاصی که ترجیح می‌دهند همچنان مجرد بمانند و یا دیر تر ازدواج کنند. باید اشاره داشت در بیشتر افرادی که تشکیل خانواده می‌دهند میل به ازدواج احساس می‌شود، یعنی زمانی که این احساس در آنها به وجود آمد تشکیل خانواده می‌دهند… حال شاید شما بپرسید، این نیاز را چگونه باید در وجود خودمان بشناسیم تا ازدواج کنیم… آیا اصلاً چنین احساسی در ما به وجود می‌آید یا نه؟ تست های زیر را پاسخ دهید تا متوجه شوید که در وجودتان چنین میلی دارید یا خیر؟

۱- آیا زمانی که مادر و پدری را به همراه فرزند کوچکشان می‌بینید، غبطه می‌خورید؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۲- آیا زمانی که یک زوج جوان را در حال خنده می‌بینید، افسوس می‌خورید؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۳-آیا همچون گذشته از اوقات تنهایی تان لذت می‌برید؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۴- زمانی که در جمع دوستان متاهل هستید،به خود می‌گویید که ای کاش من هم متاهل بودم؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۵-آیا شده که تا به حال حضور شخصی از جنس مخالف، شما را دگرگون کند؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۶- آیا تا کنون به این موضوع فکر کرده اید که تنهایی دیگر بس است؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۷-آیا تا کنون برایتان پیش آمده که شادی تان را بخواهید به کسی از جنس مخالف، انتقال دهید؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۸- آیا شما موسیقی های آرام گوش می‌دهید؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۹- آیا شده زمانی که پشت ویترین یک فروشگاه هستید، احساستان به شما بگوید برای کسی هدیه ای بخرید؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۱۰- آیا رنگ زندگی برای شما تغییر کرده است؟ امیدواریم که حضور شخصی زندگی تان را دگرگون کند.

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۱۱- آیا شده در چند ماه اخیر، لبخند فردی، امید را در دلتان زنده کند و نگاه شما به زندگی تغییر کند؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۱۲- زمانی که پدر مادرتان می‌گویند، دیگر زمان ازدواج فرا رسیده است، اخم نمی‌کنید؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۱۳- آیا به تازگی در خیالتان مراسم خواستگاری را مرور می‌کنید؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات

۱۴- آیا اخیرا برایتان پیش آمده عاشق کسی شده باشید، اما حجب و حیا اجازه ندهد، آن را با او در میان بگذارید؟

الف)بله ب)خیر ج)گاهی اوقات نتیجه:

اگر از ۱۴ پرسش بالا به ده گزینه پاسخ بلی داده اید، به این معنی است که نیاز به ازدواج در وجودتان احساس شده است.

اگر به ده گزینه پاسخ خیر داده اید، به این معنی است که نیاز به ازدواج هنوز در وجودتان احساس نشده است .

اگر به هفت گزینه پاسخ گاهی اوقات داده اید به این معنی است که هنوز سر در گم هستید و نمی‌دانید که باید ازدواج کنید یا نه، همچنان مجرد بمانید.

نوع شخصیت و فرزند چندم خانواده بودن

آیا فکر می کنید اینکه فرزند چندم خانواده باشید، می تواند بر شکل گیری شخصیت شما تاثیر گذار باشد؟

* تک فرزندان

نقاط مثبت: این افراد همان ها هستند که دنیا را متحول می کنند. افرادی تکلیف-گرا، مرتب و منظم، با وجدان و وظیفه شناس، و بسیار قابل اطمینان می باشند. آنها عاشق واقعیت، افکار و اندیشه ها، و جزئیات هستند. و از قبول مسئولیت های مختلف واهمه ای ندارند.

نقاط منفی: یکی از خصیصه های منفی این افراد سرسختی و خشونت شدید آنهاست. کمی کینه ای و پرتوقع هستند و معمولاً از قبول اشتباهاتشان سر باز میزنند. به هیچ وجه انتقادپذیر نیستند. در برابر دیگران افرادی بسیار حساس و نفوذ پذیرند که احساساتشان خیلی زود جریحه دار می شود.

* فرزندان اول خانواده

نقاط مثبت: آنها ذاتاً فرمانده به دنیا آمده اند. احتمالاً رئیس جمهورها، فضانوردان و مدیرعاملین همه فرزندان اول خانواده هستند. فکر می کنند که همیشه حق و اولویت در هر کاری با آنهاست. فرزندان اول به دو دسته تقسیم می شوند: پرورش دهندگان افراد مطیع یا متحول کنندگانی سلطه جو. هر دو یکسان هستند فقط از متدهای مختلفی استفاده می کنند. معمولاً فرزندان اول خانواده، افرادی ایرادگیر، مشکل پسند، و دقیق هستند و عاشق توجه به جزئیات مسائلند. افرادی وقت شناس، منظم، و با کفایتند که دوست دارند همه چیز به بهترین نحو انجام شود. از مسائل غافلگیر کننده نیز به هیچ وجه خوششان نمی آید.

نقاط منفی: معمولاً این افراد کمی بداخلاق، ترشرو بی احساس به نظر می آیند. گه گاه به خاطر زورگویی و فشاری که بر سایرین می آورند، تهدید کننده و رعب آور هستند. چون فکر می کنند که همیشه حق با آنهاست و فقط خودشان همه چیز را می دانند، به دیگران اطمینان کمی دارند. ریاست مآب، ایرادگیر و نسبت به اشتباهات حساس و نکته سنج هستند.

*فرزندان وسط خانواده

نقاط مثبت: فرزندان وسطی، افرادی خانواده دوست هستند که دیگران از بودن با آنها لذت می برند. مهمترین نیاز آنها، آرام نگاه داشتن اقیانوس پرتلاطم زندگی است و شعار آنها "آرامش به هر قیمتی" است. اینها افرادی بسیار آرام و بی سر و صدا، شیرین و دوست داشتنی هستند و شنوندگان خوبی به شمار می روند. مهارت زیادی در حل مشکلات دارند چون همیشه هر دو جنبه ی یک مشکل را بررسی می کنند و دوست دارند همه را خوشحال کنند. همین مسئله باعث می شود که مشاوران و میانجیگران خوبی باشند.

نقاط منفی: نسبت به فرزندان اول خانواده، احساس سلطه گری کمتری دارند، اما دوست دارند همه آنها را ستایش کرده و دوست بدارند-یا حداقل با آنها احساس شادی و خوشبختی کنند. از آنجا که سعی در راضی نگاه داشتن همه دارند، ممکن است به افرادی وابسته تبدیل شوند. نمی توانند خوب تصمیم بگیرند تا جایی که باعث رنجاندن دیگران می شود. همچنین برای شکست و اشتباهات دیگران، خود را سرزنش می کنند.

*فرزندان آخر خانواده

نقاط مثبت: افرادی شاد و سرزنده اند که این شادی و سرخوشی را با خود همه جا می برند و دیگران را نیز از آن بهره مند می کنند. مهارت های مردمی آنها بسیار قوی است و عاشق این هستند که دیگران را با حرف ها و کارهایشان سرگرم کنند. هیچ کس برای آنها غریبه نیست و به سرعت با همه صمیمی می شوند. افرادی برونگرا هستند که از وجود دیگران انرژی می گیرند. از ریسک کردن واهمه ای ندارند.

نقاط منفی: خیلی زود خسته می شوند. از طرد شدن واهمه داشته و افق توجهاتشان کوتاه است. افرادی خود گرا هستند. معمولاً به خاطر توقعات غیر واقعیشان از رابطه، که تصور می کنند در همه ی رابطه ها باید همیشه خوشی و خنده برقرار باشد، رابطه های زیادی را به فنا می دهند. اما نمی دانند که عمر چنین رابطه هایی بسیار کوتاه است.

بررسی زمانی، گل هدیه دادن به افراد

گل رز

* رز سرخ: عشق بی ریا-زیبایی-شجاعت-احترام-تبریك- "دوستت دارم"

* رز سفید: پاكی-معصومیت-راز-سكوت-فروتنی-احترام- "عشق من به تو عمیق و خالصانه است"

* رز صورتی:قدردانی- "متشكرم" وقار-ستایش-همدلی-لطافت-شادكامی- "باورم كن" - "تو خیلی دوست داشتنی هستی"

* رز زرد: شادمانی-رفاقت-شوق-حسادت-آغاز دوباره- "فراموشم نكن" - "معذرت میخواهم"

*رز بنفش: عشق در نگاه اول.

* رز نارنجی: اشتیاق-شیفتگی-آرزو.

* غنچه رز: نماد پاكی و زیبایی-جوانی-عشق نوپا.

* یك شاخه گل رز: سادگی-سپاسگزاری-عشق تازه.

* یك شاخه گل رز سرخ: "دوستت دارم".

* رزسفید عروس: عشق مبارك و فرخنده.

* رز قرمز سیر: سوگواری.

* رز سیاه: مرگ

تركیبی از رز سفید و سرخ: اتحاد-سازش

* رز كاملا شكفته: "من متعهد به تو هستم"-"هنوز دوستت داردم"

* دسته گل رز: قدردانی.

* دسته گل رز كوچك: "من به یاد تو هستم"

داوودی: حقیقت - "تو دوست فوق العاده ای هستی"

- نیلوفر آبی: حقیقت.

- نرگس: غرور - خود بینی.

- بنفشه: اندیشه های ناگفته- سفر- "سفر بخیر" -پاكدامنی-فروتنی.

- سوسن سفید: دوشیزگی - پاكی.

- اقاقیا: عشق پاك - عشق پنهانی.

- بگونیا: هشدار.

كاكتوس: پایداری - استقامت.

- كاملیا صورتی: "در آرزوی تو هستم"

- كاملیا قرمز: "عشق تو همچون آتشی در قلب من است"

- كاملیا سفید: "تو در خور پرستشی"

- میخك: شیفتگی - عشق زن - ستایش - "بله"

- قاصدك: وفاداری - خوشبختی - صداقت - پیام آور عشق.فراموشم نكن: خاطرات گذشته - عشق ناب.

- پیچك: عشق - صداقت - وفاداری.

- نسترن: آرزو - همدلی - "دوستم داشته باش".

- لادن: پیروزی - غلبه - فتح.

- لاله: عاشق تمام عیار - "باورم كن"

- اركید: عشق - زیبایی.

- نرگس زرد: احترام - جوانمردی - " تا زمانی كه تو در

كنار من هستی خورشید بر من خواهد تابید"

- اطلسی: شرم - ازدواج فرخنده.

- گل پامچال: "بدون تو قادر به زندگی كردن نمیباشم"

یاسمن: شادی - شیرینی - دلپذیری - وقار.

- رزماری: یادآوری - خاطرات - یادگاری.

- آلاله: پروت - زرق و برق.

- آفتاب گردان: ستایش - غرور - پرستش.

- مریم: لذت.

- گلایل: ستایش - صداقت - "به من فرصت بده"

- زنبق: اندوه - تاسف.

- آنتوریوم: عاشق.

- مرغ بهشتی: شكوه - عظمت

شما با کدام شخصیت‌های معروف در یک ماه به دنیا آمدید

فروردین

فریدون جنیدی ( شاهنامه پژوه و نویسنده)

علی دایی (بازیکن فوتبال)

محمد علی فردین (بازیگر)

مجید مجیدی (کارگردان)

محمدعلی کشاورز (بازیگر)

خسرو شکیبایی (بازیگر)

ژاله علو (بازیگر)

مریلا زارعی ( بازیگر)

بیتا فرحی (بازیگر)

پوران درخشنده (کارگردان)

علیرضا افتخاری (خواننده)

رخشان بنیاعتماد (کارگردان)

محمد رضا گلزار (بازیگر)

خشایار اعتمادی (خواننده)

ژوزف پولیتزر (روزنامه نگار آمریکایی)

هنری جیمز (نویسنده آمریکایی)

ونسان ونگوک (نقاش هلندی)

نیکیتا خروشچوف (نخست وزیر سابق روسیه)

تنسی ویلیامز (نویسنده آمریکایی)

چارلی چاپلین (هنرپیشه انگلیسی)

مارلون براندو (هنرپیشه آمریکایی)

بیسمارک (صدراعظم آلمان)

اردیبهشت

عمر خیام (ریاضیدان و اخترشناس)

دکتر محمّد معین (ادیب)

سیمین دانشور (شاعر)

قیصر امینپور (شاعر)

غلامحسین بنان (خواننده)

رهی معیری (شاعر)

فریماه فرجامی (بازیگر)

پرویز مشکاتیان (نوازنده)

آرش لباف (خواننده)

رضا عطاران (بازیگر)

بهنوش بختیاری (بازیگر)

آندره آغاسی (تنیسور)

همایون شجریان (خواننده)

آتوسا پور کاشیان (استاد بزرگ شطرنج)

سعید شهروز (خواننده)

پویا امینی (بازیگر)

جواد کاظمیان (فوتبالیست)

فریدون زندی (فوتبالیست)

اونوره دوبالزاک (نویسنده فرانسوی)

ویلیام شکسپیر (نمایشنامه نویس انگلیسی)

برتراند راسل (فیلسوف و نویسنده انگلیسی)

ولادمیر ناباکف (نویسنده روس)

یوهان برامس (آهنگساز آلمانی)

سالوادور دالی (نقاش اسپانیایی)

هری ترومن (رئیس جمهور آمریکا)

روبسپیر (انقلابی فرانسوی)

کاترین کبیر (ملکه روسیه)

الیور کرامول (رهبرانقلابی انگلیس)

نانسی عجرم (خواننده لبنانی)

ملکه الیزابت دوم (ملکه انگلیس)

هیتلر (دیکتاتور آلمانی)

زیگموند فروید (روانشناس اتریشی)

هنری فوندا (هنرپیشه آمریکایی)

گری کوپر (هنرپیشه آمریکایی)

ارسون ولز (کارگردان آمریکایی)

خرداد

عزت الله انتظامی (بازیگر)

محسن مخملباف (کارگردان)

محمدرضا شریفینیا (بازیگر)

امین حیایی (بازیگر)

رضا کیانیان (بازیگر)

جواد رضویان (بازیگر)

هادی ساعی (قهرمان تکواندو المپیک)

امامعلی حبیبی (قهرمان کشتی)

فرهاد مجیدی (فوتبالیست)

سعید نفیسی (نویسنده و شاعر)

عباس یمینی شریف (شاعر و ادیب)

جلیل شهناز (نوازنده)

محمد محیط طباطبایی (اندیشمند و روزنامه نگار)

احمدرضا عابدزاده (بازیگر و مربی فوتبال)

وحید طالب لو (فوتبالیست)

مژده شمسایی (بازیگر)

پرستو گلستانی (بازیگر)

کمند امیرسلیمانی (بازیگر)

مهناز افشار (بازیگر)

مژده شمسایی (بازیگر)

شهره لرستانی (بازیگر)

والت ویتمن (شاعر آمریکایی)

تامس هاردی (نویسنده انگلیسی)

فرنسواز ساگان (نویسنده فرانسویی)

یان فلمینگ (نویسنده انگلیسی)

پول گوگن (نقاش فرانسوی)

مریلین مونرو (هنرپیشه آمریکایی)

جان.اف کندی (رئیس جمهور آمریکا)

تیر

سیمین بهبهانی (شاعر)

صمد بهرنگی (نویسنده)

صادق چوبک (نویسنده)

داود رشیدی (بازیگر)

عباس کیارستمی (کارگردان)

سهراب شهید ثالث (کارگردان)

روحانگیز سامینژاد (اولین هنر پیشه ی زن)

فاطمه گودرزی (بازیگر)

شادی پریدر (نخستین استاد بزرگ شطرنج بانوان ایران)

محمود فکری (فوتبالیست)

وضعباس مرادی (دروازه بان بزرگ)

مصطفی رحماندوست (شاعر)

نسرین مقانلو (بازیگر)

سحر ولد بیگی (بازیگر)

هدیه تهرانی (بازیگر)

رضا شفیعی جم (بازیگر)

گلشیفته فراهانی (بازیگر)

وحید هاشمیان (فوتبالیست)

نیوشا ضیغمی (بازیگر)

الناز شاکردوست (بازیگر)

ارنست همینگوی (نویسنده آمریکایی)

آن لیندبرگ (نویسنده آمریکایی)

ژان کوکتو (نویسنده فرانسوی)

هلن کلر (نویسنده آمریکایی)

مارک شاگال (نقاش روس)

رامبراند (نقاش هنلدی)

مارسل پروست (نویسنده فرانسوی)

ولادیمیر پوتین (رییس جمهور سابق روسیه)

اینگمار برگمن (نویسنده و کارگردان سوئدی)

لویی آرمسترانگ (نوازنده جاز آمریکایی)

راکفلر (سرمایه دار آمریکایی)ژولیوس سزار (سردار روم)

جان گلن (فضانورد آمریکایی)

جینالو لوبریجیدا (هنرپیشه ایتالیایی)

هنری هشتم (پادشاه فرانسه)

محمد داود خان (اولین رییس جمهور افغانستان)

بی نظیر بوتو (نخست وزیر پیشین پاکستان)

مرداد

محمود دولت آبادی (نویسنده)

علی حاتمی (کارگردان)

انوشیروان روحانی (آهنگساز)

عارف عارفکیا (خواننده)

شقایق فراهانی (بازیگر)

حسن جوهرچی (بازیگر)

داریوش فرضیاییعمو پورنگ(بازیگر)

منیرو روانیپور (نویسنده)

امین تارخ (بازیگر)

پوپک گلدره (بازیگر)

رضا صادقی (خواننده)

مهدی مهدوی کیا (فوتبالیست)

داریوش ارجمند (بازیگر)

امین زندگانی (بازیگر)

آلدوس هاکسلی (نویسنده آمریکایی)

جورج والتر اسکات (نویسنده اسکاتلندی)

جان گالز ورثی (نویسنده آمریکایی)

جورج برنارد شاو (نویسنده انگلیسی)

دوروتی پارکر (نویسنده انگلیسی)

کارل گوستاو یونگ (روانشناس سوئیسی)

آلفرد هیچکاک (کارگردان انگلیسی)

موسیلینی (دیکتاتور ایتالیایی)

فیدل کاسترو (رهبر انقلابی کوبا)

ناپلئون بناپارت (پادشاه فرانسه)

لوسیل بال (کمدین آمریکایی

شهریور

مرتضی آوینی (نویسنده و کارگردان مستند)

تهمینه میلانی (کارگردان)

فریدون مشیری (شاعر)

غلامرضا تختی (ورزشکار)

قادر میزبانی (قهرمان دوچرخه سواری)

علیرضا دبیر (قهرمان کشتی)

مهدی شجاعی (نویسنده)

هوشنگ مرادی کرمانی (نویسنده)

کیومرث صابری فومنی (طنز نویس)

اکبرعبدی (بازیگر)

پارسا پیروز فر (بازیگر)

امین زندگانی (بازیگر)

نیکی کریمی (بازیگر)

حسام نواب صفوی (بازیگر)

مجید صالحی (بازیگر)

امیر تاجیک (بازیگر)

جواد نکونام (فوتبالیست)

حسین پناهی (بازیگر و شاعر)

شهلا ریاحی (بازیگر)

بنیامین بهادری (خواننده)

تئودور رایزر (نویسنده آمریکایی)

گوته (شاعر آلمانی)

دی.اچ لارنس (داستان نویس انگلیسی)

قوام نکرومه (سیاستمدار غنایی)

ملکه الیزابت اول (ملکه انگلستان)

جوزف کندی (سیاستمدار آمریکایی)

لیندون جانسون (رئیس جمهور آمریکا)

ویلیام هوارد تافت (رئیس جمهور آمریکا)

لئونارد برنشتاین (آهنگساز آمریکایی)

اینگرید برگمن (هنرپیشه سوئدی)

سوفیا لورن (هنرپیشه ایتالیایی)

الیاکازان (کارگردان آمریکایی)ه

نری فورد (مدیرکارخانه ماشین سازی)

پیتر سلرز (هنرپیشه انگلیسی)

دمیتری مدودف (رییس جمهور روسیه)

احمدشاه مسعود (فرمانده مبارزین افغانستان)

مهر

منوچهر آتشی (شاعر)

محمدرضا شَفیعی کَدکَنی (شاعر)

سهراب سپهری (شاعر)

محمد رضا شجریان (خواننده)

علی پروین (بازیکن و مربی فوتبال)

سامویل خاچیکیان (کارگردان)

ابراهیم گلستان (نویسنده و کارگردان)

علی مصفا (بازیگر)

مهتاب کرامتی (بازیگر)

پوری بنایی (بازیگر)

الهام حمیدی (بازیگر)

باران کوثری (بازیگر)

عادل فردوسی پور ( مجری تلویزیون)

گلی ترقی (نویسنده)

تامس ولف (نویسنده آمریکایی)

اسکار وایلد (نمایشنامه نویس ایرلندی)

گراهام گرین (نویسنده انگلیسی)

ویلیام فاکتر (نویسنده آمریکایی)

یوجین اونیل (نمایشنامه نویس آمریکایی)

تی.سی الیوت (نویسنده انگلیسی)

آیزنهاور (رئیس جمهور آمریکا)

جورج.سی اسکات (هنرپیشه آمریکایی)

بریژیت باردو (هنرپیشه آمریکایی)

سر والتر رالی (شاعر انگلیسی)

جی.بی راین (روانشناس آمریکایی)

مهاتما گاندی (رهبر ملی هند)

لویی فیلیپ (پادشاه فرانسه)

فرانتس لیست (آهنگساز مجار)

مارچلو ماسترویانی (هنرپیشه ایتالیایی)

چارلتون هستون (هنرپیشه آمریکایی)

فردریش نیچه (فیلسوف و نویسنده آلمانی)

محمد ظاهرشاه (آخرین پادشاه افغانستان)

بیل کلینتون (رییس جمهور پیشین آمریکا)

کریس دیبرگ (خواننده ایرلندی)

جیمی کارتر (رییس جمهور پیشین آمریکا)

آبان

نیما یوشیج (شاعر ایرانی)

علی تجویدی (موسیقیدان ایرانی)

آیدین آغداشلو (نقاش ایرانی)

فاطمه معتمد آریا (بازیگر)

آتنه فقیه نصیری (بازیگر)

مریم حیدر زاده (شاعر)

ویشکا آسایش (بازیگر)

علی کریمی (فوتبالیست)

شیلا خداداد (بازیگر)

احسان خواجهامیری (خواننده)

امید تاجیک (بزرگترین تاجر ایران)

فرانسوا میتران(رییس جمهورپیشین فرانسه )

ماری کوری (دانشمند فرانسوی)

سالک (میکروبیولوژیست آمریکایی)

پابلو پیکاسو (نقاش اسپانیایی)

ایندیرا گاندی (رهبرملی هند)

جواهر لعل نهرو (رهبرملی هند)

ماری آنتوانت (ملکه فرانسه)

مارتین لوتر (کشیش آلمانی بنیانگذار مذهب پروتستان)

رابرت کندی (سناتور آمریکایی)

چیانگ کای چک (رهبرچین)ت

ئودور روزولت (رئیس جمهور آمریکا)

شارل دوگل (ژنرال فرانسوی)

ریچارد برتون (هنرپیشه انگلیسی)

علامه اقبال لاهوری (اندیشمند و شاعر هندی)

آذر

داریوش مهرجویی (کارگردان)

علی شریعتی (اندیشمند و متفکر)

جمشید مشایخی (بازیگر)

مهتاب نصیر پور (بازیگر)

داریوش فرهنگ (کارگردان و بازیگر)

محمدتقی بهار (شاعر و سیاستمدار)

جلال آلاحمد (نویسنده)

لاله اسکندری (بازیگر)

بهاره رهنما (بازیگر)

امید زندگانی (بازیگر)

ناصر حِجازی ( بازیکن و مربی فوتبال)

علی صادقی (بازیگر)

مارک تواین (نویسنده آمریکایی)

بتهوون (آهنگساز آلمانی)

جان آزبرن (نویسنده انگلیسی)

وینستون چرچیل (نخست وزیر انگلیس)

فرانک سیناترا (هنرپیشه آمریکایی)

پاپ ژان پل سیزدهم (رهبر کاتولیک های جهان)

جان میلتون (شاعر انگلیسی)

دی

فردوسی (بزرگترین حماسه سرای تاریخ)

ایرج جنتی عطایی (شاعر)

فروغ فرخزاد (شاعر)

حسین الهی قمشهای (سخنور و نویسنده)

کتایون ریاحی (بازیگر)

ترانه علیدوستی (بازیگر)

فریبا کوثری (بازیگر)

ناصر عبداللهی (خواننده)

ماهایا پطروسیان (بازیگر)

حدیث فولادوند (بازیگر)

افسانه بایگان (بازیگر)

مریم زندی (عکاس)

رامبد جوان (بازیگر)

محمد رضا فروتن (بازیگر)

فرهاد مهراد (خواننده)

رضا رویگری (خواننده)

بهرام بیضایی (کارگردان)

رزیتا غفاری (بازیگر)

ژاندارک (زن انقلابی فرانسوی)

رودیارد کیپلینگ (نویسنده انگلیسی)

لویی پاستور (شیمیدان فرانسوی)

ادگار آلن پور (نویسنده آمریکایی)

کارل سند برگ (شاعر آمریکایی)

آلبرت شوایتزر (پزشک و فیلسوف فرانسوی)

یوهان کپلر (ستاره شناس آلمانی)

بنجامین فرانکلین (نویسنده و سیاستمدار آمریکایی)

مائوتسه تونگ (رهبر انقلابی چین)

هنری ظمیلر (نویسنده آمریکایی)

ایزاک نیوتن (دانشمند انگلیسی)

ریچارد نیکسون (رئیس جمهور سابق آمریکا)

مارتین لوترکینگ (رهبرسیاهان آمریکا)

اواگاردنر (هنرپیشه آمریکایی)

همفری بوگارت (هنرپیشه آمریکایی)

جبران خلیل جبران (اندیشمند و شاعر لبنانی)

حامد کَرزی (رییس جمهور افغانستان)

بهمن

خسرو گلسرخی ( شاعر و مبارز)

صادق هدایت (نویسنده)

سیروس قایقران (فوتبالیست)

محمود فرشچیان (مینیاتوریست)

علی نصیریان (بازیگر )

علیرضا خمسه (بازیگر )

علیرضا عصار (خواننده)

تورج نگهبان (ترانه سرای)

افشین قطبی (مربی فوتبال)

احسان حدادی (پرتابگر دیسک)

شهاب حسینی (بازیگر)

سمیرا مخملباف (کارگردان)

رویا نونهالی (بازیگر)

شَهرنوش پارسیپور (نویسنده)

بزرگ علوی ( نویسنده)

ادیسون (مخترع آمریکایی)

گالیله (دانشمند ایتالیایی)

فرانسیس بیکن (فیلسوف انگلیسی)

چارلز داروین (طبیعیدان انگلیسی)

لنگستن هیوز (نویسنده آمریکایی)

سامرست موآم (نویسنده انگلیسی)

چارلز دیکنز (نویسنده انگلیسی)

پرلمان (نویسنده آمریکایی)

پل نیومن (هنرپیشه آمریکایی)

کیم نواک (هنرپیشه آمریکایی)

کلارک گیبل (هنرپیشه آمریکایی)

جیمز دین (هنرپیشه آمریکایی)

فرانکلین روزولت (رئیس جمهور سابق آمریکا)

آبراهام لینکلن و رونالد ریگان(روسای جمهور سابق آمریکا)

ملک عبدالله دوم (پادشاه اردن)

دمیتری مندلیف (شیمیدان روس)

اسفند

ایرج نوذری (بازیگر)

پروین اعتصامی (شاعر)

هوشنگ ابتهاج (شاعر)

مرجانه گلچین (بازیگر)

لیلا فروهر (خواننده)

عمران صلاحی (نویسنده)

میکل آنژ (نقاش ایتالیایی)

ریمسکی کرساکف (آهنگساز روسی)

فردریک شوپن (آهنگساز فرانسوی)

اوگوست رنوار (نقاش فرانسوی)

جان اشتاین بک (نویسنده آمریکایی)

ادوارد آلبی (نمایشنامه نویس آمریکایی)

الیزابت تیلور (هنرپیشه آمریکایی)

جورج واشنگتن (رئیس جمهور سابق آمریکا)

ویکتور هوگو (نویسنده فرانسوی)

میخائیل گورباچف (آخرین رییس جمهور شوروی)

طالع بینی عشاق

مرد فروردین و زن....

فروردین+ فروردین = پیوندی آتشین

فروردین+اردیبهشت = پیوندی کاملا عشقی

فروردین+خرداد = خوش دل و امیدوار

فروردین+تیر = اختلاف فراوان

فروردین+مرداد = شدید

فروردین+شهریور = سرد و گرم

فروردین+مهر = کمی غیر ممکن

فروردین+آبان = خیلی با حرارت

فروردین+آذر = پر از ماجرا جویی

فروردین+دی = هیجانات فراوان

فروردین+بهمن = شگفت انگیز

فروردین+اسفند = توام با مشکلات

مرد اردیبهشت و زن...

اردیبهشت+فروردین = پر شور و هیجان

اردیبهشت+ اردیبهشت = خیلی مناسب

اردیبهشت+خرداد = پیوندی نا موفق

اردیبهشت+تیر = اتحادی عمیق

اردیبهشت+مرداد = کاملا دوست داشتنی

اردیبهشت+شهریور = تشریک مساعی زیاد

اردیبهشت+مهر = جسمانی و شهوانی

اردیبهشت+آبان = آرام و آهن ربایی

اردیبهشت+آذر =بسیار ناهموار

اردیبهشت+دی = کمی هولناک

اردیبهشت+بهمن = خیلی قوی

اردیبهشت+اسفند = توام با جذابیت

مرد خرداد و زن...

خرداد+فروردین = دارای آینده ی روشن

خرداد+اردیبهشت = پیوندی دشوار

خرداد+ خرداد = پیوندی نا پایدار

خرداد+تیر = افقی روشن

خرداد+مرداد = عافیت طلب و عیاش

خرداد+شهریور = عاشقانه

خرداد+مهر = کاملا با شکوه

خرداد+آبان = بن بست عشقی

خرداد+آذر = سراسر شادمانی

خرداد+دی = چشم در چشم نیافتد

خرداد+بهمن = دوستان خوب برای هم

خرداد+اسفند = مرهم یکدیگر

مرد تیر و زن...

تیر+فروردین = پیوندی سست

تیر+اردیبهشت = محیطی راحت و مرفه

تیر+خرداد = پیوندی نا هماهنگ

تیر+تیر = رابطه ی رویایی

تیر+مرداد = هیجانی و پر زحمت

تیر+شهریور = محرک یکدیگر

تیر+مهر = زندگی پر از تلاطم

تیر+آبان = جرقه و پرواز

تیر+آذر = سراسر مشکل

تیر+دی = زوجی دلسوز

تیر+بهمن = سراسر اضطراب

تیر+اسفند = تقویت کننده ی هم

مرد مرداد و زن...

مرداد+فروردین = خاطرات به یاد ماندنی

مرداد+اردیبهشت = احساسات پاک

مرداد+خرداد = زندگی پر از نشاط

مرداد+تیر = پیوندی عاشقانه

مرداد+مرداد = جنگ اراده ها

مرداد+شهریور = ازدواجشان دشوار است

مرداد+مهر = شادی بزرگ

مرداد+آبان = برخورد دو قطب

مرداد+آذز = بسیار نیروبخش

مرداد+دی = کوتاه اما شیرین

مرداد+بهمن = می تواند مشکل باشد

مرداد+اسفند = زندگی توام با جرقه

مرد شهریور و زن...

شهریور+فروردین = دور از یکدیگر

شهریور+اردیبهشت = استوار و لذت بخش

شهریور+خرداد = کاملا غیر معمول

شهریور+تیر = اختلاف زیاد

شهریور+مرداد = عقاید نا همامنگ

شهریور+شهریور = سازگار

شهریور+مهر = زندگی با سختی

شهریور+آبان = هیجانات واقعی

شهریور+آذر = نیازهای مخالف

شهریور+دی = موافق و سازگار

شهریور+بهمن = تیره و گلالود

شهریور+اسفند = بهشتی

مرد مهر و زن...

مهر+فروردین = زندگی پر تناقض

مهر+اردیبهشت = جسمانی و شهوانی

مهر+خرداد = پیوندی بسیار عالی

مهر+تیر = تلاشی سخت

مهر+مرداد = نیروبخش

مهر+شهریور = مخالف

مهر+مهر = قدرتی نا پایدار

مهر+آبان = پاداش و هیجان

مهر+آذر = هم پرواز

مهر+دی = پیوندی سست

مهر+بهمن = ازدواج شگفت انگیز

مهر+اسفند = آرامش و پاداش

مرد آبان و زن...

آبان+فروردین = جاودانه و طولانی

آبان+اردیبهشت = پیوندی با اجر

آبان+خرداد = لطیف و با نشاط

آبان+تیر = زندگی بهشتی

آبان+مرداد = نمایش پر قدرت

آبان+شهریور = شروعی آرام

آبان+مهر = لجاجت و گول زنی

آبان+آبان = انفجار

آبان+آذر = تحمیلی و اجباری

آبان+دی = شیفته ی یکدیگر

آبان+بهمن = بالا و پایین

آبان+اسفند =کاملا عالی

مرد آذر و زن...

آذر+فروردین = عالی و شگفت انگیز

آذر+اردیبهشت = درگیری زیاد

آذر+خرداد = سرد و گرم

آذر+تیر = غیر صمیمی

آذر+مرداد = دلسوز واقعی

آذر+شهریور = نیرو بخش

آذر+مهر = لذت مشترک

آذر+آبان = کارد و پنیر

آذر+آذر = لذت توام با آشوب

آذر+دی = مغایرت زیاد

آذر+بهمن = روابطی بسیار گرم

آذر+اسفند = مشکل دار است

مرد دی و زن...

دی+فروردین = با جدل

دی+اردیبهشت = زندگی با آینده ای زیبا

دی+خرداد = پیوندی سخت

دی+تیر = پیوندی با شکوه

دی+مرداد = اختلاف زیاد

دی+شهریور = عجیب

دی+مهر = برنده ای ندارد

دی+آبان = خیلی عجیب

دی+آذر = نامناسب

دی+دی = طولانی و پا بر جا

دی+بهمن = کمی مخوف

دی+اسفند = عشقی و شهوانی

مرد بهمن و زن...

بهمن+فروردین = بسیار عاشقانه

بهمن+اردیبهشت = خیلی خود سر و لجوج

بهمن+خرداد = پیوندی سرد

بهمن+تیر = خیلی مضر

بهمن+مرداد = بسیار دلکش

بهمن+شهریور = نا هماهنگ

بهمن+مهر = بسیار بسیار عالی

بهمن+آبان = مغایر یکدیگر

بهمن+آذر = نیازمند جد و جهد

بهمن+دی = با کمی نا خالصی

بهمن+بهمن = واقعی و شگفت انگیز

بهمن+اسفند = احتمال نا خوشی

مرد اسفند و زن...

اسفند+فروردین = نیازمند به گذشت

اسفند+اردیبهشت = یک پیوند عالی

اسفند+خرداد = نیازمند به بصیرت

اسفند+تیر = شیفته ی یکدیگر

اسفند+مرداد = زوج رمانتیک

اسفند+شهریور = آرام و حامی

اسفند+مهر = عشقی افسانه ای

اسفند+آبان = سراسر شادی و اعتدال

اسفند+آذر = مشکلات زیاد

اسفند+دی = احساسات واقعی

اسفند+بهمن = یکدیگر را درک کنید

طالع بینی از نوع کله پاچه ای + طنز باحال

وقتی میری کله پزی دوست داری چی بخوری؟

آب گوشت ساده: آدم خسیسی هستی… خب یه هزار تومن بیشتر بده با مغزشو بخور!

آب گوشت با مغز: معلومه که آدم با سلیقه ای هستی… جون منم آب گوشت با مغز رو خیلی دوست دارم.

چشم: آدمی هستی منطقی، با ان خیلی زیاد… الکی گفتم بابا خب چشم دوست داری اینکه تفسیر نداره!

مغز: مغز خالی؟ بابا بی خیال… مطمئنی؟ خیلی چربه ها… واسه سلامتی خودت می گم. چی؟ به من ربطی نداره؟ اصلاً حالا که اینجوریه تفسیر نمی کنم.

پاچه: اینکه دیگه نیازی به گفتن من نداره… آدم پاچه خواری هستی!

زبون: آدم سحرخیزی هستی… چون زبون همیشه زود تموم میشه!

بناگوش: خوب بناگوش رو همه دوست دارن… انتظار تفسیر هم داری؟

گوشت صورت: آدم بلانسبت خنگی هستی… آخه عزیز من گوشت صورت همون بناگوشه!

سنگک خالی: یا دانشجوی خوابگاهی هستی، یا سرباز! چون انگاری درست حسابی گیرت نمیاد…!

همه موارد فوق: آدم خیلی پولداری هستی… کوفتت شه!

هیچکدام: آدم خیلی علاف و بیکاری هستی که می ری طباخی فقط در و دیوار رو نگاه می کنی!

آیا میدانید شما چه پرنده ای هستید و شخصیت شما چگونه است!؟

طالع بینی جدید پرندگان

فروردین تا 10 فروردین - درخت زبان گنجشک (حساسیت)

سرشار از جذابیت، با نشاط و سرزنده است و دوست دارد توجه دیگران را به خود جلب کند. عاشق زندگی، فعالیت و حتی پیچیدگی ها است. مستقل، خوش سلیقه، پراحساس، یار و هم صحبتی خوب است. کسی که تمایل به عفو و گذشت ندارد.

11 فروردین تا 20 فروردین - درخت افرا (استقلال فکری)

فردی معمولی نیست و سرشار از تصور و خلاقیت و ابتکار، خجالتی و تودار، بلندپرواز و مغرور است. متکی به نفس، به دنبال تجارب جدید و گاهی عصبی است اما حافظه و ذهنی قوی دارد و به آسانی یاد می گیرد و همیشه می خواهد اثری خوب روی دیگران داشته باشد.

21 فروردین تا 31 فروردین - درخت گردو (اشتیاق و شور)

نجیب و با دید وسیع نسبت به جهان، خودجوش و بلندپروازی او نامحدود است. فردی غیرقابل انعطاف، شریکی استثنائی اما بدقلق است. همیشه مورد علاقه نیست اما اغلب تمجید و تحسین می شود. مدیر و باهوش، بسیار پر حرارت اما گاهی اوقات مغرور است.

1 اردیبهشت تا 14 اردیبهشت - درخت سپیدار (تردید و عدم ثبات)

جذاب به نظرمی آید. با استعداد است.اما اعتماد به نفس بالایی ندارد. در مواقع لزوم بسیار شجاع است و به مهربانی و جوی خوشایند نیاز دارد. بسیار مشکل پسند و غالباً تنها است و طبعی هنرمندانه دارد. هماهنگ کننده خوبی است و به فلسفه علاقمند است. در هر موقعیتی قابل اعتماد است و به طور جدی در امور مشارکت دارد.

14 اردیبهشت تا 24 اردیبهشت - درخت شاه بلوط (درستکاری)

هیکل و اندامی خارق العاده، پرابهت، حس عدالت خواهی بالا، یک طراح و سیاستمدار است. به راحتی آزرده خاطر می شود. بسیار حساس، کوشا، گاهی اوقات برتر از دیگران عمل می کند و گاهی در ارتباطات خود با سایرین سوء تفاهم برایش بوجود می آید. خانواده مدار و از لحاظ فیزیکی روی فرم است.

25 اردیبهشت تا 3 خرداد - درخت ون (بلندپروازی)

فوق العاده جذاب، پرانرژی، خودجوش و پر مسئولیت است.انتقاد را دوست ندارد. جاه طلب، بلند پرواز، باهوش، مستعد و قابل اطمینان است. به پول اهمیت می دهد. خواستار توجه از سوی دیگران است و به پشتوانه و حمایت احساسی نیاز دارد.

4 خرداد تا 13 خرداد - درخت ممرز (خوش سلیقگی)

زیباست و به اوضاع و احوال و ظاهر خود توجه دارد. خوش سلیقه و فداکار است وزندگی را تا جایی که ممکن باشد راحت می گیرد. زندگی را به سوی منطق و انضباط سوق می دهد. به دنبال مهربانی و تقدیر از دوستان است. تصمیم گیری برای او سخت است و فردی بسیار قابل اعتماد به شمار می رود.

14خرداد تا 23 خرداد - درخت انجیر (حساسیت)

فردی مستقل، درستکار، با وفا که از ضد و نقیض گویی و بحث متنفر است. زندگی و دوستانش را دوست دارد. از بچه ها و حیوانات لذت میبرد. اجتماعی و شوخ طبع است و دوست دارد که بعد از ساعت های طولانی کار سخت استراحت کند و از استعداد هنری و هوش بالایی برخوردار است.

24 خرداد تا 4 تیر - درخت سیب (عشق)

فردی آرام، گاهی اوقات خجالتی، بسیار جذاب و دلربا با رفتاری مناسب و سنجیده، ماجراجو و بی باک، حساس و ... دوست دارد که دیگران را دوست داشته باشد و سایرین هم او را دوست داشته باشند. با وفا، حساس و بسیار بخشنده و با استعداد. عاشق بچه ها است.

5 تیر تا 15 تیر - درخت صنوبر (رمز و راز )

فوق العاده با سلیقه است و نمی تواند تنش و فشار عصبی را تحمل کند. زیبایی را دوست دارد. گاهی افسرده می شود. سرسخت و لجباز است و به همان نسبت که دوست دارد نزدیکان خود را حمایت و مراقبت کند با افراد غریبه هم به همان شکل رفتار میکند. نسبتاً کم ادعا، سخت کوش، با استعداد، فداکار، دور از خودپسندی و فردی که دوستان زیادی دارد و بسیار قابل اعتماد است.

16 تیر تا 25 تیر - درخت نارون (بزرگواری)

قیافه و ظاهری خوب دارد و در پوشیدن لباس خوش سلیقه است. تقاضا و خواسته های او در حد اعتدال است. کم ادعا است و اشتباهات را فراموش نمی کند. با نشاط و سرزنده است و دوست دارد راهنمایی بشود اما نه اینکه از دیگران اطاعت کند. شریکی درستکار و با وفا و دوست دارد برای سایرین تصمیم بگیرد. بزرگوار و نجیب، سخاوتمند و شوخ طبع و فردی کارآمد است.

26 تیر تا 4 مرداد - درخت سرو (اعتماد به نفس)

فردی با توان و قدرت فوق العاده، کسی که می داند چطور خود را با شرایط مختلف در زندگی وفق بدهد.هدیای غیر منتظره را دوست دارد و از سلامتی بدنی برخوردار است. خجالتی نیست و اعتماد به نفس دارد. سخنرانی برجسته، فردی مصمم و با اراده، کمی عجول و بی طاقت و دوست دارد که دیگران را تحت تأثیر قرار بدهد. با استعداد، سخت کوش و اغلب خوش بین است و قادر است سریع تصمیم بگیرد.

5 مرداد تا 13 مرداد - درخت سپیدار (تردید و عدم ثبات)

جذاب به نظرمی آید. با استعداد است.اما اعتماد به نفس بالایی ندارد. در مواقع لزوم بسیار شجاع است و به مهربانی و جوی خوشایند نیاز دارد. بسیار مشکل پسند و غالباً تنها است و طبعی هنرمندانه دارد. هماهنگ کننده خوبی است و به فلسفه علاقمند است. در هر موقعیتی قابل اعتماد است و به طور جدی در امور مشارکت دارد.

14 مرداد تا 23 مرداد - درخت سدر (وفاداری)

فردی قوی، عضلانی، انعطاف پذیر، کسی که آنچه زندگی به اجبار به او می دهد می پذیرد و اما لزوماً آن را دوست ندارد. سعی می کند ساده و خوش بین باشد.دوست دارد از نظر مالی مستقل عمل کند. مهربان و عاطفی، از تنهائی متنفر، با وفا و گاهی اوقات هم به زودی عصبانی می شود. با احتیاط، تحصیل علم و دانش و کمک به دیگران را دوست دارد.

24 مرداد تا 2 شهریور - درخت کاج (صلح و آشتی)

عاشق مصاحبت و شرکت در گفتگوهایی است که به توافق منجر بشود. باید در زندگی آرامش داشته باشد. عاشق کمک کردن به دیگران است و تخیلی پویا دارد. دوست دارد شعر بسازد و به مد علاقه ندارد. همیشه ملاحظه دیگران را می کند. با همه خیلی دوستانه رفتار می کند. احساسات لطیفی دارد و به عاطفه و اطمینان خاطر نیاز دارد.

3 شهریور تا 12 شهریور - درخت بید مجنون (اندوه)

فردی که دوست دارد از فشارهای روحی دور باشد. زندگی خانوادگی را دوست دارد و سرشار از امید و رؤیا است. جذاب، بسیارمهربان، عاشق زیبایی، با استعداد زیاد در موسیقی، عاشق سفر به نقاط غیرمعمول، خستگی ناپذیر، غیرقابل پیش بینی، درستکار و فردی که می تواند تحت تأثیر قرار بگیرد اما نه هنگامی که در تنگنا باشد. حس ششم خوبی دارد و عاشق خنداندن دیگران است.

13 شهریور تا 22 شهریور - درخت لیمو ترش (شک و تردید)

با هوش و سخت کوش است و آنچه را زندگی به او می دهد می پذیرد. البته بعد از آنکه سعی می کند شرایط بد را به خوب تغییر بدهد. از فشارهای عصبی نفرت دارد. از مسافرت و تعطیلات کوتاه لذت میبرد. ممکن است خشن به نظر بیاید اما واقعاً روحی لطیف دارد. همیشه آماده جانفشانی برای افراد خانواده و دوستان است. بسیار بااستعداد است اما برای استفاده و بهره بردن از آنها باید زمان پیدا کند. خصلت رهبری بالایی دارد و فوق العاده وفادار است.

23 شهریور - درخت زیتون (عقل)

عاشق مهربانی و رأفت، منطقی و متعادل است و از خشونت دوری می کند. بردبار و شکیبا، با نشاط و سرزنده، آرام و عادل است و قلبی رئوف و مهربان دارد. از هرگونه بخل و حسادت دوری می کند. عاشق مطالعه است و از معاشرت با افراد آگاه و فرهیخته لذت می برد.

24 شهریور تا 3 مهر - درخت فندق (خارق العادگی)

جذاب و گیرا، شوخ طبع، بسیار فهمیده و فردی که می داند چطور روی دیگران تأثیر ماندگار داشته باشد. در امور اجتماعی فعال، مردمی و اغلب اوقات دمدمی مزاج، درستکار، کمال گرا و در رعایت عدل و انصاف قاضی خوبی است .

4 مهر تا 13 مهر - درخت زبان گنجشک (حساسیت)

سرشار از جذابیت، با نشاط و سرزنده است و دوست دارد توجه دیگران را به خود جلب کند. عاشق زندگی، فعالیت و حتی پیچیدگی ها است. مستقل، خوش سلیقه، پراحساس،یار و هم صحبتی خوب است. کسی که تمایل به عفو و گذشت ندارد.

14 مهر تا 23 مهر - درخت افرا (استقلال فکری)

فردی معمولی نیست و سرشار از تصور و خلاقیت و ابتکار، خجالتی و تودار، بلندپرواز و مغرور است. متکی به نفس، به دنبال تجارب جدید و گاهی عصبی است اما حافظه و ذهنی قوی دارد و به آسانی یاد می گیرد و همیشه میخواهد اثری خوب روی دیگران داشته باشد.

24 مهر تا 11 آبان - درخت گردو (اشتیاق و شور)

نجیب و با دید وسیع نسبت به جهان، خودجوش و بلندپروازی او نامحدود است. فردی غیرقابل انعطاف، شریکی استثنائی اما بدقلق است. همیشه مورد علاقه دیگران نیست اما اغلب تمجید و تحسین می شود. مدیر و باهوش، بسیار پر حرارت اما گاهی اوقات مغرور است.

12 آبان تا 21 آبان - درخت شاه بلوط (درستکاری)

هیکل و اندامی خارق العاده، پرابهت، حس عدالت خواهی بالا، یک طراح و سیاستمدار است. به راحتی آزرده خاطر می شود. بسیار حساس، کوشا، گاهی اوقات برتر از دیگران عمل می کند و گاهی در ارتباطات خود با سایرین سوء تفاهم برایش بوجود می آید. خانواده مدار و از لحاظ فیزیکی روی فرم است.

22 آبان تا 1 آذر - درخت ون (بلند پروازی)

فوق العاده جذاب، پرانرژی، خودجوش و پر مسئولیت است.انتقاد را دوست ندارد. جاه طلب، بلند پرواز، باهوش، مستعد و قابل اطمینان است. به پول اهیمت می دهد. خواستار توجه از سوی دیگران است و به پشتوانه و حمایت احساسی نیاز دارد.

2 آذر تا 11 آذر - درخت ممرز (خوش سلیقگی)

زیباست و به اوضاع و احوال و ظاهر خود توجه دارد. خوش سلیقه و فداکار است وزندگی را تا جایی که ممکن باشد راحت می گیرد. زندگی را به سوی منطق و انضباط سوق می دهد. به دنبال مهربانی و تقدیر از دوستان است. تصمیم گیری برای او سخت است و فردی بسیار قابل اعتماد به شمار می رود.

12 آذر تا 21 آذر - درخت انجیر (حساسیت)

فردی مستقل، درستکار، با وفا که از ضد و نقیض گویی و بحث متنفر است. زندگی و دوستانش را دوست دارد. از بچه ها و حیوانات لذت میبرد. اجتماعی و شوخ طبع است و دوست دارد که بعد از ساعت های طولانی کار سخت استراحت کند و از استعداد هنری و هوش بالایی برخوردار است.

22 آذر تا 1 دی - درخت راش (خلاقیت)

فردی با سلیقه،کسی که به ظاهر خودش اهمیت زیادی می دهد. یک برنامه ریز خوب برای زندگی و کار و مسائل اقتصادی، فردی که بدون لزوم بی گدار به آب نمیزند. منطقی و مونس و یاری بی نظیر در زندگی به شمار می روید.

2 دی تا 11 دی - درخت صنوبر (رمز و راز)

فوق العاده با سلیقه است و نمی تواند تنش و فشار عصبی را تحمل کند. زیبایی را دوست دارد. گاهی افسرده می شود. سرسخت و لجباز است و به همان نسبت که دوست دارد نزدیکان خود را حمایت و مراقبت کند با افراد غریبه هم به همان شکل رفتار میکند. نسبتاً کم ادعا، سخت کوش، با استعداد، فداکار، دور از خودپسندی و فردی که دوستان زیادی دارد و بسیار قابل اعتماد است.

12 دی تا 24 دی - درخت نارون (بزرگواری)

قیافه و ظاهری خوب دارد و در پوشیدن لباس خوش سلیقه است. تقاضا و خواسته های او در حد اعتدال است. کم ادعا است و اشتباهات را فراموش نمی کند. با نشاط و سرزنده است و دوست دارد راهنمایی بشود اما نه اینکه از دیگران اطاعت کند. شریکی درستکار و با وفا و دوست دارد برای سایرین تصمیم بگیرد. بزرگوار و نجیب، سخاوتمند و شوخ طبع و فردی کارآمد است.

25 دی تا 3 بهمن - درخت سرو (اعتماد به نفس)

فردی با توان و قدرت فوق العاده، کسی که می داند چطور خود را با شرایط مختلف در زندگی وفق بدهد. هدایای غیر منتظره را دوست دارد و از سلامتی بدنی برخوردار است. خجالتی نیست و اعتماد به نفس دارد. سخنرانی برجسته، فردی مصمم و با اراده، کمی عجول و بی طاقت و دوست دارد که دیگران را تحت تأثیر قرار بدهد. با استعداد، سخت کوش و اغلب خوش بین است و قادر است سریع تصمیم بگیرد.

4 بهمن تا 8 بهمن - درخت سپیدار (تردید و عدم ثبات)

جذاب به نظرمی آید. با استعداد است.اما اعتماد به نفس بالایی ندارد. در مواقع لزوم بسیار شجاع است و به مهربانی و جوی خوشایند نیاز دارد. بسیار مشکل پسند و غالباً تنها است و طبعی هنرمندانه دارد. هماهنگ کننده خوبی است و به فلسفه علاقمند است. در هر موقعیتی قابل اعتماد است و به طور جدی در امور مشارکت دارد.

9 بهمن تا 18 بهمن - درخت سدر (وفاداری)

فردی قوی، عضلانی، انعطاف پذیر، کسی که آنچه زندگی به اجبار به او می دهد می پذیرد و اما لزوماً آن را دوست ندارد. سعی می کند ساده و خوش بین باشد. دوست دارد از نظر مالی مستقل عمل کند. مهربان و عاطفی، از تنهائی متنفر، با وفا و گاهی اوقات هم به زودی عصبانی می شود. با احتیاط، تحصیل علم و دانش و کمک به دیگران را دوست دارد.

19 بهمن تا 30 بهمن - درخت کاج (صلح و آشتی)

عاشق مصاحبت و شرکت در گفتگوهایی است که به توافق منجر بشود. باید در زندگی آرامش داشته باشد. عاشق کمک کردن به دیگران است و تخیلی پویا دارد. دوست دارد شعر بسازد و به مد علاقه ندارد. همیشه ملاحظه دیگران را می کند. با همه خیلی دوستانه رفتار می کند. احساسات لطیفی دارد و به عاطفه و اطمینان خاطر نیاز دارد.

1 اسفند تا 10 اسفند - درخت بید مجنون (اندوه)

فردی که دوست دارد از فشارهای روحی دور باشد. زندگی خانوادگی را دوست دارد و سرشار از امید و رؤیا است. جذاب، بسیارمهربان، عاشق زیبایی، با استعداد زیاد در موسیقی، عاشق سفر به نقاط غیرمعمول، خستگی ناپذیر، غیرقابل پیش بینی، درستکار و فردی که می تواند تحت تأثیر قرار بگیرد اما نه هنگامی که در تنگنا باشد. حس ششم خوبی دارد و عاشق خنداندن دیگران است.

11 اسفند تا 21 اسفند - درخت لیمو ترش (شک و تردید)

با هوش و سخت کوش است و آنچه را که زندگی به او می دهد می پذیرد. البته بعد از آنکه سعی می کند شرایط بد را به خوب تغییر بدهد. از فشارهای عصبی نفرت دارد. از مسافرت و تعطیلات کوتاه لذت میبرد. ممکن است خشن به نظر بیاید اما واقعاً روحی لطیف دارد. همیشه آماده جانفشانی برای افراد خانواده و دوستان است. بسیار بااستعداد است اما برای استفاده و بهره بردن از آنها باید زمان پیدا کند. خصلت رهبری بالایی دارد و فوق العاده وفادار است.

22 اسفند تا 30 اسفند - درخت فندق (خارق العادگی)

جذاب و گیرا، شوخ طبع، بسیار فهمیده و فردی که می داند چطور روی دیگران تأثیر ماندگار داشته باشد. در امور اجتماعی، فعال، مردمی و اغلب اوقات دمدمی مزاج، درستکار، کمال گرا و در رعایت عدل و انصاف قاضی خوبی است

آیا می دانید هاله شما چه رنگی است؟

در صورتیکه تاریخ تولد شما در:

اول فروردین ماه باشد سیاه هستید

بین دوم فروردین تا 11 فروردین باشد ارغوانی هستید

بین 12 تا 21 فروردین باشد. شما سرمه ای است

بین 22 فروردین تا 31 فروردین باشد نقره ای هستید.

بین یکم اردیبهشت تا 10 اردیبهشت باشد سفید هستید.

بین 11 اردیبهشت تا 24 اردیبهشت باشد شما آبی هستید.

بین 25 اردیبهشت تا سوم خرداد باشد شما طلائی رنگ هستید.

بین 4 خرداد تا 13 خرداد باشد شما شیری رنگ هستید.

بین 14 خرداد تا 23 خرداد ماه باشد شما خاکستری هستید.

بین 24 خرداد تا دوم تیر ماه باشد شما رنگ خرمائی هستید.

سوم تیر ماه باشد رنگ شما خاکستری است.

بین 4 تیر ماه تا 13 تیر ماه باشد شما قرمز هستید.

بین 14 تیر ماه تا 23 تیر ماه باشد شما نارنجی هستید.

بین 24 تیر ماه تا سوم مرداد ماه باشد شما زرد هستید.

بین 4 مرداد ماه تا 13 مرداد باشد شما صورتی هستید.

بین 14 مرداد تا 22 مرداد باشد شما آبی هستید.

بین 23 مرداد تا یکم شهریور باشد شما سبز هستید.

بین 2 شهریور تا 11 شهریور باشد شما قهوه ای هستید.

بین 12 شهریور تا 21 شهریور باشد شما کبود رنگ هستید.

بین 22 شهریور تا 31 شهریور باشد شما لیموئی هستید.

متولدین یکم مهر ماه زیتونی هستند.

بین 2 مهر تا 11 مهر ماه ارغوانی هستید.

بین 12 مهر تا 21 مهر ماه شما رنگ سرمه ای دارید.

بین 22 مهر ماه تا یکم آبان ماه شما نقره ای هستید.

بین 2 آبان تا 20 آبانماه باشد شما سفید هستید.

بین 21 آبانماه تا 30 آبانماه باشد رنگ شما طلائی است.

بین یکم آذر ماه تا 10 آذر ماه باشد شما شیری رنگ هستید.

بین 11 آذر ماه تا 20 آذر ماه باشد شما خاکستری هستید.

بین 21 آذر تا 30 آذر باشد شما خرمائی رنگ هستید.

متولدین اول دیماه نیلی رنگ هستند.

بین دوم دی ماه تا 11 دی ماه باشد رنگ شما قرمز است.

بین 12 دی ماه تا21 دی ماه باشد شما نارنجی هستید.

بین 22 دی ماه تا 4 بهمن ماه باشد شما زرد هستید.

بین 5 بهمن تا 14 بهمن ماه باشد شما صورتی هستید.

بین 15 بهمن تا 19 بهمن ماه باشد شما آبی هستید.

بین 20 بهمن تا 29 بهمن ماه باشد شما سبز هستید.

بین 30 بهمن تا 9 اسفند ماه باشد شما قهوه ای هستید.

بین 10 اسفند تا 20 اسفند باشد شما کبودی رنگ هستید.

بین 21 اسفند تا 29 اسفند باشد لیمویی هستید...

قرمز

با نمک و دوستداشتنی، مشکل پسند اما همیشه عاشق.......و اینطور بنظر میرسد که مورد محبت نیز باشید. با روحیه و بشاش اما در همان زمان میتوانید بد اخلاق هم شوید

قادرید با مردم بسیار خوب و با ملاطفت برخورد کنید و این

همان عشقی است که میتواند در راهی که در پیش دارید

همراهتان باشد

آدمهایی را که راحت صحبت میکنند دوست دارید این آدمها

باعث میشوند احساس راحتی بیشتری داشته باشید.

شیری رنگ

اهل رقابت و بازی دوست. دوست ندارد ببازد ولی همیشه بشاش است.

شما قابل اعتماد و امین هستید و خیلی علاقه دارید وقت

خود را بیرون بگذرانید، با دقت عشقتان را انتخاب میکنید

و بسادگی عاشق نمی شوید اما وقتی او را یافتید تا مدتهای

طولانی دوستش خواهید داشت.

نیلی

شما بیشتر متوجه نگاهتان هستید و استانداردهای بالائی در

انتخاب عشق دارید. هر راه حلی را با دقت و تفکر انتخاب

می کنید و بسیار بندرت مرتکب اشتباه احمقانه میشوید

دوست دارید رهبر باشید و به راحتی می توانید دوستان جدید

پیدا کنید.

خاکستری

جذاب و فعال هستید، شما هرگز احساستان را پنهان نمی کنید و هر آنچه را که درونتان است آشکار می سازید. اما ضمنا میتوانید خودخواه هم باشید. می خواهید مورد توجه باشید و نمی خواهید بطور نا برابر با شما برخورد شود. میتوانید روز مردم را روشن کنید. شما میدانید در زمان مناسب چه بگویید و خوش اخلاق هستید.

سبز

خیلی خوب با افراد تازه کنار می آیید. در واقع آدم خجالتی ای نیستی اما گاهی اوقات با کلماتت به عواطف مردم آسیب می رسانید. دوست دارید تا مورد توجه و علاقه کسی

باشید که دوستش دارید ولی اغلب تنهایید و به انتظار فرد

مورد نظرت می مانید.

طلائی

شما میدانید چه چیزی درست و چه چیزی نادرست است. آدم

بشاشی هستید و زیاد بیرون میروید. بسیار سخت میتوانی فرد مورد نظرت را پیدا کنی اما وقتی او را یافتی تا سالیان

متمادی دوباره عاشق نمی شوی.

صورتی

شما همواره در تلاشید تا در هر چیزی بهترین باشید و دوست

دارید به سایرین کمک کنید. اما بسادگی قانع نمی شوی.

دارای افکاری منفی هستید و در جستجوی عشقی شورانگیز

مانند آنچه در قصه هاست هستید.

زرد

شما شیرین و بیگناهید ، مورد اعتماد بسیاری از مردم ، و دارای رهبریتی قوی در ارتباطاتتان هستید. شما خوب تصمیم

میگیرید و انتخاب درستی در زمان مناسب می گیرید. همواره

در افکار داشتن روابط عاشقانه بسر می برید.

خرمائی

باهوشید و میدانید چه چیزی درست است. میخواهید همه چیز را مطابق میل خود کنید که گاهی میتواند بدلیل عدم توجه

به نظر دیگران مشکل ساز باشد. اما در مورد عشق صبور

هستید. وقتی فرد مورد نظرتان را یافتید برایتان دشوار

است فرد بهتری پیدا کنید.

نارنجی

در مقابل اعمالتان مسئولیت پذیر هستید، می دانید چگونه

با مردم رفتار کنید. همواره اهدافی برای دستیابی به آنها

دارید و حقیقتا برای رسیدن به آنها تلاش میکنید ، فردی

آماده رقابت هستید. دوستانتان برایت بسیار مهم هستند و

قدر آنچه را که دارید میدانید، گاهی اوقات واکنشتان

زیادی شدید است و علت آن نیز احساساتی بودنتان است.

ارغوانی

اسرار آمیز هستید، بهیچوجه خودخواه نیستید ، زود و آسان

نظرتان جلب میشود. روزتان با توجه به خلقتان میتواند غمگین یا خوش باشد. بین دوستان محبوب هستید اما میتوانید دست به عمل احمقانه ای نیز بزنید ، بسادگی امور را فراموش میکنید. بدنبال شخصی هستید که قابل اعتماد باشد!!!

لیموئی

آرام هستید، اما بسادگی عصبانی می شوید. به آسانی حسادت می ورزید و در مورد چیزهای کوچک اعتراض میکنید، نمی توانید به یک کار بچسبید اما دارای شخصیتی هستید که

اعتماد و علاقه همه را جلب میکند.

نقره ای

خیال پرداز و بامزه اید ، دوست دارید چیز های جدید را بیازمایید. علاقه دارید خود سازی کنید و بسادگی می آموزید، براحتی میتوان با شما صحبت کرد و شما نصایح خوبی

میدهید. وقتی موضوع دوستی است متوجه میشوید نمی توان به کسی اعتماد کرد، اما وقتی دوستان واقعی خود را یافتید تا پایان عمر به آنها اعتماد میکنید.

سیاه

شما یک مبارز هستید و دارای انگیزه اید. اما تغییر در زندگی را نمی پسندید. زمانی که تصمیمی گرفتید، روی تصمیمتان تا مدتها پای می فشارید. زندگی عشقی شما نیز توام با مبارزه است و مثل همه نیست.

زیتونی

شما روشن قلب و آدم گرمی هستید. همراه خوبی برای فامیل و دوستانید. خشونت را نمی پسندید و میدانید چه چیزی درست است. شما مهربان و بشاش هستید اما بسادگی به مردم حسادت نورزید.

قهوه ای

فعال و ورزشکارید ، برای دیگران مشکل است که به شما نزدیک شوند. زمانی که متوجه میشوید نمی توانید به چیزی که میخواهید دستیابید ،‌ بسادگی تسلیم شده آنرا رها میکنید.

