book

مخاطبین ایبوک سامان بخونن...

من یه حرفایی داشتم...

با تشکر از...

دانلود

حامیان کتاب

مخاطبین ایبوک سامان بخونن...

سلام...

به نام خدای من خالق وطنم ایران...

همه ي ديوارهاي اين شهر را رنگ سياه مي زنند

رنگين کمان قدغن

موسيقي دوستت دارم ها ممنوع

دستم را در زلالي خشک اين برکه فرو مي برم

جيرجيرکي مست آواز مي کند تنهايي بيشه را

جمعي مشغولند آب را سنگسار مي کنند تا مرداب به جايش بکارند

دردي شعورم را به چالش مي کشد

کسي دهنه ي استثمارم را به سوي نادانيش هل ميدهد

شيشه هاي شراب يکي پس از ديگري مي شکند به زير چکمه ي نادان هاي مست شهر

کتاب افسانه ميشود

... من ميان عشق و هرزگي گم مي شوم

نقاب لبخندم را به صورت مي زنم

دخترکي در دام شعر کثيف من گير مي کند

صدا به صدا نمي رسد

و من در دهان بي تقصيرش

در اين تاريکي هميشگي

محو ميشوم .....

سلام دوستان عزیزم

عید فطر رو بهتون تبریک میگم.

این کتاب اسمش من یه حرفایی دارم هست...

قول داده بودم که تو عید فطر یه کتاب تقدیمتون کنم اما قرار نبود همچین کتابی منتشر بشه.

تصمیم به ساخت این کتاب رو در یه ساعت گرفتم.

البته اتفاق های متعددی که بعد نسخه مرداد افتاد هم یکی از دلایل انتشار این کتاب شد.

قصدم از انتشار این کتاب فقط و فقط ارائه ی بعضی صحبت ها و متن های خاصی هست که با کارهای قبلی متفاوت تر شده و یه صحبت هایی که قرار بود شهریور ماه گفته بشه اما بهتره الان بگم.

من بارها و بارها گفتم تو این کتاب از مردمم می نویسم.

چه بد و چه خوب.

چه به کسی بر بخوره و چه نخوره.

تو این کتاب من یه حرفایی داشتم که دیگه تصمیم گرفتم از اونا فاصله بگیرم و سمتش نرم.

در مورد مطلب و گوشه هایی از نوشته ی عمرا بعضی ها بفهمن:

لازم به ذکر هست که اون نوشته،یادداشت یا نوشته ی من به هیچ عنوان نبوده و نیست و همچین نوشته هایی هم نمی نویسم.

و باز اون اتفاق نسخه ی اسفند 91 افتاد که عده ای برداشت های گوناگون کردن و...

شخص محترم و عزیزی این متن رو برای من ایمیل کرد و من با توجه به با مفهوم بودن و عمیق بودن اون متن رو در کتاب قرار دادم.

و صد ای کاش که قرار نمیدادم چون باور نمیکردم باز عده ای سمت من بیان و تو پیام هاشون یه حرفایی رو بزنن که واقعا ناراحت کننده بود.

من کاملا قبول دارم بعضی جاهای اون متن یکم تند روی داشت و باید اونطور گفته می شد یا زده می شد و درست نبود اما به هر حال دیگه گذشت.

لطفا دیگه بیخیال اون متن بشید...

لطفا...

در مورد این کتاب:

این کتاب تک نسخه منتشر شده و برام از لحاظ محتوا و نوشتاری خیلی با ارزش هست چون متن ها در شرایطی انتخاب شد که از لحاظ روحی شرایط مساعدی نداشتم.

به هر حال دیگه گذشت...

این کتاب هم چه خوب و چه بد منتشر میشه...

امیدوارم باعث رضایت شما باشه

دوستار شما:

سامان

مرداد ماه 1392

09356379847

سامانه پیامکی:

30006442059580

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

آیدی نیم باز:

Ebooksaman7

یاهو آیدی:

Ebooksaman

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

من یه حرفایی داشتم...

1392/05/17

نوشتم تا بدونی دنیا چطور میگذره

اما حیف چشات بسته بود و به گوشات اعتماد کردی...

اینم متن های خاص من...

عیدی من به شما...

بیان تک تک این کلمات و متن ها سخت است...

درد است...

شیرین است...