آبی

اتکا به نفس کمی دارید و خیلی ایرادی هستید. هنرمند

هستید و دوست دارید عاشق شوید ، اما میگذارید عشقتان از

دستتان برود چون در این مورد از مغزتان فرمان میگیرید نه

از قلبتان.

سرمه ای

شما جذابید و عاشق زندگی خود هستید ، نسبت به همه

چیز دارای احساسی قوی هستید و خیلی زود گیج میشوید

زمانی که از دست شخص یا اشخاصی عصبانی می شوید برایتان مشکل است آنها را ببخشید.

سفید

شما آرزو و اهدافی در زندگی دارید زود حسادت می ورزید

نسبت به دیگران متفاوت و گاهی اوقات عجیب هستید اما همه این حالت شما را دوست دارند.

کبود

احساسات شما بسادگی و ناگهانی تغییر میکند اغلب تنها

هستید ، مسافرت را دوست دارید. انسان صادقی هستید ولی حرف مردم را زود باور میکنید. یافتن عشق برای شما سخت

است و گمگشته عشق هستید....

تـست هـوش

میلاد سجادی نیا

تست IQ: اگر فکر میکنید که خیلی باهوش هستید

با ایـن تـست هـوش، IQ خـود را مشخـص کنیـد

تستی که در زیر مشاهده می کنید، شاید در عین حال که ساده ترین، بلکه تعیین کننده ترین تست برای سنجش آی کیو باشد. برای انجام این تست باید پس از خواندن هر سئوال در عرض فقط ۵ ثانیه به آن جواب درست را بدهید و در نزد خودتان یادداشت کنید. در پایان تعداد پاسخهای درست شما ضرب در ۱۰ میشود و میزان آی کیو شما را نشان میدهد.

۱٫ بعضی از ماهها ۳۰ روز دارند بعضی ۳۱ روز چند ماه ۲۹ روز دارد؟

۲٫ اگر دکتر به شما ۳ قرص بدهد و بگوید هر نیم ساعت ۱ قرص بخور چقدر طول میکشد تا تمام قرصها خورده شود؟

۳٫ من ساعت ۸ شب به رختخواب رفتم و ساعتم را کوک کردم که ۹ صبح زنگ بزند وقتی با صدای زنگ ساعت از خواب بیدار شدم چند ساعت خوابیده بودم؟

۴٫ عدد ۳۰ را به نیم تقسیم کنید و عدد ۱۰ را به حاصل آن اضافه کنید چه عددی به دست می آید؟

۵٫ مزرعه داری ۱۷ گوسفند زنده داشت تمام گوسفند هایش به جز ۹ تا مردند چند گوسفند زنده برایش باقی مانده است؟

۶٫ اگر تنها یک کبریت داشته باشید و وارد یک اتاق سرد و تاریک شوید که در آن یک بخاری نفتی یک چراغ نفتی و یک شمع باشد اول کدامیک را روشن میکنید؟

۷٫ فردی خانه ای ساخته که هر چهار دیوار آن به سمت جنوب پنجره دارد خرسی بزرگ به این خانه نزدیک میشود این خرس چه رنگی است؟

۸٫ اگر ۲ سیب از ۳ سیب بردارین چند سیب دارید؟

۹٫ حضرت موسی از هر حیوان چند تا با خود به کشتی برد؟

۱۰٫ اگر اتوبوسی را با ۴۳ مسافر از مشهد به سمت تهران برانید و در نیشابور ۵ مسافر را پیاده کنید و ۷ مسافر جدید را سوار کنید و در دامغان ۸ مسافر پیاده و ۴ نفر را سوار کنید و سرانجام بعد از ۱۴ ساعت به تهران برسید حالا نام راننده اتوبوس چیست؟

…

..

.

و امـــــــا پاسخ تست ها :

۱٫ تمام ماهها حداقل ۲۹ روز را دارند.

۲٫ یک ساعت (شما یک قرص را در ساعت ۱ و دیگری را در ساعت ۱/۵ و بعدی را در ساعت ۲ می خورید).

۳٫ فقط یک ساعت. ساعت کوکی نمیتواند شب و روز را تشخیص دهد پس به اولین ساعت ۹ که برسد زنگ میزند که ساعت همان ۹ شب است.

۴٫ حاصل ۷۰ است (تقسیم بر نیم معادل ضرب در ۲ است).

۵٫ او ۹ گوسفند خواهد داشت.

۶٫ اول باید کبریت را روشن کرد.

۷٫ سفید چون خانه ای که هر چهار دیوارش رو به سمت جنوب پنجره داشته باشد باید در نوک قطب جنوب باشد.

۸٫ همان ۲ سیب.

۹٫ هیچ (حضرت نوح بود نه حضرت موسی)

۱۰٫ خوب خودتونید دیگه (نام خودتان)

ارزیابی تست و سطح هوش بر اساس تعداد جوابهای نادرست :

۷ جواب نادرست و بیشتر : دانش آموز دبستان

۶ جواب نادرست : دانش آموز دبیرستان

۵ جواب نادرست : دانشجو

۲ تا ۴ جواب نادرست : استاد دانشگاه

۱ جواب نادرست : آی کیو فوق العاده

ورود آقایان ممنوع

مرداد ماه 1392

همیشه حــرفامــو میشنیـــد...

نگــــآه هــآی عاشقانـــمــــو میدیـــد...

ولــی همیـشـــــه،

اندامِ دخـــتر غریبـــه رو بیشتــــر می پسندیـــد ...

چرا همه چیزو تو ظاهر میبینید؟

چرا قیافه ادمها نشونه شخصیتشونه؟

چرا دختری که بینی عملی نداره زشت به نظر میرسه؟

چرا دختری که اهل مد نیست عقب افتاده هستش ؟

برادر, اخوی, دوست من, "نـــــه" نگاهت رو عوض کن

حق نداری به دختری که ساده زندگی میکنه توهین کنی

من دخترهای ساده و یا حتی زشتیرو دیدم که از من و تو خیلی مرد تره

زیبایی باید از درون باشه نه ظاهر!

دختره حسودی نـیستم ،

اما به طرز شگفت آوری حسادت میکنم!!

به لباس تنت٬

که عطر تو را با خود دارد ...

به آینه ی خانیتان٬

که هرروز تو را میبیند ...

به کیبوردت٬

که عادت به لمس سر انگشتانت دارد ...

به موزیک هایت٬

که برایت با ارزشند ...

به میز کامپیوترت٬

که گاهی همانجا خوابت میبرد ...

به سیاهی اتاقت٬

که همراه شب های تنهاییت است ...

وقتی فهمیدی قرار نیست با هر زن یا دختری که دوست شدی،

به رختخواب بری ؛

هر وقت یاد گرفتی بدون توقع دوستی کنی ...

هر وقت فهمیدی هر کسی که دوستت شد ،

دوست دخترت نیست

و برای جواب سلامش باید به یک علیک محترمانه فکر کنی

نه به پیدا کردن یک مكان خالی...

اونوقت میتونی

روی همراهی و همدلی من به عنوان جنس مخالفت حساب کنی ...

کد پیشواز

مهم

همراه اول

ایرانسل

به هیچ کسی کد پیشواز ارسال نمیشه و نخواهد شد در خواست نکنید.

دوستان گلی که پیام میدن و در خواست کد پیشواز میکنن توجه کنن که از خواننده های رپ کد پیشواز وجود نداره،از خواننده های اونور آبی هم هیچ کدی وجود نداره.

از خواننده های داخلی هم اونایی که مجاز میخونن کد پیشوازشون هستش.

بعضی ها فک میکنن که هر آهنگی که گوش میدن حتما کد پیشوازش هست اما نیست.

پس لطفا در درخواست کد پیشواز دقت کنید.

با تشکر

اهنگ نميدونم از احسان خواجه اميري:30321

اهنگ اگه به تو نميرسم از حميد عسكري:

30313

اهنگ رستگاران از محمد اصفهاني:

30215

اهنگ اگه بر گردي ببيني از حامد طاها:

30148

اهنگ اسمون از حامد طاها:

30141

اهنگ اگه باشي از محمد اصفهاني:

30220

اهنگ دلم گرفته از امين رستمي;

30202

اهنگ علي اصغر از علي عبدالمالكي;

30238

اهنگ ياده من از مهدي احمدوند:

30465

عشقه اول از مهدي احمدوند:

30464

رفيق نيمه راه از سامان جليلي

30478

اهنگ مگه نه از حميد طالب زاده

30158

اهنگ هجرت از حميد طالب زاده

30163

کد آوای انتظار همراه اول آلبوم حباب

از محسن یگانه:

30895 یادته؟

30900 کی اومده جای من؟

30904 هوایی شدی

30893 نمیشه

30899 نمیزارم خسته شی

30898 حباب

30897 نرو

30892 باور کنم

30905 بیت آخر

30894 تو حتی

30903 تو که میدونی

30902 تنهایی

30901 بخند

30896 دوست دارم

قیمت هر آهنگ پیشواز 5000 ریال

ارسال کد به 8989

کد آوای انتظار همراه اول آلبوم عاشقانه ها

از احسان خواجه امیری:

30915 نابرده رنج

30914 لب تیغ

30913 تموم قلب من

30912 خوشبختی

30911 لحظه

30910 دریا

30909 کجایی؟

30908 این حقم نیست

30907 آرزو

30906 احساس آرامش

با تشکر از میثم ولی محمدی برای کدهای پیشواز

درخواست های خود را برای کدهای پیشواز به شماره ی میثم جان ارسال کنید:

09363994406

هیچ کدی ارسال نخواهد شد فقط درخواست برای قرار گرفتن اون کد تو کتاب ارسال بشه.

کد اهنگ پیشواز های البوم لحظه رفتن محمد رضا مخموری

٥٥١٧٦١٧ انتظار

٥٥١٧٦١٨ انتظار2

٥٥١٧٦١٥ بی تو

٥٥١٧٦١٦ بی تو2

٥٥١٧٦٢١ تو هستی

٥٥١٧٦٢٢ تو هستی2

٥٥١٧٦٢٥ حرف آخر

٥٥١٧٦١٩ دوری

٥٥١٧٦٢٠ دوری2

٥٥١٧٦٢٣ عشق محال

٥٥١٧٦٢٤ عشق محال2

٥٥١٧٦١٤ عشق موندگار

٥٥١٧٦١٢ لحظه ی رفتن

٥٥١٧٦١٣ لحظه ی رفتن2

٧٧١١٢٨٤ خونه 7 بابک بیات

٧٧١١٢٨٥ علی کنکوری بابک بیات

٧٧١١٢٨٦ علی کنکوری 1 بابک بیات

٧٧١١٢٨٧ علی کنکوری 2 بابک بیات

٧٧١١٢٨٨ علی کنکوری 3 بابک بیات

٧٧١١٢٧٦ خونه بابک بیات

خونه 1 بابک بیات

٧٧١١٢٧٨ خونه 2 بابک بیات

٧٧١١٢٧٩ خونه 3 بابک بیات

٧٧١١٢٨٠ خونه 4 بابک بیات

٧٧١١٢٨١ خونه 5 بابک بیات

٧٧١١٢٨٢ خونه 6 بابک بیات

٧٧١١٢٧١ جنگل 2 بابک بیات

٧٧١١٢٧٤ جنگل 3 بابک بیات

٧٧١١٢٧٥ جنگل 4 بابک بیات

٧٧١١٢٦٥ بن بست 2 بابک بیات

٧٧١١٢٦٦ بن بست 3 بابک بیات

٧٧١١٢٦٧ بن بست بابک بیات

٧٧١١٢٦٨ بن بست 4 بابک بیات

٧٧١١٢٦٩ جنگل بابک بیات

رضا شیری91

٥٥١٦٨٩١

بزن زیر گریه

٥٥١٦٨٩٠

چقدر دلتنگ دیدارم

علی باقری91

٥٥١٦٤٧٦

جاده سیاه

٥٥١٦٤٧٧

جاده سیاه2

٥٥١٦٤٨٠

خیال خام

٥٥١٦٤٧١

شب و سیاهی

٥٥١٦٤٧٢

شب و سیاهی2

٥٥١٦٤٧٨

عهد و پیمون

٥٥١٦٤٧٩

عهد و پیمون2

٥٥١٦٤٨١

می خوای بری

٥٥١٦٤٨٢

می خوای بری2

٥٥١٦٤٧٤

وقتی نیستی

٥٥١٦٤٧٥

وقتی نیستی2

٥٥١٦٤٧٣

یاد تو

حامد محضرنیا 91

٣٣١٥١١١

استثنایی

٣٣١٥١٠٧

اگه دنیا بزاره

٣٣١٥١٠٨

بهش بگو

٣٣١٥١١٦

تلقین

٣٣١٥٢٠٤

تو دنیامی

٣٣١٥١١٧

تو نزدیکی

٣٣١٥١٠٩

چهار دیواری

٣٣١٥١١٢

خوشبختی

٣٣١٥١١٠

دنیا قشنگه

٣٣١٥١١٥

روزگار من

٣٣١٥١١٣

نفس نفس

٣٣١٥١١٤

نگاه آخر

خاطرات گم شده فریدون آسرایی 90 پاپ 3312705

بی‌ تو فریدون آسرایی 90 پاپ 3312704

رویا فریدون آسرایی 90 پاپ 3312703

کشف تو فریدون آسرایی 90 پاپ 3312702

آینه فریدون آسرایی 90 پاپ 3312701

تو آرومی فریدون آسرایی 90 پاپ 3312700

مسافر فریدون آسرایی 90 پاپ 3312699

طاقت بیار فریدون آسرایی 90 پاپ 3312698

گل مریم فریدون آسرایی 90 پاپ 3312697

سلام فریدون آسرایی 90 پاپ 3312696

گل ناز : ۳۳۱۲۱۴۷

دوست دارم : ۳۳۱۲۱۵۱

خاطره ها : ۳۳۱۲۱۵۳

خاطره قطعه 2 از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٥٤

خاطره ها از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٥٣

خوشگل عاشق از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٥٥

خوشگل عاشق قطعه 2 از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٥٦

خونه به دوش از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٤٥

خونه به دوش قطعه 2 از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٤٦

دوست دارم از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٥٠

آهنگ دوست دارم 2 از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٥١

آهنگ دوست دارم 3 از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٥٢

فاصله ها از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٤٩

گل ناز از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٤٧

گل ناز 2 از فریدون آسرایی: ٣٣١٢١٤٨

٢٢١١٨٨٦ تنهام گذاشتی

محسن همتی

٢٢١١٨٨٧ هوارهوار

فرج علیپور

٢٢١١٨٨٨ تیتراژ ابتدایی دختران حوا

حمید عسگری

٢٢١١٨٨٣ بدیهات

محسن همتی

٢٢١١٨٨٤ روزگار لعنتی

محسن همتی

٢٢١١٨٨٥ داری میری

محسن همتی

٢٢١١٨٧٨ ناله نی

فرج علیپور

٢٢١١٨٧٩ پاییز آمد

گروه کر

٢٢١١٨٨٠ انگاری

محسن همتی

٢٢١١٨٨١ اعتراف

محسن همتی

٢٢١١٨٨٢ دعا

محسن همتی

٢٢١١٨٥٨ خیال نکن

علیرضا آزاد

٥٥١٦٤١٧ ناری ناری

علیرضا روزگار91

٥٥١٥٨٧٦

تمومش کن

مهرداد حسینی91

٥٥١٥٨٧٧

رفتی

مهرداد حسینی91

٥٥١٥٨٧٨

محکوم عشق

مهرداد حسینی91

٥٥١٥٨٧٥

سوگند

دانیال حمیدی91

٥٥١٥٩٦١

بال و شان

امیر حیاتی

کدهای آهنگ پیشواز مهدی احمدوند:

تنهامنذار ۵۵۱۴۶۹۵

حرفدلم ۵۵۱۴۷۰۰

خوابپریشون ۵۵۱۴۶۹۴

دستعمو ۵۵۱۴۶۹۸

دلممیخواست ۵۵۱۴۶۹۶

دوستدارم ۵۵۱۴۶۹۹

ساعترفتن ۵۵۱۴۶۹۱

عشقاول ۵۵۱۴۶۸۸

نارفیق۲ ۵۵۱۴۶۹۰

نارفیق۱ ۵۵۱۴۶۸۹

کدآهنگ پیشواز سامان جلیلی:

بهونه۵۵١۴۶٢۶

حال خراب این روزات۵۵١۴۶٢٩

حال خراب این روزات2۵۵١۴۶٣٠

حس آرامش۵۵١۴۶٢۴

حس آرامش2 ۵۵١۴۶٢۵

رفیق نیمه راه۵۵١۴۶٢٧

عشق منو پس زدی۵۵١۴۶٢٣

کاری به کارم نداری۵۵١۴۶٢٨

مرتضی پاشایی(آلبوم یکی هست):

٣٣١۴٧٣٨ آرزو

٣٣١۴٧٢٩ باید کاری کنی

٣٣١۴٧٣٢ برو

٣٣١۴٧٣٣ به خدا

٣٣١۴٧٣٠ بیا برگرد

٣٣١۴٧٣۴ خاطره ها

٣٣١۴٧٣۵ دقیقه های آخر

٣٣١۴٧٣٧ دیدی

٣٣١۴٧٣۶ عشق یعنی این

٣٣١۴٧٣١ نبض احساس

٣٣١۴٧٢٨ یکی بود یکی نبود

کد آهنگ پیشواز ایرانسل تیتراژ سریال دختران حوا از حمید عسگری:

٢٢١١٨٨٨ تیتراژ ابتدایی دختران حوا

٢٢١١٨٧٠ تیتراژ انتهایی دختران حوا

کد آهنگ پیشواز ایرانسل تیتراژ سریال یه تیکه زمین از محمد اصفهانی

٢٢١١٨٦٨ یه تیکه زمین

٢٢١١٨٦٩ یه تیکه زمین قطعه2

کد آهنگ پیشواز ایرانسل آهنگ جای تو خالی از آلبوم بگو سیب پویا بیاتی

٤٤١٦٧٤٢ جای تو خالی

٣٣١٨٨٦

آرزوی کربلا

محمود کریمی

٣٣١٩٨٧

امشب شب عیده

محمود کریمی

٤٤١٢٠٦٨

انا يابن الحسن

محمود کریمی

٤٤١٢١٧٠

اي حيدر آشكار عباس

محمود کریمی

٣٣١٨٨٧

بابا بابا

محمود کریمی

٣٣١١٩٠٥

بابا بابا .هيئت عزاداران

محمود کریمی

٣٣١١٩٠٧

بار گناه 1 .هيئت عزاداران

محمود کریمی

٣٣١١٩٠٨

بار گناه 2 .هيئت عزاداران

محمود کریمی

٣٣١١٥١

بارگناه

محمود کریمی

٣٣١١٥٢

بارگناه2

محمود کریمی

٤٤١٥٢٤

بابا جون نرو بمون کنارم

سیب سرخی

٥٥١١٦٦٨

جرم عاشقی

سیب سرخی

٤٤١٦٣٣

عروسی فاتح خیبر

سیب سرخی

٤٤١٦٥٧

عزیز شاه عالمینم

سیب سرخی

٤٤١٥١٧

علی مظلوم عالم

سیب سرخی

٥٥١١٥٣٧

فدات شم

سیب سرخی

٤٤١٦٤٠

من کنت مولاه

سیب سرخی

٣٣١٢٨٨١

اسم اعظم

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٩٤٣

اشک من

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٩٤٥

ای آسمان

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٨٨٧

چنگ دل

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٨٨٨

چنگ دل قطعه 2

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٩٤٠

حیلت رها کن

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٩٤٢

خدایا خدایا

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٨٨٦

رخصت دیدار

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٩٤١

روز تنهایی‌

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٨٨٢

سنگ می بارد

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٨٨٣

سنگ می بارد قطعه 2

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٣٤٤٦

غرق به خون.هيئت عزاداران

غلامعلی کویتی پ

غرقه به خون

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٨٨٩

گفتم کجا گفتا به خون

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٨٩٠

گفتم کجا گفتا به خون قطعه 2

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٨٩١

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٣٤٤٧

گفتم کجا گفتا به خون.هيئت عزاداران

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٨٨٥

ملکوت

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٩٤٦

ممد نبودی

غلامعلی کویتی پور

٣٣١٢٩٤٧

ممد نبودی قطعه 2

غلامعلی کویتی پور

یاد چشمات

امین رستمی

پاپ

3311091

تیک تیک

امین رستمی

پاپ

3311090

ستاره

امین رستمی

پاپ

3311089

نشونی

امین رستمی

پاپ

3311088

منو تو قلبت نگه دار

امین رستمی

پاپ

3311087

انتظار

امین رستمی

پاپ

3311086

دلت می یاد

امین رستمی

پاپ

3311085

به دلم موند

امین رستمی

پاپ

3311084

تیک تیک 3311090

دلت میاد 3311085

ستاره 3311089

منو تو قلبت نگه دار 3311087

نشونی 3311088

یاد چشمات 331109

انتظار 3311086

به دلم موند 3311084

دلم گرفته 3311249

قطعه دوم 3311250

دوست دارم

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312724

عاشقي

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312723

انگيزه

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312722

گذشته

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312721

هذيون

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312720

عادت

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312719

افسانه

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312718

تو رو مي‌خوام

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312717

زندگي‌ من

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312716

باور کن

بابک جهانبخش 90

پاپ

3312715

پناهم بده?

بابک جهانبخش

پاپ

3312650

پناهم بده

بابک جهانبخش

پاپ

3312649

بخشيدمت

بابک جهانبخش

پاپ

3312648

به کسي چه

بابک جهانبخش

پاپ

3312647

بيخودي

بابک جهانبخش

پاپ

3312646

بي‌ ستاره

بابک جهانبخش

پاپ

3312645

بد نيست

بابک جهانبخش

پاپ

3312644

ياد تو

بابک جهانبخش

پاپ

3312643

کجايي

بابک جهانبخش

پاپ

3312642

رفتي و شکستي

بابک جهانبخش

پاپ

3312641

احساس

بابک جهانبخش

3312640

با تو

بابک جهانبخش

3312639

يکي بود يکي نبود

بابک جهانبخش

3311079

نامهربوني

بابک جهانبخش

3311078

مي دونم

بابک جهانبخش

3311077

مادر

بابک جهانبخش

3311076

حضور

بابک جهانبخش

3311075

خدا خدا

بابک جهان بخش

331641

جائي‌ نمونده

بابک جهان بخش

331640

تو گفتي

بابک جهان بخش

331639

غربت

بابک جهان بخش

331638

برو ديگه

بابک جهان بخش

331637

زمستون

بابک جهان بخش

331636

عاشق هستم

بابک جهان بخش

331634

به کي‌ داري فکر ميکني‌

بابک جهان بخش

331633

فکرشو کن

بابک جهان بخش

331632

٣٣١٤٣٧٠اقرار

٣٣١٤٣٦٧ای دل

٣٣١٤٣٧٢ ای کاش

٣٣١٤٣٦٩ ایده آل

٣٣١٤٣٧١به خودت باختمت

٣٣١٤٣٧٤دوباره

٣٣١٤٣٦٦ دیدنی شدی

٣٣١٤٣٧٣ منو بارون

٣٣١٤٣٦٨مواظب خودت باش

٣٣١٤٣٦٥ همه دنیام

هر روز پاییزه

محسن چاوشی 90

پاپ

3313999

تقاص

محسن چاوشی 90

پاپ

3313998

پرچم سفید

محسن چاوشی 90

پاپ

3313997

قطار

محسن چاوشی 90

پاپ

3313996

بگومگو

محسن چاوشی 90

پاپ

3313995

خواب بعد از ظهر

محسن چاوشی 90

پاپ

3313994

با من بمون

محسن چاوشی 90

پاپ

3313993

خوان هفصد

محسن چاوشی 90

پاپ

3313992

جوابم نکن قطعه 2

محسن چاوشی 90

پاپ

3313991

جوابم نکن

محسن چاوشی 90

پاپ

3313990

مردم آزار

محسن چاوشی 90

پاپ

3313989

آلبــــوم سنتـــوری

٣٣١٢٦٥٨ سنگ صبور

٣٣١٢٦٥٩ سنگ صبور قطعه 2

٣٣١٢٦٥٦ متاسفم

٣٣١٢٦٥٤ من با تو خوشم

٣٣١٢٦٥٥ من با تو خوشم ریمیکس

٣٣١٢٨٦٤ ها

٣٣١٢٦٥١ امام رضا

٣٣١٢٦٥٧ پائیز

٣٣١٢٦٦٠ تنها بودن

٣٣١٢٦٦١ تنها بودن

٣٣١٢٦٥٢ خیانت

٣٣١٢٦٥٣ خیانت قطعه 2

گوشیو بردار 2211127

اسیری ۳۳۱۱۰۱۰

بازار خرمشهر ۳۳۱۱۰۱۱

بازار خرمشهر۲ ۳۳۱۱۰۱۲

بخوان امشب ۳۳۱۱۰۱۳

چهار دیواری ۳۳۱۱۰۱۴

حراج ۳۳۱۱۰۱۸

خنده ۳۳۱۱۰۱۹

دریاچه مرده ۳۳۱۱۰۱۵

دل شوره ۳۳۱۱۰۱۶

دور آخر ۳۳۱۱۰۱۷

راه کربلا.هیئت عزاداران ۳۳۱۱۹۱۹

ژاکت ۳۳۱۱۰۲۲

سنتوری تنهای بی سنگ سبور ۲۲۱۱۱۳۰

سنتوری رفیق من ۲۲۱۱۱۲۹

سنتوری زخم زیونات ۲۲۱۱۱۳۱

سنتوری گوشیو بردار ۲۲۱۱۱۲۷

سنتوری من با تو خوشم ۲۲۱۱۱۲۸

ظهر عطش ۲۲۱۷۲۲

ظهر عطش هیئت عزاداران ۲۲۱۱۳۰۱

غدیر خون ۲۲۱۷۱۷

غدیر خون . هیئت عزاداران ۲۲۱۱۲۹۷

کاشکی ۳۳۱۱۲۵۱

کی بهت خندیده ۳۳۱۱۰۲۰

لولای شکسته ۳۳۱۱۰۲۱

زيبائي

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312338

زيبائي قطعه2

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312337

پروانه ها قطعه2

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312336

پروانه ها

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312335

پرنده غمگين قطعه2

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312334

پرنده غمگين

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312333

کافه شلوغ قطعه2

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312332

کافه شلوغ

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312331

حريص قطعه2

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312330

حريص

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312329

غير معمولي

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312327

غم وشادي قطعه 3

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312326

غم وشادي قطعه2

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312325

غم وشادي

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312324

دلم تنهاست

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312323

چمدون قطعه 3

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312322

چمدون قطعه 2

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312321

چمدون

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312320

بوف کور قطعه 2

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312319

بوف کور

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312318

باد بادک هاي رنگي

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312317

غير معمولي قطعه2

محسن چاووشي 90

موزيک پاپ

3312339

يالان قطعه 2

محسن يگانه

پاپ

3312896

يالان

محسن يگانه

پاپ

3312895

قلب يخي.کاش

محسن يگانه

پاپ

3312894

فداکاري قطعه 3

محسن يگانه

پاپ

3312786

فداکاري قطعه 2

محسن يگانه

پاپ

3312785

فداکاري

محسن يگانه

پاپ

3312784

٣٣١٤٨٩ آخه دل من

٣٣١٤٩٤ اینجا جای تو نیست

٣٣١٤٩٥ اینجا جای تو نیست بی کلام

٢٢١٦٢٥ .با من غریبگی نکن

٢٢١٦٠٨ با من غریبگی نکن

٣٣١١٩٠٦ بابا خدا نگهدار .هيئت عزاداران

٣٣١٨١٨ بابا خدانگهدار

٢٢١١٢٦٦ بگو تنهام نمی ذاری

٣٣١٤٩٠ بنویس از سر خط

٣٣١٤٩١ چشمهای خیس من

٣٣١٤٩٨ سرتو بالا بگیر

٣٣١٢٧٨٤ فداکاری

٣٣١٢٧٨٥ فداکاری قطعه 2

٣٣١٢٧٨٦ فداکاری قطعه 3

٣٣١٤٩٢ گناهی ندارم

٢٢١٦٣٤ نشانی

٣٣١٤٩٧ نشکن دلمو

٣٣١٤٩٦ نفسهای بی هدف

٣٣١٤٩٣ هیچکی نمی تونه بفهمه

آدم ها 3311474

بمون 3311476

حافظه ضعیف 3311478

دوراهی 3311477

رگ خواب 3311481

سکوت 3311482

ضربان معکوس 3311483

عذاب 3311475

من تورو کم دارم 3311479

نباشی 3311480

٣٣١١٨١٣ سکوت.بی کلام

٣٣١١٨١٢ نباشی‌ قطعه 2

٣٣١١٨١٠ بمون.بی کلام

٣٣١١٨٠٩ دوراهی.بی کلام

٣٣١١٨٠٧ عذاب.قطعه 2

٣٣١١٨١١ رگ خواب.بی کلام

٣٣١١٨٠٦ ضربان معکوس.بی کلام

٣٣١١٨٠٨ حافظه ضعیف.بی کلام

٣٣١١٨٠٥ من تو را کم دارم.بی کلام

٣٣١١٨٠٤ آسمون آبی.بی کلام

مجيد يحيايي

آخه تو هنوز عشق منی 1 : 5515590

آخه تو هنوز عشق منی 2 : 5515591

وابسته : 5515592

آروم آروم : 5515594

زیر بارون : 5515595

بی خوابی : 5515596

میمیرم اگه نباشی : 5515597

علي عبدالمالكي

كد پيشواز علي اصغر : 5511938

كد پيشواز یه دل شکوندم 3314294

كد پيشواز زود رفتی گلم 3314295

كد پيشواز دلــکم 3314289

كد پيشواز هی تو (1)3314291

كد پيشواز هی تو (2)3314292

كد پيشواز حرف نزن 3314290

كد پيشواز آهــه من 3314293

كد پيشواز آرومه آروم 3314288

علی زیبایی

٢٢١١٧٧٥ اون روی سکه

علی زیبایی

٢٢١١٧٦٨

آهای دنیا

علی زیبایی

٢٢١١٧٦٩

بزار برم

علی زیبایی

٢٢١١٧٧٠

چشمهای من

علی زیبایی

٢٢١١٧٧١

غریبه

علی زیبایی

٢٢١١٧٧٢

کار تو

علی زیبایی

٢٢١١٧٧٣

مشکوک

علی زیبایی

٢٢١١٧٧٤

نیمه ی جونم

علی زیبایی

٣٣١٥١٨٨

باور کنم

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩٨

بخند

محسن یگانه 91

٣٣١٥٢٠٣

بیت آخر

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩٩

تنهایی

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩٠

تو حتی

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩١

تو حتی قطعه دوم

محسن یگانه 91

٣٣١٥٢٠٠

تو که میدونی

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩٥

حباب

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩٣

دوست دارم

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩٧

کی اومده جای من

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩٤

نرو

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩٦

نمیزارم خسته شی

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٨٩

نمیشه

محسن یگانه 91

٣٣١٥٢٠١

هوایی شدی

محسن یگانه 91

٣٣١٥٢٠٢

هوایی شدی قطعه دو

محسن یگانه 91

٣٣١٥١٩٢

یادته

محسن یگانه 91

حميد عسكری

٥٥١٥٨٥ فرشته من

٥٥١٥٨٦ خنده و گریه

٥٥١٥٨٧ وقت رفتن

٥٥١٦٨٣ گل من

٥٥١٦٨٤ خسته شدم

٥٥١٦٨٥ ستاره ای

٥٥١٦٨٦ تقصیر

٥٥١٦٨٧ واسه اینکه

٥٥١٦٨٨ چشمهای تو

٥٥١١٠١٥ تلافی

٥٥١١٠١٦ قسمت

٥٥١١٠١٧ دلم گرفته

٥٥١١٠١٨ بارون

٥٥١١٠١٩ خاطره

٥٥١١٠٢٠ سنگ غرور

٥٥١١٠٢١ کی عوض شده

٥٥١١٠٢٢ طعنه

٥٥١١٠٢٣ باور

٣٣١٢٣٨٢ آهای تو که عشق منی

٣٣١٢٣٩٠ هر چی بگی همونه

٣٣١٢٣٨١ بیا دنبال من

٣٣١٢٣٨٥ تا تو نباشی

٣٣١٢٣٨٧ من کجای زندگیتم

٣٣١٢٣٩١ التماس

٣٣١٢٣٨٩ قسم

٣٣١٢٣٨٨ من وتو

٣٣١٢٣٨٦ اگه به تو نمی رسم

٣٣١٢٣٨٤ یه دنیا غم دارم

٣٣١٢٣٨٣ زندگی بی تو مرگه

٣٣١٢٣٨٠ به عشق تو

تقصیر . ۵۵۱۶۸۶

چشمای تو . ۵۵۱۶۸۸

خسته شدم . ۵۵۱۶۸۴

ستاره ای . ۵۵۱۶۸۵

گل من . ۵۵۱۶۸۳

واسه اینه ۵۵۱۶۸۷

التماس 90 3312391

هر چي بگي همونه 3312390

من کجاي زندگيتم 3312387

اگه به تو نمي رسم 3312386

تا تو نباشي 3312385

يه دنيا غم دارم 3312384

زندگي بي تو مرگه 3312383

آهاي تو که عشق مني 3312382

بيا دنبال من 3312381

به عشق تو

٣٣١٢٣٨٦ اگه به تو نمی رسم

٣٣١٢٣٩١ التماس

٣٣١٢٣٨٢ آهای تو که عشق منی

٥٥١١٠١٨ بارون

٥٥١١٠٢٣ باور

٣٣١٢٣٨٠ به عشق تو

٣٣١٢٣٨١ بیا دنبال من

٣٣١٢٣٨٥ تا تو نباشی

٥٥١٦٨٦ تقصیر

٥٥١١٠١٥ تلافی

٥٥١٦٨٨ چشمهای تو

٥٥١١٠١٩ خاطره

٥٥١٦٨٤ خسته شدم

٥٥١٥٨٦ خنده و گریه

٥٥١١٠١٧ دلم گرفته

٣٣١٢٣٨٣ زندگی بی تو مرگه

٥٥١٦٨٥ ستاره ای

٥٥١١٠٢٠ سنگ غرور

٥٥١١٠٢٢ طعنه

٥٥١٥٨٥ فرشته من

٣٣١٢٣٨٩ قسم

٥٥١١٠١٦ قسمت

٥٥١١٠٢١ کی عوض شده

٥٥١٦٨٣ گل من

٣٣١٢٣٨٧ من کجای زندگیتم

٣٣١٢٣٨٨ من وتو

٥٥١٦٨٧ واسه اینکه

٥٥١٥٨٧ وقت رفتن

٣٣١٢٣٩٠ هر چی بگی همونه

٣٣١٢٣٨٤ یه دنیا غم دارم

محسن یگانه

٣٣١٤٢٩٦

تقاص

٣٣١٨١٨

بابا خدانگهدار

مهدی احمدوند

٥٥١٤٦٩١

ساعت رفتن

٥٥١٤٦٩٩

دوست دارم

٥٥١٤٦٩٦

دلم می خواست

٥٥١٥٢٤٨

دل نشکن

٥٥١٥٢٤٧

دل نشکن

٥٥١٤٦٩٨

دست عمو

٥٥١٤٦٩٤

خواب پریشون

٥٥١٤٧٠٠

حرف دلم

٥٥١٤٦٩٥

تنهام نذار

٥٥١٥٢٤٦

ازم بریدی

٥٥١٤٦٩٧

یه شاخه گل

٥٥١٤٦٩٢

یاد من

٥٥١٤٦٩٣

نقطه ضعف

٥٥١٤٦٨٩

نارفیق

٥٥١٤٦٩٠

نا رفیق

٥٥١٥٢٤٥

موج منفی

٥٥١٥٢٧٦

موج منفی

٥٥١٥٢٤٩

غریبونه

٥٥١٤٦٨٨

عشق اول

ندیم عمرانی

٥٥١٥٧٣٥

نگو

مهدی مقدم

٥٥١٥٤٠٤

یکی یدونه

مرتضی سرمدی

٥٥١٤٨٢٣

وقتی رفتم

مجید یحیایی

٥٥١٥٥٩٢

وابسته

علیرضا طلیسچی

٥٥١٥١١١

قرار نبود2

علی عبد المالکی

٣٣١٤٢٨٧

آه منه

محمد اصفهانی:

٢٢١١٧٤٩ تکیه بر باد

٢٢١١٧٥٠ تکیه بر باد.قطعه2

مرتضی پاشایی:

آرزو ٣٣١٤٧٣٨

باید کاری کنی ٣٣١٤٧٢٩

برو ٣٣١٤٧٣٢

به خدا ٣٣١٤٧٣٣

بیا برگرد ٣٣١٤٧٣٠

خاطره ها ٣٣١٤٧٣٤

دقیقه های آخر ٣٣١٤٧٣٥

دیدی ٣٣١٤٧٣٧

عشق یعنی این٣٣١٤٧٣٦

نبض احساس٣٣١٤٧٣١

نام خواننده ای رو که دوست دارید کد پیشوازش رو براتون تهیه کنیم رو به شماره زیر اس کنید تا در نسخه ی بعدی کتاب درج گردد.

09356379847

بهتره بدونید!

مجله خبری ماه

دانش و فناوری

پزشکی و سلامتی

تغذیه و سلامتی و رژیم درمانی

روانشناسی و زندگی بهتر

دین و مذهب

کار و زندگی،موفقیت

می دونستی؟

اعتیاد و مواد مخدر

مجله خبری ماه

واکنش آیت‌الله مکارم به فتوای آب خوردن در حین روزه!!

این جوان هنرمند رنگ «بنفش» را به روحانی پیشنهاد داد!

روزه گرفتن در این کشور جرم است!

سرنوشت فیس‌بوک در دوره حسن روحانی چه می شود؟

واکنش آیت‌الله مکارم به فتوای آب خوردن در حین روزه!!آیت الله مکارم شیرازی نسبت به برخی سخنان مبنی بر جایز بودن نوشیدن آب افراد روزه‌داری که بسیار تشنه می‌شوند، بدون این که روزه آنها باطل شود، واکنش نشان داد.

آیت الله مکارم شیرازی نسبت به برخی سخنان مبنی بر جایز بودن نوشیدن آب افراد روزه‌داری که بسیار تشنه می‌شوند، بدون این که روزه آنها باطل شود، واکنش نشان داد.

این مرجع تقلید، ظهر امروز در ششمین روز سلسله مباحث تفسیر قرآن کریم در جمع زائران حرم کریمه اهل‌بیت(س) عنوان کرد: چند روزی است که در دهان برخی انداخته‌اند که اگر روزه‌دار زیاد تشنه شد، می‌تواند آب بخورد و روزه هم درست است.

آیت الله مکارم شیرازی افزود: بر اساس این سخن، فرد روزه دار می‌تواند کوزه آبی کنار خود بگذارد و هر وقت خیلی تشنه شد، ‌از آن بنوشد و روزه او هم باطل نشود!

وی با بیان این که برای این ادعا به روایتی استناد می‌کنند، خطاب به این افراد، گفت: با دین مردم بازی نکنید، این روایت از نظر سند و دلالت زیر سؤال است.

آیت الله مکارم تصریح کرد: فرض کنیم این روایت وجود داشته باشد؛ احدی به این صورت فتوا نداده است و خلاف اجماع فقهای اسلام است و احتمال دارد خلاف ضرورت دین هم باشد. این که کسی روزه‌دار باشد و آب هم بخورد، ‌تعجب نمی‌کنید! نمی‌گویید این چه روزه‌داری‌ای است.

آیت الله مکارم شیرازی با اشاره به اجازه اسلام بر روزه نگرفتن در ماه مبارک رمضان برای کسانی که بیمار و یا ناتوان هستند، افزود: اگر فرد بیمار است و یا توان روزه گرفتن ندارد،‌ اسلام به او اجازه داده تا در ماه رمضان روزه نگرفته و قضای آن را در ایام دیگر سال بگیرد، ولی این که چنین کاری شود،‌ هر مسلمان که آن را را ببیند، انکار می‌کند.

این مرجع تقلید یادآور شد: این سخن حرف درستی نیست و کلیه مسلمانان آن را نادرست می‌دانند؛ امیدوارم این افراد مراقب حرف‌های خود باشند.

«ساسان سلیمانی» فارغ التحصیل رشته کارگردانی که سال 2007 جایزه بهترین فیلمنامه و کارگردانی را از فستیوال «نور» در سانفرانسیسکو برای فیلم کوتاه «به اندازه یک سیگار» دریافت کرده بود یشنهاددهنده اصلی رنگ بنفش به عنوان رنگ انتخاباتی کاندیدای پیروز در انتخابات 92 ایران بود.

رنگ بنفش، این روزها شاید موردتوجه ترین رنگ باشد. به ویژه پس از پیروزی دکتر حسن روحانی در انتخابات یازدهمین دوره ریاست جمهوری که بنفش را به عنوان رنگ تبلیغاتی خود برگزیده بود. اما چه شد که رنگ بنفش، رنگ تبلیغاتی رئیس جمهور منتخب شد و چه کسی پیشنهاد انتخاب این رنگ را داد؟

یک جوان 30 سال را به عنوان طراح اصلی رنگ انتخاباتی دکترحسن روحانی معرفی کرده است.«ساسان سلیمانی» متولد سال 62، فارغ التحصیل رشته کارگردانی است. سال 2007 جایزه بهترین فیلمنامه و کارگردانی را از فستیوال «نور» در سانفرانسیسکو برای فیلم کوتاه «به اندازه یک سیگار» دریافت کرد. مجموعه 26 قسمتی «داستان مثنوی» از شبکه دوم سیما هم از جمله کارهای اوست. بخش هایی از گفتگوی او با مجله زندگی ایده آل و ماجرای انتخاب رنگ انتخاباتی دکتر روحانی را بخوانید:

بنفش از کجا آمد؟

اسفند 91 دوستانی از ستاد تبلیغاتی آقای روحانی خواستند پروزه عکاسی از ایشان را کارگردانی کنم. قراربود عکس های اتلیه ای از ایشان گرفته شود تا بتوانند در بیلبوردها و پوسترهای تبلیغاتی شان ازآنها استفاده کنند. قراربود عکاسی در ساختمان مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام انجام شود. چند روز قبل از این، یکی از مشاوران ایشان برای هماهنگی های لازم با من در تماس بود و از من خواست رنگی را به عنوان رنگ تبلیغاتی ایشان پیشنهاد بدهم. من همان موقع رنگ بنفش را پیشنهاد کردم و شماره دقیق رنگ را هم چندساعت بعد به دستشان رساندم. بعد از آن، موقع عکاسی با دکتر روحانی درباره رنگ بنفش حرف زدیم و ایشان هم گفتند که رنگ خوبی است و به این ترتیب، رنگ بنفش، رنگ تبلیغاتی رئیس جمهور ایران شد.

چرا بنفش؟

دلیل این که رنگ بنفش را پیشنهاد دادم، این بود که بنفش را خیلی دوست دارم. رنگی است که کم استفاده شده و رنگ آرامش بخشی است. در تعریف رنگ بنفش، نوشته شده که یک رنگ روحانی است و واقعا هم این رنگ، ماورائی و روحانی است.شاید برای همین است که به دکتر روحانی بیشتر آمد. من آدم سیاسی ای نیستم. ولی یقین دارم دکتر روحانی به جای فردگرایی که این 8 سال برکشور حاکم شده بود، کار گروهی را باب می کند. رنگ بنفش هم رنگ شادی عمومی است و همین، می تواند کار گروهی را پررنگ تر کند. البته با پیروزی های خوب در میادین فوتبال و والیبال به نظر می رسد پاقدم دکتر روحانی خوب بوده که شادی عمومی به کشور برگشته است.

روزه گرفتن در این کشور جرم است!مسوولین دولتی این کشور به مسوولین فروشگاه ها و کارمندان ادارات دستور دادند که از روزه گرفتن در ماه رمضان خودداری کنند، همچنین هیچ کدام از سازمان های دینی حق ندارند در طول ماه رمضان هر نوع فعالیت...

دولت چین تجسس های وسیعی علیه مسلمانان ایگور در منطقه شین کیانگ آغاز کرده است. پایگاه اسلام الیوم، اعلام کرد که دولت تدابیر سختی علیه دانش آموزان و دانشجویان در طول روزهای ماه مبارک رمضان به کار گرفته است، و علیه آنان تجسس می کند تا روزه نگیرند. حدود 9 میلیون مسلمان ایگور در منطقه شین کیانگ زندگی می کنند که از نظر دینی و فرهنگی دارای محدودیت های زیادی هستند، با وجود آن که این منطقه نفت خیز است اما از نظر اقتصادی بسیار عقب مانده است. منطقه شین کیانگ در ماه رمضان شاهد محدودیت های زیادی است، در ماه گذشته حدود 35 مسلمان در درگیری با پلیس جان خود را از دست دادند.

بر اساس اطلاعات موجود دانش آموزان مسلمان در طول دوره تابستان از شرکت در هر نوع فعالیت دینی منع شده اند، همچنین حق ندارند هیچ نوع برنامه دینی بر روی موبایل و یا لپ تاپ شخصی خود داشته باشند. سخنگوی مرکز آموزش یکی از مناطق مسلمان نشین شین کیانگ گفت: دانش آموزان مسلمان موظف هستند در طول ماه رمضان روزهای جمعه نیز در مدرسه حاضر شوند، همچنین تمام مدارس منطقه «تکسی» توافق نامه ای امضا کردند که در اثر آن حق روزه گرفتن از تمام کارمندان آن ها سلب شد.

مسوولین دولتی شین کیانگ به مسوولین فروشگاه ها و کارمندان ادارات دستور دادند که از روزه گرفتن در ماه رمضان خودداری کنند، همچنین هیچ کدام از سازمان های دینی حق ندارند در طول ماه رمضان هر نوع فعالیت آموزشی دینی داشته باشند. علاوه بر تمام این ها نیروهای امنیتی به درب خانه ها می روند و به بهانه حفظ امنیت به درون خانه های مسلمانان وارد می شوند، به آنان میوه و نوشیدنی می دهند و آنان را مجبور می کند که این مواد را در حضور مسوولین مصرف کنند و هر کس از چنین دستوری سرپیچی کند به جرم غیرقانونی روزه گرفتن متهم خواهد شد.

سازمان حقوقی آمریکایی خانه آزادی « فریدوم هاوس» در گزارش های اخیر خود تاکید کرد: در طول سال گذشته مسوولین دولتی به شدت با اسلام برخورد کردند و سیاست های تبعیض گرانه و نژادپرستانه سختی در پیش گرفتند که این مساله باعث تنش های زیادی در چین شده است.

سرنوشت فیس‌بوک در دوره حسن روحانی چه می شود؟

با انتخاب حسن روحانی به عنوان رییس جمهوری و صحبت‌هایش مبنی بر لزوم اعتماد و دادن آزادی به مردم، زمزمه‌هایی مبنی بر برداشتن فیلتر برخی‌ سایت‌ها مثل فیس‌بوک در دولت بعدی شنیده می‌شود...

در دوره‌ای که نامزدهای انتخاباتی از طرح‌ها و ایده‌های خود می‌گفتند، رییس جمهوری منتخب هم به انتقاد از وضع حاکم بر فضای مجازی پرداخته و حتی شرایط فعلی اینترنت را در شان مردم نمی‌دانست.

حال با انتخاب او به عنوان رییس جمهوری و صحبت‌هایش مبنی بر لزوم اعتماد و دادن آزادی به مردم، زمزمه‌هایی مبنی بر برداشتن فیلتر برخی‌ سایت‌ها مثل فیس‌بوک در دولت بعدی شنیده می‌شود. تاکنون در ایران آماری درباره تعداد سایتهای فیلتر شده منتشر نشده و معلوم نیست چه تعداد از سایتها هنگام دسترسی با محدودیت و مشکل مواجهند اما آنچه مشخص است آن که تعداد صفحات پالایش شده در ایران چنان بالاست که حتی دبیر شورای عالی فضای مجازی نیز بر این نکته تاکید کرده و وعده کاهش فیلترینگ را داده است.

اما با توجه به اهمیت اینترنت در دنیای امروز، حتی سیاسیون هم از این شبکه اجتماعی غافل نمانده و حتی طرفداران برخی شخصیتهای مجازی هم صفحات مختلفی را با نام ایشان ایجاد کرده‌اند و این موضوع در زمان انتخابات نیز به وضوح مشاهده شده و طرفداران هر یک از کاندیداها سعی بر آن داشتند که از این فضا برای دستیابی به اهداف خود بهره بگیرند.

در این میان با توجه به اهمیت اینترنت، در روزهای پیش از انتخابات کاندیداهای ریاست جمهوری نیز به ذکر دیدگاه‌های خود درباره اینترنت پرداخته و حتی حسن روحانی در این باره به صراحت عنوان کرد که وضع فعلی اینترنت در شان کشور نیست. البته اگرچه روحانی در این صحبت‌ها به طور واضح و مشخص به بحث فیلتر شدن سایت‌ها اشاره نکرد اما در صحبت‌هایی که پس از انتخاب به عنوان رییس جمهوری منتخب مطرح کرد همواره از لزوم باز شدن فضا و اعتماد بیشتر به مردم سخن گفت.

اکنون تازه‌ترین آمارهای جهانی فیس بوک گویای آن است که تعداد کاربران این شبکه اجتماعی در حال رسیدن به 700 میلیون نفر است که البته در این میان کشورهای متعددی هم هستند که دسترسی به این سایت را محدود یا متوقف کرده‌اند. در ایران نیز عضویت در شبکه‌های اجتماعی خارجی ممنوع بوده است.

این در حالی است که علاقه کاربران به حضور در شبکه‌های اجتماعی چنان بالا بوده که نه تنها بازاری خوب برای انواع فیلترشکن‌ها ایجاد کرده بلکه بسیاری را هم بر آن داشته است که نسبت به طراحی و راه‌اندازی نمونه‌های داخلی و بومی این شبکه‌ها اقدام کنند.

حال با انتخاب رییس جمهوری جدید کشور، برخی فعالان فضای مجازی با انتشار نامه‌ای خطاب به او خواسته‌های خود در زمینه اینترنت و کاهش فیلترینگ را مطرح کرده و در فیس‌بوک هم صفحه‌ای با عنوان «کمپین درخواست از روحانی برای رفع فیلتر فیس‌بوک» آغاز به کار کرده و در قالب آن حامیان این صفحه خواهان لغو فیلترینگ فیس‌بوک در ایران شده‌اند.

پیش از این نیز زمانی به نقل از دبیر شورای عالی فضای مجازی این گونه اعلام شد که ممکن است این شبکه اجتماعی رفع فیلتر شود؛ موضوعی که بعدها از سوی مهدی اخوان بهابادی تکذیب شده و دبیر این شورا این گونه اعلام کرد که چه در گذشته و چه امروز هیچ گاه ادعای آزادی فیس بوک را نداشته‌ است.

وی در آن دوره درباره فیس بوک اظهار کرده بود: به عنوان یک شبکه اجتماعی که در خارج از کشور فعالیت دارد، فرقی بین این شبکه با سایر شبکه‌های اجتماعی قائل نیستیم و پیش از این هم اعلام کرده‌ایم که عضویت در این شبکه‌ها به طور طبیعی جرم نیست اما دور زدن سامانه فیلترینگ کشور طبق قانون جرم محسوب می‌شود.

اخوان بهابادی در عین حال گفته بود: اصل وجود شبکه‌های اجتماعی براساس نظر تمام متخصصان امر مورد تایید و موافقت قرار گرفته است. چرا که این شبکه‌ها استفاده‌های متعددی دارند. اما باید به این نکته هم توجه داشت که هر یک از آن‌ها توسط گروهی خاص و با اهدافی ویژه طراحی شده‌اند که فیس بوک هم از این قاعده مستنثی نیست و هرچند ممکن است در برخی موارد برای عده ای فوایدی داشته باشد اما قطعا مضرات خاص خود را هم به دنبال خواهد داشت.

حال با تمام این تفاسیر باید همچنان منتظر ماند تا با گذشت زمان و روی کار آمدن دولت یازدهم مشخص شود که آیا کاربران از این پس تغییری در زمینه اینترنت، سرعت و هزینه‌های آن و میزان فیلترینگ مشاهده خواهند کرد یا خیر؟

دانش و فناوری

معرفی گوشی های همراه

ترفندهای کامپیوتر

نت و وب گردی

تازه های فناوری

معرفی گوشی های همراه

معرفی کامل Xperia Arc S

اطلاعات مرجع در مورد Nokia Asha 311

شناخت کامل از Xperia Pro

معرفی کامل Xperia Arc S

گوشی Xperia Arc S سونی اریکسون که در لیست جدیدترین های برند سونی اریکسون قرار دارد از ماه آگوست سال جاری میلادی روانه بازار تلفن همراه شده است.

ابعاد این گوشی مانند Xperia Arc اورجینال ، ۱۲۵ در ۶۳ در ۸٫۷ میلی متر و ۱۱۷ گرم وزن دارد.

این گوشی تماما پلاستیکی در رنگ های مختلف موجود است.

کلید قفل ، پاور و پورت MicroHDMI در بالای Xperia Arc S وجود دارند.

پورت microUSB در بالای گوشه راست قرار گرفته است که LED وضعیت بالای آن مشاهده می شود.

کلید باریک ولوم زیر آن وجود دارد. کلید دوربین نیز در طرف راست گوشی است. کلید دوربین بسیار کوچک است و نزدیک به لبه گوشی قرار دارد.

با برداشتن درب باتری می توان به محل کارت حافظه MicroSD ، محفظه سیمکارت و میکروفن ثانویه دسترسی پیدا کرد.

از میکروفن ثانویه برای برطرف کردن نویز در طول مکالمه استفاده می شود.

باتری ۱۵۰۰mAh در حالت آماده به کار تا ۴۶۰ ساعت و در مکالمه مداوم تا هفت ساعت و ۲۵ دقیقه دوام می آورد

صفحه نمایش ۴٫۲ اینچی دارای وضوح بالا لا قابلیت نمایش ۱۶ میلیون رنگ است.

این صفحه نمایش لمسی خازنی به خوبی واکنش می دهد و از Multi-Touch نیز پشتیبانی می کند.

مهمترین ویژگی صفحه نمایش Reality ، موتور Bravia Mobile سونی است و با افزایش کنتراست و شفافیت موجب ارتقا کیفیت تصویر می شود.

سونی اریکسون Xperia Arc S نخستین گوشی هوشمند این کمپانی با جدیدترین نسخه آندروید ( ۲٫۳٫۴ ) است.

سونی اریکسون Xperia Arc S دارای پنج پنل صفحه اصلی (امکان حذف یا اضافه کردن پنل ها وجود ندارد) و چهار میانبر است که در دو طرف میانبر راه انداز قرار دارند.

صفحه قفل ، استاندارد گوشی های Xperia است که نشان می دهد هشدارهایی برای رویدادهای فیس بوک نیز وجود دارد. بخش استاندارد هشدار و Task Switcher نیز وجود دارد.

دفترچه تلفن Xperia Arc S دارای فضای کافی برای ذخیره اطلاعات تمامی کاربران است.

اطلاعات هر مخاطب در یک منو ظاهر می شود که می توان در کنار صفحه آن مرور کرد و این اطلاعات شامل اطلاعات تماس ، تماس های اخیر و اطلاعات سرویس های شبکه اجتماعی است.

Xperia Arc S آنتن دهی خوبی دارد و کیفیت خروجی صدای گوشی رضایت بخش است.

از میکروفن ثانویه داخلی برای برطرف کردن نویز فعال استفاده می شود بنابراین در محیط های شلوغ نیز تماس ها واضح و بلند است.

Xperia Arc S از شماره گیری هوشمند پشتیبانی نمی کند اگرچه شماره گیری صوتی وجود دارد که سریعترین راه برای فعال کردن آن استفاده از Widget اختصاصی روی صفحه اصلی است.

نرم افزار Gmail از ویژگی های گروهی پشتیبانی می کند که امکان آرشیو ، برچسب گذاری یا حذف چندین ایمیل را فراهم می نماید.

نرم افزار پخش موسیقی در این گوشی بسیار شبیه پخش موسیقی در نرم افزار MediaScape است.

منو دارای چهار tab برای گزینه های تفکیک است که شامل همه خوانندگان ، همه تراک ها ، Playlists و آلبوم ها می شود. با ضربه زدن روی کلید منو ، گزینه های ارسال و حذف در اختیار کاربر قرار می گیرند.

Xperia Arc S سونی اریکسون به یک دوربین هشت مگاپیکسل با فلاش LED مجهز است و از حسگر نور زمینه Exmor R استفاده می کند که تصاویر بهتری را در صورت کم بودن نور محیط ایجاد می نماید.

منوی دوربین ساختار ساده ای دارد و یک نوار با پنج میانبر در اختیار کاربر قرار می گیرد که در طرف راست صفحه است.

دوربین Xperia Arc S در وضوح ۷۲۰P در ۳۰fps فیلمبرداری می کند و تنظیمات دوربین فیلمبرداری نیز مانند بخش عکاسی است و شامل حالت اتوماتیک ، اندازه گیری ، میزان نور دهی ، تثبیت کننده تصویر و تنظیمات کاربر است.

Xperia Arc S از گالری Droid استفاده می کند که در این نسخه از آندروید (Gingerbread) تغییر زیادی نداشته است.

گالری دارای کارایی خوب ، نمای سه بعدی و جلوه های ویژه حرکتی است اما فقط یک نسخه کوچک شده از تصاویر را نشان می دهد.

سونی اریکسون Xperia Arc S از گزینه های ارتباطی کامل برخوردار است .

این گوشی از چهار باند EDGE / GPRS / GSM و سه باند HSPA با حداکثر سرعت دانلود ۷٫۲Mbps و سرعت آپلود ۵٫۷۶Mbps پشتیبانی می کند.

از گزینه های ارتباط محلی آن می توان به (Wi-Fi(b/g/n و بلوتوث ۲٫۱ برای ارتباط محلی بی سیم اشاره کرد.

نرم افزار مدیریت دستگاه های متصل شده ، Xperia Arc S را به سرور DLNA تبدیل می کند و امکان مشاهده Media را روی دستگاههای مجهز به DLNA فراهم می کند.

اطلاعات مرجع در مورد Nokia Asha 311

این گوشی‌های لمسی جالب و رنگی مرور سریع اینترنت و بازی را برای میلیون‌ها نفر به ارمغان می‌آورند.

بانکوک،۶ ژوئن- نوکیا امروز با معرفی خانواده گوشی‌های معمولی Asha Touch گامی دیگر در راستای برقراری ارتباط یک میلیارد مصرف‌کننده بعدی به اینترنت برداشت و تجربه لمسی کامل را با قیمت‌های ارزان ارائه کرد. سه گوشی جدید با مدل‌های Nokia Asha 305،Nokia Asha 306 و Nokia Asha 311 خانواده موفق آشا را که در اکتبر ۲۰۱۱ برای اولین بار معرفی شد، توسعه می‌دهند. امروز ۱۰ گوشی خانواده آشا در بیش از ۱۳۰ بازار، انتخاب گوشی مطابق با سبک زندگی شخصی را برای جوانان و مصرف‌کننده اجتماعی فراهم می‌کند.

هدف از طراحی این گوشی‌های جدید ارائه تجربه بی‌نهایت غنی و مشابه یک گوشی هوشمند برای مصرف‌کنندگانی بوده که می‌‍‌خواهند از هزینه‌های گزاف مصرف اطلاعات و عمر باتری کم خلاص شوند. گوشی‌های Nokia Asha 305،Nokia Asha 306 و Nokia Asha 311 رابط کاربری لمسی نوین با طراحی کاملا جدیدی ارائه می‌دهد که میراث نوکیا یعنی راحتی استفاده اثبات شده را با ابتکارات طراحی دیجیتال که به همین منظور صورت گرفته ترکیب می‌کند.

Nokia Asha 311 با مهارت ساخته شده و یک گوشی سریع و روان با پشتیبانی از شبکه ۳٫۵G است که صفحه‌نمایش لمسی خازنی و پردازنده یک گیگاهرتز برای ارائه تجربه بی‌نظیر اینترنت دارد. Nokia Asha 305 یک گوشی جالب دو سیم‌کارته با صفحه‌نمایش روشن و طراحی لبه‌دار است که قیمت ارزانی دارد و از قابلیت انحصاری تعویض آسان سیم‌کارت‌ها برخوردار است. خواهر این گوشی Nokia Asha 306 مدل تک‌سیم‌کارته آن است که ارزان‌ترین گوشی Wi-Fi تا به امروز است.

مِری تی.مک‌داول، نایب رییس اجرایی گوشی‌های موبایل معمولی نوکیا می‌گوید: «ما با معرفی خانواده Asha Touch به بازار، در حال تسریع تعهدات خود برای برقراری ارتباط یک میلیارد مصرف‌کننده بعدی با اینترنت هستیم. این گوشی‌ها چیزی که جوانان و شهرنشینان برای آن ارزش بیشتری قایل هستند، یعنی ظاهر زیبای گوشی و تجربه حسی و ارزان‌قیمت برای برقراری ارتباط با اینترنت، دوستان، دنیایی از سرگرمی، برنامه‌های تحت وب و محتوا ارائه می‌دهد.»

‌

بی‌نظیر برای بازی و وب‌گردی سریع و ارزان

این گوشی‌های جدید از به‌روزرسانی اخیر مرورگر نوکیا بهره‌مند است. نسخه دوم مرورگر نوکیا (Nokia Browser 2.0) از فناوری ابری (کلاود) نوکیا استفاده می‌کند که مصرف اطلاعات را تا ۹۰ درصد کاهش می‌دهد تا مصرف‌‌کنندگان بتوانند از دسترسی سریع‌تر و ارزان‌تر به اینترنت لذت ببرند. وب‌سایت‌ها در مقایسه با گوشی‌هایی که مرور وب در آن‌ها بر پایه فناوری ابری نیست، سه برابر سریع‌تر بارگذاری می‌شوند. همچنین یافتن و انتخاب بیش از ده هزار برنامه کاربردی تحت وب که برای دانلود در دسترس است، برای کاربران راحت می‌شود. در نتیجه، ضمن استفاده از اطلاعات به اندازه کمتر از مصرف یک برنامه متصل به اینترنت، تجربه کاربری غنی‌تر و تعاملی‌تر فراهم می‌شود.

مصرف‌کنندگان می‌توانند به راحتی با دوستان و خانواده تنها با لمس یک کلید در ارتباط بمانند و فایل‌ها و لینک‌ها را از طریق شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذارند. علاوه بر این، برنامه مدیریت دانلود (Download Manager) در مرورگر نوکیا به مصرف‌کنندگان کمک می‌کند تا در حال مرور وب محتوای خارجی را به راحتی مدیریت کرده و موسیقی، ویدیو یا عکس روی کارت حافظه ذخیره کنند.

خانواده آشا پشتیبانی مثبت از برنامه‌نویسان و مصرف‌کنندگان به دست آورده است. فروشگاه مجازی نوکیا به تازگی به نقطه برجسته ۵ میلیارد دانلود رسیده است. از ژانویه تا آوریل، ۴۲ درصد از تمام دانلودها از فروشگاه مجازی برنامه‌های نوکیا مربوط به خانواده آشا و دیگر گوشی‌های نوکیا بر پایه اکوسیستم جاوا بوده است. درست در سال قبل، این رقم ۱۰ درصد بوده است. هم چنین، ۴۱۰ برنامه‌نویس برای پلت‌فرم‌های نوکیا برنامه طراحی می‌کنند که تاکنون برنامه‌های آنها بیش از یک میلیون بار دانلود شده‌اند. India Games و Pico Brothers به تازگی از مرز ۱۰۰ میلیون دانلود گذشته‌اند.