درکش زندگی را انسان گونه خواهد کرد...

نه هوس وار...

آخر اگر هوس وار باشد فرق من و تو با حیوان چیست؟

وقتی نیست نباید اشک بریزی

باید بگذاری بغض ها روی هم جمع شوند و جمع شوند...

تا کوه شوند،تا سخت شوند،همین ها تو را میسازد...

سنگت میکند درست مثل خودش!!!

باید یادت باشد حالا که نیست اشک هایت را ندهی هرکسی پاک کند...

میدانی؟

آخر هرکسی لیاقت تو و اشک هایت را ندارد...

عیب نداره که شب ها بدون شب بخیر می خوابی...

عید نداره که جمله ی دوستت دارم رو نمیشنوی...

عیب نداره که دلش دیگه برات تنگ نمیشه...

عیب نداره حرفاتو تو تختت با خودت بزنی...

عیب نداره زیر بارون بدون اون باید تنها خیس شی...

عیب نداره که کسی نیست درد هاشو بهش بگی...

عیب نداره گلم خدا بزرگه...

اونم تنهاست بدون شب بخیر می خوابه...

دوستت دارم های تورو میشنوه و دلش برات تنگ میشه!

حرفاتو به اون بزن.

زیر بارون باهاش قدم بزن

به خودش قسم به درد و دلت گوش میده...

در شهر ما اعتبار را می فروشند

عاشق عشق خود را می فروشد

وقتی معیار برابر با خوب و بد نیست

گنجشک را جای قناری میفروشند

وقتی برادرها برادر میفروشد

صیاد ها بال کبوتر میفروشند

دیگر چه جای گله از دوست

وقتی که در گلخانه خنجر میفروشند...

صبر کن سهراب!

آری...

تو راست میگویی

آسمان مال من است...

پنجره،عشق،هوا زمین، مال من است!

اما سهراب تو قضاوت کن، بر دل سنگ زمین جای من است؟

من نمیدانم که چرا این مردم،دانه های دلشان پیدا نیست...

صبر کن سهراب!

قایقت جا دارد؟

من هم از هم همه ی داغ زمین بیذارم...

عشق واقعي اینه که بدونی یکی هس که در هر شرایطی کنار تو هس و تو رو دوس داره ♥

متنفرم از عشقای پوشالی.........

بــعضي ها ؛

آنــقدر به ديــگران وفـادارند که به خــودشان خيانت ميــکنند...!

به سلامتی اونایی که زخم نامردا رو کمرشونه...

به سلامتی اونایی که زخم رفاقت تو جیگرشونه...

به سلامتی اونایی که از پشت خنجر خوردن...

به سلامتی اونایی که از زخم رفاقت مردن...

به سلامتی اونایی که خیانت رفیقو باچشم دیدن...

اما آخرین برگ رفاقتو هیچ وقت نچیدن !!!

آدَمه دیگه

دِلِش میخواد برای یکی تَـــــــــک باشه

دِلِش میخواد یکی فقط نِوِشتِه هایِ اون رو بِخونه

دِلِش میخواد یکی فَقَط به اون اِس اِم اِس بِده

دِلِش میخواد یکی فَقَط نِگَرانِ حالِ اون بِشه

دِلِش میخواد

اون یِکی

تـــــ♥ـــــــو

باشی

آدَمه دیگه !!

برای من بخـشیـدن ِ آدمـهـا کار آسانی ست

امـا ..

اینـکـه بـخـواهم دوبـاره بـه آنـهـا اعـتـمـاد کنـم ،

داستـان ِ کـامـلا متـفـاوتـی سـت.

بعضی وقتـــا مشکل از خود ماست

واسه کسی که يه قدم واسمون برميداره

دو کيلومتـر پيــــاده ميریم !!!

شــــیــــر برایِ اثــــباتِ قــــــــدرتش . .

نیاز به جنگیدن با هر شــــغال و کــــفتاری رو نداره . .

هــــمون نگــــــــاهش کـــــــــافــــیه ...

ﺳﻼﻣﺘﯽ ﻟﺐ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺪﺕ ﻫﺎﺳﺖ واقعی ﻧﻤﯽ ﺧﻨـدن!!

هر آدمی یه اسم خاصی تو زندگیش داره

که اگه اون اسم رو

چه تو یه آهنگ , چه تو یه فیلم

چه از دهن بقیه بشنوه

برمیگرده ببینه کی اون اســمو گفته

و واسه چند لحظه تو زمان گم میشه.....!

از مرگ نترسید از این بترسید که وقتی زنده اید چیزی درون شما بمیرد

درست همان کسی که فکر میکنی

با همه فرق دارد

یک روز مثل همه گند میزند به زندگیت

به سلامتی اونايی که

براشون مهم نيست عشقشون زیبا و پولدار باشه

فقط می خوان کسي کنارشون باشه

که بشه باهاش زیبا ترين دنيا رو ساخت!

دوست داشتنِ کسی که شما رو دوست نداره

مثل بغل کردنِ کاکتوس می مونه

هر چی محکم تر بغل کنی

بیشتر آسیب میبینی ...]

ﺍﻭﻧﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻭﻝ ﺍﺯﺷﻮﻥ ﺑﺪﺕ ﻣﯿﺎﺩ

ﯾﻪ ﺭﻭﺯﯼ، ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﻣﯿﺸﻦ !

وقتــی تـو نیستـی قلبمـو واسه کـی تکـرار بکنـم ؟

گلهـــای خـواب آلــوده رو واسـه کـی بيـــدار بکنـم ؟

دستــه کبوتــرای عشـق واسـه کی دونــه بپاشـه ؟

مگــه تــن مــن می تونـــه بــدون تـو زنــده باشــه ؟

ای کــــه تویـــی همـــــه کسمــــــ .......!!

اگه خسته شدی بازم بخـــــــــــون از من

اگه کهنه شدم بازم بمـــــــــــون با من

منم که حجم تنهایی تو پر کردم

منم که عاشقونه با تو سر کردم

منم که خاطـــراتم از تو رد میشه

چه خوبه با تو حالم بی تو بد میشه

منم که آسمونم با تو قسمت شــــــد

تویی که گرمـــیه دستات یه عادت شـــــــــــــــد ♥

در مقابل دو گروه از آدم‌ها همیشه سکوت کردم :

اونایی که بیش از حد معمول دوست‌شون دارم

اونایی که بیش از حد معمول بی‌شعور هستن.....!]

تا حالا شده همه خاطرات خوب یکهو آوار شه رو سرت لبخندت همونجا تبدیل به اشک بشه ؟؟؟؟؟

خیلی سخته این شرایط !!!!!

می خواهم برگردم به روزهای كودكی اون روزایی که :

پدر تنها قهرمان بود !!

عشــق ، تنـــها در آغوش مادر خلاصه ميشد ...

بالاترين نــقطه ى زمين ، شــانه های پـدر بــود ...

تنــها دردم ، زانو هاي زخمـی ام بودند !

... تنـها چيزی كه ميشكست ، اسباب بـازيهايم بـود

و معنای خداحافـظ ، تا فردا بود ...

تا فردا..

آدما تنها که نباشن،میرن...

تنها که میشن،برمیگردن...

وقتی که برگشتن تنها لایق یک کلمه اند: هـــــرررررررری

گاهــی بـایـد آرزوهـایـت را . . .

مـثـــل قـاصــدک . . .

بـگـذاری کـف دسـت . . .

و بـسـپـاریـشـــان بـه دســـــت بـاد . . .

تـا بـرونـد و

سـهـــم دیـگـــران شــونــد . . . !

اشتباه اصلی ما توو زندگی

هزاران کار غلط نیست که انجام میدیم،

بلکه هزاران کار درسته که برای اشخاص غلط انجام میدیم

عاشقِ تمــامِ دوران کودکیـــمَـم

به جــزء اون قسمت که « آرزو کـردم بـزرگ بـشـم »

تو چنان زیبا شده ای میان شعرهایم

که گمان نکنم خودت هم بدانی

این که داری می خوانیش

خودِ تویی . . .

ای ستاره...ای ستاره ی غریب

ما اگر زخاطر خدا نرفته ایم پس چرا به داد ما نمی رسد...؟

ما صدای گریه مان به آسمان رسید

از خدا چرا صدا نمی رسد...؟

ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﻟﻜﻞ ﻧﻴﺴﺖ

ﻛﻪ ﺑﭙﺮﻩ

ﺧﺎﻃﺮﻩ ، ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﺳﺖ ،

ﻣﯽ ﻣﻮﻧﻪ ﻭ

ﺩﻫﻨﺘﻮ ﺳﺮﻭﻳﺲ ﻣﯽ ﻛﻨﻪ !