Nokia Asha 305، Asha 306 و Asha 311 علاوه بر ارائه تجربه عالی و اجتماعی آنلاین با هدف سرگرمی تولید شده‌اند. همه کاربران از ۴۰ بازی انحصاری EA با دانلود رایگان و استفاده همیشگی از آنها بهره‌مند خواهند شد. این بازی‌ها از تمام سری‌ها -جنگی، ورزشی و آرکید- هستند که برخی از عناوین آنها عبارتند از: Tetris، Bejewelled، Need for Speed، The Run و FIFA 2012. گوشی Nokia Asha 311 با ۱۵ مرحله بازی Angry Birds که از پیش روی گوشی نصب شده عرضه می‌شود. این بازی بهترین استفاده را از صفحه‌لمسی و پردازنده یک گیگاهرتز خواهد برد.

نِیل ماوستن، مدیر اجرایی تحقیقات گوشی‌ها در مرکز Strategy Analytics می‌گوید: «نوکیا گامی دیگر در راستای ارتباط مصرف‌کنندگان با اینترنت به پیش برداشته‌ است. جست‌وجوی بهبود تجربه از طریق رابط کاربری لمسی جدید به نوکیا امکان رقابت را در بازار انبوه گوشی‌هایی در چنین محدوده قیمتی می‌دهد. بازار انبوه یک بخش رقابتی است، اما ما بر این باوریم که خانواده ارتقایافته آشا در نوکیا بسته جذابی را شامل می‌شود که می‌تواند مصرف‌کنندگان را بر آن دارد تا از قیمت‌های روبه نزولی برخوردار شوند و از چیزهایی نظیر مرورگر فشرده و عمر طولانی باتری بهره‌مند شوند. جالب است ببینیم چطور نوکیا استراتژی آشای خود را با عرضه‌های جهانی ترویج می‌دهد و در بازارهای مهم و با رشد بالایی نظیر آسیا جایگاهی کسب می‌کند. نام نوکیا در این مناطق به خوبی طنین‌انداز شده است و پاسخ مصرف‌کنندگان بومی نیز احتمالا مثبت خواهد بود.»

‌‌‌جزییات محصول

Nokia Asha 311 یک گوشی رنگی و لمسی جمع و جور است که با تمام امکاناتی که از تجربه موبایل سریع و سرگرم‌کننده انتظار دارید عرضه می‌شود. این گوشی از صفحه‌نمایش شیشه‌ای رنگی و روشن که لمسی خازنی و ضدخش است به همراه فیلترهای قطبش (پلاریزاسیون) برای ایجاد بهترین تجربه از رابط کاربری متفاوت و بصریِ سرگرم‌کننده برخوردار است. علاوه بر این، Nokia Asha 311 به دوربین ۳٫۲ مگاپیکسل و نقشه‌های نوکیا که از پیش روی آن نصب شده به همراه ۱۵ مرحله از نسخه بسته‌بندی شده بازی Angry Birds مجهز است.

مرورگر نوکیا دسترسی سریع و ارزان به اینترنت از طریق موبایل را فراهم می‌کند. همچنین، در این گوشی سرویس‌های پیام‌رسانی محبوبی تعبیه شده است. برایان آکتون، یکی از موسسان شرکت WhatsApp می‌گوید: « WhatsAppنگرش واضحی در ایجاد یک برنامه پیام‌رسانیِ قابل اعتماد، با کاربری آسان و قابل اجرا در چندین پلت‌فرم دارد که مردم را قادر می‌سازد با دوستان و اعضای خانواده در سراسر دنیا در ارتباط باقی بمانند. با مشارکت نوکیا به عنوان شرکتی که دسترسی جهانی به موبایل‌های آن به خوبی اثبات شده است،WhatsApp برای گوشی‌های لمسی آشا (Asha Touch) در دسترس قرار می‌گیرد و ما را بر آن خواهیم شد تا رسالت اصلی خود را بیشتر تحقق بخشیم.»

Nokia Asha 305 یک گوشی جالب و سرگرم‌کننده دوسیم‌کارته با قابلیت تعویض آسان است که به کاربران کمک می‌کند تا بهترین استفاده را از تلفن همراهشان داشته باشند و در همان حال هزینه‌ها را در کنترل خود نگه دارند. این گوشی از صفحه‌نمایش روشن و رنگی ۳ اینچ لمسی و مقاومتی WQVGA به همراه بلوتوث و ارتباط دوبانده برخوردار است. ۴۰ بازی EA برای دانلود در هر گوشی، به همراه یک دوربین ۲ مگاپیکسل، نقشه‎های نوکیا و مرورگر ابتکاری نوکیا برخوردار است. این مرورگر به میزان قابل توجهی در کم کردن هزینه‌های انتقال اطلاعات موثر است.

Nokia Asha 306 خواهر گوشی Nokia Asha 305 است. علاوه بر همه امکاناتی که خواهرش دارد، مانند صفحه‌نمایش ۳ اینچ WQVGA لمسی مقاومتی و ۴۰ بازی EA برای دانلود -که پیشنهاد انحصاری نوکیا است- از WLAN نیز برخوردار است و به کاربران امکان می‌دهد تا در حال حرکت نیز با دیگران در ارتباط بمانند. این گوشی از پخش ویدیو از طریق شبکه‌های WLAN و GPRS نیز پشتیبانی می‌کند؛ به این معنی که Nokia Asha 306 یک وسیله واقعا سرگرم‌کننده برای در ارتباط ماندن است.

قیمت تقریبی Nokia Asha 305 ۶۳ یورو است و انتظار می‌رود عرضه آن از سه ماهه دوم ۲۰۱۲ آغاز شود. Nokia Asha 306 تقریبا ۶۸ یورو تخمین زده می‌شود. Nokia Asha 311 نیز به قیمت تقریبی ۹۲ یورو عرضه می‌شود. عرضه هر دو گوشی از سه ماهه سوم ۲۰۱۲ آغاز می‌شود. تمامی قیمت‌های ذکر شده قبل از اعمال مالیات و گمرک است و برخی برنامه‌های کاربردی و بازی‌ها در برخی مناطق ممکن است روی گوشی قابل دسترس نباشد.

شناخت کامل از Xperia Pro

گوشی Xperia Pro سونی اریکسون از فوریه سال 2011 میلادی وارد بازار جهانی تلفن همراه شده است. ساختار گوشی Xperia Pro تماما پلاستیکی است و وزن آن 142 گرم است.

ابعاد این گوشی سونی‌اریکسون 120 گرم است و در ابعاد 120 در 57 در 5/13 میلی‌متر ساخته شده است. اندازه این گوشی تقریبا مانند Neo است؛ اگرچه درXperia Pro یک صفحه کلید QWERTY وجود دارد و قطر آن اضافه نشده است. این یک گوشی پیام رسان جمع و جور است که در دست گرفتن آن راحت است و به موجب انحنای قاب پشت، باریک‌تر از آنچه هست به‌نظر می‌رسد. طرف چپ Xperia Pro دارای سوکت صوتی 5/3 میلی‌متری و کلید قفل و پاور است که اندازه کوچکی دارد.

محل کارت حافظه MicroSD زیر درب باتری و در پایین‌ترین بخش محفظه باتری است که در زمان روشن بودن گوشی نمی‌توان کارت حافظه را جابه‌جا کرد. Xperia Pro از کارت حافظه تا 32GB پشتیبانی می‌کند و یک کارت هشت گیگابایتی نیز در جعبه گوشی وجود دارد. محفظه سیمکارت نزدیک محل کارت حافظه MicroSD است و باتری این گوشی دارای توان 1500 میلی آمپری است. بخش عمده قاب جلوی گوشی Xperia Pro را صفحه نمایش 7/3 اینچ LCD با وضوح 480 در 854 پیکسل در برگرفته است که 16 میلیون رنگ را نشان می‌دهد. Pro نیز مانند Arc ، Neo ، Ray و Arc S از صفحه نمایش Reality استفاده می‌کند که به موتور Bravia Mobile سونی مجهز است. بخش عمده قاب جلوی گوشی Xperia Pro را صفحه نمایش 7/3 اینچ LCD در برگرفته است که 16 میلیون رنگ را نشان می‌دهد.

با باز کردن درب کشویی گوشی مهم‌ترین ویژگی آن نمایان می‌شود که صفحه کلید چهار ردیفی QWERTY است. با کمک تنظیمات می‌توان صفحه کلید هوشمند را غیرفعال کرد، سونی اریکسون دسترسی فوری به ویژگی‌های مربوطه را فراهم می‌کند. سونی اریکسون Xperia Pro نخستین گوشی هوشمند این کمپانی با جدیدترین نسخه آندروید (2.3.4) است.

سونی اریکسون Xperia Pro دارای پنج پنل صفحه اصلی (امکان حذف یا اضافه کردن پنل‌ها وجود ندارد) و چهار میانبر است که در دو طرف میانبر راه انداز قرار دارند. تمامی Widgets در این صفحه جمع می‌شوند و با کلیک کردن روی Widget مورد نظر می‌توان به صفحه مربوطه رفت. اگر چه در این گوشی، Widgets روی صفحات کوچک که خواندن آن مشکل است قرار ندارند و Widgets روی یک صفحه به‌طور تصادفی انتخاب می‌شوند در نتیجه بهتر می‌توان از فضای صفحه استفاده کرد و Widgets نیز اندازه بزرگی دارند. Xperia Pro آنتن‌دهی خوبی دارد و کیفیت خروجی صدای گوشی رضایت بخش است.

دوربین هشت مگاپیکسلی با کانون اتوماتیک، فلاش LED و Geotagging، قابلیت فیلمبرداری در وضوح 720P در 30fps با کانون اتوماتیک مداوم و صدای استریو، دوربین ثانویه VGA در قاب جلو برای چت تصویری، شتاب‌سنج و حسگر Proximity، سوکت صوتی استاندارد 5/3 میلی‌متری، رادیو FM استریو با RDS، پورت MicroUSB (شارژ) و نسخه 2/1 بلوتوث استریو، شماره‌گیری صوتی، پشتیبانی Adobe Flash 11 و پورت MicroHDMI از امکانات اصلی این گوشی به شمار می‌آید.

عدم شماره‌گیری هوشمند و امکان جابه‌جایی کارت حافظه در زمان روشن بودن گوشی و استحکام پایین در ساختار کشویی از نقاط ضعف این گوشی به شمار می‌آید.

ترفندهای کامپیوتر

فرمت کردن در ویندوز برای پاک سازی کامل یک درایو

تست سلامت سخت‌افزاری و نرم‌افزاری سیستم

تبدیل صدای شروع ویندوز به آهنگ مورد نظر!

ماوس را دست کم نگیرید!

به دست آوردن IP خود از طریق CMD

فرمت کردن در ویندوز برای پاک سازی کامل یک درایو

در این پست می خواهیم طریقه ی فرمت کردن در حالت بوت و در محیط ویندوز را آموزش بدهیم.

فرمت در محیط ویندوز :

مراحل زیر را مطابق عکس ها جلو برید:

۱ – بر روی منوی استارت diskmgmt.msc را بنویسید و انتخاب کنید.

۲ – بر روی درایو مورد نظر کلیک کنید و گزینه ی Format را انتخاب کنید.

۳ - در قسمت Volume Label اسمی که می خواهید برای درایو بزارید را بنویسید ، در File System گزینه ی NTFS را به دلیل بهتر بودن از نظر کارکرد انتخاب کنید ، به قسمت Allocation Unit Size دست نزنید بزارید مقدار Default خودش باشد ، تیک گزینه ی Perform a quick format را اگر زمان کافی دارید بردارید ولی اگر عجله دارید بگذارید

تیک باشد از نظر کار کردی تیک نزده باشد بهتر است ، گزینه ی بعدی که Enable file and folder compression هست در ویندوز های اخیر کاربردی نداره اختیاری هست ، توضیح آنکه برای فشرده سازی فایل ها و فولدر ها بکار می رود که با توجه به تکنولوژی امروز زیاد اثری ندارد و حجم فایل را چشمگیر نمی گیرد.

- در مطلب جداگانه به فرق نوع های فایل سیستم ها (NTFS,Fat, …) خواهیم پرداخت.

- باید خاطر نشان کرد در محیط ویندوز نمی شود درایوی که ویندوز بر رویش نصب هست را فرمت کرد این کار را باید در قسمت بوت ویندوز انجام داد.

فرمت در حالت نصب ویندوز (بوت)

بعد از اینکه در منوی Bootable سی دی رام / دی وی دی رام را به عنوان پیش فرض انتخاب کردید در مراحل نصب ویندوز با صفحه ای مواجه می شوید به این شکل که بعد از انتخاب درایو روی دکمه ی Format کلیک می نمایید.

تست سلامت سخت‌افزاری و نرم‌افزاری سیستم

همان‌طور که می‌دانید نرم‌افزارهای مختلفی برای تست سلامت سخت‌افزاری و نرم‌افزاری سیستم وجود دارند. اما بسیاری از کاربران از این موضوع بی‌‌اطلاع‌اند که در ویندوز 7 ابزاری برای گرفتن گزارش از سلامت سیستم وجود دارد که به وسیله‌ی آن وضعیت نرم‌افزاری و سخت‌افزاری سیستم و ویندوز اسکن شده و نتیجه در قالب یک گزارش‌گیری کامل همراه با ذکر جزئیات و مشکلات موجود نمایش داده می‌شود. در این ترفند به نحوه‌ی انجام این کار خواهیم پرداخت.

بدین منظور:

ابتدا بر روی دکمه‌ی Start کلیک کنید.

سپس عبارت زیر را در قسمت جستجو وارد کرده و Enter بزنید:

perfmon /report

خواهید دید که پنجره‌ی Resource And Performance Monitor باز شده و اسکن سیستم آغاز می‌شود. عملیات گزارش‌گیری حدود 1 دقیقه طول می‌کشد.

سپس گزارش‌ سلامت سیستم آماده شده و به صورت تفصیلی نمایش داده می‌شود.

در صورتی که بر روی ویندوز خود آنتی‌ویروس نصب کرده‌اید،‌ اما در گزارش‌گیری درج شده است که آنتی‌ویروس نصب نیست، این موضوع به باگی که در ویندوز 7 وجود دارد مرتبط است. شرکت مایکروسافت برای حل این مشکل به‌روزرسانی ارائه کرده است که می‌توانید آن را دریافت کرده و نصب کنید:

http://support.microsoft.com/kb/2482947

تبدیل صدای شروع ویندوز به آهنگ مورد نظر!

برای اینکه صدای شروع ویندوز خود رااز حالت کنونی به حالت دلخواه در آورید باید به دستورات زیر عمل نماید.

1-ابتدا موزیک دلخواه خود را به حالت wave در آورید

2-به control panel رفته روی گزینه Sounds and Audio Devices کلیک کنید

3-به منوی sound رفته ودر قسمت events program به دنبال گزینه start windows بگردید

4-در زیر events program روی browse کلیک کنید و music دلخواه خود را انتخاب کنید

توجه: music انتخاب شده در حد امکان کوتاه باشد. مثلا در حد 20 یا 30 ثانیه زیرا وقتی که windows بالا می آید شما نمی توانید music را قطع نماید.

ماوس را دست کم نگیرید!

ماوس، این قطعه کوچک همیشه حاضر در کنار کامپیوتر شما! استفاده از ماوس تقریباً به بخشی جدانشدنی و معمول در کار با کامپیوتر تبدیل شده است. اما این موجود کوچک نیز برای خود ترفندهایی بسیار کاربردی دارد. به خصوص برای افرادی که کار با کامپیوتر بخشی از زندگی روزانه شان است. این ترفند ها تا حدودی جنبه پزشکی نیز دارند میتوانند بسیار به شما کمک کنند.

1- استفاده از ماوس نوری:

استفاده از ماوسهای قدیمی که با گوی کار میکنند را فراموش کنید. ماوسهای نوری از حساسیت بیشتری برخورداند و به همین دلیل کار با آنها به نسبت ماوسهای قدیمی نیاز به فشار کمتر دست و حرکت کمتر مچ دارد. با کمی تنظیم و انتخاب یک ماوس اپیتک میتواند حرکت مچ دست را خود را کمتر و مدت بیشتری از ماوس بدون احساس خستگی استفاده کنید.

2- ماوس پد طبی:

شاید این نوع ماوس پدها را چندان جدی نگیرید، اما واقعاً موثر هستند. ماوس پد های طبی دارای یک بالشتک در پایین پد هستند که مچ دست بر روی آن قرار میگیرد. مهمترین عامل درد مچ در کار با ماوس حالت شکسته و زاویه مچ دست است که در بلند مدت حتی می تواند باعث دردهای مزمن و ماندگار در مچ دست شود اما در ماوس پدهای طبی مچ دست در وضعیت بهتری قرار میگرد و تقریبا ساعد و کف حالت افقی و بدون شکستی دارند که این مسئله در سلامتی مفاصل و خستگی کمتر مچ دست نقش مهمی دارد. ماوس پدهای طبی قیمت بالایی ندارند و در بازار ایران نیز میتوانید مدلهای خوبی از اینگونه پدها را کمتر از یک هزار تومان تهیه کنید .(سایت سرگرمی هما)

3- ورزش:

در مورد بسیاری از ما کار با ماوس و کیبورد و یا احتمالا نوشتن تنها کارهایی هستند که با مچ دست خویش در طول روز انجام می دهیم. این در دراز مدت باعث ضعیف شدن مچ دست میشود به طوریکه کمی فشار بیشتر میتواند باعث درد مچ دست شود. با انجام نکات فوق، درد مچ و خستگی حاصل از کار با ماوس به حداقل خواهد رسید اما در شرایطی که فشار بیشتری به مچ دستتان بیاید، دردهایی چندین ساعته را در مچ دستتان حس خواهید کرد. شیوه ساده ای که میتوانید بکار بگیرید، ورزش و استفاده از نرمشهایی است که مچ دست در آن بکار گرفته میشود.

4- اسکرول:

تا کنون فکر کرده اید که چه مدت از زمانی را که با ماوس کار میکنید صرف اسکرول صفحات میکنید؟ به خصوص اگر اهل کار با اینترنت و گردش در وب باشید قطعا مدتی را صرف اسکرول صفحات وب سایتها می کنید. اسکرول با حرکت ماوس باعث تغییر زاویه مچ دست و یا حرکت دست می شود.استفاده از ماوسهایی که دکمه اسکرول را وسط کلیدهایشان دارند می توانند نیاز به حرکت دست دست و مچ را کاهش دهند و طبیعی است که کاری که تنها با حرکت یک انگشت انجام می شود را با مچ دست و یا ساعد انجام نمی دهند.

در نهایت و چنانکه از مطالب بالا مشخص است کمی دقت در انتخاب و خرید ماوس و ماوس پد میتواند سلامتی بیشتر و خستگی کمتری را برای شما به ارمغان بیاورد و البته نباید فراموش کنیم که مچ دستهای ما فقط برای کار با ماوس و کیبورد نیست و برای اینکار نیز ساخته نشده است پس باید سعی کرد به تناسب با نرمشهای خاص آنها را در وضعیت مناسبی نگه داریم.

به دست آوردن IP خود از طریق CMD

اولین قدم در بحث شبکه های مختلف ، IP و اطلاعات پیرامون آن است. در این ترفند قصد داریم به معرفی روشی ساده جهت یافتن IP سیستم خودتان از طریق CMD بپردازیم.

از منوی Start وارد Run شوید.

سپس عبارت cmd را وارد کرده و Enter بزنید.

حال در محیط CMD دستور netstat -n را وارد نمایید و Enter بزنید.

در ستون Local Address آی پی شما درج شده است.

نت و وب گردی

توییتر(Twitter) چیست؟

مشهورترین کلمه عبور در اینترنت چیست؟

جلوگیری از Refresh اتوماتیک صفحات وب

25 واژه تکنولوژیکی که باید آنها را بدانید

توییتر(Twitter) چیست؟

توییتر چیست؟ بنیان گذاران آن چه کسانی هستند؟ هدف از راه اندازی این شبکه اجتماعی چه بوده است؟ نقش توییتر در سازمان دهی انقلاب ها و اعتراضات داخلی چیست؟ آیا توییتر به ابزار جاسوسی سرویس های اطلاعاتی تبدیل شده است؟

پس از فیس بوک که به عنوان پرطرفدارترین شبکه اجتماعی شناخته می شود و با افزایش کارکردهای اطلاعاتی، جاسوسی، هک و ... امروزه کاربرد اجتماعی و ارتباطی آن به کارکردی فرعی تبدیل شده است، از توییتر به عنوان دومین شبکه اجتماعی شناخته شده و پرطرفدار در جهان نام برده می شود. (ادامه مطلب)

توییتر نوعی سرویس شبکه اجتماعی و میکروبلاگینگ آنلاین است که به کاربرانش امکان می‌دهد پست‌هایی متن محور تا ۱۴۰ کاراکتر را، معروف به "توییت"، بفرستند و بخوانند. توییتر را "جک دورسی" در مارس ۲۰۰۶ ابداع و در ژوئیه همان سال راه‌اندازی کرد. این سرویس به سرعت محبوبیتی جهانی پیدا کرد، با بیش از ۱۴۰ میلیون کاربر فعال از سال ۲۰۱۲، که روزانه بیش از ۳۴۰ میلیون توییت پست و بیش از ۶ میلیون مورد جستار می‌کنند. توییتر را "پیامک اینترنتی" توصیف کرده‌اند.

شرکت توییتر واقع در سان فرانسیسکو است و سرورها و دفاتر دیگری نیز در نیویورک دارد. سایت توییتر به عنوان یکی از ده سایت‌ پربیننده‌ جهان معرفی شده است.

ابداع توییتر به یک "جلسه طوفان فکری یک‌روزه" میان اعضای هیئت مدیره شرکت "پادکستینگ اودِئو" بازمی‌گردد. در آن جلسه، دورسی طرح ارتباط هر فرد با یک گروه کوچک با استفاده از یک سرویس پیام کوتاه را مطرح کرد. اسم رمز اصلی پروژه برای این سرویس "twttr" بود. طراحان در ابتدا "۱۰۹۸۵" را برای شماره پیامک انتخاب کردند اما مدتی بعد برای "استفاده و به خاطر سپاری آسان‌تر" آن را به "۴۰۴۰۴" تغییر دادند. کار بر روی این پروژه در تاریخ ۲۱ مارس ۲۰۰۶، زمانی که دورسی هنگام راه‌اندازی twttr خود نخستین پیام توییتری را در ساعت ۹:۵۰ شب فرستاد، آغاز گردید.

جک دورسی می‌گوید: "خیلی تصادفی واژه توییتر (twitter) به ذهنمان خطور کرد که انتخاب خیلی خوبی هم بود. این واژه به معنای "زنجیره کوتاهی از اطلاعات نامرتبط "و صدای پرنده‌ است. و محصول ما هم دقیقاً همین است."(سایت تفریحی هما)

طرح ابتدایی جک دورسی برای راه اندازی توییتر

نمونه اولیه توییتر یک سرویس داخلی برای کارکنان اودئو بود. نسخه کامل در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۶ منتشر شد. در اکتبر ۲۰۰۶، بیز استون، اوان ویلیامز، دورسی و دیگر اعضای اودئو شرکت "آبویس" ((Obvious را راه‌اندازی کردند و ادئو و تمام دارایی‌هایش را ، از جمله Odeao.com و Twitter.com، از سرمایه‌گذاران و سهام‌داران آن خریدند. توییتر در آوریل ۲۰۰۷ به شرکتی مستقل تبدیل شد.

پیشرفت توییتر

پیشرفت این شرکت بسیار پرشتاب بوده است. در سال ۲۰۰۷ در هر ۱۵ دقیقه ۴۰۰ هزار توییت پست می‌شد. این رقم در سال ۲۰۰۸ به ۱۰۰ میلیون رسید. در فوریه ۲۰۱۰، کاربران توییتر روزانه ۵۰ میلیون توییت می‌فرستادند. تا مارس ۲۰۱۰، آمار application ثبت‌شده این شرکت به بیش از ۷۰ هزار رسید. تا ژوئن ۲۰۱۰، روزانه حدود ۶۵ میلیون توییت پست می‌شد، یعنی حدود ۷۵۰ توییت در ثانیه. تا مارس ۲۰۱۱ تعداد توییت‌ها به ۱۴۰ میلیون در روز رسید. به نقل از سایت compete.com توییتر در ژانویه ۲۰۰۹ به مقام سوم شبکه‌های اجتماعی رسید، حال آن که رتبه پیشینش مقام بیست و دوم بود.

منابع مالی توییتر

سرمایه‌ اولیه برای راه‌اندازی توییتر براساس منابع غیررسمی رقمی بین ۱ تا ۵ میلیون دلار بوده است. پس از راه اندازی توییتر، شماری از سازمان‌ها و نهادهای مالی، صنعتی و فناوری، رقمی در حدود ۵۷ میلیون دلار در توییتر سرمایه‌گذاری کردند. یونیون اسکوئر ونچرز (UnionSquare Ventures)، اسپارک کپیتال (spark capital)، اینسایت ونچر پارتنرز (Insight Venture Partners) از جمله سرمایه‌گذاران در توییتر هستند.(سایت سرگرمی هما)

ویژگی‌های توییتر

توییتر در مقایسه با دیگر شبکه های اجتماعی دسترسی به مراتب راحت تر و سریع تری دارد و کاربران توییتر در کوتاه ترین زمان ممکن می توانند با ارسال توییت، آن را میلیون ها کاربر دیگر در سراسر جهان به اشتراک بگذارند.

برخی از ویژگی های توییتر:

۱. توییتر به کاربران امکان می‌دهد تا در زمانی کوتاه توییت های جدید بفرستند و آخرین توییت های کاربران دیگر را نیز بخوانند.

۲. هریک از پیام‌های توییتر (توییت) محدود به ۱۴۰ کاراکتر است که به سرعت بر روی سایت توییتر یا تلفن های همراه قابل دریافت است.

۳. کاربران می‌توانند به‌روزرسانی توییت‌ها را از طریق سایت توییتر، پیامک، RSS، ایمیل یا نرم افزار‌های کاربردی ارتباطی بفرستند و دریافت کنند.

۴. امکان ارسال انبوه پیامک با اهداف سیاسی، سازماندهی اعتراضات داخلی و ایجاد آشوب در کشورهای هدف

۵. امکان ایجاد هویت های مجازی برای پرمخاطب نشان دادن یک موضوع خاص با هدف الغای فضای ذهنی مورد نظر به کاربران

مشهورترین کلمه عبور در اینترنت چیست؟

" 123456 " مشهورترین "کلمه عبور" یا همان password مورد استفاده در اینترنت است!

به گزارش روزنامه نیویورک تایمز، براساس یک بررسی انجام شده بر روی فهرستی از 23 میلیون کلمه عبور، رایج ترین گزاره " 123456 " تشخیص داده شد.

انتخاب کلمات و گزینه های ساده توسط کاربران اینترنتی باعث شده... تا امنیت حساب های اینترنتی کاهش یابد.

براساس بررسی جدیدی که انجام شده، همچنان از هر پنج کاربر اینترنت یک نفر آن ها از کلمه عبوری (password) استفاده می‌کند که به سادگی می‌توان آن را حدس زد مانند 123 ، I love you یا حتی خود کلمه password.(سایت سرگرمی هما)

در همین زمینه "امیچای شولمان" رئیس امور فنی شرکت "امبیرفا" متخصص در زمینه تهیه برنامه‌های ضدهکری در باره استفاده از گزینه های بسیار ساده برای کلمات عبور می‌گوید: این موضوع شبیه به نقص وراثتی در بشر است. ما از ابتدای دهه 90 با همین مشکل روبه رو بودیم.

شولمان و شرکت وی تلاش کردند تا فهرست متشکل از 23 میلیون کلمه عبور که توسط یک هکر نامشخص در ماه گذشته میلادی از شرکت "you Rouk" ربوده شد را بررسی کنند.

شرکت "you Rouk" مسولیت تهیه برنامه های ویژه کاربران را در سایت های بسیاری مانند «Facebook و«My Space» برعهده دارد. هکر مورد نظر همچنین این فهرست را در اینترنت منتشر کرد و بسیاری توانستند مجموع 23 میلیون کلمه عبور را ببینند. همین فرصت باعث شد تا بسیاری اقدام به بررسی و پژوهش درباره کلمات عبور کنند.

شرکت امبیرفا در بررسی این فهرست نتیجه گرفت که تقریبا یک درصد از حدود 23 میلیون کلمه عبور از گزاره " 123456" استفاده کرده اند.

همچنین گزاره "12345" نیز در جایگاه دوم شیوع ترین کلمات عبور در میان کاربران اینترنتی است. پس از این دو گزاره، کلماتی مانند «qwerty» ، «123 abc» (حروف پشت سر هم در کیبورد) و«princess» نیز پراستفاده ترین کلمات عبور هستند.

گفتنی است بسیاری از هکرها به آسانی می‌توانند با امتحان تعدادی از گزینه‌های عبور پراستفاده، وارد بخش های شخصی افراد در سایت های اینترنتی شوند و اختلال ایجاد کنند.(سایت تفریحی هما)

همچنین این هکرها با استفاده از نرم های پیشرفته ای می‌توانند در طول چند دقیقه هزاران کلمه عبور را امتحان کنند تا بلکه یکی از آنها درست باشد و بتوانند سایت‌های شخصی را سرقت کنند.

جلوگیری از Refresh اتوماتیک صفحات وب

حتماً تاکنون به هنگام گشت و گذار در وب، با سایت‏هایی برخورد کرده‏اید که صفحات‏شان به طور اتوماتیک و بدون اینکه شما دکمه Refresh یا Reload مرورگر را بزنید، در یک فاصله زمانی معین Refresh یا به روز می‏شوند. ممکن است این Refresh شدن اتوماتیک صفحات در اینترنت چندان به مذاق شما خوش نیاید. در این ترفند نحوه جلوگیری از Refresh اتوماتیک صفحات در دو مرورگر IE و فایرفاکس را به شما خواهیم آموخت.

برای این کار در مرورگر Internet Explorer:

از منوی Tools بر روی Internet Options کلیک کنید.

به تب Security بروید و بر روی دکمه Custom Level کلیک کنید.

اکنون Allow META REFRESH را یافته (در میانه ‏های لیست) و آن را بر روی Disable تعیین کنید.

پنجره‏های باز را OK نمایید.

25 واژه تکنولوژیکی که باید آنها را بدانید

تکنولوژی ، فناوری هایش و کاربردهایش مدت زمانی است که علاوه بر تمامی تغییراتی که در رفتارها ، فعالیت ها و احساسات انسانها به وجود آورده است در جهان واژگان نیز قدم گذاشته و تغییرات جالب توجهی در آن ایجاد کرده است.

در گذشته های نه چندان دور ارتباط با یک شبکه اجتماعی به معنی رفتن به یک میهمانی بود نه استفاده از فیس بوک اما این واژه مشابه واژه Mesofact، واقعیتی که طی گذشت زمان و با یادگیری بیشتر شکل می گیرد در حال شکل دادن به زبانی جدید به نام زبان اینترنتی است. در ادامه به منشا 25 واژه جدید که در عصر اینترنت خلق شده و یا تغییر یافته اند به نفل از فاکس نیوز اشاره خواهد شد.

Mesofact: به معنی واقعیت یا حقیقتی است که به آرامی و با گذشت زمان شکل می گیرد. برای مثال شاید «درمان و سلامت ملی» در ابتدا به نظر تنها یک مفهوم داشت اما به تدریج و با به وجود آمدن قوانین جدید در آمریکا مفاهیم متمرکزتری به خود گرفت. استفاده اصلی و قابل لمس Mesofact را می توان در سایت ویکی پدیا نیز به خوبی شاهد بود زیرا کاربران در این سایت به تدریج و با گذشت زمان اطلاعات و جزئیاتی جدید را می افزایند.

Meme: اخبار از طریق اینترنت با سرعتی بالا سفر می کنند و زمانی که این سفر شکل می گیرد واژه Meme (میم بر وزن واژه «تیم») مفهوم پیدا می کند. این واژه به مفهوم حرکت سریع و تند یک ایده یا مفهوم از فردی به فرد دیگر است.برای مثال مفهوم دانلود کردن سریالهای تلویزیونی از اینترنت زمانی که دانشجویان دریافتند می توانند سریال «گمشده» را در هر زمان و مکانی بدون پرداخت هزینه مشاهده کنند به یک Meme تبدیل شد.

Dwelling: این واژه در سال جاری به یکی از محبوب ترین واژه های اینترنتی تبدیل خواهد شد. مفهوم آن به زمانی بازمی گردد که مکان نمای ماوس یا ابزارهای لمسی بر روی بخشی از صفحه وب سایت ثابت نگه داشته می شود و Pop-Up ها را نمایان می کند، برای مثال زمانی که مکان نما بر روی لینک یک فیلم قرار می گیرد، یک pop-up ظاهر شده و توضیحاتی درباره فیلم ارائه می کند.

RTLS: مخفف «سیستم مکانی در زمان واقعی» ویژه فناوری جی پی اس ساخته شده و مورد استفاده قرار می گیرد.

Co-creation: زمانی که شرکتی محصولی را تولید می کند اما فردی خارج از شرکت در طراحی یا تکمیل آن مشارکت کرده باشد آن فرد در خلق محصول همکاری کرده و یک Co-creator خواهد بود.

Femtocell: به مفهوم شیوه ای مخصوص هر فرد برای قوی کردن سیگنال های دریافتی تلفن همراهش در مکانهایی که برقراری ارتباط با کمک تلفن همراه بسیار دشوار است.

Thumbo: خطایی که هنگام نوشتن متن پیامک با استفاده از انگشتان دست در گوشی های هوشمندی مانند بلک بری به وجود می آید!

Ideation: به مفهوم ایده ای که طی مرور زمان آغاز به شکل گرفتن می کند.

Deleb: فردی مشهور مانند یک هنرپیشه بسیار مشهور یا محبوب که درگذشته است اما هنوز در اینترنت از محبوبیت بالایی برخوردار بوده و این شهرت پس از مرگ نیز برای وی درآمدزایی دارد. این واژه ترکیبی از دو واژه Dead و Celebrity است.

Mi-Fi: نسخه جدید اصطلاح Wi-Fi یا شبکه بی سیم و به مفهوم «شبکه بی سیم من» است. این واژه در واقع به ابزاری کارت مانند و کوچک تعلق دارد که به تلفن همراه وصل شده و افراد مختلفی می توانند از آن برای اتصال به اینترنت به صورت همزمان استفاده کنند.

Linkbait: به مفهوم هر لینک اینترنتی که کاربر را به کلیک کردن بر روی لینک ترغیب کند. برای مثال «بر روی این لینک کلیک کنید تا یک آی-فن برنده شوید». این لینکها گاه کاربران را به سایتهای آلوده وارد کرده و رایانه فرد تحت تصرف ویروسها در خواهد آمد.

Vook: واژه ای که با استفاده از آی-پد جدید شرکت اپل به واقعیت نزدیکتر می شود. مفهوم این واژه کتابهایی هستند که در بخشهایی از آن تصاویر ویدئویی قرار گرفته است.

3DTV: به مفهوم برنامه ریزی شبکه های کابلی تلویزیونی برای نمایش سه بعدی برنامه ها.

Tweet: یک Tweet جمله ای کوتاه و 140 حرفی است که می تواند هر حالت یا مفهومی را بیان کند.

Bokode: گونه ای جدید از بارکدها هستند که در موسسه MIT ابداع شده و از جزئیات اطلاعاتی بیشتری برخوردار است. این ابزار اطلاعاتی که نام آن از واژه Bokeh ژاپنی برگرفته شده به اندازه سر سوزن است اما اطلاعات آن از بارکدهای معمولی بیشتر است.

Friend: زمانی این واژه ارتباط پایدار و وابستگی اجتماعی افراد به یکدیگر یا دوستی را توصیف می کرد اما اکنون مفهوم آن در عصر شبکه های اجتماعی تغییر کرده است: Friend به عنوان اسم به هر فردی که عضو فیس بوک باشد خطاب می شود و به عنوان فعل، زمانی به کار گرفته می شود که کاربر این شبکه برای افزودن فردی به لیست صفحه خود، فرد را friend کرده و سپس وی را به صفحه خود می افزاید.

Qubit: واحدی برای اندازه گیری که می تواند یک صفر، یک 1 و یا به صورت همزمان یک 0 و1 باشد. این واژه با شکل گرفتن ماشینهای کوانتومی ابداع است.

Cloud: به مفهوم هرچیزی که بتوان آن را به صورت آنلاین ذخیره کرد.

Meh: یکی از بهترین صداواژه هایی (صدا واژه واژه ای است که مفهوم آن با تلفظ و هجای آن شباهت کامل دارد) که تا به حال ابداع شده است. به گزارش مهر، این صداواژه اصطلاحی برای نشان دادن بی علاقگی به موضوعی است و Mehsayer به فردی خطاب می شود که بی علاقگی خود را نسبت به موضوعی بیان می کند.

Lifestream: اطلاعاتی که هر فرد از طریق اینترنت و در قالب تصاویر، ویدئو و متن درباره خود منتشر می کند.

Newbie: این واژه که در اصل برای تشریح فردی جدید در بازیهایی با کاربران چندگانه مورد استفاده قرار می گرفت اکنون به صورت مثبت یا منفی برای بیان مفهوم کمبود اطلاعات یا دانش از هر مطلب یا موضوع مورد استفاده قرار می گیرد. برای مثال می توان از این واژه برای معرفی یک آشپز تازه کار (a cooking newbie) استفاده کرد.

Dittoism: به مفهوم شوق و علاقه کاربران اینترنت برای موافقت با موضوعی واحد تنها به این خاطر که موضوع، کاملا هنجار و معمول است. برای مثال زمانی که بیشتر منتقدان آی-پد اپل را به عنوان ابداعی متحول کننده اعلام می کنند حتی بدون اینکه یک نمونه از این دستگاه را امتحان کرده باشند Dittoism رخ داده است.

Tag: کلیدواژه هایی که در اینترنت به تصویر، موسیقی، فایلهای ویدیویی یا هر مفهوم دیگری افزوده می شود.

Microblog: وبلاگ دیگر کهنه شده است و کسی دیگر فرصت کافی برای خواندن آن را ندارد. میکرووبلاگ نسل جدیدی است که با تولد فیس بوک و توئیتر به وجود آمد و به مفهوم استفاده از چند جمله کوتاه برای توضیح فعالیت، افکار و مشاهدات است.

Networking: مفهوم اصیل این واژه به سرعت در حال تغییر است. زمانی مفهوم Networking، ارتباط گرفتن با اجتماع و شناختن افراد مختلف برای یافتن شغل بود اما اکنون این واژه به مفهوم یکی از التزامات اجتماعی است که بخش بزرگی از زندگی اجتماعی افراد مختلف را به خود وابسته کرده است.

RFID: برگرفته از «تعیین هویت از طریق امواج رادیویی» نوعی بارکد جدید است که بر روی بسته های پستی نصب شده و اطلاعاتی از محتویات بسته را در اختیار شرکت های پستی و حمل و نقل قرار می دهد. از برچسب های RFID در عین حال برای رد و بدل کردن عکس میان دوربین های دیجیتال و تعقیب افراد نیز استفاده می شود.

تازه های فناوری

بازکردن قفل تلفن هوشمند با چشمک زدن

بازکردن قفل تلفن هوشمند با چشمک زدن

شرکت گوگل درخواست ثبت یک اختراع را ارائه کرده که به کاربر این امکان را می دهد، قفل تلفن هوشمند و تبلت خود را به جای کلمه عبور با استفاده از حالات صورت به باز کند.

جدیدترین دستگاه های اندرویدی پیش از این دارای ویژگی باز شدن قفل با استفاده از چهره برخوردار است که در آنها از شناسایی صورت برای باز شدن قفل استفاده می شود، اما درخواست جدید گوگل برای ثبت این اختراع فناوری را به یک مرحله جلوتر سوق داده و قفل تلفن همراه را با ویژگهای خاصی در صورت باز می کند.

وقتی که گوگل در سال 2011 ویژگی بازشدن قفل با شناسایی چهره را به عنوان بخشی از تغییرات اندروید بستنی حصیری اضافه کرد، این امکان مورد انتقاد کارشناسان امنیتی قرار گرفت، چرا که این قفل را می توان با قرار دادن تصویر مالک تلفن در مقابل آن به راحتی باز کرد.

گوگل هنگام به روز سازی این اندروید به آب نبات ژله ای در ژوئیه سال 2012 ، ویژگی به این فناوری افزود که از تشخیص تصاویر مالک تلفن به جای صورت واقعی وی هنگام بازکردن قفل جلوگیری شود.

در این ویژگی جدید کاربر می تواند با استفاده از چشمک زدن به عنوان شاهدی برای زنده بودن تصویر مقابل تلفن، این قفل را باز کند اما این ویژگی را می توان با حقه های ویرایش تصویر منحرف کرد.(سایت سرگرمی هما)

براساس آخرین درخواست ثبت اختراع، گوگل در سیستم جدید خود از کاربر خواسته تا یک حالت صورت را که برای دستگاه تلفن هوشمند از پیش تعریف شده را اجرا کرده تا قفل تلفن باز شود.هنگامی که کاربر این حالت را مقابل تلفن به خود می گیرد، تصویرش اسکن شده و با تصویری که پیشتر از وی ثبت شده مقایسه می شود تا هویت وی توسط تلفن هوشمند تأیید شود.

در درخواست ثبت این اختراع آمده است :

تکنیکهای کدگذاری شده ضد جعل شده می تواند از حالتهای صورت چون چشمک زدن، اشاره با چشم و سایر حالتهایی که در صورت انسان قابل اجرا است استفاده کند.

در این درخواست توضیح داده شده است که ممکن است حاشیه کوچکی از خطا وجود داشته باشد اما حالتی که کاربر اجرا می کند باید با تصویر اولیه که در تلفن ذخیره شده انطباق داشته باشد. از سوی دیگر این فناوری زنده بودن تصویری که در مقابل خود قرار گرفته را نیز بررسی می کند تا چون نسخه های قبلی با یک عکس فریب نخورد.

در این درخواست توضیح داده نشده است که کاربر چند بار می تواند تلاش کند با این حالات قفل تلفن خود را باز کند و پس از چند بار تلفن به صورت دائمی قفل می شود.

پزشکی و سلامتی

ویژه ماه:خوب، بد، زشت به روايت سلامت

طب مکمل

۹ خرافه معروف درباره بارداری

با دندان شکسته و یا کنده شده چه باید کرد؟

بدنسازي،تستوسترون، ناباروري

10 توصيه طبي اورولوژيست‌ها به والديني که تازه بچه‌دار شده‌اند

دردي که هست؛ دارويي که نيست

علت بوی بد دهان روزه‌دار چیست؟

علت افتادن پرکردگی دندان چیست

تهران در صدر سقط‌ های قانونی

این دمپایی‌ها قدتان را کوتاه می‌کند!

خانم ها نباید این نوشیدنی را بخورند!!

ویژه ماه:خوب، بد، زشت به روايت سلامت

مرداد ماه 1392

خوب، بد، زشت به روايت سلامت

خوب

درمان سرطان پستان براي ايراني‌ها بومي‌سازي مي‌شود

رييس انجمن علمي سرطان از تدوين اولين برنامه جامع کنترل سرطان پستان در کشور خبر داد و گفت: «در اين برنامه روش درماني، بومي‌سازي و يکسان‌سازي مي‌شود.»

عبدالله فضلعلي‌زاده در مورد وضعيت برنامه جامع کنترل سرطان در کشور گفت: «اين برنامه مراحل خوبي را تاکنون طي کرده و توسط مراکز مختلف درماني و کلينيک‌هاي غربالگري به صورت فعال پيگيري مي‌شود و با استفاده از رسانه ملي آگاهي مردم نيز افزايش يافته است.» او از تدوين اوليه برنامه جامع کنترل سرطان پستان و ساير سرطان‌هاي شايع خبر داد و گفت: «از جمله برنامه‌هايي که در حال انجام است، تدوين دستورالعمل براي سرطان‌هايي است که بار بيماري بالايي دارند و سال‌هاي عمر تلف‎شده سنگيني به جامعه تحميل مي‌کنند، مانند سرطان پستان که مقدمات آن انجام شده و به تدريج براي سرطان‌هاي معده، مري، روده بزرگ و پروستات در آينده تدوين مي‌شود.» فضلعلي‌زاده ادامه داد: «در بومي‌سازي روش‌هاي درماني قرار است نحوه درمان در تمام مراکز غربالگري سرطان پستان يکسان شود و از راهنماي باليني که در ساير کشورها اجرا مي‌شود، بهره‌مند شويم.»

بد

نگراني وزارت بهداشت

از بازگشت موج دوم ايدز

رييس اداره ايدز وزارت بهداشت با ابراز نگراني از خطر بازگشت موج دوم ايدز در کشور گفت: «اجراي گسترده و جامع برنامه‌هاي کاهش آسيب همچنان لازم است.»

دکتر عباس صداقت ضمن تاکيد بر لزوم تقويت برنامه‌هاي کاهش آسيب ايدز در کشور، گفت: «آنچه امروز براي برنامه کنترل ايدز در کشور مطرح است در دو جمله خلاصه مي‌شود؛ خطر وقوع موج سوم ايدز و بازگشت موج دوم اين بيماري.»رييس اداره ايدز وزارت بهداشت به شعله‌ورشدن اپيدمي ايدز اواخر دهه 70 ميان مصرف‌کنندگان تزريقي مواد مخدر و همچنين زندانيان اشاره کرد و گفت: «در آن زمان خوشبختانه برنامه‌هاي کاهش آسيب به صورت جامع و گسترده در کشور آغاز شد و به دنبال آن عملکرد خوبي نيز از سوي تصميم‌گيران و سياست‌گذاران تمام سازمان‌ها در اين زمينه به وجود آمد.»

صداقت درباره خطر بازگشت موج دوم ايدز در کشور گفت: «برنامه‌هاي کاهش آسيب چه در جامعه و چه در زندان‌ها که راه‌اندازي مراکز گذري و همچنين مراکز درمان اعتياد را شامل مي‌شود با موفقيت همراه بود. با توجه به موفقيت ايجادشده اواخر دهه 80، نگرانيم که مسوولان امر تصور کنند اين موج و بحران را پشت سر گذاشته‌ايم و به دنبال آن برنامه‌هاي کاهش آسيب را کمرنگ‌تر از گذشته دنبال کنند.»رييس اداره ايدز وزارت بهداشت افزود: «معتقديم ستاد مبارزه با مواد مخدر بايد مانند گذشته در زمينه اجراي برنامه‌هاي کاهش آسيب، فعالانه در صحنه حضور داشته باشد و ديگر سازمان‌هاي ذي‌ربط نيز کمک کنند تا با خطر بازگشت موج دوم بيماري مواجه نشويم.»

زشت

رونق لوازم آرايشي تقلبي

در بازار داغ تابستان

خبرگزاري مهر در گزارشي از رونق بازار لوازم آرايشي تقلبي خبر داد و به نقل از دکتر مريم صفوي، متخصص پوست نوشت: «تحقيقات نشان مي‌دهد استفاده از مواد آرايشي قاچاق و تقلبي، باعث افزايش رشد سلول‌هاي سرطاني مي‌شود و تركيب شيميايي استفاده شده در اينگونه مواد مانند مواد محافظ از جمله مواد پارابن‌ها و فتالات‌ها، ارتباطي مستقيم با رشد تومورهاي سرطان به ويژه تومورهاي سرطان سينه دارند.» حميد مقيمي، دبير انجمن صنفي واردکنندگان محصول‌هاي بهداشتي و آرايشي نيز نسبت به خطرهاي مصرف کرم‌هاي آرايشي حاوي ماده سرطان‌زا هشدار مي‌دهد و مي‌گويد: «توليدکنندگان محصولات آرايشي و بهداشتي براي اينکه محصول توليدي آنها ارزان تمام شود، از ماده‌اي به نام «پارابن» استفاده مي‌کنند که ماندگاري محصول را افزايش مي‌دهد.»

وي با اشاره به خطرهاي اين ماده نگهدارنده در محصول‌هاي آرايشي و بهداشتي، مي‌افزايد: «تفاوت يک کرم صورت گران قيمت و ارزان قيمت که هر دو 50 ميلي‌گرم هستند، در وجود همين ماده سرطان‌زاست.»وي هشدار داد: « «مصرف بالاي کرم‌هاي بهداشتي در کشور، باعث شده تا شاهد عرضه کرم‌هاي تقلبي از کشور چين در بازار ايران باشيم.»

طب مکمل

معجزه گیاه رزماری

درمان افسردگی با گل ها

گیاهان ضد تهوع

سنبل‌الطیب، آرامبخش قوی

گیاهان ضد آکنه

گیاهانی باعث تسریع روند کاهش وزن میشوند

معجزه گیاه رزماری

رزماری گیاهی مدیترانه‌ای است که علاوه بر کاربرد فراوان آن در آشپزی به عنوان یک گیاه شفابخش و درمان کننده انواع بیماری‌ها کاربرد دارد.

گیاه معطر رزماری بعنوان چاشنی در غذاهای مختلف شامل انواع سوپ‌ها، سس‌ها و خورش‌ها استفاده می‌شود.

در مورد کاربردهای پزشکی مفید و بیشمار این گیاه که برگ‌هایی سوزنی شکل با گل‌هایی صورتی، آبی یا بنفش رنگ دارد، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

- پیشگیری از سرطان: گروهی از ترکیب‌های موجود در رزماری خاصیت ضد سرطانی دارند که در مطالعات مختلف تاثیر آن روی سرطان‌های پستان، پروستات، پوست و روده بزرگ مشاهده شده است.

- تقویت حافظه: رزماری مدت‌ها است که به دلیل ویژگی‌ تقویت حافظه شناخته شده است. بررسی‌ها نشان می‌دهد این گیاه دارای «اسید کارنوسیک» است که در حفظ سلامت اعصاب و پیشگیری از ابتلا به آلزایمر موثر است. همچنین بوییدن این گیاه در تقویت حافظه نقش دارد.

- تقویت روحیه: محققان معتقدند بوییدن رزماری علاوه بر تقویت حافظه در بهبود خلق و خو د افزایش روحیه مثبت در افراد نیز تاثیرگذار است.

- کمک به درمان میگرن: در طول قرن‌های گذشته رزماری به عنوان درمان طبیعی میگرن شناخته شده است. افراد مبتلا به سردردهای میگرنی می‌توانند مقداری رزماری را در آب بجوشانند سپس با آن بخور دهند.

- تسکین‌ درد: رزماری نه تنها برای درد میگرن موثر است بلکه روغن این گیاه می‌تواند به عنوان درمانی طبیعی برای بهبود دردهای التهابی مفاصل و دردهای عضلانی مورد استفاده قرار گیرد.

- کاهش التهاب: رزماری دارای دو عنصر ضد التهابی یعنی «اسید کارنوسیک» و «کارنوسل» است. این دو عنصر برای COX-2 که آنزیم ایجاد کننده درد و التهاب در بدن است نقش بازدارنده را بازی می‌کنند.

- تقویت سیستم ایمنی: مصرف این گیاه به دلیل دارا بودن خاصیت آنتی‌اکسیدانی بالا و ضد التهابی به تقویت سیستم ایمنی بدن کمک می‌کند.

- کمک به هضم غذا: رزماری اغلب برای درمان مشکلات گوارشی همچون بهم خوردگی معده، سوء هاضمه و یبوست و مشکلات گوارشی دیگر مورد استفاده قرار گیرد.

- کمک به رشد مو: گیاه رزماری همچنین موجب تحریک ریشه مو و رشد آن می‌شود. بررسی‌ها نشان می‌دهد افرادی که دچار ریزش مو هستند، می‌توانند مقداری افشرده این گیاه را روی پوست سر بمالند و سپس سرشان را ماساژ دهند.

- کمک به گردش خون: مصرف روغن گیاه رزماری به عنوان درمانی طبیعی برای افرادی که گردش خون ضعیف دارند، توصیه می‌شود هرچند تاکنون هیچ مطالعه‌ علمی برای تایید این تاثیر رزماری انجام نشده است.

- بهبود بوی دهان: گیاه رزماری شست‌وشو دهنده طبیعی دهان محسوب می‌شود. برای استفاده از این خاصیت رزماری، مقداری از آن را داخل آب گرم خیس کنید و پس از صاف کردن آن، مایع را داخل دهان شست‌وشو دهید.

درمان افسردگی با گل ها

درمان با گل یکی از آسان ترین روش های درمان افسردگی است. گل نماد شادی و شادابی است. درمان با گل علاوه بر این که عوارض کمتری دارد باعث شادابی اطرافیان هم می شود.

درمان با گل، احساس رضایت بخشی در سیستم عصبی و مغز ایجاد می کند که به بقیه اعضای بدن نیز سرایت می کند.

گل رز: گلبرگ ها یا اسانس آن را به آب حمام اضافه کنید. استفاده از مخلوط آن در آب ولرم احساس مثبت و تازگی در ذهن ایجاد می کند.

گل استوقودوس:روغن فرار آن دارای بوی نشاط آور است و برای درمان افسردگی توصیه می شود. کافی است ۲ تا۳ قطره از آن را به آب حمام یا هوای اطراف اضافه کنید.

گل گاوزبان: در فصل گرما حمام کردن با کمی روغن گل گاوزبان یا استشمام عطر آن فرد را شاداب می کند. همچنین افزودن آن به نوشیدنی برای درمان افسردگی موثر است و به فرد کمک می کند تا بهتر فکر کند.

گل خردل: استفاده از این گل برای افرادی که ناامید و افسرده هستند، مفید است.

گل هلو: اسانس آن را به آب آشامیدنی یا آب حمام اضافه کنید. زیرا تاثیر زیادی روی روند سوخت و ساز بدن دارد و همچنین باعث احساس شادی می شود. اسانس این گل برای افرادی که بر اثر افسردگی دچار بی خوابی می شوند مفید است.

گل آفتاب گردان: تنها نگاه کردن به این گل که مستقیماً با خورشید ارتباط داده می شود، باعث ایجاد امید و شادابی می شود.

گیاهان ضد تهوع

حالت تهوع صبحگاهی که بیشتر زنان باردار به ویژه در ماه های اول بارداری دچار آن می شوند، با درد، نفخ و ضعف کلی ذهن همراه است. این حالت به علت تغییر مداوم هورمون ها و قند خون به وجود می آید.

اگر چه تغییر برنامه غذایی یا مصرف برخی گیاهان تاثیرگذار است اما بهتر است قبل از انجام هر کاری، ابتدا با پزشک خود مشورت کنید.

انیس: دانه انیس آرامش دهنده و عامل سم زدایی است که برای رفع سوزش سردل و هر نوع ناراحتی موثر است. کافی است به صورت دمنوش مصرف شود.

نعناع: دمنوش آن آرامش دهنده است و اضطراب را از بین می برد.

زنجبیل: حالت تهوع را از بین می برد.

رازیانه: دانه این گیاه که در سراسر دنیا مردم از آن استفاده می کنند به هضم غذا کمک می کند. در صورت مصرف دمنوش آن در طول روز، حالت سوزش سردل از بین می رود.

سنبل‌الطیب، آرامبخش قوی

سنبل‌الطیب یا والرین كه نام دیگر آن علف گربه است، گیاهی است با بوی بسیار مطبوع و گل‌های سفید و صورتی كه معمولا به صورت وحشی در حاشیه رودها در بیشترین مناطق ایران می‌روید.

ریشه این گیاه دارای ارزش دارویی برای بیماری‌های مختلف سیستم اعصاب و روان است. اثرات دارویی ریشه تازه سه برابر خشك‌شده آن است.

سنبل‌الطیب دارای خاصیت گرم و خشك بوده و دارای خاصیت آرامبخش قوی است.

به صورت عام، سنبل‌الطیب برای كمك به درمان مشكلات زیر كمك‌كننده است:

مشكلات خواب و بی‌خوابی، افسردگی، سردردهای میگرنی، اضطراب و دلهره، تشنج، ام‌اس، پاركینسون، تیك‌های عصبی و سایر مشكلات و بیماری‌های سیستم اعصاب.

مصرف دم‌كرده سنبل‌الطیب باعث بهبود كیفیت خواب و درمان بی‌خوابی می‌شود. به این منظور می‌توان 5‌ـ ‌3 گرم از ریشه این گیاه را در 250 میلی‌لیتر آب‌جوش دم كرده و روزی دو سه بار میل شود.

دم‌كرده مخلوط سنبل‌الطیب و بادرنجبویه نیز یك آرامبخش خوب است، این دم‌كرده برای كمك به درمان مشكلات قائدگی و اختلالات یائسگی نیز مفید است. مصرف روزانه یك تا پنج میلی‌لیتر اسانس یا عرق سنبل‌الطیب نیز به‌عنوان یك انرژی‌زا می‌تواند موثر باشد.

مصرف این اسانس در درمان دردهای شدید از جمله كمردرد و درد سیاتیك نیز موثر است.

از دیگر مصارف آن كمك به درمان سكسكه‌های مقاوم است.

دم‌كرده مخلوط سنبل‌الطیب و به‌لیمو نیز نوشیدنی بسیار مفیدی برای درمان مشكلات بی‌خوابی است.

همچنین افرادی كه از مشكلات خواب دیدن زیاد یا كابوس شبانه رنج می‌برند می‌توانند این نوشیدنی مفید را در كاهش این مشكل تجربه كنند.

به كسانی كه از انواع درد‌های مزمن رنج می‌برند می‌توان توصیه كرد دم‌كرده ریشه این گیاه یا پودر آن را استفاده كنند.

برای تمام بیمارانی كه مشكلات بی‌خوابی، افسردگی، اضطراب و سایر بیماری‌های عصبی دارند توصیه می‌شود با مشورت با پزشك متخصص گیاهان دارویی از دم‌كرده سنبل‌الطیب به صورت كمكی در كنار سایر داروهای خود استفاده كنند، البته بهتر است در دوز بالا استفاده نشود، چون دوزهای خیلی بالای آن می‌تواند خطرناك یا اعتیاد‌آور باشد.

همچنین توصیه می‌شود در دوران حاملگی از این گیاه استفاده نشود. در بعضی افراد حساسیت به این گیاه گزارش شده است. مصرف زیاد سنبل‌الطیب برای كلیه‌ها مضر است.

گیاهان ضد آکنه

درمان طبیعی و گیاهی آکنه علاوه بر این که عوارض جانبی ندارد، مقرون به صرفه نیز است.

ژل آلوئه ورا: یکی از مواد تسکین دهنده و درمان کننده گیاهی است که زخم های پوستی را سریع تر التیام می بخشد. این ژل را روی پوست بمالید تا آکنه به مرور زمان رفع شود.

سرکه سیب: موثرترین درمان طبیعی و گیاهی، استفاده از سرکه سیب است. از سرکه سیب باید موضعی استفاده شود. اگر قصد دارید آن را میل کنید باید با آب و مقداری عسل مخلوط کنید. در صورت استفاده موضعی سرکه را با آب حل کنید و روی جوش ها بمالید. از این محلول روزی چند بار استفاده کنید و بگذارید روی صورت خشک شود. در صورت خشکی پوست بر اثر استفاده از سرکه سیب، از ژل آلوئه ورا استفاده کنید.

دم کرده باباآدم: این گیاه به پاکسازی پوست کمک می کند. تجمع سموم در پوست علایم پوستی متعددی از جمله جوش و خارش شدید ایجاد می کند.

گیاهانی باعث تسریع روند کاهش وزن میشوند

برای کاهش وزن باید غذای کمتری مصرف کنید، هفته ای ۳بار یا بیشتر به فعالیت جسمی بپردازید. همچنین مصرف گیاهان باعث تسریع روند سوخت و ساز، تنظیم میزان قند خون و سم زدایی از بدن می شود که به کاهش وزن کمک می کند.

چای سبز:به نقل از سایت «هلث نیوز»، متابولیزم یا میزان سوخت کالری در افراد متفاوت است. برخی افراد هر چه بخورند باز لاغر می مانند در حالی که برخی افراد مجبورند همیشه مراقب رژیم غذایی خود باشند زیرا خیلی سریع چاق

می شوند.عصاره چای سبز اغلب به مکمل های گیاهی کاهش دهنده وزن افزوده می شود. چای سبز در سوخت کالری موثر است.

دارچین: مصرف دارچین توانایی بدن بیماران دیابتی را در واکنش به انسولین افزایش می دهد. در بدن افراد مبتلا به دیابت نوع ۲، پانکراس انسولین کافی تولید می کند اما سلول ها به آن واکنش نشان نمی دهند. دارچین با هدایت گلوکز به سلول ها به انسولین واکنش نشان می دهد و در نتیجه میزان قند خون را حفظ می کند. هنگامی که سلول

ها به طور موثر به انسولین واکنش نشان ندهد، میزان قند خون افزایش می یابد و پانکراس انسولین بیشتری تولید می کند. بالابودن انسولین یعنی ذخیره چربی و افزایش وزن.

چای گیاهی: دمنوش نعناع، برای هضم غذا مفید است، بابونه نیز تسکین دهنده و تصفیه کننده کبد است.

۹ خرافه معروف درباره بارداری

یکی از مهم ترین مسائلی که ذهن مادران باردار به خصوص مادران جوان را در طول مدت بارداری درگیر می کند، شایعاتی است که از زبان افراد مختلف می شنوند.

گاه به قدری این شایعات در نظر مادر قطعی و حتمی جلوه می کند که حتی اظهارات پزشک متخصص و جواب انواع آزمایش ها و سونوگرافی ها هم نمی تواند نظر مادر را درباره جنسیت یا سلامتی جنینش تغییر دهد. خرافه هایی که اگر در شرف مادر شدن هستید باید بشنوید ولی باورشان نکنید.

اگر شکمت پهن نشده است، حتما پسردار می شوی یا «حالا که شکمت پهن شده بچه ات دختر است».

شاید یکی از بی اساس ترین باورها در زمینه بارداری تعیین جنسیت جنین باشد که بدون کوچک ترین مدرک مستند علمی نسل به نسل و دهن به دهن در بین برخی خانم ها می گردد. شاید زمانی که سونوگرافی و آمنیوسنتز اختراع نشده بود، حدس درست اطرافیان درباره جنسیت جنین کار خارق العاده ای به نظر می رسید و هر زنی که باردار می شد، ابتدا سری به پیشگوی جنسیت می زد اما امروزه اثبات شده که تمام تغییرات ظاهری و داخلی بدن مادر در دوران بارداری دلایل علمی دارد و هیچ ارتباطی هم به جنسیت فرزندش ندارد. یادتان باشد که شکل شکم مادر به ماهیت منحصر به فرد او بستگی دارد.

«اگر دست هایت را ببری بالای سرت، بند ناف دور سر جنین می پیچد.»

حرکات اندام های بالایی کوچک ترین تأثیری بر اندام های میانی و تحتانی ندارد. متخصصان زنان و زایمان به برخی از مادران باردار توصیه می کنند که در دوران بارداری به کلاس های آمادگی بارداری بروند و تمرین های ورزشی مخصوص این دوران را زیر نظر پزشک متخصص انجام دهند. ورزش مناسب برای مادر باردار بسیار مفید است و اگر قرار بود با بالا بردن دست، بند ناف دور گردن جنین بپیچد، الان جمعیت کره زمین این قدر زیاد نبود! البته احتمال پیچیدن بند ناف دور گردن جنین وجود دارد اما این موضوع به وضعیت رحم مادر مربوط می شود نه دست های مادر.

«اگر به ماه گرفتگی نگاه کنی، بچه ات لب شکری می شود».

لب شکری مرا یاد یک چیز می اندازد. اصغر مهربان داستان زیبای «بادبادک باز» اما گذشتگان و بعضی از امروزی ها چنین نظری ندارند. آن ها معتقدند که خسوف، نیشی است که رخ ماه را زده است و اگر زن باردار به آن نگاه کند، همین بلا سر فرزندش می آید و به همین دلیل مادر باید همیشه یک سنجاق تیز به لباسش وصل کند تا این بلا دفع شود اما این داستان عجیب هیچ توجیه علمی ندارد و لب شکری شدن به دنبال عوامل پیچیده ژنتیکی و محیطی در افرادبروز می کند نه پدیده های نجومی آمیخته با خرافات!

«اگر سر دلت می سوزد بچه ات پر مو می شود.»

تعداد فولیکول های نوزاد شما به ویژگی های ژنتیکی اش بستگی دارد که از شما و همسرتان به ارث برده است. سوزش سر دل در دوران بارداری، ناشی از عواملی چون حساسیت بیشتر بافت های دستگاه گوارش به هورمون های دوران بارداری و فشار رحم به معده است.

«اگر زیاد میوه نخوری، بچه ات موقع به دنیا آمدن کثیف می شود.»

خوردن میوه از عادت های تغذیه ای بسیار خوب و سالم است به خصوص در دوران بارداری، زیرا این گروه خوراکی ها مقدار زیادی ویتامین، موادمعدنی و فیبر را به بدنتان می رساند اما هیچ ربطی به وجود داشتن یا نداشتن چربی روی بدن نوزاد ندارد.

متأسفانه همه انتظار دارند وقتی فرزندشان متولد می شود، مثل آن بچه های سفید و تپل تبلیغات تلویزیون باشد اما همه نوزادان در بدو تولد با لایه ای از چربی محافظ به نام ورنیکس پوشیده شده اند.

صورتت پف کرده است پس حتما «دختر داری» یا «پهلوهایت بزرگ شده! پس پسر داری».

اضافه وزن خانم باردار به دلیل وزن جنین، مایع آمنیوتیک و چربی هایی است که در بدنش ذخیره می شود. اگر چربی های خانمی در این دوران به صورت موضعی انباشته شده، حتی اگر باردار نبود و چاق می شد، باز هم اضافه وزنش در آن ناحیه بیشتر بود و این قضیه ربطی به جنس بچه ندارد.

«اگر به فرد زشتی نگاه کنی، بچه ات شبیه او می شود!»

اول این که داشتن صورت زیبا همه چیز نیست! دوم، زشتی یا زیبایی، نسبی و سلیقه ای است و سوم این که ویژگی های وراثتی هر فردی به ژن هایی که مادر و پدرش به او بخشیده اند، بستگی دارد و بنا به قوانین علم پیچیده ژنتیک، هر بچه ای مخلوطی از ژن های خانواده مادر و پدرش را بروز می دهد.

«مبادا در دوران بارداری وارد وان حمام شوی! آب وان جنین را مریض می کند.»

آب ولرم با دمای ملایم برای مادر باردار بسیار آرامش بخش است به خصوص در ماه های پایانی بارداری. بابت مضر بودن آب وان و رسیدن آن به جنین هم نگران نباشید زیرا جنین در پوششی مخاطی در کیسه آمنیوتیکی قرار گرفته است و آب وان به او نمی رسد.

«اگر زیاد شیر و پنیر بخوری سر بچه ات جوش سفید می زند.»

جوش های سفیدی که روی سر بسیاری از نوزادان وجود دارد، ناشی از مقدار زیاد چربی در جمجمه نوزاد است، این جوش ها معمول و بی خطر است و ایجاد آن ها ربطی به میزان لبنیاتی که مادر در طول دوران بارداری مصرف کرده، ندارد. یادتان باشد لبنیات از مهم ترین و ضروری ترین مواد غذایی برای بدن به ویژه در دوران بارداری است و کلسیم این گروه برای رشد جنین حیاتی و استفاده آن با دستور پزشک مفید است.

با دندان شکسته و یا کنده شده چه باید کرد؟

در برخی موارد وقتی دندان دایمی کنده می شود، دندانپزشک قادر است آن را دوباره در جای خود قرار دهد. این اقدام در مورد دندان های شیری انجام نمی شود.

سوانح دندانی معمولا به دلایل زیر ایجاد می شوند:

۱- صدمات ناشی از زمین خوردن و برخورد دندان به سطوح محکم

۲- تصادفات اتومبیل

۳- صدمات ورزشی

۴- نزاع و درگیری

۵- شکستن غذاها و اجسام سخت توسط دندان

کمک های اولیه:

دندان شکسته و یا کنده شده را سریعا و در عرض حداکثر ۳۰ دقیقه به دندانپزشک برسانید. با گذشت زمان، شانس موفقیت در کاشت مجدد دندان کاهش می یابد. به خاطر داشته باشید که هرگز ریشه دندان کنده شده را لمس نکنید و برای جابجایی فقط تاج آن را در دست بگیرید.

برای انتقال دندان کنده شده به مطب دندانپزشک یکی از راه های زیر را انتخاب کنید:

۱- سعی کنید که دندان را در دهان و در محل قبلی آن و هم ردیف با سایر دندان ها قرار دهید. برای نگه داشتن دندان کنده شده یک گاز تمیز یا چای کیسه ای مرطوب را روی آن قرار داده و به آرامی گاز بگیرید. مراقب باشید که دندان خود را نبلعید.

۲- اگر روش شماره ۱ قابل انجام نبود، دندان را در یک ظرف تمیز قرار داده و با مقداری شیر یا بزاق روی آن را بپوشانید.

۳- دندان را بین لب پایین و لثه پایین و یا در زیر زبان قرار دهید.

۴- در برخی از کیت های کمک های اولیه وسیله ای برای نگهداری و حمل دندان و محلول مخصوص آن وجود دارد که می توانید از این وسیله نیز برای انتقال دندان استفاده کنید.

سایر اقدامات:

۱- از کمپرس سرد برای تسکین درد دهان و لثه استفاده کنید.

۲- برای کنترل خونریزی، یگ گاز تمیز را با فشار در محل جراحت نگه دارید.

۳- در کمترین زمان ممکن به دندانپزشک مراجعه کنید.

در برخی موارد، شکستن دندان موجب می شود که پایانه های عصبی بدون محافظت رها شوند. در این صورت شما به اقدامات درمانی فوری برای پیشگیری از عفونت و درد نیاز دارید.

در برخی موارد تنها بخش کوچکی از لبه دندان شکسته و به اصطلاح می پرد که نیازی به اقدام اورژانسی نیست، اما برای جلوگیری از بریدن لب ها و یا زبان توسط سطح تیز دندان شکسته، دراسرع وقت به دندانپزشک مراجعه کنید.

نکته: اگر قادر نیستید که دندان های بالا و پایین خود را به هم نزدیک کرده و روی هم قرار دهید، احتمالا دچار شکستگی استخوان فک شده اید. در این صورت فورا به دندانپزشک یا بیمارستان مراجعه کنید.

کارهایی که نباید انجام دهید:

۱- هرگز ریشه دندان کنده شده را لمس نکنید و برای جابجایی آن با تاج دندان تماس داشته باشید.

۲- هرگز ریشه دندان کنده شده را پاک و تمیز نکنید.

۳- هرگز دندان کنده شده را توسط مسواک یا الکل تمیز نکنید.

پیشگیری از شکستن و یا کنده شدن دندان:

۱- در هنگام ورزش از محافظ دهان استفاده کنید.

۲- از دعوا و درگیری و برخورد فیزیکی بپرهیزید.

۳- از خوردن غذاهای سخت مانند استخوان، نان خشک و بیات و یا شکستن پوسته خارجی مغزها توسط دندان خودداری کنید.

۴- در هنگام سوار شدن به اتومبیل حتما کمربند ایمنی خود را ببندید.

بازخواني پرونده پزشکي آقاي كوروش با حضور دکتر محمدرضا خدايي روان‌پزشک، دکتر احمد باقري‌مقدم متخصص پزشکي ورزشي، دکتر محمدرضا مهاجرتهراني فوق‌تخصص غدد و متابوليسم دکتر ابوالفضل مهدي‌زاده فوق‌تخصص نازايي

بدنسازي،تستوسترون، ناباروري

در «ميزگرد تناسب اندام» اين هفته، ميزبان آقاي جواني به نام کوروش و همسرشان هستيم. آقاي کوروش و همسرشان 2 سالي مي‌شود که در پي درمان‌هاي مختلف ناباروري هستند و به قول خودشان به هر دري مي‌زنند، بسته است...

حالا براي اينکه بدانيد چرا کار اين زوج جوان به مطب متخصصان نازايي کشيده و چرا اين مشكل تاثيري منفي بر روان آقاي کوروش گذاشته، بهتر است گفت‌وگوي ما را با ايشان و همسرشان و نظر متخصصان «سلامت» را در اين‌باره بخوانيد.

آقاي کوروش از عوارض تزريق تستوسترون مي‌گويد:

ناباروري، بدبيني و کاهش اعتمادبه‌نفس

سلامت: چند سالتان است و از چه زماني متوجه شديد مشکل ناباروري داريد؟

35 ساله هستم. 30 ساله بودم که ازدواج کردم. 3 سال اول از روش‌هاي مختلف پيشگيري از بارداري استفاده مي‌کرديم ولي 2 سالي مي‌شود از هيچ روش جلوگيري‌اي استفاده نكرده‌ايم و بچه‌دار نشده‌ايم.

سلامت: به پزشک هم مراجعه کرده‌ايد؟

زياد. فکر مي‌کنم به حدود 6-5 متخصص نازايي و مرکز نازايي مراجعه كرده‌ايم.

سلامت: نتيجه چه شد؟

با توجه به جواب آزمايش‌ها و شرح‌حال‌هاي مختلفي که از ما گرفتند، معلوم شد مقدار و کيفيت اسپرم من به اندازه‌اي نيست که بتواند باعث باروري شود.

سلامت: چرا؟

چون از 19 سالگي به باشگاه بدنسازي رفته‌ام و از حدود 21 تا 29 سالگي هم به‌صورت مداوم آمپول تستوسترون براي عضلاني‌تر شدن اندامم تزريق کرده‌ام. پزشکان معتقدند مصرف اين حجم بالاي تستوسترون باعث ايجاد ناباروري‌ام شده است.

سلامت: حالا ديگر تستوسترون تزريق نمي‌کنيد؟

از 29 سالگي که نامزد کردم تا به امروز، ديگر به باشگاه نرفتم و آمپولي هم تزريق نکردم.

سلامت: پزشکان مي‌گويند ناباروري‌تان دائمي است؟

تقريبا بله. يعني مي‌گويند شايد بتوان با روش‌هاي خاصي امکان باروري براي همسرم ايجاد کنند. البته تمام اين روش‌ها هزينه‌بر هستند و ما از پس آنها برنمي‌آييم. با روش‌هاي کم‌هزينه‌تر و معمولي هم که اميدي نيست. از طرفي من و همسرم با روش اسپرم اهدايي که برخي پزشکان پيشنهاد كردند، موافق نيستيم.

سلامت: اصراري به بچه‌دار شدن داريد؟ خودتان يا همسرتان؟

خودم که نه. همسرم هم مي‌گويد برايش مهم نيست اما من شک دارم که راست بگويد.

سلامت: چطور؟

نمي‌دانم. مگر مي‌شود زني بچه دوست نداشته باشد؟ اصلا مدام به او شک دارم. از آنجا که خودم هم کمي سردمزاج شده‌ام، مدام حس مي‌کنم همسرم به زودي مرا ترک مي‌کند. در صورتي که خودش روزي هزار بار مي‌گويد به من و زندگي‌مان حتي بدون بچه علاقه‌مند است.

سلامت: چرا حرف‌هايش را باور نمي‌کنيد؟

شايد چون حس مي‌کنم بدون ميل کافي و قدرت باروري، مردانگي‌ام را از دست داده‌ام. احساس ضعف مي‌کنم. اعتماد‌به‌نفس ندارم. حس مي‌کنم دارد به من ترحم مي‌کند.

سلامت: تصميم?تان براي ادامه زندگي چيست؟

راستش براي روند درمان به پول زيادي نياز داريم و اين کار چندان ميسر نيست. همسرم اصرار به قبول فرزندخوانده دارد که هنوز تصميمي درباره آن هم نگرفته‌ايم. اطرافيان پيشنهاد داده‌اند که با چند مشاور و روان‌پزشک صحبت کنيم تا زندگي‌مان به تعادل برسد و بعد فرزندي را به فرزندخواندگي انتخاب كنيم. بايد در اين‌باره بيشتر فکر کنيم تا ببينيم بهترين راه و چاره براي ادامه اين زندگي‌ که به عقيده همسرم زندگي خوبي هم است، چيست.

خانم کريمي همسر آقاي کوروش مي‌گويد:

هر کاري مي‌کنم به حساب ترحم مي‌گذارد!

من و کوروش حدود 5 سال است باهم ازدواج کرده‌ايم. او مرد خوش‌قلب، مهربان و زحمت‌کشي است. تا زماني که بحث ناباروري او مطرح نبود، زندگي خوبي داشتيم اما متاسفانه از زماني که پزشکان تقريبا او را جواب کردند، کمي بداخلاق و عصبي و بدبين شده است. مدام رفت‌وآمدها و تلفن‌هاي مرا چک مي‌کند. براي اينکه شک او را کم کنم، تمام کارهايم را با اطلاع خودش انجام مي‌دهم. من زندگي‌ام را خيلي دوست دارم. از وقتي ماجراي بچه‌دارنشدنمان مطرح شده، بيشتر به او محبت مي‌کنم تا فکر نکند به‌خاطر بچه مي‌خواستمش. دلم نمي‌خواهد زندگي‌مان از هم بپاشد اما هرکاري مي‌کنم کوروش فکر مي‌کند به او ترحم مي‌کنم و بدتر ناراحت مي‌شود. واقعا نمي‌دانم ديگر بايد چه?کار کنم.

نگاه روانپزشک

توصيه‌هاي

دکتر محمدرضا خدايي

به سوژه

«ميزگرد تناسب اندام»

زندگي مشترک به رابطه زناشويي و فرزندآوري محدود نمي‌شود

سلامت: به نظر شما مشکلات روان‌شناختي که آقاي کوروش با آن درگير هستند، طبيعي است يا بايد درصدد درمان آنها برآيند؟

اين دوست عزيز بعد از مدت‌ها مصرف داروهاي هورموني و ناآگاهي از عوارض آن، ازدواج کرده‌اند و باتوجه به صحبت‌هاي خودشان و همسرشان هم به نظر مي‌رسد زندگي نسبتا موفقي داشته باشند. آقاي کوروش مي‌گويند اعتماد‌به‌نفسشان پايين است يا مدام به همسر خود شک مي‌کنند. از نظر روان‌شناختي ايشان دارند از نوعي مکانيسم دفاعي نابالغ استفاده مي‌کنند.

سلامت: منظورتان از مکانيسم دفاعي نابالغ چيست؟

يعني آقاي کوروش دچار حس خود کمتربيني و اعتماد‌به‌نفس پاييني هستند و اين اعتماد‌به‌نفس پايين و خود کمتربيني‌ در زندگي خانوادگي‌شان اثر مي‌گذارد. چنين افرادي مدام حس مي‌کنند همسرشان در سطح و رتبه بالاتري قرار دارد. گاهي افرادي مانند آقاي کوروش احساس مي‌کنند چون نتوانسته‌اند برخي از نيازهاي همسرشان را برآورده کنند، درصدد جبران غيراخلاقي و غيرمشروع نيازهاي طبيعي خودش برخواهد آمد و امکان دارد که هر لحظه خيانت کند. اين در حالي است که معمولا در زندگي‌هاي زناشويي موفق، شاهد روابط خارج از چارچوب خانواده نيستيم.

سلامت: بسياري از افراد معتقدند بيشتر دختر و پسرها فقط براي تجربه رابطه زناشويي مداوم، منظم و لذت آن ازدواج مي‌كنند اما با توجه به صحبت‌هاي شما، زندگي‌هاي موفق فقط به داشتن رابطه زناشويي و فرزندآوري محدود نمي‌شود. درست است؟

دقيقا همين‌طور است. زندگي موفق فقط به داشتن رابطه ‌زناشويي يا حتي داشتن فرزند محدود نمي‌شود. چه بسيارند زن و شوهرهايي که رابطه ‌زناشويي منظم و فرزند يا فرزنداني هم دارند اما اصلا زندگي‌شان موفق نيست پس آقاي کوروش نبايد حس کنند چون کمي سردمزاجي جنسي دارند يا قدرت باروري‌شان به دلايلي از دست رفته، ديگر نمي‌توانند شوهر مناسبي براي همسر خود باشند يا همسرشان دوست دارد درگير رابطه ديگري شود. اگر اينطور بود که خيلي راحت از ايشان جدا مي‌شد و زندگي جديدي را تشکيل مي‌داد. پس وقتي اين کار را نکرده، يعني زندگي با همسر و در کنار هم بودن، برايش از فرزند و حتي رابطه ‌زناشويي بيشتر اهميت دارد. به طور کلي، رابطه ‌زناشويي و فرزندآوري، از دلايل ازدواج است ولي تنها دليل ازدواج محسوب نمي‌شوند و عشق، علاقه، احساس همدلي، همراهي و تعهد نسبت به يکديگر پيوند بيشتر و بهتري در زندگي زناشويي ايجاد مي‌کند.

سلامت: به نظر شما آقاي کوروش درگير نوعي ذهن‌خواني نيستند؟

چرا. گاهي برخي از افراد، به طور افراطي حس مي‌کنند طرف مقابل دوستشان ندارد و در اين مورد، پيش‌داوري يا قضاوت‌هاي بي‌دليل مي‌کنند. اين پيش‌داوري‌ها که به نام ذهن‌خواني معروف هستند، باعث مي‌شوند فرد به جاي ديگري فکر کند. اين امر باعث برون‌فکني و انعکاس احساسات منفي به سمت فرد مقابل مي‌شود بنابراين مي‌توان گفت شک و ترديد اين آقاي جوان بيشتر زاييده ذهن او است و واقعيت خارجي ندارد. به همين دليل بهتر است براي مديريت افکار خود به روان‌پزشک مراجعه کنند.

سلامت: توصيه نهايي‌تان به آقاي کوروش و افرادي مانند ايشان چيست؟

توصيه مي?کنم که بيشتر از داشته‌هاي زندگي‌شان لذت ببرند. وقت بيشتري براي همسر و زندگي خانوادگي‌شان بگذارند. با يکي- دو آزمايش، دلسرد نشوند. روند درماني‌شان را تا بچه‌دار شدن تا حدممکن ادامه دهند. با توجه به پيشرفت علم روز، اميد به آينده داشته باشند و به اين موضوع فکر کنند که اگر هم راهي طبيعي براي بچه‌دار شدنشان وجود نداشت، مي‌توانند به سادگي يک كودك را به فرزندخواندگي قبول کنند. در نهايت اينکه راه را براي خودشان بسته نبينند. اين آقا مي‌توانند براي افزايش اعتماد‌به‌نفسشان، مهارت‌هاي اجتماعي، حرفه‌اي و فردي‌شان را بالا ببرند. ارتباط خود را با ديگران بيشتر و قوي‌تر کنند. در صورت امکان ادامه تحصيل بدهند تا به پيشرفت شغلي و تحصيلي برسند. به مسايل منفي و حاشيه‌اي دامن نزنند و بر سر مسايل جزئي با همسرشان بحث و جدل نکنند و تا مي‌توانند همراه همسرشان به ورزش‌هاي سالم مانند پياده‌روي بپردازند.

سلامت: کمي هم درباره مشکل خانم کريمي صحبت مي‌کنيد؟ ايشان مي‌گويند هر کار و عکس‌العملي باعث مي‌شود همسرشان فکر کند در حال ترحم هستند. اين خانم و امثال ايشان چطور مي‌توانند حس ترحم را به همسرشان القا نکنند؟

توصيه کلي اين است که خودشان باشند. گاهي دلسوزي و محبت بيش از اندازه ما باعث برداشت غلط طرف مقابل مي‌شود. لازم نيست خانم کريمي براي از بين بردن حس اعتماد‌به‌نفس پايين و ضعف همسرشان، محبت خود را افراط‌گونه‌ نسبت به او افزايش دهند. محبت و احساسات بايد واقعي باشد (نه با افراط و تفريط) تا حس ترحم به طرف مقابل منتقل نشود. ضمن اينکه به خانم کريمي توصيه مي‌کنم روند درمان را به بهانه ناراحت نشدن همسرشان رها نكند.

سلامت: حرف آخر؟

آقاي کوروش از دوران جواني با فعاليت‌هاي فوق‌برنامه خودشان را درگير کرده‌اند و شايد مانند خيلي از جوانان ديگر متوجه عوارض اين فعاليت‌ها نبوده‌اند. هرچند که رفتن به باشگاه‌هاي ورزشي و ورزش کردن براي حفظ سلامت مفيد است اما متاسفانه گروهي از جوانان ما از سر ناآگاهي پا به باشگاه‌هاي ناسالمي مي‌گذارند که مصرف انواع داروهاي بدنسازي، هورموني و انرژي‌زا در آنجا به جاي ورزش کردن رواج بيشتري دارد. به همين دليل لازم است به تمام جوان‌هايي که علاقه زيادي به خوش‌اندام شدن دارند، اخطار بدهم خيلي از فعاليت‌هاي به ظاهر ورزشي مانند مصرف دارو در باشگاه‌هاي بدنسازي، مي‌تواند به قيمت از دست دادن سلامت رواني و جسماني آنها تمام شود و بايد توجه داشته باشند که استفاده از تركيب‌هاي هورموني و انرژي‌زا به هيچ‌وجه راه مناسبي براي رسيدن به اندامي عضلاني و زيبا نيست.

نگاه متخصص پزشکي ورزشي

داروهايي که

دکتر احمد باقري‌مقدم

عضو هيأت‌علمي دانشگاه علوم پزشکي اصفهان

معمولا مصرف بيشتر داروها و مکمل‌هاي دارويي غيرمجاز براي پرورش اندام، عوارض بسيار زياد و گاهي جبران‌ناپذير دارد. در ميان اين داروها و مکمل‌ها، استروييدهاي آنابوليک مانند تستوسترون‌ها با تاثيراتي که بر غده هيپوفيز، بيضه‌ها (در مردان) و تخمدان (در زنان) مي‌گذارند، مي‌توانند باعث ايجاد ناباروري در مصرف‌کننده شوند. البته ايجاد ناباروري در اثر مصرف اين داروها به دوز و مدت زمان مصرف هم بستگي دارد. گاهي دوز و زمان مصرف آنقدر بالا مي‌رود که متاسفانه ناباروري دائمي براي فرد ايجاد خواهد شد.

به نظر مي‌رسد با توجه به اينکه آقاي کوروش حدود 8 سال تستوسترون تزريق مي‌کرده، ناخواسته آسيب شديدي به غدد توليدکننده اسپرم يا همان بيضه‌هاي خود وارد کرده و امروز بعد از گذشت 6 سال از قطع دارو، همچنان با مشکل ناباروري مواجه‌است. البته بايد بررسي‌هاي اورولوژي بيشتري روي ايشان انجام شود تا متوجه شويم در چه مرحله‌اي قرار دارد اما متاسفانه مصرف طولاني‌مدت تستوسترون در اين آقا، شانس باروري‌شان را تا حد زيادي کم کرده و ممکن‌است قدرت باروري‌شان براي هميشه تحت‌تاثير اين داروي غير مجاز قرار گرفته باشد. با اين حال تاکيد مي‌کنم که شايد بتوان با تکنيک‌هاي جديد درمان ناباروري کاري براي ايشان انجام داد ولي شرح حال چنين فردي مي‌تواند هشداري براي ساير جوانان باشد و به آنها نشان دهد مصرف ناآگاهانه، خودسرانه و بي‌جهت داروهاي آنابوليک در سالن‌هاي بدنسازي مي‌تواند چه مشکلات فراوان رواني و جسماني‌اي (مانند مشکلات قلبي، غددي، پوستي و ناباروري) براي فرد مصرف‌کننده در پي داشته باشد. به جرات مي‌توان گفت اين روزها خطر استفاده از داروهاي غيرمجاز بدنسازي براي جوانان ما بيشتر از خطر مصرف موادمخدر است زيرا خيلي از مصرف‌کنندگان موادمخدر از عوارض آنها و عاقبت کار خودشان خبر دارند اما بيشتر کساني که مکمل‌ها و داروهاي بدنسازي مصرف مي‌کنند، نمي‌دانند که چه خطري در کمين سلامت‌شان است.

پرسش از فوق‌تخصص نازايي

تستوسترون

چگونه باعث ناباروري مي‌شود؟

دکتر ابوالفضل مهدي‌زاده

استاد دانشگاه علوم پزشکي تهران

اگرچه در نظر بسياري از ورزشکاراني که از تستوسترون به‌عنوان داروي مکمل بدنسازي استفاده مي‌کنند، اين هورمون مفيد است اما فوايد ظاهري آن بايد در کنار عوارض کوتاه‌مدت و بلندمدت آن سنجيده شود تا نتيجه قابل قبولي به‌دست آيد.

تستوسترون در مدت کوتاهي حجم بافت ماهيچه ورزشکاران را افزايش مي‌دهد ولي وجود بيش از حد طبيعي اين هورمون در بدن باعث بروز عوارضي نظير جوش صورت، افزايش موهاي زائد بدن، ريزش موي سر، اختلال‌هاي کبدي و ناباروري مي‌شود. مصرف تستوسترون به‌عنوان مکمل دارويي، ظرفيت و فعاليت محور هيپوتالاموس- هيپوفيز بدن را کاهش مي‌دهد به همين دليل در مواردي امکان دارد بيضه‌ها از کار بيفتند يا فعاليت آنها بسيار کم شود. اين روند باعث مختل‌شدن نطفه‌سازي، کم‌شدن تعداد اسپرم‌ها و در نهايت ناباروري مردان خواهدشد. تستوسترون حتي در گذشته در کشور چين به‌عنوان يک ماده موثر در ناباروري مردان براي کنترل جمعيت به‌کار برده مي‌شد که البته بعدها به‌دليل عوارض جدي آن، استفاده از آن منسوخ شد. مکانيسم اثر اين هورمون بسيار واضح است؛ هورمون تزريق‌شده به بدن، هيپوفيز را به اشتباه مي‌اندازد و هيپوفيز، دليل غلظت بالاي تستوسترون را فعاليت زياد بيضه‌ها تصور مي‌کند بنابراين FSH و LH (هورمون‌هايي كه از مغز ترشح مي‌شوند و تنظيم‌كننده هورمون‌هاي جنسي هستند) را کاهش مي‌دهد تا فعاليت بيضه‌ها کاهش يابد بنابراين هم تعداد اسپرم‌ها کاهش پيدا مي‌کند و هم حرکتشان کم مي‌شود و نهايتا قدرت باروري پايين مي‌آيد. البته توليد اسپرم در بيضه‌ها حدود 89 روز طول مي‌کشد، بنابراين ميزان کاهش و اختلال (در اين خصوص)‌ با توجه به دوز دارو و مدت مصرف آن متفاوت است.

10 توصيه طبي اورولوژيست‌ها به والديني که تازه بچه‌دار شده‌اند

اگر نوزادتان پسر است...

حتما بارها شنيده‌ايد که مي‌گويند: «پيشگيري بهتر از درمان است». توجه به اين مساله در برخي مراحل زندگي اهميت بيشتري دارد؛ مخصوصا وقتي نفر سومي وارد خانواده مي‌شود؛ نوزادي كه توجه به وضعيت جسماني‌اش مي‌تواند سرنوشت او را در آينده رقم بزند، به‌خصوص اگر پسر باشد...

در «درمانگاه» اين هفته با 10 توصيه طبي اورولوژيست‌ها به مادراني که به تازگي صاحب فرزند پسر شده‌اند، آشنا خواهيد شد.

1. بيضه نزول‌نکرده: متاسفانه در حال حاضر در تعداد قابل‌توجهي از نوزادان پسر مبتلا به بيضه نزول نکرده، اين عارضه تشخيص داده نمي‌شود و زماني اين مشكل تشخيص داده مي‌شود که در سنين جواني است و براي رفتن به سربازي اقدام كرده است و به‌وسيله پزشک معاينه مي‌شود. هنگام تولد هر دو بيضه بايد داخل کيسه بيضه قرار گرفته باشند بنابراين بايد از پزشک متخصص اطفال که فرزندتان تحت‌نظر او است، بخواهيد او را معاينه کند. اگر بيضه نزول‌نکرده دوطرفه باشد و فرزندتان به موقع درمان نشود، در آينده قدرت باروري نخواهد داشت. ضمن اينکه به دليل داشتن ظاهر دستگاه تناسلي غيرطبيعي ناشي از خالي بودن کيسه‌هاي بيضه، از نظر رواني هميشه تحت‌فشار خواهد بود. اگر حداکثر تا 12 ماهگي بيضه‌ها در محل خود قرار نگرفتند، بايد به‌وسيله عمل جراحي، اصلاح شوند. از آنجا كه بيضه نزول‌نکرده مستعد بروز سرطان است، حتي اگر به موقع جراحي شده باشد، ضروري است تا آخر عمر فرزندتان از نظر احتمال ابتلا به سرطان بيضه تحت‌نظر باشد.

2. آب آوردن کيسه بيضه يا هيدروسل: در تعدادي از نوزادان پسر هنگام تولد، کيسه بيضه متورم است و پس از بررسي‌ها مشخص مي‌شود دچار هيدروسل شده است. هيدروسل در نوزادان پسر 2 نوع است؛ ارتباطي و غيرارتباطي. در بيشتر موارد نوع هيدروسل، ارتباطي است. در نوع ارتباطي اگر کيسه بيضه آهسته با دو انگشت فشرده شود، مايع داخل آن وارد شکم و کيسه بيضه کوچک مي‌شود ولي دوباره مايع به کيسه بيضه برمي‌گردد. هيدروسل ارتباطي معمولا تا سن 2 سالگي به دليل بسته‌شدن راه ارتباطي شکم با کيسه بيضه، بهبود مي‌يابد و به همين دليل بايد تا 2 سالگي منتظر ماند.

3.تنگي مجراي ادرار: در نوزادان پسري که در دوره شيرخوارگي برايشان ختنه انجام مي‌شود، به دليل برداشته?شدن پوست محافظ کلاهک آلت تناسلي، ممکن است اسيد ادرار، مجراي ادرار را بسوزاند و به‌تدريج اين مجرا تنگ شود. گاهي مجرا به قدري تنگ مي‌شود که به آن «مجراي ادرار سوزني» مي‌گويند. در چنين شرايطي بايد با يك جراحي سرپايي، مجراي ادرار باز ‌شود در غير اين صورت باعث افزايش فشار داخل مثانه و کليه‌ها مي‌شود.

4. هيپوسپادياس: هيپوسپادياس به معناي باز شدن سوراخ مجراي ادرار، پايين‌تر از محل طبيعي در سطح تحتاني آلت تناسلي است. اگر نوزاد شما دچار چنين مشكلي است، بايد عمل ختنه تا زمان اصلاح هيپوسپادياس به تاخير بيفتد زيرا از پوست ناحيه ختنه‌گاه براي ترميم هيپوسپادياس استفاده مي‌شود.

5.ختنه: اگر فرزندتان بيش از 2 ماه دارد و هنوز ختنه نشده، از روش جراحي براي ختنه استفاده كنيد. نبايد ختنه را ساده در نظر بگيريد. انجام ختنه خوب، يک هنر و بهترين روش براي انجام اين كار، جراحي است؛ روشي استاندارد که به‌وسيله اورولوژيست‌ها انجام مي‌شود. شايد از هر 100 پسر‌بچه‌اي که ختنه مي‌شوند حتي يک نفر آنها به روش استاندارد ختنه نشده‌ باشد. استفاده از حلقه براي ختنه پرعارضه است و در اين روش تمام پوست ناحيه ختنه‌گاه برداشته نمي‌شود. اينکه يک نفر پا و ديگري دست بچه را مي‌گيرد تا عمل ختنه انجام ‌شود، بدترين کار است و ضربه رواني واردشده بر كودك تا آخر عمر باقي مي‌ماند.

6. عفونت ادراري: اگر مشخص شود پسربچه‌اي يکبار به عفونت ادراري مبتلا شده است، بايد از نظر ريفلاکس (برگشت ادرار از مثانه به حالب و کليه‌ها) بررسي شود بنابراين اگر فرزند پسرتان دچار اين مشكل است، از مراجعه به پزشك غفلت نكنيد.

7.بلوغ: فرزندان خود را از نظر شروع به موقع بلوغ تحت‌نظر داشته باشيد. در فرايند بلوغ 2 مشکل مي‌تواند اتفاق بيفتد؛ بلوغ ديررس و عدم شروع آن. فاجعه زماني اتفاق مي‌افتد که مرحله بلوغ، شروع نشود و والدين متوجه آن نشوند. اولين نشانه بلوغ در پسران، بزرگ شدن بيضه‌هاست كه معمولا در سنين 13-12 سالگي اتفاق مي‌افتد و حداکثر بايد تا 14 سالگي اين اتفاق بيفتد.

8.بهداشت ناحيه تناسلي: تا زماني که کودک ختنه نشده است، بايد مراقب بهداشت ناحيه تناسلي بود و با دست هرچند وقت يکبار پوست ناحيه ختنه‌گاه را به طرف عقب راند تا بين پوست ختنه‌گاه و کلاهک آلت تناسلي چسبندگي ايجاد نشود و از تجمع ترشحات بين پوست ختنه‌گاه و کلاهک آلت تناسلي جلوگيري شود.

9. چرخش آلت تناسلي: اگر متوجه شديد كودكتان کج ادرار مي‌کند احتمالا به چرخش آلت تناسلي دچار شده و بهتر است حتما به يک پزشک متخصص مراجعه كنيد.

10. دستگاه تناسلي مبهم: در مواردي که كودك با دستگاه تناسلي مبهم به دنيا آمده به هيچ‌وجه نبايد تا زماني كه اين ابهام برطرف نشده است، او را پسر تلقي و با رفتارهاي پسرانه بزرگش كنيد. در اين شرايط صرفا از روي دستگاه تناسلي نمي‌توان قضاوت کرد که کودک دختر است يا پسر.

بيماران، پزشکان و داروخانه‌دارها از کمبود دارو مي‌گويند

دردي که هست؛ دارويي که نيست

«نيست؛ نداريم؛ مشابه‌اش را ببريد؛ با پزشکش صحبت کنيد تا داروي جايگزين بنويسد! دست ما نيست، اين دارو ديگر وارد نمي‌شود؛ ايراني‌اش را هم نداريم» و... جملاتي مشابه اين جمله‌ها که در داروخانه‌هاي اين شهر اين روزها بسيار شنيده مي‌شوند و درد را دو برابر مي‌کنند؛ درد بيماري و درد نبود دارو است که اگر در چشم‌هاي کساني که با اين پاسخ‌ها روبرو مي‌شوند نگاهي بيندازيد، حتما تلخي آن را خواهيد يافت...

کمبود دارو شوخي نيست؛ بازي تلخي با جان انسان‌هاست؛ بازي با جان يک پدر، مادر، دختر، پسر و کودکي که نبض زندگي‌اش به شماره افتاده؛ بازي‌اي که چندي است دامنگير بيماران بسياري شده است و با وجود انعکاس در رسانه‌هاي بسيار راه‌حل علمي براي آن ارائه نشده و هنوز کار جدي‌اي در رابطه با آن صورت نگرفته است. هرچند هفته گذشته رييس سازمان غذا و دارو در حاشيه مراسم رونمايي از سند توسعه طب ايراني-اسلامي از بهبود وضعيت دارويي کشور طي 2 هفته آينده خبر داد و گفت: «وضعيت تخصيص ارز به دارو در مسير درست قرار گرفته و صنعت کار خود را در اين زمينه آغاز کرده و اکنون کمبودها از شيب يک رقمي برخوردارند.»

عباس حاجي‌آخوندي همچنين از سرکشي مستمر خود به داروخانه‌ها هم خبر داده و علت کمبود داروهاي خارجي را وجود داروي مشابه ايراني و محدوديت مجوز واردات دانسته است.

کمبود دارو، راه‌حل‌هاي پيش‌رو، حرف‌هاي بيماران و خانواده‌هايشان و تاثير آن بر روند درمان و بهداشت روان افراد، «موضوع ويژه» اين هفته ماست و ندا احمدلو، آناهيتا دروديان و آيدا روشن‌ضمير در تهيه آن همکاري داشته‌اند.

مردم چه مي‌گويند؟

داروي دردمان پيدا نمي‌شود

کافي است در داروخانه،‌ محل کار، تاکسي و... کمي گوشي?ات به حرف ديگران باشد تا ببيني نبود دارو بسياري را به نوعي سرگردان کرده است. آنچه در ادامه مي‌آيد، گوشه‌اي از اين گفت‌وشنودهاست.

انسولين و ديابت

براي تهيه داروي خاصي به داروخانه نيامده اما خودش پزشک عمومي است و در روز با بيماران بسياري در ارتباط است که براي تهيه دارو با مشکل مواجه هستند.

او مشکل اصلي کمبود دارو را متوجه بيماران ديابتي مي‌داند که بايد انسولين مصرف کنند که اين روزها به‌سختي پيدا مي‌شود.

او مي‌گويد: «بيماران از من مي‌خواهند واحدهاي انسولين بيشتري برايشان بنويسم چرا که داروخانه‌ها کمتر از ميزان اصلي به آنها انسولين مي‌دهند با اين توجيه که به ميزان کافي انسولين ندارند يا اينکه فکر مي‌کنند امکان دارد بيمار انسولين دريافت?شده را بفروشد.»

بتافرون و ام‌اس

علي سال‌هاست بيماري ام‌اس دارد و بايد آمپول بتافرون بزند. مي‌گويد: «با اينکه خيلي سخت بود، هزينه اين آمپول را که حدود 78 هزار تومان بود، تهيه مي‌کردم اما اين دارو به‌تدريج گران شد تا به 365 هزار تومان رسيد و حالا ديگر حدود يک سالي است که اصلا نتوانسته‌ام آن را تهيه کنم.»

لوادوپا و پارکينسون

اين يازدهمين داروخانه‌اي است که آدرس گرفته و دنبال پيدا کردن داروي مادرش از آن سر شهر کوبيده و تا اينجا آمده است. مادر 70 ساله‌اش

6 سالي است به بيماري پارکينسون دچار شده و بايد داروي «مادوپار» که ترکيبي از «لوادوپا» و «نيترازايد» است مصرف کند تا لرزش‌هايش تشديد نشود. طي اين سال‌ها و تا همين چند وقت پيش، براي خريد دارو مشکلي نداشتند اما حدود يک ماه است اين دارو اصلا پيدا نمي‌شود و نوع ايراني آن هم که ترکيبي از «لوادوپا» و «کربي‌دوپا»ست، پيدا نمي‌شود. اين خانم مي‌گويد در حالي که نوع ايراني دارو به مادرش سازگار نيست و براي او ايجاد عوارض مي‌کند، به همين دارو هم قانع شده‌اند اما آن هم پيدا نمي‌شود.

مستينون و مياستني

خانم 37 ساله‌اي که به بيماري مياستني (ضعف عضله ناشي از اختلالات عصبي) مبتلاست، در داروخانه‌اي در مرکز شهر دنبال داروي «مستينون» است. او که بايد اين دارو را هر روز مصرف کند، مي‌گويد: «مستينون حدود يک ماه است اصلا پيدا نمي‌شود و به پيشنهاد پزشک بايد نمونه ايراني آن را مصرف کنم در حالي که اين نمونه به دليل اينکه ترکيب متفاوتي دارد، در طولاني‌مدت عوارضي ايجاد مي‌کند.» اين شهروند درباره قيمت دارو مي‌گويد: «به دليل اينکه بيماري من جزو بيماري‌هاي خاص است، پولي بابت دارو پرداخت نمي‌کنم اما همين بيماري باعث ابتلايم به بيماري پوستي‌اي شده که داروي آن هم که پروتوپيک 1 درصد است و يک ماهي است پيدا نمي‌شود.»

ريسپريدون و اسکيزوفرني

پسر 15 ساله‌اش بايد قرص «ريسپريدون» يک ميلي‌گرمي که از خانواده آرام‌بخش‌هاست، استفاده کند اما اين قرص حدود 5-4 ماه است در داروخانه‌ها پيدا نمي‌شود. امکان جايگزيني نمونه‌هاي مشابه هم که براي اين قرص وجود دارد، به دليل تداخل با داروهاي ديگري که بايد مصرف کند، وجود ندارد. اين مادر مي‌گويد: «تا زماني که اين قرص در داروخانه‌ها وجود داشت، حال پسرم بسيار بهتر بود اما ناياب‌شدن يکباره آن مشکلات و نگراني‌هاي بسياري براي ما به وجود آورده تا جايي که دست به دامان اقوام خارج‌نشين شده‌ايم تا اگر مي‌‌توانند اين قرص را تهيه کنند و براي ما بفرستند.»

داروخانه‌دار‌ها چه مي‌گويند؟

دق‌دلي‌شان را سر ما خالي مي‌کنند!

براي بررسي وضعيت عرضه دارو در کشور، به چند داروخانه در سطح شهر سر زديم تا از گوشه‌اي از مشکلات دارو در کشور باخبر شويم.

گله از کمبود

مسوولان فني داروخانه‌ها از کمبود بعضي اقلام دارويي به شدت گله داشتند. اغلب آنها مي‌گفتند در ماه‌هاي اخير با کمبودهاي زيادي در زمينه دارو روبرو بوده‌اند؛ مثلا بعضي اسپري‌هاي تنفسي، قطره‌هاي چشمي و داروهاي اعصاب کمياب شده‌اند. آنها مي‌گفتند متاسفانه بيماران از يک داروخانه به داروخانه ديگر سر مي‌زنند و داروي موردنظر خود را نمي‌يابند و دق‌دلي خود را سر افراد مسوول داروخانه خالي مي‌کنند!

به دنبال داروي خارجي

خيلي از آنها معتقد بودند بيشتر بيماران هنوز هم داروهاي خارجي را بهتر از انواع ايراني آن مي‌دانند و حتي عده‌اي از بيماران مي‌‌گويند پزشک توصيه کرده فق

ط نوع خارجي دارو را مصرف کنند و زماني که مشابه داخلي آن را پيشنهاد مي‌دهيم، نمي‌پذيرند.

افزايش قيمت

برخي ديگر هم از افزايش حدود 30 درصدي قيمت دارو در ماه‌هاي اخير مي‌گفتند که فقط در مورد داروهاي خارجي نيست و حتي قيمت داروهاي داخلي هم افزايش يافته است.

سوال از داروخانه

از مسوولان داروخانه‌ها پرسيديم بيماران تا چه حد از شما در مورد جايگزيني داروهاي خود سوال مي‌کنند و از بيشتر آنها پاسخ شنيديم بيشتر بيماران همه سوال‌هاي خود را در مورد بيماري و دارو از ما مي‌پرسند. آنها اعتقاد دارند به نظر مي‌رسد پزشکان کمتر براي بيمار خود وقت صرف مي‌کنند و درنتيجه بيمار سراغ مسوول داروخانه مي‌رود و پاسخ همه پرسش‌هاي خود را از او مي‌خواهد، البته مسوول فني داروخانه، موظف است در مورد دارو به بيمار توضيح دهد اما گاهي اين سوال‌ها به شدت وقت‌گير است و در اين فاصله چند نسخه روي هم انباشته و وقت ساير بيماران گرفته مي‌شود.

پرمصرف‌ترين‌ها

آنها پرمصرف‌ترين داروها را آموکسي‌سيلين، قر‌ص‌هاي سرماخوردگي و به تازگي، ژلوفن مي‌دانستند و خوشبختانه از کاهش مصرف استامينوفن‌کديين تا حدي و اينکه بيماران مي‌دانند اين دارو را نمي‌توان بدون نسخه پزشک از داروخانه گرفت، خبر دادند.

مراکز اطلاعات دارويي

بيشتر آنها مراکز اطلاعات دارويي را مي‌شناسند اما پيش نيامده آن را به بيماران داروخانه توصيه کنند، در حالي که اکنون دو مرکز فعال دانشگاه شهيد بهشتي با شماره 1490 و 13 آبان با شماره 82101 وجود دارند که افراد مي‌توانند با تماس با اين مراکز سوال‌هاي خود را در زمينه داروها، عوارض جانبي، مسموميت‌ها و تداخلات دارويي بپرسند. به‌علاوه در قسمتي از اين سامانه، پاسخگويي در مورد محل عرضه دارو در داروخانه‌ها انجام مي‌شود که مي‌تواند تا حد زيادي از سرگرداني بيماران در يافتن داروها جلوگيري کند.

حرف اول

بيماري يک نفر

درگيري يک خانواده

دکتر علي‌اکبر نجاتي‌صفا

روان‌پزشک، عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي تهران

معمولا در تمام فرهنگ‌‌ها، وقتي عضوي از خانواده درگير بيماري مي‌شود ساير اعضاي خانواده هم با مشکلاتي روبرو مي‌شوند تا بتوانند با آن بيماري کنار بيايند. مثلا پدر، مادر يا حتي فرزندان، داراي نقش‌هاي خاصي در خانواده هستند و وقتي هر کدام از اين افراد، بيمار مي‌شوند (به خصوص زماني که بيماري‌هاي سخت و صعب‌العلاج سراغشان مي‌آيد) به‌طور حتم ديگر نمي‌توانند نقش خود را به خوبي ايفا کنند و در اين صورت است که خانواده با مشکلاتي مواجه مي‌شود. اين مساله در خانواده و فرهنگ ايراني، کمي متفاوت است. يعني شما هيچ بيمار مبتلا به بيماري سخت و صعب‌العلاجي را در ايران پيدا نمي‌کنيد، مگر اينکه خانواده‌ او هم دچار مشکل از نظر کنار آمدن با بيماري‌اش شده باشد. به‌عبارت ساده‌تر، وقتي فردي در خانواده ايراني بيمار مي‌شود، ما فقط با بيماري يک فرد سروکار نداريم، بلکه کل آن خانواده بيمار مي‌شوند. چرا؟ چون سطح روابط در فرهنگ و در ميان خانواده‌هاي ايراني، بسيار درهم تنيده است و تاثير و تاثرپذيري افراد از يکديگر با همين در هم تنيده‌بودن روابط، بسيار بيشتر مي‌شود. به همين دليل ممکن است شما در صورت بيمارشدن يکي از اعضاي خانواده، واکنش‌هايي مانند نااميدي،‌ اضطراب و دلشوره را در ساير اعضاي خانواده هم مشاهده کنيد. حتي گاهي اطرافيان نزديک بيمار، واکنش‌هاي نامناسبي مانند انکار از خود نشان مي‌دهند و با اين انکار بيماري، باعث متضرر شدن بيمار مي‌شوند. گاهي هم نگراني‌هاي بيش از اندازه خانواده، باعث مي‌شود آنها دست به اقدام‌هايي بزنند که بازهم در نهايت به ضرر بيمار تمام شود. با اين حساب، لازم است در درمانگاه‌ها و بيمارستان‌هايي که مخصوص بيماراني با بيماري‌هاي سخت است، سرويس‌هايي براي اطرافيان بيمار هم در نظر گرفته شود. مثلا مادري که فرزندش مبتلا به سرطان شده، به حمايت‌هاي روان‌شناختي نياز دارد يا بچه‌اي که والدينش بيماري سختي گرفته‌اند، نياز به حمايت‌هاي مختلفي از جمله حمايت‌هاي رواني دارد. متاسفانه اين سرويس‌ها در بيمارستان‌ها و مراکز درماني ما يا اصلا وجود ندارد يا بسيار کمرنگ است. به جز مسايل روان‌شناختي، مساله مددکاري اجتماعي هم در مورد بيماران و خانواده آنها بسيار مهم است. بسياري از افراد براي انجام امور روزمره زندگي خود پس از ابتلا به بيماري‌هاي سخت، دچار مشکل مي‌شوند و در اين صورت نقش مددکار مي‌تواند بسيار پررنگ و موثر باشد. مددکار مي‌تواند باعث حفظ نقش و حقوق اجتماعي بيمار شود و جلوي ايجاد مشکلات بيشتر براي او را بگيرد.

متاسفانه هزينه‌هاي درمان هم از جمله مشکلات دردناک و مرتبط با بيماري‌هاي سخت در کشورمان است. يعني در مواردي‌ ابتلاي يک عضو خانواده به بيماري صعب‌العلاج، مساوي با فقيرشدن خانواده است. بخشي از اين مساله به کمبود امکانات و سرويس‌هايي که براي اين بيماران وجود دارد، برمي‌گردد و بخشي هم به توزيع نامناسب منابع اقتصادي که به حوزه سلامت اختصاص داده مي‌شود. بخش ديگري هم به تعداد موسسه‌هاي خيريه مربوط مي‌شود. در برخي کشورها، زماني که فردي مبتلا به بيماري صعب‌العلاجي مي‌شود، ‌علاوه بر کمک‌هاي مختلف دولتي،‌ موسسه‌هاي خيريه هم خيلي در زمينه مددرساني به خانواده بيمار کمک مي‌کنند و مدام به دنبال فردي مي‌گردند که اگر مشکلي دارد، خدماتي به او ارائه دهند. درواقع، موسسه‌هاي خيريه در برخي کشورها به خوبي در پي حمايت بيماران و افراد نيازمند برمي‌آيند اما متاسفانه تعداد اين موسسه‌هاي خيريه در کشور ما کم است. معمولا بيشتر افرادي که مي‌خواهند کار خيري انجام دهند، کمتر متوجه موضوع سلامت و بيماران هستند و بيشتر ترجيح مي‌دهند در اموري مانند مدرسه‌سازي شرکت کنند. شايد اگر فرهنگ خيريه سلامت در کشورمان نهادينه شود،‌ بار مشکلات بيشتري هم از دوش خانواده‌هايي که عضوي از آنها به بيماري سختي مبتلا شده، ‌برداشته شود. در اين صورت مي‌توان اميدوار بود که کمتر با فقير شدن افراد و خانواده‌ها به دليل برآمدن از پس هزينه‌هاي درمان روبرو شويم. بايد يادآور شوم زماني که فشارهاي مالي بر فشارهاي رواني ناشي از بيماري اضافه مي‌شود،‌ تحمل شرايط بيماري هم براي فرد و خانواده بسيار بيشتر از حد توانشان مي‌شود. در اين صورت، بيمار مدام احساس ناخوشايندي دارد و حس مي‌کند که بيماري او باري بر دوش خانواده شده و همه را به دردسر انداخته است. اين در حالي است که در کشورهايي که پوشش بيمه و تامين اجتماعي خوبي دارند،‌ خانواده‌ها ديگر چندان نگران هزينه‌هاي درماني نيستند. زيرا آنها با توجه به پرداخت‌هاي گذشته‌شان به بيمه، ديگر نگران هزينه‌ها نيستند و مي‌دانند در صورت ابتلا به بيماري،‌ سازمان‌هايي مانند بيمه از آنها حمايت خواهند کرد. حمايت از بيماران بايد بيشتر مورد توجه موسسه‌هاي خيريه، NGOها، وزارت بهداشت،‌ سازمان‌هاي بيمه‌اي و تمام سازمان‌هاي مربوط قرار بگيرد تا بيماران ما مجبور نباشند در صورت ابتلا به بيماري‌هاي سخت، علاوه بر فشار رواني متحمل فشارهاي اقتصادي شديد هم بشوند.

خبرها و تصويرها

محمدحسن طريقت‌منفرد، وزير بهداشت: دارو از ابتداي سال گران‌نشده اما افزايش قيمت دارو بايد متناسب با نرخ تورم باشد.

رييس سازمان غذا و دارو: تغيير نرخ ارز دارو شركت‌هاي دارويي را با كمبود نقدينگي مواجه كرده است.

تفاوت مبلغ ارز مرجع و مبادلاتي باعث شده بود تفاوت مبلغ ترخيص دارو در گمرك ميلياردي شود و بسياري نتوانند داروهايشان را ترخيص كنند.

كمبود دارو باعث تغيير داروي اصلي به داروهاي مشابه شده؛ داروهاي مشابهي كه در بازار پيدا نمي‌شوند.

رييس كميسيون بهداشت و درمان مجلس: چند وقت پيش عنوان شد 600ميليون دلار دارو خريده شده ولي وقتي فهرست را ديدم، متوجه شدم بيش از 60 ميليون دلار آن مواد آرايشي است.

دكتر آريايي‌نژاد، عضو كميسيون بهداشت و درمان مجلس: قيمت دارو پلكاني بالا مي‌رود و هيچ ارگان بازدارنده‌اي براي مبارزه با دلالان و مصوبان قيمت دارو وجود ندارد.

وزير بهداشت: كمبود داروي بيهوشي دلايل پشت‌پرده دارد كه فرصت نمي‌كنيم آن را بازگو كنيم.

دكتر پزشكيان، عضو كميسيون بهداشت و درمان: مردم حقوق زير يك ميليون دريافت مي‌كنند و براي درمان بايد هزينه داروهاي ميليوني را پرداخت كنند.

پرسشي از پزشكان درباره كمبود دارو

هست، نيست يا

كم است؟

درباره مشكلات كمبود دارو، نبود آنها و تغيير داروها به داروهاي مشابه، پزشكان گروهي هستند كه قاعدتا از همه بهتر اطلاع دارند چراكه هر روز با گروه مصرف‌كننده –بيماران- در تماس هستند. آنچه مي‌خوانيد صحبت‌هاي پزشكان در اين‌باره است.

متخصص زنان و زايمان:

به دردسر افتاده‌ايم

دکتر

طاهره افتخار

عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي تهران

متاسفانه ما در سال‌هاي اخير در زمينه بيماري‌هاي زنان و حتي نازايي با کمبود دارو، به‌خصوص داروهاي خارجي مواجه بوده‌ايم و گاهي اين امر، کارمان را بسيار سخت کرده است. اين روزها برخي از داروهاي خارجي اصلا در بازار پيدا نمي‌شوند. مثلا در اين ماه‌هاي اخير آمپول دکاپپتيل يا ديفرلين ناياب شده است. هرچند گاهي مي‌توان مشابه اين آمپول يا برخي داروهاي ديگر را پيدا کرد، اما کمياب يا ناياب شدن گروهي از داروها در مقاطع زماني مختلف به دليل مشکلات ناشي از تحريم و نوسانات قيمت ارز که کشور با آن مواجه است، ما را دچار مشکل مي‌کند. همين آمپولي که به آن اشاره کردم کاربردهاي زيادي از جمله درمان يائسگي‌هاي موقت، آندومتريوز، فيبروم‌هاي بزرگي که نمي‌خواهيم جراحي‌شان کنيم و برخي درمان‌هاي نازايي دارد و وقتي با کاهش يا عدم عرضه آن در بازار مواجه مي‌شويم، واقعا براي استفاده و پيدا کردن داروهاي مشابه آن به دردسر مي‌افتيم. ما اين روزها با کمبود داروي متوزيتول که براي بي‌اختياري ادرار تجويز مي‌شود هم مواجه هستيم. اين دارو، جزو داروهايي است که گاهي هست و گاهي نيست. ما در سال‌ها و ماه‌هاي اخير از کمبود و گاهي هم از نبود داروي ميزوپروستول هم بسيار اذيت شده‌ايم. هرچند بسياري از افراد گمان مي‌کنند اين دارو تنها براي سقط جنين کاربرد دارد، اما براي درمان خونريزي‌هاي شديد و سقط‌هاي درماني هم از آن استفاده مي‌کنيم. خود من با يکي از دانشجوهايم پايان‌نامه‌اي درباره تاثير ميزوپروستول بر خونريزي‌هاي رحمي (غير از بارداري) گرفته بودم اما متاسفانه به دليل ناياب شدن دارو، ديگر نتوانستيم پروژه را ادامه دهيم و اين پايان‌نامه نيمه‌کاره رها شد.

فوق‌تخصص خون و آنکولوژي:

داروي مشابه مي‌نويسيم

دکتر غلامرضا توگه

عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي تهران

خوشبختانه تا به حال بيماري به ما مراجعه نکرده که از کمبود يا نبود دارو در بازار شکايت داشته باشد. البته گاهي برخي از بيماران هنگام دريافت نسخه اين سوال را از ما مي‌پرسند که آيا داروي ما در بازار موجود است يا نه؟ هرچند براساس اعلام اخبار مختلف، مردم نگران کمبود دارو در زمينه‌هاي مختلف هستند اما از آنجا که در زمينه کاري ما، داروهاي گوناگون و مشابه زيادي وجود دارند و خوشبختانه در بانک اصلي داروهاي مربوط به کار ما کمبودي وجود ندارد، بنابراين ما مي‌توانيم در مورد بيماري‌هاي خوني به راحتي در صورت کم شدن يا عدم عرضه يک دارو، داروي مشابه و جايگزين ديگري را براي بيماران تجويز کنيم.

گاهي در موارد خاصي با کمبود داروهاي خارجي که اروپايي يا آمريکايي هستند يا داروي يک کارخانه خاص، مواجه مي‌شويم اما در اين موارد هم مي‌توانيم از داروهاي متنوع و مشابه ديگر براي درمان بيمارانمان کمک بگيريم.

متخصص قلب و عروق:

بسيار در مضيقه‌ايم

دكتر محمدرضا رجبي

عضو هيات علمي دانشگاه شاهد

با توجه به شرايط اقتصادي سال‌هاي اخير، ما با مشکل کمبود دارو در زمينه بيماري‌هاي قلبي و عروقي مواجه شده‌ايم. بسياري از بيماران به سختي مي‌توانند داروهاي تخصصي، تک‌نسخه‌اي و کميابي که از قبل استفاده مي‌کردند را در اين روزها پيدا کنند. در زمينه بيماري‌هاي قلبي - عروقي ما به شدت با مشکلات دارويي روبرو هستيم. مثلا يک بحث و مشکل مهم در زمينه داروهاي تشخيصي بيماري‌هاي قلبي است که در راس آنها مواد حاجب قرار دارند. اين مواد براي آنژيوگرافي و آنژيوپلاستي مورد استفاده قرار مي‌گيرند و متاسفانه طي ماه‌ها و يک سال اخير با مشکل شديدي در تهيه آنها مواجه بوده‌ايم.

ما در مورد تهيه وسايل و استنت‌هاي جديد هم مشکلات زيادي داريم. داروهاي ضدپلاکت و داروهايي که براي درمان تخصصي آريتمي‌هاي قلب مورد استفاده قرار مي‌گيرند هم در يک سال اخير به اندازه کافي در بازار وجود نداشته‌اند و ما از کمبود شديد آنها بسيار در مضيقه بوده‌ايم. کمبود داروهاي تک‌نسخه‌اي و آنهايي که از قبل هم به صورت محدود وارد مي‌شدند، بسيار چشمگيرتر است و اگر کسي هم بتواند آنها را پيدا کند، بايد قيمت فوق العاده بالايي براي خريدشان بپردازد. گاهي اين داروها با کيفيت پايين و تقلبي به بيماران نيازمند عرضه مي‌شوند که اين امر هم مي‌تواند مشکلات ديگري را ايجاد کند.

روان‌پزشک و مشاور خانواده:

نگران کنترل افسردگي و اضطراب هستيم

دکتر حامد محمدي کنگراني

عضو کميته رسانه و کميته روان‌درماني انجمن روان‌پزشکان ايران

ما اين روزها چند مشکل مختلف در زمينه دارو داريم. اولين مشکل مربوط به تعداد داروها مي‌شود. يعني اگر ما براي بيمارانمان، تعداد مشخصي دارو براي مصرف 3 ماه آنها بنويسيم، داروخانه‌ها تعداد کمتري دارو در اختيار آنها مي‌گذارند زيرا يا آن دارو را به اندازه کافي ندارند يا نگران کم شدن آن داروي خاص هستند. مشکل دوم در مورد ناياب شدن برخي داروهاي ايراني است. يعني در مواردي مي‌بينيم که شرکت‌هاي توليد داروي ايراني به دليل تحريم‌ها و نوسانات قيمت ارز، قادر به وارد کردن مواد اوليه توليد داروهايي مانند ضداضطراب‌ها و ضدافسردگي‌ها نيستند و به همين دليل، بيمار مجبور به استفاده از نمونه‌هاي گران‌قيمت‌تر خارجي مي‌شود. بد نيست بدانيد که توليد داخلي داروهاي ضداضطراب و ضدافسردگي در چند سال اخير انجام مي‌شده است. البته قيمت داروهاي خارجي در ابتداي کار که ما آنها را به جاي نمونه‌هاي ناياب داخلي به بيمارانمان تجويز مي‌کرديم، مناسب بود اما پس از مدتي با افزايش قيمت ناگهاني اين داروها مواجه شديم و در کمال تاسف ديديم که برخي از همين داروهاي ضدافسردگي خارجي هم به کلي ناياب شدند. عدم عرضه داروهاي داخلي و خارجي، باعث شد خيلي از بيماران و پزشکان نگران روند کنترل بيماري‌هايي مانند افسردگي و اضطراب شوند. عوض کردن نوع داروها و استفاده از داروهايي متفاوت، مي‌تواند باعث از دست رفتن کنترل بيماري شود. اين مساله در مورد بيماري‌هاي افسردگي و اضطراب که به سختي مي‌توان آنها را تحت کنترل درآورد،‌ بسيار مشکل‌ساز است. از طرف ديگر، تغيير مدام نوع داروهاي بيمار از داخلي به خارجي و از شرکتي به شرکت ديگر، مي‌تواند عوارض متفاوتي براي او در پي داشته باشد. به همين دليل ممکن است بيماري که بيماري او تحت‌کنترل بوده، با تغيير داروهايش هم از کنترل خاوج شود و هم عوارض دارويي به سراغش بيايد. با اين حساب ما مجبور شديم به تمام بيمارانمان مصرف داروهايي ثابت که آنها را مي‌شناسيم را تجويز کنيم و مدام هم نگران اين موضوع باشيم که نکند همين داروها هم ناياب شوند. متاسفانه در اين مدت انتخاب‌هاي ما براي تجويز دارو، بسيار محدود شده است.

نکته ديگر در مورد دوز داروهاست يعني در اين مدت اخير دارويي که 1 ميلي‌گرمي، 2 ميلي‌گرمي و 4 ميلي‌گرمي آن در گذشته موجود بوده، حالا فقط نوع 4 ميلي‌گرمي‌اش پيدا مي‌شود. اين مساله باعث مي‌شود ما مدام به بيماران خود بگوييم از اين دارو 2 تا بخور يا اين دارو را نصف کن يا... که در اين صورت و با تغيير مقدار و تعداد دارو، بسياري از بيماراني که سن بالاتري دارند، گيج مي‌شوند و گاهي داروي خود را اشتباهي مي‌خورند زيرا نمي‌توانند با اين تغييرات مداوم حجم مصرف دارويي خودشان را به سرعت هماهنگ کنند. بيمه نبودن داروهاي ايراني و خارجي، بالا رفتن قيمت آنها و از همه بدتر، ناياب شدن تعداد زيادي از داروها در زمينه کاري ما باعث ايجاد نگراني‌هاي بسيار زيادي براي پزشکان و بيماران شده است.

فوق‌تخصص گوارش و کبد:

داروي داخلي کم شده

دکتر شهرام آگاه

عضو هيات علمي دانشگاه تهران

اين روزها کمبود داروهاي داخلي يا خارجي در زمينه بيماري‌هاي گوارش هم حس مي‌شود. به نظر مي‌رسد کمبود داروهاي داخلي به مشکلات مربوط به تحريم‌ها و نوسانات ارزي برگردد زيرا ماده اوليه گروهي از اين داروها، وارداتي هستند. يعني با تحريم کشور و کاهش ورود ماده اوليه به‌طور حتم توليد داروي داخلي هم با مشکل مواجه خواهد شد. مثلا متاسفانه در ماه‌هاي اخير عرضه داروي مزالازين که دارويي اساسي براي درمان کوليت اولسروز است، در بازار کاهش يافته است. البته گاهي نمونه خارجي اين دارو و چند داروي ديگر، بيشتر از نمونه‌هاي داخلي آن در بازار پيدا مي‌شود که اين مشکل به همان تحريم و واردات ماده اوليه توليد دارو در کشور برمي‌گردد. در اين موارد، بيمار از اينکه مجبور به خريد داروي خارجي با قيمت بسيار بالاتري است، ناراحت مي‌شود. ما اميدواريم که مسوولان دارويي کشور در وزارت بهداشت و منابع تامين‌کننده ارز براي شرکت‌هاي داروسازي،‌ کمک و مساعدت بيشتري در زمينه واردات مواد اوليه دارو انجام دهند تا مردم ديگر نگران پيدا نشدن و کم شدن داروهايشان نباشند.