کمي به فکر خودت باش!

اين قدر در کنايه‌ها و استعاره‌ها آشيانه مکن

آسيب مي‌بيني

هميشه گلوله از سرب نيست

گاه لبخندي‌ست آلوده به تحقير

بي‌آنکه بفهمي

در خون خود غرق مي‌شوي

پرواز کن برو

بگريز از اين مه

بگريز از دهان مردم

... بگريز از دايره‌ي ماه تلخي که بر پنجره‌ها تابيده است!

ديروز قسمتي از آسمان بودي

امروز ذره‌اي از خاک

به سرنوشت آدم‌ها دچار شدي دوست من!

کوچک شدي

به پهنه‌ي اين تيرگي

مواظب باش گم نشوي!

که تيرگي ادامه‌ي طبيعي آبي‌ها نيست.

يکديـــــــگر را گـــــــــم ميکنيم

تا يـــــــــکي ديگر را پيدا کنيم

به همين سادگي… !

تنهايي يعني ...

رو هيچ نيمکتي ، تو هيچ پارکي نتوني بيشتر از ده دقيقه بند بشي !

هر روز نبودنت را بر ديوار خط کشيدم، ببين اين ديوار لامروت ديگر جايي براي خط زدن ندارد

خوش به حال تو... که خودت را راحت کردي يک خط کشيدي تنها آن هم روي من!!!

.گاهی که خورشید بر تپه ای به نقطه ی جوش می رسد

از نو باد می کند و می ترکد

باخودم می گویم:

این همه وقت تلف کردن ها ،این همه زور چپانی ها برای چه؟

در این روزگارِ وانفسا

حرف زدن برای محفلیست که کار به جایی نمی برد!

... مگر خاطرت نیست؟

ما محصول مشترکی از عربده و آه و ناله هستیم

ما فریاد های بی شماری هستیم که حالا به بار نشسته

فریاد هایی به پهناوری جهانی محبوس

در قوسِ پیاله ای مملو از سرخی چند هزار ساله ی تاریخ

با گسیِ زننده و تلخی ای، تلخ تر از زهرِ مار!

حرف زدن برای محفلیست که کار به جایی نمی برد

تکاملیست بی دلیل اضافی

و از روی خریت !

حرارتِ نطق که بالا رفت

باید کنترل را برداشت

و زمان را تا دسته به عقب برگرداند

آنقدر که کلمات به قهقرا بروند

و آواها همراهِ هجاها یکبارِ دیگر با کرمها برقصند

به پایان که نزدیک می شوم

از شرم باید سرم را پایین بی اندازم

کاری نمی شود کرد ، شاید اینگونه بهتر است

آخر هرچه که باشد ما ژنهای پدرانمان را یدک می کشیم !!

و تنها جایی که به آن تعلق داریم غاریست عریض و طویل !

دردناک ترين خداحافظي هـــا

آنهـــايي هستند که ؛

هرگز

نه گفته شدند

نه توضيح داده شدند ...

و تو هميشه به خود ميگويي ؟

"چـــــرا ؟ "

يک درخت ميتواند شروع يک جنگل باشد؛

يک لبخند ميتواند آغازگر يک دوستي باشد؛

يک دست ميتواند ياريگر يک انسان باشد؛

يک واژه ميتواند بيانگر هدف باشد؛

... يک شمع ميتواند پايان تاريکي باشد؛

يک خنده ميتواند فاتح دلتنگي باشد؛

اميد ميتواند رافع روحتان باشد؛

يک نوازش ميتواند راوي مهرتان باشد؛

يک زندگي ميتواند خالق تفاوت باشد؛

امروز آن "يک" باشيد...

این دفعه بیش از معمول به صورت خود دقیق شد..

به نظرش آمد که همیشه آنقدر کریه بوده..

یک جور نفرین یک جور بغض گنگ نسبت به بیداد این دنیا و همه مردمان حس کرد..

یک نوع کینه مبهم نسبت به پدر و مادرش حس کرد که او را به این ریخت و هیکل پس انداخته بودند!

اگر هرگز به دنیا نیامده بود به کجا بر میخورد؟!