فوق‌تخصص غدد و متابوليسم:

داروي خارجي کم شده

دکتر محمدرضا مهاجر تهراني

عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي تهران

مشکل کمبود دارو در زمينه بيماري‌هاي غدد هم مانند خيلي از بيماري‌هاي ديگر وجود دارد. مثلا ما در اين ماه‌هاي اخير با کمبود داروهايي که براي درمان تومورهاي غدد هيپوفيز به کار برده مي‌شوند، مواجه بوده‌ايم. شايد در اين ميان، کمبود هورمون رشد براي درمان کوتاهي قد و آمپول ديفرلين براي پيشگيري از بلوغ، بيشتر از کمبود ساير داروها به چشم بخورد. البته اين را هم بگويم که خوشبختانه ما در زمينه داروهاي داخلي مشکل و کمبودي نداريم و بيشتر با کمبود يا گاهي نبود برخي از داروهاي خارجي در زمينه کاري خودمان مواجه مي‌شويم.

حرف آخر

چند توصيه به بيماران

و خانواده‌هايشان

حسن موسوي‌چلک

رييس انجمن مددکاري ايران

افراد مبتلا به بيماري‌هاي مزمن و خانواده‌هايشان معمولا با چند مشکل عمده مواجه مي‌شوند:

يکي از مشکلات افراد مبتلا به بيماري‌هاي مزمن، تامين هزينه‌هاست و به دليل اينکه بيمه‌هاي درماني هزينه‌ها را کامل پوشش نمي‌دهند، مشكلات خانواده‌ها افزايش مي‌يابد. علاوه بر اين، رفت?وآمد برخي از بيماران هم هزينه جداگانه‌اي دارد. گاهي لازم است بيمار رژيم‌غذايي خاصي داشته باشد که همه اين موارد فشار مالي بيشتري به او تحميل مي‌كند.

حضور يک بيمار با بيماري مزمن در خانواده، مي‌تواند روي روحيه ديگران تاثير‌گذار باشد. در واقع بيماري، هم روي خود فرد تاثير دارد و هم روي افرادي که با او در ارتباط هستند. در چنين شرايطي اگر افراد اصول حمايت‌هاي رواني– اجتماعي را بلد نباشند، تاثيرات منفي روابط بيشتر مي‌شود. حتي ممکن‌است در ارتباط با ديگران دچار مشکل و روابط اجتماعي‌شان محدود شود.

مشکل ديگر به اشتغال و ازدواج بيمار مربوط است. ممکن ‌است اين افراد براي كار پذيرفته نشوند. اگر هم اين بيماران ازدواج کرده باشند، اين احتمال دارد در ايفاي نقش‌هاي اجتماعي‌شان به عنوان مادر، پدر يا همسر دچار مشکل شوند.

ممکن‌است بيماري‌هاي مزمن با بروز برخي از اختلا‌ل‌هاي رواني مانند افسردگي- در ارتباط باشد. تحمل بار رواني بيماري کار راحتي نيست. در برخي موارد از افراد بيمار بويي متصاعد مي‌شود که خودبه?خود انزوا و گوشه‌گيري را ايجاد مي‌كند و زمينه‌هاي بروز افسردگي را افزايش مي‌دهد.

گاهي آستانه تحمل بيمار پايين مي‌آيد و روابط او را با ديگران تحت‌تاثير قرار مي‌دهد و آثار منفي ايجاد مي‌کند. اگر بيمار و اطرافيان بدانند که در چنين شرايطي چطور بايد رفتار کنند، آسيب‌هاي وارده کاهش مي‌يابد.

براي حل اين قبيل مشکلات چند راه‌حل پيشنهاد مي‌شود:

• خود بيمار بايد شرايط ديگران را درک کند، وضعيت موجود را بپذيرد و تلاش کند تا سربار ديگران نباشد. البته سربار بودن ديدگاهي است که معمولا خود بيمار دارد و اطرافيان اينطور تصور نمي‌کنند. به هر حال بيمار بايد خودش هم همکاري‌هاي لازم را با ساير اعضاي خانواده داشته‌باشد و بپذيرد که آنها هم وظايفي دارند که بايد انجام دهند و انتظاراتش در حد توان سايرين باشد. اعضاي خانواده هم حقوقي دارند که بيمار بايد آنها را محترم بشمرد و توقع نداشته باشد که ديگران خودشان را براي او فدا کنند. هرچند که درخانواده‌هاي ايراني به دليل عاطفه‌اي که وجود دارد، بيمار به حال خودش رها نمي‌شود اما نداشتن توقعات، پذيرش را راحت‌تر مي‌كند و فشار رواني را به حداقل مي‌رساند.

• اگر اعضاي خانواده با مهارت حمايت‌هاي رواني- اجتماعي آشنايي داشته باشند، به راحتي مي‌توانند بين خودشان و بيمار تعامل ايجاد کنند. حذف کردن يا جدا کردن بيمار از ديگران، راهكار مناسبي نيست، مگر اينکه نوع بيماري به گونه‌اي باشد که جدا کردن او لازم باشد.

• خانواده‌ها نبايد در ارتباط و تعامل با فرد بيمار افراط و تفريط کنند. به عبارت ديگر، نه حمايت زيادي داشته باشند و نه بي‌تفاوتي مطلق چون بيمار نبايد براي انجام هر کاري به ديگران وابسته باشد.

• حضور در مجامع عمومي و استفاده از برنامه‌هاي فرهنگي و تفريحي متناسب با شرايط بيمار اقدام مفيدي است.

• بهتر است بيمار و خانواده‌‌اش با مراکز عرضه‌كننده خدمات مددکاري و اجتماعي ارتباط داشته باشند يا با مراجعه به مشاور و روان‌شناس مهارت‌هاي لازم را ياد بگيرند.

حل مشکل دارو وظيفه بيمار نيست

در شرايطي ممکن‌است افراد مبتلا به بيماري‌هاي مزمن با کمبود داروهاي مورد نياز روبرو شوند که اين مشکل فشارهاي رواني وارده به آنها را افزايش مي‌دهد. شايد هم مجبور شوند دارو را از بازار آزاد تهيه کنند. به هر حال وظيفه حاکميت است که براي اين گروه خدمات بيشتري را پيش‌بيني کند و خود افراد نمي‌توانند در اين زمينه نقشي داشته باشند.

طبق اصل 29 قانون اساسي، برخورداري از نظام تامين اجتماعي، دسترسي به خدمات و... وظيفه دولت‌هاست. بيمار خودش نمي‌تواند داروخانه باز کند و وظيفه تامين دارو بر عهده خانواده‌اش هم نيست. اعتقاد دارم که بيماران مزمن بايد پوشش بيمه فراگيري داشته باشند و اين ضعف نظام تامين اجتماعي است که نمي‌توانيم چنين بيمه‌اي را براي آنها فراهم کنيم.

در مجموع همه ما بايد به افراد بيمار و خانواده‌هايشان کمک کنيم تا بتوانند وظايفشان را انجام دهند. خودمان را کنار نکشيم. در اين صورت توان خانواده براي حمايت از بيمار افزايش مي‌يابد و مشکلات کمتر مي‌شوند.

علت بوی بد دهان روزه‌دار چیست؟

برخی از روزه‌داران در این ایام دچار بوی بد دهان می‌شوند اما نمی‌دانند علت آن چیست و چگونه می‌توان با آن کنار آمد.

یک داندانپزشک در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران ( ایسنا)- منطقه خراسان جنوبی، با اشاره به اینکه در اصطلاح پزشکی بوی بد دهان را halitosis می‌نامند، بیان کرد: علل بروز این عارضه را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد، دسته اول علل موضعی هستند که منظور همان بیماری‌های مربوط به دهان و لثه است و دسته دوم علل سیستماتیک هستند که شامل بیماری‌هایی مانند دیابت، ناراحتی‌های کلیوی یا سیگار کشیدن می‌شود.

آسیه رضایی ادامه داد: با آگاهی نسبت به عوامل موضعی بوی بد دهان، روزه‌داران می‌توانند با آگاهی از ایجاد آن جلوگیری کنند.

رضایی ادامه داد: درون دهان گونه‌های مختلف باکتری زندگی می‌کنند و موادی مانند آمونیاک و سولفیدها را که موجب ادامه زندگی باکتری‌ها می‌شوند، تولید می‌کنند.

وی اظهار کرد: عوامل متعددی در ادامه حیات باکتری‌ها و در نتیجه بوی بد دهان دخیل هستند که از مهم‌ترین آنها می‌توان به مسواک نزدن یا شیوه اشتباه مسواک زدن، زبان آلوده، سوراخ‌های درون دهان، بیماری‌های لثه ناشی از استفاده از پلاک ارتودنسی، دندان مصنوعی و غیره اشاره کرد.

این دندان پزشک با اشاره به اینکه بسیاری از روزه‌داران در طول روز از مسواک زدن خودداری می‌کنند، تصریح کرد: این کار اشتباه است، چرا که هیچ مغایرتی میان روزه‌داری و مسواک زدن وجود ندارد.

علت افتادن پرکردگی دندان چیست

یک دندانپزشک گفت: پرکردگی‌ها وقتی از جای خود خارج می‌شوند که از ابتدا طراحی درستی نداشته‌اند یا اینکه طی زمان به دلیل عود پوسیدگی یا حجم زیاد یا فشارهای نامتعارف از نسج دندان جدا شده و کارایی خود را از دست داده باشند.

علت افتادن پرکردگی دندان چیست

مصطفی فاطمی در گفت‌وگو با خبرنگار بهداشت و درمان فارس، اظهار داشت: افراد در مواجهه با افتادن پر کردگی دندان باید هر چه سریعتر به پزشک مراجعه کنند.

عضو هیئت علمی جهاد دانشگاهی گفت: هر گونه تأخیر یا مسامحه حتی در کوتاه مدت هم می‌تواند به از دست دادن دندان منجر ‌شود که در حالت عادی احتمال حفظ کردن آن وجود داشته است زیرا بافت‌های دندانی زیر پر کردگی‌ها نسبت به گسترش پوسیدگی حساس‌ترند.

این دندانپزشک تصریح کرد: به طور معمول توقع می‌رود که یک پر کردگی بتواند زمان طولانی و قابل قبولی را در دهان سپری کند اما بحث از دست دادن پر کردگی‌ها نیز مسئله دور از ذهنی نیست.

این استاد دانشگاه ادامه داد: بسیار پیش می‌آید که بیماران از پر کردگی‌هایی نام می‌برند که بیش از 10 سال است که در دهان قرار دارد و از این شاکی هستند که پر کردگی‌های جدیدشان در فاصله زمانی کوتاه‌تری از بین رفته‌اند.

عضو هیئت علمی جهاد دانشگاهی بیان داشت: یکی از مهمترین دلایل حفظ پر کردگی داخل دهان جدا از تمام مسائل تکنیکی اعم از انتخاب ماده، تراش حفره و کاربری درست مواد، حجم پر کردگی است.

وی افزود: بسیار پیش می‌آید که یک پر کردگی کوچک داخل دهان بیمار، عمری در حد 20 سال داشته باشد اما همین پر کردگی وقتی به سطوح دیگر دندان گسترش می‌یابد عمر مفید آن حتی در بهترین حالت هم گاهی تا به یک سوم حالت قبل کاهش پیدا می‌کند.

فاطمی ابراز داشت: پر کردگی‌ها وقتی از جای خود خارج می‌شوند که از ابتدا طراحی درستی نداشته‌اند یا اینکه طی زمان به دلیل عود پوسیدگی یا حجم زیاد یا فشارهای نامتعارف از نسج دندان جدا شده و کارایی خود را از دست داده باشند.

عضو هیئت علمی جهاد دانشگاهی افزود: گاهی نیز پیش می‌آید دندانی که علاوه بر درمان ریشه به روکش نیز نیاز داشته است به هر دلیلی اعم از پیگیری نکردن بیمار یا مسائل اقتصادی، روکش نشده و به دلیل ضعف ساختاری دچار شکستگی شده باشد.

فاطمی افزود: به طور معمول توقع می‌رود هر چه حجم پر کردگی نسبت به دندان کمتر باشد عمر بیشتری را طی کند.

این دندانپزشک ادامه داد: برای جلوگیری از تخریب ناگهانی پر کردگی جدا از رعایت بهداشت دهان، توجه به نکاتی مانند تغییر رنگ لبه‌های پر کردگی، ایجاد گیر غذایی، پاره شدن نخ دندان و امثالهم می‌تواند نشانه‌های شروع فرایند تخریب پر کردگی و خارج شدن بعدی آن باشد.

فاطمی به افراد توصیه کرد: مراجعه منظم برای معاینه توسط دندانپزشک می‌تواند از عوارض بعدی مانند پوسیدگی‌های وسیع برگشت‌ناپذیر جلوگیری کند.

معاون پزشکی آزمایشگاهی سازمان پزشکی قانونی:

سقط‌ های غیر قانونی مادران را تا حد مرگ می‌کشاند/ تهران در صدر سقط‌ های قانونی

معاون پزشکی آزمایشگاهی سازمان پزشکی قانونی گفت: سال گذشته بیش از ۴ هزار مجوز سقط قانونی در کشور صادر شده که تهران با ۸۳۱ مجوز در صدر قرار گرفته است.

سقط‌ های غیر قانونی مادران را تا حد مرگ می‌کشاند/ تهران در صدر سقط‌ های قانونی

سیدامیرحسین مهدوی امروز در نشست خبری سقط درمانی که در سازمان پزشکی قانونی برگزار شد خاطرنشان کرد: تا قبل از تیر سال 84 که قانون سقط درمانی در مجلس به تصویب رسید، سقط جنین فقط برای مادر در معرض خطر که ادامه بارداری برای او امکان نداشت امکان‌پذیر بود.

وی ادامه داد: البته قبل از سال 81 بنا به فتوای مقام معظم رهبری مادران بارداری که جنین آن‌ها دو مورد ناهنجاری جنینی از جمله آنمسفالی (جنینی که جمجمه ندارد و بلافاصله پس از تولد می‌میرد) و تالاسمی ماژور را داشتند می‌توانستند با دریافت مجوز از پزشکی قانونی جنین خود را قبل از 4 ماهگی سقط کنند.

مهدوی با اشاره به نص صریح قانون سقط درمانی گفت: در این قانون آمده است «سقط درمانی با تشخیص قطعی 3 پزشک متخصص و تأیید پزشکی قانونی که به علت عقب‌افتادگی یا ناقص‌الخلقه بودن جنین موجب حرج مادر یا تهدید جان او باشد قبل از 4 ماهگی و با رضایت زن مجاز است و مجازات و مسئولیتی متوجه پزشک معالج نیست».

معاون پزشکی آزمایشگاهی سازمان پزشکی قانونی در مورد آمار سقط‌های جنایی و غیرقانونی در کشور گفت: آماری از سقط‌های جنایی و آن‌هایی که بدون مجوز در مراکز درمانی انجام می‌شود نداریم اما بر اساس شکایاتی که از عوارض سقط‌های جنایی به دست ما می‌رسد می‌‌توان ردپایی گرفت.

تهران در صدر صدور مجوز سقط درمانی

به گفته معاون پزشکی آزمایشگاهی سازمان پزشکی قانونی در سال 91 بیش از 4 هزار مجوز سقط قانونی در کشور صادر شده که تهران با 831 مجوز در صدر صدور مجوز سقط قانونی قرار دارد و پس از آن استان‌های خراسان رضوی با 587 و خوزستان با 538 مورد در رتبه‌های بعدی قرار می‌گیرند.

عفونت، خونریزی و پارگی رحم ماحصل سقط‌های زیرزمینی

وی گفت: عمده سقط‌های غیرقانونی در مراکز زیر زمینی و مخفی و شرایط غیر استریل انجام می‌شود و در بسیاری از موارد مادر دچار عفونت‌های شدید، خونریزی و حتی پارگی رحم می‌شود و گاهی متأسفانه پیکر بی‌جان این مادران را در سالن تشریح می‌بینیم .در کمیسیون‌های پزشکی قانونی شکایت‌هایی از عوارض این سقط‌ها مطرح‌ می‌شود و در مواردی نهایت با خارج شدن رحم مادر، او برای همیشه از داشتن فرزند محروم می‌شود.

وی با هشدار به عده معدودی از افراد جامعه پزشکی که سقط غیرقانونی انجام می‌دهند گفت: مبادرت به سقط جنایی جرم محسوب می‌شودو در قوانین انتظامی سازمان نظام پزشکی مجازات‌هایی برای آن در نظر گرفته شده است.

همان طور که زوجین برای سقط غیرقانونی اقدام می‌کنند امکان زیادی وجود دارد که برای عوارض ناشی از سقط غیرقانونی نیز از همان پزشک شکایت کنند.

معاون پزشکی آزمایشگاهی سازمان پزشکی قانونی با تأکید بر اینکه پزشکی قانونی روند سختگیرانه‌ای را برای اطمینان از ضرورت سقط درمانی دارد گفت: تا با رعایت محدودیت زمانی با نظر 3متخصص و سونوگرافی‌های سریالی مطمئن نشویم که جان مادر در معرض تهدید بوده یا جنین دچار ناهنجاری اساسی است مجوزی صادر نمی‌کنیم و در این راستا از کارشناسان پزشکی قانونی با سواد و آگاه استفاده می‌کنیم.

وی یکی از مشکلات سقط درمانی را محدودیت زمانی برشمرد و گفت: حتی اگر فرد دارای شرایط سقط درمانی باشد اما از 19 هفتگی عبور کرده باشد امکان صدور مجوز برای او را نداریم.

مهدوی ادامه داد: در عین حال اکنون شکایت از پزشکان به دلیل عدم تجویز آزمایش‌های تشخیصی برای جنین مبتلا افزایش یافته است و شاکیان عنوان می‌کنند که چرا پزشک در موعد مقرر آزمایش‌های لازم را انجام نداده تا والدین بتوانند جنین خود را به طور قانونی سقط کنند البته نباید فراموش کرد که آزمایش‌های تشخیص اختلالات جنینی هزینه‌بر بوده و ممکن است برخی خانواده‌ها توان تأمین هزینه آن را نداشته باشند.

پزشکی قانونی فقط برای موارد خاص مجوز سقط قانونی صادر می‌کند

وی در مورد برداشت نادرست جامعه از قانونی سقط درمانی گفت: متأسفانه باور غلطی شکل گرفته که برخی فکر می‌کنند شرط داشتن بارداری زیر 4 ماه امکان دریافت مجوز سقط قانونی را فراهم می‌کند در حالی که صدور مجوز فقط برای شرایط خاص از جمله مادران پر خطر و در صورت ناهنجارهای‌های خاص و شدید جنین امکان‌پذیر است.

این دمپایی‌ها قدتان را کوتاه می‌کند!

مطالعات جدید پزشکان فرانسوی نشان می دهد دمپایی های لای انگشتی باعث آسیب رساندن به دیسک کمر می شوند و فرد را به بیماری های قلبی دچار می کند.

دمپایی های لای انگشتی باعث ترک پوستی پا می شوند و به بروز عفونت در پا منتهی می شوند.

گفتنی است دمپایی های لای انگشتی باعث می شود تا پا نتواند به صورت طبیعی بچرخد و خم و راست شود و از این رو به ستون فقرات و مهره های کمر فشار زیادی وارد می شود.

محققان با انجام آزمایشاتی بر روی ۱۵۰۰ داوطلب دریافتند افرادی که حداقل ۳ بار در طول هفته از دمپایی های لای انگشتی یا سایر دمپایی های همانند آن استفاده می کنند ۲ سانت در سال کاهش قد پیدا می کنند و نسبت به سایرین بیشتر دچار کمر درد و دردهای ستون فقرات می شوند.

پزشکان توصیه می کنند افراد دیابتی و افرادی که سابقه ی بیماری های قلبی دارند باید از پوشیدن این دمپایی ها جلوگیری کنند.

خانم ها نباید این نوشیدنی را بخورند!!مطالعات جدید دانشمندان نشان می‌دهد این نوشیدنی همراه با غذا خانم‌ها را به فقر آهن دچار می کند.

مطالعات جدید دانشمندان نشان می‌دهد لبنیاتی مانند ماست و دوغ باعث می‌شوند تا خانم‌ها به فقر آهن دچار شوند.

بهترین زمان برای مصرف لبنیات در صبحگاه و شب قبل از خواب است و پزشکان توصیه می‌کنند خانم ها در طول روز کمتر از لبنیات استفاده کنند.بیشترین زمان جذب آهن لبنیات در صبحگاه و شب است و در غیر این صورت مواد پروتئینی کلسیمی و آهن موجود در لبنیات هرگز در بدن خانم‌ها جذب نمی‌شود.

پوکی استخوان در خانم‌ها از دیرباز مورد توجه قرار داشته است اما به علت آنکه بیماری خاموشی است کمتر خانم‌ها آن را پیگیری می‌کنند.پزشکان توصیه می‌کنند خانم‌ها همراه غذا دوغ و ماست نخورند و سعی کنند در سال یک بار آزمایش تراکم استخوان را انجام دهند.

پزشکان همچنین توصیه می‌کنند والدین همراه غذا به کودکان ماست ندهند در غیر این صورت کودک دچار شکستگی‌های استخوان می‌شود و از سقف رشد او کاسته می‌شود.

تغذیه و سلامتی و رژیم درمانی

بهترين عصرانه چيست؟

سحری کله‌پاچه و سیرابی نخورید/ خوردن غذاهای تند در ماه رمضان قدغن

جنجالی ترین رژیم غذایی

اینگونه مانکن شوید

5 راه حل برای کوچک کردن ران های چاق

چگونه در ماه رمضان تشنه نشویم؟

بهترين عصرانه چيست؟

يادش بخير! بچه که بوديم بعد از ناهار زير باد پنکه مي‌خوابيديم و وقتي بيدار مي‌شديم، مادرم يک پياله ماست کيسه‌اي با نان تازه جلويمان مي‌گذاشت...

امروز ماست کيسه‌اي داشتيم، فردا نان و پنير و گردو با سنگک داغ، پس فردا آش رشته و... هيج خبري از عصرانه‌هاي آماده امروزي نبود. چيپس، پفک، فست‌فود و بستني جايي در سفره عصرانه‌مان نداشتند. حالا وقتي فرزندم عصرانه مي‌خواهد در کابينت يا يخچال را باز مي‌کند و بيسکويت يا بستني برمي‌دارد و مي‌خورد. خودمان هم به برشي هندوانه يا چاي و بيسکويت قناعت مي‌کنيم. از ديروز تا امروز معني عصرانه تفاوت زيادي پيدا کرده است. در گفت‌وگويي با دکتر احمد ساعدي، متخصص تغذيه و رژيم درماني و عضو هيات‌علمي دانشگاه علوم پزشكي تهران در مورد بهترين و بدترين عصرانه‌ها پرسيديم.

سلامت: آيا خوردن عصرانه را توصيه مي‌کنيد؟

بله، عصرانه در واقع ميان‌وعده بين ناهار و شام است و خوردنش نه تنها اشكالي ندارد بلكه توصيه مي‌شود. ما هميشه يادآوري مي‌كنيم از 6-5 وعده غذايي در طول روز استفاده كنيد كه شامل 3 وعده غذاي اصلي و 2 تا 3 ميان وعده خيلي سبك است زيرا ميان‌وعده‌ها از افت قندخون و بروز حس گرسنگي جلوگيري مي‌كنند.

سلامت: بهتر است ميان وعده شامل چه مواد غذايي‌اي باشد؟

درواقع، اين موضوع به سليقه و ذائقه افراد برمي‌گردد. براي وعده غذايي اصلي مي‌توان قوانيني تعيين كرد اما ميان‌وعده درواقع به ذائقه افراد بستگي دارد و آنچه فرد هوس مي‌كند، مي‌خورد. ممكن است ميان‌وعده بستني،‌ نان و پنير يا بيسكويت و چاي باشد. بهترين عصرانه از نظر من ميوه‏ها هستند، البته به شرطي که به اندازه مصرف شوند. حتي نوع ميوه نيز- به خصوص براي آن گروه از افرادي که فعاليت بدني كمي دارند، مي‏خواهند وزن کم کنند يا به بيماري قلبي و عروقي و ديابت مبتلا هستند- مهم است. يک آقا با فعاليت فيزيكي زياد در وعده عصرانه مي‏تواند 2 عدد ميوه بخورد اما يک خانم دانشجو که فعاليت بدني ندارد، نبايد بيش از يک ميوه ميل كند. برخي مغزدانه‏ها مانند پسته و سويا ( اگر کم‏کاري تيروييد نداريد )هم در اولويت دوم قرار دارند.

سلامت: چه نوع ميوه‌هايي را پيشنهاد مي‌دهيد؟

ميوه‏هايي که رنگدانه‏هاي بيشتري دارند و کم شيرين هستند، مناسب‌ترند؛ مثلا آلبالو، گيلاس، سيب و حتي سبزيجاتي مثل هويج، گوجه‌فرنگي و خيار و ميوه‏هايي مثل طالبي، خربزه و هندوانه که آب فراواني دارند. البته مصرف اين نوع ميوه‏ها براي کساني که اضافه وزن دارند يا ديابتي هستند، توصيه نمي‏شود زيرا قندخون را بالا مي‌برد. به دنبال اين موضوع انسولين زيادي در بدن ترشح مي‏شود و قندخون افت مي‌کند و 2 ساعت بعد، فرد دچار گرسنگي و ضعف شديد مي‏شود و نمي‏تواند اشتهايش را هنگام صرف شام كنترل كند. به همين دليل?است که توصيه مي‏شود در وعده عصرانه بستني نخوريم. بهتر است که عصرانه از موادغذايي کم قند باشد.

سلامت: خيلي از افراد مي‌گويند نمي‌توانند به اين توصيه‌ها عمل کنند و عصر که مي‌شود فورا سر کابينت‌ها مي‌روند و دنبال يک ماده غذايي پرکالري و شيرين مي‌گردند. به اين افراد چه توصيه‌اي داريد؟

درست است که انتخاب با خودمان است اما بهتر است انتخاب درستي داشته باشيم. بهتر است موادغذايي کم‏کالري و مغذي در خانه در دسترس باشند و موادغذايي شيرين پرکالري مثل بستني اصلا در يخچال نگذاريم که بخواهيم عصر سراغ آنها برويم. سعي کنيم اگر شيريني دوست داريم به جاي شيريني خامه‏اي، شيريني ساده بخريم. بسياري از افراد ذائقه شيرين دارند و اين ذائقه به‏خصوص اگر مبتلا به ديابت باشيم، برايمان سم است و کنترل ديابت را سخت مي‏کند. ذائقه شيرين مثل سيگار است. هرچه به آن پاسخ دهيم تقويت مي‏شود. امروز اگر يک شکلات بخوريم فردا حس ما با 2 شکلات برطرف مي‏شود و همين‌طور روز به روز بالاتر مي‏رود. اگر شما ذائقه شيرين داريد، به‌خصوص اگر ديابتي يا مبتلا به اضافه وزن هستيد يا نشانگان متابوليک داريد يا والدينتان به بيماري قلب و عروق مبتلايند، بايد مراقب باشيد تا تقويت نشود و برعکس سعي کنيد آن را تضعيف کنيد. اگر امروز به حس خود نه بگوييد، فردا قدرت اين ذائقه کمتر مي‏شود. اگر امروز به جاي شيريني خامه‏اي، شيريني ساده بخوريد ممکن است فردا بتوانيد حتي مصرف شيريني ساده را هم کنترل کنيد و آن را به مرور کنار بگذاريد.

سلامت: آيا مي‌توانيم به‌عنوان عصرانه، نان و پنير يا غذا بخوريم؟

نه، بهتر است دور آن را خط بکشيم. بايد با عصرانه‌اي كه در قديم به شكل غذا استفاده مي‌شد، خداحافظي كرد. وقتي در مطب از افراد مي‌پرسم عصرانه مي‌خوريد مي‌گويند نه اما بعد معلوم مي‌شود مثلا چاي و شيريني مي‌خورند. از نظر بسياري از مردم عصرانه غذايي است كه پخته مي‌شود اما ما مثل 40-30 سال پيش فعاليت بدني نداريم پس بهتر است از خوردن اين نوع مواد غذايي صرف‌نظر کنيم.

سلامت: براي افراد لاغر در عصرانه‌شان چه پيشنهادي داريد؟

اگر لاغر هستيد، فعاليت زيادي داريد و به هيچ بيماري‌اي مبتلا نيستيد خوش‏شانس‌ايد و مي‏توانيد انتخاب‏هاي مختلفي داشته باشيد. در اين شرايط، حتي مي‏توانيد به عنوان عصرانه غذا بخوريد. البته برخي افراد رو به مصرف فست‏فودها، چيپس يا ذرت مي‏آورند که اصلا درست نيست. حتي اگر از لحاظ دريافت انرژي مشکلي نداريد، سعي کنيد انرژي را از غذاهاي مغذي به بدنتان برسانيد. نان، پنير، تخم‏مرغ، ميوه و آجيل گزينه‌هاي سالم‏تري هستند.

سلامت: بهترين زمان مصرف عصرانه چه ساعتي است؟

عصرانه بايد دقيقا بين فاصله ناهار تا شام مصرف شود. يعني اگر ساعت 10 شام مي‏خوريد (اگرچه اين ساعت مناسب شام خوردن نيست) و ساعت 2 ناهار خورده‏ايد، ساعت 6 زمان مناسبي براي عصرانه است.

سحری کله‌پاچه و سیرابی نخورید/ خوردن غذاهای تند در ماه رمضان قدغن

کارشناس ارشد اداره تغذیه وزارت بهداشت گفت: کله‌پاچه و سیراب-شیردان اگر چه به ظاهر آبکی هستند ولی به دلیل چربی زیاد احساس تشنگی را تشدید می‌کنند.

حامد پورآرام در گفت‌وگو با خبرنگار بهداشت و درمان فارس در مورد نیاز بدن به تأمین آب بین افطار تا سحر گفت: در حالت عادی روزی 8 تا 10 لیوان آب می‌خوریم ولی در شرایط ویژه ماه رمضان و به تعویق انداختن احساس تشنگی باید از خوردن غذاهای پر ادویه و تند، و غذاهای پرنمک خودداری کرد.

وی ادامه داد: همچنین باید از خوردن غذاهای پرچرب که باعث احساس تشنگی می‌شوند، صرفنظر کرد و غذاهای سرخ کردنی، کله‌پاچه و سیراب، شیردان که به ظاهر آبکی هستند ولی به دلیل چربی زیاد احساس تشنگی را تشدید می‌کنند.

به گفته این کارشناس ارشد تغذیه غذاهایی که حاوی سیر و پیاز فراوان هستند سبب می‌شوند تا روزه‌داران در طی روز احساس نیاز به آب داشته باشند و خوردن آب طی چند ساعت افطار تا سحر بسیار توصیه می‌شود.

پورآرام خوردن انواع میوه تازه یا بخارپز و آب‌پز و کمپوت به شرطی که حاوی شکر زیاد نباشد را مفید دانست و افزود: این کار علاوه بر اینکه آب بدن را تأمین می‌کند ویتامین و مواد معدنی را هم به بدن می‌رساند.

خورش آلو،‌سالاد سبزی و برگه هلو دوای رفع یبوست در ماه رمضان

وی با اشاره به اینکه کمبود آب علاوه بر احساس تشنگی می‌تواند در ایجاد یبوست هم نقش داشته باشد به روزه دارانی که با این مشکل مواجه می‌شوند توصیه کرد که از غذاهایی مانند خورشت آلو و خورشت حاوی انواع سبزی و برگه‌های خیسانده شده مانند برگه آلو، هلو یا آب آنها استفاده کنند.

کارشناس ارشد اداره تغذیه وزارت بهداشت همچنین استفاده از سالاد سبزی در وعده سحری را مناسب دانست و خاطرنشان کرد: سالاد به شرط آنکه سس مایونز (حاوی چربی بالا) نداشته باشد و فقط با آبلیموی تازه یا سرکه به همراه کمی روغن زیتون میل شود می تواند علاوه بر نگهداری آب بدن در حرکت روده ها و برطرف کردن یبوست موثر باشد.

جنجالی ترین رژیم غذایی

برای کاهش وزن همیشه به یک انگیزه بزرگ نیاز است اما پیدا کردن این انگیزه گاهی اوقات سخت تر از نخوردن غذااست. بسیاری انگیزه خود را تنها رسیدن به هیکلی مناسب می دانند اما برخی نیز به دنبال داشتن زندگی سالم رژیم میگیرند.

هنرمندان بسیاری هستند که برای رسیدن به شهرت راه های عجیب را انتخاب می کنند. زندگی در اتاقی پر از عنکبوت یا گذراندن یک سال در قفس شیرها از نمونه های این کارهای عجیب است که اغلب با موفقیت به پایان میرسند. آقای ونگ جون هنرمند چینی راهی سالم و جالب را برای رسیدن به شهرت انتخاب کرده است، آن هم رژیم گرفتن در ملاعام و زندگی بر روی ترازو است.

او تصمیم گرفت تا زمانی که به وزن ایده آل نرسیده است از روی ترازو پایین نیاید. ونگ میگوید 7.5 کیلوگرم اضافه وزن دارد و هدفش را تنها رسیدن به وزنی ایده آل اعلام کرده است، همچنین او میگوید قصد دارد شرایط سالم بدنی را به افرادی که اضافه وزن دارند نشان دهد تا شاید آن ها نیز انگیزه ای برای کاهش وزن پیدا کنند. این مراسم به طور مستقیم همیشه از تلویزیون چین پخش خواهد شد تا همه مردم در جریان کاهش وزن او باشند.

ونگ در این مورد می گوید: ابتدا هیچ انگیزه ای پیدا نمی کردم ولی تصمیم گرفتم در مقابل مردم این کار را انجام دهم تا هم انگیزه داشته باشم و هم نتوانم درمیانه راه رژیم را رها کنم. او در این مدت از رژیم های غذایی مخصوص استفاده می کند و پزشک های متخصص همیشه در اتاق او حاضر هستند تا در موارد اضطراری بتوانند عکس العمل های لازم را نشان دهند. او تا به حال توانسته است یک کیلو از وزن خود را کم کند.

اینگونه مانکن شوید

به مدت یک دقیقه شدت تمرین را تا حد قوی بالا ببرید و بعد یک دقیقه سرعت تمرین را تا حد متوسط پایین بیاورید. اینکار را 5 مرتبه تکرار کنید.

شروع کنید :

هفته اول:

شنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت یک دقیقه شدت تمرین را تا حد قوی بالا ببرید و بعد یک دقیقه سرعت تمرین را تا حد متوسط پایین بیاورید. اینکار را 5 مرتبه تکرار کنید.

15 دقیقه آخر را با سرعت متوسط انجام دهید و کم کم شدت آن را پایین بیاورید.

دوشنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت 10 دقیقه شدت تمرین را تا حد متوسط بالا ببرید.

یک تا دو دقیقه روی شیب زیاد با شدت بالا راه بروید و بعد روی سطح صاف یک تا دو دقیقه ضربانتان را پایین بیاورید. یکبار دیگر این تمرین را تکرار کنید.

تمرین را با شدت متوسط به پایان برسانید.

چهار شنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت 5 دقیقه شدت تمرین را تا حد متوسط بالا ببرید.

شدت تمرین را برای 5 دقیقه تا بالاترن حد افزایش دهید.

تمرین را با شدت متوسط به پایان برسانید.

پنجشنبه:به مدت 30 دقیقه با شدت دلخواه راه بروید. گرم کردن اولیه و خنک کردن آخر کار را فراموش نکنید.

هفته دوم:

شنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت یک دقیقه شدت تمرین را تا حد قوی بالا ببرید و بعد یک دقیقه سرعت تمرین را تا حد متوسط پایین بیاورید. اینکار را 7 مرتبه تکرار کنید.

تمرین را با سرعت متوسط به پایان برسانید و کم کم از شدت آن بکاهید.

دوشنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت 5 دقیقه شدت تمرین را تا حد متوسط بالا ببرید.

یک تا دو دقیقه روی شیب زیاد با شدت بالا راه بروید و بعد روی سطح صاف یک تا دو دقیقه ضربانتان را پایین بیاورید. دوبار دیگر این تمرین را تکرار کنید.

تمرین را با شدت متوسط به پایان برسانید.

چهار شنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت 5 دقیقه شدت تمرین را تا حد متوسط بالا ببرید.

شدت تمرین را برای 10 دقیقه تا بالاترین حد افزایش دهید.

تمرین را با شدت متوسط به پایان برسانید.

پنجشنبه:به مدت 30 دقیقه با شدت دلخواه راه بروید. گرم کردن اولیه و خنک کردن آخر کار را فراموش نکنید.

هفته سوم:

شنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت دو دقیقه شدت تمرین را تا حد قوی بالا ببرید و بعد دو دقیقه سرعت تمرین را تا حد متوسط پایین بیاورید. اینکار را 4 مرتبه تکرار کنید.

تمرین را با سرعت متوسط به پایان برسانید و کم کم از شدت آن بکاهید.

دوشنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت 5 دقیقه شدت تمرین را تا حد متوسط بالا ببرید.

2 تا 3 دقیقه روی شیب زیاد با شدت بالا راه بروید و بعد روی سطح صاف یک تا 2 دقیقه ضربانتان را پایین بیاورید. یکبار دیگر این تمرین را تکرار کنید.

تمرین را با شدت متوسط به پایان برسانید.

چهار شنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت 5 دقیقه شدت تمرین را تا حد متوسط بالا ببرید.

شدت تمرین را برای 15 دقیقه تا بالاترین حد افزایش دهید.

تمرین را با شدت متوسط به پایان برسانید.

پنجشنبه:به مدت 30 دقیقه با شدت دلخواه راه بروید. گرم کردن اولیه و خنک کردن آخر کار را فراموش نکنید.

هفته چهارم:

شنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت 2 دقیقه شدت تمرین را تا حد قوی بالا ببرید و بعد 2 دقیقه سرعت تمرین را تا حد متوسط پایین بیاورید. اینکار را 5 مرتبه تکرار کنید.

تمرین را با سرعت متوسط به پایان برسانید و کم کم از شدت آن بکاهید.

دوشنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت 5 دقیقه شدت تمرین را تا حد متوسط بالا ببرید.

2 تا 3 دقیقه روی شیب زیاد با شدت بالا راه بروید و بعد روی سطح صاف 1 تا 2 دقیقه ضربانتان را پایین بیاورید. دوبار دیگر این تمرین را تکرار کنید.

تمرین را با شدت متوسط به پایان برسانید.

چهار شنبه:5 دقیقه با شدت ملایم گرم کنید.

به مدت 2 دقیقه شدت تمرین را تا حد متوسط بالا ببرید.

شدت تمرین را برای 20 دقیقه تا بالاترین حد افزایش دهید.

تمرین را با شدت متوسط به پایان برسانید.

پنجشنبه:به مدت 30 دقیقه با شدت دلخواه راه بروید. گرم کردن اولیه و خنک کردن آخر کار را فراموش نکنید.

5 راه حل برای کوچک کردن ران های چاق

ورزش برای مبارزه با سلولیت

ورزش هایی كه پاها را به كار می‌اندازند در الویت قرار دهید، ورزش هایی مانند دو، شنا، تنیس و...، مهم ترین نكته این است كه این ورزش ها را به طور منظم انجام دهید.

5 راه حل برای کوچک کردن ران های چاق

سلولیت، توده های چربی هستند که در نواحی بدن خصوصاً بدن زنان متمرکز می شوند، این توده های چربی، به هیچ وجه ظاهر خوشایندی ندارند.با ما بمانید تا دریابید که چگونه باید سلولیت ها را از بین ببرید و اندام تان زیبا شود، و از همه مهم تر از شر ران ها و باسن بزرگ راحت شوید.

راه حل هایی برای از بین بردن سلولیت و کوچک کردن ران های بزرگ: هشدار!

سلولیت طی یک فرآیند فیزلوژیک طبیعی هورمونی به وجود می آید. به بیان دیگر، خلاصی یافتن از آنها سخت است. به همین علت است که توصیه می شود قبل از انتخاب امکان های مختلف، دربارۀ آنها به خوبی مطالعه کنید و آن را که از همه مناسب تر است، برگزینید، از امتحان کردن چندین روش، پشت سر هم یا به طور موازی اجتناب کنید...

ماساژ برای کوچک کردن ران های چاق

نواحی پوشیده از سلولیت را ماساژ دهید تا دفع سلول های چربی آسان شود.خودتان می توانید هر روز بدن تان را ماساژ دهید، برای این کار به طور مرتب یک شیرِ بدن بر روی نواحی پوشیده از سلولیت بمالید.

ماساژ می تواند توسط افراد حرفه ای نیز انجام شود:

فیزیوتراپی و ماساژ به طور ویژه سیستم لنفاوی را به جریان می اندازد، به این ترتیب عمل جذب و جرم زدایی بافت ها اصلاح می شود.

پزشک متخصص زیبایی و تکنسین های زیبایی بیشتر از ماساژهای وردنه وار استفاده می کند، این شیوه برای دفع سلول های چربی و کاستن از نواحی سلولیتی مفید است.

منتظر نتیجۀ سریع نباشید، باید برای شما حداقل 10 جلسه ماساژ در نظر گرفته شود، تا نتایجی مشاهده گردد، بنابر شرایط افراد مختلف، ممکن است تعداد جلسات افزایش یابد.

کرم های لاغری ضد سلولیت

این مواد فعال، سلول های چربی را تحت فشار قرار می دهند. این مواد که به شکل شیر و یا ژل هستند، کارکرد دوگانه ای دارند زیرا مالیدن آنها مستلزم نوعی ماساژ است که خود روشی ضد سلولیتی به شمار می آید. از سوی دیگر به کمک ماساژ، مواد فعال بیشتر در بافت ها نفوذ می کنند و تأثیر ضد سلولیتی شان را می گذراند.

ورزش برای مبارزه با سلولیت

ورزش یک روش کمکی ضروری است که خوب است هر روز انجام گیرد.

ورزش با عضله سازی پاها، اندام را ظریف و محکم می سازد.

ورزش هایی که پاها را به کار می اندازند در الویت قرار دهید، ورزش هایی مانند دو، شنا، تنیس و...، مهم ترین نکته این است که این ورزش ها را به طور منظم انجام دهید.

امیدوار نباشید که خیلی سریع وزن کم کنید، اما بدن تان خیلی خوب فرم می گیرد و خود را از نو می سازد.

در هر فرصتی که پیش می آید (بالا رفتن از پله ها، پیاده رفتن مسیرهای کوتاه، پیاده روی سریع و...)، برای تحرک داشتن، بهره ببرید و فعالیت های تان (خرید، کارهای خانه، تعمیرات، باغبانی و...) را افزایش دهید.

لیپوساکشن

این روش، درمانی ریشه ای برای از بین بردن سلولیت است. با این حال باید بدانید که این شیوه، به جراحی واقعی نیاز دارد.

در این عمل جراحی، سلول های چربی کنده و مکیده می شوند. ضمناٌ می توان مقدار زیادی از سلول های چربی را یک باره از جا کند. در بین افراد جوان بعد از جراحی، پوست به طور طبیعی به حالت عادی خود باز می گردد اما برای افراد مسن تر، باید از روش های جراحی استفاده کرد.

با این حال، پس از انجام این جراحی نیز، تغذیۀ فرد باید کنترل شود تا سلول های جذب کنندۀ چربی دوباره از نو ساخته نشوند.

تغذیۀ ضد سلولیت من

برخی زنان علی رغم لاغر بودن شان، سلولیت دارند. بنابراین سلولیت فقط مختص افراد مبتلا به اضافه وزن نیست. با این حال، کم کردن چند کیلو وزن، به کم شدن سلولیت ها کمک می کند.

برای رسیدن به این هدف انتخاب تغذیه ای متعادل و سالم ضروری است، تغذیه ای ایده آل تغذیه ای است که میزان چربی، قند و نمک آن متعادل اما سرشار از میوه و سبزیجات باشد.

الکل را به طور کامل حذف کنید و برای دفع بهتر چربی ها آب زیادی بنوشید.

به جز روش لیپوساکشن، تمام روش های دیگری که برای مبارزه با سلولیت به کار می روند، از جمله ماساژ، فعالیت جسمی و تغذیه ای سالم جزء اصول بهداشتی یک زندگی سالم هستند.

چگونه در ماه رمضان تشنه نشویم؟مصرف آب یخ اگر چه در ابتدا تشنگی را فرو می نشاند اما در نهایت باعث تشدید تشنگی می شود.

_ برای کاهش تشنگی در ایام روزه داری، می توان عرق کاسنی و شاهتره، را به نسبت مساوی تقسیم کرد و در یخچال گذاشت و در فاصله افطار تا سحر از آن استفاده کرد. مصرف این نوشیدنی، تشنگی طول روز را بسیار کم می کند.

_ مصرف زیاد گوشت قرمز می تواند باعث افزایش صفرا و تشنگی شود از این رو مصرف آن باید محدود شود البته افرادی که سابقه کم خونی، ضعف و افت مکرر فشار خون دارند از این قاعده مستثنا هستند.

_ مصرف آب یخ اگر چه در ابتدا تشنگی را فرو می نشاند اما در نهایت باعث تشدید تشنگی می شود. هم چنین دوش گرفتن در طول روز باعث کاهش حرارت بدن روزه دار می شود. برای این کار باید از آب ولرم استفاده کرد زیرا آب سرد باعث منقبض شدن منافذ پوست و احتباس گرما می شود و فرد در طول روز احساس گرما می کند. افرادی که دچار تشنگی شدید می شوند، بهتر است بعد از نماز ظهر و عصر دوش بگیرند و ساعتی را در مکان خنک استراحت کنند.

_ مصرف میوه های آب دار و خنک مانند هندوانه، خیار و غذاهای لعاب دار مانند کدو، شیر، فرنی و سبزی هایی مانند کاهو و خرفه در زمان افطار و سحر به کاهش تشنگی در طول روز می انجامد.

از آن جا که هندوانه طبع لطیفی دارد وقتی وارد معده خالی می شود، ممکن است به خلط صفرا تغییر ماهیت دهد و عملاً به جای خنک کردن، باعث افزایش حرارت شود بنابراین باید هندوانه را زمانی مصرف کرد که با مصرف خوراکی های دیگر داغی کبد و معده را فرو نشانده باشیم.

روانشناسی و زندگی بهتر

تست روان شناسی

یک نسخه جادویی برای رهایی از افسردگی

وقتی خبری از خواستگار نیست...

نحوه برخورد با کودکان بی‌ادب و لوس

آیا شما واقعا عاشقید ؟! 20 راه جالـب برای تشخیـص عشـق واقـعی

40 نکته کوتاه برای تدام زندگی مشترک

تست روان شناسی

تستی برای فهمیدن اعتیاد داشتن به غذا

تستی برای فهمیدن اعتیاد داشتن به غذا

نمی‌توانید دست از غذا خوردن بکشید؟ حتی وقتی سیر هستید و دلتان حتی یک ذره هم ضعف نمی‌رود، باز هم دوست دارید خوراکی در دهان بگذارید؟ اگر این حالت شما در موقعیت‌های استرس‌زا بیشتر می‌شود، باید به این فکر کنید که ممکن است به غذا خوردن معتاد شده باشید. اگر می‌خواهید از این موضوع مطمئن شوید، می‌توانید آزمون زیر را انجام دهید تا ببینید به غذا اعتیاد دارید یا نه! این آزمون بر اساس معیارهایی که محققان دانشگاه ییل برای افراد معتاد به غذا در نظر گرفته‌اند، طراحی و البته کمی مختصر شده که پاسخ دادن به آن وقت زیادی از شما نگیرد. با انجام دادن این تست مشخص می‌شود که شما پرخور هستید یا به غذا اعتیاد دارید

به هر کدام از سؤالات زیر امتیازی بین صفر تا 4 بدهید و یادتان باشد که روند امتیازدهی‌تان به شکل زیر است:

هیچ‌وقت = صفر

یک بار در ماه = یك

دو تا چهار بار در ماه = 2

دو تا سه بار در هفته = 3

چهار بار بیشتر در هفته= 4

سوالات:

1. حتی وقتی گرسنگی‌ام برطرف می‌شود، به غذا خوردن ادامه می‌دهم.

2. وقتی به کاهش مصرف بعضی خوراکی‌ها فکر می‌کنم، استرس می‌گیرم.

3. از پرخوری خسته و کسلم.

4. به جای اینکه وقتم را برای کارهایی مثل گذران وقت با خانواده، دوستان، کار و فعالیت‌های خلاقانه بگذرانم، وقتم صرف کنار آمدن با احساسات منفی‌ای شده که بعد از زیاده‌روی در خوردن برخی خوراکی‌های خاص سراغم آمده است.

5. وقتی مصرف برخی خوراکی‌ها را محدود می‌کنم، اختلالات فیزیکی مثل استرس سراغم می‌آید و تحریک‌پذیر می‌شوم. (این نکته شامل نوشیدنی‌های کافئین‌داری مثل چای، قهوه، نوشابه، نوشابه‌های انرژی‌زا و امثال آن نمی‌شود.)

6. اگر در انتخاب غذا و خوردن غذا ملاحظه‌کاری کنم، دچار اضطراب محسوسی می‌شوم.

7. موضوع‌هایی که با غذا و خوردن ارتباط دارد، (موارد روزمره، از کار روزانه، فعالیت در مدرسه، اجتماع یا خانواده گرفته تا بیماری‌ها) احتمال موفقیتم را کم می‌کند.

به پرسش‌های 8 و 9 با «بله» و «خیر» پاسخ دهید.

8. با وجود مشکلات روحی- جسمی مختلفی که به دلیل عادات غذا خوردنم برایم به وجود آمده، همچنان همان نوع غذاها/ همان مقدار غذاها را مصرف می‌کنم.

9. با اینکه مقدار غذایم تغییر نکرده، اما دیگر مثل سابق احساسات منفی‌ام را کم نمی‌کند/ به اندازه سابق برایم خوشایند نیست.

امتیازها:

برای بررسی معیارهای اعتیاد به غذا، باید به سؤال 8 یا 9 (یا هر دو) پاسخ مثبت داده باشید و همچنین باید به ترتیب زیر به3 سؤال (یا بیشتر) از 7 سؤال اول این آزمون به ترتیب زیر پاسخ داده باشید:

اعتیاد بد غذا

اگر جواب‌های شما با الگوی ذکر شده، مطابقت دارد، شما قطعا به غذا اعتیاد پیدا کرده‌اید و باید هرچه زودتر این عادت را ترک کنید. حتما می‌پرسید چطور؟ ترک اعتیاد به غذا هم مثل سایر اعتیادها نیاز به راهکارهای عملی و علمی دارد تا بتواند مفید واقع شود. در ادامه 7 راه خانگی معرفی شده که شما به تنهایی و بدون نیاز به کمک کارشناس، می‌توانید آنها را عملی کنید تا هرچه سریع‌تر از شر این اعتیاد تناسب‌اندام سوز (!) راحت شوید.

گوش به زنگ باشید!

یک معتاد، همیشه معتاد است؛ حتی اگر پاک هم شوید، معتاد درونی‌تان ممکن است وسوسه‌تان کند و با جملاتی مثل «این فقط یک شیرینی کوچولوست!» شما را اغوا می‌کند! اما حواس‌تان باشد که ممکن است با آتش بازی کنید. مغز دارای یک حافظه کوتاه‌مدت است که وقتی بعد از پاک شدن، دوباره می‌خواهید غذای مورد علاقه‌تان را- که به آن اعتیاد داشته‌اید- امتحان کنید، به طور بالقوه واکنش‌های هیجانی‌تری از خود بروز می‌دهد. البته این عکس‌العمل هیجانی در برخی مردم اتفاق نمی‌افتد و علتش این است که اعتیاد این افراد به غذا کمتر است؛ بنابراین بهتر است در حاشیه امنیت بمانید و تا مدتی دور غذاهایی که به آنها اعتیاد داشته‌اید را خط بکشید. برای اینکه همیشه یادتان بماند در دوره بازدرمانی هستید و مغز معتادتان هنوز نیاز به کنترل شدن دارد، یک یادآور بصری برای خود درست کنید؛ مثلا یک دستبند که رویش نوشته باشد شما در دوره ترک قرار دارید. وقتی دست‌تان را دراز می‌کنید که یک شیرینی یا چیپس بردارید، نوشته روی دستبند به شما یادآور می‌شود که از خط قرمز رد نشوید. وقتی رژیم دارید، مهم نیست که حواس‌تان هست یا نه اما وقتی در دوره بهبودی (ریکاوری) هستید، کارتان نباید متوقف شود و مطمئن باشید که فقط با تمرین و تکرار است که کارتان راحت‌تر خواهد شد.

افزایش مصرف خوراکی‌های دوپامین‌ساز!

در بیشتر مواقع ممکن است محدود کردن یا قطع مصرف غذاهایی که به آنها اعتیاد دارید، باعث بروز حالت‌های عصبی- استرسی شود. کارشناسان تغذیه معتقدند که شما باید حواس‌تان به سطح دوپامین خون‌تان باشد زیرا یک مغز معتاد هر نوع محرومیتی را به عنوان استرس تحلیل می‌کند که به دارویی در قالب شیرینی یا چیپس نیاز دارد.

سعی کنید بیشتر از غذاهایی که حاوی ویتامین B6 و اسید آمینه فنیل‌آلانین و تیروزین- ذرات سازنده دوپامین- است، استفاده کنید. مرغ، بوقلمون، گوشت بی‌چربی، تخم‌مرغ، سالمون، ماهی تن، میگو، توفو، سبزیجات برگ تیره و لبنیات کم‌چرب منبع خوبی برای هر 3 ماده غذایی ذکر شده است.

تمرکز کنید

این تمرین، استرس را کم کرده و قدرت کنترل فشار و ضربه‌های ناگهانی روحی را تقویت می‌کند. مدیتیشن رشد سلول‌های جدید مغزی را در بخش جلوی پیشانی- بخش مدیریتی مغز- تحریک کرده تا هیجان‌ها کاهش یابد و شما سرحال بمانید؛ بنابراین وقتی استرس می‌گیرید، دیگر خودتان را با چیپس و شکلات خفه نمی‌کنید! اگر روزی 2 بار، هر بار 10 دقیقه تا 20 دقیقه، مدیتیشن کنید، بسیار عالی خواهد بود. برای شروع می‌توانید از کتاب‌های خودآموز مدیتیشن که در بازار موجود است، کمک بگیرید.

جویدن آدامس

انجام حرکات تکراری و متداوم، مغز را به ترشح سروتونین وامی‌دارد و این هورمون به استرس‌زدایی شما کمک می‌کند. به این ترتیب بهانه‌ای برای غذا خوردن عصبی و استرسی برایتان نمی‌ماند!

قید قند و شکرهای پنهان را بزنید!

شکر از آن موادی است که مصرف مداومش منجر به سوء‌مصرف می‌شود، زیرا ما میلی ذاتی به مواد شیرین داریم و حتی از همان سال‌های بچگی یاد می‌گیریم که از غذاها و خوراکی‌های شیرین برای خود‌درمانی (پایین رفتن فشارخون، درمان اضطراب و...) استفاده کنیم. شکر در خوراکی‌های فراوری شده فراوان و البته پنهان است؛ حتی آنهایی که طعم شیرین ندارند؛ از سس‌های کچاپ و باربیکیو گرفته تا سس روی سالاد، نان و حتی چیپس! بنابراین باید برچسب غذایی خوراکی‌ها را خوب نگاه کنید و به دنبال اسم‌های مستعار شکر بگردید؛ مثل کنسانتره آبمیوه و نیز تمام کلماتی که با «اوز» تمام می‌شود؛ مثل فروکتوز یا دکستروز.قطع مصرف این مواد، شکر زیادی را از رژیم غذایی روزانه شما حذف خواهد کرد. به این ترتیب، بعد از چند هفته، کمتر دلتان هوس نوشابه می‌کند و دسرهای مورد علاقه‌تان کم‌شیرین‌تر از همیشه خواهد بود و این همان نقطه آغازی است که شما به آن نیاز دارید. میل به شیرینی‌خوری با خوردن شیرینی بیشتر و بیشتر می‌شود اما شما همیشه می‌توانید با کمتر کردن مصرف شکر، این میل را کاهش دهید.

اینترنتی خرید کنید!

خرید اینترنتی خوار‌‌بار نمی‌گذارد گول تبلیغات را بخورید و مواد غذایی بخرید که معمولا در سبد خریدتان جایی ندارند. اگر امکان خرید اینترنتی ندارید، حداقل یک فهرست خرید تهیه کنید که به جلوگیری از خریدهای هیجانی (!) کمک می‌کند.

هر روز تحرک داشته باشید

فعالیت فیزیکی نه‌تنها سطح فعالیت گیرنده D2 (دومین گیرنده دوپامین) را افزایش می‌دهد، بلکه در دوره‌های سم‌زدایی هم آرامش‌بخش است، زیرا سطح بتا آندورفین- مواد شیمیایی شادی‌آور- را در مغز افزایش می‌دهد.

به‌علاوه، گمان می‌رود ورزش و فعالیت مداوم فیزیکی علاوه بر مفید بودن برای بدن، جایگزین خوبی برای عادت به غذا خوردن و سایر عادات مخرب باشد. در تحقیقاتی که در دانشگاه وندربیلت روی مصرف‌کنندگان ماده مخدر «ماری‌جوآنا» انجام گرفته، مشخص شده آن دسته از مصرف‌کنندگان ماری‌جوآنا که در طول 2 هفته، 10 بار به مدت 30 دقیقه پیاده‌روی کرده‌اند، مقدار مصرف خود را به نصف کاهش داده‌اند. وقتی یک پیاده‌روی ساده می‌تواند تا این حد بر اعتیاد به ماده مخدر تاثیر بگذارد، قاعدتا تاثیر بسیار بیشتری در ترک اعتیاد به غذا و خوراکی‌ها خواهد داشت.

احساس نا امیدی را از خود دور کنید:

یک نسخه جادویی برای رهایی از افسردگی

اگر شما افسردگی داشته اید می دانید که چطور می توانید احساس ناامیدی می کنید. بازگشت به وضعیت عادی و بهبود سلامتی برایتان ضروری است. اما کارهایی وجود دارند که برای بهبود افسردگیتان انجام دهید. ورزش کردن، تغییر عادت غذایی و حتی بازی کردن با حیوانات می تواند در بهبود مود شما تاثیر بگذارد و کنترل دوباره ی زندگی خود را به دست آورید.

مراقب دیگران بودن ، با ایجاد حس تعهد داشتن ،برای بهبود افسردگی خیلی خوب است. اما گاهی حیوانات می تواند دوست بسیار خوبی برای شما باشند. وقتی با حیوانی بازی می کنید در واقع ذهنتان را از مشکلاتتان خالی می کنید.

بین ذهن و بدن ارتباط وجود دارد. اگر چه غذای خاصی نیست که مخصوص افسردگی باشد اما یک رژیم غذایی سالم می تواند بخشی از درمان شما باشد. میوه و سبزیجات نقش مهمی در بهبود افسردگی شما بازی می کنند.

برخی مطالعات امگا 3 و ویتامین ب 12 را در بهبود افسردگی بسیار موثر می دانند. غذاهای حاوی امگا سه مانند ماهی و هم چنین سبزیجات و سویا که دارای مواد مفیدی برای بد هستند، باعث بهبود وضعیت افسردگی در فرد می شوند.

سروتونین ماده ی شیمیایی است که باعث می شود حال روحی شما خوب باشد. کربوهیدرات ها سروتونین را در مغز شما افزایش می دهند. کربوهیدرات هایی مانند ذرت بو داده، گوجه فرنگی پخته، بیسکویت، ماکارونی هم چنین فیبر مغز شما را تامین می کنند.

آیا واقعا به هر سه لیوان قهوه نیاز دارید؟ برای اینکه افسردگیتان بهبود یابد کمتر قهوه بخورید. اگر چه ارتباط بین کافئین و افسردگی هنوز به طور کامل اثبات نشده است اما بهتر است که کمتر قهوه بخورید آنوقت تاثیر آن را احساس خواهید کرد.چرا که خواب شما بهتر خواهد شد.

ممکن است افسردگی به خاطر دردهایی باشد که شما تحمل میکنید برای اینکه این وضعیت را بهبود بخشید دردهای جسمانی خود را با کمک پزشک بهبود بخشید.

برای اینکه وضعیت خود را بهبود بخشید ورزش کنید. لازم نیست برنده ی دوی ماراتون باشید مثلا با دوستی به پیاده روی بروید. ورزش کردن باعث می شود که شب خوب و راحت بخوابید به آرامی بعد از مدتی تاثیر آن را در روح و جسم خود خواهید دید.

با دیگران مرتبط بودن و با آن ها ورزش کردن باعث می شود که ادامه دهید. تیمی یا گروه دوستانی انتخاب کنید و با آن ها ورزش کنید. اگر از دویدن لذت نمی برید، ورزشی را انتخاب کنید که دوست دارید در این صورت ادامه خواهید داد.

مطمئن شوید که نور کافی دریافت می کنید. برخی دچار افسردگی فصلی هستند و در زمستان و در تاریکی غم گین می شوند اگر این طور هست باید بیشتر در معرض تابش آفتاب باشید.

خلاقیت خود را کشف کنید.عکاسی، نویسندگی و ... کارهایی هستند که حال شما را بهبود می بخشند. قرار نیست شاهکاری خلق کنید کاری را انجام دهید که از آن لذت ببرید و به شما حس خوبی ببخشد.

با دیگران مرتبط بودن باعث می شود که حس و حال خوبی داشته باشید. افراد جدیدی ببینید. کارهای جدیدی انجام بدهید.

دوستان خود را نگه دارید و از دست شان ندهید. آن ها شما را دوست دارند و می خواهند که به شما کمک کنند. اگر آن ها را بیرون کنید این کار را نخواهند کرد اما می توانید آن ها را دعوت به پیاده روی کنید. دوستی را دعوت کنید و با او قهوه بخورید این ها کارهایی هستند که می توانید انجام بدهید. صحبت کردن راجع به افسردگیتان می تواند به شما کمک کند.

افسردگی با خوابیدن ارتباط مستقیمی دارد. برخی افرادی که دچار افسردگی هستند زیاد می خوابند و برخی دیگر به راحتی خوابشان نمی برد. سعی کنید ساعت مشخصی بخوابید و بیدار شوید و هر روز اینگونه باشد. از روشهای ریلکسیشن استفاده کنید تا خوب بخوابید.

مطمئن باشید که خوردن الکل افسردگی شما را بدتر می کند بنابراین به هیچ وجه الکل نخورید.

این ها اقداماتی هستند که می توانید انجام دهید و وضعیت خود را بهبود بخشید اما این ها کافی نیستند. اگر از افسردگی رنج می برید به پزشک مراجعه کنید و با مشاور صحبت کنید و آن را درمان بخشید چرا که بیماری خطرناکی می باشد.

بیشتر: سلامت نیوز (تندرستی): روان:یک نسخه جادویی برای رهایی از افسردگی::.

وقتی خبری از خواستگار نیست...

کاری به این نداریم که چه عواملی باعث می شوند شانس ازدواج یک دختر پایین بیاید. به هر حال هر دلیلی که پشت ماجرا باشد، باید بپذیریم که در دوره و زمانه فعلی خیلی ها سن شان بالا رفته و هنوز مجرد مانده اند و خیلی ها هم به سن تجرد قطعی رسیده اند. ازدواج هایی که در گذشته در دهه دوم زندگی شکل می گرفت حالا به دهه سوم و چهارم رسیده و شانس متاهل شدن را پایین آورده است.

وقتی خبری از خواستگار نیست...

اگر در چنین شرایطی هستید، چند نکته را برای کنار آمدن بهتر با شرایط به شما یادآوری می کنیم:

برای تغییر شرایط دست به کار شوید

- بدون هیچ سوگیری و پیش‌داوری با خود خلوت کنید و به دنبال علت این امر بگردید. بررسی کنید تا بفهمید اشکال کار کجاست؟ خانواده، محل زندگی، عدم صلاحیت یکی از اطرافیان، میزان تحصیلات، نوع شغل، توقعات و خواسته‌های‌تان و... بی‌تردید پس از شناخت علت، می‌توانید با مشورت از متخصصان در جهت راهکارهایی، برای رفع آن گام بردارید.

مثلاً ممکن است شما دختر در حال تحصیلی باشید که به گمان خودتان خواستگار ندارید، در حالی که والدین‌تان ترجیح می‌دهند به خواستگاران شما جواب منفی دهند و چیزی در این زمینه به شما نگویند تا آرامش خیالتان برای ادامه تحصیل مخدوش نشود. لذا در صورت صحت چنین رفتاری، شما می‌توانید با خانواده‌تان بدون هیچ تعارفی به صحبت بنشیند و از تمایل‌تان به ازدواج، با آنها گفت‌وگو کنید و یا با شخص امین و دلسوزی موضوع را در میان بگذارید و از او بخواهید والدین‌تان را راجع به این مسئله آگاه سازند و از خواسته شما مطلع گردانند.

- به درونتان مراجعه کنید؛ به ضعف‌ها و خصلت‌های ناپسند خود توجه کرده و درصدد رفع آنها برآئید. چه بسا ممکن است به دلیل وجود یک صفت بد یا یک رذیله اخلاقی و رفتاری، مورد‌پسند دیگران واقع نشوید و یا به واسطه وجود آن صفت، از لطف و رحمت خداوند دور بمانید.

- طرز برخورد خود را در خانواده، دوستان، جامعه و... مورد بررسی قرار دهید. ادب و احترام و رفتارهای مناسب و به دور از شوخی‌های زیاد و جلف بودن می‌تواند برای جلب نظر یک مرد مفید باشد. از سوی دیگر برخوردهای نامناسبی چون اخم و بدخلقی در مواجهه با یک نامحرم نیز می‌تواند حالت طرد‌کنندگی ایجاد کند. لذا، سعی کنید رفتار میانه‌ای داشته باشید نه اغواگر و تحریک‌کننده باشید و نه اخمو و عصبی.

- توقعات خود را بهینه کنید. برخی از دختران همه‌چیز را با هم می‌خواهند و در جمع دوستان و بستگان به گونه‌ای هم صحبت می‌کنند که در دیگران این تصور را ایجاد می‌کنند که آنها بسیار متوقع می‌باشند و اهل سازگاری نیز نیستند. اگر مرتکب این اشتباه شده‌اید سعی کنید با كم كردن این توقعات و بیان این مسئله در موقعیت‌های مناسب (انتظارات من برای ازدواج و ...) زمینه ازدواج خود را فراهم كنید.

در جمع هایی که از شما درباره تمایل تان به ازدواج سوال می شود، به گفتن این عبارت بسنده کنید: «اگر مورد خوبی باشد من به ازدواج مایلم.» یا «من آدم سختگیری نیستم و اگر خواستگار موجه و هم کفوی باشد مخالفتی ندارم»

- بالغ باشید. نیازی نیست که در هر محیط عمومی که وارد می شوید یا طوری رفتار کنید که همه بفهمند شما از تجردتان ناراضی هستید یا همه فکر کنند شما قید شوهر کردن را زده اید و هیچ علاقه ای به تاهل ندارید. یک رفتار معقول و بالغانه اتخاذ کنید. در جمع هایی که از شما درباره تمایل تان به ازدواج سوال می شود، به گفتن این عبارت بسنده کنید: «اگر مورد خوبی باشد من به ازدواج مایلم.» یا «من آدم سختگیری نیستم و اگر خواستگار موجه و هم کفوی باشد مخالفتی ندارم».

- اعلام کنید که خواستگار می خواهید. منظورمان از این عبارت این نیست که همه جا ر بوق و کرنا کنید و خود را مشتاق ازدواج نشان دهید. اما در جمع دوستان متاهل و اقوام نزدیک تان بگویید من آمادگی ازدواج را دارم. اگر مورد خوبی در دوستان و آشنایان تان سراغ دارید، من مانعی برای آشنایی و ازدواج نمی بینم. این جمله به معنی ذوق زدگی شما برای ازدواج نیست. بلکه آمادگی منطقی شما را نشان می دهد.

- فعالیت های اجتماعی تان را بیشتر کنید. بسته رفتار نکنید و اجازه دهید دیگران شما را بهتر بشناسند. منظورمان از این جملات عرضه کردن خود به همه کس نیست. اما اگر فرضا در کلاس زبان، دانشگاه یا محل کارتان فرد موجهی را شناختید که می توانست گزینه خوبی برای ازدواج باشد، با او با اخم و فاصله و ترشرویی برخورد نکنید. نجابت به هیچ وجه به معنای ترشرویی نیست. شما در حالی که حد و مرزهای خود را دارید و اجازه نمی دهید دیگران بیش از حد بهتان نزدیک شوند، می توانید فضایی برای تعامل بیشتر و شناخت بیشتر ویژگی های برجسته تان فراهم کنید. اجازه دهید افرادی که موجه تشخیص می دهید ویژگی های مثبت و تاثیرگذار رفتار شما را کشف کنند.

وقتی خبری از خواستگار نیست...

خود را بپذیرید

با تمام این ها چند نکته را در وضعیت فعلی تان به ذهن بسپارید:

- بپذیرید دنیا به آخر نرسیده است. ازدواج همه زندگی نیست‌، بلكه تنها یک بعد از ابعاد زندگی است؛ پس تا زمانی که شرایط ازدواج‌تان مهیا شود، فرصت را غنیمت بشمارید و در تعالی دیگر ابعاد زندگی‌تان بکوشید.

- نداشتن خواستگار و یا تاخیر در ازدواج‌ را به عنوان یک مسئله ببینید نه یک معضل و مشكل لاینحل؛ بپذیرید شما تنها فردى نیستید كه با این مسئله مواجه شده‌اید.

- به جنبه‌های مثبت این تاخیر بیندیشید و بپذیرید که زود ازدواج ‏كردن نشانه موفقیت در امر ازدواج و تأمین خوشبختى و سعادت همیشگى نیست. چه بسا به موجب این تاخیر شما شناخت عمیق‌تری از این مسئله پیدا کرده باشید و بتوانید فرد مناسب‌تری را برای زندگی‌ انتخاب کنید که بی‌شک این به صلاح شما خواهد بود.

- شکیبایی به خرج دهید و صبور باشید. در مقابل حرف و حدیث‌های مردم و برخوردهای ناموجه آنان نیز، با كمال بزرگواری سعه صدر و گذشت داشته باشید.

- با افکار منفی خود مقابله کنید و از منفی‌بافی به شدت اجتناب کنید. تا آنجایی که امکان دارد بدبینی‌ها را کنار بگذارید و از عینک خوش‌بینی استفاده کنید. یقین داشته باشید آنچه را که فکر کنید اتفاق می‌افتد چه خوب چه بد!

نحوه برخورد با کودکان بی‌ادب و لوس

میان برخی از والدین فرزندان خود را بیش از حد آزاد می گذارند و به تعبیر عامیانه، شرایط لوس شدن کودک را مهیا می کنند که متاسفانه هر چند این کودکان در محیط خانه بسیار مورد توجه و عنایت قرار دارند اما در محیطهای اجتماعی و در جمعهای همسالان و .. جز کودکان منفور بوده و.........

نحوه برخورد با کودکان بی‌ادب و لوس

اجتماعی شدن فرآیندی است که در آن کودکان از طریق آن معیارها، ارزشها و رفتارهای مورد نظر فرهنگ و جامعه خود را می آموزند. والدین در سالهای اولیه زندگی فرزندانشان، عوامل اصلی اجتماعی شدن آنها به حساب می آیند. والدین با ابراز محبت، ایجاد محدودیت و آزادی برای کودک و سرکوبی رفتار غیر قابل قبول او، سرمشق کودک قرار می گیرند و بدین ترتیب فرآیند اجتماعی شدن صورت می پذیرد.

حال در این میان برخی از والدین فرزندان خود را بیش از حد آزاد می گذارند و به تعبیر عامیانه، شرایط لوس شدن کودک را مهیا می کنند که متاسفانه هر چند این کودکان در محیط خانه بسیار مورد توجه و عنایت قرار دارند اما در محیطهای اجتماعی و در جمعهای همسالان و .. جز کودکان منفور بوده و همواره دردسر ساز هستند و به مرور موجبات ناراحتی و خجالت والدین را هم ایجاد می کنند.

البته انواعی روشهای تربیتی و انضباطی برای رفتار با یک کودک بی ادب قابل استفاده هستند. چه بخواهید به فرزند خودتان تربیت صحیح بیاموزید؛ چه بخواهید به عنوان مربی یک مهد کودک یا معلم مدرسه کودکان را تربیت کنید، باید بدانید که مواجه با یک کودک بی ادب و لوس کاری چالش برانگیز است. وقتی که آن کودک، فرزند خودتان باشد طبق رای و نظر خودتان روشهای گوناگونی برای تادیب او به کار می برید. اما وقتی کودکی که فرزند خودتان نیست بی ادبی می کند و شما تنها یک نفر از افرادی هستید که می توانید رفتار ناشایست او را متوقف کنید(مثل مربی مهد یا پرستار کودک).

تکنیک هایی وجود دارد که می تواند به شما کمک کند تا رفتار بی ادبانه کودک را محدود و کنترل کنید و شرایطی مساعدتر برای خودتان و کودک ایجاد کنید:

الف. اگر کودک بی ادب فرزند شما نیست

** اگر دسترسی به اولیای او دارید با آنها تماس بگیرید. همیشه بهترین راه این است که بگذارید والدین کودک کار تربیت و تادیب کودک را انجام دهند زیرا این امر می تواند با شرایط خانوادگی آنها هم راستا باشد.

** در هر زمانی از تنبیه بدنی و برخورد فیزیکی با چنین کودکی بپرهیزید. پشت دستی زدن یا ضربه ارام به کفل کودکان، ممکن است تنبیه متداولی در روند تربیتی یک کودک در منزلشان نباشد و هم از نظر احساس به آنها لطمه وارد کند. بعلاوه آسیب زدن به کودک راههایی قانونی برای پدر و مادر کودک مذکور برای مقابله با شما ایجاد می کند که می توان منجر به از دست دادن کار شما گردد.

** زمانی که کودک مشغول انجام کار غلط خود است برای او توضیح دهید که این رفتار او پذیرفتنی نیست. ممکن است به همین سادگی کودک نداند که در یک مکانی خاص یا زمانی خاص چه چیزی قابل انجام هست یا نیست و تنها یک تذکر شفاهی برای تغییر رفتار کودک کافی باشد. برای او شرح دهید که چه انتظاری از او دارید تا کودک بداند که چطور رفتار کند. به عنوان مثال، اگر کودکی به طور مرتب گفتگوهای موقع شام را قطع می کند به او بگویید که قطع کردن کلام دیگران بی ادبی است ضمنا به او بگویید که او باید صبر کند تا صحبت آن فرد تمام شود بعد حرفش را بزند.

همیشه بهترین راه این است که بگذارید والدین کودک کار تربیت و تادیب کودک را انجام دهند زیرا این امر می تواند با شرایط خانوادگی آنها هم راستا باشد

** تنبیهی را مقرر کنید که نتیجه تداوم رفتار بد آنها باشد. مثلا از بین رفتن یک رفتار خاص شما نسبت به او، یا گرفتن و محروم شدن از یک اسباب بازی و یا از دست دادن حق یا امتیازی خاص. مثلا اگر شما برای فرزندتان جشن تولد گرفته اید و یک کودک رفتار خارج از نزاکت دارد می توانید به او اخطار دهید که بقیه شرکت کنندگان ممکن است برای یک ربع او را از جمع خود اخراج کنند و او مجبور به ترک جشن شود. برای اینکه این ابزار را موثر کنید لازم است عینا جملات خود را پیگیری کنید تا کودک بفهمد که قضیه کاملا جدی است.

** در تمام لحظات آرام بمانید و با یک لحن صدای طبیعی حرف بزنید. کودکان موجوداتی بسیار احساسی هستند و ممکن است در مواقعی که آنچه را می خواهند نتوانند به دست آورند، عصبانی یا ناراحت شوند و یا شروع به جیغ و نعره کنند. لذا مواقعی که کودک را تادیب و تربیت می کنید ممکن است بدتر از قبل با داد و فریاد بی ادبانه واکنش نشان دهد. خونسرد و آرام باشید تا نشان دهید که شما کنترل شرایط را به دست دارید.

** مواقعی که کودک کار بدی انجام میدهد او را از جمع کودکان دیگر خارج کنید و بگذارید مدتی آرام باشد. از او بپرسید چرا اینطور رفتار می کند، گاهی اوقات پشت رفتار یک کودک دلیلی هست که والدین آنرا نمی بینند. کودکی که در یک جشن تولد شرکت کرده ممکن است برای کیک، احساس نگرانی و دلواپسی داشته باشد لذا کیک بقیه بچه ها را بر میدارد یا ناخنک می زند و باعث ایجاد ناراحتی در کودکان دیگر می شود. بهترین راه کمک کردن به این کودک دادن مقداری دیگر کیک به اوست تا به آرامش برسد.

** برای پرت کردن حواس این دست بچه ها یک بازی یا فعالیت شاد را شروع کنید و آنها را مشغول کنید. گاهی رفتار بد بچه ها به دلیل خستگی و کسالت آمیخته با کنجکاوی است. مشغول کردن ذهن و دستهای یک کودک با یک بازی می تواند او را از وضعیت ایجاد دردسر خارج کند.

نحوه برخورد با کودکان بی‌ادب و لوس

ب. اگر کودک بی ادب فرزند خودتان است:

** از سنین اولیه قوانین اساسی و انتظارات خود را از کودک پی ریزی و مقرر کنید. اگر برای رفتارهای بد کودک اجرای پیامدها بلافاصله بعد از ارتکاب عمل نادرست رخ ندهد و کودک این فرصت را داشته باشد که چندین بار عمل بدش را تکرار کرده باشد، احتمال کمی وجود دارد که کودک قوانین شما را اجرا کند.

** وقتی که برای کودکتان تنبیهی در نظر می گیرید نسبت به آن محکم و استوار باشید. اطمینان کسب کنید که نوع مجازات و تنبیه شما سازگاری وتناظر لازم با نوع رفتار بی ادبانه کودک را دارد و بعد از آنکه چند بار به او اخطار داده اید به فکر اجرای تنبیه افتاده اید.

** درست زمانی که رفتار بد از کودک سر می زند با آن برخورد کنید. اجازه دادن به کودک به انجام کار بی ادبانه و تنبیه او پس از ساعتها و یا روزها چاره اندیشی باعث می شود که آنها نتوانند وابستگی بین تنبیه و کار بدشان را به درستی تشخیص دهند.

**کودک را به خاطر رفتارهایی که بی ادبانه و یا لوس بازی نیست تشویق کنید. اگر او مرتبا فقط به خاطر کارهای بدش تنبیه شود ممکن است شما را به عنوان کسی که همیشه عمل او را تصدیق نمی کند به ذهن بسپارد. به طور شفاهی و یا با خرید یک هدیه از کارهای خوب او قدردانی کنید تا به او نشان دهید که چه رفتاری ستودنی و مقبول است.

آیا شما واقعا عاشقید ؟!

20 راه جالـب برای تشخیـص عشـق واقـعی

گرایش بین زن و مرد در نوع خود میتواند مفید یا مضر باشد. البته بیشتر ما حداقل یک بار در زندگی تمایل قوی را نسبت به فرد مخالف حس کرده ایم، خوب!، این حس در مورد روابط معمولی شاید بتواند موثر باشد ولی در مورد مسئله ی ازدواج اگر بخواهیم تنها با اکتفا به این تمایلات و بدون توجه به معیارهای دیگر روان شناسی، تصمیمی بگیری، ویران کننده است، چراکه نتیجه ای جز رنج، ترس از آینده، تحلیل انرژی و در آخر، در فاصله زمانی کم دچار افسردگی و سرخوردگی می شویم!

در تنهایی و با صداقت کامل با خود به نکات زیر توجه کنید. مطمئنا" در آخر می توانید به این سوال پاسخ دهید که آیا شما واقعا" عاشق هستید یا... ؟!

و دیگر اینکه اصلا نشانه های یک تمایل و گرایش مفید چیست ؟

چطور می توانید بفهمید که شخص مورد علاقه شما همان کسی است که می خواهید ؟!

1. با او بسیار راحت هستید، گویی که سالهاست او را می شناسید.

2. در بسیاری از موارد با یکدیگر هم عقیده هستید مثل باورهای فردی، ارزشها، اهداف و فلسفه ی زندگی.

3. وجود حس تساوی با هم، به طوری که هیچ کدام از شما دو نفر، خود را برتر از دیگری نمی داند.

4. از امور روزمره یکدیگر آگاه هستید و در این روابط برای هم حس سرزندگی و شادابی روحی را به ارمغان می آورید.

5. با یکدیگر راحت هستید و احساس غریبی نمی کنید، روز به روز شادی و صمیمیت بین شما بیشتر می شود.

6. روح و روان یکدیگر را با توجهات متقابل، تحسین، تایید و تمجیدها زنده می کنید و به این صورت است که زندگی رمانتیکی را تجربه خواهید کرد.

7. از اینکه اوقات بیشتری را در کنار هم باشید لذت می برید و از هم خسته نمی شوید !

8. همیشه نسبت به او گرایش دارید و این حس با هم بودن بیشتر و بیشتر می شود.

9. در همه حال برای پیشرفت یکدیگر تلاش می کنید ولی نه در آن حد که هر یک از شما احیانا" استقلال شخصی خود را از دست داده باشید!

10. در حفظ صمیمیت بیشتر رابطه و حل مشکلات زندگیتان در مقایسه با زوج هایی که بدون این حس و تنها بطور رسمی با هم ازدواج کرده اند، موفق تر هستید.

11. با هم گرم، قابل انعطاف، صمیمی، رئوف و دلسوز یکدیگر هستید و هر دو بر آنید تا این عواطف هر روز افزون شود.

12. براحتی از اشتباهات هم چشم پوشی می کنید و دوباره روابط شما به همان نزدیکی قبل باقی است.

13. احساس می کنید که متعلق به هم هستید (البته این حالت نباید با احساس تحت کنترل بودن یا مالکیت همراه باشد) و دیگران شما را زوجی خوشبخت و جدانشدنی می دانند.

14. با گذشت، فداکاری و بزرگ نکردن اشتباهات یکدیگر، در کنار هم احساس امنیت می کنید و هیچ ترسی بابت از دست دادن هم ندارید.

15. عواطف و امیال جنسی شما نسبت به هم بسیار قوی و غیر قابل اجتناب است.

16. ناخود آگاه احساسات و عواطف جنسی خود را نسبت به هم نشان می دهید و نه از روی عادت، در این حالت است که امنیت روحی ایجاد می شود و خیال هر دو طرف بابت عدم وجود انحرافات اخلاقی در یکدیگر راحت است.

17. همیشه در دسترس هم هستید و می توانید روی وجود هم حساب کنید.

18. بین شما انرژی های مثبت زیادی است که حس اشتیاق به زندگی را افزون می کند.

19. با گذشت زمان روابط شما مستحکم تر شده است.

20. روابط شما طوری بر یکدیگر تاثیر داشته که اگر با خودتان رو راست باشید می بینید که شما شخصی بهتر و متفاوت نسبت به گذشته هستید.

20 راه جالـب برای تشخیـص عشـق واقـعی

امیدورایم پس از تمرکز روی مطالب فوق، رابطه ای که در ذهن داشتید همانی باشد که خواسته اید، در غیر اینصورت بهتر است منطقی تر عمل کرده و تجدید نظر کنید، بدون شک قطع رابطه ی غلط با وجود وابستگی، بسیار دردآور است ولی این درد بیشتر از رنجی نیست که با ادامه این رابطه مجبور می شوید تا آخر عمر تحمل کنید.

40 نکته کوتاه برای تدام زندگی مشترک

اگر به همسر و دوام زندگی زناشویی خود علاقمند هستید، بد نیست این نکات را به خاطر بسپارید:

۱ – کم توقع باشیم؛ از همسرمان آن قدر انتظار داشته باشیم که بتواند به انتظارات پاسخ دهد.

۲ – گذشت کنید؛ مطمئنا زندگی بدون خطا نیست و هر کدام از ما دچار اشتباهاتی می شویم و با گذشت می شود زندگی شیرین تری داشت.

۳ – این را قبول کنید که او با یکسری عادات و خو ی ها بزرگ شده است و راحت نمی تواند آنها را کنار بگذارد. به او فرصت دهید.

۴ – به خاطر همسر خود کمی از مطالب مفید و روانشناسی استفاده کنید؛ چرا که ما تجربه کافی را در اوایل زندگی نداریم.

۵ – قدر حال را بدانید شاید فردا دیگر دیر باشد.

۶ – این را خوب درک کنید که می توانید بهترین لحظات رو با همسر خود داشته باشید؛ هیچ کس نمی تواند جای همسر شما رو بگیرد.

۷ – صبور باشیم؛ اگر رفتار همسرمان را خوشایند نمی دانیم بهتر است با حوصله و تأمل و در شرایط مناسب او را از چگونگی رفتارش آگاه کنیم.

۸ – منطقی رفتار کنیم؛ مسایل را منطقی و درست بررسی کنیم و به جای منافع شخصی، مصالح زندگی مشترک را در نظر بگیریم و بی طرفانه قضاوت کنیم.

۹ – مثبت نگر باشیم؛ با بیاد آوردن لحظات شیرین زندگی بدبینی را از خود دور کنیم، به رفتارهای خوب همسرمان بیشتر بیندیشیم و جنبه های خوب زندگی را فراموش نکنیم.

۱۰ – یکدل باشیم؛ درک متقابل موجب ایجاد تفاهم می شود و یکدلی به وجود می آورد.

۱۱ – ارتباط کلامی و عاطفی خود را حفظ کنیم؛ سعی کنیم با همسر خود درباره ی مسائل مختلف گفتگو کنیم. صحبت کردن بهترین راه آگاهی از افکار و احساسات همسر می باشد.

۱۲ – با یکدیگر مهربان باشیم؛ همسرمان را جزئی از وجود خود بدانیم، محسناتش را بازگو کنیم، برایش خوبی بخواهیم و در راه کمک به همسرمان تمام تلاش خود را به کار ببریم. با مهربانی می توانیم مالک قلب های یکدیگر باشیم و رابطه ی گرم و صمیمی بر قرار کنیم.

۱۳ – محبت پذیر و قهر گریز باشیم؛ منش توأم با مهربانی و دوری از قهر و کینه صفت همسران فداکاراست. تلاش کنیم که آیینه ی زندگیمان شفاف و بدون غبار کدروت باشد.

۱۴ – سعی کنیم همدیگر را در کارهای که در دست انجام دادیم تشویق کنیم؛ چراکه هیچ کس مثل زن و شوهر نمی توانند مشوق هم باشند.

۱۵ – راستگو باشیم؛ صداقت و راستی از بهترین سرمایه های زندگی مشترک است. هرگز نباید به دروغ و نیرنگ متوسل شویم حتی اگر حقیقت به نفع ما نباشد. فراموش نکنیم که دروغ پایه های زندگی را سست می کند.

۱۶ – محیط خانواده را با صفا کنیم؛ فضای عاطفی خانواده باید چنان مطلوب و دوست داشتنی باشد که همسرمان در آن احساس رضایت خاطر کند و از امنیت روانی برخوردار باشد.

۱۷ – به نیازهای همسر توجه کنیم؛ رفتار دلنشین و توأم با متانت موجب می شود خواسته های خود را به راحتی بیان کند.

۱۸ – بهداشت روانی همسر را تأمین کنیم؛ در سایه ی سلامت جسمی و روانی می توانیم به هدف های خود برسیم، بنابراین باید به رفتار او توجه نماییم و از افسردگی و خمودیش جلوگیری کنیم.

۱۹ – با یکدیگر مشورت کنیم؛ هر یک از همسران باید حق داشته باشند نظر و پیشنهاد خود را بیان کنند. با مشورت کردن، راه رسیدن به زندگی سالم کوتاه تر می شود.

۲۰ – قدرشناس باشیم؛ از همسرمان به خاطر انجام وظایف، مسوولیت ها و همکاری هایش قدردانی کنیم برای ابراز سپاسگزاری و تشکر به کلمه های خاصی نیازمند نیستیم!

۲۱ – احساس مسوولیت داشته باشیم؛ هر یک از همسران باید خود را در مقابل کاری که برعهده گرفته اند متعهد بدانند و از انجام دادن آن شانه خالی نکنند.

۲۲ – سعی کنید حرمت هم را همیشه رعایت کنید. حتی موقع دعوا

۲۳ – خوش قول باشیم؛ برای حرف ها و قول های خود ارزش قائل شویم و خود را در مقابل آنها مسوول بدانیم خوش قولی نشانه ی احترام به خود و همسر است.

۲۴ – سلایق و علایق او را بدانید تا با این کار به بگوئید که چقدر برای شما مهم است؛ در بسیاری از موارد زن وشوهر از هم توقع دارند که او را خوب بشناسد و بدانند که او چی دوست دارد.

۲۵ – خود را به جای همسرمان بگذاریم؛ دنیا را از دریچه ی نگاه او ببینیم و از خود بپرسیم : « اگر من جای او بودم چه می کردم؟ »

۲۶ – سختی ها و مشکلات محیط کار را در حد ضرورت با همسرمان در میان بگذاریم؛ هم فکری بار مشکلات را سبک تر می نماید.

۲۷ – روابط زناشویی را بسیار مهم بدانیم؛ عدم توجه به این روابط موجب ایجاد مشکلات مختلف خانوادگی، روحی و روانی برای هر یک از طرفین می شود و زندگی را با خطرهای جدی روبرو می کند.

۲۸ – به همسر خود بگوییم که من به خاطر عشق به تو همه ی سختی های زندگی مان را می پذیرم چنین جملاتی باعث دلگرمی او می شود.

۲۹ – همدیگر را آرام کنید؛ رو زها همیشه بدون مشکل نیست و شرایط سخت از زندگی جدایی ناپذیر است. اگر یک روز همسرتان عصبانی بود شما سعی کنی او را آرام کنید و بر عصبانیت او نیافزاید.

۳۰ – با متانت و صداقت قبول کنیم که در بعضی از کارها همسرمان شایسته تر است.

۳۱ – با جملات زیبا از همسر خود دلجویی کنیم؛ یک جمله ی شورانگیز می تواند طوفانی از خشم وغضب و نفرت را خاموش کند و بنای زندگی را از خطرات گوناگون دور سازد.

۳۲ – بر

ای سخن و پیشنهاد همسرمان احترام قائل شویم و خود را عقل کل ندانیم. باور داشته باشیم که همیشه همه چیز را همگان دانند.

۳۳ – فرمان ندهیم؛ نباید خانه را به پادگان تبدیل کنیم، متوجه باشیم که خانه کانون عشق و محبت است نه محل یکه تازی و خشونت.

۳۴ – از ازدواج خود اظهار پشیمانی نکنیم؛ زندگی و روابط خود را با دیگران مقایسه نکنیم و از یاد نبریم که زندگی هر کسی مطابق سلیقه و عقل و درایت او اداره می شود.

۳۵ – روی نقاط ضعف همسر خود انگشت نگذاریم؛ هر فردی ممکن است در موارد مختلف دچار ضعف باشد آشکار کردن و بزرگ جلوه دادن این نقاط ضعف موجب ایجاد کدورت می شود. هرگز نباید از نقطه ضعف ها به عنوان اسلحه ای برای سکوت یا شکست دادن همسر استفاده کنیم.

۳۶ – مقابله به مثل نکنیم؛ از رفتارهای تلافی جویانه بپرهیزیم و سعی کنیم به جای مقابله به مثل، رفتار مناسب را به او یادآوری نماییم.

۳۷ – مقایسه نکنید؛ با مقایسه، هم همسر خود را از خود ناراحت می کنید و هم زندگی را برخود سخت می گیرید و بدانید تمام انسان ها نمی توانند شبیه هم باشند.

۳۸ – سعی کنید در هر جای جویای حال همسر خود باشید؛ این امر باعث می شود تا حس اهمیت زن وشوهر برای هم بیشتر شود.

۳۹ – روزها ی خوب با هم بودن رو به یاد هم بیاریم؛ این امر باعث می شود تا روز ها ی با خاطرات تلخ راحتتر فراموش شود.

۴۰- شنونده ی خوبی باشیم؛ هنگامی که همسرمان با ما صحبت می کند حتی الامکان به چشمان او نگاه کنیم و یا با اشاره و سرتکان دادن نشان دهیم که به حرف های او توجه داریم.

امیدواریم احساس خوشبختی همراه زندگی شما و همسرتان باشد.

دین و مذهب

نویسنده این بخش

پرسش و پاسخ مذهبی

بانوانی که روزه بر آن ها واجب نیست!!

عاشقتم خدا...

فراخوان بزرگترین مهمانی :

به مدت یک ماه

زمان : هرروز از اذان صبح تا اذان مغرب

بشتابید

تنها فرد پشت در : شیطان

التماس دعا...

خانم حسینی

ghayegh1979@gmail.com

پرسش و پاسخ مذهبی

افراد ناقص الخلقه و ولدالزنا، چرا اين طور شده‏اند و چه تقصيري دارند؟

آيا اعضاء و جوراح انسان در جهان آخرت برا ي هر كار انسان شهادت مي دهند؟ چگونه؟

آیا ریختن قطره درگوش روزه را باطل می کند؟

آیا می توان تا پایان اذان صبح؛ سحری خورد؟

حکم استفراغ غیر عمدی برای روزه دار

پرسش :

افراد ناقص الخلقه و ولدالزنا، چرا اين طور شده‏اند و چه تقصيري دارند؟

پاسخ :

در ابتدا لازم است به اين مطلب اشاره كنيم كه پيرامون كودكان استثنايي (ناقص‏الخلقه) در علوم گوناگون بحث شده و هر دانشمندي از زاويه خاصي به آن مي‏نگرد و نظر مي‏دهد. در اين پرسش، آنچه براي ما مطرح است، اين است كه از نظر اسلام ريشه پيدايش اين گونه انسانهاي ناقص چيست؟ و چگونه با عدل الهي سازگار است؟

خداوند درباره آفرينش انسانها مي‏فرمايد:

"لَقَد خَلَقنَا الانسانَ في اَحْسَنِ تَقويم"(1) "ما انسان را به بهترين شكل آفريديم".

اين آيات مي‏رساند كه اصل در آفرينش انسان، بي نقص و بي عيب بودن است و اگر انساني فاقد چنين كمالي گردد، وجود او استثنائي است كه بر قانون خلقت وارد شده است.

و در جاي ديگر مي‏فرمايد:

"وَاللَّهُ اَخْرَجَكُم مِنْ بُطُون اُمَّهاتِكُم لا تَعْلَمُونَ شَيْئاً وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالابصارَ وَالاَفْئِدَةَ لَعَلَّكُم تَشْكُرُونَ"(2) "خداوند شماها را از شكم مادران بيرون آورد در حالي كه چيزي نمي‏دانستيد و براي شما گوش و چشم و دل قرار داد تا سپاسگزار باشيد".

اين آيه تلويحاً مي‏رساند كه اصل نخست در آفرينش انسان وجود چنين ابزارهايي است و اگر انسان فاقد چنين ابزارهايي باشد، طبعاً استثنائي، در خلقت است و هرگز برنامه خلقت بر اساس نقص و كمبود نبوده است و هر نوع پديده‏اي بر خلاف كمال، جنبه ثانوي و استثنائي دارد(3).

چنانكه در آيه ديگر مي‏فرمايد:

"اَلّذي اَحْسَنَ كُلّ شَي‏ء خَلَقه"(4) "او هر چيزي را به نيكوترين وجه آفريده است"

اسلام و علل استثناء:

با بررسي پديده‏هاي استثنائي در انسانها علم امروز توانسته به قسمتي از عوامل آنها دست يابد. دانش بشري در پرتو تجربه، اموري را از قبيل مصرف شراب، مواد مخدر، سيگار، آميزشهاي حرام و تا حد زيادي وراثت، علل اين نوع پديده‏ها معرفي مي‏كند.

البته علل پيدايش اين استثناءها منحصر در عوامل يادشده نيست، به گواه اينكه جهان اسلام كه برخي از اين عوامل در آن كمتر وجود دارد، از چنين آسيبها و استثناهايي مصون نمانده است، از اين لحاظ بايد گفت: يك رشته عوامل ديگري نيز مي‏تواند پديدآورنده اين گونه انسان‏هاي استثنائي باشد. از احاديث اسلامي استفاده مي‏شود، بخش مهمي از اين نقيصه‏ها مربوط به جهل و ناداني والدين نسبت به وظايف خود درباره همسران و نحوه آميزش و كيفيت پرورش فرزندان است. به يك معني، آن نقيصه‏ها و كمبودها، غرامتي است كه پدران و مادران در مقابل جهل و ناداني خود مي‏پردازند(5).

اينك ما به برخي از اين عوامل اشاره گذرا مي‏كنيم:

الف) سوء تغذيه:

احاديث اسلامي، سوء تغذيه را مايه پيدايش اين نوع كمبودها دانسته و حسن تغذيه را يك نوع پيشگيري تلقي كرده است:

قال رسول اللَّه‏صلي الله عليه وآله: "اَطْعِمُوا السَفَرَجَلَ فَاِنَّهُ يَحْسن اَوْلادكُم"(6) " (به زنان باردار) (به) بخورانيد زيرا اين ميوه مايه زيبايي كودك و حسن خوي او خواهد بود".

ب) وراثت:

وراثت اصلي است كه اسلام آن را كاملاً محترم شمرده و بر آن صحه نهاده است. اگر علم (ژنتيك) در غرب علم نوظهوري است، اما قانون وراثت به صورت كلي در قرآن و احاديث اسلامي وارد شده است.

قال رسول اللَّه‏صلي الله عليه وآله: "لا تنكِحُوا القَرابَةَ القَريبَةَ فَاِنَّ الوَلَدَ يَخْلُقُ ضاويا"(7) "با خويشاوندان نزديك ازدواج نكنيد، زيرا ميوه چنين ازدواج، ناتواني و لاغري فرزندان شما خواهد بود".

اسلام، دختر دادن به جوان شراب‏خوار را به منزله قطع رحم و انهدام نسل شمرده است(8).

ج) آداب آميزش:

آميزش زن و مرد اجابت يك درخواست فطري است. در حالي كه اين كار، يك عمل طبيعي و غريزي است، ولي در اسلام آدابي(9) براي آن بيان شده است كه تخلف از آن مايه تباهي فرزند مي‏شود.

در اينجا ممكن است سؤالي مطرح شود و آن اينكه والدين خبر نداشتند كه اين عمل در فلان شرائط آثار سوئي روي نوزاد مي‏گذارد؟

پاسخ آن است كه دانستن يا ندانستن پدر و مادر در خاصيت طبيعي اشياء اثر ندارد ما اگر ندانيم كه در فلان رشته سيم برق است و دست به آن بگذاريم، برق ما را مي‏كشد، برق صبر نمي‏كند تا ببيند اگر ما بي اطلاعيم به ما كار نداشته باشد. ما اگر ظرف شرابي را به خيال آب بخوريم، مست خواهيم شد. زيرا مست شدن از آثار طبيعي شراب است. خواه خيال كنيم آب است يا چيز ديگر، بنابراين بي تقصيري پدر و مادر به معناي آن است كه گناه عمدي نكرده اما آثار طبيعي و وضعي همچنان در جاي خود محفوظ است(10).

و در اينجا سؤال ديگري نيز مطرح است و آن اين كه والدين كوتاهي كردند، گناه كودك چيست؟

در پاسخ اين سؤال مي‏توان گفت، هم خدا منزّه است و هم كودك بي‏تقصير، مقصر اصلي، والدين هستند ولي ناراحتي آن به دوش كودك است و اين مخصوص نوزاد نيست. در تمام ظلم‏هاي عالم، تقصير از ظالم است، اما ناراحتي ظلم به دوش مظلوم مي‏افتد.

اگر من سنگي به سوي شما پرتاب كردم و پيشاني شما شكست نه شما گناهكاريد، نه خدا، گناه از من است كه سنگ زدم، لكن سختي اين گناه را شما تحمل مي‏كنيد. بنابراين اينكه سؤال مي‏شود: والدين كوتاهي كرده‏اند، گناه طفل چيست؟ مانند سؤال در مورد ساير ظلم هاست كه ظالمان تقصير كرده‏اند، گناه مظلومان چيست؟ آيا اگر شما خمير شور يا تلخي را نزد نانوا ببريد و او نان شور يا تلخ به شما داد، مي‏گوئيد نانوا ظالم است؟

در ادامه بايد گفت كه: تأثير علل و اسباب طبيعي در موارد خود، يك امر قهري است، به اراده و خواست ما تعلق ندارد، ما خواه بدانيم يا ندانيم، هر علت طبيعي نتيجه خاصي را به دنبال دارد. (عدسي) چشم به اندازه‏اي ظريف و لطيف است كه اصابت سنگريزه‏اي آن را نابود مي‏سازد، خواه چشم انسان معصومي باشد يا مجرم، كودك باشد يا بزرگسال، عالم باشد يا جاهل.

بازگيري اين خصيصه از سنگ، برخلاف نظامي است كه اين جهان روي آن استوار است، درخواست اينكه چشم انسان‏هاي بي‏گناه در اصابت سنگ آسيب نبيند، يك نوع درخواست جاهلانه است كه ريشه آن را جهل به اصول آفرينش تشكيل مي‏دهد.

بنابراين، اين ما هستيم كه بر اثر عدم رعايت شرائط بهره برداري، خود و عزيزان خود را ميان بلاها و آفات مي‏افكنيم. كاشف نيروي الكتريسيته در دل اجسام، عالي‏ترين خدمت را به جامعه انساني انجام داده است، ولي هر گاه كسي در مقام بهره برداري، شرائط لازم را رعايت نكند، هرگز نمي‏توان "اديسون" را مقصر شناخت كه بشر را به چنين موهبت طبيعي راهنمائي كرده است.

دنياي علم هم با بررسيها و تحقيقات فراوان اين نظريه را صد در صد پذيرفته است. دكتر آلكسيس كارل زيست شناس و جراح معروف فرانسوي و برنده اولين جايزه نوبل در آمريكا، در اين باره مي‏نويسد:

"هر كس بايد بداند كه زناشوئي با خانواده‏اي كه به ديوانگي يا ضعف عقل يا آلكليسم آلوده است، معادل با لگدكوبي قانون بقاء نسل است"(11).

حاصل سخن اينكه جهاني كه افراد سالم و معلول در آن به سر مي‏برند، جهان ماده و طبيعت است و تكامل هر فردي در آن به صورت تدريجي در عين حال در گرو شرائطي است كه بايد به آن ضميمه گردد، در غير اين صورت به نتيجه مطلوب نخواهد رسيد.

و بشر در رحم مادر بسان درختي است كه بايد پدر و مادر در مراقبت آن كاملاً كوشش كنند و از روزي كه پيوند زناشوئي مي‏بندد، بايد شرايط تحويل كودكان سالم را نيز فراهم سازند، بدانند نواميس خلقت و قوانين آفرينش با جهل و ندانستن آنان دگرگون نمي‏گردد(12).

براي مطالعه بيشتر به كتاب ذيل مراجعه شود:

1- منشور عقايد الاماميه، استاد جعفر سبحاني، انتشارات مؤسسه امام صادق(ع).

پي نوشت ها:

1- تين / 2

2- نحل / 81.

3- استاد سبحاني، جعفر، پرسشها و پاسخها، انتشارات مؤسسه سيدالشهداء، ص 324، پرسش 52.

4- سجده / 7.

5- استاد سبحاني، جعفر، پرسشها و پاسخها، انتشارات مؤسسه سيدالشهداء، ص 337، پرسش 52.

6- علامه مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج 63، ص 176، ناشر: مؤسسه الوفاء، چاپ بيروت - لبنان.

7- فيض كاشاني، محمدمحسن، المحجة البيضاء، انتشارات المكتبة الشفيعي، ج 3، ص 94، نقل از كتاب پرسش و پاسخ استاد سبحاني.

8- قال امام صادق(ع): مَن زَوَّجَ كَريمَةِ مِن شارِبِ خَمْرٍ فَقَد قَطَعَ رَحْمَها، وسائل الشيعه، ج 14، ناشر: دار احياء التراث العربي، چاپ بيروت - لبنان، باب 29 (كراهت تزويج شارب الخمر).

9- علامه مجلسي، محمدباقر، حليةالمتقين، ناشر: كتابفروشي و چاپخانه محمدعلي علمي، ص 64.

10- قرائتي، محسن، اصول عقايد، نشر سازمان تبليغات اسلامي، چاپ چهارم، ص 97.

11- شهيد هاشمي نژاد، سيدعبدالكريم، پاسخ به مشكلات جوانان، انتشارات كانون بحث و انتقاد ديني ـ مشهد، ص 228.

12- استاد سبحاني، جعفر، راه خداشناسي و شناخت صفات او، انتشارات مكتب اسلام، ص 523.

پرسش :

آيا اعضاء و جوراح انسان در جهان آخرت برا ي هر كار انسان شهادت مي دهند؟ چگونه؟

پاسخ :

در قرآن كريم درباره سوال مورد نظر شما مي فرمايد:«الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلي أَفْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا أَيْدِيهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ»[1] يعني امروز به دهان آنها مهر مي نهيم، و دست هايشان با ما سخني مي گويد و پاهاي شان كارهائي كه انجام مي دادند شهادت مي دهند. پيام آيه در دو محور بحث مي شود:

1. بر اساس اين آية مباركه پاسخ فراز اول سؤال شما كاملاً مثبت است، زيرا اين آيه مي فرمايد: در روز قيامت اعضاء انسان تسليم تمايلات خود انسان نيستند، بلكه آنها حساب خود را از كلّ وجود جدا كرده، تسليم پروردگار مي شوند و بر آستان مقدس او سر فرود مي آورند، و حقايق را با شهادت خود آشكار مي سازند، چه دادگاه عجيبي است كه گواه آن اعضاي پيكر خود بدن است، همان ابزاري است كه گناه را با آن انجام داده است.

شايد گواهي اعضا بخاطر آن باشد كه اين مجرمان هنگامي كه به آنها گفته مي شود كيفر شما در برابر اعمالي كه انجام داده ايد دوزخ است به انكار برمي خيزند، به گمان اين كه دادگاه دنياست و حقايق از طريق پشت هم اندازه اي قابل انكار است، گواهي اعضاء شروع مي شود، تعجب و وحشت سراسر وجود او را مي گيرد و تمام راه هاي فرار به روي او بسته مي شود.[2]

2. اما درباره اين كه كيفيت نطق اعضا چگونه است، راه حل هاي متعدد مطرح است:

الف: خداوند در آن روز درك و شعور و قدرت سخن گفتن در يك يك اعضا مي آفريند، و آنها به راستي سخن مي گويند، و چه جاي تعجب، همان كسي كه اين قدرت را در قطعه گوشتي به نام زبان آدمي آفريده، مي تواند در ساير اعضا نيز بيافريند.

ب: اعضاي بدن هر انساني آثار اعمالي را كه در تمام طول عمر انجام داده مسلماً با خود خواهد داشت، چرا كه هيچ عملي در اين جهان نابود نمي شود مسلماً آثار آن روي يك يك اعضاي بدن و در فضاي محيط باقي مي ماند، آن روز كه روز برُوز يافتن و آشكار شدن است، اين آثار نيز بر دست و پا و ساير اعضا ظاهر مي شود، و ظهور اين آثار به منزلة شهادت آنهاست. و اين تعبير در سخنان روزمره و تعبيرات مردم است كه مي گويند:«چشمت گواه بي خوابي تو است»[3]

3. به هر حال گواهي اعضا در قيامت قطعي و مسلم است، و به نظر مي رسد كه از ميان احتمالات ياد شده، احتمال اول دقيق است لذا در آية ديگر فرمود:«تا آن زمان كه در كنار آتش دوزخ قرار گيرند گوش و چشم و پوست هاي تن آنها گواهي مي دهد به اعمالي كه انجام مي دادند»[4] و در آية ديگر نيز آمده است:«روزي كه زبان و دست و پاهاي آنها گواهي مي دهند به اعمالي كه انجام مي داده اند.»[5]

4. نكته ديگر آن است كه از طريق آيات ياد شده ممكن است استفاده شود كه اعضاء انسان بر همه كارهاي او از كوچك و بزرگ شهادت خواهد داد، چه اينكه برخي از آيات در اين باره فرمود:«يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ»[6] روزي كه هر كس آنچه را از كار نيك انجام داده حاضر مي بيند. و در برخي ديگر چنين آمده است:«فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ»[7] يعني هر كس به اندازه سنگيني ذره اي كار خير انجام داده آن را مي بيند و هر كس به اندازه ذره اي كار بد كرده آن را مي بيند.

از مجموع اين گونه آيات و اطلاق آيات قبلي شايد بتوان بدست آورد كه اعضاء انسان همه اعمال او را شهادت خواهد داد، بخصوص با توجه به نكته ي كه در بند (4) بيان شده بخوبي معلوم مي شود كه اعضاء همه اعمال را بازگو مي كند.

نكته ديگر كه برخي از مفسران در ذيل آيات ياد شده مطرح كرده اين است كه جريان گواهي اعضا مربوط به كفار و مجرمان است، و گر نه مؤمنان بر ضد او گواهي نمي دهد.[8]

براي مطالعة بيشتر:

1. علامه طباطبائي، الميزان، ج 17، ص 107، نشر دارالكتب الاسلاميه، تهران 1372 ش.

2. ناصر مكارم شيرازي، تفسير نمونه، ج 20، ص 248، نشر دارالكتب الاسلاميه، تهران، 1379 ش.

3. ناصر مكارم شيرازي، تفسير نمونه، ج 14، ص 419، نشر پيشين.

«وَ قالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَيْنا قالُوا أَنْطَقَنَا اللَّهُ الَّذِي أَنْطَقَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ»

«يعني آنها به پوست هاي تن خود مي گويند: چرا بر ضد ما گواهي داديد؟ آنها جواب مي دهند: همان خدائي كه هر موجودي را به نطق در آورده ما را گويا ساخته»

«سورة فصلت آية 21»

--------------------------------------------------------------------------------

[1] . سورة يس، آية 65.

[2] . ناصر مكارم شيرازي، تفسير نمونه، ج 18، ص 431، نشر دارالكتب الاسلاميه، 1379 ش.

[3] . ناصر مكارم شيرازي، تفسير نمونه، ج 18، ص 432، نشر پيشين.

[4] . سورة فصلت، آية 20.

[5] . سورة نور، آية 24.

[6] . آل عمران،‌ آية 30.

[7] . سورة زلزال، آية 7 و 8.

[8] . ناصر مكارم شيرازي، تفسير نمونه، ج 18، ص 433، نشر پيشين.

آیا ریختن قطره درگوش روزه را باطل می کند؟

تمیز کردن جرم گوش

در مورد ریختن قطره در گوش اگر دارو به حلق نرسد و یا به حلق برسد ولى فرو نبرد، روزه‏اش باطل نمى‏شود.

روزه و مشاهده ملکوت

روزه دار به دلیل صبر و مقاومت در برابر گرسنگی و تشنگی و امیال و غرائز می تواند ملکوت را مشاهده کند. توضیح آن که بزرگترین مانع پیشرفت معنوی بشر اشتغال به خوردن و آشامیدن و لذائذ بدنی است و بهترین عامل رشد روحی وی نزاهت و پرهیز از این امور است روزه انسان را از اشتغال به امور مادی باز می دارد و فراغت بیشتری برای او فراهم می کند تا در راز آفرینش خود بیندیشد و زادراهش را فراهم آورد، روزه بهترین راه برای رسیدن به باطن عالم و مشاهده ملکوت آن است.

کم خوری و رعایت اعتدال از بهترین راه های طیّ مسیر کمال است چنان چه پرخوری از بزرگترین موانع کمال به شمار می آید. بر همین اساس برخی بزرگان فرمودند: در فضیلت روزه همین بس که انسان روزه دار شبیه فرشتگان می شود و غذای او چون فرشتگان تسبیح و تحمید حضرت حق تعالی است.

بعد از این مقدمه کوتاه درباره روزه به طرح چند پرسش و پاسخ در این مورد می پردازیم که البته احکام این نوشتار طبق فتاوا و نظریات «حضرت امام خمینی رحمه الله » برگزیده شده اند:

سۆال: دختری که به حد بلوغ رسیده است، به واسطه ضعف بنیه نمی تواند ماه مبارک روزه بگیرد، و بعد از ماه مبارک هم تا سال دیگر نمی تواند قضا کند حکمش چیست؟

پاسخ: قضای روزه ها بر عهده او هست، هر وقت توانست بگیرد و برای تاخیر هر روز تا رمضان بعد باید یک مد طعام که تقریبا ده سیر است به فقیر بدهد، مگر آنکه در تاخیر معذور باشد و پس از آن اگر تاخیر شد، چیزی بر او نیست. (استفتائات ج 1، ص 333، سۆال 88)

سۆال: در سال های اول تکلیف (9 سالگی به بعد) به توصیه و تاکید مادرم مبنی بر اینکه توانایی روزه گرفتن را ندارم و با توجه به اینکه خودم نیز نمی توانستم تشخیص دهم که آیا می توانم روزه بگیرم یا نه، چند سالی را روزه نگرفته ام و در حال حاضر چون مدت زیادی از آن گذشته، تعداد روزه های فوت شده را نمی دانم، و ثانیا نمی دانم که آیا کفاره هم بر من واجب است یا نه؟

پاسخ: به مقداری که یقین دارید بعد از بلوغ روزه نگرفته اید، باید قضا نمایید و کفاره در فرض مساله واجب نیست. (استفتائات، ج 1، ص 328، سۆال 76 )

سۆال: چشمان من خیلی ضعیف می باشد (نمره 8) و خیلی دوست دارم که روزه بگیرم، ولی می ترسم که برای چشمانم ضرر داشته باشد . آیا باید روزه بگیرم؟ و آیا می توانم کارهای ظریف دیگری از قبیل خیاطی، بافتنی و مطالعه انجام دهم؟

پاسخ: با فرض خوف و ترس ضرر برای چشم، روزه گرفتن جایز نیست، و همچنین کارهای دیگری که به چشم ضرر داشته باشد. (استفتائات ج 1، ص 317، سۆال 44 )

سوال: آیا ریختن قطره درگوش روزه را باطل می کند؟

نظر مراجع معظم تقلید درباره این مسئله چنین است.

اگر دارو به حلق نرسد و یا به حلق برسد ولى فرو نبرد، روزه‏اش باطل نمى‏شود. (توضیح المسائل (محشى - امام خمینى)، ج ‌1، ص 893 و 943؛ شیرازى، ناصر مکارم، استفتاءات جدید، ج ‌2، ص 148؛ العروة الوثقى، ج 2، المفطرات، الثانى، م 5- 1)

آیا می توان تا پایان اذان صبح؛ سحری خورد؟

مهلت سی روزه تو ...

انسان روزه دار با تحمّل گرسنگی و تشنگی و چشم پوشی از لذّت جنسی، روح خودش را تلطیف می کند و از این طریق زمام نفس سرکش را در اختیار داشته و بر هوس ها و شهوات خود مسلّط می گردد و با تسلّط بر آن قلب انسان از نور و صفا برخوردار می گردد.

روزه از نظر اخلاقی روح انسان را تلطیف و اراده انسان را قوی و امیال و غرائز او را تعدیل می کند.

زیرا انسان روزه دار:

1ـ با تحمّل گرسنگی و تشنگی و چشم پوشی از لذّت جنسی، روح خودش را تلطیف می کند و از این طریق زمام نفس سرکش را در اختیار داشته و بر هوس ها و شهوات خود مسلّط می گردد و با تسلّط بر آن قلب انسان از نور و صفا برخوردار می گردد.

2ـ با ترک موقت خوردنی ها و نوشیدنی ها و لذایذ با امکان دسترسی به آن ها از طریق حلال، روحیه مقاومت را در خود تمرین می دهد تا در غیر ماه رمضان از حرام اجتناب کند و به عبارت دیگر: اراده خود را تقویت می کند تا به راحتی از هرچه که حرام است دوری گزیند.

3ـ با اراده قوی، امیال خود را تعدیل می کند نه چون حیوانات که تنها تحت تأثیر غرائز عمل کند بلکه غرائز خود را در اختیار دارد که در جایی که باید آن را اعمال کند، اعمال کند و در جایی که باید کنترل کند و اعمال نکند، اعمال نمی کند و بالأخره روزه انسان را از عالم حیوانات ترقّی داده و به عالم ملکوت و فرشتگان صعود می دهد.

در روایات اسلامی روزه را سپری در برابر آتش دوزخ معرفی می کند. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: الصوم جنة من النار؛(اصول کافی، ج 2، ص 19) روزه سپری است در برابر آتش دوزخ.

بعد از این مقدمه کوتاه که در مورد روزه تقدیم شد به طرح چند پرسش و پاسخ در همین رابطه می پردازیم:

سوال: آیا می توان تا پایان اذان صبح؛ سحری خورد؟

دفتر حضرت آیة الله العظمی خامنه ای (مد ظله العالی):

به هر حال اگر مکلف علم یا اطمینان داشته باشد که طلوع فجر شده، نمى‌تواند سحرى بخورد وگرنه مانع ندارد.

دفتر حضرت آیة الله العظمی سیستانی (مد ظله العالی):

1ـ اگر یقین دارید وقت داخل شده نمی توانید بخورید.

2ـ می توانید به 4 فرسخی (22 کیلومتر) بیرون شهر مسافرت کنید و روزه خود را آنجا بخورید و سپس قضا کنید.

دفتر حضرت آیة الله العظمی مکارم شیرازی (مد ظله العالی):

باید احتیاطاً کمى قبل از اذان صبح و کمى هم بعد از مغرب، از انجام این کارها خوددارى کند تا یقین حاصل کند که تمام این مدّت را روزه داشته است.

دفتر حضرت آیة الله العظمی صافی گلپایگانی (مد ظله العالی):

در وجوب امساک ملاک تحقق فجر صادق است؛ لذا اگر شروع اذان مقارن با طلوع فجر باشد و یا از اذان مۆذن وقت شناس اطمینان به دخول وقت حاصل شود، امساک واجب است و خوردن و آشامیدن جایز نیست، اگر چه احتمال عروض ضعف را در اثناء روز بدهد.

سۆال: اگر مسافر پیش از ظهر از وطن سفر کرده و پیش از ظهر همان روزه به وطن مراجعت نماید و این امر همه روزه به علت دور بودن محل خدمت از وطن تکرار گردد می تواند روزه بگیرد یا خیر؟

جواب: می تواند در سفر مفطر بجا نیاورد تا با رسیدن پیش از ظهر به وطن نیت روزه نماید و روزه اش صحیح است. (توضیح المسائل 12 مرجع، ج 1، ص 991، م 1722)

سۆال: روزی را که انسان شک دارد آخر شعبان است یا اول رمضان به چه شکل نیت کند و روزه بگیرد؟

جواب: در این صورت واجب نیست روزه بگیرد، و اگر بخواهد روزه بگیرد نمی تواند نیت روزه رمضان کند ولی اگر نیت روزه قضا و مانند آن بنماید و چنانچه بعد معلوم شود رمضان بوده، از رمضان حساب می شود. (توضیح المسائل 12 مرجع، ج 1، ص 923، م 1568)

حکم استفراغ غیر عمدی برای روزه دار

شخصی که روزه می گیرد باید از اول اذان صبح تا اول مغرب براى انجام فرمان خداوند، کارى که روزه را باطل مى‏کند انجام ندهد و براى آن که یقین کند تمام این مدّت را روزه بوده، باید مقدارى پیش از اذان صبح و مقدارى هم بعد از مغرب از انجام کارى که روزه را باطل مى‏کند خوددارى نماید.

نقش روزه در تقویت اراده

انسان با روزه‏داری که، امساک در خوردن و آشامیدن و خودداری از برخی چیزهای دیگر است در واقع با خواهش‏های خویش می‏جنگد و در برابر غرایز خود مقاومت می‏کند، تمرین این عمل، اراده و تصمیم را در انسان نیرومند می‏سازد و جان را از قید حکومت و سلطه هوس‏ها و خواهش‏ها می‏رهاند. پیشوایان اسلام فرموده‏اند: «افضل الناس من جاهد هواه و اقوی الناس من غلب هواه؛ بهترین مردم کسی است که با هوای نفس مبارزه کند و نیرومندترین آنان کسی است که بر آن پیروز شود.»(غررالحکم، ج2، ص416) پس روزه‏داران بهترین مردمند چرا که با خواسته‏های نفسانی مبارزه می‏کنند و اگر با مراقبت و کوشش از روزه خویش بتوانند بر نفس خود مسلط شوند، از نیرومندترین مردم نیز خواهند بود.

بعد از این مقدمه پرسش و پاسخهایی را در رابطه با روزه تقدیم شما عزیزان می کنیم:

سوال: لحظه شروع روزه گرفتن از ابتدای اذان صبح است یا بعد از پایان اذان صبح؟

نزدیک اذان صبح از طرف مشرق، سفیده‌اى رو به بالا حرکت مى‌کند که آن را فجر اول گویند. موقعى که آن سفیده پهن شد، فجر دوم، و اوّلِ وقت نماز صبح] و روزه[ است. (توضیح المسائل (محشى - امام خمینى)، ج‌1، ص 411، م 741) بنابر این شخصی که روزه می گیرد باید از اول اذان صبح تا اول مغرب براى انجام فرمان خداوند، کارى که روزه را باطل مى‏کند انجام ندهد و براى آن که یقین کند تمام این مدّت را روزه بوده، باید مقدارى پیش از اذان صبح و مقدارى هم بعد از مغرب از انجام کارى که روزه را باطل مى‏کند خوددارى نماید. (توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج‏1، ص 880، م 1550)

سوال: آیا اگر انسان غیر عمدی استفراغ کند روزه اش باطل است؟

مراجع معظم تقلید در این باره فرموده اند: هر گاه روزه دار عمداً قى (استفراغ) کند اگر چه به واسطه مرض و مانند آن ناچار باشد، روزه‌اش باطل مى‌شود، ولى اگر سهواً یا بى‌اختیار قى کند اشکال ندارد. (امام خمینی، توضیح المسائل (محشّى)، ج‌1، ص 921، م 1646) در هر حال این عمل گرچه از روی عمد انجام شود ولی کفّاره ندارد. (امام خمینی، توضیح المسائل (محشّى)، ج‌1، ص 926، م 1658)

سۆال: آیا لازم است انسان نیت روزه را بر زبان بیاورد؟

جواب: لازم نیست انسان نیت روزه را از قلب خود بگذراند یا بر زبان بیاورد بلکه همین قدر که برای انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب کاری که روزه را باطل می کند انجام ندهد کافی است. (توضیح المسائل 12 مرجع، ج 1، ص 914، م1550)

سۆال: آیا انسان باید هر شب ماه رمضان برای روزه فردا نیت کند؟

جواب: انسان می تواند در هر شب از ماه رمضان برای روزه فردای آن نیت کند، و بهتر است که شب اول ماه نیت روزه همه ماه را بنماید. (توضیح المسائل 12 مرجع، ج 1، ص 915، م 1551)

بانوانی که روزه بر آن ها واجب نیست!!

کسی که به واسطه پیری نمی تواند روزه بگیرد، یا برای او مشقت دارد، روزه بر او واجب نیست . ولی در صورت دوم باید برای هر روز یک مد طعام که تقریبا ده سیر است گندم یا جو و مانند این ها به فقیر بدهد.

روزه یکی از مهم ترین عبادت های مسلمانان و مۆمنان است که به عنوان یکی از مۆثرترین عوامل برای پرورش روح تقوا در تمام زمینه ها و همه ابعاد به مۆمنان معرفی شده است.

روزه تکلیفی است که مۆمنان وظیفه دارند در ماه مبارک رمضان آن را به منظور تقرّب به خدا با ترک خوردن و آشامیدن و مانند آن از طلوع فجر تا اذان مغرب در طول یک ماه کامل که گاه 29 روز و گاه 30 روز است، آن را به انجام رسانند.

و البته برای این عبادت بزرگ احکامی است که ما سعی کردیم در طی روزهای ماه مبارک رمضان به تدریج احکام آن را مورد بررسی قرار دهیم. و در این مقاله نیز مسائلی در همین مورد را بیان خواهیم کرد:

البته احکام این نوشتار طبق فتاوا و نظریات «حضرت امام خمینی رحمه الله » برگزیده شده اند:

بانوانی که روزه بر آن ها واجب نیست:

برخی از بانوانی که روزه بر آن ها واجب نیست عبارتند از:

الف) زن باردار

زنی که زاییدن او نزدیک است و روزه برای حملش ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست . و باید برای هر روز یک مد طعام، یعنی گندم یا جو و مانند این ها به فقیر بدهد. و نیز اگر روزه برای خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست . و بنابر احتیاط واجب باید برای هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد. و در هر دو صورت روزه هایی را که نگرفته باید قضا نماید. (توضیح المسائل، مساله 1728)

کسی که به واسطه پیری روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، بنابر احتیاط واجب باید قضای روزه هایی را که نگرفته به جا آورد

ب) زن شیرده

زنی که بچه شیر می دهد و شیر او کم است، چه مادر بچه یا دایه او باشد یا بی اجرت شیر دهد، اگر روزه برای بچه ای که شیر می دهد ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست و باید برای هر روز یک مد طعام، یعنی گندم یا جو و مانند این ها به فقیر بدهد. و نیز اگر برای خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نیست. و بنا بر احتیاط واجب باید برای هر روز یک مد طعام به فقیر بدهد و در هر دو صورت روزه هایی را که نگرفته، باید قضا نماید . ولی اگر کسی پیدا شود که بی اجرت بچه را شیر دهد، یا برای شیر دادن بچه از پدر یا مادر بچه یا از کس دیگر که اجرت او را بدهد اجرت بگیرد، احتیاط واجب آن است که بچه را به او بدهد و روزه بگیرد. (توضیح المسائل، مساله 1725)

ج) زن پیر

1ـ کسی که به واسطه پیری نمی تواند روزه بگیرد، یا برای او مشقت دارد، روزه بر او واجب نیست . ولی در صورت دوم باید برای هر روز یک مد طعام که تقریبا ده سیر است گندم یا جو و مانند این ها به فقیر بدهد. (توضیح المسائل، مساله 1728)

2ـ کسی که به واسطه پیری روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، بنابر احتیاط واجب باید قضای روزه هایی را که نگرفته به جا آورد. (توضیح المسائل، مساله 1726)

عاشقتم خدا...

مرداد ماه 1392

دیشب با خدا دعوایم شد ...... با هم قهر کردیم .....

فکر کردم دیگر مرا دوست ندارد ......رفتم گوشه ای نشستم .... چند قطره اشک ریختم..... و خوابم برد .....

صبح که بیدار شدم .... مادرم گفت ... نمیدانی از دیشب تا صبح چه " بارانی " می آمد ....

خداوندا …

دقیق یادم نیست آخرین بار کی خود را پیدا کردم …

اما خوب یادم هست هرگاه که گم شدم ، دستم در دست تو نبود

کار و زندگی،موفقیت

افراد موفق صبح ها چه کار می کنند؟

از این 5 کلمه به شدت دوری کنید !

10 درس بزرگ از 10 میلیاردر مشهور جهان

با 9 تکنیک همسرتان را ثروتمند کنید

7 پیشنهاد شغلی برای خانم ها در منزل

افراد موفق صبح ها چه کار می کنند؟

یک عادت برای خود بسازید: «این مهمترین مرحله است.» واندرکم می گوید برای آنکه عادتی برای خود بسازید، به برنامه خود وفادار بمانید، یادداشت برداری کنید و به خودتان جایزه های کوچکی برای زود بیدار شدن بدهید.

ادیتورهای سایت یاهو این مقاله را به عنوان مقاله محبوب سال 2012 انتخاب کرده اند. این مقاله ابتدا در ماه ژوئن در بخش کسب و کار های کوچک سایت قرار گرفت و یکی از محبوب ترین مقالات سایت بود.