گفتم: خدایا! سؤالى دارم ...

گفت: بپرس ...

پرسیدم: چرا وقتى شادم همه با من میخندند ،

ولى وقتى ناراحتم كسى با من نمى گرید ؟!

جواب داد: شادى ها را براى جمع كردن دوست آفریده ام

ولى غم را براى انتخاب بهترین دوست ....

صدای پای آب

من نمیدانم

که چرا میگویند: اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست.

و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست.

گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد.

چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید.

واژه ها را باید شست.

واژه باید خود باد، واژ باید خود باران باشد.

چترها را باید بست.

زیر باران باید رفت.

فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد.

باهمه مردم شهر، زیر باران باید رفت.

دوست را، زیر باران باید دید.

عشق را، زیر باران باید جست.

زیر باران باید با زن خوابید.

زیر باران باید بازی کرد.

زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت

زندگی تر شدن پی در پی،

زندگی آب تنی کردن در حوضچه ی “اکنون” است.

رخت ها را بکنیم:

آب در یک قدمی است.

گِلـــه نـکــن !

وقـتـــی تـــو جــا خـــالـــی دادی . . .

اون بغـلــــم کـــرد تـــا زمیـــن نـخــــورم….!!!

عزیزم چقد سخته دل کندن از تو

جوابم نکن مردم از ناامیدی

شاید عاشقم شی، خدا رو چه دیدی

خیال کن جواب منو دادی اما

عزیزم جواب خدا رو چی میدی؟

همینجوری اشکام سرازیر میشن

دیگه از خودم اختیاری ندارم

من از عشق چیزی نمی خوام به جز تو

ولی از تو هیچ انتظاری ندارم

صبوریم کمه بی قراریم زیاده

چقد بی قرارم من صاف و ساده

عزیزم چقد سخته دل کندن از تو

عزیزم چقد تلخه کام من از تو

نذار زندگیم راحت از هم بپاشه

جوابم نکن مردم از بی جوابی

یه چیزی بگو پیش از اینکه بمیرم

به خوابم بیا پیش از اینکه بخوابی

شب از نیمه های زمستون گذشته

به خوابم بیا پیش از اینکه بمیرم

اگه پا به خوابم گذاشتی عزیزم

یه چیزی بگو بلکه آرووم بگیرم

صبوریم کمه بی قراریم زیاده

چقد بی قرارم من صاف و ساده

عزیزم چقد سخته دل کندن از تو

عزیزم چقد تلخه کام من از تو…

مَـنـم مـثـل تـو بـودم . . .

یـه روز تـنـهـام گـذاشـتـن !

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نیایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی

آن نه خالست و زنخدان و سر زلف پریشان

که دل اهل نظر برد که سریست خدایی

پرده بردار که بیگانه خود این روی نبیند

تو بزرگی و در آیینه کوچک ننمایی

حلقه بر درنتوان زد از دست رقیبان

این توانم که بیایم به محلت به گدایی

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهلست تحمل نکنم بار جدایی

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا

در همه شهر دلی نیست که دیگربربایی

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن

تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد

که بدانست که دربند تو خوشتر که رهایی

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده

نکنم خاصه در ایام اتابک دوهوایی

اگه “کثافت” رو با خودکار معطر هم بنویسی ، چیزی از معناش کم نمیشه ؛

درست مثل آدمهای گندی که لباس و آرایش و موقعیت خوب دارن !

غنیمت های تو برای من

غنیمتی است خاطرات تو

در نبود حرفهای عاشقانه ات

غنیمتی است یاد نگاه دلفریب تو

در نبود چشمان زیبایت

غنیمتی است عطرپیراهن تو

در نبود تن فریبایت

غنیمتی است گرفتن یاد دستهای تو

در نبود حرارت دستهایت

غنیمتی است حس حضور تو

در نبود بودنها و نبودنهایت

غنیمتی است برای قلب عاشق من

یادت ، خاطراتت ، مهربانی هایت

سیاهی لبهایم از سیگار نیست . . .

لبانم سیاه پوش هزار حرفِ نگفته است !