خوانندگان ترفندهای خودشان را با هم رد و بدل کردند در مورد اینکه صبح ها چه کاری انجام دهند بهتر است و چرا. یک کاربر گفته بود: «من در یک مزرعه لبنیاتی بزرگ شدم و بدون آنکه انتخاب خودم باشد، صبح ها خیلی زود بیدار می شدم. اکنون که 52 سال دارم هم صبح ها ساعت 4 بیدار می شود و برای پیاده روی 5 مایلی ساعت 4:30 از خانه بیرون می زنم.»

لورا واندرکم نویسنده می گوید: «یک شبانه روز 24 ساعت مساوی دارد، ولی هر ساعت بطور مساوی آفریده نشده است.» او به پژوهش خود، نظرات مسئولین اجرایی و علوم جدید درباره اراده در کتاب اینترنتی آتی خود در مورد این مسئله حرف می زند که "موفق ترین افراد قبل از صبحانه چه می کنند؟" واندرکم می گوید استفاده هوشمندانه از صبح زود کاری است که اغلب افراد موفق انجام می دهند.

او در کتابش می نویسد: «استفاده از صبح برابر است با همان توصیه مالی سالمی که باید قبل از فکر کردن به پول، به آن فکر کنید. اگر برای جمع کردن پولی که برایتان مانده است تا آخر ماه صبر کنید، هیچ چیزی برای شما نمی ماند. همچنین اگر برای انجام کارهای معنادار و نه ضروری مثل ورزش کردن، دعا خواندن و فکر کردن به پیشرفت در کار و توسعه سازمانتان، یا وقت گذراندن با خانواده خود، تا آخر روز صبر کنید، شاید هیچکدام اینها اتفاق نیفتد. اگر قرار است این اتفاقات بیفتند باید اول از همه انجام شوند.»

ولی اگر شما ذاتاً مثل جغدها شب ها بیدار می مانید چه؟ واندرکم توضیح می دهد که تقریباً برای همه امید هست.

به گزارش تکناز : حدود 10 تا 20 درصد از افراد مثل جغدها شب ها بیدار می مانند. پیروی نکردن از برنامه و زمان بندی برای این افراد اصلاً عاقلانه نیست – آنها باید شغل ها و روش های کاری و نحوه رسیدگی به خانواده را به همین طریق انتخاب کنند. من فکر می کنم که آموزش به خودتان برای نزدیک شدن به مسائل شادتر می تواند مزایایی داشته باشد.

واندرکم در کتاب خود یک فرآیند 5 مرحله ای برای کمک به خود در تغییر عادت بیدار شدن با کمترین مشکل می دهد:

زمان خود را در طول روز رصد کنید: «بخشی از بهتر گذراندن زمان دانستن این است که چگونه این زمان را سپری می کنید. تا آنجا که می توانید کارهایی که انجام می دهید را بنویسید و هر چه جزئیات بیشتری بنویسید بیشتر برایتان مفید است.»

یک صبح عالی را تجسم کنید: «از خودتان بپرسید که یک صبح عالی برای شما چگونه است. این به شما الهام می دهد. بعضی افراد از زمانی که در صبح زود دارند برای نوشتن استفاده می کنند، بعضی ها مدیتیشن می کنند. بعضی دیگر هم به کارهای جنبی خود می رسند.»

در مورد یک استراتژی برای کارهایتان فکر کنید: «یک برنامه برای صبحتان بریزید. چه کارهایی باید انجام دهید تا بتوانید برنامه خود را عملی کنید؟ چه زمانی باید بیدار شوید؟ و مهمتر از همه این است که شب ها چه وقت باید به رختخواب بروید تا صبح بتوانید در ساعت مورد نظر از خواب بیدار شوید؟»

یک عادت برای خود بسازید: «این مهمترین مرحله است.» واندرکم می گوید برای آنکه عادتی برای خود بسازید، به برنامه خود وفادار بمانید، یادداشت برداری کنید و به خودتان جایزه های کوچکی برای زود بیدار شدن بدهید.

در صورت لزوم برنامه خود را تنظیم کنید: «زندگی در جریان است. پس عادات و آداب هم می توانند تغییر کنند.»

از این 5 کلمه به شدت دوری کنید !

سطح موفقیت با کلماتی که به زبان می آورید مقدر می شود؛ بنابراین در مکالماتتان از این پنج کلمه « ناکام ساز » دوری کنید.

کلماتی که هر روز استفاده می شوند ساختار ذهنی را تشکیل می دهند و موفقیت یا ناکامی گوینده خود را رقم می زنند. در مشاهداتم از افراد بازنده با پنج کلمه مواجه شدم که در جملات این افراد نمود بیشتر داشت و اغلب افراد بازنده خیلی بیشتر از افراد برنده از آنها در مکالمات روزمره شان استفاده می کنند:

۱ شانس

با وجود این حقیقت که رخدادهای پیش بینی نشده می توانند بر نتایج کار تاثیرگذار باشند، این شانس نیست که تفاوت را در نتایج ایجاد می کند. بلکه رخدادها هستند که باعث آن می شوند. شانس هیچ کاری با آنها نمی کند. باورداشتن به شانس افکار شما را به گونه ای ساختار می بخشد که در تصوراتتان نه شما و نه هیچ کس دیگری قادر به ایجاد تغییر یا حتی تاثیرگذاری نیست. بدتر از آن، شانس بهانه ایست که با آن شکست ها توجیه می شوند ( این فقط بدشانسی بود ) و موفقیت ها را لوث می کند ( این فقط خوش شانسی بود )

۲ دشمن

درست است که شما رقبایی دارید و برخی اوقات برای برد شما آنها باید شکست را متحمل شوند ( و برعکس ) حتی در این صورت نیز در کسب و کار دشمنی وجود ندارد. دشمن مربوط به میدان جنگ است. کسب و کار برای بهتر کردن چیزهاست نه از بین بردن افراد. وقتی که شما با گفتن دشمن به رقبایتان از آنها برای خودتان غول درست می کنید، گزینه های تجاری را روی خود می بندید. به خاطر داشته باشید که در دنیای تجارت، رقبای امروز اغلب شرکای فردا هستند.

۳ عدم پذیرش

آیا عالی نیست اگر مردم همیشه با نظرات شما موافق باشند؟ خب! گاهی اوقات افراد نظرات شما را نمی پسندند یا حتی ممکن است خود شما هم با آن موافقت نداشته باشید.

شما می توانید این وقایع را به عنوان عدم پذیرش خودتان توسط دیگران قلمداد کنید و به ذهنیت خودتان آسیب برسانید یا این که درک کنید که واقعا چه اتفاقی افتاده که نظرات شخص دیگری با نظرات شما هماهنگی ندارد. به جای این که از کلماتی استفاده کنید که به صورت خودکار شما را ضعیف می کند، روی تغییر دیدگاه خودتان یا دیدگاه شخص دیگر تمرکز کنید.

۴ نفرت

در کار معمولا با جملاتی شبیه « من از رییسم نفرت دارم » یا « من از شغلم نفرت دارم » رو به رو می شویم. نفرت یک کلمه منفی است و در بدن انسان بیماری ایجاد می کند. هر بار شما این کلمه را به کار می برید مانند آن است که یک سلول سرطانی را در بدنتان آزاد می کنید. این قضیه کاملا جدیست. نمی گویم که همه چیز باید برای شما شیرین و دوست داشتنی باشد؛ اما چرا باید ذهن خود را با نفرت داشتن از کسی یا چیزی آلوده کرد ؟

۵ اما

مطمئنم که شما هم کسانی را می شناسید که نمی توانند درباره یک ایده، نقشه یا فعالیت خاص چیزی بگویند بدون اینکه جمله شان را با یک «اما» ناقص نکنند. مثلا می گویند «بله ایده عالیست، اما....» یا « من موافقم که ما باید کاری کنیم، اما......» این کلمه یاس آور است و فرصت ها را از بین می برد. از بدل های دیگری که برای « اما » وجود دارد، استفاده کنید و به جای فرصت سوزی، فرصت ایجاد کنید. کلمه « و » یکی از بهترین آنهاست. دفعه بعد که خواستید از « اما » استفاده کنید به جای آن « و » را امتحان کنید و اثر آن را ببینید.

تعریف نهایی موفقیت این است: شما می توانید با از دست دادن همه آنچه دارید، مشکل پیدا نکنید. شادی ها بر مبنای عوامل بیرونی نیستند.

افراد مشهور و پولدار هر یک داستان های جالبی برای خود دارند و خواندن سرگذشت هر یک از آنها می تواند راهگشای خوبی برای آنان که انگیزه موفقیت دارند، باشند.

فرقی نمی کند اپرا وینفری باشی یا پیر امیدیار! مهم این است که بخواهی موفق شوی و خسته و درمانده نشوی در این راه سخت، اگر هم شدی دوباره خودت، خودت را شارژ کنی و ادامه راه...

در این راه البته شنیدن حرف های کسانی که موفق شده اند و درس گرفتن از تجربه گران سنگشان چون چشمه آب جوشانی است در بیابان.

در این مطلب 10 جمله از 10 شخصیت مشهور و پولدار دنیا را عینا برای شما نقل می کنیم:

1. اپرا وینفری، مجری، بازیگر و تهیه کننده آمریکایی، ثروت: 2/7 میلیارد دلار

شما به آن چیزی میرسید که به آن باور دارید. جایگاهی که امروز دارید، ریشه در باوری دارد که داشته اید.

2. پیر امیدیار، موسس و رئیس ایرانی شرکت eBay ثروت: 6/7 میلیارد دلار

آنچه ما هر روز اینجا میگوییم این است که موفقیت ما کاملا بستگی به موفقیت هم گروه ها و موفقیت اجتماعمان دارد

3.کارل آلبرشت، کارآفرین آلمانی و موسس فروشگاه های زنجیره ای آلدی، ثروت: 25/4 میلیارد دلار

زندگی معمولی انسان بی برنامه، سردرگم، بی هیجان و ناخوشایند به نظر می آید. تنها آنهایی که به ماجراهای زندگی به عنوان شانسی از میان شانس ها نگاه می کنند که خودشان آن را برای خودشان ایجاد کرده اند، می توانند کنترل زندگی خود را کاملا در دست بگیرند.

4.موکش آنبانی، تاجر بزرگ هندی و صاحب صنایع ریلاینس ، ثروت: 22/3 میلیارد دلار

من فکر می کنم باور بنیادین ما این است که برای ما رشد و پیشرفت، روشی برای زندگی است و می بایست همواره در حال رشد و پیشرفت باشیم.

5.مایکل بلومبرگ، یکصد و هشتمین شهردار و صاحب شبکه بورسی نیویورک، ثروت: 22 میلیارد ریال

کار و تلاش سخت مبنای موفقیت در شرکت من بوده است

6. ولید بن طلال آل سعود، شاهزاده سعودی، ثروت: 18 میلیارد دلار

اگر بخواهم کاری را انجام دهم، یا کامل و بی نقص انجام می دهم یا اصلا به سراغش نمی روم

7. مایکل دل، موسس شرکت کامپیوتری دل کامپیوترز، ثروت: 15/9 میلیارد دلار

با کنجکاوی و نگاه به فرصت ها با روشی تازه است که ما همیشه راه و مسیر خود در دل را مشخص می کنیم

8.چارلز کوچ، مدیرعامل شرکت صنایع کوچ، دومین شرکت بزرگ خصوصی در آمریکا ، ثروت: 25 میلیارد دلار

نقش کسب و کار تولید کالاها و خدماتی است که زندگی مردم را بهتر کند.

9.اندرو کارنگی، صنعتگر آمریکایی-اسکاتلندی، موسس شرکت فولاد کارنگی، ثروت: 298/3 میلیارد دلار

کسی که یک کسب وکار یا اعتبار آن را تمام و کمال برای خود بخواهد، نمی تواند کسب و کاری عالی راه اندازی کند

10.تونی هسیه، مدیرعامل فعلی فروشگاه آنلاین کفش و لباس زاپوس، ثروت: 840 میلیون دلار

تعریف نهایی موفقیت این است: شما می توانید با از دست دادن همه آنچه دارید، مشکل پیدا نکنید. شادی ها بر مبنای عوامل بیرونی نیستند.

با 9 تکنیک همسرتان را ثروتمند کنیدما می‌خواهیم به شما بگوییم اگر شوهرتان ثروتمند نیست اصلا مهم نیست چون خود شما می‌توانید به او کمک کنید تا او هم به جرگه مردان ثروتمند بپیوندد.

می‌خواهیم به شما یاد دهیم که کاری کنید صفرهای پول‌های خارج از بانک شما از صفرهای پول‌هایی که همسرتان در بانک دارد بیشتر شود، می‌خواهیم به شما بیاموزیم چگونه همسر و خانواده‌تان را پولدار کنید.

اگر بخواهیم روراست باشیم باید بگوییم در این روزها بیشتر دختران جوان آرزو دارند آن شاهزاده اسب‌سواری که به خواستگاری‌شان می‌آید پولدار باشد؛ اما خب خیلی‌های‌شان هم می‌دانند که پولدار بودن ضامن خوشبختی نیست پس ترجیح می‌دهند با یك مرد با شخصیت‌‌تر ازدواج کنند ولی همیشه در ته ذهن‌شان آرزوی یک زندگی مرفه و بدون دغدغه وجود دارد؛ ما می‌خواهیم به شما بگوییم اگر شوهرتان پولدار نیست اصلا مهم نیست چون خود شما می‌توانید به او کمک کنید تا او هم به جرگه مردان مرفه بپیوندد؛ نقش خود را دست‌کم نگیرید، می‌توانید با یک مدیریت خوب وضعیت اقتصادی خانواده را متحول کنید به خصوص در این روزها که با هزینه‌های سرسام‌آور، کمتر خانواده‌ای قدرت پس‌انداز را دارد و ذخیره یک پس‌انداز امن و مطمئن بدون استفاده از مراکز مالی کمی بعید و در حالت خوش‌بینانه زمان‌بر به نظر می‌رسد پس شما باید با مدیریت درست مخارج کارها همه چیز را متحول کنید.

قرار پولدار شدن بگذارید

همه ما طرز تفکر خاصی درباره پول و پولدار شدن داریم و همین تفکر به صورت ناخودآگاه در زندگی دنبال می‌شود. این نوع طرز تفکر، می‌تواند شما را به پول نزدیک‌تر کرده یا از آن دورتر کند. برای بیشتر ما که همیشه در طول زندگی خود عباراتی مانند: « ما قدرت خرید آن را نداریم »، « من که پول چاپ نمی‌کنم »، « هیچ کسی نیست که هم پولدار باشد و هم خوشحال » را از زبان اطرافیان‌مان می‌شنویم، به این نتیجه می‌رسیم که پس‌انداز پول کار دشواری است؛ اما نباید با این طرز تفکر غلط برای خود محدودیت ایجاد کنید؛ بنابراین اگر در زندگی خود به دنبال موفقیت هستید، نحوه تفکر خود روی پول و افراد پولدار را تغییر دهید و سعی کنید به همراه همسرتان برنامه‌ای عملی برای رسیدن به آن تنظیم کنید.

راه ارزان خریدن را یاد بگیرید

سایت‌هایی وجود دارند که می‌توان خدمات، جنس‌ها و محصولات را با تخفیف خرید؛ سایت‌هایی که به عنوان سایت‌های تخفیف گروهی شناخته می‌شوند؛ در این سایت‌ها كالایی با تخفیف بسیار بالا برای مدت محدودی برای فروش روی سایت قرار می‌گیرد و اگر تعداد مشخصی از بازدیدكنندگان سایت از آن كالا سفارش دهند، آن سفارش قطعی شده و كالاهای سفارش داده شده برای خریداران ارسال می‌شود اما اگر تعداد خریداران به اندازه كافي نرسد، خرید کنسل می‌شود. اگر بتوانید خدمات و کالاهای مورد نیازتان را از این سایت‌ها بخرید در مخارج خانه صرفه‌جویی می‌شود و پایان هر ماه پس‌انداز قابل ملاحظه‌ای برای خانواده به وجود می‌آید که هم می‌تواند به شما و هم همسرتان آرامش مالی دهد. با یک جست‌وجوی ساده در اینترنت می‌توانید این سایت‌ها را پیدا کنید، البته حواس‌تان به کلاهبرداری‌ها هم باشد.

از فروشگاه‌های بزرگ خرید نکنید

یک پیشنهاد دیگر این است که از فروشگاه‌های بزرگ و زنجیره‌ای‌ خرید نکنید، چون وقتی پا به چنین فروشگاه‌‌هایی می‌گذارید در آن جا هرچه هست جارو می‌کنید و تازه پای صندوق می‌فهمید چی کارکرده‌اید و باید چقدر پول دهید، بنابراین اول از همه سعی کنید برای خودتان یک فهرست خرید آماده کنید و تصمیم بگیرید فقط چیزهایی را که در فهرست است بخرید، ،همچنین اگر مصرف بالایی دارید، می‌‌توانید ازعمده‌فروشی‌ها‌ خرید کنید تا ارزان‌تر شود یا حتی می‌توانید از عمده فروشی مثلا يك كارتن پودررختشویی بخرید و آن را با مادر یا مادر‌شوهر خود قسمت کنید و پول آن را نصف بپردازید.

پول خردهای ارزشمند

معمولا اگر در جیب مردها پول خرد وجود داشته‌باشد همه را بیهوده خرج می‌کنند بدون اینکه هیچ یک از احتیاجات خانه را برآورده‌کرده‌باشند؛ شما می‌توانید با شوهرتان قرار بگذارید که همه این پول‌ها را جمع کنید تا در آخر هر ماه یک پول حساب‌ نشده برای پس‌ انداز به وجود بیاید مثلا می‌توانید یک قلک بخرید و هر چی پول خرد است در آن بریزید و البته باید شما پول خردهای شوهرتان را هم بگیرید چون به احتمال زیاد او فراموش خواهد کرد که پول خردهایش را در قلک بيندازد. با این کار هم دیگر با پول خرده‌ها هله هوله نمی‌خرید و كه چاق شوید و هم سلامت‌تان به خطر نمي‌افتد.

تخصص شوهر شما چیست؟

با چند سال زندگی با شوهرتان آنقدر شناخت از او به دست می‌آورید که بفهمید در چه زمینه‌ای بیشتر تخصص دارد و استعدادش در کجاست؛ شما به عنوان فردی که او را از بیرون می‌بینید باید بکوشید جنبه‌‌های مثبت او را تقويت کرده، موارد ضعيف را در اولين فرصت ممکن شناسايي و کمک به اصلاح آنها کنید تا بتواند در بهترین حرفه‌ای که می‌تواند فعالیت كرده ودرآمد بیشتری کسب کند، همچنین باید به او کمک کنید برای خود نقشه‌ای برای تبدیل شدن به فردی برجسته در حرفه خود بسازد تا هم شما و هم خودش بتوانید رشدش را در کار ارزیابی کنید.

به او قدرت ارتباط بدهید

حتما در اطراف همسرشما افراد با نفوذ یا همکارهای خاص وجود دارند که می‌‌توانند به پیشرفت حرفه ای او کمک کنند؛ کسانی که تخصص خاصی دارند و می‌توانند به متخصص شدن بیشتر او کمک کنند یا افرادی که ارتباطات اجتماعی وسیعی دارند و می‌توانند همسر شما را با افراد بیشتر آشنا کنند و به او قدرت ارتباط را بدهند یا رئیس و کارفرمای او که نقشی مستقیم در پیشرفت کار‌ی‌اش دارد؛ شما باید اول از همه اینگونه افراد را شناسایی كرده و بعد با همسرتان در مورد آنها صحبت کنید همچنين شما می‌‌توانید به شوهرتان پیشنهاد دهید تا اگر صلاح می‌داند با آنها رفت و آمد خانوادگی ترتیب دهید مثلا اینکه با مشورت شما و تشخیص شوهرتان یک شب شام آنها را دعوت کنید.

به او جهت دهید

در یک فرصت مناسب با همسرتان صحبت کنید و از او بپرسید کدام مهارت است که اگر آن را در خود تقويت کند، بيشترين اثر مثبت را در حرفه‌‌اش به جا می گذارد؟ پاسخي که به اين سؤال مي‌دهد را به عنوان يک هدف بنويسيد وبه کمک خودش براي آن يک ضرب‌العجل تعيين کنيد. با هم طرح و نقشه‌ای بکشید، مثلا اینکه آیا لازم است مقداری پس‌‌انداز را صرف کلاس‌های آموزشی کند یا نیاز به کمی فراغت برای مطالعه بیشتر دارد؟ شما می‌توانید با فراهم کردن شرایط او در رسیدن به هدف یاری کنید پس یادتان نرود که اين کليد واقعی رسيدن به موفقيت شغلی است و موفقیت شغلی یعنی درآمد بیشتر.

لباس را ۶ ماه زودتر بخرید

بیشتر خانم‌ها عاشق خرید کردن از فروش فوق العاده‌ها و حراج‌ها هستند اما اگر شما جزو این دسته نیستید فراموش نکنید که یکی از بهترین مسیرهای پس انداز است. حراج‌های فصلی و فروش‌های فوق‌العاده برای شما فرصتی است که هم جنس خوب بخرید و هم پول زیادی نپردازید.کافی است هر چه را که می‌خواهید بخرید ۶ ‌ماه زودتر بخرید، یعنی برای زمستان سال بعد از حراجی‌های بهمن امسال استفاده کنید در این حالت می‌توانید با نصف قیمت به راحتی پوشاک خودتان و شوهرتان را مهیا کنید همچنين نگران از مد افتادن هم نباشید اگر ساده بخرید همیشه برازنده خواهید بود.

خرج و مخارج‌تان را یادداشت کنید

اگر شوهرتان یا حتی خودتان اهل بی‌حساب خرج کردن هستید به شدت توصیه می‌کنیم هر دوی شما تمام هزینه‌های خود از کوچک‌ترین خریدهای روزانه گرفته تا بزرگ‌ترین خرج‌های عمده را در دفتری مخصوص بنویسید تا بتوانید به همراه هم هزینه را کنترل و مدیریت کنید. اگر هر ماه همه چیز را یادداشت کنید مقایسه ماهانه هزینه‌ها شما را در کنترل آنها موفق‌تر خواهد کرد. با این کار می‌فهمید روی چه کاری بیشتر از حد مجاز خرج کرده‌اید، دنبال دلیلش می‌گردید و سعی می‌کنید اوضاع دوباره عادی شود.

7 پیشنهاد شغلی برای خانم ها در منزل کارهای خانگی این روزها در سراسر جهان طرفداران خاص خودشان را دارند به همین دلیل ما برای شما پیشنهاداتی داریم.

حتما پیش آمده که از کار کردن برای دیگران خسته شده باشید، در واقع وقتی در یک سازمان یا نهاد بزرگ کار می کنی بعضی وقت ها دلت می خواهد کاش کاری هرچند کوچک برای خودت داشته باشی.

کار های خانگی این روزها در سراسر جهان طرفداران خاص خودشان را دارند از زنان خانه دار که دوست دارند اوقات بیشتری را در کنار همسر و فرزندانشان بگذرانند تا افرادی که دوست ندارند برای دیگران کار کنند همه به دنبال کارهای خانگی و پردرآمدند. در این گزارش برای شما پیشنهاداتی داریم.

1 - آگهی نامه

چرا برای خودتان یک نشریه کوچک چند صفحه ای تبلیغاتی راه نمی اندازید، با این کار می توانید صنایع و شغل های موجود در محل تان را به سایرین معرفی کنید و پول خوبی هم در بیاورید.

این کار یک معامله دو سر سود است. صاحبان مشاغل با هزینه ای اندک خودشان را معرفی می کنند،اهالی محل نیازهای خود را راحت تر پیدا می کنند و شما هم کسب در آمد می کنید.

برای موفقیت در این کار باید اندکی از بازاریابی و مقداری هم از صنعت چاپ سر رشته داشته باشید.

2 - آشپزی

دست پخت خوبی دارید، به خوردن و غذا علاقمندید خوب دست به کار شوید خیلی از ثروتمندان و افراد مشهور از راه طبخ دستور غذایی خاص خودشان مشهور و ثروتمند شدند.

بله حتما شما هم داستان مرغ کنتاکی و نظامی بازنشسته ای که مبتکر آن بود را شنیده اید. او بارها تلاش کرد تا بعد از شکست های متوالی موفق شد و این روزها به شهرت جهانی رسیده است.

3 - پرورش گیاهان خانگی

زندگی شهری و دوری از طبیعت همه انسان ها را دلتنگ سر سبزی کرده. اگر بتوانید در محیط خانه گیاهان کوچک تزئیینی و حتی دارویی پرورش بدهید با استفاده از کمترین فضا می توانید بهترین درآمد را داشته باشید به شرطی که مطالعه و تحقیق کنید و بهترین هایی که می توانید از عهده نگه داری آن بر بیایید را انتخاب کنید.

4 - شغل مجازی

اینترنت این روزها منبع درآمد خیلی هاست در همین کشور خودمان با وجود همه مشکلات سرعت اینترنت و استفاده محدود خانواده های ایرانی خیلی ها از طریق کار اینترنتی ثروتمند شده اند شما هم اگر کمی ابتکار داشته باشید و خوره کامپیوتر باشید از پشت میز تحریر اتاقتان می توانید پول پارو کنید.

5 - صنایع دستی

هنر همیشه طرفداران خاص خودش را دارد اگر بتوانید محصولات خاص خودتان را تولید کنید و بازار یابی خوبی داشته باشید از طریق بافتنی، گلدوزی و حتی خیاطی هم می توان ثروتمند شد.

6 - فروش

همیشه نباید کالا یا خدمت خاصی تولید کرد، هنر فروش طرفداران زیادی دارد بسیاری از صاحبان صنایع و کار آفرینان حاضر اند حقوق و پورسانت خوبی به فروشنده های مستقل بدهند تا کالاهای آنها را به فروش برسانند.

اگر کمی مطالعه کنید و اصول بازاریابی را بیاموزید و به ارتباط با مردم هم علاقمند باشید حتما می توانید به سرعت پیشرفت کنید.

7 - نوشتن

درست است که در باور های عمومی مردم ما نویسندگی چندان پردرآمد نیست اما بسیاری از فیلمنامه نویسان،رمان نویسان و روزنامه نگاران مستقل در منزل کار می کنند و درآمدشان هم کفاف زندگی شان را می دهد.

به این پیشنهاد هم فکر کنید.

می دونستی؟

خیابانی که تنها خوش‌اندام‌ها می‌توانند از آن عبور کنند!

عجیب‌ترین عوامل زیانبار برای زمین!

راهنماي خريد عينك آفتابي براي بچه‌ها

میلیاردرهای بزرگ جهان فوتبال کیستند؟

از طراحی مُد تا هوانوردی؛ نویسندگان مشهور دنیا در چه رشته‌ای درس خواندند؟

لباسی که غواصان را در برابر کوسه‌ها نامرئی می‌کند

ازدواج فوتبالیست مطرح ایرانی با یک دختر اتریشی

روش زیبایی عجیبی در یکی از آرایشگاه های ژاپن

در اینجا زنان جانشان را برای چاق شدن می دهند !

4 ایرانی تاثیرگذار در دنیای اینترنت

گردشگر دوست ترین کشورهای جهان

خیابانی که تنها خوش‌اندام‌ها می‌توانند از آن عبور کنند!

شهر دیدنی پراگ، در جمهوری چک علاوه بر جاذبه‌های گردشگری متعدد از جمله کلیساها و ساختمان‌های قدیمی و بافت شهری قرون وسطایی خود، باریک‌ترین خیابان جهان را در خود جای داده است. این خیابان کمتر از نیم‌متر پهنا دارد و افراد چاق اجازه عبور از آن را ندارند.

این خیابان که کمتر از 50 سانتی‌متر پهنا دارد تنها میزبان عابرانی است که اندامی متناسب دارند. این گذرگاه دارای پله‌های سنگی متعدد است. تنها برای برای عبور یک نفر ظرفیت دارد.

گردشگران و میهمانان شهر پراگ، علاوه بر پل چارلز، کاخ‌ سلطنتی، میدان اصلی شهر و منطقه مالااسترنا، از باریک‌ترین خیابان این شهر که در جهان بی‌نظیر است نیز دیدن می‌کنند.

یک گردشگر چاق آلمانی پس از خروج از رستورانی واقع در یکی از دو سر این خیابان، برای رفتن به منطقه مالااسترنا واقع در مرکز شهر پراگ، این خیابان را انتخاب کرد. اما پس از مدتی در آن گیر افتاد و دیگر نمی‌توانست از آن خارج شود.

بیش از نیم‌ ساعت، نیروهای آتش‌نشانی شهر پراگ برای خروج این گردشگر تلاش کردند. شهرداری پراگ برای ممانعت از بروز حوادث مشابه در دو سر این خیابان،‌علائم هشدار دهنده برای افراد چاق نصب کرده‌ است.

در اسناد تاریخی آمده است که درگذشته تعداد زیادی از این خیابان در شهر پراگ وجود داشته اما اکنون تنها یک نمونه از آن در منطقه مالااسترنا باقی مانده است.

عجیب‌ترین عوامل زیانبار برای زمین

معمولاً این‌گونه به نظر می‌رسد که اغلب مردم نسبت به اثرات مخرب فعالیت‌های روزانه خود روی محیط زیست آگاهی دارند و در نتیجه با تغییر جزیی در برخی از عادت‌های اشتباه می‌توان موج مثبت عظیمی را در راستای حفاظت از محیط زیست به راه انداخت.

حتی پوشیدن لباس‌ها و یا استفاده از عادی‌ترین وسایل در زندگی روزمره بر محیط زیست تاثیر می‌گذارند. در این گزارش به تعدادی از معمول‌ترین انتخاب‌های انسان امروزی که به زمین آسیب می‌رسانند به عنوان عجیب‌ترین عوامل مضر برای این کره خاکی و ارزشمند اشاره شده که در پی می‌آید:

1) استفاده از قاشق و چنگال یکبار مصرف

قاشق و چنگال‌های یکبار مصرف اثرات زیست محیطی منفی دارند چرا كه پلاستیک ساختار نفتی دارد که قابلیت تجزیه شدن به طور طبیعی را ندارد.

2) روشن گذاشتن نمایشگر رایانه در مواقع عدم استفاده

اگر بیشتر از 20 دقیقه از رایانه خود استفاده نمی‌کنید، لااقل صفحه نمایشگر را خاموش کنید و به خاطر داشته باشید که حتی محافظ‌های صفحه نمایش نیز برق مصرف می‌کنند.

3) استفاده از صافی‌های سفید شده قهوه

ترکیبات موجود در صافی‌های قهوه می‌توانند وارد کودها، زمین و تقریباً همه جا بشوند. اگر از صافی‌های سفید شده قهوه استفاده کنید به دلیل این که اغلب آن‌ها با «کلرین» سفید شده و حاوی ماده سمی موسوم به «توکسین سفید» هستند، بسیار مضر است.

4) دورریختن کارتریج چاپگرها

برای ساخت هر کارتریج از تقریباً 78 گرم نفت غیرقابل بازیافت استفاده می‌شود. بنابراین با شارژ مجدد این کارتریج‌ها به جای دور ریختن آن‌ها می‌توانید از سهم خود در آلودگی بیشتر محیط زیست بکاهید.

5) دور انداختن دستمال‌های مرطوب و پنبه‌ای در داخل توالت و فاضلاب

برخی از دستمال‌های پنبه‌ای و دستمال‌های مرطوب مانند دستمال‌های بهداشتی توالت قابل حل شدن و از بین رفتن در داخل آب نیستند بلکه در صورت مواجهه با آب به صورت توده فشرده در می‌آیند و می‌توانند منجر به گرفتگی لوله‌های فاضلاب و نشت مواد آلوده مضر در سیستم آب‌های زیرزمینی شوند.

6) خوردن ماهی‌های پرورشی

غذاهایی که به ماهیان پرورشی داده می‌شود ممکن است محتوی آنتی‌بیوتیک یا داروهای دیگری باشند و پسمانده غذای ماهی‌ها به اعماق آب رفته و در آب حل می‌شود. همچنین در کف استخرهای پرورش ماهی، جلبک‌هایی رشد می‌کند که ممکن است در آینده تبدیل به کشند قرمز و سرخی آب شده و برای موجودات دیگر خطرناک باشد. پس اگر غذای دریایی مصرف می‌کنید از ماهی‌های دریایی که در معرض خطر انقراض نیستند، استفاده کنید.

7) خرید شلوارهای جین

یکی از شرکت‌های مشهور تولید شلوارهای جین اعتراف می‌کند که برای دوخت تنها یک دست از شلوارهایش، 3 هزار لیتر آب مصرف می‌شود. به طور میانگین در امریكای شمالی هر فرد سالانه هفت دست شلوار جین خریداری می‌کند.

8) تولید زباله‌های آرایشی و زیبایی

مواد بهداشتی که حاوی ترکیباتی موسوم به «پارابن» است، می‌تواند بر تولید مانند موجودات مختلف در حیات وحش اثر منفی بگذارند. دوری از استفاده محصولات فوق سمی آرایشی علاوه بر سودمندی برای شما، برای محیط زیست هم سودمند خواهد بود.

9) مصرف گوشت قرمز

خوردن گوشت اثرات زیست محیطی دارد. پس چرا به جای مصرف گوشت، یک پروتئین گیاهی مفید مانند سویا را انتخاب نکنیم که بسیار سازگار با محیط زیست است؟ مصرف پروتئین سویا نسبت به سایر پروتئین‌های گیاهی نظیر نخود اثرات مخرب زیست محیطی کمتری دارد. علاوه بر این بخش اعظمی از سویای جهان در کشور چین تولید می‌شود که در آن نواحی شدت استفاده از آفت‌کش‌ها به اندازه شمال امریكا و اروپا نیست. متخصصان می‌گویند 51درصد از گازهای گلخانه‌ای در جهان یا مراتع مرتبط با گوسفندان، گاوها، شترها و بزها هستند که با کم کردن مصرف گوشت آن‌ها می‌توانیم از تولید این گازهای گلخانه‌ای به میزان قابل توجهی بکاهیم.

10) استفاده از محصولات چوبی بامبو

اگرچه بامبو با توجه به خاصیت آنتی باکتریال و رشد سریع، یک جایگزین سازگار با طبیعت برای چوب و محصولات چوبی به حساب می‌آید اما حقیقت امر به همین جذابیت نیست چرا که در مراحل رشد این گیاه از آفت‌کش‌ها و مواد شیمیایی مضر استفاده می‌شود. به علاوه افزایش تقاضاها نسبت به این گیاه سبب خواهد شد که کشاورزان کشت محصولات کشاورزی بومی خود را که برای محیط زیست مفیدترهستند، به دست فراموشی بسپارند.

11) خرید میوه‌های کنسروی

اغلب کنسروها، محتوی ترکیبی موسوم به «بیفنول آ» هستند. بیفنول یک ترکیب استروژنی است که می‌تواند سبب ناباروری در مردان و اختلال رشد مغزی نوزادان و ایجاد خطر برای مادران باردار شود. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد خون بسیاری از مردم کانادا محتوی ماده سمی بیفنول آ (BPA) است. پس سعی کنید به جای استفاده از سبزیجات و میوه‌های کنسرو شده از انواع منجمد شده آن‌ها استفاده کنید.

راهنماي خريد عينك آفتابي براي بچه‌ها

چشم، چشم، يه عينك

بهداشت چشم كودكان بسيارمهم است اما گاهي فقط به معاينه چشم‌پزشك براي دوربيني، نزديك‌بيني و ديگر ضعف‌هاي بينايي بسنده مي‌شود در حالي كه مراقبت از چشم كودكان در برابر نورآفتاب هم بسيارمهم است...

بسياري از والدين با خريد يك عينك آفتابي دم‌دستي خود را از اين خواسته كودكان راحت مي‌كنند در حالي كه برخي از اين عينك‌هاي غيراستاندارد بسيار مضر هستند. در «كالا و سلامت» اين هفته ضمن پيشنهاد چند مدل مناسب عينك آفتابي براي بچه‌ها به نكته‌هاي ايمني و بهداشتي آنها هم پرداخته‌ايم.

عينك انعطاف‌پذير

اين عينك در عرض 2ثانيه مي‌تواند از يك عينك معمولي به يك عينك حرفه‌اي ورزشي تبديل شود! دسته‌هاي آن به راحتي درمي‌آيد و جاي آن بند نگه‌دارنده مخصوص وصل مي‌شود. طراحي عينك بسيار مدرن است و پايين آن منافذي وجود دارد كه از بخار كردن عدسي‌هاي جلوگيري مي‌كند.

عينك آفتابي فانتزي

اگر كودكتان 2 تا 3 سال دارد، اين نوع عينك‌ براي او مناسب و جذاب خواهد بود. اشكال متنوع و فانتزي آنها براي بچه‌ها بسيار جذاب است. جنس قاب عينك از پلاستيك انعطاف‌پذير و نشكن است و عدسي‌هايش در برابر اشعه‌هاي مضر صددرصد محافظ و ضدخش.

عينك فلزي

قاب‌هاي فلزي بسيار بادوام و مقاوم هستند و براي كودكان 7 سال به بالا مناسب‌اند. شيشه‌هاي اين نوع عينك‌ها از هر دو نوع دودي و رنگي هستند. عدسي‌هاي آن ضدخش و صددرصد محافظ در برابر اشعه‌هاي مضرند.

عينك كودكان زير2 سال

اگر به اين فكر مي‌كنيد كه چطور مي‌توانيد عينك را روي صورت كودك نوپايتان نگه‌داريد، اين عينك بسيار مناسب است. داشتن بند به جاي دسته، عينك را به راحتي روي صورت كودك نگه‌مي‌دارد. اندازه بند آن قابل تغيير است و جنس نرم عينك و بند آن كودك را آزار نمي‌دهد. عدسي آن از جنس پلي‌كربنات ضدخش است و در برابر اشعه‌هاي مضر خورشيد از چشم صددرصد محافظت مي‌كند.

عينك آفتابي فضايي

اگر كودكتان عاشق فيلم‌هاي فضايي است، با اين نوع عينك مي‌تواند شبيه‌ شخصيت‌هاي مورد علاقه‌اش بشود. اين عينك به جز ظاهر جذاب و جالب، ويژگي‌هاي ديگري مثل داشتن عدسي نشكن و ضدخش و محافظت صددرصد از چشم در برابر اشعه‌هاي مضر خورشيد نيز دارد.

عينك با شيشه رنگي

در اين نوع عينك‌ها رنگ عدسي عينك با رنگ قاب هماهنگ است. اگرچه به‌نظر مي‌رسد به اندازه عدسي‌هاي كاملا دودي در برابر نور مانع نيستند ولي اينطور نيست و اين عدسي‌ها هم اگر از جنس مرغوب باشند، قابليت محافظت صددرصد در برابر اشعه‌هاي مضر خورشيد را دارند. جنس قاب پلاستيك انعطاف‌پذير و نرم و عدسي‌هاي آن از جنس پلي‌كربنات ضدخش است. اين نوع عينك براي كودكان 4 سال به بالا مناسب است.

عينك كلاسيك

طراحي اين نوع عينك كلاسيك و ساده است ولي رنگ‌هاي بسيار متنوعي دارد. جنس قاب آن پلاستيك انعطاف‌‌پذير و جنس عدسي آن پلي‌كربنات نشكن و ضدخش است و در برابر اشعه‌هاي مضر خورشيد صددرصد محافظت ايجاد مي‌كند. اين نوع عينك براي كودكان 3 تا 6 سال مناسب است.

عينك با سايه‌بان

اين نوع عينك پوشش‌دهي بهتري در برابر نور خورشيد دارد و سايه‌بان آن جداگانه به عينك وصل مي‌شود. پس هر وقت خواستيد، مي‌توانيد آن را از عينك جدا كنيد. قاب عينك پلاستيكي و عدسي آن پلاستيك مقاوم در برابر خش و با درجه محافظت400UV است.

میلیاردرهای بزرگ جهان فوتبال کیستند؟

فراتر از مستطیل‌های سبز رقابتی سخت در دنیای فوتبال وجود دارد رقابتی که بازیکنان آن نه فوتبالیست‌ها که میلیاردرها هستند.

وقتی نگاهی به فهرست میلیاردرهای فوتبال جهان بندازیم، نام‌هایی را می‌بینیم که شاید کمتر شنیده باشیم؛ اما سالانه سود هنگفتی نصیبشان می‌شود و آنها هستند که در گردش مالی این رشته ورزشی پر هوادار، تاثیر گذارند.

سود این اشخاص در سال به میلیاردها دلار می‌رسد، این اعداد نشان می‌دهد این میلیاردرها، سرمایه هنگفتی را وارد این عرصه کرده‌اند و بی‌تردید، چنین سود سرشاری نیز نصیب‌شان می‌شود.

بر اساس گزارشی از روزنامه سان، شهید خان به عنوان آخرین خارجی در لیست مالکین میلیاردر لیگ برتر انگلستان جای گرفت. خان با پرداخت 150 میلیون پوند به مالک پیشین باشگاه فولهام، محمد فائض، این باشگاه را در اختیار گرفت.

این سرمایه‌دار حوزه قطعات خودرو که اصالتی پاکستانی دارد و همچنین از سهامداران اصلی باشگاه هاکی جکسون‌ویل جگوار امریکا نیز می‌باشد به 9 غیر بریتانیایی دیگر در لیگ برتر انگلیس پیوست.

مشرق، در این گزارش به معرفی مختصری از مالکان غیر انگلیسی باشگاه‌های لیگ برتر پرداخته است:

*چلسی- رومان آبراموویچ(Roman Abramovich)، روسیه

زمانیکه این سرمایه‌دار یهودی روس ده سال پیش چلسی را از کن بیتز خرید، اصلی‌ترین سرمایه‌دار ولخرج لیگ بود. او توانست چلسی را به قهرمانی لیگ برتر هم برساند.

*هال سیتی- عاصم علام(Assem Allam)، مصر

علام از سال 2010 مالک این باشگاه شد، در حالی که باشگاه از لیگ برتر حذف شده بود و به شدت به پول نیاز داشت او با تزریق 36 میلیون پوند این باشگاه را از انحلال نجات داد. سال گذشته با برگشت به لیگ برتر او دستمزد خود را گرفت.

*لیورپول- جان دبلیو هِنری(John W. Henry)، ایالات متحده امریکا

هِنری امریکایی نیز یکی دیگر از سرمایه‌دارانی است که مالک چند باشگاه است. او مالک باشگاه بیسبال بوستون رد ساکس است و در سال 2010 لیورپول را از دو چهره منفور در آنفیلد یعنی تام هیکز و جورج جیلت امریکایی خرید. البته پس از اینکه کنی داگلیش افسانه‌ای و محبوب را در سال 2012 از باشگاه بیرون کرد، نظر هواداران در مورد او اندکی تغییر کرد.

*منچستر سیتی- شیخ منصور(Mansour bin Zayed Al Nahyan)، ابوظبی

این شاهزاده عرب با خرید منچستر سیتی از نخست وزیر پیشین تایلند، تاکسین شیناواترا، چهره لیگ برتر انگلیس را برای همیشه تغییر داد. گفته می‌شود که خانواده منصور 60 برابر ثروتمندتر از رومان آبراموویچ می‌باشند. او موفق شد تا در سال 2012 برای اولین بار منچستر سیتی را به قهرمانی در لیگ برتر برساند و آنها را به یک مدعی همیشگی برای کسب این جام تبدیل کرد.

*آرسنال- استن کرونکه(Stan Kroenke)، ایالات متحده امریکا

کرونکه 67 درصد سهام باشگاه را در اختیار دارد ولی در یک جنگ چند ملیتی با میلیاردر ازبکی، عثمانف، که خواستار سهمی بیشتر در امور باشگاه است، گیر کرده، البته این امکان وجود دارد که هر دو آنها از صحنه خارج شوند چرا که یک کنسرسیوم عربی با پیشنهادی 1.5 میلیارد پوندی در حال ورود به ماجراست.

او هم مثل شهیدخان، در ورزش ایالات متحده شناخته شده است، استان مالک باشگاه هاکی saint louis rams است.

*آستون ویلا- رندی لرنر(Randy Lerner)، ایالات متحده امریکا

او اهل نیویورک است و پیشتر مالک باشگاه فوتبال (امریکایی) کلیولند براونز بوده و در مدت حضورش در این تیم نزدیک به 300 میلیون پوند هزینه کرده است.

*کاردیف سیتی- وینسنت تان(Vincent Tan)، مالزی

وقتی که در سال 2012 او رنگ سنتی تیم را به خاطر باورهای خرافی مالزیایی از آبی تغییر داد با خشم هواداران روبرو شد. او همچنین اسم مستعار تیمش را از پرنده‌های آبی به اژدهاهای قرمز تغییر داد.

*منچستر یونایتد- مالکوم گلیزر، ایالات متحده امریکا

خرید همراه با بدهی فراوان گلیزر در سال 2005 او را به یکی از منفورترین چهره‌های تاریخ فوتبال جزیره تبدیل کرد. هر چند که پس از کسب بیستمین قهرمانی شیاطین سرخ در فصل گذشته، اعتراض هواداران رو به کاهش رفته است.

*ساندرلند- الیس شورت، ایالات متحده امریکا

این مالک مشهور امریکایی وقتی که ساندرلند از خطر سقوط فرار کرد به همراه هواداران جشن گرفت. او در حالیکه یک نوشته توهین‌آمیز خطاب به باشگاه نیوکاسل بر روی لباس خود داشت، به استقبال رئیس جمهور تانزانیا رفته بود!

در ادامه چند تن از سرشناس‌ترین مالکان ثروتمند باشگاه‌های غیر انگلیسی را مرور می‌کنیم:

*میلان - سیلویو برلوسکونی نخست وزیر سابق ایتالیا ، وی در حدود یک میلیارد یورو در باشگاه آث‌میلان سرمایه‌گذاری کرده است.

*پاری سن ژرمن- ناصر الخلائیفی اهل قطر که در حال حاضر مالکیت باشگاه پاریسن ژرمن را بر عهده دارد.

*هوفن هایم - دیتمار هوپ؛ توانست این تیم ناشناخته را به دسته برتر بوندس لیگا بیاورد.

* دیتریش ماتیشیتز که مالک تیم‌های لایپزیگ ، سالزبورگ ، نیویورک و ردبول است.

* دیمیتری ریبولولف که مالک باشگاه موناکو است.

از طراحی مُد تا هوانوردی؛ نویسندگان مشهور دنیا در چه رشته‌ای درس خواندند؟

تصور عموم بر این است که نویسندگان صاحب‌نام رشته‌های تحصیلی در ارتباط با حوزه‌های مختلف ادبیات داشته‌اند، اما «کورت ونه‌گات»، «هارپر لی» و «الکساندر سولژنیتسین» از جمله چهره‌های ادبی هستند که این پیش‌فرض را در هم شکسته‌اند.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مهندسی شیمی، طراحی مد، حسابداری و هوانوردی از رشته‌های تحصیلی 10 نویسنده‌ی مشهوری هستند که در متن زیر به آن‌ها اشاره می‌شود:

** کورت ونه‌گات

مهندسی شیمی رشته‌ای بود که ونه‌گات پیش از فرستاده شدن به جنگ جهانی دوم در آن مشغول به تحصیل بود. این رمان‌نویس آمریکایی ایده‌ی نگارش شاهکار عمرش «سلاخ‌خانه شماره پنج» را زمانی که در کمپ آلمانی‌ها به عنوان زندانی جنگ محبوس بود، به دست آورد. اکثر داستان‌های کوتاه و رمان‌های این نویسنده‌ی پست مدرن دربردارنده‌ المان‌های علمی - تخیلی و طنز هستند.

**مایکل کریکتون

نویسنده‌ی تریلرهای پرفروشی چون «پارک ژوراسیک» در دانشگاه رشته‌ی مردم‌شناسی را دنبال می‌کرد. کریکتون بعدها به تحصیل پزشکی در دانشگاه‌ هاروارد پرداخت. گرچه او هیچ‌گاه طبابت را به عنوان یک حرفه دنبال نکرد، ‌اما تا پایان عمرش در سال 2008 مشغول تدریس و نگارش بود.

**جی‌.کی رولینگ

خالق هفت‌گانه‌ معروف «هری پاتر» تنها به خاطر رضایت والدینش رشته‌ زبان فرانسه را برای تحصیل برگزید، در حالیکه خود به ادبیات انگلیسی علاقه‌مند بود. رولینگ با قطار در حال سفر به اسکاتلند بود که ایده‌ی اصلی رمان‌های «هری پاتر» به ذهنش خطور کرد. شاید خواندن زبان خارجی برای خلق طلسم‌های عجیب و غریب او در این رمان‌های جادوگری بی‌تأثیر نبوده باشد.

** الکساندر سولژنیتسین

نویسنده‌ی معروف ادبیات روسیه که در سال 2008 ‌درگذشت، فارغ‌التحصیل رشته‌ی ریاضیات و فیزیک از دانشگاه روستوف بود. وی بعدها به کار نویسندگی روی آورد. اکثر آثار سولژنیتسین حول محور خاطرات سال 1947 تا 1953 وی از اردوگاه‌های کار اجباری شوری سابق به نگارش درآمده‌اند. سولژنیتسین که هشت سال از عمرش را در اردوگاه کار اجباری گذراند، در آثار غیرداستانی و رمان‌هایش از شرایط نهفته در نظام زندان‌های شوروی که میلیون‌ها نفر را اسیر خود کرده بود، پرده برداشت. این افشاگری‌ها اگرچه موجب خشم مقامات روسیه شد و سال‌ها تبعید را برای او به‌همراه داشت، با این‌ حال، شهرت بین‌المللی فراوانی برای سولژنیتسین به ارمغان آورد. آثار این نویسنده‌ موجب شد میلیون‌ها نفر در سراسر جهان به این واقعیت اذعان کنند که شجاعت و صداقت یک فرد چگونه می‌تواند سرانجام موجب شکست نظام قدرتمند یک امپراتوری شود.

**نورمن میلر

شاید بی‌ربط‌ترین رشته‌ تحصیلی برای یک نویسنده همانی باشد که خالق «رویای آمریکایی» انتخاب کرد. میلر در دانشگاه هاروارد رشته‌ی مهندسی هوانوردی را دنبال می‌کرد تا این که از سوی ارتش آمریکا به جنگ جهانی دوم فرستاده شد. میلر یک بار برای کتاب «آهنگ جلاد» و بار دیگر برای رمان «سپاهیان شب» موفق به کسب جایزه معتبر ادبی پولیتزر شد.

**جان گریشام

حسابداری رشته‌ تحصیلی جنایی‌نویسی معروف آمریکا در دانشگاه می‌سی‌سی‌پی بوده است. گریشام که خود را به عنوان یک بازیکن حرفه‌ای بیس‌بال موفق ندید، به حسابداری رو آورد، اما سرانجام در رشته‌ حقوق مدرکش را گرفت. وی خالق رمان‌هایی چون «شرکت»، «اعترافات» و «تئودور بورن» است که مورد اقتباس سینمایی و تلویزیونی قرار گرفته‌اند.

**دانیل استیل

بسیار جالب است که خالق پرفروش‌ترین رمان‌های تاریخ در رشته‌ طراحی مد تحصیل کرده است. البته استیل پیش از دست به قلم شدن، ادبیات را در دانشگاه نیویورک دنبال کرد. رمان‌های عاشقانه‌ او همچنان از پرطرفدارترین آثار ادبیات عامه‌پسند محسوب می‌شوند و در دهه‌ی 1980 و 1990 بارها مورد اقتباس تصویری قرار گرفتند.

**هارپر لی

نویسنده‌ی رمان تأثیرگذار «کشتن مرغ مقلد» به عنوان دختر یک وکیل خبره، در زمان ورود به دانشگاه آلاباما رشته‌ی حقوق را برگزید. اما زمانی که متوجه شد قلمش به سمت داستان‌های دراماتیک تمایل دارد، راهی نیویورک شد و حرفه نویسندگی را پی گرفت. پیشینه‌ی آکادمیک او اما، چندان هم بی‌ثمر باقی نماند؛ هارپر لی از اطلاعات حقوقی خود برای نگارش شاهکار خواندنی‌اش «کشتن مرغ مقلد» سود برد. این رمان درباره‌ی وکیلی است که در دفاع از یک آفریقایی - آمریکایی متهم به تجاوز جنسی شکست می‌خورد.

**آرتور کانن دویل

چه کسی باور می‌کند که خالق به یاد ماندنی‌ترین داستان‌های کارآگاهی یعنی «شرلوک هلمز» در رشته‌ی پزشکی تحصیل کرده و تنها برای کسب درآمد مالی دست به قلم می‌شده است. کانن دویل فارغ‌التحصیل رشته‌ پزشکی از دانشگاه ادینبورگ بوده، اما همزمان داستان‌هایش را برای چاپ به مجلات مختلف می‌فرستاد. وی در نامه‌ای به مادرش نوشت که سعی می‌کند با توصل به ادبیات، سرمایه مالی‌اش را افزایش دهد. او باور داشت که آینده‌اش را طبابت می‌سازد، اما نمی‌دانست شخصیتی داستانی به نام «شرلوک هلمز» نامش را در تاریخ ادبیات جهان جاودانه خواهد کرد.

**جاناتان فرنزن

جاناتان فرنزن، نویسنده‌ی مشهور معاصر است که از دنیای علم به عرصه‌ی ادبیات قدم گذاشت. وی در رشته‌ی فیزیک تحصیل می‌کرد و طی سه سال حضورش در کالج، تنها در یک کلاس ادبیات شرکت کرد. این نویسنده‌ی جوان در طول آن سال‌ها دست به نگارش داستان‌هایی علمی تخیلی زد و نخستین رمانش را با موضوع زمین‌لرزه‌هایی مخرب در سال 1992 به چاپ رساند.

فرنزن آمریکایی سپس تحصیل در رشته‌ی زبان آلمانی را آغاز کرد. پس از آشنایی با زبان آلمانی، او خود را با خواندن مجموعه آثار کافکا و ریلکه مشغول کرد. قرابت وی با این زبان، تأثیر انکارنشدنی بر خلق رمان‌های آتی‌اش داشت.

لباسی که غواصان را در برابر کوسه‌ها نامرئی می‌کند

دانشمندان استرالیایی لباس شنای ضدکوسه طراحی کرده‌اند که غواصان را با مخفی‌کردن بدن‌هایشان در دریا نامرئی می‌کند یا این توهم را در کوسه‌ها پدید می‌آورد که این افراد موجوداتی سمی هستند.

به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، تیمی از محققان دانشگاه وسترن استرالیا با همکاری طراحانی از شرکت «سیستم‌های کاهش خطر کوسه» (SAMS) این لباس‌ها را تولید کرده‌اند.

کوسه‌ها الگوی آبی لباس موسوم به Elude را نمی‌بینند زیرا این آبزیان کوررنگ هستند؛ این در حالی است که خطوط موجود بر روی لباس دیگری به نام Diverter رنگ‌های ماهی سمی را جهت هشدار به کوسه‌ها تقلید می‌کنند.

دانشمندان جدیدا دریافته‌اند کوسه‌ها کوررنگ هستند و با وجود این که این حیوانات به قوه بویایی‌شان وابسته‌اند، در فاز نهایی و مرگبار حمله‌شان به شدت به قوه بصری‌ متکی‌اند.

الگوی لباس Elude از رنگ‌بندی و شکل‌بندی استفاده می‌کند که دیدن آن برای کوسه دشوار بوده و با رنگ‌های پس‌زمینه ترکیب می‌شود.

ترکیب رنگ‌های متضاد و انواع و اندازه‌های مختلف اشکال، اثر مطلوب را در اعماق‌ و فواصل متعدد تضمین می‌کند.

به گفته مقامات شرکت طراح، در حالی که کوسه‌ای ممکن است شخصی را در آب حس کند یا بو بکشد، کمتر محتمل است که در صورت عدم دیدن، به وی حمله کند.

دانشمندان SAMS و دانشگاه وسترن همچنین لباسی را تولید کرده‌اند که Diverter نام دارد و کوسه‌ها را می‌ترساند.

این لباس دارای خطوط سفیدرنگ است که بر روی پوست تعدادی از حیوانات و ماهی‌های سمی مشاهده می‌شود و برای ایجاد این توهم در کوسه طراحی شده که غواص خطرناک است. طراحان همچنین استیکرهای تخته موج‌سواری مطابق با آن را طراحی کرده‌اند.

به گفته SAMS، شواهد نشان می‌دهد که یک الگوی خط‌دار به عنوان بازدارنده یا دافع کوسه‌ها عمل می‌کند و این که رنگ‌های بسیار خاص، اشکال و ابعاد به همراه یکدیگر دارای اثر ماگزیمم هستند.

دانشمندان به طیف‌ انعکاسی یا ویژگی‌های منعکس‌کننده نوری رنگ‌های مختلف که در اعماق مختلف آب تغییر می‌کنند، علاقه فراوانی دارند.

با مختل‌کردن حس بینایی کوسه‌ها، حمله آن‌ها می‌تواند منحرف شده یا دست کم به تعویق بیفتد و این امر امکان فرار را برای غواص فراهم می‌کند.

تیم علمی تحقیقات فراوانی را برای مطالعه چگونگی دیدن و شکارکردن کوسه‌ها در زیر آب انجام دادند.

پروفسور شاون کولین و پروفسور ناتان هارت از دانشگاه وسترن، از تکنیک‌های زیست‌مولکولی برای مطالعه ژن‌های مسئول کدبندی رنگدانه‌های بصری شبکیه متعلق به گونه‌هایی خاص از کوسه‌های بزرگ استفاده کردند.

هدف آن‌ها ایزوله‌کردن اثری است که رنگ‌ها و اشکال خاص بر روی سیستم‌های حسی کوسه‌ها دارند.

این محققان با استفاده از نرم‌افزار تحقیقاتی متخصص، میدان‌های نوری متعددی را برای تعیین قدرت حل‌وفصل فضایی، حساسیت طیفی و توانایی جمع‌آوری نوری سیستم بصری کوسه مدلبندی کردند.

یافته‌های آن‌ها به طراحی یک سطح الگوبندی‌شده منجر شد که برای کوسه‌ها یا غیرقابل‌تشخیص یا خطرناک به نظر می‌رسد.

ازدواج فوتبالیست مطرح ایرانی با یک دختر اتریشی

یك فوتبالیست مشهور ایرانی به زودی با یك دختر اتریشی ازدواج خواهد كرد.\nشنیده می شود یکی از فوتبالیست های مطرح کشورمان که هم اکنون در لیگ برتر ایران بازی می کند حسابی عاشق یک دختر اتریشی شده و در آینده ای نزدیک با هم ازدواج خواهند کرد.

آقای "ر" یکی از فوتبالیست های خوب کشورمان عاشق دختری اتریشی شده که دوست خانوادگی خواهر این فوتبالیست است. خواهر این فوتبالیست سال هاست كه ساکن اتریش است.

گفته می شود این دختر اتریشی نیز حسابی عاشق فوتبالیست ایرانی شده و مسلمان نیز شده است.

روش زیبایی عجیبی در یکی از آرایشگاه های ژاپن

یکی از روش های انقلابی صورت شامل عبور دادن حلزون زنده از صورت است و به خاطر ویژگی های درخشان کنندگی ناشی از مخاط حلزون تبدیل به یکی از روش های جدید زیبایی شده است

حضور حلزون ها در باغ و باغچه شايد آزاردهنده باشد ولي به نظر مي رسد وقتي نوبت به فرآيند ضد پيري برسد بيشتر از دشمن مي تواند دوست محسوب شود.

به گزارش نيک صالحي يکي از روش هاي انقلابي صورت شامل عبور دادن حلزون زنده از صورت است و به خاطر ويژگي هاي درخشان کنندگي ناشي از مخاط حلزون تبديل به يکي از روش هاي جديد زيبايي شده است.

اين مخاط حاوي مخلوطي از پروتئين هاي قوي، آنتي اکسيدان و اسيد هيولارونيک است و گفته مي شود که مي تواند رطوبت پوست را بازگردانده ، التهاب را آرام و سلول هاي مرده را از پوست پاک کند.

در طول اين درمان 60 دقيقه اي که در يکي از سالن هاي کلينيکي در توکيو انجام ميشود، قبل از آنکه حلزون را روي گونه و پيشاني قرار دهند، پوست را تميز مي کنند.

اين درمان زيبايي به نام "سلبريتي اسکارگوت کورس" خوانده شده و به گزارش نيک صالحي هزينه آن 161 پوند و جدا از آن شامل ماساژ صورت، ماسک و استفاده از يک دستگاه پالس برقي است.

يوکو مينيامي، مدير اين سالن زيبايي در توکيو درباره اين روش گفت: "مخاط حلزون مي تواند به بازسازي سلول هاي مرده صورت کمک کند، بنابراين ما انتظار داريم اين روش درمان حلزوني به درمان پوست هاي آسيب ديده کمک کند."

برطبق گفته خانم مينامي حلزون حتي مي تواند با آسيب هاي ناشي از خورشيد دست و پنجه نرم کند و آسيب هاي ناشي از اشعه فرابنفش را درمان کند.

در اینجا زنان جانشان را برای چاق شدن می دهند !

در بین دکتران کشورهای مختلف در این سال ها آنورکسیا کاملاً معمول شده است؛‌اختلال روحی که افراد مبتلا به آن خود را مجبور به تحمل گرسنگی می‌کنند تا حتی به صورت بیمارگونه لاغر شوند.

در اثر این اختلال افراد زیادی حتی در آمریکا به بیمارستان افتاده اند و جانشان را از دست داده‌اند.

در اینجا زنان جانشان را برای چاق شدن می دهند !+ عکس

به گزارش تکناز در این دوران که همه جا را تب لاغر شدن گرفته اما در غرب آفریقا کشوری وجود دارد که دخترهای جوان برای چاق شدن دست به هر کاری می‌زنند تا هر چه زودتر بتوانند ازدواج کنند و به خانه بخت بروند.

در بین مردم موریتانی چاق بودن زنها به معنی زیبایی آنهاست؛ هر چقدر زن چاقتر باشد پرستیژ خانوادگی‌اش بیشتر است و پولدارتر و از طبقه بهتری به حساب می‌آید.

به همین خاطر باور بسیاری از خانواده‌ها دخترهای خود را در سنین رشد مجبور می‌کنند تا هر چه می‌توانند بیشتر غذا بخورند. شبکه اچ‌بی‌او به تازگی مستندی در این رابطه ساخته است که نشان می‌دهد استفاده از داروهای افزایش دهنده وزن در میان مردم این کشور حسابی رایج است. استفاده از داروهای مضر افزایش وزن اما پایان ماجرا نیست.

خوراندن اجباری غذا به دخترها از سن حدود ۷ سالگی شروع می‌شود و بیشتر بچه‌ها را مجبور به خوردن چندین لیتر شیر شتر در طول روز می‌کنند.

دخترها وقتی به سن ازدواج می‌رسند به کمپ‌های چاقی فرستاده می‌شوند؛ جایی که روزانه مجبور به اجرای رژیم غذایی با ۱۵ هزار کالُری انرژی می‌شوند. برای صبحانه خوردن تکه‌ها نان که در روغن زیتون غوطه‌ور بوده‌اند ضروری است و تا رسیدن به ناهار هم چند وعده غذایی باید خورده شود. نوشیدنی همراه همه وعده‌های غذایی شیر پرچربی شتر است.

خوردن بیش از اندازه غذا برای بسیاری از دخترها و زنان موریتانی یک شکنجه تمام‌عیار است. سازمان بهداشت جهانی در گزارشی تخمین زده است که یک چهارم زنان موریتانیایی از بیماری چاقی رنج می برند.

در اینجا زنان جانشان را برای چاق شدن می دهند !+ عکس

در کمپ‌های چاقی دخترها باید شیر بسیار چرب شتر بخورند برخی از این زنان به علت مشکلات قلبی و عروقی در بیمارستانها بستری می‌شوند و برخی از آنها به خاطر بیماری‌های قلبی و کبدی جانشان را از دست می‌دهد.

استفاده از داروهای چاقی در عرض چند ماه زنها ۳۰ کیلوگرم اضافه وزن پیدا می‌کنند که باعث ترک خوردگی استخوان‌ها می‌شود. حتی افراد تحصیلکرده با دیدگاه سنتی درباره زیباتر بودن زنان چاق موافق هستند.

4 ایرانی تاثیرگذار در دنیای اینترنت

دوهفته‌نامه فوربز فهرستی از افراد زیر ۳۰ سال را منتشر کرده است که به نوشته این نشریه، دنیا را تغییر خواهند داد. این فهرست که به ۳۰ زیر ۳۰ مشهور است، در بخش‌های پانزده‌گانه‌ای چون رسانه، هنر، انرژی، اقتصاد، ورزش، فناوری و مواردی دیگر تقسیم و در هر کدام از این دسته‌ها ۳۰ نفر فرد تأثیرگذار همراه با زندگینامه‌ای کوتاه معرفی شده‌اند. در فهرست بخش فناوری نام چهار ایرانی‌تبار زیر ۳۰ سال به چشم می‌خورد.

پریسا تبریز

پریسا تبریز که به او شاهدخت امنیت گوگل می‌گویند، مدیر گروه مهندسی امنیت اطلاعات کلیک گوگل است و بهبود امنیت محصولات گوگل را بر عهده دارد.

این گروه از "هکرهای استخدامی" گوگل و محصولاتش را از نظر امنیتی بررسی کرده و با کشف حفره‌های امنیتی سعی در تقویت فناوری و توسعه و آموزش امنیت گوگل دارند.

خانم تبریز در حال حاضر ۲۹ سال دارد و کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاهی در ایالت ایلینوی آمریکا دریافت کرده است.

داریان شیرازی

داریان شیرازی که پدری ایرانی و مادری آمریکایی دارد در حال حاضر ۲۶ ساله است. او از ۱۵ سالگی کار خود را در شرکت eBay آغاز کرد و به سرعت به شرکت فیس‌بوک پیوست. پس از آن با بنیانگذاری سایت‌ها و شرکت‌های نوپایی چون Fwix، Fotodunk و iCast در حوزه‌های روزنامه‌نگار شهروندی و شبکه‌های اجتماعی به موفقیت‌های بزرگی رسید.

شرکت او، Radius Intelligence در حال حاضر یکی از موفق‌ترین سامانه‌های جمع‌آوری اطلاعات کسب‌وکارهای کوچک است که ساماندهی اطلاعات و به‌روزرسانی بیش از ۲۰ میلیون شرکت کوچک را انجام می‌دهد.

بابک پهلوان

او با ۲۹ سال سن مدیرعامل اجرایی شرکت Clever Sense است. او به ایجاد برنامه Arthur کمک کرد. یک برنامه ویژه گوشی‌های آیفون که به کاربران برای یافتن غذاخوری‌ها و کافه‌های مورد علاقه‌شان یاری می‌رساند.

او در سال ۲۰۱۱ به گوگل پیوست تا به پیشرفت پروژه Google Place کمک کند. این سرویس گوگل هم برای یافتن مکان‌های مورد علاقه کاربران طراحی شده است. او در حال حاضر سرپرست نرم‌افزار آمار گوگل یا Google Analytics است.

آرش فردوسی

آرش فردوسی یکی از بنیانگذاران سایت دراپ‌باکس Dropbox است که یک ارائه‌کننده خدمات میزبانی فایل‌ها در وب است و امکان همگاه‌سازی (synchronization)‏ پرونده‌ها روی چند رایانه مختلف یا بین چند کاربر متفاوت را از راه اینترنت فراهم می‌کند. آرش فردوسی شرکت دراپ‌باکس را همراه با یکی دیگر از دانش‌آموختگان دانشگاه ام‌آی‌تی بنیان گذاشت.

کاربران در حال حاضر پس از نام‌نویسی در این سایت فضای رایگان ۲ گیگابایتی در اختیار خواهند داشت اما می‌توانند حجم بیشتری را در صورت نیاز خریداری کنند. این فضا به کاربران امکان می‌دهد تا به فایل‌ها خود از نقاط مختلف و از کامپیوترهای متفاوت دسترسی داشته باشند یا آنها را با دیگران به اشتراک بگذارند.

فهرست کارآفرینان و نوآوران دوهفته‌نامه فوربز به طور سالانه منتشر می‌شود. شرکت فوربز هر سال چندین فهرست مختلف منتشر می‌کند که از میانشان می‌توان به فوربز ۵۰۰ (فهرست ۵۰۰ شرکت آمریکایی برگزیده)، فوربز جهانی ۲۰۰۰ (۲۰۰۰ شرکت برگزیده جهان) و فهرست قدرت‌مندترین زنان جهان اشاره کرد.

گردشگر دوست ترین کشورهای جهان سایت معتبر گردشگری «سیلیکون تراول» در گزارشی به معرفی 10 کشور گردشگردوست جهان پرداخته است.

سایت معتبر گردشگری «سیلیکون تراول» که یکی از منابع اصلی در رده‌بندی‌های صنعت گردشگری محسوب می‌شود‌، در گزارشی به معرفی 10 کشور گردشگردوست جهان در در سال 2013 پرداخته است.

* ایسلند‌

کشور اروپایی ایسلند که از سردترین کشورهای جهان محسوب می‌شود‌، به دلیل رسوم ویژه مردم آن در پذیرایی از میهمانان تازه‌وارد با شیوه‌های خاص، مقصد نخست گردشگردوست جهان در سال 2013 لقب گرفته است. تعداد گردشگران این کشور طی سال‌های اخیر روند صعودی داشته و پیش‌بینی می‌شود ایسلند در سال جاری میزبان بیش از یک میلیون گردشگر باشد که بیشتر آن‌ها از کشورهای نیوزیلند، آمریکا، روسیه، هلند، آلمان، فرانسه و انگلیس خواهند بود. در آمدهای حاصل از صنعت گردشگری در سال‌های اخیر حدود 6 درصد از تولید ناخالص داخلی ایسلند را به خود اختصاص داده است. در این شرایط دولت ایسلند قصد دارد تا این کشور را میزبان سالانه دو میلیون گردشگر در سال 2020 کند.

* نیوزلند

کشور نیوزلند که در سال‌های اخیر به دلیل فیلمبرداری بخشی‌هایی از دو فیلم «ارباب حلقه‌ها» و «هابیت» در پارک‌های ملی آن شهرت جهانی یافته، در رده‌بندی کشورهای گردشگردوست جهان در رتبه دوم قرار گرفته است. در این راستا از مدت‌ها قبل بسیاری از مکان‌هایی که گردشگران در آنها توقف دارند با نمادهایی از دو فیلم «ارباب حلقه‌ها» و «هابیت» تزیین شده که از آن جمله می‌توان به تزیین فرودگاه شهر ولینگون (مقصد نخست گردشگری نیوزلند) با مجسمه‌های شخصیت‌های خیالی این دو فیلم اشاره کرد. از سوی دیگر در مکان‌های مختلفی که هر دو فیلم در آنها فیلمبرداری شده‌اند با نصب تابلوهایی به گردشگران معرفی می‌شوند. در حال حاضر بیشتر گردشگران نیوزلند از کشورهای انگلیس و استرالیا هستند، هرچند که پیش‌بینی می‌شود در سال‌های آینده گردشگران بیشتری به این کشور سفر کنند.

* مراکش

همگان کشور مراکش را که از معماری خاص و غذاهای لذیذ برخوردار است، به عنوان یک مقصد گردشگری مطلوب می‌شناسند. این کشور ساحلی که از معماری خاصی بهره می‌برد، در رده‌بندی ما به عنوان یک کشور گردشگردوست در رتبه سوم قرار گرفته و کارشناسان آینده صنعت گردشگری مراکش در شمال آفریقا را به دلیل داشتن آب‌وهوای مطلوب مدیترانه‌ای و مردم خون‌گرم درخشان می‌دانند. از مراکش همواره به عنوان کشوری زیبا در قاره آفریقا با ثبات سیاسی بالا و جاذبه‌های گردشگری متنوع نام برده می‌شود و طی سال‌های اخیر نیز با اجرای سیاست صدور ویزای 90 روزه گردشگری در فرودگاه‌های این کشور، گردشگری آن رشد چشمگیری یافته است.

* مقدونیه

مقدونیه که در رده‌بندی کشورهای گردشگردوست جهان در رتبه چهارم قرار گرفته، به دلیل برخورداری از تاریخ چند هزار ساله، آثار تاریخی ارزشمندی را در خود جای داده است‌ که از آن جمله می‌توان به کلیساها ‌، مساجد، قلعه‌ها‌ و پل‌های تاریخی اشاره کرد. این کشور در سال 2012 میزبان حدود 700 هزار گردشگر بود که پیش‌بینی می‌شود این تعداد در سال 2015 به دو میلیون گردشگر افزایش یابد. مقدونیه که از سال 1991 میلادی با جدا شدن از یوگسلاوی سابق، استقلال یافته و از آن زمان تا کنون مسئولان این کشور تلا‌ش‌های زیادی برای تبدیل مقدونیه به یکی از قطب‌های گردشگری اروپا انجام داده‌اند، از جاذبه‌های طبیعی متنوعی از جمله بزرگترین و عمیق‌ترین دریاچه‌ منطقه‌ بالکان و کوه‌های سر به فلک‌ کشیده نیز بهره می‌برد.

* اتریش

اتریش که به داشتن کوه‌های آلپ و موسیقیدانان مشهور شهرت دارد‌، در رده‌بندی کشورهای گردشگردوست جهان در رتبه پنجم دیده می‌شود. اتریش از جاذبه‌های گردشگری متنوعی بهره برده و پایتخت آن شهر زیبای «وین» مرکز موسیقی جهان محسوب می‌شود و علاقه‌مندان به هنر علاوه‌بر سفر به این شهر می‌توانند با سفر به شهر «سالزبورگ» از زادگاه موسیقیدان مشهور «موتزارت» دیدن کنند. البته در وین همچنین خانه‌هایی وجود دارند که تعدادی از آهنگسازان و بزرگان دنیای موسیقی از جمله «بتهوون» در آنها زندگی کرده‌اند.

* سنگال

کشور زیبای سنگال به پایتختی «داکار» که مسابقات رالی آن شهرت جهانی دارد، در غرب آفریقا واقع شده و در این رده‌بندی رتبه ششم کشورهای گردشگردوست جهان به شمار می‌رود. سنگال در سال‌های اخیر به دلیل بهره‌بردن از آب و هوای معتدل و سواحل پاک‌ به یکی از مقاصد اصلی گردشگری ارزان برای گردشگران کشورهای اروپایی و آمریکا تبدیل شده است. علاوه‌بر این، سنگال از معادن و مزارع نمک و چند پارک ملی نیز بهره می‌برد که در آنها تعدادی از گونه‌های نادر گیاهی و جانوری زیست می‌کنند که هر روزه شاهد حضور صدها گردشگر علاقه‌مند هستند.

* پرتغال

پرتغال که در رده‌بندی کشورهای گردشگر دوست‌ جهان در رتبه هفتم قرار دارد، در جنوب غربی اروپا واقع شده و در سال 2012 با میزبانی از نزدیک به 13 میلیون گردشگر یکی از مقاصد برتر گردشگری اروپا نام گرفت. بیشتر گردشگران پرتغال از سه کشور اسپانیا‌، انگلیس و آلمان بوده و مقصد بیشتر آنها شهر «لیسبون» است که پایتخت و بزرگ‌ترین شهر پرتغال محسوب می‌شود؛ شهری مدرن و مبتنی بر اصول شهرسازی با قدمتی 2000 ساله که از آثار تاریخی ارزشمندی از تمدن روم باستان بهره می‌برد. از آثار تاریخی شاخص این شهر می‌توان به خیابان «آگوستا»، قلعه «سنت جورج» و عمارت تاریخی «بلم» اشاره کرد.

* بوسنی و هرزگوین

کشور زیبای بوسنی‌وهرزگوین که در رتبه هشتم قرار گرفته، پس از گذراندن چند سال جنگ خونین و مرگبار، حال به مقصد جدید گردشگری اروپا تبدیل شده است. پایتخت این کشور شهر سارایوو هر ساله میزبان دو جشنواره مشهور فیلم سارایوو و موسیقی جاز سارایوو است. این شهر به دلیل بهره بردن از نوع خاص معماری و داشتن آثار تاریخی متعدد از مسیحیان و مسلمانان همواره یکی از مقاصد برتر گردشگری منطقه جنوب شرقی اروپا محسوب شده و پیش‌بینی می‌شود تا پایان سال جاری میلادی میزبان حدود هفت میلیون گردشگر باشد. از جاذبه‌های اصلی گردشگری بوسنی و هرزگوین می‌توان به پل‎ تاریخی ‎ 400ساله «موستار» اشاره کرد که یک شاهکار معماری محسوب می‌شود.

* جمهوری ایرلند

جمهوری ایرلند که در سال 2012 میزبان هشت میلیون گردشگر بود، براساس یکی از آخرین گزارش‌های «سازمان جهانی جهانگردی» تا سال 2020 در جمع مقاصد گردشگری برتر اروپا قرار خواهد گرفت. بیشتر گردشگران این کشور از انگلیس هستند و مقصد بیشتر آنها شهر زیبای «دوبلین» است که به دلیل بهره‌بردن از شیوه خاص معماری مورد علاقه گردشگران است.

* بورکینافاسو

از بورکینافاسو که در رده‌بندی کشورهای گردشگردوست جهان در رده دهم قرار گرفته، به عنوان کشوری کمتر شناخته برای گردشگران نام برده می‌شود. این کشور به دلیل بهره‌بردن مردم آن از نوعی فرهنگ خاص که حاصل آن علاقه فراوان به مهمانان است، در سال‌های اخیر به یک مقصد ارزان گردشگری جهان تبدیل شده است. بورکینافاسو به پایتختی «آواگادوگو» که در غرب آفریقا واقع شده، از فرهنگ غنی کمتر شناخته شده و موسیقی جذاب بهره می‌برد و کارشناسان بر این باورند که در سال‌های آتی به یکی از مقاصد گردشگری برتر قاره آفریقا تبدیل خواهد شد. از جاذبه‌های برتر گردشگری این کشور می توان به کلیسای جامع «اوگادوگو» و پارک ملی «دبلیو» اشاره کرد.

اعتیاد و مواد مخدر

مصرف مواد روانگردان و افزایش جنون جنسی

هنگام ترک سیگار از غذاهای سالم استفاده کنید

مصرف مواد روانگردان و افزایش جنون جنسی

وزارت بهداشت پس از سال‌ها از شیوع مصرف روانگردان‌ها و مصرف موادمخدر، نسبت به تاثیر مصرف این مواد بر افزایش جنون جنسی در کشور هشدار داد. هشدار دیرهنگام مسوولان در وزارت بهداشت گرچه در نوع خود برای کنترل هرچه بیشتر مصرف روانگردان‌ها و موادمخدر صنعتی می‌تواند امیدوار‌کننده باشد، اما این هشدار دیرهنگام با تحمیل تبعاتی همچون افزایش ابتلا به ایدز همراه شده است. به‌طوری‌که روز گذشته محمدمهدی گویا، رییس مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت نسبت به مصرف مواد روانگردان در جامعه هشدار داد و گفت: «مصرف این مواد باعث جنون جنسی شده و اولین پیامد مصرف این مواد که تردیدی در آن نیست، انتقال بیماری ایدز است.»

گویا در مورد تاثیر استفاده از قرص‌های روانگردان بر رفتارهای پرخطر جنسی گفت: مطالعات اولیه نشان می‌دهد که مصرف قرص‌های روانگردان در ایجاد رفتارهای پرخطر جنسی و بیماری ایدز تاثیر قطعی دارد و این مساله به‌شدت خطرناک است. وی ادامه داد: مصرف مواد صنعتی و قرص‌های روانگردان اولین چیزی که به انسان می‌دهد جنون است و در درجه اول، این جنون از نوع جنسی است. رییس مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت گفت: متاسفانه موادمخدر صنعتی به اسم موادمخدر شناخته‌شده به مردم عرضه نمی‌شود و گاهی با عنوان‌های مختلفی همچون قرص‌های لاغری عرضه می‌شود.

گویا با خطرناک عنوان کردن عرضه این مواد در سطح جامعه افزود: عده‌ای ناآگاهانه و نادانسته به قصد دیگری این مواد را استفاده می‌کنند و اگر بدانند که این مواد چقدر خطرناک است، ممکن نیست به سمتش بروند اما در ابتدا به اشکال گوناگون به آنها عرضه می‌شود که باورکردنی نیست.

ایدز، پیامد جنون جنسی

سال‌هاست که پژوهشگران اجتماعی در ایران نسبت به افزایش مصرف روانگردان‌ها و موادمخدر صنعتی به‌خصوص در میان جوانان هشدار می‌دهند و حالا که این پدیده تبدیل به بحرانی اجتماعی شده است، وزارت بهداشت با زبان هشدار پا به میدان گذاشته است. رییس مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت در این‌باره می‌گوید: تجربه نشان داده مصرف‌کنندگان این مواد دچار جنون جنسی می‌شوند و پیامد این جنون جنسی بیماری ایدز است و در آن تردیدی وجود ندارد. گویا گفت: مساله اساسی این است که روانگردان‌ها آنقدر خطرناکند که متاسفانه بسیاری از ابعاد و عوارض مصرف این مواد برای مردم ناشناخته است.

وضعیت مصرف مواد روانگردان به شکلی در جامعه درآمده که بیش از بیماری ایدز مشکل‌ساز شده است. رییس مرکز مدیریت بیماری‌های واگیر وزارت بهداشت در پاسخ به اینکه آیا می‌توان بین موج دوم ایدز که ناشی از اعتیاد و موج سوم که ناشی از رفتارهای پرخطر جنسی است موج دیگری را بر اثر این مواد صنعتی تعریف کرد، گفت: انتقال ایدز از طریق اعتیاد و رفتارهای پرخطر جنسی از یکدیگر قابل جدا کردن نیست چراکه یکی تمام و دیگری آغاز می‌شود. وی افزود: این موج‌های ایدز کنار یکدیگر تشکیل می‌شوند و کسی که اعتیاد دارد به سمت مصرف روانگردان‌ها می‌رود و کسی که این مواد را مصرف می‌کند دچار جنون جنسی می‌شود، این فرد می‌تواند مبتلا به ایدز شود و در نتیجه این بیماری را به دیگران منتقل کند.

افزایش 35 تا 40‌درصدی مصرف روانگردان‌ها در کشور

براساس پژوهش صورت‌گرفته طی سال‌های 84-83 در دانشگاه علوم‌پزشکی دانشگاه شهید بهشتی با هدف دستیابی به شیوع مصرف مواد محرک، الکل و داروهای روانگردان در افراد 15 تا 35ساله تهرانی، شیوع مصرف داروهای روانگردان 3/8 درصد، مواد محرک 7/4 ‌درصد و الکل 25/7 ‌درصد بوده است. همچنین نتایج پژوهشی مشابه در سال 87، حکایت از افزایش 35 تا 40‌درصدی مصرف روانگردان‌ها در کشور دارد.

مصرف آگاهانه روانگردان‌ها برای افزایش قوای جنسی

هشدار وزارت بهداشت و درمان نسبت به افزایش مصرف روانگردان‌ها و تاثیر آن بر افزایش جنون جنسی در حالی است که بر اساس پژوهش صورت‌گرفته در دانشگاه علوم انتظامی (به سفارش ستاد مبارزه با موادمخدر ریاست‌جمهوری)، مصرف این مواد بعضا با آگاهی و به‌دلیل افزایش قوای جنسی در افراد صورت می‌گیرد. به‌طوری‌که محققان در این پژوهش آورده‌اند که: افزایش قوای جنسی ناشی از مصرف مواد صنعتی و شیمیایی؛ تبلیغات مسموم در جامعه دلالت بر این موضوع دارد که مصرف مواد صنعتی سبب افزایش قوای جنسی خواهد شد. در حالی که نتایج بررسی‌های صورت‌پذیرفته، حکایت از آن دارد که در درازمدت همزمان با وابستگی روانی به مواد صنعتی، میل جنسی در مصرف‌کننده کاهش پیدا می‌کند و سبب تضعیف قوای جنسی خواهد شد.

روانگردان‌ها چه حالتی برای مصرف‌کنندگان ایجاد می‌کند؟

مصرف کوتاه‌مدت روانگردان‌ها بر اساس پژوهش صورت‌گرفته در سال 1391 در دانشگاه علوم‌پزشکی تهران موجب افزایش انرژی، چابکی زیاد و احساس سرخوشی، توهم حسی، پرحرفی، گشادی مردمک چشم، هیجان و بی‌قراری، رعشه و لرزش، تصورات و خیال باطل، افزایش ضربان قلب، تپش قلب و فشار خون، عرق کردن، از دست دادن اشتها، خشکی بینی و لب و دهان، اختلال در تنفس، احساس قدرت زیاد و برتر بودن، ایجاد حالات تهاجمی و پرخاشگرانه و بالا و پایین پریدن می‌شود. همین احساسات باعث می‌شود افراد اقدام به مصرف این مواد بکنند. اما در بلندمدت می‌تواند علاوه بر آن اثرات و عوارض دیگری نیز از جمله حالت تشویش، کابوس‌های وحشتناک شبانه، شوریدگی فکری، رفتار بی‌باکانه، افسردگی شدید توام با تمایل شدید به خودکشی، عدم تمرکز فکری، بی‌اعتمادی به دیگران، بی‌حالی و خستگی بسیار شدید، ترس، عدم شناخت زمان و مکان، گیجی، سرگردانی، آسیب به کلیه‌ها و ایجاد مشکلات ریوی را به‌دنبال داشته باشد.

افزایش 166‌درصدی حملات قلبی بر اثر مصرف روانگردان‌ها

تازه‌ترین تحقیقات در آمریکا نشان می‌دهد که مصرف ماده روانگردان غیرقانونی «مت آمفتامین» خطر حمله قلبی را در جوانان افزایش می‌دهد. محققان با بررسی سه‌میلیون نوجوان و جوان 14 تا 24ساله در آمریکا دریافتند که مصرف ماده محرک غیرمجاز مت آمفتامین موجب شده است تا این افراد 61‌درصد بیشتر از سایر بیماران دچار حمله قلبی شوند. به گفته این محققان میزان حملات قلبی مرتبط با آمفتامین‌ها طی این دوره تحقیقاتی چهارساله 166‌درصد افزایش نشان می‌داد.

خطرناک‌ترین حالت برای مصرف‌کنندگان شیشه و روانگردان‌ها

از سوی دیگر نتایج پژوهش صورت‌گرفته در سال 1391 در واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی روی مصرف‌کنندگان شیشه و روانگردان‌ها نشان می‌دهد خطرناک‌ترین وضعیت برای مصرف‌کننده شیشه «تویکینگ» است. این حالت وقتی روی می‌دهد که شخص 3 تا 15 روز نخوابیده باشد و دچار علایمی چون تحریک‌پذیری و بدبینی باشد. چنین حالتی را تویکینگ و شخص را اصطلاحا تویکر می‌گویند. شخص تویکر اشتیاق شدید به مصرف هرچه بیشتر شیشه دارد و این حالت در اصل می‌تواند خطرات زیادی برای فرد مصرف‌کننده داشته باشد.

هنگام ترک سیگار از غذاهای سالم استفاده کنید

پزشکان توصیه می‌کنند در زمان ترک سیگار خود را سرگرم کنید تا دچار اضافه وزن نشوید.

هنگامی که تلاش می‌کنید تا سیگار را ترک کنید، مقاومت در برابر اصرار به خوردن انواع مواد غذایی به جای کشیدن سیگار می تواند برای شما سخت باشد.

محققان آکادمی تغذیه و رژیم‌های غذایی پیشنهاداتی برای کمک به جلوگیری از افزایش وزن هنگام ترک سیگار ارائه دادند:

- دستان خود را با طراحی، بافندگی و یا حل کردن جدول مشغول نگه دارید.

- سعی کنید مصرف کافئین خود را کاهش دهید. این امر به این علت است که سیگار کشیدن اغلب با مصرف کافیئن مرتبط و همراه است.

- بیشتر بخوابید تا احساس تجدید قوا کنید.

- به جای اینکه برای زمان استراحت خود یک سیگار بکشید، قدم زدن و پیاده روی کوتاه را امتحان کنید.

- مقدار زیادی غذاهای سالم و مناسب برای میان وعده مانند لبنیات کم چرب در دسترس داشته باشید.

نظرات و پاسخ...

مرداد ماه 92

.+98930590***1

.سلام سامان خان،خوبی؟ خواستم زنگ بزنم ازت تشکر کنم و چندتا سوال بپرسم ولی هم روم نشد هم ترسیدم، میخوام بدونم این حرفایی که میگی واقعا از خودته؟ اخه مگه میشه یه پسر اینقد خوب باشه؟ تو یاخیلی خیلی خوبی یا خیلی بد... کاش واقعی باشی! اگه میشه لطف کن وجوابمو تونسخه تیر بده، راستی خیلی کلکی همه رو مچاله خودت کردی! اخرشی،حرف نداری،تکی "زینب"

پاسخ:چرا ترس؟

مگه من چیکار کردم همه میترسن؟ :))))))

پ ن پ از حضرت بیژن هستش :D

اره پسر خوب خیلی هست اما من خوب نیستم.

در ضمن واقعی هم هستم.:D

.+98930590***1

.میدونی من الان چی فک میکنم؟ فک میکنم سامان نورالهی وجود خارجی نداره، اینقده بدم میاد از اونایی که بهتون اس میدن که یعنی مثه شما فک میکن پس این ادم بدا که هروز باشون سرکار داریم کجان؟ متشکر که جوابمو دادی، اگه واقعی باشی فوق العاده ای.

پاسخ: ای بابا عاقا من وجود دارم :))))

معمولا حرفای من حرف دل همست حتی اونی که تو متن هام دارم بهش اشاره میکنم،مثل حاج عاقای محل...

.+98930291***2

.سلام اقای نورالهی رمان هاتون خیلی زیبابود

پاسخ:مرسی دوست گلم

.+98914533***5

.سلام،من کتاب اردیبهشت ماهتون روخوندم،کتابتون واقعا"عالی بودمخصوصا"بخش،خاص وعمرا"بعضیهابفهمند.باتشکرلطفی.

پاسخ:مرسی دوست عزیز لطف کردین خوشحالم که دوست داشتین.

.+98914035***1

.سلام.اس دادم بگم واقعا از بخش "عمرا بعضی ها بفهمن "که نوشته بودی خیلی خوشم اومد.حرف های دلما ک نمیتونستم ب زبون بیارم تو خیلی قشنگ بیان کردی مخصوصا اون بخش عاشقیش .فکر میکردم فقط منم ک تو عشق بدشانسی اوردم اما با خوندن نوشته فهمیدم ن من تنها نیستم.ممنون از نوشته هات.بازم بنویس.بای

پاسخ:ممنونم لطف دارین

.+98936860***5

.Salam..Saman jan in mah ham mesle hamishe aaaaliiii bud..Khaste nabashi.

پاسخ:مرسی عزیز

.+98930590***1

.سلام سامان خان، به نظرم بهترین بخش کتاب مقدمه و فقط بغضم نوشته است.

پاسخ:حالا بغض که خوب این مقدمه رو که هیشکی حتی یه نگاه هم نمیندازه ببینه من چی نوشتم و چی میگم و همونی که بهش تو مقدمه اشاره کردم رو میپرسن شما بهترین دونستین؟

عاقا من مچکرم :))))

.+98935267***5

.چرا اينقد بعضيا اصرار دارن بيشتر ازشما بدونن!!! چ فرقي داره واسشون!؟ يكي ني بگه كتابو بخون و عبرت بگير چكار داري ب زندگي شخصي نويسنده!

پاسخ:حس کنجکاوی ای هست که تو وجود همه هست،گاهی کم گاهی زیاد

اما بهتره همه به زندگی شخصی بقیه کاری نداشته باشن.

.+98912752***4

.سلام اقا سامان، دمتگرم حرف دل من و زدی،من حتی پیش پدرومادرم این حرفارومیزنم،میگن سبک سرهستی، حرفت حرفه حسابه،مطمئنم که بعضی ازدوستان که ازاین بخش تعریف وتمجیدمیکنن بازهم دوباره این کارهارو میکنن چندروزبعد،من سعی میکنم نباشم، عالی بوداین بخش ممنون(امیرهستم ازقم)

پاسخ:مرسی امیر جان خوشحالم که دوست داشتی

.+98939487***4

.سلام.خسته نباشی،توقسمت"خاص" کتابت داری زیاد رو فاحشگی مانور میدی،واقعیته درس،صدباربگی بازم کمه درس،اماهرماه ک من ای قسمت رو میخونم همش یادرباره فقره یافاحشگی!ازکلاهبرداریا بگو،از زنای بیوه ک خانواده همسرشون ولشون کردن،ازمردای معتاد،از نامادری ها،از دختری که قضیه دوستیش باپسری لو رف و هنوزبعد5سال داره حرف میشنوه...درد زیاده،درمون کمه!

پاسخ:من معمولا رو یه موضوع کلید نمیکنم.

این موضوعاتی که گفتید کم و بیش بهشون پرداختم.

در مورد ف ا ح ش ه هم بگم که منظورم تمام این افراد نیست،خیلی ها هستن که این اسم لایقشون هست چون تن خودشون خارش داشت و بعدا میزنن به نام دوس پسر و فلان و خیانت.

.+98919636***7

سلام اقا سامان.بنده برای اولین بار یوی از کتاباتونو خوندم اولش ازتون تشکر میکنم بعضی جاهاش واقعا زیبا بود وبه نوعی از زبان همه حرف زدید و درد دلها روبه نوعی بیان کردید اما ازتون کلی هم دلگیرم

چون به خیلیا راحت تهمت زدیددرسته نام نبردید امامشخصه نظرتون به کیاس.اقا سامان صما حتی حرف های خداروهم زیر سوال بردید اونوقت اینو بهش میگن مسلمانی؟ای کاش ارزش کتابای قشنگتونو با این حرفا پایین نمیاوردید

دقیق نمیدونم الان کجاس خلاصه ش که یادمه میگم شاید خودتون بدونید.اولا اینکه مدام حاج اقا ها رو زیر سوال بردید.هر حاج اقایی هم بد نیست لحن شما اینطور به مخاطب میفهمونه که کلا حاج اقا ها آره....

بعداینکه چندجا مردونگی کردیدوحرف دل دخترا رو بیان کردید وبه پسرای هیز یاددادیدبه دخترامثل ناموس خودشون نگاه کنن.یه جای دیگه اومدیدنالیدید که چرا رابطه دختر پسر ایراد داره اما4تا زن داشته باشی عیب نداره

شما اینجا حرف اسلام رو و شرع رو هم بهش ایراد گرفتید.یه جای دیگه هم با دیدن این جمله که حوا با خواستن یک سیب باید سنگسار شود .اینطور به نظرم اومد که به کار خدا ایراد گرفتید

اگر نظراتم اشتباه است ممنون میشم با دلیل بیان کنید.تشکر

پاسخ:جواب شما طولانی هستش اما سعی میکنم کوتاه جواب بدم.

من حرف های خدای خودم رو هیچ وقت زیر سوال نمیبرم چون من بیشتر از خیلی ها خدامو دوست دارم

الان بشینید خیلی از تفسیر های بزرگان رو بخونید میبینید که خیلی راحت حرفاشون با اونی که خدا گفته فرق داره،کلا حرف خدارو زیر سوال بردن،و اونی که به نفع امثال خودشون هست رو قرار دادن.

الان کشور ما به جایی رسیده که فکر میکنن مملکتشون مملکت امام زمان هستش و ....

در صورتی که اگه آقامون بیاد همین ایرانی ها هستن که روش شمشیر میکشن.

اینو مطمئن باشید به هرکسی هم که میخواد بر بخوره اما واقعیت همینه.

در مورد حاج عاقای شما هم بگم که من حاج عاقای خوب نمیبینم یکی از یکی بدترن.

در مورد ادامه پیامتون هم بگم که هر رابطه ای منظور من نبوده،من نگفتم باهم اره کنید :)))

من گفتم چرا اون طرف به اصطلاح مسلمون با یه متن عربی که کل معنای اون متن رو نابود کردن میتونه همه رو بکشه زیر خودش اونم به صورت شرعی اما اونایی که عاشق هم هستن و حتی دست به هم نزدن نمیتونن باهم بیرون یه دقیقه درست صحبت کنن.

در مورد آخری هم منظور اینه:

با یه بوسه کسی سنگسار نباید بشه

واسه سنگسار شدن خیلی مردها و زن ها هستن که کثیف تر از اونی که فک میکنید هستن.

.سلام سامان جان وقت بخيرمن واسه اولين باركتابتوخوندم محشربودمخصوصأقسمت خاص!واقعاممنون كه حرف دلمونومينويسي.باتشكرميناهستم ازآبادان

پاسخ: ممنون دوست عزیز

.سلام آقاسامان.به نظر من عمرا بعضيا بفهمن خيلى خوب بود،ولى ايران كه ديگه همه چيزش بد نيس براى خوبى هاى مردم وجامعه هم بنويس لطفن..پوريا

پاسخ:خوبی ها در مقابل بدی ها مثل یه سوزن تو انبار کاه هستش.

.سلام سامان جان.خوبی داداش؟.امیدوارم که مست و ملنگ باشی!.نسخه تیرماه کتابو خوندم،خداییش خیلی خوب بود،دمت گرم واسه کتابت،از تمام زحماتت واسه ساخت کتاب ممنونم،با آرزوی بهترین آرزوها برای سامانه عزیزه عزیزه عزیز!.(دوستدار وجودت،سعید سهیلی از کرمانشاه).*زنـــــــده.*بـــــــاد.*ایـــــــران.*و.*ایـــــــرانی

پاسخ:مرسی دایی سعید گل نوکرتم

.سلام آقا سامان كتابت آخرشه،بابخش سرگرمي خيلي حال كردم اگه اين بخش رو خيلي مفصل كني ممنونت ميشم الان دنياي فناوري ديگه جايي براي رمان و داستان و... نذاشته.بابت تموم زحماتت ممنونم (خيلي لارجي) باتشكر ياسين صدري از تهران.

پاسخ:مرسی یاسین جان اما از رمان ها خیلی ها نمیگذرن.

.+98939236***0

.سلام.واقعا کتابت خاصه،حرفات حرف دله،امشب دلم باز با خوندن مطالب خاص کتابت شعله ور شد و بغض نهفته تو گلوم از چشام جاری شد،دلم نیومد تشکر نکنم....با تمام وجود متشکرم از درکت و کتابت.موفق باشی.یا حق

پاسخ:ممنونم دوست عزیزم،معذرت که ناراحت شدین.

.+98914003***4

.سلام!فکرکنم يکم کمتر به جنس مونث(نازکترازگل)توهين کني کتابات جذاب ترميشن!البته کم بوده ولي نباشه بهتر،بقيه بخشوعالين

پاسخ:من هیچ جا توهین نکردم

حرف حقیقت بوده

.+98935667***9

.دمت گرم آقا سامان رمان هاي باحاليه-همش عشقه ولي اگه پر هيجان تر باشه بهتره

پاسخ:مرسی ممنونم چشم

.+98939165***0

.سلام.خسته نباشید واقعا حرفاتون واقعیته وآموزنده ست البته هرچند بعضی ها میګن دخترا بعضی ها میګن پسرا اما هم درپسرا و هم در دخترا بدهست خیلی ها بودند بهم ګفتن بابقیه فرق دارم 5 تا انګشت ک مثل هم نیستن اما بعد ازګذشت مدتی خودشون ثابت کردن ک دروغ میګفتن ب امید روزی ک یکی از این آدمایی ک فرق داره بابقیه رو ببینم! مرسی روزخوش.

پاسخ:ممنون از نظرتون

.+98914003***4

.سلام،کاش يه قسمتي تحت عنوان وقتي دلم ميگيره اضافه ميکردي!

پاسخ:دوست گلم انقدر بخش اضافه کردیم که دیگه جمع کردن کتاب سخت شده

ایشالله تو ماه های بعد.

.+98918757***8

.سلام آقا سامان_كتابتونا خوندم ولي چون استقلالي هستيد ادامه نميدم

پاسخ:زنده باد هرچی تاجی و استقلالی هست!

.+98939165***0

.سلام.ببخشید مزاحم شدم میخواستم بګم نمیدونم ک واقعا چقدر سختی کشیدی ک دلت اینجوری شکسته و ناراحته اما بدون بعد هرمشکل و سختی، آسودګی هست. من نمیدونم اما واقعا خدایی پسره خوب هم پیدامیشه تواین دنیا؟؟؟؟ دنیا خیلی ظالمه، شب بخیر.

پاسخ:دل ما و امثال من از دنیا نشکسته از انسان نما ها شکسته.

همین...

.سلام آقاسامان خوبید به نظرمن یک آهنگ آرامش بخش توی ‏Ebook‏ بذارید عالی میشه‎ ‎مسلم اززاهدان

پاسخ:امکانش نیست مسلم عزیز

.+98911569***4

.سلام سامان جان میخواستم بگم کتابچه ی اردیبهشت عالیه کتابچه های قبلی تمش به گوشی من نمیخوردخواهش میکنم واسه ماههای دیگه ازاین تم استفاده کن معصومه ازبابلسردوستدارتو

پاسخ:مشکل از تم نیست دوست گلم مشکل یا از نرم افزار ماست یا گوشی شما :)))

.+98936367***4

.سامان"پارلا"جدأمحشربود،همين الان تمومش كردم،ميدونم خيلى ديره اما..مرسى

پاسخ:مرسی از خانم حسینی که زحمتش رو کشیدن

.برادرسامان واقعاماهنامه هات محشره گل کاشتی بخاطرموضوع شکست عجقیت متاسفم من بااینکه تجربه ای ندارم درکت میکنم داداش گلم موفق باشی معصومه ازبابلسر

پاسخ:شکستی در کار نبوده دوست عزیز

بیخیال این جریان بشید

لطفاااا

.+98935487***9

.سلام.اول تشکر بابت کتاب پر محتواتون.بعدشم میخوام بدونم چرا شما اینقدر دارین از فاحشه ها طرفداری میکنید؟من قبول دارم خیلیا مجبورشدن تن به اینکار بدن ولی خیلیام هستن که از روی بی نیازی اینکارو میکنن.

پاسخ:من از هر کسی که اسمش فاحشه هست طرفداری نکردم

اونایی که به ناحق بحشون میگن فاحشه مخاطب من بوده

.+98936209***1

.سلام تشكر از برنامه هاي كه براي گوشي هاي همراه قرار داده ايد.ميخواستم بدونم امكان داره ازشعرهاي خودمو براتون ارسال كنم

پاسخ:سلام بله دوست گلم

.+98911569***4

سلام آقاسامان خیلی ممنون ازاینکه انقدرخوب دخترارودرک میکنی شماکه حقوق میخونی یه تیکه ازحقوق ماتوجامعه بگوکه قدرماروبدونن والا

پاسخ: یه درصد هم از حقوق دختر و پسر تو ایران رعایت نمیشه.

.+98939898***2

.سلام.من مجموعه رمان های شماروخوندم خیلی عالی بود فقط یه چیزی.اگه بخوام نسخه بعدیشوگیربیارم ازکجابایدبگیرم؟! ممنون میشم اگه ج بدید.

پاسخ:ممنونم از سایت کتاب ایبوک سامان

.+98933177***3

.سلام، نه خسته، میگن ادما خوب تو جوونی میمیرن... نکنه تو هم بمیری؟! حواست به خودت باشه! راستی شکست عشقی خوردی؟

پاسخ:عاقا خدانکنه زبونت رو گاز بگیر ما آرزو ها داریم:))))))

عشق؟:______

.+98936635***4

.سلام،فكرنميكنين بعضي جاهارو زياده روي ميكنين؟درسته حرفاتون حقيقت جامعه ست؛جايي كه ظاهردين باشه اماحقايق دين نباشه همه فسادي ايجادميشه؛كارماهشداردادنه،نه بازكردن مسائل به اين شكل،بايدبه علممون عمل كنيم.

پاسخ:منم دارم میگم با عقلتون پیش برید

.+98913804***7

.سلام،من تازه باكتابتون آشنا شدم ينى ازنسخه خرداد،خيلى مطالبش جالبه الانم نسخه تيرماه ميخونم امیدوارم همیشه سلامتى داشته باشيدمن روب طرفداراتون اضافه كنيدباتشكر

پاسخ:مرسی دوست عزیزم باعث افتخار هستش

.سلام آقای نویسنده، روز قلم رو بهت تبریک میگم، امیدوارم نوشته هات به همون اندازه که زیبا هستن تاثیرگذار هم باشن. "زینب"

پاسخ:مرسی زینب جان(البته قبلا تشکر کردم)

.+98938373***2

.سلام سامان جان میخواستم بگم دوست دارم .ebookهاتم که حرف نداره حتما نسخه های جدیدشم دانلود میکنم:دی

پاسخ:متشکرم دی:

خخخخ

.+98936317***8

.سلام احوال شریف؟آقا سامان فقط میتونم تا این حدبهتون بگم کتابتون ارزش بی حس شدن دستامم داره که عرض 2ساعت همشو بخونم دوستارهمیشگیت دنیز

پاسخ:مرسی دنیز جان

.+98913718***2

.سلام آقا سامان،کتابت واقعا فوق العاده ست.خیلی خوب حرفاتو درک میکنم.خواهش میکنم به نوشتنت ادامه بده.منم مث خودت خیلی غم تو زندگیم دارم.هر وقت از همه جا نا امید میشم برای نمیدونم چند دهمین بار کتابت رو میخونم و خوشحال میشم ک مث خودم فکر میکنی.خیلی مچالتم

پاسخ:مرسی عزیز ممنونم

.+98913797***8

.سلام،بخش خاص وبا جنبه ای ها عالیه واقعأ دستتون درد نکنه خسته نباشید

پاسخ:مچکرم دوستم

.+98936547***1

.سلام.میخواستم ازکتاب خوبتون تشکرکنم که این طورصادقانه دلنوشته هاتون رونوشتید.منم باحرفاتون موافقم وممنون ازبی پرده سخن گفتنتون.

پاسخ:ممنون و سپاس عزیز

.+98930604***6

.salam agha saman khaste nabashi . mikhastam azaton khahesh konam baraye mahe bad roman haye policy ya tanz mesle romane badigard bezarid . mamnon

پاسخ:خانم حسینی نظرتون رو میخونن و پی گیری میکنن.

.+98936759***6

.تشکربابت زحماتتان برای کتاب،همه بخشهای کتاب خوبه ودیدگاه منوعوض کرد

پاسخ:مچکرم عزیز

.+98936098***1

.ممنون آق سامان از کتابتون.

پاسخ:مرسی عزیز

.+98919869***2

.سلام ببخشید من همین دیشب مطلبتون درمورد دروغ روخوندم بله حرفاتون مورد احترام هست اما تو زمونه ما،انقدر مشکلات توجامعه رخنه کرده که مردم برای پایداری زندگیشون مجبورند ازکلمه زشتی به اسم دروغ استفاده کنند بنظر من بعضی جاها الزامی هست که ادما دروغ بگند یعنی مجبورند پس دروغ هم فکر نمیکنم دربعضی مواقع بدباشه من اگرجای شمابودم به مخاطبینم میگفتم سعی کنید دروغ نگیدامااگرمجبور شدیدموردی نداره دروغ بگین بازم تشکراز مطالب با ارزشتون.

پاسخ:مخفی کردن مسائل با دروغ گفتنی که زندگی رو خراب میکنه متفاوته

.+98918526***2

.سلام بااينکه اين مجموعه ديربدستم رسيدولى عالى بود.

پاسخ:مرسی دوست عزیز

چقدر من دوست دوست میکنم :))))))) خخخ

.+98930755***3

.با بعضی نوشته هات  از خودم بیزار میشم که یه دخترم  ازخودم متنفرمیشم که یه دخترم  از زندگی کردن ناامید میشم یعنی مادخترا إنقد...:(

پاسخ:من طوری ننوشتم که بیذار بشید من حرفهارو به گوش بقیه رسوندم ها

.+98938326***6

.سلام سامان جون درباره ي بخش(باجنبه اي بخون تير92)واقعاگل كاشتي و اين حقيقت غيرقابل انكاريه اما ي چيز كي تحت تاثير حرفاي قشنگت قرار ميگيره جز تعدادي ازطرفدارات كي.. .به من كه خيلي چسبيد .اسمائيل از شوش

پاسخ:مرسی اسماعیل جان ممنونم رفیق

.+98936126***6

.چرا فقط 2يا3تا رمان بيشتر نميذاريد.رمان هاي ايبوک سامان جذاب اگه بيشتر باشه جذاب تر.رمان گندم خيلي خوب بود اگه ميشه تواين ماه بذاريد.

پاسخ:باور کنید امکانش وجود نداره

به هیچ وجه...

حجم کتاب میره رو هوا...

.+98935196***6

.روماناتون واقعا عالی بود خیلی حال کردم ممنون;-)

پاسخ:متشکرم

.سلام آقا سامان..نماز روزتون قبول..واقعا خسته نباشید میدونیم کارتون سخته....... ولی کاش یه قسمتشو به تاریخ ایران اختصاص بدید"آینده قشنگه ولی اصلا جذاب نیست"بخدا تاریخ داره از بین میره.احمد سیاوشی.

پاسخ:تاریخ ایران داشتیم که...

.+98937243***3

.salam.mikhastam aval az ebooke jazabeton tashakor konam.man faghat ebooke shomaro mikhunam.rastesh ebooke tirmah javash to goshia nemikhune eror mide

پاسخ:نمیدونم مشکل کجاست اگه باز پیش اومد دوستان لطفا اطلاع بدید...

.+98935522***5

.سلام.خیلی خیلی ممنون بابت بخش*خاص*.بهترین بود.منتظر کارهای جذاب دیگه ای از شماهستم.موفق باشی سامان جان

پاسخ:مرسی رفیق

حالا رفتم تو جو رفیق:)))

.+98939238***5

.سلام آقا ساسان..با بخش«بغضم نوشته»و بعضى از بخشات خيلى حال كردم،فهميد كه يكى اون بالا هست كه كثافت بازىماهارو ميبينه..نميدونم مشكلت چيه،ولى به حق مادرمون فاطمه زهرا مشكلت حل بشه..خودمم مشكل دارم،اينو فهميدم كه دلت خيلى پاكه واسم دعا كن مشتى..كوچيك شما:ميلاد

پاسخ:آقا سامان :)))

مرسی میلاد جان ممنونم از لطفت ایشالله مشکلت حل میشه...

.+98915207***8

.واقعا خسته نشدی از این همه چرت و پرت گفتن؟اگه میخوای میتونم بهت یه روانشناس معرفی کنم!توهم از اونایی هستی که عقده ی اونور آبو دارن.از اونایی که لیاقت ندارن اسم ایرانی روشون باشه.

پاسخ:عزیزم خیلی دوست داری جلب توجه کنی نه؟

شماها و امثال شما که لیاقت دارین واسه این کشور چیکار کردید؟

من عقده ای یا هرچی...

دوست نداری راه باز و جاده دراز این کتاب رو نخون گلم،بوس بوس بای

.سلام سامان جون ایول داری داداش رمان موژان من خیلی جیگربود.ازت ممنونم مرسی داری.میشه توایبوک ماه بعدعکستوبذاری??!!مرسسسسسی.

پاسخ:مرسی دوست عزیز...

.+98938029***1

.سلام خانم حسينى. .تشكراز اينكه وقت ميذاريدو هنرتون رو با خواننده ها تقسيم ميكنيد .***زيباست .***..آقاسامان ت ش ك ر. .

پاسخ:مرسی خانم حسینی :)))))))

.+98936698***3

.سلام آقا سامان...من ناصر هستم..یکی از کسایی که هر ماه کتابتون رو میخونه..میخواستم بگم واقعا کتاب فوق العاده ای درست میکنید..مخصوصا قسمت خاص..!!.امیدوارم همیشه موفق باشی.

پاسخ:مرسی ناصر عزیز مچکرم

.+98936857***4

.سلام دوست گرامی خسته نباشی میخواستم بگم رمان هایی که تو کتاب میذاری عالین به خصوص رمان( مژان من).امیدوارم همیشه تو زندگیت موفق باشی.

پاسخ:مچرم دوست گلم

.+98915834***5

.باسلام یه پیشنهاد داشتم که خودم خیلی دنبال جوابهاش میگردم، بجای قسمت عمرا بعضی ها بفهمن:فرهنگ درست رو برای اموزش بنویسید با نظرات همه اینکه چی شده اروپا خیلی از ما جلوتره یا چی شده افراد بااستعداد ایرانی میرن... شاید خواننده های کتاب حرفهایی داشته باشند ویا با سفر به کشورهای پیشرفته حرفای جالبی داشته باشند تاسبک زندگی برتر را بدونیم

پاسخ:در جواب کل پیامتون بگم که: آدم های کوتاه فکر و سنتی تو این کشور انقدر هست که اجازه نمیده نزدیک کشورهای دیگه بشیم.

نمونش به اجبار روسری سر کردن توریست ها!!!

.+98935401***5

.بخش سركرمي بهتره:-)

پاسخ:مرسی

.+989333507055

.سلام رمان پرتگاه عشق واقعی بود???

پاسخ:نمیدونم

.+98933479***1

.سلام من يکي از طرفداراتونم ک عاشقه کتاب خداحافظ اي عشقتون هستم.من دل نوشته هاي زيادي نوشتم ک اگه بخواين باهاتون همکاري کنم

پاسخ:هرموقع خواستید من در خدمتم

.+98937119***2

.سلام؛تشكرازشما؛  درسته مطالب بخش خاص كتاب حقيقته امابااين نوشته ها هيچ چيزعوض نميشه و اصلنم فاحشگي يا...رونميشه ب اين راحتي توجيه كرد؛خيلياشون هيچ مشکليم توزندگي ندارن اما...؛فقط ازاين ب بعدروي كتابتون بزنيد "زير18سال ممنوع" نيلوفر؛

پاسخ:اتفاقا خیلی ها هم عوض میشن.

خیلی ها درست شدن.

واسه بچه ها هم بهتره

مچکرم

.+98935524***2

.Salam man har moghe bikar basham ebooketuno mikhunam khili jalebe makhsusan ghesmate khosesh harfaye dele mane hamash dametun garm vaghean

پاسخ:مچکرم عزیز

.+98936025***1

.سلام سامان خسته نباشی کتابات خیلی خوبن.من واقعا تو تنهاییم ازشون لذت میبرم!ازت ممنونم سهیلا هستم از اصفهان

پاسخ:مرسی متشکرم

.سلام آقاسامان خوبید؟امیدوارم مزاحم استراحتتون نشده باشم،تمام کتابهاتون بجزاین ماه که موفق نشدم،رودانلودکردم باتک تک کلماتی که نوشتیدزندگی کردم وحتی یه عالمه اشک ریختم،دردای منم بودن دردای جامعه وحرفای خیلی هامون،واقعاااااااممنونم،دوست داشتم مصاحبه شماهم درج بشه وبیشتریه مرد واقعی باطرزفکرای تمیز روبشناسم!خلاصه خسته نباشی،همیشه زندگیت پرازموفقیت وسلامتی وشادی باشه چون لایق بهترینهایی،مریم زارعی،شیراز

پاسخ:ممنونم مریم جان

مرسی از لطفت

مصاحبه شهریور ماه تو ماه تولدم تو کتاب قرارداده میشه تا خودمو یکم تحویل بگیرم :))))))) خخخخخ

من این همه هم خوب نیستم عزیز

بازم ممنونم از پیامت

.+98916707***2

.سلام خدمت شما وممنون از کتاب ایبوک که ساختید..کتاب شما عیب های زیادی دارد ویکی از بدترین عیب های کتاب توضیح مطالب بدون عکس میباشد..مطمئن باشید عکس مهمترین نکته برای جذب خواننده است.معلومه تازه کارید

پاسخ:کتاب ما حجمش زیاد نمیشه...

همین.

ربطی به تازه کار و کهنه کاری نداره

.+98915927***5

.سلام.نمازوروزه هاتون قبول .لطفأ رمان هاي بيشتري توكتاب بزارين.

پاسخ:مجموعه رمان جدید بعد انتشار این نسخه میره رو سایت میتونید استفاده کنید.

.+98938326***6

.سلام سامان .خواستم بگم فاحشه شدن هميشه دليلش پدر و مادر مريض و خواهر و برادر كوچك كه بايد خرجشان را بدهد نيست گاهی حس زرنگي يك دختر است گاهي دختري ترشيده و گاهي دختري براي برطرف كردن نياز جنسي اش يكبار ميدهد ولي ديگر از اين مرداب بيرون نمي ايد و گاهي......پرحرفي كردم فقط خواستم بگم كه بخش خاص رو هيچوقت حذف نكن هيچوقت چون حقيقت

پاسخ:نظر شما کاملا و کاملا درست هست چشم

سلام سامان جان خوبي؟بخش خاص کتاب تيرماه خيلي خوب بود.به اميد روزي که ديگه از اين مشکلات تو مملکتمون نداشته باشيم.مچالتم بدجور.مسعود

پاسخ:انشالله عزیز

.سلام.خسته نباشید.من نسخه های بعدی روازاینترنت نتونستم بگیرم واقعاناراحتم.امانسخه بهمن ماه روهمیشه توگوشیم دارم واقعاوقتی پیامک هارومیخونم ک حرف دل منه شادمیشم ک کسای هم هستن ک مانندمن هستن.مچکرم.فاطمه

پاسخ:امیدوارم که بتونید نسخه های بعدی رو هم بتونید بگیرید

سپاسگذارم

.سلام اقاي نورالهي من يكي ازخوانند گان جديدكتاب شما هستم ازاين ابتكارشماخيلي خوشم اومد خواستم ازتون تشكركنم وبگم بازم ادامه بديد من بيشترازقسمتهاي سرگرمى ،رمان وپيامك خوشم اومد به قول خودتون چاکرشما کچويي 17ساله ازورامين

پاسخ:مرسی عزیز مچاله شما سامان :))))))))

.سلام سامان عزیز.انشاا...هرچه زودترخوب بشی درموردتیتره عمرن بعضیها بفهمن.صحبتهای قشنگی کردی اماچه میشه کردماایرانیااینطوری باراومدیم"دورازجون هرکس هم تو قبرخودش میذارند"چه لحاض کنی و چه نه اوضاع اجتماعی ما...ازاین بهترنمیشه.بیاییدخوب بودن و به هم هدیه بدیم.محمدازقم

پاسخ:مرسی محمد جان ممنونم

.+98939553***7

.نظرسنجى.1تاحالاعاشق شدين؟.درضمن رمان هاتون عالىهستن اگه مايل هستين رمان(يك بارنگاهم كن)روتوكتابتون قراربدين عالىميشه.(تيكه پاره همه fateme)

پاسخ:مرسی دوست عزیز چشم...

.+98937543***9

.سلام خسته نباشید ضمن تشکر از کتاب مفید و زیباتون خواستم خواهش کنم اگه امکانش هست جلد دوم کتاب مرثیه عشق رو تو ماهنامه مرداد بذارین_یک دنیا تشکر

پاسخ: ایشالله تو مجموعه ی رمان

.+98913736***8

.سلام می خواستم از کتاب خیلی خوبتون تشکر کنم ممنونم که این کتاب را گذاشتین می خواستم بگم رمان های توسکا و همسایه ی من را هم بزارین.زهرا_از اصفهان

پاسخ:ایشالله سری های بعدی...

.+98937342***7

.Salam aqa saman,man taze ba ketabetun ashna shodam,kheili khobe,hatman edame bedin,rasti haleton chetore?kesalat bar taraf shod?.Mochalatim!!!

پاسخ:مرسی دوست گلم بله به لطف خدا رفع شد.

ممنونم

دانلود با موبایل!

راهنمایی

حجم کتاب ها

دانلود کتاب های جاوا

دانلود کتاب های آندروید

لیست کتاب های

دوستان عزیز از طریق این بخش میتونید با استفاده از اینترنت گوشی خودتون کتاب هارو دانلود کنید.

توضیحات:

اول از همه برای دریافت تنظیمات اینترنت #6*3 *140* رو شماره گیری کنید.

برای زود تموم نشدن شارژ سیمکارتتون هم یک شارژ 1000 تومانی ایرانسل بگیرین و با #رمز شارژ*145* اینترنت 3 روزه دریافت کنید و تمام کتاب های رو بتونید دانلود کنید.

برای در یافت لینک های دانلود هم لینک هایی رو که در هر کتاب قرار داده شده رو به شماره خودتون ارسال کنید و با کلیک کردن برروی لینکی که از طریق پیامک دریافت کردین میتونین اون کتاب رو دانلود کنید.

اگه بازم سوالی در این مورد بود در خدمتم.

توضیحات تکمیلی در مورد هر کتاب در بخش لیست کتاب های من موجود میباشد.

09356379847

Roman collection java: 1.95 mb

Roman collection android:2.35 mb

کتاب خداحافظ ای عشق جاوا:

767kb

کتاب خداحافظ ای عشق آندروید:

865kb

ایبوک سامان نسخه ی بهمن ماه جاوا

1.73kb

ایبوک سامان نسخه ی بهمن ماه آندروید

2.04kb

کتاب آخرین دروغ جاوا

834kb

کتاب آخرین دروغ آندروید

813kb

ایبوک سامان نسخه ی دی ماه جاوا

1.39mb

ایبوک سامان نسخه ی دی ماه آندروید

1.69mb

ایبوک سامان نسخه ی آدر ماه جاوا

1.24mb

ایبوک سامان نسخه ی آدر ماه آندروید

1.43mb

نسخه ی آبان ماه ایبوک سامان جاوا

1.18

نسخه ی آبان ماه ایبوک سامان آندروید

1.29

دانلود تمام کتاب ها به صورت یکجا در فایل زیپ جاوا

9.60mb

دانلود تمام کتاب ها به صورت یکجا در فایل زیپ آندروید

11.08mb

دانلود کتاب های جاوا

Roman collection

کتاب خداحافظ ای عشق

ایبوک سامان نسخه ی بهمن ماه 91

کتاب آخرین دروغ

ایبوک سامان نسخه ی دی ماه 91

ایبوک سامان نسخه ی آدر ماه 91

نسخه ی آبان ماه ایبوک سامان

دانلود تمام کتاب ها به صورت یکجا در فایل زیپ

http://ebooksaman.persiangig.com/Roman%20Collection%2091.jar

http://ebooksaman.persiangig.com/khodahafez%20ey%20eshgh%28mihandownload%29.jar

http://ebooksaman.persiangig.com/Ebook%20Saman%20bahman%20Mahe%2091.jar

http://ebooksaman.persiangig.com/Last%20Lie.jar

http://ebooksaman.persiangig.com/Ebooksaman%20dey%2091%28mihandownload%29.jar

http://ebooksaman.persiangig.com/Ebook%20Saman%20Azar%2091.jar

http://ebooksaman.persiangig.com/aban/Ebook%20Saman%20Aban%2091%28www.mihandownload.com%29.jar

http://ebooksaman.persiangig.com/java%20%20Collection.zip

دانلود کتاب های آندروید

Roman collection

کتاب خداحافظ ای عشق

ایبوک سامان نسخه ی بهمن ماه 91

کتاب آخرین دروغ

ایبوک سامان نسخه ی دی ماه 91

ایبوک سامان نسخه ی آدر ماه 91

نسخه ی آبان ماه ایبوک سامان

دانلود تمام کتاب ها به صورت یکجا در فایل زیپ

http://ebooksaman.persiangig.com/Roman%20Collection%2091.apk

http://ebooksaman.persiangig.com/khodahafez%20ey%20eshgh%28mihandownload%29.apk

http://ebooksaman.persiangig.com/Ebooksaman%20bahman%2091%20Android.apk

http://ebooksaman.persiangig.com/Last%20Lie.apk

http://ebooksaman.persiangig.com/EbookSAMAN%20DEY%2091%28mihan%20download%29.apk

http://ebooksaman.persiangig.com/Ebook%20Saman%20Azar%2091%28lord%20download%29.apk

http://ebooksaman.persiangig.com/aban/Ebook%20Saman%20Aban%2091%28mihan%20download%29.apk

http://ebooksaman.persiangig.com/Android%20%20Collection.zip

لیست کتاب های

کتاب ها

Roman collection

8 رمان بسیار زیبا با نام های:

آئین من

مسافر عشق

غیر منتظره

به رنگ عشق

عشق دردناک

آبی تر از عشق

خیال تو

هم قفس

کتاب خداحافظ ای عشق:

کتاب خداحافظ ای عشق کتابی است عاشقانه که شامل شعرها و

متن ها و دل نوشته های عاشقانه و زیبا می باشد که ترجمه شده

به 5 زبان فارسی، انگلیسی، آلمانی، ترکی استانبولی و ترکی

آذربایجانی می باشد. این کتاب بر روی تمامی گوشی های تلفن

همراه و نیز تبلت ها و کتابخوان های الکترونیکی که قابلیت پشتیبانی

از سیستم عامل Java و Android را داشته باشند قابل اجرا میباشد.

ایبوک سامان نسخه ی بهمن ماه 91

کتاب آخرین دروغ

موضوع این کتاب همان طور که از عنوان آن پیداست مربوط میشه به دروغ و دروغ گفتن.

ایبوک سامان دی ماه 91

ایبوک سامان نسخه ی آدر ماه 91

نسخه ی آبان ماه ایبوک سامان

نسخه ی مهر ماه

نویسنده و سازنده ی تمام کتاب های ذکر شده:

سامان نورالهی

پیشنهاد شما

مطالعه شود!

دوستانی که به درخواست هاشون فعلا رسیدگی نشده مطمئن باشن که به زودی و به صورت اختصاصی به درخواستشون رسیدگی میشه اونم با یه کتاب مخصوص همون درخواست هاشون و به صورت کامل!

دوستان و خواننده گان کتاب اگه بخشی مورد نظرتون هست که دوست دارید به کتاب اضافه بشه میتونید درخواست خود رو به شماره زیر ارسال کنید.

مطمئن باشید تمام درخواست های شما عملی میشه.

09356379847

درباره ی نویسنده

اطلاعات

نویسنده،مدیر و جمع کننده ی کتاب: سامان نورالهی محل سکونت: تهران-شهر اندیشه سن: آخرای 19 سال 17 شهریور زاد روز :)))

ویرایش،تنظیم و جمع آوری تعدادی از مطالب خانم حسینی.

طراح و گرافیست کتاب: Rmis Design

راه های ارتباط با مدیر کتاب: شماره تماس: 09356379847 سامانه پیامکی: 30006442059580 ایمیل کتاب: Ebooksaman@Gmail.Com آیدی نیم باز: Ebooksaman7 یاهو آیدی: Ebooksaman فیس بوک کتاب: Fb.Com/Ebook.Saman

آپلود سنتر قوی

http://uupcenter.ir

شما نویسنده ی کتاب باشید!

مطالعه کنید.

دوستانی که علاقه مند به نویسنده گی در کتاب هستند میتونن در خواست خود را به شماره ی زیر ارسال کنند.

09356379847

ویا مطالب خودشون رو به ایمیل کتاب بفرستند.

Ebooksaman@gmail.com

ویا وارد سایت کتاب بشید که به طور کامل مراحل ارسال از طریق خود سایت توضیح داده شده!

Ebooksaman.vcp.ir

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

Nimbuzz ID:

Ebooksaman7

Yahoo ID:

Ebooksaman

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

دانلود نسخه های بعدی کتاب...

download

شما دوستان عزیز میتوانید نسخه های بعدی این کتاب را از سایت های زیر دریافت کنید.

www.mihandownload.com

دانلود نسخه های قدیمی تر و کتاب های جدید و آخرین اخبار ایبوک سامان:

www.EbookSaman.vcp.ir

راه های ارتباط با مدیر کتاب:

شماره تماس:

09356379847

سامانه پیامکی:

30006442059580

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

آیدی نیم باز:

Ebooksaman7

یاهو آیدی:

Ebooksaman

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

سایت ها و وبلاگ های حامی ما...

مرداد

www.khhoseini.blogfa.com

سایت کتاب ویکی ایبوک:

wikiebook.ir