من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

رفت

نه چیزی گفت ، نه چیزی شنید

اما ، من با خاطراتی در

غباری گنگ و بیمار دفن شده ام

لب هایم با دستهایی نا مرئی بسته شده اند

تنها چشم هایم باز است

چشم هایی با حالتی شگفت زده و براق

مانند دو تیله ی شیشه ای درشت

گویی در و دیوار هم

باعث تعجب ام می شود

هوا هم ، روز و شب هم

اخر چگونه راه می روم ، نفس می کشم

سرما و گرما را حس می کنم

حتی من بدون او در حیرت

به دنیا امدنم هستم !

او نیمه ی من بود

نه ، خود من بود که رفت !

نه ، دست بود و نه چشم بود و نه قلب !

روح ام ،‌حس ام ، خودم بود !

من بودم که رفتم

من بودم که گم شدم

من خودم در او گم شدم !

اینقدر میگفت دورت بگردم و دورم گشت که وقتی به خودم اومدم دیدم دورم زده رفته…!!!

اگر فردایی باشد

به پارک می روم

هر روز

اهسته و ارام

و با قدم های خسته

نیمکتی را پیدا می کنم

وا می دارم پیری ام را روی ان

و چند لحظه بعد

بالا می رود از سرسره

پاهای کودکی ام

سر می دهم قهقهه های کودکی

با لذت روی تاب

در الاکلنگ ذهن ام

بالا و پایین می روم از شوق

و در اخر

قلب جوان ام پروانه وار

می چرخد دور شمع وجود یار

بعد

از خستگی بدن فرتوت

و روح شاداب ام را

باز می گردانم به خانه

تا فردا ……

اگر فردایی باشد !

اون مدتهاست که برگشته

گفتم : میری؟

گفت : آره

گفتم : منم بیام؟

گفت : جایی که من میرم جای دو نفره نه سه نفر

گفتم : برمی گردی؟

فقط خندید.

اشک توی چشمام حلقه زد

سرمو پایین انداختم

دستشو زیره چونم گذاشتو سرمو بالا آورد

گفت : میری؟

گفتم : آره

گفت : منم بیام؟

گفتم : جایی که میرم جایه یه نفره نه دو نفر

گفت : برمیگردی؟

گفتم : جایی که میرم راه برگشت نداره

من رفتم اونم رفت

ولی

اون مدتهاست که برگشته

وبا اشک چشماش

خاک مزارمو شست وشو میده

گاهی اونقدر دلتنگ میشی که فقط میخوای ببینیش ؛

حتی با شخصه دیگه ای … !

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران

رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی

تو بمان و دگران وای به حال دگران

رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند

هر چه آفاق بجویند کران تا به کران

میروم تا که به صاحبنظری بازرسم

محرم ما نبود دیده‌ی کوته نظران

دل چون آینه‌ی اهل صفا می‌شکنند

که ز خود بی‌خبرند این ز خدا بیخبران

دل من دار که در زلف شکن در شکنت

یادگاریست ز سر حلقه‌ی شوریده سران

گل این باغ بجز حسرت و داغم نفزود

لاله رویا تو ببخشای به خونین جگران

ره بیداد گران بخت من آموخت ترا

ورنه دانم تو کجا و ره بیداد گران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن

کاین بود عاقبت کار جهان گذران

شهریارا غم آوارگی و دربدری

شورها در دلم انگیخته چون نوسفران

نمی گویم وقتی دو نفر یکدیگر را دوست دارند،

برای رفتن، همیشه یا زود است یا دیر . . .

“به موقع”، زمان کاسبکاران است

و

“نابهنگام”، زمان جاری عشاق !

تو مثل من زمستونی نداری

زمستون تن عریون باغچه چون بیابون

درختا با پاهای برهنه زیر بارون

نمیدونی تو که عاشق نبودی

چه سخته مرگ گل برای گلدون

گل و گلدون چه شبها نشستن بی بهانه

واسه هم قصه گفتن عاشقانه

چه تلخه، چه تلخه

باید تنها بمونه قلب گلدون

مثل من که بی تو

نشستم زیر بارون زمستون

زمستون برای تو قشنگه پشت شیشه

بهاره زمستونها برای تو همیشه

تو مثل من زمستونی نداری

که باشه لحظه چشم انتظاری

گلدون خالی ندیدی نشسته زیر بارون

گلای کاغذی داری تو گلدون

تو عاشق نبودی

ببینی تلخه روزهای جدایی

چه سخته، چه سخته

بشینم بی تو با چشمای گریون

آجر می چینم روی هم دور تا دورِ بودنــــم. . .

آنقـدر که دیــواری شود

تا هیچ احسـاســی نـتوانــد سَــرَک بکشد

و سَر به سَرم بگذارد. . .

من جــایی از دیــروز جــا مانـــدم

که دست هایم را زیرِ بــــــاران شستم از “عشــــق” !

یار ما چون نیستی با هر که خواهی یار باش

ترک ما کردی برو همصحبت اغیار باش

یار ما چون نیستی با هر که خواهی یار باش

مست حسنی با رقیبان میل می خوردن مکن

بد حریفانند آنها گفتمت هشیار باش

آنکه ما را هیچ برخورداری از وصلش نبود

از نهال وصل او گو غیر برخوردار باش

گر چه می‌دانم که دشوار است صبر از روی دوست

چند روزی صبر خواهم کرد گو دشوار باش

صبر خواهم کرد وحشی در غم نادیدنش

من که خواهم مرد گو از حسرت دیدار باش

شاید . . .

شاید برایت عجیبست این همه آرامش ام !

خودمانی بگویم ؛

به آخر خط که برسی دیگر فقط نگاه میکنی . . .

آغاز فصل سرد

زمان گذشت

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

چهار بار نواخت

امروز روز اول ” دیماه ” است

من راز فصل ها را می دانم

و حرف لحظه ها را می فهمم

نجات دهنده در گور خفته است

و خاک ، خاک پذیرنده

اشارتیست به آرامش

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

در کوچه باد می آید

در کوچه باد می آید

و من به جفت گیری گل ها می اندیشم !

ایمان بیاوریم

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ های تخیل

به داس های واژگون شده ی بیکار

و دانه های زندانی

نگاه کن که چه برفی میبارد….

فروغ فرخزاد

این روزها آنقدر سر مخاطبان شلوغ است که…

بی مخاطب بودن…

حس بهتری دارد !

کاش می توانستم

کاش نقاشی بلدبودم

و میتوانستم احساستت رانقاشی کنم

نازنینم !

پیش کش برایت چه بیاورم ،عطرتنت مال من شود؟

کاش میتوانستم

غریزه ات رانقاشی کنم

اگر در خلوت میدیدمت

میدویدم به سویت

بو میکشیدم تراوش تحریک آمیزاندامت را

میبوسیدم لایه های احساست را

ایکاش میتوانستم ،نفسهایت رانقاشی کنم

اگر درخلوت با تو بودم

چشمهایم را پیش برجستگیهای صورتی ،جا میگذاشتم

تا بهانه ای باشد برای دیداری دوباره

کاش میتوانستم

ناله هایت را در اوج لذت نقاشی کنم

راستی دیشب خوابت رادیده ام

کاش میتوانستم

خوابهایم رانقاشی کنم…

من ” نَدار ” بودم عروسکِ قصه ام پَرید؛

” دارا ” که باشی ” سارا ” به پای خودش سراغت خواهد آمد. . .

دلم آرامش می خواهد

دلم

آرامـش می خـواهـد …

بـه انـدازه ی خوردن ِ یـک فنـجان چـای کـوتـاه بـاشد !!

یـا

به اندازه ی قـدم زدن روی ِ سنـگفـرش ِ خیـس ِ پـیاده رو طـولـانـی !

فـرقی نـمی کنـد

فـقط آن لـحظـه را می خـواهـم

آن لـحظـه

کـه تـمام سلـول های بدنم

آرام مـی گـیرنــــد ….

خیال خامیست …

خیالِ عوض کردن آدمها !

یا آنها را همان‌طور که هستند، بپذیرید …

یا نزدیک نشوید !

شب

شب ، بوی تنهایی می دهد …

شب ، چشم های پر از خوابی را دارد که

خیره شده اند به نوشته های تلخ …

چشم هایی که دنبال جمله ای اند ،

که حرف دلشان باشد…

دنبال واژه هایی که دردشان را به اشتراک بگذارند …!

دنبال کسی که بگوید

حرفهایی که گفتنشان سخت است …

شب ، بوی تنهایی می دهد …

بوی درد ، بوی غم ، بوی اشک های پنهانی …

چـقـــــدر سخــــت اســـت . . .

کـه لبـــریـــز بـاشی از ” گـفـتـــــن ” ولــی ،

در هـیـــــــچ ســویـــت مَحـــرمـی نبـاشد !

به خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد

ه خداحافظی تلخ تو سوگند، نشد

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

لب تو میوه ممنوع، ولی لبهایم

هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند، نشد

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر

هیچ کس، هیچ کس اینجا به تو مانند نشد

هر کسی در دل من جای خودش را دارد

جانشین تو در این سینه، خداوند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند: نشد!

چه غریب ماندی ای دل ! نه غمی ، نه غمگساری

نه به انتظار یاری ، نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد

که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

چه چراغ چشم دارد از شبان و روزان

که به هفت آسمانش نه ستاره ای ست باری

دل من ! چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی

چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری

نرسید آن ماهی که به تو پرتوی رساند

دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد

دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری

سحرم کشیده خنجر که ، چرا شبت نکشته ست

تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

به سرشک همچو باران ز برت چه برخورم من ؟

که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی

بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر بر آرم

منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر

که به غیر مرگ دیر نگشایدت کناری

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها

بنگر وفای یاران که رها کنند یاری…

می دانی…

یک وقت هایی باید

روی یک تکه کاغذ بنویسی

تـعطیــل است

و بچسبانی پشت شیشه ی افـکارت

باید به خودت استراحت بدهی

دراز بکشی

دست هایت را زیر سرت بگذاری

به آسمان خیره شوی

و بی خیال ســوت بزنی

در دلـت بخنــدی به تمام افـکاری که

پشت شیشه ی ذهنت صف کشیده اند

آن وقت با خودت بگویـی

بگذار منتـظـر بمانند !!!

هَرزگی تَن فروشی نیست

هرزگی مختص به تن فروشی نیست

ربطی به جنسیت هم نداره

همین که از اعتماد کسی سوء استفاده کنی… هرزه ای

همین که به دروغ بگی دوستت دارم… هرزه ای

همین که خیانت کنی… هرزه ای

همین که رفاقتت به خاطر پول باشه… هرزه ای

اگه میخوای تن فروشی بکنی، صاحب اختیار بدنتی

اما هرزگی نکن چون از احساس و آبروی دیگران باید مایه بذاری…

رُک بـگــم !

” وجود ” داره ؛

ولی ” بی وجوده ” !

هـمـیــن . . .

آرزویم با تو بودن است …

اما نه به بهای پا گذاشتن روی آرزوی تو

آرزویم این است

که بخواهی و بمانی

نه اینکه بمانی به خواهشم !

غریبه‌هایی هستند که یک روز با شما آشنا میشوند…

با افکارِ شما

با حرف‌های شما

با دست‌های شما

با تختِ خواب شما

با رویا‌های شما

با تک‌ تک‌ لحظه‌های شما…

یک روز ناگهان حوصله‌شان سر میرود

دلشان را

و دست‌ها‌شان را

و حرف‌هایشان را

و خوابشان را

پس میگیریند

و غریبه‌هایی‌ میشوند

با خاطراتی که پر می کنند

افکارتان را

دست‌هایتان را

خواب‌هایتان را

رویا ها

و تک تک‌ لحظه‌هایتان را

یک روز ناگهان حوصله ی شما سر میرود

غریبه‌ای میشوید که خودش را ترک میکند…

من یه حرفایی داشتم اما حرف هایت مرا قدم به قدم به سوی پایان کشاند...

با تشکر از علیرضا ابراهیمی عزیز و تیم موفق و توانمند سایت ساز.

www.sitesaz.ir

و سپاس فراوان از مخاطبان فهیم و خاص ایبوک سامان...

دانلود

کتاب های دیگر ما

شما عزیزان می توانید کتاب های جدید و کتاب های قدیمی تر ما را از وب سایت زیر دانلود کنید

Www.EbookSaman.Vcp.Ir

سامانه پیامکی:

30006442059580

ایمیل کتاب:

Ebooksaman@Gmail.Com

آیدی نیم باز:

Ebooksaman7

یاهو آیدی:

Ebooksaman

فیس بوک کتاب:

Fb.Com/Ebook.Saman

حامیان کتاب

حامی...

سایت های:

wikiebook.ir

mihandownload.com